५ जेठ २००८ बिक्रमी पूरन सिँघ दे गृह पिण्ड जेठूवाल
निहकलंक तेरी वड्याई। निरँजण जोत विच मात टिकाई। प्रभ अबिनाशी जगत रघुराई। सर्ब घट वासी अचरज खेल रचाई। कलिजुग कल धार, दुनियां सुंञ मसाण सुआई। महाराज शेर सिँघ कलि लै अवतार, गुरसिक्खां घर जै जै जैकार कराई। जै जै जैकार करे गुरसिख। गुण निधान घर आए, साचे लेख जाए लिख। जो दर आए साध संगत रल जाए, सोहँ नाम प्रभ पाए भिख। जगत भुलाए आत्म पड़दे पाए, साचा प्रभ ना आवे दिख। महाराज शेर सिँघ जन भगत तराए सरन लगाए, उत्तम कीए कलिजुग विच मुन रिख। कलिजुग प्रगटे प्रभ भरतम्बरा। जोत प्रकाश होवे मुक्त पीतंबरा । नर्क निवारे कलिजुग अंध्यारे, प्रभ दीसे नाथ त्रैलोकी अंबरा। जन भगत उधारे जन सोहण दुआरे, मिले प्रभ वड पीर पैग़ंबरा। महाराज शेर सिँघ जोत निरँकारे, सर्ब सृष्ट सँघारे, गुरसिक्खां प्रभ साचे संग होवे सवम्बरा। वड वड्याई पंचमी, कलि निहकलंक अवतरा। वड वड्याई पंचमी, प्रगटे प्रभ नर नरा। वड वड्याई पंचमी, प्रभ अबिनाशी दर सिक्खन खड़्हा। वड वड्याई पंचमी, निहकलंक जोत नर नरा। वड वड्याई पंचमी, खण्ड ब्रह्मण्ड प्रभ चरनीं परा। वड वड्याई पंचमी, कर दरस गुरसिख कलिजुग भवजल पार परा। वड वड्याई पंचमी, तरे सो जन जिन सिर हत्थ प्रभ धरा। वड वड्याई पंचमी, आत्म दे ज्ञान दीसे विच प्रभ आप हरि हरा। वड वड्याई पंचमी, महाराज शेर सिँघ नर अवतार गुरमुख दुत्तर तरा। पंचम जेठ सतिजुग पंचमी, कलिजुग प्रगटे नर नरायण। सृष्ट घाए अग्न जोत लगाए, गुरसिख गुर चरनीं बहिण। जोत प्रगटाए दिस
ना आए, गुरमुख साचे जोत जगायण । महाराज शेर सिँघ पैज रखावे, सोहँ बाण बेमुखां लगावे, चार कुन्ट घर घर पैण वैण। एक अडोल आप प्रभ करता। प्रगट जोत दु:ख गुरसिक्खन हरता। बेमुख दर ना आए डरता। गुरसिख गुरचरन लाग ना जग मरता। बेमुख जाए दर ते भाग, अन्तकाल वास प्रभ कुम्भी नर्क विच करता । भगत जनां देवे तार, प्रगट जोत महाराज शेर सिँघ धरनी धरता। धरत धवल आकाश समाए। आकाश पाताल मात प्रभ जोत जगाए। खण्ड ब्रह्मण्ड रिहा समाए। माया कुदरत रूप कर, लक्ख चुरासी जीव उपाए। साची जोत विच देह धर, प्रभ सच दीपक आप जगाए। विच साध संगत कलि पाए माण, जो जन आए महाराज शेर सिँघ दर्शन पाए। मानस जन्म सुफल जाए कर, निहकलंक नर अवतारी। कलिजुग लै अवतार, जोत सरूप सृष्ट सँघारी । कोए ना पावे प्रभ की सार, कोट कोटन ब्रह्मा विष्न महेष खड़्हे दर दरबारी। बाशक आया विच मात, करे प्रभ चरन निमस्कार, सहँसर मुख अग्न फुनकारी। ऐसा जपे सोहँ जाप, साचा प्रभ बाशक सेज सिँघासण बैठा प्रभ कलिजुग पैज संवारी। कलिजुग आया कलि जामा धार निहकलंक प्रभ नैण मुँधारी। सृष्ट सबाई होए ख्वार, अग्न जोत प्रभ लगाए चन्गयारी। हिरदे वसे गुरसिक्खां प्रभ, कलिजुग आए जिस पैज संवारी। जामा धार कर जाए बेड़ा पार, जो जन आए चरन निमस्कारी। प्रभ जोत आकार, जीव जन्त जोत जगाए अपर अपार, बेमुख ना पाए सार, गुरसिख पेखे सच नैण दीदारी। महाराज शेर सिँघ तेरी महिमा अपार विच संसार ना जाणे जीव प्रभ वसे विच गिरधारी। दे दीदार प्रभ दर्द मिटाया। हउमे ममता विच्चों माण गंवाया। प्रगट जोत आप निराधार, आत्म जोत प्रभ आप जगाया। मदि मास कर आहार, कलिजुग जीवां प्रभ भुलाया। अन्तकाल हो जायण ख्वार, सच शब्द आप लिखाया। बेड़ा डोबे विच मंञधार, गुरमुख विरले विच संसार, हिरदक जोत जिस प्रभ जगाया। आत्म कर विचार, प्रभ गुरसिक्खां बांहों पकड़ प्रभ आप उठाया। मानस जन्म ल्या सुधार, दर आए जिस सीस झुकाया। मात गर्भ ना होए वास, साचे प्रभ विच जोत मिलाया। भगत वछल प्रगटे मुरार, चतुर्भुज होए प्रभ गुरसिख लाज रखाया । गुरसिख कलिजुग उतरे पार, महाराज शेर सिँघ जिस दरस दिखाया। दरस कर आत्म तृप्तासे। मिटाए दु:ख सभ, जो जन आए प्रभ चरन प्यासे। प्रगट होए दरस दिखाए झब, जो जन रसन ना लाए मदि मासे। साचा झिरना अमृत विच झिराए नभ, आत्म जोत करे देह प्रकासे। महाराज शेर सिँघ गुरसिक्खां ल्या लभ्भ, बेमुख जन्म गंवाया हासे। बेमुख कलिजुग अन्ध अन्धयारा। नज़र ना आवे जोत निरँजण निहकलंक अवतारा। पीत पीतंबर छाया सच सिरजणहारा। जोत सरूपी जोत प्रगटाया, अछल छल करे विच संसारा। जोत सरूपी जगत भुलाया, मूर्ख मुग्ध ना पावे सारा। हरि भगतां प्रभ दरस दिखाया, गुरचरन आए सोहे दर दरबारा। साचा प्रभ घर मांहि पाया, सोहँ देवे जन
भगतां नाम भण्डारा। महाराज शेर सिँघ कलि जिस रसन ध्याया, उत्तम गुरसिख विच संसारा। संसा प्रभ आप चुकावे। सच जोत प्रगट प्रभ सोहँ शब्द आत्म धुन वजावे। वज्जे धुन खुल्ह जाए सुन्न, जोत सरूप प्रभ नज़री आवे। नज़री आवे साचा प्रभ, आपणी महिंमा आप जणावे। प्रभ की महिंमा सो जन जाणे, ज्ञान गोझ प्रभ भेव खुल्हावे। ज्ञान गोझ दे प्रकाशे, महाराज शेर सिँघ जिस दरस दिखावे। कलिजुग उत्तम निहकलंक दरबारा। सोहँ साची धुन धुन्कारा। गुरसिख रसना होवे जै जैकारा। प्रभ साचे भगतां हिरदे वसणा, देवे दरस आप गिरधारा। महाराज शेर सिँघ साचा राह दस्सणा, लँघे पार कोई गुरसिख प्यारा । साचा राह सतिजुग प्रभ चलावे। सोहँ शब्द साचा मार्ग लावे। ओअँ सोहँ प्रभ एक आप करावे। ओअँ प्रभ, सोहँ साची धुन उपजावे। सोहँ शब्द सुण कन्न, गुरसिख भेव प्रभ का पावे। शब्द सुरत गुरसिख जोत सरूप प्रभ दरस दिखावे। कलिजुग उत्तम रसना विच मुख दे दिवस रैण सोहँ गावे। दरस आपणे दी प्रभ आप आत्म भुक्ख दे, दे दरस जीव तृप्तावे। कलिजुग नाम साचा सोहँ सुख दे, रसना जप जीव अन्त जोत मिल जावे। फिर वास ना मात कुक्ख दे, चरन लाग जो भुल्ल बख्शावे। मात कुक्ख उलटा रुख़ ए, सिर नीचे उप्पर पैर रखावे। जन्म धार वड्डा बेमुख ए, साचा प्रभ आत्म भुल्ल जावे। महाराज शेर सिँघ लेख फिर साचे लिख दे, साध संगत जो जन रल जावे। प्रगटे जोत प्रभ साचा धामा। द्वापर कृष्न मुरार त्रेता रामा। कलिजुग धारे प्रभ निहकलंक जामा। महाराज शेर सिँघ लै अवतार, कलिजुग सँघारे जिउँ द्वापर शामा। गुरसिक्खां कलि मिले वधाई। प्रगटे जोत प्रभ रघुराई। साध संगत दे दरस प्रभ आए तराई। झूठी दुनियां प्रभ सुंञ मसाण सवाई । गुरसिक्खां दे ब्रह्म ज्ञान, साची जोत प्रभ विच देह जगाई। दर आए गुरचरन लगाए ध्यान, खोल्ह त्रैकुटी प्रभ दरस दिखाई। आण कलिजुग होए जीव चतुर सुजान, जिन्हां मिल्या सर्ब सुखदाई। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान,। कलिजुग प्रगट सभ सृष्ट भुलाई। आप अभुल्ल प्रभ सभ जगत भुलाया। आप अडुल सभ जगत डुलाया। आप अतुल सभ जगत तोल तुलाया। महाराज शेर सिँघ गुरसिख तेरे फुल्ल, सिँघआसण बैठ प्रभ शब्द लिखाया। सिँघआसण प्रभ का थांउँ। विच मात सोहँ देवे साचा नाउँ। रसना जप जीव गुण निधान दर पाउ। जो जन रसना सोहँ पीव, अन्त जोत मिल जाउ। महाराज शेर सिँघ गुरसिख जगाई साची दीव, चार जुग बुझ ना जाउ। आत्म नाम जिस जन वसाया। निरहारी निरवैर प्रभ विच सिख समाया। कलिजुग जामा धार, निहकलंक कलि नाउँ रखाया। भगत जनां प्रभ देवे तार, सुरत शब्द ज्ञान दिवाया। साध संगत जाउ बलिहार, गुरदर रसना हरि हरि हरि मंगल गाया। महाराज शेर सिँघ तेरे भरे भण्डार, साचा नाम गुरसिक्खां प्रभ भिच्छया पाया। साचा नाउँ उत्तम थांउँ, गुर दर ते पाईए। वड वड भाग साचा प्रभ विच बहाईए।
कलिजुग गुरमुख गए जाग, अनहद शब्द प्रभ दित्ता राग, साध संगत मिल रसना गाईए। तीन लोक प्रभ आए त्याग, निर्धन होए प्रभ विच समाईए। जिउँ बिदर अलूणा खाया साग, दुर्योधन भीखम करुन तजाईए। कलिजुग प्रगट्या प्रभ सांग, जोत सरूप उप्पर ख़ाक बहि जाईए। महाराज शेर सिँघ गुर सतिगुर पूरा, कर दरस घर नौं निध पाईए। अचरज आप प्रभ करता, कलि दुष्ट सँघारे। गुरसिख जोत प्रभ साची धरता, उनन्जा पवण सिर छत्र झुलारे। जोत सरूप जोत प्रगटावे करता। महाराज शेर सिँघ कोई भेव ना पावे। कलिजुग आए निहकलंक नाउँ धराणे। नर नरायण खेल सभ करता, जोत प्रभ की जो जन जाणे। साचा प्रभ स्वच्छ सरूप दरस दिखाणे। बेमुख कलिजुग भुल्ल होए अञ्याणे। नज़र ना आया किसे राजे राणे। आत्म जोत वत्थ प्रभ दित्ती सभ, जो दर आए होए निमाणे। प्रगट जोत आप समरथ, कलिजुग खपाए आपणे भाणे। बेमुखां नक्क पाए नत्थ, सदा दीसे मौत सरहाणे। गुरसिक्खां वेला आया हत्थ, कर दरस प्रभ आत्म जोत जगाणे। महाराज शेर सिँघ निहकलंक समरथ, तख्तों लाहे राजे राणे। एक जोत प्रभ जगत आकारा। जोत सरूप जगत पसारा। बेमुख ना जाणे प्रभ की सारा। गुरसिख आत्म विच धुन्कारा। जोत सरूप कलिजुग निहकलंक अवतारा। सोहँ बाण शब्द गुर सृष्ट झूठी मारा। चार कुन्ट पै जाए हाहाकारा। धन्न धन्न कलिजुग गुरसिख, जिन्हां घर होवे जै जैकारा। कलिजुग उज्जल होए मुख, जिन्हां मिल्या पुरख अपारा। महाराज शेर सिँघ गुर सतिगुर पूरा, हरि देवे साचा नाम प्यारा। नाम मिले जगत वड्याई। बुझी दीपक गुरसिख प्रभ आण जगाई। पंचम जेठ साध संगत तैनूं मिले वधाई। जोत सरूप निरँजण जोत विच मात दे आई। जामा ल्या धार, निहकलंक घनकपुरी प्रभ भाग लगाई। मनी सिँघ पाई सार, दर आए दर्शन पाए पल्ला फेर जगत पाए दुहाई। अमृतसर ल्याए मंजी साहिब उप्पर बहाई। बेमुखां तों धक्के खाए, अमृतसर सराप दवाई। कलिजुग ऐसी कल वरतावे, प्रभ अबिनाशी खेल रचावे, सर अमृत थेह हो जाई। साची लिख्त प्रभ आप लिखाई। महाराज शेर सिँघ तेरी जगत वड्याई। मनी सिँघ ने शब्द कमाया। निहकलंक नर नरायण नर अवतार, उप्पर सीस उठाया। अनन्दपुर जाए, हाहाकार कर आख सुणाया। नीला चोगा सन्त रंगाया। प्रभ साचे दे गल विच पाया। इमाम महदी रसना नाम अलाया। मुस्लमानां दे दुहाई, साचे सन्त आख सुणाया। कलिजुग प्रभ जोत प्रगटाई। भरम भुलेखे सभ सृष्ट भुलाई। विछड़यां गुरसिक्खां निहकलंक कलिजुग साचे मेल मिलाई। गुरसिख गुर दर आया, कर दरस अमरा पद पाया, साचा प्रभ भए सहाई। महाराज शेर सिँघ गुर सतिगुर पूरा, सरन पड़े दी लाज रखाई। जो जन आए प्रभ की सरना। कर दरस कलिजुग तरना। जोत सरूपी जोत प्रभ अन्त है करना। महाराज शेर सिँघ कलिजुग तारे झब, होए निमाणा जो जन आए सरना। जन सो जिस प्रभ आपणा
आप जणावे। तन सो जिथ्थे प्रभ साची जोत टिकावे। मन सो जिथ्थे प्रभ आपणा भेव खुल्हावे। कन्न सो जिथ्थे प्रभ अनहद राग सुणावे। महाराज शेर सिँघ गुर सतिगुर पूरा, गुरसिक्खां सिर फूलन बरखा बरखावे। गल माला भिबूखन कँवल नैण। कलिजुग प्रगटे प्रभ, कृष्न द्वापर जिउँ सिर मुकट बैण। धन्न धन्न धन्न गुरसिख रसना जप प्रभ सबाई रैण। कलिजुग प्रगटे प्रभ साची जोत, कर दरस जीव साचे नैण। महाराज शेर सिँघ गुर सतिगुर पूरा, वक्त सुहाया साचा नाम जो जन रसना लैण। कर किरपा प्रभ बरसदा, मुख अमृत धारा। कर किरपा प्रभ बरसदा, पी जीव होवे आत्म उज्जयारा। कर किरपा प्रभ बरसदा, रसना लाए दूध किरपा करे आप गिरधारा। कर किरपा प्रभ बरसदा, अमृत साचा कर निगम विचारा। कर किरपा प्रभ बरसदा, गुरसिक्खां आत्म रक्खे न्यारा। दस्म दुआर खुल्हे दस्म दुआरा। खुल्हे दस्म दुआर अनहद शब्द वज्जे धुन्कारा। विच धरे जोत अगम्म अपारा। अगम्म अपार प्रगटे निहकलंक अवतारा। भगत जन कलि देवे अमृत भण्डारा । बेमुख कलिजुग होए ख्वारा। निजानंद मिले जीव अमृत धारा। पी अमृत धार विच देह जोत जगे अपारा। कलिजुग प्रगट निहकलंक साध संगत जाए तारा। ऐसा किया खेल अपारा। महाराज शेर सिँघ सिख सोहण तेरे चरन दुआरा। अन्तकाल मिले सचखण्ड दुआरा। सचखण्ड जिथ्थे प्रभ साचा वसे। जोत सरूप प्रगट भगत जनां राह दस्से। निर्मल जोत प्रभ प्रकाश कोटन कोट द्वार चरन प्रभ खड़्हे रवि सस्से। बेमुख कलिजुग जन्म गए हार, सतिगुर ना दीसे चन्द जिउँ मस्से। महाराज शेर सिँघ चरन जाउ बलिहार, जोत सरूप विच सिख दे दिसे। जोत सरूप प्रभ जोती जोता। एक जोत प्रभ जुगो जुग होता। चरन लाग गुरसिख दुरमति देह पी अमृत पाप कलेवर धोता। बेमुख दर ते अन्तकाल कलि जाए रोता। महाराज शेर सिँघ गुरसिख सद चरन बलिहार, अन्त मिलाए विच जोती जोता। किरपा करे प्रभ विच जोत मिलाए। मिलाए जोत जिस प्रभ साचा दरस दिखाए। बिन दरस जीव मानस जन्म बिरथा जाए। साध संगत गुरचरन लाग, अमृत रस पीव लक्ख चुरासी गेड़ मिटाए। महाराज शेर सिँघ गुरसिख सिख दर घर घर दर प्रभ साचा पाए। साचा प्रभ कलि मिले अबिनाशी। जोत सरूप प्रगटे प्रभ सर्ब घट वासी। दर आए प्रभ आस पुजाए, दर आए साध संगत ना जाए निरासी। सच बचन लिखाए, सोहँ दान प्रभ झोली पाए, पंचम जेठ प्रगटे घनकपुर वासी। खण्ड ब्रह्मण्ड हिलाए, त्रिलोकी नंदन ऐसी बणत बणाए, बेमुख मरे कलिजुग कर कर हासी। महाराज शेर सिँघ अन्त होए सहाई, साध संगत तेरे चरन दासी। दास होए जो गुर दर आया। साचा नाउँ अमृत फल पाया। गुण निधान घर आए, भगत जनां लेख लिखाया। उत्तम दे ब्रह्म ज्ञान, बजर कपाट प्रभ खोल्ह विखाया। सोहँ शब्द आत्म लाया बाण, भुल्लया जीव गुरचरन लगाया। जोत सरूपी कलि दिया माण, होए निताण
जिस चरनीं सीस झुकाया। हँकारी माया भरम भुलायण, कुम्भी नर्क प्रभ वास रखाया। निर्धन होए साध संगत मिल जाण, सचखण्ड प्रभ निवास दिवाया। सोहँ शब्द जन सच माण, साचे प्रभ सोहँ मेल मिलाया। कलिजुग प्रगटे विष्नूं भगवान, अन्तकाल कलि आण खपाया। गुरसिक्खां दे आत्म ज्ञान, सतिजुग साचा राह दिखाया। महाराज शेर सिँघ जाणी जाण, कलिजुग गुरसिख पकड़ चरन लगाया। गुरसिख चरन लगाए, प्रभ साचा दरस दिखाए। सोहँ साची भिख्या पाए, आत्म तृप्त कराए। जोत सरूपी दरस दिखायके, हउमे माण गंवाए। कलिजुग भेस वटायके, निहकलंक नाउँ रखाए। काया झूठी प्रभ तजायके, जोत सरूपी खेल रचाए। महाराज शेर सिँघ नाउँ रखायके, सतिजुग साचा सच कलि लाए। साचा प्रभ जिस जन ध्याया। प्रगट होए प्रभ दरस दिखाया। जन भगतां प्रभ होए सहाया। उज्जल मुख विच जगत कराया। कर किरपा प्रभ साचे दरस दिखाया। ध्रू प्रहलाद आण बल तराया। अंबरीक जनक राणी तारा जोड़ी मेल मिलाया। बिदर सुदामा जैदेव गुण निधान घर आए लेख लिखाया। सैण कबीर नामदेव प्रगट कलि प्रभ साचे दरस दिखाया। जुगो जुग प्रभ साचा वेस करेंदा आया। बिन हरि भगतां किसे भेव ना पाया। तरया सैण होए निमाणा बैणी अजामल पापी पार कराया। गनका तारी पापण पूतना आप प्रभ मारी, सचखण्ड प्रभ आप वास कराया । प्रभ गिरधार देवे बधिक तार, चरन कँवल जिस बाण लगाया। अछल छल छल प्रभ जुग जुग करदा आया। राउ गंवाए माण रंक सदना प्रभ आण तराया। कलिजुग प्रगट विष्नूं भगवान, महाराज शेर सिँघ नाउँ धराया। कलि प्रगट भगवान, भगत उधारे। साची लिख्त लिखाए प्रभ अगम्म अपारे। गुरसिख बैठे अन्तकाल सचखण्ड दुआरे। देवे माण कलिजुग, गुरसिख सोहण गुरचरन दुआरे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कलिजुग प्रगट निहकलंक अवतारे। निहकलंक कलि अवतारी। जन भगतां पैज संवारी। खण्ड ब्रह्मण्ड विच वरभंड सच्ची सिक्दारी। कलिजुग अन्त प्रभ ब्रह्मंड खण्ड जोत सरूप कलि जोत अकारी। महाराज शेर सिँघ तेरी वड्याई, कलि भगतां पैज संवारी। गुरमुख गुरसिख कलि गुणवन्त। जिन्हां मिल्या प्रभ भगवन्त। उत्तम कलिजुग विच साधन सन्त। महाराज शेर सिँघ जोत सरूप वसे विच जीव जन्त। कलिजुग जामा धार गुरसिक्खां प्रभ तराया। निहकलंक कलि लै अवतार, अचरज खेल रचाया। त्रैलोकी नाथ खेल अपार, खण्ड ब्रह्मण्ड उलटाया। अन्त ब्रह्मा आई हार, सृष्ट सबाई जिस खेल रचाया। महाराज शेर सिँघ तेरी किसे ना पाई सार, तीन लोक विच रहाया। प्रभ दु:ख देह निवार दे, दर आए रोगी। साचे प्रभ तार दे, कर मेल संजोगी। आत्म अमृत धार दे, मिट जाए अँध्यार ब्योगी। महाराज शेर सिँघ दरस अपार दे, गुरसिख कोई ना दीसे आत्म रोगी। उलटी सृष्टी उलटी मति। साचा प्रभ आप जाणे मित गत। अन्तकाल कलि जोत प्रगटावे तत्त। महाराज शेर सिँघ दरस दिखावे
जोत सरूपी सच। गुरसिख प्रभ दर चातृक। प्रभ पिआवे अमृत, धन्न होवे पंचम जेठ रात्रक। निहकलंक कलि जोत प्रगटावे, गुरसिख प्रभ दे सांतक। अमृत मेघ आप बरसाए, बेमुखां मन शब्द कांतक। जोत सरूप प्रभ अग्न लगाए, कलिजुग भस्म होए भस्मांतक। मदि मासी कोई रहण ना पाए, गुरसिख देवे प्रभ सुख आत्मक। जोत निरँजण आत्म दीपक विच जोत जगाए, महाराज शेर सिँघ गुरमुखां करे सांतक। हँकारीआं प्रभ माण गंवाए, सोलां कल संपूरन। चौदां विद्या प्रभ रसन अधूरन। गुरसिक्खां वजावे शब्द अनहद तूरन। बेमुख दर आए मदि रसना लाए, मानस जन्म गया अधूरन। भगत जन आए, चरन लग्ग जाए, सोहँ रसना गाए, महाराज शेर सिँघ जोत जगाए जिउँ कोहतूरन। उत्तम जोत हिरदे प्रकाशे। कलिजुग मिले प्रभ अबिनाशे। गुरसिख जीवे कलिजुग गुरचरन भरवासे। शब्द चलाए जिउँ चक्र सुदर्शन रिखी दुरबासे। निहकलंक जगत खपाए, सृष्ट सबाई नासे। महाराज शेर सिँघ कंठ लगाए, जो जन होए प्रभ के दासे। दासन दास दास प्रभ भया । निर्धन निरमाण प्रभ विच वास किया। पई घाल थाए, पूरब जन्म बीज जो बीआ। महाराज शेर सिँघ जामा धार गुरसिक्खां दे दरस पार किया। कलिजुग दरस जिस प्रभ दिखाया। पारब्रह्म अचुत्त परमेश्वर, बिन रंग रूप विच देह समाया। गुरसिख जानण प्रभ साचा ईश्वर, बेमुखां प्रभ पड़दा पाया। महाराज शेर सिँघ सदा भगत रखेश्वर, चरन लाए जिस पार कराया। चरन कँवल जन कर प्रीत। प्रभ साचे दी साची रीत। कलिजुग सोहँ रसना चीत। जेहवा गुण गाओ गहर गम्भीर गीत। कर दरस कलि साचा प्रभ, पतित हो जायण पुनीत। महाराज शेर सिँघ हिरदे परवेशिओ, आत्म होई सीत। आत्म वसे प्रभ वसनेहारा। सर्ब घट जन भगतां राह दसणेहारा। बेमुखां सोहँ बाण प्रभ कसणेहारा। महाराज शेर सिँघ सोहँ नाम सच दसणेहारा। साचा शब्द गुरसिख कमावे। मनमुख मूढ़ ना रिदे वसावे। कर कर हासी दर उठ जावे। भरमत भरमत बहुत दु:ख पावे। गुरमुख साचा चरन प्रीत लगावे। रसना जप सोहँ नाउँ, जोत सरूपी मेल मिलावे। महाराज शेर सिँघ देवे साचा थाउँ, मातलोक गुरसिख ना आवे। गुरप्रसादि गुर दर आए। गुरप्रसादि प्रभ दर्शन पाए। गुरप्रसादि जगत जलन्दा रक्ख विखाए। गुरप्रसादि गुरमुख गुरसिख कहाए। गुरप्रसादि जो जन गुरप्रसाद मुख में पाए। झूठी काया दु:ख रोग गंवाया, जो जन मनो ना भुलाए। शब्द भुलाए बहुत दु:ख पाए, साचा प्रभ शब्द लिखाए। महाराज शेर सिँघ जोत सरूप, गुरसिक्खां ना नर्क निवास दिवाए। आत्म दु:ख जीव जलाया। बालक निधान जिस घर नज़र ना आया। कुक्ख मात ना भाग लगाया। पूत बिन कोई जग मात पित ना अख्वाया । बिन प्रभ साचे, साची दात ना झोली किसे पाया। कलिजुग उत्तम होए साचे, चरन आए रसना मंग मंग सुख पाया। महाराज शेर सिँघ सर्ब व्यापे, वड दाते सिर हत्थ टिकाया। गुर दरबार ऊँचा दर। सर्ब घट दाता
देवे वर। गुरचरन लाग बेमुख जायण तर। महाराज शेर सिँघ निहकलंक कलिजुग साचा तेरा दर। प्रभ दर आए जीव सवाली। अंस बिनां जो रहि गए खाली। बिन प्रभ कोई ना बणदा वाली। जगत तृष्ना आत्म जाली। बच्चे फुलवाड़ी, मात पित बण जावे माली। महाराज शेर सिँघ जो जन रसना गाए, कलिजुग गोद ना जाए खाली। जीव भुल्ले प्रभ अभुल्ल। जीव डुल्ले प्रभ अडुल्ल। जीव कलिजुग रुले प्रभ सदा अरुल्ल। महाराज शेर सिँघ शब्द अन्धेरी जाए झुल्ल। गुर दर आवणा। साचा शब्द कमावणा। फल पाओ जीव मन जो भावना। मानस जन्म ना कलिजुग बिरथा गंवावणा। हँकारीआं हँकार निवारे, प्रभ जिउँ राम रावणा। दुष्ट सँघारे प्रगट झब, कंस हँकारी मौत गोद सवावणा। महाराज शेर सिँघ जो दर आए, मंगया वर मुख दर पावणा। वर मंग जीव, दर आए मंग। ना संग प्रभ आत्म दे वगाए गंग। सोहँ शब्द मन चढ़ाए साचा रंग। कलिजुग वक्त विहाया, कर दरस पार जाओ लँघ। महाराज शेर सिँघ दरस दिखाया, पापी पतित जोड़े चरन संग। पंचम दिवस प्रकाशया, कलिजुग जोत प्रगटाई प्रभ अबिनाशया। गुरसिख सुहाए दर आए, रसना गाए सोहँ स्वास सवास्सया। महाराज शेर सिँघ दर साचा मंगण, दे दरस करे बन्द खुल्हास्सया। रैण गई भिन्नड़ी, दिवस उत्तम चढ़या। गुरसिख दर आए होए निमाणा, गुर अग्गे खड़्हया। देही जाए दु:ख गंवायके, सरन आए जो पड़या। महाराज शेर सिँघ रसना गायके, कलिजुग अग्न विच ना सड़या । पंचम जेठ दिवस सुरतंत। कलिजुग प्रगटे निहकलंक भगवन्त। तेतीस करोड़ गण गंधर्ब दर बरखाए फुलंत। कलिजुग माया पाए प्रभ बेअन्त। आप भुलाए सभ जीव जन्त। चरन लगाए गुरमुख विरले सन्त। महाराज शेर सिँघ अवतार नर साचा कन्त। साची जोत प्रभ जगत धराए। पीत पितम्बर त्रैभवण कहाए। सारंगधर भगवान बीठला, निहकलंक गुरसिक्खां प्रभ साचा डीठला, महाराज शेर सिँघ दरस दिखाए। साध संगत मन वज्जे वधाए। जो जन आए प्रभ दरस प्यासा। निज घर आए सर्ब घट वासा। जोत सरूप विच साध संगत वासा। बेमुख दर ते रसन चलाए, शब्द गंवाए कर कर हासा । अन्तकाल कलि कोई ना छुडाए, साची दरगाह मिले सज़ाए, अन्तकाल होए नर्क वासा। जो दर आए साचा प्रभ रिदे वसाए रसना जपे हरि नाम स्वास स्वासा। महाराज शेर सिँघ कलिजुग निहकलंक अवतार, झूठी दुनियां जगत तमाशा। साची जोत कल धारे। जोत सरूप प्रभ निहकलंक अवतारे। दर आए जो जन चल, शब्द सुरत तोड़े प्रभ हँकारे। खाणी बाणी गगन पाताली, जीव जन्त प्रभ जोत आकारे। खण्ड ब्रह्मण्ड आकाश पाताल वसे, कलिजुग आया सच कल धारे। नाड़ी बहत्तर बन्द कराए, विच सिख करे अवतारे। ऊँचा दर कलिजुग सुहाया, प्रगटी जोत आप निरँकारे। धन्न धन्न धन्न गुरसिख, चरन आए जो निमस्कारे। महाराज शेर सिँघ गुर सतिगुर पूरा, जामा घनकपुरी विच धारे। घनकपुरी घनशाम प्रभ आया ।
सोहँ साचा शब्द चलाया। छड्ड देह जोत सरूप समाया। अनद बिनोदी प्रभ साचा खेल कलिजुग रचाया। गुरसिख अन्तकाल लै प्रभ गोदी, साचा धाम सचखण्ड बणाया। अमृत देवे साचा जाम, पी अमृत महां रस पाया। गुरचरन प्रीती जीव कलि साचा काम, प्रगट जोत निहकलंक परमेश्वर आया। द्वापर प्रगटे घनईया शाम, कलिजुग शेर सिँघ नाम धराया। प्रभ जोत मात प्रगटाई। गुरसिक्खां पूरन मति शब्द सुरत पाई। आत्म दे ब्रह्म ज्ञान, साची धुन विच देह वजाई। महाराज शेर सिँघ तेरे दर मिली वड्याई। भगत वछल प्रभ भेस वटा के। निहकलंक कलि नाउँ रखा के। सिँघ आसण प्रभ बैठा डेरा ला के। आत्म तृप्ताए प्रभ दर्शन पा के। आत्म जोत जगाए, प्रभ भरम भुलेखे सारे लाह के। सहिज अनन्द विच देह उपजाए, सोहँ साचा नाम जपा के। बिन बाती बिन तेल दीपक जगाए, साचा नाम बत्ती ला के। महाराज शेर सिँघ कलिजुग आया, जोत सरूपी भेस वटा के। जोत सरूप प्रभ जोत जगाणा। गुरसिख देवे कलिजुग सच टिकाणा। गुर चरन लाग जीव तर जाणा। महाराज शेर सिँघ प्रभ सच कर जाणा। साचा प्रभ जुग सति लावे। अन्तिम कलिजुग प्रभ आप करावे। पंचम जेठ नर नरायण प्रभ जोत प्रगटावे। आपणा भेव प्रभ ना किसे जणावे। गुरमुख विरले प्रभ बूझ बुझावे। स्वच्छ सरूप जिस दरस दिखावे। कर दरस जीव प्रभ आत्म तृखा मिटावे। महाराज शेर सिँघ साचा नाम, सोहँ शब्द रसना गावे। सतिजुग सोहँ मिले वड्याई। कुरान अञ्जील प्रभ खेल मिटाई। ईसा मूसा मुहम्मदी कोई रहण ना पाई। गीता ज्ञान प्रभ अन्त कराई। कलिजुग बाणी गुर रसन वखानी, जोत सरूप प्रभ जोत खिच्च वखाई । अठसठ तीर्थ निर्मल नीर, सति रहे ना राई। प्रगटे कलि प्रभ समरथ, गुरचरन प्रीती साचा तीर्थ, साची बूझ प्रभ आप बुझाई। महाराज शेर सिँघ आपणी जोत प्रगटाई। जोत सरूप जगत प्रभ आया। साचा शब्द सोहँ चलाया। राउ रंक अन्त कलि प्रभ इक्क कराया। जोत सरूप साचे प्रभ राजिआं राणयां तख्तों लाहया। मनी सिँघ शब्द लिखाया। तत्त जोत सरूप प्रभ पूर कराया। महाराज शेर सिँघ कलि प्रगट आया, शब्द लिखाया जगत जलाया। पंचम जेठ तैनूं मिले वड्याई, कलिजुग निहकलंक जोत प्रगटाई। पंचम जेठ तैनूं मिले वड्याई, साध संगत प्रभ दर आए रसना हरि हरि गाई। पंचम जेठ तैनूं मिले वड्याई, गुरदर आए साची बूझ घर साचे पाई। पंचम जेठ तैनूं मिले वधाई, महाराज शेर सिँघ कलि जोत धराई। कलिजुग आया जोत प्रगटायके। कँवल नैण भेस वटायके। कलिजुग जाए आप खपायके। सतिजुग साचा सच जाए लायके। सोहँ साचा शब्द चलायके। चार वरन प्रभ इक्क करायके। चार कुन्ट सोहँ शब्द जै जैकार करायके। जोत सरूप कलिजुग बेमुख अग्न जोत जाए जलायके। गुरमुखां साचा दर दिखाए, भरम भुलेखे लाहिके। विछड़यां मेल मिलाए, जोत सरूप जन्म जन्म दी मैल गंवायके। सोहँ शब्द जो रसना गाए, रक्खे
लाज प्रभ सिर हत्थ टिकायके। पंचम जेठ चरन डिग्गे जो आए, महाराज शेर सिँघ देवे दरस जोत प्रगटायके। पंचम जेठ चरन जन परया। कलिजुग अंदर पार प्रभ करया। मिल साध संगत भवजल तरया। मिले विच साची जोत, आवे जावे ना जन्मे मरया। महाराज शेर सिँघ तेरे चरन प्रीत, गुरसिख तन मन हरया। गुरचरन प्रीती गुरसिख कमावे। उत्तम पदवी गुर दर ते पावे। जन्म मरन दा गेड़ चुकावे। सचखण्ड विच जोत मिलावे। सभ सृष्ट चरन की दासी, आप अडोल जगत डुलावे। महाराज शेर सिँघ आत्म वासी, निज घर बैठ डेरा लावे। निज घर वसे आप निरँकारा। झूठी देह साची जोत करे आकारा। कलिजुग माया भरम भुलाया संसारा। आप डुलाया कलि धक्का लाया, मूर्ख मुग्ध ना जाणे प्रभ की सारा। जगत हिलाया शब्द चलाया सोहँ खण्डा दो धारा। निहकलंक कलि आया, महाराज शेर सिँघ नाम धराया, नर नरायण नर अवतारा । नर नरायण जगत विच आए। सर्ब सृष्ट दाढ़ां हेठ चबाए। जे कोई वेखे दिस ना आए। बिन रंग रूप प्रभ जोत सरूप विच सिख समाए। कलिजुग प्रगटे प्रभ साचा गुरमुख दर कोई दिस ना आए। रक्खे लाज विच अन्ध कूप, काल अन्त प्रभ होए सहाए। महाराज शेर सिँघ देवे दरस स्वच्छ सरूप, चरन लाग जो रसना गाए। रसना नाम जिस जीव गाया। प्रभ अबिनाशी घर मांहि पाया। आत्म पर्दा प्रभ खोल्ह वखाया। जिउँ चन्दन प्रभास गुरसिख कलि रखाया। बेमुख प्रभ कीते नास, मदि मास जिस रसना लाया। जामा धार निहकलंक कलिजुग जीव भुलाया। महाराज शेर सिँघ तेरे चरन प्यास, गुरसिख सद रखाया। जो जन आए प्रभ चरन दुआरे। पंचम जेठ कर निमस्कारे। गुरसिख सोहण सच हरि के दुआरे। कलिजुग जामा धारे निहकलंक अवतारे। आत्म दे ब्रह्म ज्ञान, प्रभ भरे भण्डारे। सो जन चतुर सुजान, जिन्हां मिल्या पुरख अगम्म अपारे। महाराज शेर सिँघ सोहँ साचा लावे बाण, चार कुन्ट होए हाहाकारे। पंचम जेठ प्रभ लिख्त कराए। आप बैठ अडोल सिँघआसण सभ जगत डुलाए। बेमुख होए सभ नास, जन भगतां लाज रखाए। महाराज शेर सिँघ जोत सरूप दरस दिखाए। जोत निरँजण नर नरायण। जोत निरँजण नर निरवैर। जोत सरूपी जगत वरतावे कहर। पंचम जेठ गुरसिक्खां कीनी प्रभ मेहर। जोत प्रगटाई साध संगत ना कीने देर। महाराज शेर सिँघ निहकलंक कलि पाया फेर। सचखण्ड प्रभ आप तजाया। बाशक सेज प्रभ आसण लाया। मातलोक निहकलंक प्रभ जोत प्रगटाया । प्रगट जोत सिँघ सिँघासण, दर घर मन्दर थान सुहाया। प्रभ जोत अबिनाश कदे ना होवे नास, झूठी दुनियां माण वधाया । जो जन जपण स्वास स्वास, अन्तकाल प्रभ दरस दिखाया। जोत सरूपी विच जोत मिलाया। महाराज शेर सिँघ दर दासन दास, सोहँ साचा नाम जपाया। साची देवे आप प्रभ वत्थ। सोहँ नांउँ सदा अकथ्थ। प्रभ की महिमा कोई जीव ना जाणे कथ। रसना लोभी सृष्ट लहि
गई सत्थ। कलिजुग मथे बेमुख जिउँ मक्खन मथ्थ। सोहँ शब्द बेमुखां प्रभ पाई नत्थ। गुरसिक्खां सोहँ नाम कलिजुग मिल्या साचा रथ। कलिजुग जामा धारे प्रभ जिउँ राम घर दसरथ। महाराज शेर सिँघ जो जन चरन निमस्कारया, देही दु:ख सभ गए लथ्थ। रोगी रोग अवल्लड़ा, जीव भेव ना पावे। साचा वैद आप प्रभ, जोत सरूपी विच देह समावे। अप तेज वाए पृथ्मी आकाश, झूठी काया दए जलावे। उत्तम जोत धरे प्रभ आकाश, जोत सरूपी दीपक देह जगावे। भगत जनां हरि हिरदे वास, खोल्ह त्रैकुटी प्रभ दरस दिखावे। होए दरस आत्म जीव मिटे तृप्तास, महाराज शेर सिँघ नज़री आवे। आत्म दरस जिस जीव प्रभ दिखाया। ईश जीव विच्चों भेद चुकाया। जीव ब्रह्म सरूप विच ब्रह्म समाया। राग नाद अगाध बोध प्रभ शब्द लिखाया। जुगो जुग प्रभ भेख धर, जोत सरूप जगत में आया । गुरमुखां साचे लेख कर, होए दयाल प्रभ दरस दिखाया। बेमुख साचा दर वेख कर, भज्जा जावे मुख छुपाया। महाराज शेर सिँघ बुध बिबेक कर, पंचम जेठ आए दरस दिखाया। पंचम जेठ बिक्रमी उन्नी सौ पंजाह। जामा ल्या धार साचे बेपरवाह। जोत सरूप प्रभ होयके, झूठी काया करी स्वाह। कोटां विच्चों प्रभ वेख के, गुरसिख देह प्रभ करे निरबाह। महाराज शेर सिँघ कलिजुग साचा दर वेख के, गुरसिख साचे चरनीं लग जाह। जोत सरूप प्रभ कलिजुग आया। शब्द सुरत भेव चुकाया । चरन प्रीती भगत भगवान दे, गुरसिक्खां चरन लगाया। महाराज शेर सिँघ दरस दिखाया। सचा दर प्रगटे सच दरबारी। गुर दर आए चल जो नर नारी। पंचम जेठ पंचम मार, प्रभ पैज संवारी। अनाथां अनाथ सर्ब के साथ, घट घट वसे आप मुरारी। महाराज शेर सिँघ सच तेरी गाथ, कलिजुग कोई विरला होए वपारी। कलिजुग आया निहकलंक । जगत भुलाया सोहँ वजाया शब्द डंक। प्रगट जोत अन्तकाल प्रभ इक्क कराया राउ रंक। गुरसिख सोहण गुरचरन दुआरे, उतरे पार जिउँ त्रेता भगत जनक। प्रगटी जोत कलि आप गिरधारे, जीव कर निमस्कार गुरचरन दुआरे बार अनक । महाराज शेर सिँघ जोत प्रगटाई विच पुरी घनक। त्रेता साचा राम अख्वाया। बाल्मीक जाए तराया। चार वरन जिस दिन दिहाड़ सताया। लुट्ट मार साची खेल बणाया। चल आए राम मुरार आत्म ज्ञान दिवाया। अन्तकाल ना कोई तेरा, झूठा जगत भुलाया। सुहाए थान रक्ख बाल, प्रभ अबिनाशी फेरा पाया। विच भरवास रक्ख वास, अनन्द मंगल हरि प्रभ दिया। प्रभ चरन लाग मन भए वैराग, विच्चों अज्ञान अन्धेर मिटाया। गए भाग जाग, मिल्या साचा राग, होए अधीन प्रभ परमेश्वर घर मांहि पाया। पंचम जेठ प्रभ जोत प्रगटाई, प्रभ दरस दिखाया। गुर धाम लगाया भाग, महाराज शेर सिँघ होए सहाया। सतिजुग होए धाम न्यारा। चार कुन्ट चल आए प्रभ चरन दुआरा। तेतीस करोड़ दर खड़े्ह कर निमस्कारा। महाराज शेर सिँघ सतिजुग होवे साचा घर ऊँचा दर तेरा दरबारा । साचा घर जिथ्थे
प्रभ वस्सया। सुहाया थान रसना गाए जिथ्थे प्रभ जस्सया। कलिजुग भगत पछाण, दर घर साचा दस्सया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, बेमुख तेरे दर तों जाए नस्सया। गुरसिख देवे प्रभ वड्याई। बेमुख जाए पति गंवाई। गुरसिख गुर दर बूझ बुझाई। बेमुख मूर्ख पति गंवाई। गुरसिख निर्मल निर्मल देह कराई। बेमुख झूठे धन्दे मानस जन्म गंवाई। गुरसिख गुर दर प्रभ रसना गाई। बेमुख दर आए, जोत सरूप नज़र ना आई। गुरसिख गुर मिल अमरापद पाई। बेमुख जन्म हार गए पति गंवाई। गुरसिख साची जोत विच जोत मिलाई। बेमुख गर्भवास प्रभ दे सज़ाई। गुरसिख खण्ड सच पदवी पाई। बेमुख जन्म जन्म मर जाई। गुरसिख जोत सरूप जोत मिल जाई। महाराज शेर सिँघ कलिजुग जो दर आए सीस झुकाई। गुरमुख प्रभ सच मार्ग पाया। रसना रस छोड़, आत्म रस विच देह पाया। कलिजुग दीने बंधन तोड़, सोहँ साचा नाम जपाया। अन्तकाल है प्रभ बन्दी छोड़, गुर पुरी जन धाम पुचाया। गुरसिक्खां प्रभ दर्शन लोड़, प्रगट जोत पंचम जेठ प्रभ दरस दिखाया। प्रगटे जोत प्रभ निराहारी । कलिजुग अन्तकाल होए ख्वारी। अन्तकाल कलि वध जाए बीमारी। गुरसिक्खां प्रभ एक सरन तुमारी। महाराज शेर सिँघ ऊँचा दर, बैठा घर सचा दरबारी। सच्चा आप सच्चा दरबार। जोत प्रगटावे जोत सरूप, राउ रंक कलि किया ख्वार। साध संगत कलिजुग सूज्झया, सच प्रभ द्वार । महाराज शेर सिँघ विरले गुरमुख बूज्झया, दिखावे दरस आप मुरार। पंचम जेठ प्रभ जोत प्रगटाए। प्रगट जोत प्रभ साचा भोग लगाए। भोग लगाए गुर प्रसाद गुरमुखां मुख लगाए। दु:ख गंवाए गुर प्रसादी, पंचम जेठ दया कमाए। महाराज शेर सिँघ जो जन रसना अराधे, जन्म मरन दा दु:ख गंवाए। गुरप्रसादि गुर दर बूज्झया। गुरप्रसादि गुर चरन लाग गुरसिख झूज्जया। गुरप्रसादि गुरसिक्खां मन प्रभ साचा लूज्झया। गुरप्रसादि प्रभ भरम चुकावे गूज्झया। गुरप्रसादि प्रभ दरस दिखावे, भेत खुल्हावे भरम चुकावे विच देह दूज्जया। गुरप्रसादि गुरसिख तर जाए, महाराज शेर सिँघ जन भगतां बूज्झया। जो जन आए चरन प्रभ लागा। कलिजुग होए पूरन भागा। गुरसिख गुर दर जागा। साचे प्रभ सच सुणाया अनहद वाजा। मानस जन्म कलि निर्मल होया, गुरचरन लाग ना लागे दाग़ा। जोत प्रगटाए विष्नूं भगवान, भोग लगाए जिउँ बिदर घर सागा। महाराज शेर सिँघ जाणी जाण, बेमुख दर ते जाए भागा। पंचम जेठ वजाए प्रभ धुन, कर्म कर प्रभ जीव जन्म दवाए। लक्ख चुरासी विच्चों उत्तम प्रभ आप रखाए। ज्ञान ध्यान चतुर सुजान कर, साची जोत विच देह जगाए। गुण निधान कर कलि बैठा विच आसण लाए। जीव आत्म अमृत इशनान कर, अमृत झिरना निझरों प्रभ दे झिराए। हरि दर पूरा प्रभ पछाण कर, दोए जोड़ कर सीस झुकाए। पंचम जेठ हुक्म भगवान कर, सिँघआसण बैठ सभ दु:ख गंवाए। दुखी दलिद्री दर आए, होए निरासे प्रभ सरन लगाए। देह दुखीआ
जीव बिल्लाए। कूड़ी काया ताप तीन दए अग्न जलाए। सोहँ शब्द ब्रह्म ज्ञान दे, आत्म प्रभ शांत कराए। दुखीआं प्रभ दु:ख गंवाया। किशना शुक्ला पक्ख प्रभ सुफल कराया। अमृत आत्म सिच प्रभ रोग गंवाया। महाराज शेर सिँघ सोहँ साचा दान दे, साचा राह जणाया। देवे दान प्रभ जगत भण्डारी। सुफल कुक्ख ना रहे बीमारी। बिन पूत ना रहे नर नारी। चरन लाग होए वडभाग, साध संगत प्रभ पूरे तारी। विच्चों दु:ख आप प्रभ मारे, मरे खंघ ताप सोहँ शब्द जो रसना उचारे, जीव आत्म दु:ख ना करे ख्वारी। दुखीए होए दर भिखारी। लाह दे भुक्ख प्रभ संसारी। महाराज शेर सिँघ जो जन आए दरबारी। दुखीआं दु:ख गंवाए करे देह निर्मला। प्रभ हिरदे सच वसाए, भाग लगाए जिउँ रुक्ख सिंमला। बेमुख अग्न जलाए, जिउँ बालू बिमला । महाराज शेर सिँघ होए सहाई निहकेवला। चरन कँवल उप्पर धवल अबिनाशी संवल। कलिजुग भेख कराए प्रभ रंवल। गुरसिक्खां अमृत बख्श, खोल्ह वखाए प्रभ नाभ कँवल। नाभ कँवल जन खोल्ह वखाए। दस्म दुआर दी सोझी पाए। भेख देख दर आए कलि जाए शरमाए। किरपा कर प्रभ अमृत मेघ दे बरसाए। महाराज शेर सिँघ गुरमुख कलिजुग गुरसिख साचा नाउँ रखाए। गुरमुख सो जन प्रभ जपे रसन स्वासे। बेमुख सो जन रसन आहार करे मदि मासे। गुरसिख सो जन, गुरचरन प्रीत होए रहिरासे। बेमुख होए सो जन, जिन्हां मिल्या ना प्रभ अबिनाशे। जल पाणी अमृत धारा। पी अमृत मिले प्रभ सच दुआरा। सचखण्ड सुर नर प्रभ देवे अमृत धारा। साचा अमृत विच मात गरुड़ उतारा। गरुड़ सुजान विष्नूं भगवान ऊपर करे सवारा। मात आया इन्द्र तकाया, देवत्यां पकड़ डुलाया। इक्क बूंद मात विच आई, गंगा धार प्रभ नीर चलाया। इक्क बूंद गोदावरी त्रिबरग नाम रखाया। गंगा अमृत हरि वसे आप, पकड़ कसीरा रविदासे माण दवाया। गोदावरी सुहाई गुर गोबिन्द विच चरन टिकाई, साचा धाम कलिजुग बणाया। कलिजुग अन्तकाल प्रगट जोत तोड़ जाए सभ जंजाल, जोत सरूपी अचरज खेल रचाया। गुर गोपाल भगत वछल दीन दयाल सर्ब सृष्ट में समाल, सारा भेव चुकाया। जोत सरूपी कुन्ट चार पाया जाल, महाराज शेर सिँघ भाणा कलि वरताया। जामा धार जगत ल्या अवतारा। सर्ब माण प्रभ आप निवारा। सर्बत्र तीर्थां माण गुर चरन दुआरा। कलिजुग सारे अन्त होए ख्वारा। सतिजुग सोहँ शब्द धुन्कारा। सतिजुग वरते प्रभ पूरा बणे लिखारा। महाराज शेर सिँघ गुरसिख धनवन्त, कलिजुग पाया जिन सच दुआरा। चरनामित गुरसिक्खां पाया। चरनामित फल प्रभ धुरों लिखाया। चरनामित सिंच तन मन प्रभ हरा कराया । चरनामित अमृत बूंद पी अमरा पद पाया। चरनामित साध संगत गुर सागर गहर गम्भीर पाया। चरनामित रसना पी बाल बिरध सभ तराया। महाराज शेर सिँघ तेरी वड्याई, आत्म अमृत बरख आत्म तृप्ताया। कलिजुग साचा प्रभ का बंस। साध संगत प्रभ साची अंस। भगत वड्याई
चरन लगाए, बाशक गुण गाए विच मुख सहँस। महाराज शेर सिँघ बेमुख खपाए, जिउँ हँकारी कृष्ना कंस। अमृत आत्म दे वरखाए। पी अमृत जीव त्रैभवण सुझाए। जगत जलन्दा रक्ख प्रभ वखाए। अनक दु:ख ना साध सताए। दुखिया कोई ना गुर दर बिल्लाए। मुख ना निकले हाए हाए। बैठ विच साध संगत जीव रसना गाए। महाराज शेर सिँघ दर खड़्हे मंगत, साचा सुख विच झोली पाए। अमृत दे प्रभ दुखियां दु:ख गंवायदा । जन लगा गुरचरन, कर किरपा पार करांयदा। अमृत साचा संगत बरस मींह, प्रभ दक्ुखां नास करांयदा । महाराज शेर सिँघ प्रभ अबिनाशी, दर आए पार करांयदा। अमृत बरखे प्रभ निराधारी। सरन पड़े दी रक्खे लाज मुरारी । सृष्ट सबाई तज्ज के जो जन आए सरन गिरधारी। प्रभ जाए पड़दे कज्ज के, कलिजुग जीव ना होए ख्वारी। आत्म दरस भुक्खा जाए रज्ज के, देवे दरस प्रभ अगम्म अपारी। सोहँ शब्द लिखा प्रभ वज के, सतिजुग देवे प्रभ सिक्दारी। पी अमृत जाउ रज्ज के, अमृत चढ़ी रहे खुमारी। गुरसंगत बहिणा सज के, प्रगटे जोत आप बनवारी। हुण वक्त नहीं जाणा भज्ज के, सोहँ शब्द जगत लाया खण्डा दो धारी। महाराज शेर सिँघ अमृत वरखे, गुरसिक्खां करे दूर बीमारी। पंचम जेठ प्रभ दे वड्याई। गुरमुख साचा प्रभ दे तराई। पूरन घाल प्रभ थांएँ पाई। सिँघ आत्मा पंचम जेठ प्रभ दे वड्याई।