पुस्तकालयभाग १

६ जेठ २००८ बिक्रमी पिण्ड जेठूवाल बचन होए

घर आए सिख सज्जण सुहेले। साचे प्रभ कर लए संजोगी मेले। अमृत विच चवाए नभ, अचरज खेल आप प्रभ खेले। महाराज शेर सिँघ गुर सतिगुर साचा, गुरसिक्खां चरन साची जोत अन्त मेले। वक्त वेला बूज्झया, प्रभ जोत प्रगटाए। कोई भेत ना रक्खे गूज्झया, प्रभ दए दुहाए। गुरसिक्खां दर साचा बूज्झया, कलिजुग वक्त मुकाया भाउ चुकाया एका दोए। बांहों पकड़ तराया, साची दरगाह दे पहुंचाए। कलिजुग भेव किसे ना बूज्झया, नाथ त्रैलोकी जगत भुलाए। महाराज शेर सिँघ गुर सतिगुर पूरा, महासार्थी आप अख्वाए। रैण सुहाई पंचम जेठ, साध संगत गुरदर ते आई। साचा प्रभ दे वधाई, सोहँ नाम जो जन रसना गाई। अन्तकाल कलि प्रभ होए सहाई। साध संगत प्रभ दए सुणाई, झूठा बचन ना होवे राई। झूठा कलिजुग रहण ना पाई। झूठी सृष्ट आप दाया दाई। जोत सरूप प्रभ कलिजुग खेड मिटाई। चार कुन्ट पै जाए दुहाई। जोत सरूप अग्न प्रभ लाई। भैणां तांई छड्ड जायण भाई। महाराज शेर सिँघ भय भयानक, गुरसिक्खां सिर हत्थ टिकाई। भय भयानक गुरसिख कलिजुग सहारा। कलिजुग मिल्या जोत सरूप प्रभ गिरधारा। तख्त निवासी मातलोक बणाया सचखण्ड दुआरा।

साध संगत प्रभ चरन होए दासी, सोहँ नाम प्रभ देवे भण्डारा। जो जन होए कलि मदिरा मासी, अन्तकाल प्रभ नर्क मँझारा। महाराज शेर सिँघ घनकपुर वासी, गुरसिक्खां दीसे सच दुआरा। प्रभ अबिनाशी सच धाम सुहाया। सर्ब घट वासी प्रभ प्रगट डेरा लाया। अन्तकाल कलि अन्त होए जासी, प्रभ साचे बचन लिखाया। गुरसिक्खां आत्म चिन्ता नासी, आत्म दीप प्रभ जोत जगाया। महाराज शेर सिँघ गुर सतिगुर पूरा, कलिजुग विरले गुरमुख पाया। गुरमुख सो जन, जिस प्रभ पाया। गुरसिख सो धन्न, जिस प्रभ दरस दिखाया। गुरमुख सो जन, कलिजुग कल अन्धेर गंवाया। गुरमुख सो जन, जोत सरूप जिस प्रभ दरस दिखाया। गुरसिख सो जन, अनहद राग प्रभ कन्न सुणाया। गुरमुख सो जन, नेत्र पेख महासुख पाया। महाराज शेर सिँघ प्रभ साचा मन्न, भरम भुलेखे जीव क्यों मानस जन्म गंवाया। जन्म गंवाए वक्त विहाए, बेमुखां सार ना पाई। कलिजुग खपाए, खण्ड ब्रह्मण्ड उलटाए सोहँ नाम दुआई। ब्रह्मा प्रभ माण गंवाई, सृष्ट सबाई हत्थ सिँघ पाल फड़ाई। सतिगुर साचे नींह रखाई। जुग चौथे ध्रू तजाया। सचखण्ड द्वार प्रभ गुर चरन संग सवरन बहाया। पूरन देवे आप वड्याई, तेजा सिँघ वेला नेड़े आया। कलि जोत सरूप प्रभ सिख साचा नाद चार कुन्ट पुचाया। जगत जुगत प्रभ आप बणाई। धारे खेल आप रघुराई। सृष्ट सबाई कलि सुआई। उलटी मति अज्ञान विच पाई। दर आए नेत्र पेखे, बेमुख लुज्झा सद भुलाई। महाराज शेर सिँघ पाए भुलेखे, गेड़ चुरासी विच पाई। गुरसिख तेरी वड्याई, प्रभ आप लिखाई। दर आए जन्म सुफल कराई। पूरन बुध्ध होवे जिस आत्म दर्शन पाई। गुरसिख होवे साची सुध, लोयण साचा प्रभ दे खुल्हाई। शब्द सरूपी कलिजुग प्रभ कीना युद्ध, चार कुन्ट पै जाए दुहाई। गुरसिख उत्तम निर्मल जिउँ दुध्ध, रसना जप सोहँ जै जै जैकार कराई। महाराज शेर सिँघ गुर सतिगुर पूरा, सच धाम गुरसिक्खां दे पुचाई। साचा धाम साचा काम। प्रभ जगत चलाए सोहँ नाम। जन पाए घनशाम। सतिजुग साचा मार्ग पाया, सतिजुग साचा रहसी ग्राम। साचे प्रभ विच लिख्त लिखाया, महाराज शेर सिँघ कलिजुग पूरन करे काम। जोत सरूपी कलिजुग खपाया, सतिजुग साचा लाया, साची जोत सतिजुग परवेशे। जोत सरूपी प्रभ करे भेसे। साचे प्रभ को सतिजुग जीव सद करे अदेसे। महाराज शेर सिँघ सतिगुर पूरा, दर खड़्हे कोट ब्रह्मा विष्न महेषे। पारब्रह्म तेरी अचरज खेला। जोत सरूप प्रगट कलिजुग आया अन्त वेला। साध संगत प्रभ दरस दिखाया झब साचा सज्जण सुहेला। महाराज शेर सिँघ गुर सतिगुर पूरा, जोत सरूपी खेल प्रभ खेला। जोत सरूप प्रभ किया पसारा। कलिजुग होवे अन्ध अन्धयारा। सृष्ट सबाई प्रभ करे ख्वारा। अन्तकाल कलि दु:ख लग्गे भारा। पंचम जेठ प्रभ लिख्त कराए, मदि मासी ना पाए गुरचरन दुआरा। महाराज शेर सिँघ होए सहाई, सोहँ नाम जिस रसन उचारा। सोहँ नाम जिस जन रसन

ध्याया। रसना जप आत्म सुख पाया । दे दरस प्रभ अज्ञान अन्धेर मिटाया। महाराज शेर सिँघ गुर सतिगुर पूरा, कलिजुग प्रगट गुरमुखां दरस दिखाया । गुरसिख तारे आप प्रभ, होए जोत सरूप। गुरसिख तारे आप प्रभ, दरस दिखावे वड भूप। गुरसिख तारे आप प्रभ, गुरसिक्खन दस्से स्वच्छ सरूप। गुरसिख तारे आप प्रभ, आत्म जोत जगावे देवे ज्ञान अनूप। महाराज शेर सिँघ गुर सतिगुर पूरा, सभ घट वसे बिन रंग रूप। रंग रूप प्रभ कोए ना जाणे। धन्न सो जन जो चले प्रभ के भाणे। तख्तों लाहे सभ राजे राणे। गुरसिक्खां माण दवाया, प्रभ सुत्तयां खड़्हा सरहाणे। प्रभ साचे दरस दिखाया, महाराज शेर सिँघ देवे माण निमाणे। निमाणयां प्रभ माण दे, सिर आपणा हत्थ टिकाया। भगत वछल प्रभ भगवान प्रभ जुगो जुग साचा खेल रचाया। कलिजुग सोहँ शब्द गुण निधान दे, गुरमुखां प्रभ भेत खुल्हाया। महाराज शेर सिँघ कलिजुग भगत पछाण के, गुरचरनीं मेल मिलाया। पंचम जेठ रैण सुहाई, रसना हरि हरि गुण गाया। उठ जीव जाग, प्रभ साचे दरस पा, प्रभ अबिनाशी घर में आया । महाराज शेर सिँघ साचा राग सोहँ डंक चलाया। उठ जीव जाग, रसना जप उत्तम होवे मुख। उठ जीव जाग, कर दरस प्रभ मिले जगत सुख। उठ जीव जाग, कर दरस प्रभ उतरे आत्म भुक्ख। उठ जीव जाग, प्रभ धोए दाग़, सुफल कराए कुक्ख। महाराज शेर सिँघ सोहँ शब्द लाए जाग गुरसिख सभ जग उत्तम मनुख। गुरसिख तेरी उत्तम जाता। सतिजुग होवे चार वरन भ्राता। सच सुच्च वरताए प्रभ सुख आए धरती माता। प्रभ साचा बंस चलाए, गुरसिक्खां गुर चरनीं नाता। गुरसिक्खां उत्तम जोत जगाई, मिल्या पुरख बिधाता। प्रभ पूरन बूझ बुझाए, आपणे रंग रवे रंग राता। दृष्टी दिशा दे मिटाई, सोहँ दर ते दे के दाता। महाराज शेर सिँघ जो जन गाई, कलिजुग तराए पिता माता। कलिजुग कर्म प्रभ विचारे । प्रभ साचा सिरजणहारे। निहकलंक जोत सरूपी प्रभ जामा धारे। शब्द सुरत प्रभ तोड़े माण हँकारे। हिन्द वाली हिन्दवायण चल आयण प्रभ चरन दुआरे। गुरसिक्खां होए पूरन भाग, प्रभ देवे भर भण्डारे। साचा शब्द चले पहले माघ, अनहद वज्जे धुन्कारे। गुरसिक्खां प्रभ पकड़ी वाग, पूरन जोत दे उज्जयारे। उठ उठ उठ जीव जाग, प्रभ आया सिक्खन दुआरे। महाराज शेर सिँघ कर साचा राग, रसना जप जीव जन्म सुधारे। रसना जप प्रभ नाम रसायण। साचा शब्द जो जन रिदे वसायण। निज घर वासी निज माहे पायण। दर आए बेमुख सुत्ते रैण विहायण। उठ जीव जाग पूरन होए भाग, प्रगटी जोत नर नरायण। नर नरायण निरँजण जोत। बेमुख होए जीव दर रहे सोत। कलिजुग सवाई सृष्ट अन्त जाए रोत। तरे पुरूष सति, प्रभ आत्म मैल जाए धोत। साचा प्रभ विच साची देह जगाए जोत। महाराज शेर सिँघ सतिजुग अंदर, गुरसिक्खां देवे निर्मल जोत। पंचम जेठ रैण कलि आई। भुल्ल भुल्ल भुल्ल जीव मति भुल्ल गंवाई। साध संगत तैनूं मिले वधाई।

रसना जप जप अमरा पद पाई। सचखण्ड प्रभ वसणहारा, सच धाम गुरसिख टिकाई। महाराज शेर सिँघ शब्द सुरत दुआरा, साची मति गुरसिख विच पाई। शब्द सुरत प्रभ दे ज्ञाना। आत्म जोत जगे कोट भाना। प्रगट जोत साध संगत, प्रभ देवे साचा दाना। गुरचरन प्रीती साचा सतिजुग इशनाना। कलिजुग प्रगट महाराज शेर सिँघ जोत सरूपी पहरया जामा। जोत सरूपी प्रभ साचा भेख धर। कलिजुग प्रगट्या अवतार नरायण नर। सृष्ट सबाई भरम भुलेखे पाई, गुरसिख बूझे साचा दर। महाराज शेर सिँघ तेरे नाम वड्याई, शब्द बाण गुर जगत लगाई, गुरसंगत पाया साचा दर। दर घर आए प्रभ अबिनाशी। अन्तकाल कलि प्रभ तोड़े जम की फाँसी। कलिजुग होए अन्तकाल, शब्द लिखाए जो मदिरा मासी। महाराज शेर सिँघ सच भतार, चरन लाग जीव रहिरासी। जीव जन्त दुखी वेख प्रभ, कलिजुग जोत प्रगटावे। माया पाए बेअन्त, आपणा भेव आप खुल्हावे। प्रभ दर विरले गुरसिख सन्त, जोत सरूपी प्रभ दरस दिखावे। महिमा जणाए आप इकन्त, महाराज शेर सिँघ कलिजुग खपावे। पै जाए दुहाई विच जीव जन्त। जीव जन्त प्रभ आप उपाए। अन्तकाल प्रभ कलिजुग आप खपाए। साध संगत प्रभ दे सुणाए। गुरसिक्खां सिर प्रभ हत्थ टिकाए। कलिजुग अग्न छोहण ना पाए। रसना जीव जन सोहँ गाए। महाराज शेर सिँघ होए सहाए। होए सहायक अन्तकाल, भगत वछल दीन दयाल। कलिजुग जन भगत लए प्रभ भाल। बेमुख कलिजुग करे जिउँ दुफाड़े दाल। साध संगत प्रीती सोहे गुरचरन नाल। आत्म दे ज्ञान, महाराज शेर सिँघ सर्ब रिहा समाल। प्रभ की जोत जगत चन्गयारी। सोहँ शब्द खण्डा दो धारी। बेमुखां काल अन्त पै जाए ख्वारी। कोई ना दीसे सभ कूड़े ठीसे दुष्ट दुराचारी। गुरमुखां सिर छत्र झुलीसे, रक्खे लाज आप बनवारी । जन भगतां हरि प्रभ साचा दीसे, पंचम जेठ आए दरबारी। साचा नाम अमृत पीसे, हउमे विच्चों जाए बीमारी। बेमुख करे जो गुरसिख रीसे, नाम सच ना चढ़े खुमारी। महाराज शेर सिँघ चरन धरे जो सीसे, गुर दर मिले बड़ी सिक्दारी। गुरसिक्खां मिल्या गुर दरबारा। अमृत बूंद अंमिउँ रस पीव, वेले अमृत अमृत धारा। देह विकार जायण नस्स, जन होए रसन सुहेले, आत्म मिले साचा रस, जगे जोत आत्म उज्जयारा। होए प्रकाश जिउँ रवि सस, महाराज शेर सिँघ देवे अमृत भण्डारा। प्रगटाए जोत प्रभ राजन राजा। निमाणयां निताणयां ग़रीब निवाजा। अनहद शब्द वज्जे धुन, अनहद वज्जे धुन वाजा। गुरसिख तराए बेमुख खपाए, अन्तकाल कलि विच माझा। प्रभ जोत प्रगटाए गुरसिक्खां होए सहाए, सरन पड़े दी राखे लाजा। महाराज शेर सिँघ सच तेरी नाए, गुरसिक्खां देवे राजा। गुर मीत गुरसिख सदा रक्ख चीत। प्रभ मिलण की साची रीत। महाराज शेर सिँघ गुरमुखां बख्शे गुरचरन प्रीत। चरन प्रीत करे चार वरन। जोत सरूप प्रभ ना दीसे किसे बरन। कर दरस प्रभ दर आए रोगी सभ तरन। महाराज शेर

सिँघ पार कराए, जो जन आए सरन। सरन प्रभ की जिस जीव तकाई। आधि ब्याधि प्रभ मिटाई। अमृत साचा विच देह सिंचाई। कँवल नाभ मुख प्रभ दे खुल्हाई। द्वार दसवां प्रभ देवे पड़दा लाही। अनहद शब्द धुंन दे वजाई। जोत सरूप प्रभ निर्मल जोत जगाई। कूड़ कपट दुरकार कढ्ढ, सोहँ साची वस्तू पाई। महाराज शेर सिँघ गुरसिख बेड़ा पार कर, कुन्ट चार जै जै जैकार कराई। कलिजुग जाए होए ख्वारा। सतिजुग लाए प्रभ सति करतारा। सोहँ शब्द देवे वरतारा। निरहारी निरवैर प्रभ लै अवतारा। अचुत्त पारब्रह्म परमेश्वर निहकलंक अवतारा। जुगत मुक्त ना जाणे संसारा। माया पड़दा पायके, भुलाया सच दुआरा। गुरसिक्खां दरस दिखायके, महाराज शेर सिँघ मिले आप गिरधारा । गिरधर आए जगत गिरधार। त्रेता द्वापर किया पार। कलिजुग जाए वहन्दी धार। झूठे धन्दे डुब्बा संसार। प्रगटी जोत कलि मुरार। मूर्ख मुग्ध ना करन विचार। गुरसिख पाए प्रभ की सार। दर घर छड्ड आए गुर दरबार। आए गुर दरबार, मानस जन्म उत्तम होया विच संसार । दे दरस प्रभ भवजल किया पार। महाराज शेर सिँघ गुरसिक्खां तारे, अमृत वरखे किरपा धार। कलिजुग जाए जिउँ अन्धेर रैणा। कलिजुग जीव वहाए वहन्दे वहिणा। गुरसिख तराए जिन प्रभ देख्या नैणा। बिन प्रभ साचे कोई साक ना सैणा। महाराज शेर सिँघ शब्द लिखाए, सोहँ उत्तम गहणा। साध संगत तेरी वड्याई। रसना जप ईश्र जोत प्रगटाई। प्रगट जोत प्रभ भए सहाई। आत्म चिन्त गुरसिख मिटाई। महाराज शेर सिँघ कलि तेरी वड्याई। वड्डी वड्याई वड प्रभ वड दाता। वड्डी वड्याई जिस जन प्रभ पछाता। वड्डी वड्याई देवे गुरसिक्खां प्रभ वड दाता। महाराज शेर सिँघ जिस जन पछाता। जाणे सो जन जिस आप जणाए। जाणे सो जन, जिस हिरदे रिहा समाए। जाणे सो जन, जिस आत्म जोत जगाए। जाणे सो जन, जिन महाराज शेर सिँघ सरन लगाए। सरन लगाए आप प्रभ संसारी। आवे जावे जगत विवहारी। जोत सरूप सृष्ट सँघारी । महाराज शेर सिँघ तेरी सतिजुग सच्ची सिक्दारी। सतिजुग साचा सच चलाया। सच घर दस्स शब्द चलाया। सोहँ शब्द चार वरन सतिजुग मुख गाया। महाराज शेर सिँघ तुध बिन कोई दूजा नज़र ना आया। एक आप प्रभ को नहीं दूजा। कलिजुग अन्त मिटाए सभ पूजा । गुरसिक्खां दर प्रभ साचा सूझा। दे दरस प्रभ भेद खुल्हाया गूझा। महाराज शेर सिँघ निहकलंक अवतार, गुरसिख जाण ना दूजा। निहकलंक प्रभ निरंतर। सोहँ होवे सतिजुग साचा मन्त्र। जोत सरूप प्रभ विच जगत रहंतर। महाराज शेर सिँघ गुरसिख दे दरस करे गुरसिख सुतंतर। गुरसिख होए गुर सेव कमाए। गुरमुख होए प्रभ मेल मिलाए। सच घर बैठा ताड़ी लाए। देखे आप प्रभ नज़र ना आए। जोत सरूप गुरसिक्खां दरस दिखाए। महाराज शेर सिँघ तेरा रंग अनूप, बेमुख नज़र ना आए। बेमुखां लग्गा हउमे रोग। प्रभ का दरस ना मिले अमोघ। आत्म

चिन्ता सद है सोग। प्रभ अबिनाशी रिहा वियोग। अन्तकाल कलिजुग जाए दु:ख भोग। गुरसिक्खां लिक्खया प्रभ धुर संजोग। नेत्र कर दरस जीव आत्म रस भोग। मिटे अज्ञान अन्धेर सभ, सोहँ शब्द पाए मन जोग। महाराज शेर सिँघ दर्द दु:ख भंजन, गुरसिक्खां कढ्ढे हउमे रोग। तारनहार गुरसिख तराए। दर आए जो हँकारी, जन्म जन्म प्रभ जूनी पाए। जो जन प्रभ जोत अधारी, दे दरस प्रभ पार कराए। महाराज शेर सिँघ जन होए नाम अधारी, सरन पड़े दी लाज रखाए। सर्ब सुख गुरसंगत संग। गुरसंगत प्रीती गुरसिख गुर दर मंग। नाम प्रीती आत्म चाढ़्हे रंग। देह होए पतित पुनीती, मानस जन्म ना होए भंग। कर दरस होए काया ठंडी सीती, अमृत देह वहाए गंग। गुरमुख कलिजुग सृष्टी जीती, साचा नाम मंग ना संग। महाराज शेर सिँघ तेरी चरन प्रीती, सदा रहे अंग संग। चरन प्रीत गुरचरन है कँवला। उत्तम रीत उप्पर धवला। सर्ब सृष्ट जोत सरूप मवला। महाराज शेर सिँघ निहकलंक अवतार, रसना जप जीव ना हो बवला। कलिजुग होए अन्त अन्धेरा। बेमुख ना दीसे चार चुफेरा। गुरसिख ना होए सञ्झ सवेरा। जोत प्रकाश करे प्रभ ना लाए देरा। दे दरस काल अन्त प्रभ कर जाए निबेड़ा। महाराज शेर सिँघ जो जन जाणे छोड़े तेरा मेरा। मेरा तेरा जिस भेव चुकाया। जोत सरूप विच जोत मिलाया। आवे ना जावे जन्म मरन दा भेद चुकाया । महाराज शेर सिँघ जो जन सिमरे विच चुरासी गेड़ ना आया। शब्द सुरत प्रभ मेल मिलाए। कट्ट रोग प्रभ दे गंवाए। संग्रहणी विच्चों नास हो जाए। सोहँ साचा शब्द जो जन रिदे वसाए। दु:ख रोग देह रहण ना पाए। महाराज शेर सिँघ शब्द चोट लगाए। शब्द चोट जगत धुन्कारा। अन्धकूप वज्जे धुन्कारा। जिथ्थे जोत जगे अगम्म अपारा। रोग गंवाए विच देह वरखे अमृत धारा। महाराज शेर सिँघ कर साचा कलंक निह रोग सोग सोग रोग दर होए ख्वारा। रोग सोग प्रभ दे मिटाए। दु:ख दर्द रहे ना राए। रक्खया करे आप रघुराए। जप तप प्रभ सुखदाए। जोत सरूप जीव जन्त विच रहाए। नाड़ी बहत्तर विच प्रभ सुख वसाए। अमका काज़ी कोई नेड़ ना आए। महाराज शेर सिँघ होए सहाए। भूत पलीत दर बंधारे। जम कंकर आप प्रभ सँघारे। दूत दुष्ट शब्द सुरत दे मारे। अग्न जोत जोत अग्न देही दु:ख साड़े। महाराज शेर सिँघ किरपा करे आप निरँकारे। प्रगट जोत प्रभ दया कमाई। दु:ख दर्द दए संगत मिटाई। साची नाम रंगण सोहँ प्रभ आप चढ़ाई। दरस दान जो जन मंगण, प्रभ दे दरस तृप्त मिटाई। दर आए मारे प्रभ तीन तप खंघण, सुरती सुरत प्रभ जोत जगाई। महाराज शेर सिँघ देवे मुक्ती मुक्त, रसना जप फेर वेला हत्थ ना आई। आए सचा शाहो सच दे वड्याई। दर आए दु:ख मिटाए प्रभ, नाउँ भिच्छया पाई। होए सहाई जगत पित कहाई। महाराज शेर सिँघ तेरी गुरसिक्खां सरनाई। मरू देवे आप ज्वाला। शब्द बाण मारे गुर गोपाला। मार करे बीर

बेताला। पकड़ ल्यावे तीन लोक रखवाला। आत्म बद्धा गुरसिख महाराज शेर सिँघ दर खड़्हे करे सवाला। प्रभ की महिंमा बड़ी बेअन्त। जोत सरूप दरस विच जीव जन्त। कलिजुग प्रगट्या प्रभ निहकलंक कन्तूहल कन्त। गुरसिक्खां देवे माण उत्तम दे विच साध सन्त। साचा देवे ब्रह्म ज्ञान, सिख आसण बैठ इकन्त। हिरदक देवे चरन ध्यान, होवे मेहर भगत भगवन्त। गुण देवे गुण निधान, सोहँ शब्द गुर धुन वजन्त। महाराज शेर सिँघ सुहावे थान सृष्ट करे भस्मंत। सच सन्त सतिगुर प्रगटाया । मिल प्रभ समरथ, संसा भय मनो गंवाया। प्रभ की बाणी लिखी अकथ्थ, तन मन प्रभ लेखे लाया। देवे बख्श अन्त समरथ, नीती रक्ख दरस दिखाया। कलिजुग धरे जोत आप सति पुरख, महाराज शेर सिँघ पति रखवाया। पिता पूत पर भए दयाला। जोत सरूप होए गोपाला। प्रभ अबिनाशी तीन कोट होए रखवाला। सन्तन पाई थांए प्रभ पूरन घाला। शब्द दे ज्ञान, राम नाम गल पाई माला। कलिजुग उत्तम अस्थान, प्रगटे जोत सर्ब रखवाला। जो किछ करे सो ही जग होत, महाराज शेर सिँघ उतप्त करन वाला। धन्न धन्न धन्न मनी सिँघ तेरी धन्न कमाई । रसना जप जप जप पूत पिता जग बंस बणाई। दर आए दुतर देवे तार, गुर गोबिन्द दोए होए सहाई। धन्न धन्न धन्न मनी सिँघ, साची जोत देवे प्रभ विच ललाट टिकाई। सतिजुग देवे माण प्रभ, चार वरन चरन लग जाई। सोहँ शब्द वज्जे बाण प्रभ रसना मार सभ जगत घाई। पूरन जोत विष्नूं भगवान लै अवतार, जगत में होए सहाई। सन्तन सन्त सन्त वडभागा। उत्तम सुणया सोहँ शब्द अनरागा। भरम भुलेखा सभ देही भागा। होए अधीन सरनी लागा। कूड़ कुटम्ब सभ भगत त्यागा। आत्म जोत जगी जीव सोया जागा। महाराज शेर सिँघ जिन कलिजुग मिल्या, सोई पुरख वडभागा। सन्त जनां दी आसा पूर। प्रगट भए प्रभ सदा हज़ूर। साचा शब्द आत्म सदा सरूर। जगे जोत विच देह जिउँ कोहतूर। महाराज शेर सिँघ गुण निधान सर्ब गुण भरपूर । भरतम्बर प्रभ सर्ब व्यापे। छिन्न भंगर बेमुख ना जापे। धन्न धन्न धन्न गुरसिख, धन्न गुरसिख मापे। महाराज शेर सिँघ सर्ब गुण दाता, विष्नूं बंसी कलि तारे आपे। साचे सन्त प्रभ माण दवाया । धर जोत विच देह, तीन भवन दी बूझ बुझाया। साचा देवे नाम एह, जिस दा भेव आप खुल्हाया। कलिजुग परखी प्रभ साची देह, जोत सरूप विच डेरा लाया । महाराज शेर सिँघ दान साचा दे, जित मिल्यां भुक्ख रहे ना राया । आत्म तृष्ना गुरसिख बुझाए। शब्द ज्ञान सुरत सोझी पाए। भगत भगवान दोए जोत इक्क कराए। जन वेखे तां साचा प्रभ नज़री आए। महाराज शेर सिँघ जो जन रसनी गाए। रसना जप प्रभ राज दहिंद। कलिजुग प्रगट्या प्रभ साचा मृगिन्द। चरन लगाए डेर ना लाए वाली हिन्द। बेमुख खपाए साचा प्रभ दे सज़ाए, गुर धाम करे जो निंद। गुरमुख तराए चरन आए जो सीस झुकाए, महाराज शेर सिँघ गुर बख्शिंद। कलिजुग बख्श आप

प्रभ तारे। गुरसिख सोहण चरन दुआरे। मूर्ख सुत्ते पैर पसारे। मानस जन्म गए कलिजुग हारे। धन्न धन्न धन्न गुरसिख, डिग्गे प्रभ चरन दुआरे। प्रगटे जोत आप प्रभ भगत सन्मुख, शब्द ज्ञान दे भगत जन तारे। महाराज शेर सिँघ भरे तेरे भण्डारे। मनी सिँघ प्रभ माण दवायणा। चरन कँवल मिले टिकायणा। सृष्ट सबाई मिले ना सौणा। राजे राणे सृष्ट विनासे, भज्जे फिरन जिउँ सुंञे घर कौणा। सोहँ शब्द प्रभ लाए बानणा। महाराज शेर सिँघ जोत सरूप जगत जलाए आपणे भानणा। काल अन्त कलिजुग हो जाणा। पिण्ड भंडाल साचा धाम, सन्त जोती जोत समाया। उत्तम होया नगर ग्राम, जामा धार विच चरन टिकाया। पूरब करे कोई विचार, अचरज खेल प्रभ रचाया। महाराज शेर सिँघ देवे वड्याई, साचा सन्त सतिगुर प्रगटाया। सतिगुर साचा मनी सिँघ सतिजुग उपजावे। जोत सरूप निहकलंक माण दिवावे। संसारी भण्डारी सद विवहारी आपणा भेव ना किसे जणावे। प्रगटी जोत एकँकारी, महाराज शेर सिँघ नाउं धरावे। एकँकार जगत आकारा। माया रूपी पसरया जगत पसारा। लक्ख चुरासी जून जोत अधारा। जोत सरूप साचा प्रभ सभ ते बाहरा। जे कोई देखे देख विचारे, विच वसे निराधारा। महाराज शेर सिँघ माण दवाया, सतिगुर मनी सिँघ पूजे संसारा। गुरसिख होए चरन भंवरा। देवे वड वड्याई प्रभ गंवरा। जन्म मरन कलिजुग दोए संवरा। महाराज शेर सिँघ निहकलंक कलिजुग किया दवरा। कलिजुग काल करे कलिकाती। प्रगटाए जोत विच प्रभ माती। दुनियां सुंञ मसाण जिउँ सोए बिरछ राती। प्रगटे पूरन भगवान, गुरसिक्खां देवे अमृत बूंद स्वांती । महाराज शेर सिँघ सतिजुग तेरा माण, गुरसिख भुल्ल ना जावे दिन राती। दिवस रैण प्रभ रवे रंग। बेमुख भन्ने जिउँ कलिजुग काची वंग। सोहँ शब्द आत्म चाढ़्हे रंग। महाराज शेर सिँघ प्रगट्या सूरा सरबंग। प्रगट्या प्रभ सूरा सूर। देखो नेड़े नाही दूर। प्रगटे जोत प्रभ आप हज़ूर। महाराज शेर सिँघ गुण भरपूर। ध्यानी ध्यान देवे गुण दाता। ब्रह्म ज्ञानी कलिजुग प्रभ आप पछाता। उत्तम जीवण कलिजुग होया, जिन्हां मिल्या पुरख बिधाता। महाराज शेर सिँघ तेरे बाझों कलिजुग झूठा नाता। झूठी सृष्ट झूठा विवहार। झूठे धन्दे लग्गा संसार। भुल्ल गया जीव उपजावणहार। गुरमुख दया कीनी प्रभ कर्म विचार। दे साचा शब्द ज्ञान, जन किया बेड़ा पार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक ल्या अवतार। सच सच सच अवतार निहकलंक। प्रगट जोत सुहाए थान बंक। चरन आए इक्क हो जाए राउ रंक। महाराज शेर सिँघ शब्द चलाया सोहँ एका अंक। एका अंक आप ओंकारा। दूजा शब्द सोहँ चले संसारा। बाकी सर्ब होए ख्वारा। जोत सरूप प्रभ ल्या अवतारा। शिव शम्भू शक्ती मिले प्रभ चरन दुआरा। महाराज शेर सिँघ इक्क जोत निरँकारा। एक जोत त्रैलोकी नाथ। जो जन वेखे प्रभ संग साथ। कलिजुग रक्खे गुरसिख दे कर हाथ। जो जन आए चरन टेके माथ। महाराज शेर सिँघ होए

सहाई अनाथां अनाथ। अन्ध अज्ञान जगत चलाया। दर्द विकार विच जीव वसाया । झूठी माया विच भरम भुलाया। आपणा आप ईश विच छुपाया। बेमुख कराए जीव बेमुखां प्रभ नज़र ना आया। गुरसिख तराए जिन्हां महाराज शेर सिँघ विच बहाया। प्रगटे जोत प्रभ एक निरँजण। प्रभ दरस साचा नेत्र अंजण। गुरचरन धूढ़ जग साचा मजन। प्रगटे प्रभ आप भय भंजन। गुरमुख उत्तम प्रभास जिउँ चन्दन। नाम भिखारी साचा नाम दर आए मंगण। दुबिधा धोए साचे नाम, प्रभ आत्म चाढ़्हे रंगण। द्वापर कृष्न मुरार मुकंद मुकंदन। कलिजुग निहकलंक अवतार त्रैलोकी नंदन। अवतार धार जगत सँघारया। जोत सरूप कर खेल अपारया। शब्द चलाए निरँजण जोत इक्क निराधारया। चार जुग पूजा होए विच संसारया। महाराज शेर सिँघ सतिजुग सोहे सच बंक द्वारया। सतिजुग उत्तम धाम प्रभ आप लिखावे। किरपा कर गिरधार, मस्तूआणे जा चरन टिकावे। कहर वरत जाए संसार चार कुन्ट हो जाए ख्वार। जल थल थल जल आप करावे करतार। खेल अचरज कलि करे निहकलंक निरँकार। मदि मासी कोई रहण ना पाए, सोहँ शब्द प्रभ खण्डा मारे दो धार। सतिजुग साचा आप मिलावे, जिन प्रभ की पाई सार। विच अंध्यार प्रभ जोत प्रगटावे, सिर रक्खे हत्थ आप गिरधार। गुरसिख साचे पार लँघावे, महाराज शेर सिँघ भगत उधार। जन भगत हरि दरस दिखाया, कलि आया वक्त विचार दा । होए वेला अन्त, नहीं वेला शब्द उधार दा। प्रगट जोत प्रभ बेअन्त, जन्म मरन कलि दोवें सवारदा । प्रगटे निहकलंक भगवन्त, दर आए प्रभ सारे तारदा । चरन प्रीती लाए कन्त, सोहे दर गुरसिख दरबान। जिथ्थे वसे विष्नूं भगवान। प्रभ जोत जुगो जुग इक्क समान। निर्मल जोत जीव प्रभ वेख, आत्म मार ध्यान। जुगो जुग प्रभ प्रगटे कर भेख, कोई बूझे पुरख सुजान। भगत जनां लिखाए उत्तम लेख, महाराज शेर सिँघ देवे ब्रह्म ज्ञान। गुरमुख विरला विच सहँस। उत्तम निर्मल जीव राज हँस। गुरचरन लाग तर सर्ब सरबंस। सतिजुग कहाए प्रभ साचे की साची अंस। साचा मार्ग लाए एक जोत होए विष्नूं बंस। महाराज शेर सिँघ दुष्ट सँघारे जिउँ कृष्ना कंस। सतिजुग साचा सभ सच वरतारे। आप अपरम्पर सभ बणत बणावे। आत्म जोत जगावे आप गगनंतर, अज्ञान अन्धेर दए मिटावे। लोभ विकार होए भस्म अन्तर, बाती जोत देह दीपक पावे। सोहँ साचा सतिजुग मन्त्र, जप जीव प्रभ अबिनाशी पावे। गुरसिख उत्तम जिउँ पारजात। गुरचरन सुहाए दिवस रात। भिच्छया देवे प्रभ सोहँ दात। शब्द साचा जगत वड्डी करामात। जप जीव प्रभ लिखावे साची बात। गुरसिख गुर दोनों इक्का जात। महाराज शेर सिँघ देवे वड्याई, साध संगत नात जिउँ भैण भ्रात। सतिगुर संगत सच आप बणाई। काम क्रोध हँकार विच्चों दए जलाई। सोहँ शब्द अपार, साची वस्त विच दए टिकाई। अनहद शब्द होए धुन्कार, रसना जप जीव सर्ब सुख पाई। आत्म खुल्हे दस्म दुआर, ईश

जीव भेत मिट जाई। अमृत झिरना झिरे अपार, गिरे बूंद कँवल खुल्ह जाई। खुल्हे कँवल होए उज्जयार, अज्ञान अन्धेर विच देह मिट जाई। महाराज शेर सिँघ पाई सार, निर्मल जोत गुरसिख जगाई। आत्म होए जोत प्रकाशा। धरे जोत प्रभ आप अबिनाशा। गुरमुख हिरदे प्रभ किया वासा। गुरचरन प्रीती साची रहिरासा। थिर घर वासी कलिजुग गुरसिख देह प्रभ वासा। अचुत्त अबिनाशी महाराज शेर सिँघ जीव जप रसन स्वास स्वासा। रसना जप जपत सुख पाए। गर्भवास फेर जीव ना आए। जोत सरूप प्रभ विच जोती जोत मिलाए। महाराज शेर सिँघ गुरसिख पूरे अन्त सचखण्ड पहुंचाए। सचखण्ड सचा दरबार। जोत प्रकाश करे एकँकार। जोत सरूप जगत आकार। जै जै जैकार महाराज शेर सिँघ पूरन अवतार। अवतारी प्रभ सच अवतारा। जोत सरूप नरायण निरँकारा। भगत वछल आप गिरधारा। महाराज शेर सिँघ सर्ब वसणेहारा। सर्ब घट की आप वखाणे। साचा शब्द ब्रह्म ज्ञाने। गुरसिक्खा घाल घाल कलिजुग महाने। प्रभ साचा देवे दान, साची जोत जिउँ भाने। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कोई गुरमुख विरला जाणे। गुरमुख सो जन जिस प्रभ दरस दिखाया। बिन दरस प्रभ भेव किसे ना पाया। कलिजुग जोत प्रगटाए झब कर प्रसाद साध संगत ध्याया। महाराज शेर सिँघ जिन्हां ल्या लभ्भ, जुग चार उज्जल मुख कराया। जुग चार प्रभ रहे सरना। अन्त चार वरन प्रभ इक्क करना। जोत सरूप प्रगटे प्रभ धरनी धरना। गुरसिख आए दर्शन पाए। महाराज शेर सिँघ चरन लाग जीव जन्त सभ तरना। जोत जाती जीव ना जाणे । प्रभ की जोत सदा एक समाणे। ऊँच नीच प्रभ कोई ना जाणे। सो जन जो चले प्रभ के भाणे। नर्क निवास होए सभ राजे राणे। साचा प्रभ जो ना पछाणे। बेमुख कलिजुग जोत सरूप भुन्ने जिउँ भठयाले दाणे। प्रभ दर्शन देवे गुरमुख स्वच्छ सरूप, जो जन होए सुघड़ सुजाने। महाराज शेर सिँघ कलि साचा भूप, गुरमुख चरन लाए प्रभ तराणे। चरन कँवल कँवल चरन ना जाणन पैर। शब्द लिखाया सच प्रभ, दु:ख भुक्ख कलिजुग वरते कहर। चार कुन्ट वरते दु:ख, उलटी जगत वगाई नहिर। महाराज शेर सिँघ तेरी रक्ख, गुरसिख चरन लाग जाए तैर। चरन आए चतुर सुजाना। पूरब कर विचार, कलि मिल्या प्रभ भगवाना। आत्म देवे अधार, सोहँ साचा दे ज्ञाना। बैठ विच निराधार, आत्म जोत जगाए प्रभ गुण निधाना। महाराज शेर सिँघ पैज संवारे, सच शब्द तेरा माणा। शब्द माण जिस कमाया। शब्द सुरत प्रभ ज्ञान दवाया। दे ज्ञान दीपक बुझी प्रभ दए जगाया। विच जोत धरे भगवान, बेमुखां दिस ना आया। झूठी देह जीव मन अभिमान, प्रभ साचा मनों भुलाया। ऐसी कल वरते जाणी जाण, माया रूपी जगत भुलाया। जन भगतां मार सोहँ बाण, बजर कपाट खुल्हाया। आत्म तीर्थ कर इशनान, अमृत झिरना प्रभ विच देह झिराया। कलिजुग मिल्या जीव विष्नूं भगवान, अन्तकाल विच जोत

समाया। गुरसिख बाल बिरध जवान, बांहों पकड़ प्रभ पार कराया। महाराज शेर सिँघ कलिजुग देवे माण, गुरमुख साचा सचखण्ड बहाया। गुरसिख तेरी महिंमा अपर अपार। रसना नाम सोहँ, आत्म गुरचरन प्यार। भेद मुकाए विच कलि दोअँ, जिन्हां मिल्या प्रभ पुरख अपार। वरते सो जो वरतावे ओअँ, आप अमिट ना कोए मिटावणहार। महाराज शेर सिँघ कलिजुग प्रगटे निहकलंक अवतार। निहकलंक अवतार सच। जोत सरूप अग्न जाए जगत मच्च। बेमुख रोए कलि नाचे गुरसिख जायण बच। साचा शब्द ल्या जिस वच। महाराज शेर सिँघ जोत सरूप, गुरसिक्खां हिरदे गया रच। हिरदक किया प्रभ प्रवेशा। तिस साहिब को सदा आदेसा। जुगो जुग जगत उलटाए भेसा। सद रहे चरन द्वार बाशक शेशा। प्रभ सोए नैण मुँधार, सद लच्छमी चरन झेसा। कलिजुग जोत धरी निहकलंक अवतार, जोत सरूपी कर के वेसा। जोत सरूप होए प्रभ, देह तजायके। प्रगट कलिजुग होए झब, प्रभ साचा जोत प्रगटायके। राजे राणे पकड़े उत्तों शाह रग, दर आन होए निमाणे। दर साचा किसे विरले ल्या लभ, कलिजुग जीव भुल्ले मूर्ख मुग्ध अञ्याणे। महाराज शेर सिँघ तेरा जस गा के, जीव सभ आत्म दु:ख मिटाणे। प्रभ भुल्ले दु:ख व्यापे। बेमुख दर आए प्रभ ना जापे। गुरसिक्खां कलिजुग बांहों पकड़ ल्यावे आपे। जिउँ बाल उठा घर ल्यावण मापे। महाराज शेर सिँघ जुगो जुग जन भगतां थापे। जुगो जुग प्रभ की रीता। प्रगट आप गुरसिख बणाए मीता। साचा देवे आपणा जाप, जगत जलाए रीता। अर्जन देवे ब्रह्म ज्ञान, लिखाए रसन गीता। गुरसिक्खां सुख महान, अमृत रस जिन्हां कलि पीता। महाराज शेर सिँघ जोत कलि विष्नूं भगवान, कर दरस भए पतित पुनीता। जगत पित जगत प्रभ आया। जोत सरूप एह चलत रचाया। अछल छलन छल कर जगत भुलाया। जोत निरँजण विच देह धर, प्रभ अबिनाशी बणत बणाया। कलिजुग प्रगटे अवतार नर, किसे मूर्ख सार ना पाया। जिन्हां देवे आत्म सची जोत धर, प्रभ साचा बूझ बुझाया। ना जन्मे ना जाए मर, कलिजुग आए दर जिस सीस झुकाया। महाराज शेर सिँघ सभ आसा आए दर पूरन आस कराया । जो जन आए प्रभ दरस प्यासा। मिल संगत आत्म होई रासा। प्रभ पूरा हिरदक देवे पूरन भरवासा। आत्म जोत जगाए, निर्मल आत्म जोत करे धरवासा। साचा साहिब जिस विचार ल्या, मन मिटे अज्ञान होए जोत प्रकाशा। महाराज शेर सिँघ चरन ध्यान ल्या जिस कर, जन्म मरन दु:ख नासा। गुरसिक्खां होए प्रभ सहाई। जुगो जुग प्रभ साचे पैज रखाई। कलिजुग मिटे अन्ध अंध्यार, प्रभ साचे जोत प्रगटाई। महाराज शेर सिँघ तेरे नाम दुहाई। अन्तकाल कलिजुग प्रगट्या पूरन भगवन्त। उत्तम कीए गुरसिख विच साधन सन्त। दुष्ट सँघारे शब्द बाण प्रभ मारे अन्त। महाराज शेर सिँघ महिंमा तेरी बड़ी बेअन्त। चार कुन्ट जोत चमत्कारे। गुरसिक्खां घर जै जै जैकारे। बेमुखां घर हाहाकारे। कलिजुग जोत

प्रगटी आप निरँकारे। जाणे सो जन जिस हिरदे सच वसे सिरजणहारे। बेमुख पकड़े जम जंधारे। प्रभ अबिनाशी गुरसिख आयण दुआरे। कर किरपा प्रभ पार उतारे। जोत सरूप प्रभ महाराज शेर सिँघ सोहँ साचा देवे नाम अधारे। जोत सरूप जगत ना जाणया। कलिजुग जीव नहीं पछाणया। शब्द लिखाए हुक्म वरताए, तख्तों लाहे राजे राणयां। महाराज शेर सिँघ लाज रखाए सिर हत्थ टिकाए, कलिजुग देवे माण निमाणयां। निमाणयां प्रभ माण दवाया। राउ रंक कर इक्क बहाया। चार वरन प्रभ जोत सरूप अन्तकाल करन कलिजुग जामा निहकलंक प्रभ पाया। महाराज शेर सिँघ दुष्ट सँघारे, जोत सरूप जगत जलाया। प्रगटी जोत प्रभ अगम्म अपारे। धरे जोत विच देह निराधारे। ज्ञान ब्रह्म कोई जन विचारे। बेमुख आए जाए झक्ख मारे। गुरसिख सोहण गुरचरन दुआरे। दर घर साचा साची वस्त पाई विच प्रभ थारे। बेमुख काल अन्त कलि सोहँ बाण प्रभ मारे। आवे गुरसिख साचे गुर जाए मिल, गुर साचा जाए जन्म संवारे। महाराज शेर सिँघ सो जन उधरे, जो जन आए चरन निमस्कारे। अन्तकाल प्रभ दरस दिखाया। गुरमुख साचे विच जोत मिलाया। गुरसिक्खां धाम सचखण्ड बणाया। अन्तिम मेल करे प्रभ जोती, ना जाए ना आया। सृष्ट सबाई रही सोती, सोहँ शब्द प्रभ डंक चलाया। चुरासी विच्चों मानस जन्म माणक मोती, मदि मासी कलि आप गंवाया। महाराज शेर सिँघ गुर सतिगुर पूरा, गुरसिक्खां दरस दिखाया। जीव चतुराई कुछ ना होए। वड वड्याई करे जो सोए। आत्म सुध भुलाए, सुध रहे ना कोए। कलिजुग होया भुल्ला, दु:ख पाए जग रोए। सच स्याणप होए कमला, दुरमति मैल ना जाती धोए। प्रभ पूरन जोत समरथ नहीं जे यमला, मन रक्खे ना संसा कोए। प्रगटे जोत कृष्ना अवतार निहकलंक है जोए। जोती जोत एक प्रभ अवल्ला, दूसरा नाहीं कोए। जोत सरूप सर्ब सृष्ट मवला, आत्म जोत करे बिलोए। दे दरस खुल्हावे प्रभ कँवला, बरख आत्म बूंद मन शांत होए। महाराज शेर सिँघ जोत धरे उप्पर धवला, कलिजुग अन्तकाल कलि होए। गुर दर आए जो जन पुकारया। कर किरपा प्रभ साचे दु:ख निवारया। कमला रमला यमला ज्ञान जोत करे आकारया। महाराज शेर सिँघ गुर सतिगुर पूरा, बिरध बाल जिस ना विचारया। बालक होए सुरत बेहालू। देवे सुरत प्रभ आप दयालू। जावे दु:ख भए कृपालू। महाराज शेर सिँघ भगत वसालू। प्रभ पूरे आस पुचाई। बाल नादान दु:ख रहे ना राई। पिता मात प्रभ आत्म शांत कराई। आए चरन जो देण दुहाई । सरन पड़े दी लाज रखाई। महाराज शेर सिँघ कलिजुग तेरी वड्याई। गुण अवगुण प्रभ ना विचारया। होए निमाण प्रभ दर पुकारया। कर किरपा प्रभ पार उतारया। आत्म सुख दे, देह दु:ख निवारया। साची वथ नाम भुक्ख दे, दर आए काज संवारया। महाराज शेर सिँघ गुर सतिगुर, सोहँ शब्द करे जैकारया। सुरती देवे सुरत ध्यान। शब्द सुरत दे ब्रह्म ज्ञान । सोहँ शब्द जन सुणे

जो कान। अन्तकाल मिले कलिजुग विष्नूं भगवान। महाराज शेर सिँघ चतुर सुजान। भोले भाउ गुरसिख नाद वजाया । सोया हिरदा जगत टुम्ब उठाया। बांहों पकड़ आप प्रभ साचे, साचा लेख आप प्रभ लिखाया। दु:ख दलिद्र ना देही लागे, अमृत सिंच प्रभ हरा कराया। झूठी गगरिया देही काचे, निर्मल जोत प्रभ विच टिकाया। कलिजुग नेड़ ना आए आंचे, दीपक जोत प्रभ विच देह टिकाया। साचा शब्द जो मन वाचे, अनद बिनोदी प्रभ दरस दिखाया। महाराज शेर सिँघ गुरसिख ढाले सांचे, पंचम वार विच सच सुच्च वरताया। साचा नाम प्रभ दीपक दिया। जगे जोत सुखी होए जिया। मिल्या फल पूर्ब जन्म जो किया। अमृत नाम निधान गुरसिक्खां पिया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मेहरवान कलिजुग होया गुरसिक्खां थीआ। गुरसिक्खां सुहाई साची रुत्त। निर्मल किया दुखीआ बुत। किरपा करी प्रभ आप अचुत्त। प्रभ कल वरते अदभुत। कलिजुग अंदर गुरसिख साचे, महाराज शेर सिँघ बणाए साचे सुत। गुरसिख बख्शे प्रभ बख्शणहारा । कोट दु:ख निवारे विच देह मँझारा। करे प्रकाश जोत विच अन्ध अन्धयारा। शब्द सुरत संग देवे मार जिउँ रचे देह पारा । गुरसिक्खां प्रभ देवे तार, साचा देवे नाम अधारा । अन्तकाल ना होए ख्वार, जिन्हां मिल्या सच भतारा। महाराज शेर सिँघ शब्द बलिहार, रसना गाए जीव होए पारा। चरन आए जीव बिल्लाया। दु:ख दलिद्रां जगत सताया। हउमे माया खाई काया। सर्ब दर छोड़ दर तेरे आया। प्रभ जाए ना मुख मोड़, ऊँचा कूक सुणाया। महाराज शेर सिँघ बंधन तोड़, आत्म साचा दीप जगाया। वक्त सुहाया साध संग, दिवस रैण होए मंगलाचार। आत्म चाढ़्ह प्रभ साचा रंग, गुरसिक्खां पूरब कर विचार। चरन प्रीती निभ जाए संग, कलिजुग जीव प्रभ देवे तार। महाराज शेर सिँघ जीव साचा दान मंग, आत्म दे जाए अधार। आत्म अधारी प्रभ गिरधारी। दर आयां दी पैज संवारी। जोत आकारी दर गुरसिख भिखारी । साचा नाम प्रभ गुरसिख दे मुरारी। गुरसिख डिगे हरि द्वारी। दु:ख दलिद्र जाए हउमे बीमारी। रक्खे लाज प्रभ निराधारी । महाराज शेर सिँघ सच घर आ के, दे दरस गुरसिख पार उतारी। दरस दरस दरस गुरसिक्खां करना। तरस तरस तरस कर कलिजुग बेमुखां मरना। बरस बरस बरस कर गुर अमृत मेघ गुरसिख काया सीतल करना। परस परस परस महाराज शेर सिँघ जीव जग ना होए मरना। कलिजुग जीव होए बेताले। माया पाई गुर गोपाले। दले जाण जीव जिउँ दाल दोफाड़े। गुरसिक्खां प्रभ होए आप रखवाले। महाराज शेर सिँघ साध संगत सोहे सदा तेरे चरनां नाले। संगत होए चरन की दासी। प्रगटे जोत विच प्रभ अबिनाशी। चरन कोए ना लागे रसन आहारी जो मदि मासी। महाराज शेर सिँघ सर्ब गुण दाता, साध संगत होए चरन रहिरासी। गुरसिख चातृक दर बिल्लाए। कलिजुग अग्न रही जलाए। नाम निधान गुण निधान दे, प्रभ अमृत बरखाए। भगत वछल कलिजुग

अछल विच आत्म शांत कराए। महाराज शेर सिँघ जोत सरूप, हउमे ममता दे जलाए। जल बल जाए आत्म अग्न। जोत सरूपी दीप देह विच जगण। हिरदक प्रीती प्रभ चरन सच लागी, प्रीती होए गुरसिख तेरा रवि सस जिउँ गगन। कलिजुग हो जाए अन्धेर, बेमुख कलिजुग होए नग्न। महाराज शेर सिँघ जोत सरूप, अमृत साचा गुरमुखां लाए साचा सगन। अमृत पी जीव आत्म धुंद गंवाए। जिन्हां विच्चों प्रभ भुल्लया, विच्चों प्रभ दिस आए। वक्त संभाल रहे क्यों भुल्लया, जोत निरँजण पलटी देह चरन लाग रहे क्यों रुलया, फेर वेला हत्थ ना आए। महाराज शेर सिँघ देवे दरस दान दर खुल्हिआ, साचा नाम लै झोली पाए। साचा नाम प्रभ आधारी । रसना जप जीव संसारी। देवे दरस प्रभ गिरधारी। महाराज शेर सिँघ निहकलंक, तीन लोक करे सिक्दारी। तीन लोक प्रभ का दास। मात पाताल आकाश। जोत निरँजण सदा अबिनाश। सृष्ट सबाई जुगो जुग होए विनास। जो जन होए प्रभ के दास। अन्तकाल मिले सचखण्ड निवास। जोत सरूप जिथ्थे प्रभ का वास। महाराज शेर सिँघ जोत सरूप जगत प्रकाश। करे प्रकाश प्रभ गोबिन्द। गुरसिक्खां लाहे प्रभ मन की चिन्द। बेमुख निन्दक दुष्ट दुराचार दर आए कर जायण निंद। भर बेड़ा अन्त डुब्बणा विच नीर सिंध। गुरसिख दर पाए जो लोड़े, दर देवे दान मृगिन्द । महाराज शेर सिँघ विछड़यां मेल दर, उज्जल करे गुरसिख विच हिन्द। वाली हिन्द प्रभ दरस दिखाए। आत्म शक्ती तेज वखाए। सच भगत भगती लेखे लाए। साची दरगाह देवे थांएँ। गुरसिख उधरे प्रभ तेरे नांए। महाराज शेर सिँघ घाल पाई थांए। जोत सरूप प्रभ भय दिखावे। शाह सोए शौहु सौण ना देवे। वाली हिन्द रहे भरम भुलेवे। महाराज शेर सिँघ बणत बणावे अलख अभेवे। निर्भय होए आप निरहारा। देवे दरस कर जोत आकारा। दिखावे दरस जिउँ कृष्न मुरारा। वाली हिन्द सूझे प्रभ सच दुआरा । चैन ना आए प्रभ जोत जलाए टुट्ट जाए सभ हँकारा। मुख घास रखाए, आपणे आप गंवाए चरन आए करे निमस्कारा। महाराज शेर सिँघ दया कमाए, स्वच्छ सरूप दरस दिखाए, साचा नाम देवे भण्डारा। देवे नाम सच गहर गम्भीरा। कलिजुग झूठे तोड़े ज़ंजीरा। आत्म सुध होए, शांत होए सरीरा। कलिजुग अग्न ना लागे पीड़ा। महाराज शेर सिँघ कलिजुग प्रगटे पीरन पीरा। पाए दरस आए हिन्द वाली। आत्म अमृत जाए वरख, मिले आप बनवाली। बेमुखां मन प्रभ देवे हरख, दर आए ना रोण सवाली। महाराज शेर सिँघ गुरसिक्खां मिल, आत्म जोत जगा ली। आत्म जोत सच प्रकाश। अज्ञान अन्धेर हो जाए विनास। पवण सरूपी चल रहे स्वास। दु:ख दलिद्र जोत सरूप प्रभ करे विनास। आत्म देख वेख जीव साचा प्रभ वसे तेरे पास। साचा प्रभ विच रिहा वस। कलिजुग जीव जायन नस्स। आत्म अन्धेर होया जिउँ रैण मस। साचा राह प्रभ कलि जाए दस्स। गुरचरन प्रीती प्रभ हो जाए वस। देवे शब्द ज्ञान, होए प्रकाश जिउँ रवि

सस। महाराज शेर सिँघ गुण निधान, भगतन हिरदे रिहा वस। आत्म एक जीव जोत अडोल। नैण मुँधारी जीव देख ना सके, प्रभ बैठा तेरे कोल। लाग चरन जन प्रभ, लोचण तीजा देवे खोल्ह। कलिजुग जोत प्रगटाए, सोहँ वजाए ढोल। जो जन सरन ना आए, महाराज शेर सिँघ मारे रोल। निहकलंक कलिजुग अवतारे। भुल्ल मुरार किउं सुत्ते पैर पसारे। बिन प्रभ साचे झूठे सभ दरबारे। सुंञ मसाण हो जायण झूठे महल मुनारे, भुल्ल वक्त विहाया। वाली हिन्द सची सरकारे, प्रभ प्रगट निहकलंक कलि आया। साचा छत्र सिर दे झुलारे, बेमुख होए क्यों मुख भवाया। जीव रुलाए भुक्ख दु:ख कर हाहाकारे, कर दरस आप प्रभ जिस राज दवाया। साचा शाहो प्रभ बैठा तख्त, नदरी नदर जगत तराया। बेमुखां प्रभ पकड़ कर, बेड़ा शौह दरया रुड़्हाया। गुरसिक्खां साची लिख्त कर, वास सचखण्ड कराया । महाराज शेर सिँघ कलि जोत सरूप, अन्तकाल जोत गुरसिख मिलाया। गुरसिख तेरी वड वड्याई। बिक्रमी वीह सौ अट्ठ, पंचम जेठ जिस ख़ुशी मनाई। सतिजुग साची नींह रखाई। प्रगट जोत गुर सतिगुर साचे, गुरसिक्खां भुक्ख गंवाई। साध संगत तेरी वड वड्याई। सच भण्डारा खोल्ह के, गुरसंगत सेव कमाई। प्रभ शब्द लिखाए खोल्ह के, दु:ख भुक्ख रहे ना राई। प्रभ पूरा तोल जाए तोल के, गुरमुख गुरसिख कलि तोल्लया ना जाई। साध संगत तेरी वड वड्याई। निहकलंक कलि सेव कमाई। धन्न धन्न धन्न सिँघ पाल, कुन्ट चार तेरे नाम दुहाई। कलिजुग दित्ता सचा माण, ब्रह्मलोक दिया बिठाई। ब्रह्मा माण गंवाए प्रभ सृष्ट सबाई हत्थ फड़ाई। धन्न धन्न धन्न गुरसिख पूरे, तेरी धन्न कमाई। प्रगट हो के महाराज शेर सिँघ विच ब्रह्मण्ड दित्ती वड्याई। विच ब्रह्मण्ड गुरसिख बहाया। सच तख्त निवासी सच राज कमाया। खण्ड ब्रह्मण्ड विच गुरसिख वड्डिआया। नाथ त्रैलोकी, विच कलिजुग आया। गुरसिक्खां घर चढ़ाया चन्द, बेमुखां नज़र ना आया। साध संगत मन भया अनन्द, साध संगत पंचम जेठ दिन मनाया। अनहद शब्द मन वजाया। महाराज शेर सिँघ दया कमाया। अनहद शब्द धुन वजाए। धुन धुन्कार डंक सुणाए। सन्ुन समाध प्रभ खोल्ह वखाए। जोत सरूप जगन्नाथ गुर गोपाल दु:ख भय भंजन प्रभ नज़री आए। महाराज शेर सिँघ जोत सरूप, जीव दरस दिखाए। साध संगत तेरी वड वड्याई। पंचम जेठ आए दर देवे दरस सर्ब सुखदाई। छड्ड आकाश पाताल, प्रभ जोत विच मात टिकाई। धन्न धन्न धन्न नगर ग्राम, जिथ्थे महाराज शेर सिँघ बणत बणाई। साची नगरी प्रभ का द्वार। निहकलंक करे जोत सरूप आकार । वेख वखाई जो दर करे विचार । सुरत शब्द प्रभ देवे तार । कलिजुग बेड़ा हो जाए पार। जो जन आए साचे दरबार। जिथ्थे प्रभ बैठा किरपा धार। निरहारी निरवैर जोत अधार। महाराज शेर सिँघ कलिजुग प्रगट्या पूरन निहकलंक अवतार। सेवा संगत ना जावे खाली। अमृत सिंचे आत्म सभ सृष्ट का वाली। टुट्टे फुल प्रभ देवे

ला, जीव टुट्टे जो डाल्ही। महाराज शेर सिँघ सच्चा पातशाह, दो जहानां वाली। शब्द अधारी प्रभ अख्वाए। अन्न जल भण्डार गुरसिख गुरसिख बणाए। दर आई साध संगत मेल मिलाए। जन मानस जन्म कलि लेखे लाए। साचा शब्द दिवस रैण शब्द सुरत ज्ञान दिवाए। कलिजुग अग्न आत्म चिखा दे अमृत प्रभ आप बुझाए। साचा लेख गुरसिख मात आए प्रभ आप लिखाए। जुग चार कोई मेट ना सके राए। सोहँ शब्द दर पाई साची भिच्छा, आत्म तप्त प्रभ बुझाए। महाराज शेर सिँघ गुर सतिगुर पूरा, कर दरस जीव अमरापद पाए। गुरसिख साखी, प्रभ होए सुहेला। कलिजुग प्रगट आप पति राखी, विछड़यां प्रभ किया मेला। साची सिख्खया गुरसिख मन भाखी, प्रभ गाया गुणी गहेला। पूरन होए बचन, साचे प्रभ आप लिखाया। गुर गोबिन्द प्रभ साचे, साचा भेव खुल्हाया। कलिजुग जामा धार निहकलंक अख्वाया। जोत सरूप जोत धर, बेमुखां दिस ना आया। गुरसिख सुहाए तेरा दर, जिथ्थे प्रभ अबिनाशी डेरा लाया। दर आई संगत लै जावे वर, निहकलंक सच बचन लिखाया। गुरसिख ना जाए कलिजुग हार, साचा नाम प्रभ धुरों लिखाया। महाराज शेर सिँघ धर जोत, कलि गुरसिक्खां दरस दिखाया। कर दरस गुरसिख मन दरस प्यास्सया। शब्द ज्ञान प्रभ आप बुझावे आत्म प्यास्सया। गुण निधान देवे दात सभ, दर आए ना जाए निरास्सया। महाराज शेर सिँघ जोत प्रगटावे झब, साध संगत दोए जोड़ करे अरदास्सया। साध संगत मात तेरी पुकार। सुण आप बैठा सच दरबार। दर कोए ना रहे दुष्ट दुराचार। गुरसिक्ख देवे नाम अधार। महाराज शेर सिँघ सर्ब गुण दाता, भर देवे तेरे भण्डार। साचा भगत सच रिदे वसाए। बिन प्रभ साचे ना किसे सीस झुकाए। प्रभ साचा प्रगट होए, गुरमुखां दरस दिखाए। महाराज शेर सिँघ जिस मन वाचा, फिर गर्भवास ना पाए। सुहाया थान प्रभ जोत जगाई। दवाया माण निहकलंक जिस जोत प्रगटाई। सुहाया थान, प्रभ सचखण्ड बणाई। सुहाया थान, जिथ्थे प्रगट प्रभ दरस दिखाई। सुहाया थान, जिथ्थे प्रभ सुरत शब्द ज्ञान दिवाई। सुहाया थान, जिथ्थे प्रभ दुखियां आत्म शांत कराई। सुहाया थान, जिथ्थे प्रभ गुरसिक्खां जोत जगाई। सुहाया थान, जिथ्थे महाराज शेर सिँघ दरस दिखाई । दरस कर गुरमुख तरया। अन्तकाल जम डण्ड ना भरया। साचा प्रभ मिले कलि आसा वरया। आत्म ब्रह्म ज्ञान दे, तन मन हरया । बुध बिबेक चतुर सुजान दे, महाराज शेर सिँघ गुरसिक्खां लड़ तेरा फड़या। गुरसिख आए चरन द्वार। निर्मल नाम प्रभ दे अधार । हउमे मार हँकार देह जोत जगे अपर अपार। जगे जोत मिट जाए अन्ध अंध्यार । कलिजुग बेड़ा हो जाए पार। महाराज शेर सिँघ निर्धन देवे तार। गुरमुख आए प्रभ चरन दुआरे। आलस निंदरा प्रभ दोवें मारे। आत्म जोत करे चमत्कारे। उज्जल होए विच संसारे। महाराज शेर सिँघ जो जन आए तेरे चरन दुआरे। साचा प्रभ सच हरि का दुआर। कर दरस साध संगत

हो जाए पार। साचा नाम प्रभ देवे अधार। गुरसिख जायण कलिजुग बलिहार। सभ सृष्ट सोई, गुरमुख नाम रसन उचार। कुन्ट चार पै जाए दुहाई, भगत जनां दर जै जै जैकार। प्रभ बिन कलि ना राखे कोई, जीव जन्त बिल्लाए कर हाहाकार। महाराज शेर सिँघ गुरसिख अरज़ोई, साचा बख्श प्रभ चरन प्यार । चरन प्रीती उज्जल मुख। गुरमुख पूरे फिर वास ना होवे मात कुक्ख। जोती जोत मिलाए प्रभ, गर्भ वास ना देवे दु:ख। साचे धाम पहुंचाए प्रभ, बैठे आप सदा सन्मुख। साचा देवे नाम प्रभ, साध संगत लहि जाए मन दी भुक्ख। महाराज शेर सिँघ जो दर चल आए, दुखीआं लाहे प्रभ दु:ख। दुखियां दु:ख निवार प्रभ, आत्म शांत दवा। कलि पैज सवार प्रभ, गुरसिक्खां ना लग्गे तत्ती वा। प्रगट जोत निहकलंक झब, गुरमुखां फड़ी तेरी बांह। बेमुख कलिजुग माया लब्ब, प्रभ दर दीसे ना साचा थां। महाराज शेर सिँघ जुगो जुग करे सभ आप, दूसर कोए ना। एक आप दूसर ना कोए। रसना जप जीव दिवस रैण कलि सर्ब सुख होए। प्रभ साचा घर प्रगट्या, खोल्ह देख मुख नैण दोए। अन्धयां राह वखाणदा, नाड़ी चले ना कोए। प्रभ आपणा चोज वडाणदा, परख ना सके कोए। गुरसिख चरन प्रभ माणदा, प्रभ दिखावे तीन लोए। प्रभ जंदर तोड़े अभिमान दा, सचा नाम जाए हिरदे परोए। वक्त आया सच मेहरवान दा, गुरसिक्खां आत्म जाए धोए। कलिजुग मेल होया भगत भगवान दा, गुर गोबिन्द प्रगटे दोए। रैण सबाई मंगल गाया, हरि हरि हरि प्रभ रसना जप आत्म सुख पाया। अमृत वेला होया सच, साचा अमृत प्रभ मुख चुआया। गुर धाम चल आई संगत, प्रभ साचे माण दवाया । झूठे छड्ड जगत के काम, नाम विच सच दर घर लिखाया। आत्म मिल्या ठंडा थाउँ, गुरचरन निवास दवाया। सोहँ शब्द कलि साची नाओ, गुरमुख चाढ़्ह कलि प्रभ बेड़ा पार कराया। प्रगट जोत अगम्म अथाहो, सिर संगत हत्थ टिकाया। महाराज शेर सिँघ सचा बेपरवाहु, दरस दान दे वेले अमृत पतित पापी सभ तराया। पतित पावन दु:ख भय भंजन। हँकार निवार प्रभ त्रैलोकी नंदन। साचा नाम दर गुरसिख खड़्हे मंगण। हिरदक हो प्रवेश साची नाम प्रभ चाढ़्हे रंगण। महाराज शेर सिँघ दर आए जेठ पंचम पार सारे लंघण। पंचम जेठ दिवस सुहाया। वीह सौ अट्ठ प्रगट जोत विच कलि दे आया। प्रगट जोत निहकलंक दरस दिखाया। जोत सरूपी जोत धर, प्रभ पूरन विच सिख देह समाया। दर आया जो जन मन दरस लोच कर, प्रभ पूरन आस कराया। महाराज शेर सिँघ गुर सतिगुर पूरा, अन्तकाल कलि होए सहाया। शब्द सुणाए प्रभ संगत साध। सोहँ शब्द जीव सद रसना अराध। दे धुंन वजाए आत्म नाद। गुरसिख पूरे खुल्ह जाए सुन समाध। साचा प्रभ जोत जगावे विच मात आदि जुगादि। महाराज शेर सिँघ जुगो जुग शब्द चलाए बोध अगाध। अगाध बोध प्रभ की बाणी। बिन प्रभ किसे जीव ना रसन वखाणी। प्रभ की महिंमा किसे विरले गुरमुख

जाणी। महाराज शेर सिँघ कलि प्रगट्या, गुरसिख घर चोज वडाणी। सुहाया थान सचखण्ड दुआरा। ब्रह्मा विष्न महेष सद खड़्हे दुआरा । सुरप्त राजन करोड़ तेतीस दर आए चरन निमस्कारा। साध संगत कलिजुग सहाया, जो डिग्गे प्रभ चरन दुआरा। महाराज शेर सिँघ गुर सतिगुर पूरा, गुरसिक्खां देवे मोख दुआरा। गुरसंगत तेरा माण ताण प्रभ। गुरसंगत विष्नूं भगवान कलि ल्या लभ। गुरसंगत जेठ पंचम आई सभ। महाराज शेर सिँघ किरपा निध, अमृत बूंद पाए नभि। दिया दान आप प्रभ दाते। जगत प्रीती सच गुरचरन नाते। अन्तकाल बिन प्रभ कोई ना पुच्छे वाते। महाराज शेर सिँघ दर आए गुरसिख तराए, साचा शब्द लिखाए वेले प्रभाते। वेला वक्त पछाण के, प्रभ दया कमाई। हुक्मे अंदर सभ जीव, बिन हुक्म ना कोए आवे जाई। गुर प्रसादी सच प्रसाद दे, साची कुक्ख सुफल कराई। महाराज शेर सिँघ अप तेज वाए पृथ्मी आकाश दे, जीव साची बणत बणाई।