१५ विसाख २००८ बिक्रमी हवलदार पूरन सिँघ दे गृह पिण्ड जेठूवाल
मानस जन्म उत्तम जग पाया। साचा नाम ना रिदे वसाया। कर नैण दरस ना आत्म तृप्ताया। लाह जग हरस, आपणा आप गुर अग्गे ना टिकाया। अमृत सोमा बरस, साचा अमृत आत्म विच ना चुआया। निर्धन कर तरस, जोत सरूप प्रभ दरस दिखाया। महाराज शेर सिँघ तेरा भेव, कलिजुग किसे ना पाया। आत्म धरे जोत, होए देह उज्जयारा। गुरमुख दिवस रैण कदे ना सोत, जिन्हां मिल्या पुरख अपर अपारा। गुरसिख सतिजुग निर्मल गोत, सोहँ शब्द होए आत्म अधारा। बेमुख
सृष्ट अन्त गई रोत, अन्तकाल ना मिले मोख दुआरा। गुरसिक्खां जगाए प्रभ निर्मल जोत, शब्द सुरत दे बैठे आप न्यारा। महाराज शेर सिँघ तेरा दर, सतिजुग होवे साचा दरबारा। ईश्र जोत निर्मल जगाती। सदा प्रकाश, ना दिवस ना राती। गुरसिख आत्म वेख मार झाती। जिथ्थे वसे वड गुण दाता सर्ब का दाती। ज़ात पात ना प्रभ की कोई, निर्मल जोत साची जाती। महाराज शेर सिँघ जोत प्रकाश, गुरसिख हिरदा जिउँ दीपक बाती। निर्मल जोत जगे अंदर। साचा तन सुहाए मन्दर। वसे प्रभ विच आप इक्क कंदर। देवे ब्रह्म ज्ञान खोल्हे मन जंदर। महाराज शेर सिँघ गुरसिख वसे, निरजंण जोत सदा देह अंदर। कलिजुग प्रगटे जोत निरँकारी। शब्द सुणे भुल्ले ना जाणे जीव संसारी। देवे शब्द ज्ञान किसे विरले ब्रह्म विचारी। सिर रक्ख प्रभ हत्थ, कलिजुग सोझी पाई सारी। देह चलाया रथ विच सोहँ पाई वत्थ, साचा होवे आप भण्डारी। बेमुख शब्द ना जानण, दर आए जायण झक्ख मारी। गुरसिख गुरचरन लाग सदा सुख मानण, देवे दरस प्रभ मुरारी। प्रभ का भयो भगत जन पछानण, जन देवे जोत अधारी। चार कुन्ट होए जग चानण, महाराज शेर सिँघ जोत चमत्कारी। जगत जोत जोत जगत विच रहाए। बेमुख जीव कलिजुग लए भुलाए। जिस भुलाया तिस प्रभ नज़र ना आए। आपणा आप गंवाया, मदि मास आहार बणाए। साध संगत वक्त सुहाया। प्रभ अबिनाशी दर्शन पाया। आत्म निर्मल सोहँ गाया। साचा प्रभ ज्ञान दवाए, अन्तकाल प्रभ होए सहाया। सतिगुर साचा सच लिखाए, अन्तकाल गुरसिक्खां आण तराया। निहकलंक होए दरस दिखाए। मानस जन्म सुफल कराए। जोत विच जोत मिलाए। गर्भवास फिर सिख ना आए। साचा प्रभ दया कमाए। उधरे पार जिस सोहँ गाया, महाराज शेर सिँघ ओट रखाए। कलिजुग ओट इक्क धर प्रभ। बाकी खोट विकार विसार सभ। सोहँ शब्द चोट मार आत्म धार झब। महाराज शेर सिँघ सति पुरखां ल्या लभ्भ। कलिजुग घोर अन्धेर, प्रभ जोत प्रकाशया। कलिजुग घोर अन्धेर, निहकलंक विच देह सिख वास्सया। कलिजुग घोर अन्धेर, प्रगटी जोत प्रभ अबिनास्सया । कलिजुग घोर अन्धेर, साध संगत प्रभ सद है वास्सया । कलिजुग घोर अन्धेर, महाराज शेर सिँघ छड्ड आकाश विच मात निवास्सया । निवास प्रभ सर्ब जीव। गुरचरन लाग रस अमृत पीव। पी अमृत निर्मल होवे आत्म दीव। जगे दीव विच प्रभ चरन जीव। सोहँ साचा नाम विच पाप कलीव। महाराज शेर सिँघ जोत प्रकाशे, आदि अन्त विच जन्त जीव। जीव जन्त प्रभ आप समावे। बेमुख वेखे नज़र ना आवे। गुरसिक्खां प्रभ साची बूझ बुझावे। सोहँ नाम आत्म ब्रह्म ज्ञान दवावे। आत्म जोत सरूप प्रभ जोत जगावे। जगे जोत होए उज्जयारा, निर्मल बाती विच देह लगावे। होए प्रकाश मिटे अन्धयारा, साचा प्रभ रिदे समावे। कलिजुग भरम भुल्ला संसारा, निहकलंक नज़र ना आवे। महाराज शेर सिँघ देवे जोत उज्जयारा, साध संगत टुम्ब उठावे।
जोत सरूप विच सिख समाया। आप अपरम्पर सभ थान सुहाया। मात पाताल आकाश तीन लोक रहाया। खण्ड ब्रह्मण्ड वरभंड प्रभ जोत जगाया। अछल अछल्ल अछेद प्रभ किसे भेद ना पाया। कलिजुग जामा धार निहकलंक अख्वाया। बेमुखां कर ख्वार, साचा नाम दिलों भुलाया । गुरसिक्खां देवे दात, गुरचरन द्वार मिल साध संगत रसना हरि जस गाया। सोहँ नाम देवे उत्तम भण्डार, गुण दाता दे तोट कदे ना आया। कलिजुग भगतन करे उधार, धार खेल चतुर्भुज कहाया। महाराज शेर सिँघ कलि नर अवतार, सोहँ साचा नाम चलाया। सतिजुग चले सोहँ नाउँ। चार कुन्ट सर्ब जीव जन्त रसना गाउ। बेमुखां गुर दर ना लागन पाउ। साध संगत हरि प्रभ रिदे समाओ। आत्म जोत निज मांहि जगाओ। महाराज शेर सिँघ सर्ब घट वासी, अन्तकाल प्रभ दर्शन पाओ। साचा प्रभ सच्ची वड्याई। घट घट वासी सर्ब थांईं समाई। आदि अन्त भगतन होए सहाई। कलिजुग लै अवतार, घनकपुरी प्रभ जोत जगाई। मूर्ख मुग्ध ना पायण सार, निरँजण जोत विच मात दे आई। समरथ पुरख कर विचार, साचे प्रभ दी सोझी पाई। सोहँ मिल्या नाम अधार, बुझी दीपक प्रभ फेर जगाई। अन्तकाल ना कलि होए ख्वार, साचा प्रभ होए सहाई। महाराज शेर सिँघ चरन प्यार, साध संगत बण आई। कलिजुग भया प्रभ का भेख। गुण निधान भगतन आप लिखाए लेख। विष्नूं भगवान जोत अगम्म प्रभ देख। पीर पैग़ंबर औलिया प्रभ मिटाए शेख़। महाराज शेर सिँघ सोहँ शब्द चलाए इक्क वसेख। सोहँ शब्द सतिजुग वरतन्ता। कलिजुग अन्त जोत सरूप प्रभ आप करन्ता। प्रगट विच कलि, भगतन मिले आप भगवन्ता। उत्तम दे ब्रह्म ज्ञान, माण दवाए विच साधन सन्ता। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत रहाए विच सर्ब जीव जन्ता। कलिजुग माया जगत भुलाया। प्रभ अबिनाशी नज़र ना आया। निराहारी निरवैर विच सिख समाया। छड्ड देह अपार, जोत सरूप निहकलंक अख्वाया। दुष्टां दे सँघार, मदि मास जिस आहार बणाया। भगतन देवे तार, चरन आए जिस सीस झुकाया। अन्तकाल ना होए ख्वार, प्रभ अबिनाशी घर मांहि पाया। गुरसिख सोहण सचखण्ड द्वार, साचा दीपक प्रभ जोत जगाया। महाराज शेर सिँघ तीन लोक जोत आकार, एका जोत सृष्ट सबाई जोत जगाया। प्रभ की जोत सदा अतोल। प्रभ अतुल ना कोई सके तोल। कलिजुग उत्तम नाम सोहँ ना कोई सके रोल। महाराज शेर सिँघ वसे हर थाउँ, जीव आत्म वेख खोल्ह। धरे जोत प्रभ नैण मधारी। पताल बाशक सेज सिँघआसण पैज संवारी। कलिजुग जामा धार, निहकलंक निरँजण जोत कलि करे ख्वारी। जामा धार चौथे जुग करे ख्वारी। महाराज शेर सिँघ साध संगत दे दरस पैज संवारी। दरस दान प्रभ भगतन को दिया। ब्रह्म ज्ञान विरले गुरमुख ल्या। सोहँ जप साचा नाम, आत्म निर्मल किया। गुरचरन लाग कर निमस्कार, प्रभ मिलन का साचा हीआ। आत्म जोत होए उधार, जगे जोत विच देह दिया।
महाराज शेर सिँघ अमृत नाउँ रसना जप, गुरमुखां आत्म रस पिया। रसना जप तोड़ आत्म अनातम। मुख ना मोड़ कलि प्रगटे परमात्म। अन्तकाल बन्दी छोड़ सदा हरि पातम। महाराज शेर सिँघ कलि भगतन ल्या लोड़, बेमुख अन्त हो जायण खातम। बेमुख सो जन, जिन हरि भुलाया। बेमुख सो जन, जिन मदिरा मास आहार बणाया। बेमुख सो जन, साचे प्रभ ना जिस दरस दिखाया। बेमुख सो जन, निज घर वासी प्रभ नज़र ना आया। बेमुख सो जन, नर नरायण कलि प्रभ ना पाया। बेमुख सो जन, भरम भुलेखे जगत भुलाया। बेमुख सो जन, कर निंद प्रभ दुष्ट दुराचार प्रभ नाउँ धराया। बेमुख सो जन, अन्तकाल जमदूत आए सताया। बेमुख सो जन, अन्त नर्क निवास रखाया। बेमुख सो जन, सोहँ शब्द ना रिदे वसाया। बेमुख सो जन, नेत्र पेख ना सीस झुकाया। बेमुख सो जन, गुर पूरे तों मुख भवाया । गुरसिख तेरा जन्म धन्न, साचा नाम रिदे वसाया। आत्म गया जीव मन मन्न, प्रभ पूरे जिस दरस दिखाया। सोहँ शब्द सुणाया कन्न, अनहद धुन प्रभ नाद वजाया। चरन लाग तरे भगत जन, मानस जन्म सुफल कराया। सोहँ दात ना लागे सन्न्ह, साचे प्रभ कलि दया कमाया। महाराज शेर सिँघ तेरी वड्याई, प्रगट जोत निहकलंक कलि जगत भुलाया। अन्तकाल कलि प्रभ किया अन्त। प्रभ की महिंमा बड़ी बेअन्त। कलिजुग जीव भुलाया, दरसाया किसे विरले सन्त। जणाया तराया भगत मिल्या प्रभ भगवन्त। बेमुखां भुलाया नज़र ना आया, साचा प्रभ जिस बणाई बणत। विच देह प्रभ डेरा लाया, सच अस्थान सच जोत जगाया, बैठ आप प्रभ इकन्त। सोहँ नाम दिवाया, अज्ञान अन्धेर मिटाया, अनहद शब्द धुन वजन्त। बजर कपाट खुल्हाया, अमृत झिरना निझरों झिराया, सोहँ शब्द दिया साचा मंत। महाराज शेर सिँघ होए सहाया, जिस चरन लगाया, धरे जोत मात आदि अन्त। आदि अन्त प्रभ जोत प्रकाशे। आवे जावे सद अबिनाशे। अन्तकाल कलि करे नासे। प्रगटी जोत विच मात पाताल आकाशे। कलिजुग गुरमुखां पाया साचा शाहो शाबाशे। कलिजुग प्रगट्या प्रभ कल धारी। चरन लगाए माण गंवाए पकड़ हँकारी। बेमुख खपाए भगत तराए, अमृत देवे नाम भण्डारी। सोहँ शब्द चलाए ज्ञान दिवाए, वड्डा आप प्रभ संसारी। गुरमुखां दरस दिखाए, भरम भुलेखे सारे लाहे, दर घर आए प्रभ पैज सवारी। बेमुख बिल्लाए कलि करन हाए हाए, सर्ब सृष्ट प्रभ आप सँघारी । महाराज शेर सिँघ गुरचरन गुरसिख लागे, सरन पड़े दी पैज संवारी। सृष्ट सँघार कलिजुग खपाया । कुन्ट चार हाहाकार कराया। जीव जन्त दुखी होए बिललाया। कलिजुग कसाई अन्तकाल कलि कहर वरताया। चार कुन्ट पै जाए दुहाई, अन्तकाल ना कोई होए सहाया। भैणां नूं छड्ड जाण भाई, कलिजुग वेला नेड़े आया। गुरसिक्खां प्रभ होए सहाई, प्रगट जोत दरस दिखाया। सोहँ शब्द मन वज्जी वधाई, रसना जप हरि सुख पाया। साध संगत तेरी वड्याई,
साचा प्रभ सच कलि प्रगटाया। महाराज शेर सिँघ तेरी सरनाई, जो जन आए पार कराया। कलिजुग होवे काल अन्त, जीव सर्ब बिल्लायन। जगत जीव जन्त थांएँ छड्ड जायण। सोहँ साचा शब्द गुरमुख विरले गायण। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साची जोत गुरसिख जगायण। रक्ख आस जीव प्रभ दर्शन करना। कर दरस प्रभ अन्तकाल, कलि कदे ना मरना। गुरचरन होवे तेरा सद वास, मिल साध संगत भवजल तरना। आत्म जोत होवे प्रकाश, अन्तकाल जम डण्ड ना भरना। प्रभ की जोत सदा अबिनाश, होए निमाणा लाग प्रभ चरनां। मिले प्रभ सर्ब गुणतास, कलिजुग प्रगटे धरनी धरना। महाराज शेर सिँघ सद है पास, सोहँ नाम गुरसिक्खां वरना। गुरसिख नाम निरँजण पाया। लक्ख चुरासी गेड़ चुकाया। निज घर वासी निज मांहि पाया। सोहँ साचा नाम मन वसाया। निहकलंक सोहँ साचा जाप सतिजुग चलाया । महाराज शेर सिँघ वड प्रताप, जोत सरूप जिस भेख वटाया । जोत सरूप जगत का दाता। सुरत शब्द कोई पावे ब्रह्म ज्ञाता। शब्द धुन उपजावे मन आत्म दरस प्रभ साचा नाता। गुरसिख चरन लगावे कलिजुग जिस देवे ज्ञान ध्यान होवे ब्रह्म ज्ञाता। प्रभ दरस लोड़े सभ मुन जन, नज़र ना आवे पुरख बिधाता। महाराज शेर सिँघ जोत सरूप, गुरसिक्खां मिल्या रंग राता। रंग रंगीलड़ा माधव, सतिजुग साचा रंग चढ़ाया। होए अन्त खपाए कलि जाए कलिजुग ढंडोरा सोहँ सुणाया। तर जाण विरले साध, जिन्हां सिर हत्थ टिकाया। साचा प्रभ रसना वरे राधव, सो अराधे जिस प्रभ दरस दिखाया। अनहद शब्द प्रभ वजावे नाद, कँवल नाभ खोल्ह वखाया। खुल्हे कँवल वरखे अमृत, द्वार दसवें प्रभ पर्दा लाहया। महाराज शेर सिँघ रसन गुण गाउ, दे दरस जिस भरम चुकाया। भरम चूके गुर दरबारे। आत्म संसे प्रभ सर्ब निवारे। दुखी जीव चरन आए जो पुकारे। छड्ड वड्याई होए प्रभ चरन सहारे। देवे माण जो जन आए ढहिण दुआरे। भगतां मिले आप भगवान, जोत सरूपी जोत चमत्कारे। कलिजुग पुरख चतुर सुजान, निहकलंक जिस चरन निमस्कारे। सोहँ साचा प्रभ देवे दान, आत्म जीव भरे रहण भण्डारे। प्रभ साचे जुगो जुग बाण, भगतां जन हरि पैज संवारे। गुरचरन प्रीती आत्म ध्यान, एका होए जोत चमत्कारे। सोहँ नाम निधान मिली कलिजुग वत्थ, माया भुल्ला सर्ब संसारे। जन भगतां मिल्या सोहँ नाम साचा रथ, कलिजुग बेड़ा पार उतारे। बेमुखां जमदूत पायन नत्थ, गुरसिख सोहण गुर चरन दुआरे। महाराज शेर सिँघ कलिजुग देवे भगत वड्याई, लिख्त लिखावे अगम्म अपारे। गुरसिख तेरा नाम, प्रभ आप वड्आया। गुरसिख तेरा नाम, सतिजुग मुख रखाया। गुरसिख तेरा नाम, चार वरन विच जगत चलाया। गुरसिख तेरा नाम, साची बाणी विच लिखाया। गुरसिख तेरा नाम, जुग चार अटल्ल रखाया। गुरसिख तेरा नाम, ना मिटे जगत मिटाया। गुरसिख तेरा नाम, जुग चार साचा राह दिसाया। गुरसिख तेरा नाम, साध सन्तन
विच वड्आया। गुरसिख तेरा नाम, अचुत्त पारब्रह्म रसनी गाया । गुरसिख तेरा नाम, मोहण माधव कृष्न मुरारी जगत उधारी सच लेख लिखाया। गुरसिख तेरा नाम, खण्ड ब्रह्मण्ड विच धराया। गुरसिख तेरा नाम, करोड़ तेतीस रसना गाया। गुरसिख तेरा नाम, इन्द्र सभा विच वड्आया। गुरसिख तेरा नाम, सुण ब्रह्मा ब्रह्मलोक छड्ड प्रभ चरनीं सीस झुकाया। गुरसिख तेरा नाम, विच आकाश वड्आया। गुरसिख तेरा नाम, वांग सवरन उज्जल कराया। गुरसिख तेरा नाम, रागां वेदां विच लिखाया । गुरसिख तेरा नाम, शिव शंकर सभ सलाहया। गुरसिख तेरा नाम, कलिजुग उत्तम कराया। गुरसिख तेरा नाम, जगत सुफल कराया। महाराज शेर सिँघ देवे वड्याई, निहकलंक होए जिस शब्द चलाया। साचा शब्द प्रभ आप चलावे। आपणी महिमा कलि आप जणावे। भगत जनां हरि नाम दवावे। गुण निधान प्रगट जोत दरस दिखावे। दे ब्रह्म ज्ञान आत्म ध्यान, बुझी दीपक प्रभ दए जगावे। महाराज शेर सिँघ जोत सरूप होए दरस दिखावे। दरस दिखावे प्रभ जोत सरूप । प्रभ की जोत ना कोई रंग रूप। वसे विच जीव प्रभ साचा भूप। जोत जगावे विच देह अन्ध कूप। सच सुच्च वरताए होए सति सरूप। दरस दान प्रभ भिच्छया पाए, देवे दरस स्वच्छ सरूप। अमृत वरखे प्रभ जल धारा। पी अमृत जीव मिले मोख दुआरा। प्रभ पूरा देवे अमृत भगत भण्डारा। जन्म मरन कलिजुग संवारा। पी अमृत साचा झिरना निझरों झिनारा । अमृत बूंद बख्शे कँवल दुआरा। खुल्हे कँवल नाभ, होए देह उज्जयारा। कलिजुग पूरन होए भाग, जिन्हां मिल्या प्रभ पुरख अपारा। सोहँ शब्द चलाए राग, अनहद धुंनकारा। गुरसिख आत्म सदा है जाग, बेमुखां दीसे धुंधूँकारा। भगत जनां प्रभ रक्खे सिर हाथ, बेमुख होए अन्त ख्वारा। गुरमुख निर्मल ना लागे दाग़, दे दरस प्रभ पार उतारा। प्रगट जोत महाराज शेर सिँघ अमृत वरखे किरपा धारा। कर किरपा दिया अमृत रस। पी अमृत प्रभ हिरदे जीव जाए वस। सोहँ साचा नाम रसना जप मिले साचा रस। बेमुख ना पाए थाउँ, सतिजुग साचा राह प्रभ जाए दस्स। महाराज शेर सिँघ रसना गुण गाओ, आदि अन्त रहे भगतां वस। भगती भगत जन भगत वड्आया। छड्ड ब्रह्मण्ड प्रभ सिख दर आया। होए भगत जोत अखण्ड, सिँघ सिँघासण डेरा लाया। सृष्ट सबाई होई रंड, सोहँ शब्द प्रभ बाण चलाया। बेमुख अन्तकाल प्रभ कीने खण्ड, मदि मास जिस रसना लाया। जोत सरूप वसे विच वरभंड। कलिजुग जामा धार आपणा आप छुपाया। दुष्टां देवे प्रभ दंड, निहकलंक कलि नाउँ धराया। महाराज शेर सिँघ विच खण्ड ब्रह्मण्ड, जोत सरूप कलिजुग आण खपाया। अप तेज़ वाए पृथ्मी आकाश देह बणाई। देवी देव अलख अभेव, दर आए सेव कमाई। मारू देवा छेआ देवी भुल्ल कन्यां सुध भुलाई। जा वसे विच देह मन्दर, वांग मवकल करे शुदाई। सत्त काले सत्त सफैद। उत्तर विछड़ डंक समेत। वस कराए प्रभ देवी दैंत। सोहँ
बाण लगाए इक्क लक्ख अस्सी हज़ार जून भूत प्रेत। शब्द बंधावे विच केतन केत। पैज रखावे कर निर्मल सिहत। विच्चों रोग गंवाऐ, प्रभ सर्ब गंवाए भेत। सोहँ शब्द जन रसना गाए, नेड़ ना आए भूत प्रेत । महाराज शेर सिँघ गुर सतिगुर पूरा, शब्द मिलाया मेत। जो जन आए दर प्रभ लै के दु:ख। प्रभ साचा देवे देह सर्ब सुख। कर दरस जीव मन उतरे भुक्ख। मानस जन्म लेखे लाया, सुफल कराई माता कुक्ख। लक्ख चुरासी विच्चों बणाया, निर्मल उत्तम मानस देही मनुक्ख। महाराज शेर सिँघ जिस रसन ध्याया, जम का नेड़ ना आए दु:ख। नेड़ ना आवे जम जँधारी। अन्तकाल कलि मिल्या आप बनवाली। कलिजुग जामा धार, जन भगतां पैज रखा ली। महाराज शेर सिँघ नर अवतार, नर नरायण कलिजुग जोत प्रगटा ली। नर नरायण निहकलंक। सोहँ शब्द वजाए डंक। देवे माण प्रभ राउ रंक। जोत धरे महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, विच पुरी घनक। घनक पुरी प्रभ जोत जगाए, जोत जगत जगंता। प्रभ सोझी पाए सर्ब थाए रहंता भगत भगवन्ता। विछड़यां कलि मेल मिलाए, प्रभ साचा कन्ता। प्रभ दरस दिखाए, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कलिजुग खेड बेअन्ता। कलिजुग जीव भेत ना पाणे। आपणा आप ना मूल पछाणे। माया भरम भुलाणे जिउँ बाल अञ्याणे। आपणा आप डुलाया, होए रसन रसाणे। बेमुख अख्वाया, मदि मास रस खावे खाणे। नर्क निवास दवाया, साचे प्रभ बेमुख जीव भुलाणे। बांहो पकड़ तराया, आए सरन जो होए निमाणे। थान मण्डल सर्ब सुहाया, प्रगट जोत आप भगवाने। महाराज शेर सिँघ नाउँ रखाया, गुरमुख विरले बूझ बुझाणे। सो बूझे जिस आप बुझाए। अज्ञान अन्धेर विच्चों देह चुकाए। बिन बाती बिन तेल दीपक दे जगाए। अचरज कर खेल, ब्रह्म ज्ञान दी प्रभ सोझी पाए। जोत सरूपी प्रभ जोत किया मेल, अन्त काल इक्क हो जाए। प्रभ मिलण का साचा वेहल, भुल्ल जीव क्यों वक्त गंवाए। महाराज शेर सिँघ दरगाह संग सुहेल, चरन लाग जीव पार लँघ जाए। आवण जावण प्रभ के हाथ। आत्म जप जीव प्रभ सद है साथ। अलख अभेव निरँजण देव, लेख लिखावे नाथ। दक्खण दिशा प्रभ देवे भिच्छा, साची चलावे तेरी गाथ। महाराज शेर सिँघ सिर रक्खे हत्थ, प्रगट जोत त्रैलोकी नाथ। वडभाग मिले भगवन्त। महिमा प्रभ की बड़ी बेअन्त। कथन ना जाणे कोई साधन सन्त। कलिजुग ना कोई वखाणे जीव जन्त। जोत जगावे विच तीन लोक, सचखण्ड प्रभ बैठ इकन्त। महाराज शेर सिँघ कलिजुग जीव भुल्ले, जिस बणाई बणत। जीव जन्त प्रभ आप बणावे। मात गर्भ सास ग्रास दिवावे। कर जोत प्रकाश, आत्म शब्द धरवास दवावे। प्रगट अबिनाश सारा भेव चुकावे। होवे दसवें मास, बालक जन्म दवावे। जिस बणाई बणत, जगत माया सर्ब भुलावे। महाराज शेर सिँघ तेरे कलिजुग रंग बेअन्त, बेमुखां ना बूझ बुझावे। बेमुख ना बुझे आत्म कर विचार। कलिजुग जोत धरे प्रभ निहकलंक अवतार। बेमुख खपाए कलिजुग
कर ख्वार। गुरसिख चरनीं जाए लग्ग, अन्त पाए मोख द्वार। शब्द अन्धेरी जाए वग, सृष्ट सबाई होए ख्वार। जोत सरूप जाए अग्न लग्ग, कलिजुग जीव अन्त रोवण धाहां मार। जमदूत पकड़े आए शाह रग, पवण पूत सिर होए सवार। गुरसिक्खां अमृत वरसे विच नभ, खोल्ह देवे प्रभ अन्ध अंध्यार। महाराज शेर सिँघ तेरा किया वरते, अन्तकाल कलि होए ख्वार। अन्तकाल कलि होए ख्वारी। दु:ख भुक्ख वध जाए बीमारी। बेमुखां नीती प्रभ आप विचारी । जूठ झूठ कर जाए ख्वारी। बचन हार दु:ख पावे भारी। महाराज शेर सिँघ देवे तार, जो जन आए चरन निमस्कारी। निमस्कार जो जन करे। कर दरस दुरमति देह सभ हर । प्रगट जोत प्रभ अबिनाशी, दरस दिखावे हरे। सर्ब खण्ड वासी निरँजण जोत मात विच धरे। महाराज शेर सिँघ सो जन उधरे चरन आए सीस जो धरे। निमस्कार कर जीव होए निमाणा। सो जन करे निमस्कार, जिस पूरन प्रभ पछाणा। अन्तकाल ना होए ख्वार, साचे प्रभ सिर हत्थ टिकाणा। किरपा निध कर देवे पार, अन्त जोत विच जोत मिलाणा। बेमुख होवे सदा ख्वार, सचा प्रभ ना रिदे समाणा। पूरब कर्म प्रभ कर विचार, दु:ख सुख प्रभ दवाणा। महाराज शेर सिँघ गुरमुख पायण तेरी सार, जिन्हां सोहँ देवे नाम निधाना। सोहँ नाम मिल्या नौं निध। नज़री आवे साचा प्रभ, आत्म होवे सिद्ध। रसना जप जप रस पीव, सोहँ बाण आत्म जाए विध। मदि मास आहार तजाउ, महाराज शेर सिँघ मिलण की साची बिध। मदि मास जिस जीव आहार। सो जीव जाए नर्क मँझार। कूकर शूकर जून मिले होए ख्वार। जन्म घोगढ़ पाए बार बार। होए विष्टा मुख देवे देह अधार। होए नर्क निवास पाए दु:ख, कोई ना लेवे कलिजुग सार। गुरसिक्खां उज्जल मुख, विच चरन प्रीती दे अधार। कर चरन प्रीती मिले सभ सुख, कलिजुग बेड़ा होया पार। महाराज शेर सिँघ सर्ब दु:ख भंजन, सोहँ देवे शब्द वपार। शब्द वपारी जन कोए। लए शब्द आत्म जगाए सोए। दुबिधा मैल सोहँ शब्द संग धोए। आत्म निर्मल विच साची जोत बिलोए। जोत सरूप जगे देह दीपक, साचे प्रभ दी सोझी होए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सर्ब सुख दाता रसन जप, दरस मिलावा होए। कर दरस आत्म तृप्तासे। साची जोत प्रभ आत्म प्रकाशे। आत्म प्रकाश अज्ञान अन्धेर विनासे। निज घर पाया साचा प्रभ शाहो शाबाशे। जोत सरूपी नज़र ना आवे, निहकलंक मात विच वासे। आपणा आप प्रभ भेव छुपावे, सृष्ट भुलाई कूड़े भरवासे। महाराज शेर सिँघ जोत प्रगटाई, गुरमुखां देवे नाम धरवासे। गुरसिक्खां देवे प्रभ नाम निधाना। आत्म जगे जोत होए ब्रह्म ज्ञाना। आत्म जीव ध्यान धरे, साचे प्रभ विच्चों गोझ मिटाणा। रसना जप गुण निधान प्रभ, जोत सरूप दे दरस भगवाना। कलिजुग जीव परहरे, सोहँ नाम मिले गुर दर ते दाना। महाराज शेर सिँघ नर अवतार हरे, गुरमुख विरले कलिजुग पछाणा। कलिजुग जोत प्रगटे नरायण। बेमुख भुल्ल वक्त गंवायण। वक्त
गंवाए फिर हत्थ ना आए, पशू पंछी नीर वहायण। अग्न जोत लगाए, जीव जन्त तड़फाए, चार कुन्ट होए हाए हाए, सृष्ट वगाई उलटे वहिण। गुरसिक्खां प्रभ दरस दिखाए, अन्तकाल हो जाए सहाए, बांहों पकड़ प्रभ आप तराए, जो जन चरनीं गुर बहिण। सोहँ साचा नाम जपाए, जन्म मरन दा भेत मिटाए, अन्तकाल विच जोत मिलाए, लक्ख चुरासी गेड़ ना पायन। महाराज शेर सिँघ गुर सतिगुर पूरा, कलिजुग चरन लाग गुरसिख दु:ख मिटायण। दु:ख दर्द ना गुर दर होए। निजानंद प्रभ आत्म रस चोए। सर्ब सुखां सुख सति सागर, अमृत बरखा आत्म होए। निर्मल कर्म उजागर जो जन आए गुरचरन बिलोए। गहर गम्भीर आप प्रभ सागर, जोत सरूप वसे त्रैलोए। महाराज शेर सिँघ सतिजुग अंदर, तुध जेवड अवर ना कोए। एक निरँजण जोत, मातलोक बिलोए। कलिजुग प्रगट त्रिलोकी नंदन, गुरसिख दे दरस आत्म देवे धोए। दोए जोड़ कर दर बन्दन, महाराज शेर सिँघ गुरसिख मिलावा होए। दरस मिलावा गुरसिख, प्रभ बिन कर्म ना होए। पारब्रह्म कलि रक्खे पत्त, जन्म जन्म दी मैल धोए। चरन लाग कलिजुग पाई गति, गर्भवास फेर ना होए। गुरसिख देवे प्रभ आत्म साची बुध मति, सोहँ शब्द लए रसना परोए। महाराज शेर सिँघ सर्ब सुख दाता, दे दरस राखे लाज जहानी दोए। कलिजुग मिल्या प्रभ दुतर तारी। कलिजुग प्रगट निहकलंक, जन भगतां पैज संवारी। छड्ड देह होए जोत सरूप, विच सिख देह वसे निराधारी। महाराज शेर सिँघ निरँजण जोत ना रंग रूप, गुरसिख देखे खेड जोत निरँकारी। निरँकारी जोत कलि अचरज खेल। विछड़यां मिलाया प्रभ प्रगट मेल। गुरमुखां देवे नाम निधान। आत्म दीप जगाई बिन बाती बिन तेल। महाराज शेर सिँघ तेरी वड्याई, जोत सरूपी कलिजुग किया खेल। गुरसिख तेरी वड्याई कलिजुग जीव ना जाणे। प्रगट जोत आप निरँकार, दे दरस तारे मूर्ख मुग्ध अञ्याणे। कलिजुग निहकलंक अवतार, चरन लाए करे सुघड़ स्याणे। कर किरपा अमृत वरखे किरपा धार, पी अमृत जीव अमर हो जाणे। निर्मल जोत होए झूठे संसार, गुरचरन लाग बेमुख तर जाणे। महाराज शेर सिँघ सद बलिहार, साध संगत दरस दिखाणे। दरस दिखाए प्रभ भेख धारी। जोत सरूप निरवैर निरहारी। प्रगट जोत साध संगत आए पैज संवारी। सृष्ट सबाई अन्तकाल कलि होए ख्वारी। गुरसिक्खां मन जगाई निर्मल जोत आप निरँकारी। महाराज शेर सिँघ भगत जन तारे, रक्खे लाज आप मुरारी। भगत जनां प्रभ लाज रखाई। प्रगट होए पैज संवारी। पतित पावन दु:ख भय भंजन, भगत जनां सिर हत्थ टिकाई। महाराज शेर सिँघ त्रैलोकी नंदन, जीव कर दरस प्रभ पार उतारी। प्रभ जन जो सरन आए। अन्तकाल ना काल सताए। जम जंधार कोई नेड़ ना आए। भय भयानक प्रभ होए सहाए। प्रगट जोत सरूप कलंकनिह दरस दिखाए। दे दरस स्वास निवासे, साची जोत विच जोत मिलाए। गुरसिख पूरा महाराज शेर सिँघ पासे, जोत सरूप
विच जोत मिलाए। सोहँ शब्द होए रहिरासे, रसना जप जीव सर्ब सुख पाए। शब्द लिखाए सच प्रभ, साचा राह दस्से। सोहँ शब्द जो रसना गाए, सच प्रभ हिरदे वसे। हिरदे वसे सच प्रभ, दु:ख रोग देही दे नस्से। अन्ध अज्ञान जीव होए ख्वार, होवे सिर भार धवल काल देवी हस्से। महाराज शेर सिँघ सोहँ शब्द मारे बाण, अन्धा दुष्ट नस्से।
२० विसाख २००८ बिक्रमी पूरन सिँघ दे गृह पिण्ड जेठूवाल
भरमत भरमत मानस जन्म गंवाया। साचा प्रभ बेमुख जीव नज़र ना आया। निहकलंक कलि काती, कलिजुग आए जगत भुलाया। गुरसिक्खां कीनी उत्तम जाति, सोहँ नाम रिदे वसाया। आत्म होवे निर्मल बाती, देह दीपक प्रभ आप जगाया। गुरसिख अंदर मार झाती, दीसे प्रभ साचा, साचे थाँयण डेरा लाया। साचा दान देवे वड दाती, गुरसिक्खां झोली पाया। वड्डे वड भाग विच लोकमाती, प्रभ अबिनाशी जिस दरस दिखाया। बेमुखां मन लाई काती, सोहँ शब्द कन्न सुणाया। बेमुख सोए गुरमुख जागण राती, चरन कँवल प्रभ विच बहाया। नाम अमृत देवे बूंद स्वांती, उदर अग्न प्रभ देवे बुझाया। महाराज शेर सिँघ कलिजुग साचा नाती, गुरमुखां चरन संग जोड़ जुड़ाया। गुरचरन लगाए आप प्रभ, देवे दरस सर्ब सुख वासा। दरस दिखावे आप प्रभ, गुरसिक्खां दीसे सर्ब घट वासा। कलिजुग माया विच्चों कढाए आप प्रभ, प्रभ मिलण जिस मन होए प्यासा। साचा शब्द दवाए आप प्रभ, रसन जप होए सर्ब दु:ख नासा। महाराज शेर सिँघ जो जन ध्याए साचा प्रभ जगाए जोत जीव अबिनाशा। जीव जाण जगत सन्बन्ध। झूठी माया जगत झूठा धन्द । आत्म उत्तम क्यों होवे मन्द। मदि मास रसना लाए गन्द। गुरचरन निवास मिले जीव परमानंद। आत्म धर ध्यान, देवे दरस सदा बख्शंद। महाराज शेर सिँघ सदा है पास, कर दरस जीव मन सदा रहे अनन्द। मदि मासी अन्तकाल कलि होए भस्मंत। कलिजुग माया जीव भुलाया होए गणत अगणत। किसे विरले गुरमुख पाया, जिस बणाई बणत। महाराज शेर सिँघ दरस दिखाया, प्रगट साचे कन्त। कलिजुग माण गंवाए प्रभ, सतिजुग लावे। कलिजुग माण गंवाए प्रभ, सच धर्म मार्ग लावे। कलिजुग माण गंवाए प्रभ, ब्रह्म सरूपी जीव उपावे। कलिजुग माण गंवाए प्रभ, सोहँ साचा ज्ञान दिवावे। कलिजुग माण गंवावे प्रभ, निर्मल जोत प्रभ विच देह जगावे। कलिजुग माण गंवावे प्रभ, साचे जुग प्रभ साचे जीव उपावे। साचा नाउँ धरायके, सच सुच्च देह वरतावे। विच्चों हउमे अग्न जलायके, जोत सरूपी दरस दिखावे। आत्म भरम भुलेखे लाहिके, निज घर वासी नज़री आवे। गुरसिक्खां चरन लगायके, जोत सरूप प्रभ दरस दिखावे। विच्चों हउमे माण गंवायके, गुण निधान साचा नाम विच रिदे वसावे। सोहँ
शब्द रसना जपायके, अनहद धुन चोट मन लगावे। जीव आत्म सुन खुल्हायके, निजानंद प्रभ आप दरसावे। देह दीपक आत्म जोत जगायके। दस्म दुआर प्रभ आप खुल्हावे। दस्म दुआर प्रभ आप खुल्हायके, महाराज शेर सिँघ दरस दिखावे। देवे दरस अन्तकाल प्रभ आयके। भगत जनां बांहो पकड़ लै जावे, विच सचखण्ड बबाण बिठायके। इन्दलोक शिवलोक ब्रह्मलोक तज्ज, गुरसिख बैठे पुरी सच विच जायके। आप अडोल जोत डगमगाए, जोत सरूपी प्रभ सिक्खां रक्खे विच जोत मिलायके। महाराज शेर सिँघ होए सहाए जो जन आए सरनाए, दरस आत्म आस रखायके। गुर पूरा सूरा मन आसा पूर। गुरसिख लोड़ सतिगुर चरनीं धूढ़। प्रभ बिन अवर ना कोए बख्शे साचा नूर। साचा नूर विच देह प्रकाशे, जोत सरूपी सदा सरूर। आत्म जोत प्रभ सदा वासे, बेमुख क्यों जावें दूर। प्रभ की जोत सदा अबिनाशे, वड दाता सदा भरपूर। गुरसिख प्रीती गुर चरन रहिरासे, महाराज शेर सिँघ सद आसा पूर।