७ जेठ २००८ बिक्रमी संता सिँघ दे गृह पिण्ड भंडाल
धन्न धन्न धन्न मनी सिँघ तेरी सति कमाई। सोहँ शब्द धुन प्रभ साचे विच वजाई। खोल्ह दिखावे आत्म सुन्न, भुल्ल रही ना राई। प्रभ मिल्या भगत जन सतिजुग देवे प्रभ वड्याई। उपजे धुन मन भए ज्ञाना । होया सपूत प्रभ मिल्या होए बिधनाना। कलिजुग प्रभ का साचा सुत, चरन धूढ़ करे अशनाना। महाराज शेर सिँघ देवे आत्म ब्रह्म ज्ञाना । सोहँ शब्द सच राग सुणाया। अज्ञान अन्धेर विच्चों देह मिटाया। झूठी दुनियां प्रभ पड़दा आया। धार खेल चतुर्भुज कहाया। सोहँ शब्द राह चलाया। अन्तकाल ना लागे तत्ती वा, महाराज शेर सिँघ अन्त होए सहाया। भगतन तारे आप भगवन्त। प्रभ की महिंमा बड़ी बेअन्त। कलिजुग ना पछाणे कोई जीव जन्त। प्रभ अबिनाशी तारया कलि पूरन मनी सिँघ सन्त। सन्तन महिंमा जीव ना जाणे। पूरन सन्त आत्म रस माणे। विष्नूं भगवान आत्म देवे ब्रह्म ज्ञाने। ब्रह्म ज्ञानी सति सरूप, बिन प्रभ कलिजुग कोई ना जाणे। महाराज शेर सिँघ प्रगट होए विच अन्ध कूप, छड्ड जाए चोला देह पुराणे। आदि अन्त प्रभ जोती जोता। तीन लोक प्रभ इक्क रंग होता। अन्तकाल कल रिहा सोता। अन्तकाल नर्क लवाया गोता। महाराज शेर सिँघ प्रगट जोत, अन्तकाल ना होए धोखा। जोत सरूप जग प्रभ आया। कलिजुग निहकलंक प्रभ नाउँ धराया। बेमुख वेखे दिस ना आया। कलिजुग जामा धार, घनकपुरी प्रभ भाग लगाया। महाराज शेर सिँघ कल पूरन अवतार, चरन आया सो पार कराया। जो जन आए प्रभ चरन द्वार। प्रभ साचा वड दिसे दरबार। प्रगटी जोत कल आप निरँकार। गुरसिख सुत्ते बांहों पकड़ प्रभ
लए संभाल। महाराज शेर सिँघ तेरी किसे ना पाई सार। कलिजुग जीव उपाया, भरम भुलेखे जगत भुलाया। जोत सरूप प्रभ नज़र ना आया। गुरसिक्खां आत्म जोत धर, ब्रह्म ज्ञान दवाया। महाराज शेर सिँघ जोत निरँजण, कलि जोत सरूप खेल रचाया। जोत सरूप जगत प्रभ दाता। आपणे रंग रवे प्रभ सदा रंग राता। कलिजुग प्रगटे जोत प्रभ ब्रह्म ज्ञाता। महाराज शेर सिँघ गुर सतिगुर पूरा, गुरमुख विरले किसे पछाता। जाणे सो जिस जन प्रभ आप जणाए। आत्म बुझी दीप जोत सरूप प्रभ दए जगाए। प्रभ साचे की साची रीत, जामा धार जुगो जुग जगत में आए। गुरसिक्खां आत्म ठंडी सीत, जोत सरूप प्रभ विच रिहा समाए। साध संगत मन गाओ प्रभ के गीत, अन्तकाल विच जोत मिलाए। महाराज शेर सिँघ जीव रसना जप, निहकलंक नर नरायण कलिजुग आए। निहकलंक प्रभ कलिजुग अवतार। सोहँ शब्द प्रभ चार कुन्ट कराए जै जैकारा। अनहद शब्द जन भगतां विच धुन्कारा। उपजे धुन प्रभ खोल्हे सुन्न, जोत सरूप प्रभ कँवल खुल्हाए दस्म दुआरा। महाराज शेर सिँघ कलिजुग भगत धन्न, जोत सरूप प्रभ किया आकारा। अग्न जोत लाई संसार। चार कुन्ट होए हाहाकार। जन भगतां मन जै जै जैकार। निहकलंक प्रभ लै अवतार । महाराज शेर सिँघ जोत सरूप आदि अन्त एकँकार। आदि अन्त प्रभ एका एक। सोहँ शब्द प्रभ साची देवे टेक। जन भगतां करे बुध बिबेक। जुगो जुग प्रभ वेस अनेक। महाराज शेर सिँघ कलि भगतां आए सच लिखाए लेख। कलिजुग मनी सिँघ सन्त वड्आया। सुरत शब्द प्रभ ज्ञान दे, कपाट बजर खुल्हाया। अमृत साचा नाम दे, आत्म झिरना निझरों झराया । सोहँ साचा नाम दान दे, अनहद धुन वाजे दे वजाया। पूरन सुरती प्रभ चरन ध्यान दे, नर नरायण प्रभ दरस दिखाया । महाराज शेर सिँघ सच ज्ञान दे, खण्ड साचे दा दरस दिखाया। कर दरस देह होए उज्जयारा। मिट गया झूठा अन्ध अन्धयारा। उपजे शब्द वज्जे धुन्कारा। दोए जोड़ खड़ा प्रभ चरन दुआरा। माणे रंग कलि सच भतारा। जगत तजाया सारा रंग, ढहि पिआ गुरचरन दुआरा। सोहँ शब्द सच ल्या दान मंग, महाराज शेर सिँघ आत्म भर दए भण्डारा। शब्द सुरत प्रभ ज्ञान दवाया। सन्त मनी सिँघ बांहों पकड़ उठाया। आत्म ब्रह्म ज्ञान दे, अन्तकाल कल लेख लिखाया । पूरन शक्ती ब्रह्म ज्ञान दे, दिवस रैण प्रभ सेवा लाया। अन्तकाल कल माण दे, अगाध बोध प्रभ शब्द लिखाया । शब्द सुरती प्रभ लेख लिखा के। कलंकनिह आया भेख वटा के। जोत सरूप कलि जोत प्रगटाके। बेमुखां कोलों मुख छुपा के। गुरसिख सोझी पा के। स्वच्छ सरूप जाए दरस दिखा के। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सतिजुग साचा जावे ला के। धन्न धन्न धन्न मनी सिँघ धन्न तेरे सिख, जिन्हां तेरी सेव कमाई। कलिजुग जामा धार अन्तकाल आए प्रभ तेरी पैज रखाई। गुण निधान घर आयके, सिख माण दिवाई। जिथ्थे गिउँ देह तजायके,
सतिजुग नगरी सति रखाई। फिर आइउँ जोत प्रगटायके, निहकलंक देवे वड्याई। महाराज शेर सिँघ सतिजुग अंदर सच तख्त जाए बहायके, चार वरन करे तेरी वड्याई। अन्तकाल कलि प्रभ खेल रचाया। चार वरन अन्तकाल इक्क कराया। राजा राणा फड़ तख्तों लाहया । पूरन पाई घाल, जो दु:ख संगरूर में पाया। प्रभ तोड़े सर्ब जंजाल, अन्तकाल प्रभ होए सहाया। गुरमुख विरला जाणे पिछला हाल, महाराज शेर सिँघ सच दए लिखाया। वक्त सुहाए आण प्रभ, जां होए वेला। वक्त सुहाए आण प्रभ, कलिजुग खेल प्रभ खेला। अन्त गंवाए माण सभ, विछड़यां प्रभ संजोगी मेला। गत मित जाणे आप सभ, जोत सरूपी अचरज खेला। अमृत झिरना विच झिराए नभ, जगाए जोत आत्म बिन बाती बिन तेला। कलिजुग अंदर महाराज शेर सिँघ, भगत भगवान कराए मेला। भगतन उपजे मन अन्ध अज्ञान। सुरत शब्द प्रभ देवे ब्रह्म ज्ञान, चरन धूढ़ सभ तीर्थ इशनान। सोहँ शब्द आत्म दान। कलिजुग पार कराए पुरख चतुर सुजान। खाली दिसण सो जन, मदि मास जो रसना लाण। कलिजुग अंदर पूरन जोत प्रगटे विष्नूं भगवान। आप अडोल प्रभ, सभ जगत डुलाया। सो सुहाए थान, प्रभ जिथ्थे डेरा लाया। तोड़ दे माण हँकार विकार, जो जीव रिदे वसाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत प्रगटावे झब, साध संगत जिथ्थे रसन ध्याया। रसना जपिआ रमईआ राम। प्रगट जोत प्रभ पूरन कराए काम। मनी सिँघ दवाए माण प्रभ, पिण्ड भंडाल बणे सच धाम। राजे राणे आवण दर, सोहँ शब्द मारे बाण। महाराज शेर सिँघ जोत निरजंण, सतिजुग जोत प्रगटावे झब। जोत सरूप प्रभ निराहार। जन भगतां देवे नाम अधार। कलिजुग जामा धार, बेड़ा कर जाए पार । गुरसिख विरला प्रभ की पावे सार। मूर्ख मुग्ध ना करे विचार। कलिजुग अंदर भगत जन उज्जले, जोत सरूप प्रभ करे आकार । निहकलंक कल अवतार। भगतन देवे कलिजुग तार। सन्तन देवे प्रभ साची सार। निहकलंक कलि आया। घनकपुरी प्रभ भाग लगाया। नरायण लक्खमी प्रभ मनी सिँघ दरस दिखाया। कँवल नैण सिर मुकट टिकाया। कर दरस आत्म तृप्ताया। तन मन होए प्रभ चरन सेव कमाया। आत्म ल्या प्रभ साचा मन्न, दोए जोड़ दर सीस जिस झुकाया। शब्द लिखावे प्रभ साचा धन्न, बाणी बोध जगत लिखाया । वज्जे वाज शब्द गुण, आत्म धुन नाद वजाया। महाराज शेर सिँघ कलिजुग अंदर, सन्त मनी सिँघ माण दवाया। मनी सिँघ सच तेरा धाम। प्रगट जोत प्रभ करे तेरा काम। सतिजुग उज्जल होए तेरा नाम। महाराज शेर सिँघ जोत सरूप, कलिजुग प्रगटे जिउँ द्वापर शाम। सन्तन संग प्रभ वसणेहारा। शब्द सुरत साचा राह दस्सणेवाला। कलिजुग प्रगटे जोत, चार कुन्ट करे उज्जयारा। महाराज शेर सिँघ जो किछ करे सोई कल होत, प्रगटे निहकलंक अवतारा। दु:ख भुक्ख प्रभ रोग मिटाया। अमृत मेघ बरस आत्म तृप्ताया। सुफल कराए मात कुक्ख, जिस जीव मुख पाया। अन्तकाल
कलि लग्गे ना दु:ख, साचा प्रभ हो जाए सहाया। निर्धन बाल उपजे कुक्ख, जो जन आए गुरचरन सीस निवाया। कलिजुग भले से मनुख, प्रभ अबिनाशी घर मांहि पाया। बेमुख खाली जिउँ सिंमल रुक्ख, अन्तकाल प्रभ नर्क निवास रखाया। गुरमुखां कर उज्जल मुख, महाराज शेर सिँघ प्रगट जोत दरस दिखाया। गुरसिख जीव कलि गुरचरन भरवासे। साचा प्रभ किरपा कर, आत्म जोत करे प्रकाशे। कलिजुग प्रभ धरनी धर, कोई जीव ना जाए निरासे। साचा प्रभ भर जाए भण्डारे अतुल अखुट्ट सच बैकुण्ठ करे निवासे। बेमुख जीव दर आए जायण भुल्ल, गुरसिख प्रीत चरन रहिरासे। महाराज शेर सिँघ जोत निरँजण, आप अतुल ना तुल तुलासे। जीव की जाणे प्रभ की सार। आत्म भुल्ले ना करे विचार। विच वसे प्रभ सच भतार। नज़र ना आवे होए अन्ध अंध्यार। गुरमुखां प्रभ आत्म ज्ञान दे, आत्म दीप करे उज्जयार। सच पुरखां चरन ध्यान दे, साची शब्द वज्जे धुन्कार। महाराज शेर सिँघ सोहँ दान दे, कलिजुग बेड़ा कर जाए पार। अन्तकाल कलि प्रभ आप कराए। जोत सरूप अग्न जोत लगाए। सोहँ साचा बाण प्रभ शब्द चलाए। बेमुखां बाण मदि मासी कोई रहण ना पाए। गुरसिक्खां देवे ब्रह्म ज्ञान, निज घर वासी निज घर नज़री आवे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, भगत जनां घर जोत जगावे। भगत तरे जगत भुलाया। प्रभ ना डुल्ले किसे जन डुलाया। बांहों पकड़ गुरसिख साचे मार्ग लाया। सोहँ साचा ज्ञान दे, प्रभ आत्म जोत जगाया। जन भगतां सोहण द्वार बंक। कलिजुग जामा धार इक्क किया राउ रंक। ऊँच नीच भेव चुकाए मनक। महाराज शेर सिँघ भगत जन तारे, जिउँ तारे जनक। अप तेज वाए पृथ्मी आकाश, जीव तन रचाया। मति मन बुध धर, पवण रूपी स्वास चलाया। काम क्रोध हँकार कर, जग झूठे धन्दे लाया। बेमुख जीव ख्वार कर, मदि मास आहार बणाया। जन भगतां कल विचार कर, सोहँ साचा नाम जपाया। कलिजुग साची जोत धार कर, निहकलंक नाउँ धराया। जोत सरूपी आकार कर, प्रभ आपणा आप छुपाया। जीव जन्तां जोत अधार धर, प्रभ विच्चों दिस ना आया। जन भगतां कर्म विचार कर, प्रभ हिरदक जोत जगाया। उत्तम विच संसार कर, साचा लेख प्रभ लिखाया। कलिजुग उत्तम खेल करतार कर, प्रभ सारा खेल मिटाया। जोत सरूपी अग्नी बाल कर, अग्न जोत प्रभ चार कुन्ट लगाया। दु:ख भुक्ख कलिजुग जीव बेहाल कर, हाहाकार कर जगत रुवाया। निहकलंक कलिजुग अवतार नर, अन्तकाल कलि आण खपाया। गुरसिख कलिजुग पार कर, प्रभ जोती जोत मेल मिलाया। महाराज शेर सिँघ जोत आकार कर, सतिजुग साचा लाया। सतिजुग चले शब्द न्यारा। सोहँ होवे जै जै जैकारा। जन भगतां दीसे प्रभ चरन दुआरा। जिथ्थे वसे आप निरँकारा। जोत सरूप प्रभ रहे जोत अधारा। कलिजुग बेमुख जीव क्यों पावे ना प्रभ की सारा। अमृत नाम महारस पीव, मिट जावे देह अन्धयारा। गुरचरन लाग सदा जग
जीव, सचखण्ड मिले दुआरा। महाराज शेर सिँघ निर्मल जोत धरे विच आत्म दीव, झूठी देह होए उज्जयारा। ज्ञान गति कोई जन जाणे। मूर्ख मति ना प्रभ रंग माणे। गुरमुख चले प्रभ के भाणे। अड़े झड़े प्रभ भुन्ने जिउँ भठयाले दाणे। दर खड़्हे निगम विचार करे कलिजुग पुरख सुजाने। महाराज शेर सिँघ कलि प्रगट जोत, दर डिग्गण आए राजे राणे। सभ ते वड्डा प्रभ का दर। राउ रंक अन्तकाल इक्क जाए कर। जोत सरूपी जोत प्रगटाए निहकलंक अवतार नर। साचा प्रभ होए सहाए, साध संगत कलि मूल ना डर। गुर पूरा लाज रखाए, जो चल आया दर। महाराज शेर सिँघ अन्त जोत मिलाए, गुरसिख ना जाए मर। गुरसिख होए ना जग मरना। अन्तकाल जोत सरूप होए निहकलंक गुरमुख विरला वरना। साध संगत प्रभ चरन लाग कलिजुग तरना। महाराज शेर सिँघ सच शब्द डंक, अन्तकाल चार वरन इक्क करना। चार वरन प्रभ इक्क कराए। सचखण्ड वासी सतिजुग लाए। सोहँ साचा शब्द चलाए। दूसर कोई रहण ना पाए। ईसा मूसा मुहम्मदी प्रभ नष्ट कराए। कुरान अञ्जील सतिजुग दिस ना आए। झगड़ा होवे हिन्द मुहम्मदी, महाराज शेर सिँघ ब्यासो पार चरन टिकाए। चरन कँवल भंडाल प्रभ धरया । पूरा बचन मनी सिँघ तेरा प्रभ करया। हाहाकार कर जगत सभ डरया । महाराज शेर सिँघ गुरसिख तेरा, कलिजुग ना किसे तों डरया। सो क्यों डरे, जिस प्रभ होए सहाई। जन क्यों मरे, जिस प्रभ साचा दरस दिखाई। कलिजुग तरे जिन हिरदे प्रभ रिहा समाई। तिन के कारज सरे, जो आए चल प्रभ सरनाई। अन्तकाल दु:ख डाहढा भरे, जो जाए मुख भवाई। आवे जावे जन्मे मरे, गर्भवास प्रभ वास कराई। दर आए खोटे होए खरे, साध संगत प्रभ लै मिलाई। महाराज शेर सिँघ जोत सरूप भेव ना आवे राई। बेमुख की जाणे प्रभ का भेवा। गुरमुख जाणे जो गुर चरनीं लाए सेवा। कलिजुग प्रगट्या निहकलंक, वड दाता देवी देवा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, प्रगटे अलख अभेवा। सो सुहाया थान, जिथ्थे प्रभ जोत जगाई। सो सुहाया थान, जिथ्थे प्रभ प्रगट जोत अभिमानीआं माण गंवाई। सो सुहाया थान, जिथ्थे प्रभ साध संगत दरस दिखाई। सो सुहाए थान, जिथ्थे प्रभ सोहँ शब्द चलाई। सो सुहाए थान, जिथ्थे प्रभ जन भगत तराई। सो सुहाए थान, जिथ्थे प्रभ अबिनाशी सिँघआसण बिठाई। सिँघआसण बैठा आप नर सिंग। जोत सरूप राणयां महाराणयां करे निंग। देवे शब्द ज्ञान, वजाए आत्म किंग। कलिजुग उधरे भगत जन, जिउँ तरया भगत भृँग। महाराज शेर सिँघ कलिजुग अंदर गुर साचा मृगिन्द। भोग लगाए गुर प्रसादी। हँकार निवारे आत्म साधी। रसना प्रभ जीव सदा अराधी। कलिजुग प्रगट्या जोत सरूप सदा अनादी। महाराज शेर सिँघ अन्तकाल तुध बिन कोई ना बणदा दादी। आई बिक्रमी वीह सौ अट्ठ। दिवस गया उप्पर अट्ठ ते सट्ठ। साध संगत किया भंडाली इक्ठ। कलिजुग उलटी गेड़ जाए प्रभ
लट्ठ। सृष्ट सबाई खपाई विच भट्ठ। गुरमुख कलिजुग गुर चरनीं आयन नठ्ठ। महाराज शेर सिँघ निहकलंक अवतार देवे शब्द अधार, गुरसिख ना छोड़े हठ। जोत प्रकाशे मात पाताल विच आकाशे। साध संगत गुरचरन निवासे। कलिजुग जीव प्रभ चरन भरवासे। वेला अन्त प्रभ करे बेअन्त, सृष्ट सबाई होए नासे। महाराज शेर सिँघ सतिजुग तेरी मंत, चार कुन्ट प्रभ शब्द वासे। चलाए शब्द सर्ब गुणवन्ता। जणाए शब्द प्रभ भगवन्ता। लिखाए शब्द दिखाए साधन सन्ता। अपनाए शब्द आदिन अन्ता। महाराज शेर सिँघ पूरन भगवन्ता। भगवन होए भगत प्रगटाया। साचा माण प्रभ आप दवाया। निहकलंक सिर छत्र छाया। धर जोत प्रभ सन्तन जन्म दवाया । महाराज शेर सिँघ कलिजुग प्रगट, माथे मनी सिँघ तिलक लगाया। जिथ्थे तजाए देह सन्त, उथे प्रभ जोत प्रगटाए। जोत प्रगटाए आप प्रभ, जोत ललाट जगाए। कर जाए उत्पत्त चार वरन प्रभ सरनी लाए। महाराज शेर सिँघ तेरी कोई ना जाणे गति मित, गुरमुख विरला तेरा भेव कल पाए। सन्तन प्रभ आपणा भेव खुल्हाया। दे दरस अज्ञान अन्धेर मिटाया । तोड़ आत्म हरस, ब्रह्म सरूप बणाया। महाराज शेर सिँघ हिरदे अमृत साचा बरस, दसवां द्वार खुल्हाया। खुल्हे द्वार होए जोत प्रकाशे। अन्ध अज्ञान विच्चों देह नासे। सन्तन संग सदा प्रभ वासे। महाराज शेर सिँघ कलिजुग दुष्ट करे अन्त नासे। दुष्ट दुराचार सो जन कहाए। मदि मास जो रसना लाए। साचा प्रभ ल्या भुलाए। प्रगटी जोत कलि गोबिन्द राए। भगत जनां दर घर होए सहाए। साध संगत मिल हरि जस गाए। प्रभ अबिनाशी जोत प्रगटाए। सन्त जनां प्रभ आप वड्याए। महाराज शेर सिँघ तेरा नाउँ कलिजुग साची नाए। सन्त मनी सिँघ वड सन्तन सन्ता। उत्तम किया प्रभ विच कलिजुग जीव जन्ता। सतिगुर बणाया प्रगटी जोत प्रभ भगवन्ता। तख्त बहाया रक्खे सिर हत्थ, प्रभ साचा कन्ता। नदरी नदर कर पार कराया जग वड महंता। महाराज शेर सिँघ कलि तेरी वड्याई, माण दवाए विच साधन सन्ता। सन्तन मन कलि भया अनन्द। आत्म तोड़े प्रभ हउमे बन्द। होए प्रकाश जिउँ आकाश चन्द। सीतल आत्म उत्तम सुख परमानंद। महाराज शेर सिँघ अमृत वरखे, सुख पाए जीव निजानंद। निजानंद जीव निज विचार। अमृत वरखे प्रभ किरपा धार । कलिजुग माया भुलाया संसार। नज़र ना आए प्रभ अगम्म अपार। जोत सरूप कलि किया आकार। निहकलंक निराहार निरवैर, कलिजुग आया जामा धार। महाराज शेर सिँघ कल वरतावे, सृष्ट सबाई होए ख्वार। आत्म बुध आप प्रभ मारी। मायाधारी होए हँकारी। रसना लोभी जीव संसारी। प्रभ पछाणे कोई नर नारी। प्रगटे कलि प्रभ आप मुरारी। बेमुख जायण जन्म जुए हारी। गुरसिख देवे साचा नाम अधारी। महाराज शेर सिँघ जोत सरूप, प्रगट जोत पैज संवारी। भगत जनां हरि आप संवारे। रसना जप जप हरि नाम उतरे पारे। अन्तकाल कलि जायण सच दुआरे।
जोत प्रकाश होए जोत चमत्कारे। अनहद शब्द धुन सदा गुंजारे। खुल्ह जाए आत्म सुन्न, जिस नूं बख्शे आप गिरधारे। सभ लोचन देखण मुन, प्रभ देवे सन्त प्यारे। महाराज शेर सिँघ सन्त मनी सिँघ चुण, सतिजुग उपजाया पुरख अपारे। सति पुरख सद आया । कलम पकड़ विच हत्थ कलिजुग लेख लिखाया। कोई ना रहे किसे दी अकड़, प्रभ आपणी जोत प्रगटाया। सभ चरन ल्यावे पकड़, राजा राणा तख्तों लाहया। महाराज शेर सिँघ तेरी वड्याई, तेरा भेव किसे ना पाया। राजा राणा कोई ना दीसे। प्रगटे जोत प्रभ आप जगदीसे। अन्तकाल वरन चार होए इक्क रंग इकीसे। झुल्ले छत्र निहकलंक तेरे सीसे। अमृत साचा नाम, कोई विरला गुरमुख पीसे। गुरमुखा तेरा माण, बेमुख ना होए रीसे। प्रगटी जोत भगवान, कलिजुग जीव दो फाड़ा पीसे। महाराज शेर सिँघ गुणी निधान, वरताए खेल होए बीस इकीसे। वरते खेल प्रभ अथाह। अन्तकाल कलि किसे मिले ना सचा शाह। थल जल जल थल प्रभ चार कुन्ट दए वहा। जोत सरूपी जोत प्रभ विच सिख रिहा समा। महाराज शेर सिँघ तेरे चोज, सभ दर आए मूर्ख पति जाए गंवा। गुर दर दरबारा, वसे प्रभ सचा निरँकारा। खण्ड ब्रह्मण्ड जोत आकारा। सर्ब सृष्ट प्रभ पसर पसारा। जीव जन्त दिया जोत अधारा । मानस जन्म गंवाया, मूर्ख जीव ना करे विचारा। गुरसिक्खां भेव खुल्हाया, प्रभ खोल्ह दस्म दुआरा। महाराज शेर सिँघ दरस दिखाया, अमृत देवे सच भण्डारा। भगत भण्डारी प्रभ अख्वाए। दर आए माण दिवाए। जो जन चरनीं सीस झुकाए। बेमुख हस्स हस्स नस्स नस्स घर मुड़ जाए जिउँ सुंञे घर काउँ बिल्लाए। गुरमुख पी अमृत नाम, आत्म तृखा बुझाए। महाराज शेर सिँघ दरस दान दे लोचन जोत जगाए। जोत जगाए आप प्रभ, मिट जाए अन्धेरा। होए जोत प्रकाश, जीव ना सूझे सञ्ज सवेरा। दु:ख दर्द जायण नस्स, जिन्हां मिल्या प्रभ नेरन नेरा। सन्त मनी सिँघ विच प्रभास, भंडाली लाया डेरा। महाराज शेर सिँघ जोत प्रकाश, वेले अमृत सृष्ट सबाई ढाया ढेरा। सृष्ट सबाई ख़ाक रुलाई, जोत निरँजण आई जग। जोत प्रगटाई पै जाए दुहाई, पाप अन्धेरी गई वग। ना कोई होए सहाई, दुखी जीव बिल्लाए कलिजुग जीव जलाए पापां अग्ग। महाराज शेर सिँघ होए सहाई, आत्म जोत जीव जाए जग। जगे जोत अगम्म अपारी। साध संगत भरे भण्डारी। दर घर आए प्रभ पैज संवारी। निरँजण जोत गुरसिख आत्म करे उज्जयारी। महाराज शेर सिँघ कलिजुग प्रगटे, निहकलंक अवतारी। आवे जावे आपणा भेव ना खुल्हावे। उपजावे ढाहवे आपणा खेल ना किसे दिखावे। रावे गावे तिस जन प्रभ साची सोझी पावे। महाराज शेर सिँघ जोत प्रकाश, बेमुख रहण ना पावे। नाम विहुणा बेमुख मोआ। बेमुख निन्दक रहे ना दोआ। अमृत झिरावे प्रभ आत्म चोआ। महाराज शेर सिँघ दरस दिखावे, गुरसिख जगावे सोआ। अमृत झिरना आत्म झिराए। अमृत बूंद कँवल में पाए। खोल्ह
कँवल त्रैभवन सुझाए। जन्म जन्म दी सोझी पाए। प्रगट जोत सन्तन वड्याए। सन्त मनी सिँघ सतिगुर सतिजुग बणाए। महाराज शेर सिँघ जोत सरूप, कलिजुग बेमुखां दिस ना आए। दीसे ना प्रभ जोत सरूप। जोत सरूप जोत आकार ना कोई रंग रूप। भगतन आए पैज संवारे प्रभ साचा भूप। सतिजुग होवे तेरी सिक्दारी, सन्त मनी सिँघ सति सरूप। भगतन देवे नाम खुमारी, महिमा प्रभ की बड़ी अनूप। महाराज शेर सिँघ निरजंण जोत आकारी, देवे दरस स्वच्छ सरूप। दरस दान गुरसिक्खां पाया। आत्म ज्ञान प्रभ आप दवाया। निजानंद सुख निज मांहि उपजाया। भरांत भुलेखा सारा लाहया। ऊँच नीच सभ भेत चुकाया। चार वरन प्रभ इक्क कराया। महाराज शेर सिँघ जोत सरूप तेरा अन्त किने ना पाया। प्रभ का अन्त जीव ना जाणे। आपणी महिंमा प्रभ आप वखाणे। सन्तन महिंमा प्रभ आप लिखाणे। महाराज शेर सिँघ गुरसिख कलिजुग कीए सुघड़ स्याणे। मनी सिँघ जग माण तजाया। अचुत्त परमेश्वर रिदे वसाया। मुकंद मनोहर लक्खमी नरायण सिर छत्र छाया। दे दरस महाराज शेर सिँघ निरास आस पुजाया। कर दरस निर्मल होआ जिया। सन्तन मिल्या पूरब जन्म बीज जो बीआ । कलिजुग बेमुख पाए जो कर्म कल किया। महाराज शेर सिँघ सर्ब गुणवन्त, जीव कर प्रभ मिलण का हीआ। प्रभ मिले प्रेम कर, जो जीव आस रखाया। प्रगटे जोत ख्याल कर, मनी सिँघ माण दवाया। माण दवाए आप प्रभ कलिजुग देर ना लाया । महाराज शेर सिँघ प्रगट जोत, सन्तन महिंमा आप लिखवाया। उठ उठ उठ गुरसिख बेमुख जायण भाग, वेला गया हत्थ ना आया। सृष्ट सबाई प्रभ हत्थ वाग, उलटे वहिण प्रभ जगत भुलाया। गुरसिक्खां ना लागे दाग़, जिस चरनीं सीस झुकाया। आत्म उपजे प्रभ चरन ध्यान, प्रभ साचा दया कमाया। पूरन होए गुरसिख तेरे भाग, कलिजुग प्रगट महाराज शेर सिँघ दरस दिखाया। कलिजुग दरस प्रभ दर का प्यारा। पावे कोई गुरमुख न्यारा। मायाधारी देह विकारी भुल्ला संसारा। साध संगत मिल्या सचखण्ड दुआरा। जगन्नाथ गोपाल देवे दरस अगम्म अपारा। महाराज शेर सिँघ सद नाल सभ, जो जन करे विचारा। आत्म विचार ना प्रभ विचारया। पाए ना सार जीव जिस जन्म संवारया। होए ख्वार ना किसे भरम नवारया। कलि आया जोत धर निहकलंक अवतारया । प्रभ बेड़ा कर जाए पार, जो जन चरन आए निमस्कारया। गुर घर होए हरि का द्वार, जिथ्थे प्रभ करे जोत आकारया । जोत सरूप प्रभ दुष्ट सँघार, जन भगतां पार उतारया। महाराज शेर सिँघ जोत निराहार, निरवैर अख्वा ल्या। निरहारी प्रभ निरवैर सदाए। कलिजुग जीव कलि कर्म कमाए। जामा धार आप प्रभ, बेमुखां फड़ ल्याए। अन्त ना लेवे कोई सार, प्रभ नर्क निवास दिवाए। गुरसिक्खां प्रभ जाए तार, गुर गोबिन्द जो रसना गाए। महाराज शेर सिँघ तेरे चरन प्यार, गुरमुख भुल्ल ना जाए। भुल्ले सो जन जिस आप भुलाए। बेमुख दर
ते रहण ना पाए। गुरसिख पूरा प्रभ चरनी रिहा लपटाए। धन्न धन्न धन्न गुरसिख धन्न जणेंदी माए। उत्तम होया कलिजुग मुख, चार जुग प्रभ माण दिवाए। जोत सरूप आत्म देवे सुख, विकारी दु:ख कोई रहण ना पाए। आत्म उतरे मन की भुक्ख, महाराज शेर सिँघ दर तेरा जो पाए। पावे दरस जिस दरस दिखावे। मुग्ध अन्ध अज्ञानी दिस ना आवे। गुरसिख चतुर सुजानी, बुध बिबेक प्रभ कराया। साचे होए गुरसिख ध्यानी, दिवस रैण महाराज शेर सिँघ रसना गाया। हुक्म साचा प्रभ वरताए। दूसर कोई रहण ना पाए। कुन्ट चार सच शब्द जणाए। आदि जुगादी सर्ब बेआधी प्रभ अनादी, नाद धुंन उपजाए। जोत निरँजण सृष्टी साधी, साध संगत रसना अराधी, गाए ना सके कोई रागी नादी, प्रभ का भेव कोई ना पाए। महाराज शेर सिँघ सृष्ट सबाई लाधी, बेड़ा शौह दरया रुढ़ाए। भर भर प्रभ डोबे पूर। कलिजुग तेरी आसा पूर। सतिजुग उपजे उपजावे, मनी सिँघ तेरा प्रभ साचा नूर। महाराज शेर सिँघ पार लँघावे, सर्ब जीआं दी सरधा पूर। माण दिवाए आप प्रभ, जगत वड्डियाके। भगत तराए आप प्रभ, प्रगटी जोत साचे दर आ के। गुण निधान आप प्रभ, नाम भिच्छया जाए पा के। भगत वछल भगवान प्रभ, सन्त बचन कलि जाए सति करा के। महाराज शेर सिँघ प्रभ बेअन्त, सतिजुग साचा लाए कलिजुग मिटा के। मिटे कलिजुग होए धुंदूकारा। कोई ना दीसे रसना जिस मदि मास आहारा। बेमुख पीसे पिसावे पिसावणहारा। कूड़ी खेल कलिजुग कूड़ी कूड़ ठीठे, प्रभ लेख लिखावणहारा। साचा नाम दर गुरसिख पी से, प्रभ मिल्या पिलावणहारा। महाराज शेर सिँघ छत्र झुल्ले तेरे सीसे, निहकलंक नाउँ लिखावणहारा। निहकलंक प्रभ नेहकामी। प्रगटी जोत प्रभ अन्तरजामी। माण गंवाए प्रभ शरअ सलामी। भेद दिखाए देर ना लाए, तोड़े माण अभिमानी। महाराज शेर सिँघ तेरी कोई सार ना पाए, भुल डुल्ल कलिजुग जीव आत्म होई निधानी। कलिजुग जीव ना होए ध्यान। प्रगटे जोत विष्नूं भगवान। दरस दे प्रभ देवे सोहँ दान। आत्म चाढ़्ह मजीठी रंग, प्रभ बख्शे शक्त महान । महाराज शेर सिँघ साचा दर, राउ रंक इक्क समान, कलिजुग प्रगटे विष्नूं भगवान। सुक्के फल प्रभ लाए डाल्ही। सन्तां सिँघ आत्म होई खाली। मंग भिख प्रभ चाढ़्हे लाली। साचा प्रभ लेख जाए लिख, ना मंगे कोई दलाली। सोहँ नाम पावे भिख, दो जहानां वाली। बेमुख दर नाचे जिउँ रिच्छ, प्रभ जोत सदा छपाली। महाराज शेर सिँघ सति सति सति तेरा सिख, जिस चरन प्रीती ला ली। भाणा वरते हरि के भाणे। कलिजुग जीव कोई ना जाणे। कलिजुग ना रहसी कोई राजे राणे। शब्द जगाए प्रभ उठाए सत्तर लक्ख पठाणे। जीव जन्त अञ्याणे पए कुरलाण, दाढ़ां हेठ बच्चे चबाणे। कलिजुग भुज्जण जीव जिउँ भठयाले दाणे। महाराज शेर सिँघ सभ कुछ वरते तेरे भाणे। जगत होया कलिजुग अन्ध, गुरसिख सोहण चरन मुकंद। आस पास पास आस ब्यास। प्रगटी जोत प्रभ गुणतास। सन्त
सुहेला करे सन्त वास। साचा धाम करे प्रकाश। महाराज शेर सिँघ सचा शाहबास। विछड़ मिले मिल ना विछड़े, अन्तकाल कलि आया । जीव जन्त पीड़ाए तेल सभ पिड़े, प्रभ साचा बचन लिखाया। पर्बत सभ जगत दे हिले, प्रभ जोत सरूपी दे हिलाया। प्रभ गढ़्ह गोड़ तोड़े किले, सोहँ बाण कलिजुग लाया। महाराज शेर सिँघ जो जन मिले, मिल प्रभ महां सुख पाया। सच शब्द प्रभ सच लिखावणा। निर्भय होए जिस प्रभ रसना गावणा। कलिजुग पाए सुख ना किसे दुखावणा । कर जीव अरदास प्रभ प्रगट होए दिखावणा। हँकार निवार दुष्ट सँघार, प्रभ साचे राह ते लावणा। जगत भण्डार दे अमृत भण्डारा, आत्म ज्ञान मिटावणा। महाराज शेर सिँघ निहकलंक अवतार, चार कुन्ट जै जैकार करावणा। जीव जन्त जे प्रभ डुलावे। प्रभ अबिनाशी नाम मिट जावे। प्रगट जोत सरूप प्रभ दरस दिखावे। महाराज शेर सिँघ कर साचा भउ, निर्भय होए गुरसिख तरावे। धन्न धन्न धन्न गुरसिख, प्रभ अबिनाशी जिस घर में पाया। आत्म प्रभ लाहे भुक्ख, सांतक रूप प्रभ विच समाया। महाराज शेर सिँघ कलिजुग अंदर, प्रगट जोत निहकलंक नाउँ धराया। शब्दी शब्द लिखावे बाणी। बेमुखां आत्म मारे कानी। बेमुख विरले ईश्र जोत पछाणी। सन्त मनी सिँघ सतिजुग तेरी रहे निशानी। अट्ठ जेठ कलि फेर ना आवणा। दर घर प्रगट जोत प्रभ फिर ना सुहावणा। प्रगटे जोत प्रभ खोल्हे सोत, गुरसिक्खां ज्ञान ब्रह्म दिवावणा। महाराज शेर सिँघ धन्न धन्न धन्न गुरसंगत चरन लाग जिस अन्त सुख पावणा। गया आया प्रभ भेव चुकाया। जोत सरूप धार खेल कलिजुग अंदर आपणा भेव खुल्हाया। सुहाए थान सो दर मन्दर, जिथ्थे प्रभ मनी सिँघ माण दिवाया। बेमुख दर जिउँ बन्दर, मन विच हँकार रखाया। होए निमाणा प्रभ आत्म तोड़े जंदर, सोहँ कुंजी प्रभ शब्द लिखाया। प्रभ साचा वसे देह अंदर, बेमुखां भेव ना पाया। महाराज शेर सिँघ कलिजुग अंदर, जोत सरूपी जगत डुलाया। प्रभ आए वक्त विचार कर, लेख लिखाए लेखे। प्रभ जाए जन्म सुधार कर, जो जन आए दर्शन पेखे । बेमुखां जाए मार कर, जो रहे भरम भुलेखे। गुरसिक्खां जाए शब्द अधार कर, मानस जन्म लाया लेखे। महाराज शेर सिँघ जोत आकार कर, तुध गुरमुख वेखे। गुरमुख गुरसिख दो जन, प्रभ जोत एका। साध संगत तेरी वड्याई धन्न, रसन जप होए बुध बिबेका। जिस आत्म ल्या मन्न, दरस प्रभ एकं एका। महाराज शेर सिँघ कलिजुग अग्न गुरसिख ना लावे सेका। सन्तन संग मिले वड्याई। साध संगत प्रभ रिहा समाई। धन्न धन्न धन्न गुर संगत, दिवस रैण रहे प्रभ जस गाई। जो दर आए जोड़ हत्थ मंगत, साची भिच्छया प्रभ झोली पाई। आत्म चाढ़्हे नाम सोहँ रंगत, कलिजुग मिले जीव वड्याई। भुल ना जीव जिस बणाई बणत, भरम भुलेखे जन्म गंवाई। महाराज शेर सिँघ जोत सरूप, प्रगट विच साध संगत हँकार निवारे सर्ब सुखदाई। निवार निवार हँकार प्रभ हँकारीआ । सति पुरखां
दे अधार, प्रभ साचे काज संवारया। कलि निर्मल जोत आकार कर, मिलन कृष्न मुरारया। गुरमुख उत्तम विच संसार, लिखावे लेख प्रभ आप संसारया। महाराज शेर सिँघ अखुट्ट भण्डारा, गुरसिक्खां देवे वरभंड भण्डारया । कलिजुग हिरदक होवे ठंड, जिन मिल्या महाराज शेर सिँघ एकँकारया। एकँकार एक प्रभ जोत। सृष्ट सबाई रही कलि सोत। भगत जनां प्रभ खोल्हे सोत। बेमुख दुरमति दर गए रोत। महाराज शेर सिँघ सतिजुग अंदर, चार वरन तेरी एका गोत। शूद्र ब्रह्मण छत्री वैश कोई ना दीसे। एका जोत सर्ब जीव प्रभ तेरे दीसे। हँकारी दुष्ट दुराचारी अन्तकाल कलिजुग शब्द सरूपी पीसे। महाराज शेर सिँघ सतिजुग अंदर, वरन कोई ना दीसे।