१७ हाढ़ २००८ बिक्रमी पिण्ड वैरोवाल विहार होया
उठ जीव जाग, प्रभ भए प्रकाशे। कलिजुग लै अवतार, करे बन्द खलासे। देवे दरस प्रभ अगम्म अपार, आत्म दे धरवासे। सो जन होए सुघड़ सुजान, मिल प्रभ समरथ अबिनाशे। कलिजुग लए अवतार, महाराज शेर सिँघ निहकलंक शाहो शाबाशे। दस्म दुआर प्रभ आप खुल्हाए। ब्रह्म ज्ञानीआं ब्रह्म सरूप दे, जोत सरूप विच सिख समावे। कलिजुग जीव मुग्ध अञ्याण, प्रभ साचा कोई भेद ना पावे। गुरसिख होए चतुर सुजान, गुरचरन आए सेव कमावे। महाराज शेर सिँघ प्रगट जोत, लक्ख चुरासी गेड़ कटावे। आत्म सुन प्रभ देवे खोल्ह, जन भगतां दरस दिखावे। निहकलंक गुण निधान, जन भगतां लेख लिखावे। सोहँ जपावे साचा जाप। चरन लाए कोट लाहे पाप। साध संगत प्रभ माई बाप। महाराज शेर सिँघ जन भगतां अन्त सहाई होवे आप। भगत जनां प्रभ दरस दिखाई। अछल अछल्ल ना छलया जाई। कलिजुग जीव माया अग्न जलाई। मदि मास रसना आहार बणाई। अन्तकाल प्रभ ना होए सहाई। कुम्भी नर्क नर्क निवास दवाई। कूकर सूकर प्रभ जून लिखाई। प्रगट जोत कलिजुग प्रभ आपणी कल वरताई। प्रगट जोत नर नरायण, साची बूझ बुझाई। साध संगत रसना रमईआ राम, ज़ात पात दा भेव चुकाई। महाराज शेर सिँघ तेरी वड्याई, चरन लाग दुत्तर तर जाई । चरन लाग प्रभ मिले वड्याई। सुरत शब्द आत्म धुन प्रभ दे वजाई। अमृत झिरना झिर झिराई। अमृत बूंद कँवल में पाई। खुल्हे कँवल होए प्रकाश, अज्ञान अन्धेर सर्ब मिट जाई। प्रगटे जोत प्रभ गुणतास, ईश जीव दा भेव चुकाई । सन्त जनां प्रभ सद है दास, गुरमुख विरले बूझ बुझाई। साध संगत प्रभ साचे प्रकाश, साची जोत कलि प्रगटाई। भगत जनां प्रभ कृपाल दयाल, ब्रह्म वेद दी बूझ बुझाई।
महाराज शेर सिँघ निहकलंक अवतार, प्रगट जोत अटल्ल कलि देवे वड्याई। ब्रह्म ज्ञानीआं देवे हरि नाउँ। प्रभ जोत वसे हर थाउँ। निहकलंक सदा बल जाओ। महाराज शेर सिँघ रसना गुण गाओ। रसना रस नाम रस पाए। साचा प्रभ दरस दिखाए। आत्म जोत जोत प्रभ दे जगाए। साचा प्रभ साचे थांएँ समाए। भगत जनां हरि लाज रखाए। प्रगट जोत होए सहाए। कलिजुग जामा धार, महाराज शेर सिँघ नाउँ रखाए। गुरसिख तेरे नाम वड्याई । प्रभ जोत विच देह समाई। अबिनाश दु:ख भंजन, कलिजुग आया भेस वटाई। झूठी दुनियां प्रभ जोड़े बंधन, निहकलंक सिर माया पाई। माया जाल जगत तोड़े तन्दन, प्रभ अबिनाशी नज़र ना आई। महाराज शेर सिँघ तोड़े बंधन, दे दरस तृखा मिटाई। दरस देख आत्म तृप्तास्या । जन भगत प्रभ चरन निवास्या। प्रगटे जोत मात पताल आकाश्या। कलिजुग जामा धार सिख देह निवास्या। महाराज शेर सिँघ नर अवतार, रसना जप जीव स्वास सवास्या। निहकलंक प्रभ नर अवतारा। जोत सरूपी खेल अपारा। कलिजुग होवे अन्ध अन्धयारा । प्रगटे जोत आप निरँकारा। जोत सरूपी जोत प्रभ, जुगो जुग लै अवतारा। जन भगतां देवे शब्द भण्डारा। आत्म मिटे अन्ध अन्धयारा। महाराज शेर सिँघ कलिजुग अंदर, निहकलंक नरायण नर अवतारा। नर नरायण निहकलंक। चार कुन्ट वजाए शब्द डंक। शब्द मार करे प्रभ इक्क राउ रंक। कलिजुग तारे जिउँ त्रेता जनक। महाराज शेर सिँघ जोत निरँजण, प्रगटे मातलोक बार अनक। गुरसिख दोए जोड़ करे बन्दन, प्रभ दरस दिखावे। साची जोत करे प्रकाश, अन्धेर देह मिटावे। आत्म जोत प्रकाश कर, शब्द धुन प्रभ सद उपजावे। महाराज शेर सिँघ सुरत ज्ञान कर, ब्रह्म दी बूझ बुझावे। गुर दर आए गुरचरन प्यासे। जिस जन गुरचरन भरवास, होए दास प्रभ दासन दासे। साध संगत प्रभ सद है वासे। कलिजुग जीव भुल्ले कूड़े भरवासे। प्रभ जोत सरूप सदा अटल्ल, ना सदा विनासे। जोत सरूप सति शब्द लिखाए। इन्दलोक शिवलोक ब्रह्मलोक प्रभ दे उलटाए। अग्न जोत देवे जगत जलाए। सोहँ शब्द प्रभ साचा बाण लगाए। चार कुन्ट हाहाकार मच जाए। बिन प्रभ साचे ना कोए सहाए। कलिजुग अन्तकाल रहे बिल्लाए। जन भगतां प्रभ मेल मिलाए। जोत सरूपी दरस प्रभ, सुरत शब्द दा मेल मिलाए। देह निवास करे आत्म वास, जगे जोत मिले प्रभ आप हरि राए। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, सर्ब जनां दी आस पुजाए। गुरसिक्खां अमृत नाम भण्डारा। बेमुख कलिजुग होए ख्वारा। गुरसिख साचा नाम मिले अधारा। महाराज शेर सिँघ देवे दरस अगम्म अपारा। जो जन आए सरनाए। कर किरपा प्रभ पार कराए। पतित पापी दुष्ट दुराचार प्रभ पार कराए। आत्म कर प्रकाश, अमृत मुख चवाए। महाराज शेर सिँघ जुगो जुग लाज रखाए। कलिजुग प्रगटे प्रभ भरपूर। कोई ना जाणे जोत निरँजण साचा नूर। गुरमुख जाणे जिस
जणाए प्रभ श्रद्धा पूर। महाराज शेर सिँघ अनहद वजाए आत्म तूर। जूठ झूठ जो मुख रखावे रसन हलकाया । जगत भुलावे साचा शब्द ना विच वसाया। शब्द चोट प्रभ आत्म डुलाया। मूर्ख मुग्ध दर रहण ना पाया। पाप अपराध प्रभ नष्ट कराया। भरम भुलेखा सारा लाहया। सुण सुण नाम आत्म विकार मिटाया । कलिजुग मिल्या ना साचा थाउँ, ओअँ सोहँ प्रभ राह चलाया। प्रगटे जोत अगम्म अपार, शब्द सुरत दा मेल मिलाया। महाराज शेर सिँघ तेरी वड्याई, दर तेरे सर्ब सुख पाया। बेमुख प्रभ आप दुरकारया। जन भगतां किरपा कर, प्रभ पार उतारया। कलिजुग जामा धार, आपणा भेव ना किसे चितारया। महाराज शेर सिँघ निहकलंक अवतारया। कलिजुग जीव अन्त कर, अन्तकाल कलि होए ख्वारी। निहकलंक जोत प्रभ उतारी। जोत सरूपी जामा धार, सर्ब सृष्ट प्रभ आप सँघारी । महाराज शेर सिँघ गुरसिख निर्मल देवे दरस कृष्न मुरारी। त्रेता प्रगटे राम, प्रगट जोत द्वापर पार उतारी। दरस दिखावे प्रभ गिरधार। साध संगत प्रभ लए अवतार। अमृत मुख चुआवे, पी अमृत जीव होए आत्म उज्जयार। अज्ञान अन्धेर प्रभ देह विनासे, जन भगतां देवे प्रभ अमृत भण्डार। गुरमुख विरला कोई रसना लाए। रसन लाग अमृत रस चाखे, आत्म नैण प्रभ खोल्ह वखावे। खुल्हे सुन्न, शब्द धुंन प्रभ देह वजावे, आत्म जोत जगाए। आत्म जगे जोत होए प्रकाश, साची जोत प्रभ विच देह टिकाए। भगत जनां प्रभ सद है पास, जुगो जुग प्रभ दरस दिखाए। कलिजुग जीव रक्ख चरन भरवास, अन्तकाल प्रभ होए सहाए। सचखण्ड सच घर वास, गुरसिक्खां जोत जगाए। देवे पदवी अटल, गुरमुख चरन लाग तर जाए। लग्गे चरन आए गुरसिख। दरस दिखाए मिटाए प्रभ आत्म तृख। घर आए प्रभ जाए लिख। रसना जप जीव मंग साची भिक्ख। महाराज शेर सिँघ साची नाओ, कलिजुग चढ़े पूरे गुरसिख। गुरसिक्खां प्रभ माण दवाया। चार वरन विच वड्आया। ब्रह्मलोक प्रभ आप उलटाया। ब्रह्म वेद दा माण गंवाया। साचा गुरसिख निहकलंक विच ब्रह्मलोक टिकाया। ध्रू गंवाए माण, सवरन सिँघ माण दिवाया। सचखण्ड निवास दे धरवास, प्रभ थान सुहाया। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, साचा माण दवाया। कलिजुग जीव भेव ना जाणे। जन भगतां सुत्तयां रैण प्रभ खड़्हा सरहाणे। कलिजुग जामा धार, माण गंवाए राजे राणे। गुरसिख आत्म नाम प्रभ रंगण, बेमुख भुज्जण जिउँ भठयाले दाणे। निहकलंक जोत निरँजण देवे माण निमाण निमाणे। भगत जनां प्रभ कट्टे रोग, आत्म जोत जगे महाने। बेमुख आत्म सदा सोग, साचा प्रभ ना रसन वखाणे। महाराज शेर सिँघ राउ रंक होए तेरे भाणे। राउ रंक प्रभ इक्क कराए। सर्ब जीव में रिहा समाए। जोत सरूपी जोत प्रभ, विच वसे नज़र ना आए। गुरमुखां अमृत झिरना झिरे नभ, खोल्ह कँवल प्रभ दरस दिखाए। गुरसिक्खां प्रभ साचा ल्या लभ्भ, बेमुखां दिस ना आए। महाराज शेर सिँघ भगत उधारन, उधरे सो जन
जो शरनी आए। जो जन आए प्रभ सरनाया। कर किरपा प्रभ बैकुण्ठ निवास दिवाया। प्रगट जोत विच मात, आपणा खेल रचाया। साची करे जोत प्रकाश, गुरमुखां प्रभ भेव चुकाया। उप्पर बाशक सेज निवासी, प्रभ नैण मुँधार किसे भेव ना पाया। प्रगट जोत करे प्रभ, घनकपुरी विच भाग लगाया। खाणी बाणी गगन पताली, जोत सरूप दीप तीन लोक जगाया। जोत सरूप प्रभ, प्रभ की जोत सद डगमगाया। जन भगतां खण्ड सच निवास, प्रभ जोती जोत मिलाया। बेमुखां कलिजुग होवे नास, मदि मास आहार बणाया। अन्तकाल होवे नर्क निवास धर्म राज दे सज़ाया। भगत जनां हिरदे प्रभ दरस, सुरत शब्द दा मेल कराया। महाराज शेर सिँघ गुरसिख तेरे चरन निवास, अन्तकाल विच जोत मिलाया। मिलाए जोत प्रभ निरँकारी । भगत जनां दी पैज संवारी। गुर की सेवा द्वार कलिजुग जामा धार, प्रगटे कृष्न मुरारी। जन भगतां देवे तार, जिउँ सुदामे पैज सवारी। अन्तकाल ना होए ख्वार, जिन मिल्या शाम मुरारी। महाराज शेर सिँघ सो जन पाए तेरी सार, जिस देवे दरस जोत अगम्म अपारी। जोत दरस कोई जन पाए। बुझी दीपक आत्म प्रभ दए जगाए। सचखण्ड निवासी सच घर सच दर दी बूझ बुझाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सति पुरखां माण दिवाए। कलिजुग प्रगटे त्रैलोकी नंदन। साध संगत नाम दान गुर दर ते मंगण। कलिजुग गुरसिख जिउँ भरवास चन्दन। सोहँ शब्द उत्तम लिखाए, महाराज शेर सिँघ गुरसिख तोड़े बंधन। जो जन आए चरनीं सीस झुकाए। चरनीं झुके होए निमाणा। साचा शब्द प्रभ सुणाणा। प्रगटे जोत गुण निधाना। कलिजुग लाया शब्द बाणा। महाराज शेर सिँघ अन्तकाल कलिजुग वरते तेरा भाणा। कलू काल प्रभ आप वरताया। प्रगट जोत खेल रचाया। सतिजुग सच प्रभ लगाया। राउ रंक कर इक्क बहाया। चार वरन प्रभ भेख वटाया। ओअँ प्रभ आप, सोहँ साचा शब्द चलाया। महाराज शेर सिँघ निहकलंक अवतार, अचरज खेल करे कराया। अचरज प्रभ आप, अचरज खेला। कलिजुग बेड़ा विच शौह दरया ठेला। दर घर जीव कर दरस, प्रगटे जोत प्रभ रंग नवेला। गुरसिख अमृत रस पी, आत्म होवे सुखी सुहेला। महाराज शेर सिँघ गुर सतिगुर पूरा, विछड़यां कलिजुग किया मेला। उठ जीव जाग, शब्द रसना गाए। उठ जीव जाग, प्रभ दरस दिखाए। उठ जीव जाग, निहकलंक जोत सरूप घर में आए। उठ जीव जाग, चरनीं लाग गेड़ चुरासी प्रभ दे कटाए। उठ जीव जाग, महाराज शेर सिँघ जोत सरूप निज घर आए। सच घर वसे आप अपरम्पर। जोत सरूप सर्ब भरतम्बर। कलिजुग प्रगटाए प्रभ पीर पैग़म्बर। वरताए कहर जोत सरूप विच अंबर। महाराज शेर सिँघ कलिजुग मिटाए सभ अडंबर। साचा सन्त सच घर वसे। पाए दरस आत्म रस रसे। बेमुख जायण साचे दर तों नस्से। पूरन सन्त प्रभ हिरदे वसे। कर्महीण प्रभ भेव ना दस्से। होए अन्धेर जिउँ चन्द मस्से। गुरसिख
जोत जिउँ रवि सस्से। सोहँ प्रगट जोत, शब्द प्रभ साचा दस्से। महाराज शेर सिँघ साध संगत विच सदा वसे। साध संगत प्रभ सदा समाए। मिल प्रभ संगत हरि जस गाए। प्रभ अबिनाशी हरि की जोत नज़री आए। कर दरस गुरसिख पूरा विच्चों हउमे रोग गंवाए। जगे जोत कोट भान, कोई जीव भेव ना पाए। महाराज शेर सिँघ सतिगुर पूरा, चरन लाग सर्ब तर जाए। साचा जीवण गुरचरन निवास। सचखण्ड जीव प्रभ करे निवास। निर्मल जोत प्रभ सदा प्रकाश। प्रभ अबिनाशी सदा अबिनाश। तीन लोक प्रभ चरन के दास। जोत सरूप सर्ब में वास। कलिजुग प्रगट जोत चार कुन्ट करे प्रकाश। महाराज शेर सिँघ जोत निरँजण, चरन लाग जीव ना होवे गर्भ वास। गर्भ वास प्रभ आप मिटाया। जोत सरूपी विच जोत मिलाया। गुरसिख साचे गुर दर पाया। जोत जोत प्रभ जोती जोत डगमगाया। साची दीपक जोत प्रकाशे, बिन बाती बिन तेल गगन जगाया। महाराज शेर सिँघ सति अबिनाशी, आदि अन्त ना किसे जणाया। आदि अन्त जन क्या जाणे। आपणा आप ना जीव पछाणे। कलिजुग भुल्ले जीव निमाणे। छड आत्म रस, रसना रस लुभाणे। किरपा कर प्रभ गुरमुखां अमृत रस प्रभ मुख चुआणे। जीव जन्त सभ होवे वस, साचा प्रभ विच देह जोत जगाणे। बेमुख जायण दर तों नस, सोहँ शब्द वज्जे आत्म बाणे। महाराज शेर सिँघ हिरदे जाए वस, कलिजुग जीव होयण सुघड़ स्याणे। गुरप्रसादि प्रभ दर्शन पाया। प्रभ अबिनाशी प्रगट जोत, कलिजुग दरस दिखाया । गुरप्रसादि साध संगत गुर चरन लाग, रसना हरि हरि हरि जस गाया। पूरन होए साध संगत तेरे भाग, जोत निरँजण विच समाया। गुरप्रसादि सोई आत्म गई जाग, सुरत शब्द अमृत झिरना प्रभ निझरों झिराया। गुरप्रसादि अमृत बूंद कँवल में पाए, दस्म दुआर प्रभ खोल्ह वखाया। गुरप्रसादि आत्म धुन वज्जे नाद, सुन समाध प्रभ खोल्ह वखाया। गुरसिख कलिजुग अंदर महाराज शेर सिँघ ल्या लाध, मानस जन्म सुफल कराया।
मूर्ख जीव कलिजुग माया गया लुझ। जगत विकारी होए ख्वारी, आत्म दीपक गई बुझ। प्रभ शब्द लिखाए भेत चुकाए सारे गुझ। महाराज शेर सिँघ कलंकनिह अवतार, कोई गुरमुख जावे बुज्झ। गुर किरपा गुरमुख जाणे। बेमुख दर ते धक्के खाणे। साध संगत प्रभ पग दरसाणे। जोत सरूपी जोत मेल, गुरसिख सचखण्ड टिकाणे। महाराज शेर सिँघ भाणा मीठा, तेरा गुरसिख जाणे। जोत सरूप चतुर्भुज कहाया। मैं तूं तूं मैं दा भेव चुकाया। मात पित भैण भ्रा झूठा खेल जगत रचाया। जोत सरूप साचा पित, जगत पित आप अख्वाया। साचा प्रभ प्रगट जोत दया कमाए, पूत सपूत विच गोद बिठाया। सचखण्ड निवास साध संगत सच धाम रचाया। झूठी माया जगत की छाया। प्रभ अबिनाशी थिर घर वासी, थिर घर गुरसिख
बहाया। आवे ना जावे ना होए उदासी, जोत सरूप विच जोत मिलाया। महाराज शेर सिँघ कलंकनिह, निरगुण सरगुण दोवें रूप उपाया। साचा पित अन्त होए सहाई। साध संगत तेरी वड वड्याई। अन्तकाल साचा प्रभ होए सहाई। सो दर देखे जिस प्रभ साचा दे दिखाई। महाराज शेर सिँघ कलंकनिह, भेव भूत जगत डुलाई। कलिजुग जामा धार प्रभ दया कमाए। जोत सरूपी जोत धर, गुरसिख गोद सवाए। कलिजुग उलटा भेख कर, आपणा भेव छुपाए। गुरमुखां साचे लेख कर, साची दरगाह दे पहुंचाए। चार कुन्ट भगत जन वेख कर, गोद आपणी लए सुआए। महाराज शेर सिँघ जन तेरी टेक धर, मातलोक फेर ना आए। मातलोक मात गर्भ तजाया। पूरन परमेश्वर प्रगट शब्द सुरत सुरत शब्द गुर सिख सिख गुर विच मिलाया। अज्ञानी जीव ममता झूरत, प्रभ अबिनाशी भेव ना पाया। महाराज शेर सिँघ अकालमूर्त्त, जो किछ वरते आप करे कराया। ममता चुक्के भरम जीव जाए । साचा प्रभ जोत सरूपी दरस दिखाए। माया ममता विच्चों देह जलाए। सति सति सति विच देह वरताए। भगत जगत गति रह जाए। पित पित पित साचा पित अन्त होए सहाए। यति यति यति जीत सर्ब जगत रहि जाए। महाराज शेर सिँघ तेरी वड्याई, सरन पड़े दी लाज रखाए। साचा प्रभ सर्ब सुख सागर। किन्यां कर्म कर निर्मल उजागर। आत्म वसे विच झूठी देह गागर। गुरमुख कोई बणे कलि साचा शब्द सौदागर। महाराज शेर सिँघ कलंकनिह, जोत सरूप आप रत्नागर। रत्न रत माणक मोती। झूठी देह छड, साची जोत मिले विच जोती । जो भरम भुलेखे बैठे जीव, झोली ज्ञान विभूती। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, जोत मिलाए विच साची जोती। जो जन आए जन्म पाए। अन्तकाल साक सैण जाए छड, जिन प्रभ दया कमाए। अन्तकाल प्रभ साचा होए सहाए। जो जन चार जुग होए वड वड प्रभ साचा दरस दिखाए। गुरचरन प्रीती दरस भुक्ख। सच आत्म नीती रक्खे पति, मिले सर्ब सुख। आत्म रहे अतीती, लग्गे दु:ख जिस रक्खी कुक्ख। सरबजीत सदा है जीती, मंगया दान प्रभ दरस भुक्ख। बख्शो अवगुण औध जो बीती, खण्ड सच मिटे सभ दु:ख। पहुंचाए आप प्रभ साचे की साची नीती, सरबजीत मिले सर्ब सुख। कर दरस मिटे आत्म तृष्ना भुख। छुट्टी चुरासी होई बन्द खलासी, वास ना होवे माता कुक्ख। महाराज शेर सिँघ तेरा दर, कोई विरला पाए गुरमुख। गुरमुख तेरा साचा धाम। जिथ्थे जोत जगाए अटल्ल रमईआ राम। निर्मल जोत जोत निरँजण प्रगटे रामा शाम। महाराज शेर सिँघ निहकलंक, सोहँ साचा देवे नाम। प्रभ साचा वेखे नदर कर। गुरसिख मिले साचा घर। मात पताल अकाश ना होवे किसे डर। रसन जप जीव स्वास स्वास, दुत्तर जाए तर। महाराज शेर सिँघ जोत सरूप सद है पास, नर नरायण अवतार नर। नर नरायण साचा प्रभ भगत तरायणा। मूर्ख जीव पा रोवे वैणा। भुल जावे प्रभ साचे
का साचा कहणा। झूठी दुनियां जीव झूठे सद नहीं रहणा । धन्न धन्न धन्न गुरसिख गुर चरनीं बहिणा। बेमुख होण ख्वार, काल अन्त जम डण्ड है सहिणा। साध संगत उतरे पार, जोत सरूप प्रभ देवे साचा लहणा। गुरमुख गुरसिख धर धरवास, प्रभ साचा पेख नैणां। साचा प्रभ साचा धाम जिथ्थे प्रभ वास, साध संगत सचखण्ड मिल बहिणा। होए ख्वार जीव बिल्लाए। मित गति गति मित प्रभ ना जणाए। जगत विहारी भरम भुलाए। साचा प्रभ जोत सरूपी अचरज खेल रचाए। प्रगट जोत देवे दरस, गुरसिक्खां साचा राह दसाए। शब्द शब्द रस आत्म वरखे, आत्म अग्न बुझाए। महाराज शेर सिँघ गुरसिख चरन परस, अन्तकाल विच जोत मिलाए। मिले जोत जोती जीव। मिले शांत जिउँ चातृक मेव। सोहँ नाम जीव महां रस अमृत पीव। महाराज शेर सिँघ सचखण्ड निवासी, जोत सरूप सदा जग जीव। गुरमुख दर साचा लोड़े। साचा प्रभ प्रीत चरन संग जोड़े। अन्तकाल काल अन्त जोत सरूप आप प्रभ होड़े। महाराज शेर सिँघ तेरा दरस, अन्तकाल जो जन लोड़े। अन्तकाल जिस दरस दिखाया। नदरी नदर निहाल कर, कोट अपराधी पार कराया। भगत वछल दया दयाल कर, रुढ़दा बेड़ा बन्ने लाया। जन भगत प्रभ भाल कर, विच संगत मेल मिलाया। साध संगत इक्क डाल्ह कर, अमृत फल सोहँ शब्द प्रभ लाया। विच शब्द कुठाली गाल कर, नाम सुहागा उप्पर चढ़ाया। गुरसंगत चरन निहाल कर, जोत सरूप ब्रह्म ज्ञान दवाया। कलिजुग सरवर गुरसिख माणक मोती रोल कर, साचे प्रभ साचा हार बणाया। नाम नाम नाम धागे विच डाल कर, बैकुण्ठ निवासी कलंकनिह गल आपणे विच पाया। महाराज शेर सिँघ आपणा बिरद संभाल कर, हरिजनां सचखण्ड बहाया।
प्रभ आत्म जोत प्रकाश कर। शब्द सुरत सुरत शब्द स्वास कर। खोल्ह हरन फरन हिरदक साचा वास कर। जन आए प्रभ तेरी सरन, आत्म विच निवास कर। गुरसिख कलिजुग विच ना डरन, प्रभ दरस दासन दास कर। फेर होए मातलोक ना मरन, महाराज शेर सिँघ साध संगत विच निवास कर। चरन लाग गुरसिख तरन। खोल्ह देवे प्रभ हरन फरन । सुरत शब्द शब्द सुरत आत्म दरस प्रभ करन। गुरसिख साचे अन्त होवे ना मरन। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा जीव परस चरन। गुरसिख तेरी वड वड्याई। जोत साची प्रभ विच जोत मिलाई। अज्ञान अन्धेर प्रभ दे मिटाई। जोत सरूपी प्रगट जोत विच ललाट जगाई। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा गुरसिक्खां देवे सच वड्याई। प्रगट जोत काल कलि करना। जोत सरूपी जोत पलटे प्रभ धरनी धरना। आत्म ज्ञान प्रकाश कर, जो जन आए सरना। साचा प्रभ विच देह निवासे।
शब्द मेल मिलाए प्रभ अबिनाशे। अन्तकाल चार वरन इक्क कराए दासे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, बेमुख दर ते जायण नासे। जोत सरूप प्रभ प्रगटी जोत, कलिजुग जीव ना जाणे। अज्ञान अन्धेर जोत गंवाए, भुल्ले जीव कलिजुग अञ्याणे। गुरमुख विरले प्रभ तेरे सचे रंग माणे। भरम भुलेखे जगत भुलाया। साध संगत प्रभ माण दवाणे। अमृत झिरना विच कँवल नाभ झिराणे। होए प्रकाश जिउँ रवि ससि, आत्म दीप प्रभ जोत जगाणे। शब्द सोहँ साचा राह प्रभ जाए दस्स, बेमुख जीव अन्त नष्ट हो जाणे। सतिजुग होवे तेरा जस, मनी सिँघ तेरी जोत महाने। चार वरन दर आयण नस्स, ना कोई दीसे राजा राणे। कलिजुग अन्धेर जिउँ चन्द रात मस्स, गुरसिक्खां प्रभ जोत जगाणे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान कलंकनिह जोत सरूप भाणा कलि वरताणे। तीन लोक प्रकाश जोत। चार वरन होए एका गोत। शब्द सुरत प्रभ करे सति, ब्रह्म ज्ञानीआं जगाए आत्म जोत। महाराज शेर सिँघ कलंक निह, बेमुख दर ते जायण रोत। निहकलंक कलिजुग वहाए वहन्दे वहिणा। गुरसिख विरले मिले साध संगत विच बहिणा। जोत सरूप प्रगट जोत, पूरब जन्म दा प्रभ देवे लहणा। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचे, कलिजुग साचा तेरा भाणा सहिणा। वरते सो जो प्रभ वरताए। कोई विरला गुरमुख प्रभ अबिनाशी गाए। प्रगट जोत प्रभ साध संगत दरस दिखाए। शब्द साचा साचा प्रभ सोहँ चलाए। अन्तकाल कलिजुग झूठी खेल मिटाए। सतिजुग साची जोत प्रगटाए। मनी सिँघ विच पूरन जोत जगाए। चार वरन इक्क गोत कर, प्रभ चरनीं लाए। महाराज शेर सिँघ कलंकनिह अवतार, प्रगट जोत कलिजुग पार कराए। कलिजुग कर्म प्रभ आप विचारे। बेमुख जीव प्रगट जोत प्रभ आप सँघारे। साध संगत सोहे प्रभ चरन दुआरे। मदि मासी अन्तकाल कलि नर्क निवारे। गुरमुख चार वरन तेरे चरन पनिहारे। रसना सोहँ शब्द उचारे। आत्म जोत प्रभ करे जोत आकारे। महाराज शेर सिँघ चार कुन्ट तेरी जै जैकारे। जै जैकार चार कुन्ट कर। गुरसिख धाम साचा बैकुण्ठ कर। सोहँ साचा शब्द प्रभ देवे वर। प्रगटावे जोत अवतार नर। महाराज शेर सिँघ तेरा धाम साचा सर। पंचम तेरी वड वड्याई। जोत निरँजण विच मात दे आई । पताल अकाश मात किसे दिस ना आई। गुरमुख विरले प्रभ आत्म जोत जगाई। साची जोत प्रकाश कर, आत्म दीपक प्रभ देह जगाई। हिरदे विच प्रभ निवास कर, द्वार दस्म दे खुल्हाई। गुरसिख पूरन आस सर्ब गुणतास कर, बुझी दीपक फेर जगाई। सोहँ शब्द स्वास स्वास कर, टुट्टी प्रभ फेर गंढ्ढाई। गुरसिख दया प्रभ आप कर, अन्तकाल कलि होए सहाई । विच बैकुण्ठ सचा निवास कर, जोत विच प्रभ जोत मिलाई। सतिगुर मनी सिँघ जोत प्रकाश कर, सतिजुग विच माण दवाई । महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साध संगत होए सहाई। पंचम धरे जोत रमईआ राम। जिउँ द्वापर घनईआ शाम । कलिजुग निहकलंक जोत सरूपी जोत नाम।
महाराज शेर सिँघ कलिजुग प्रगटे, सतिजुग साचा सोहँ जपाए नाम। आप अडोल जगत डुलाया। आप अभुल जगत भुलाया। प्रगटे जोत बेमुखां दिस ना आया। निहकलंक कलिजुग तेरी अचरज माया। राजा राणा सभ तख्तों लाहया। चार वरन कर इक्क बहाया। वरते कहर प्रभ साचा चरन भंडालीं पाया। धन्न धन्न धन्न मनी सिँघ तेरा बचन सति कराया। प्रगट जोत प्रभ सोहँ सति वरताया। सर अमृत प्रभ साचे अन्तिम खेल कराया। राणा संगरूर चल आए हज़ूर, जोत सरूपी प्रभ पकड़ उठाया। महाराज शेर सिँघ वरताए सति सति सति शब्द प्रगट जोत आप लिखवाया। मनी सिँघ तेरी थांएं पाई घाल। सतिजुग साचा साचा शब्द दिया धन माल। प्रभ दीन दयाल भगत वछल रक्खक आप कृपाल। प्रगट जोत महाराज शेर सिँघ, जोत सरूप अग्न जगत देवे बाल। जुग चौथा आया प्रभ अन्त करन। गुरमुखां दे दरस प्रभ लाए शरन। बेमुख मानस जन्म कलिजुग हरन। गुरसिख प्रभ साचे दरस कर कलिजुग तरन। सचखण्ड निवास कर फिर होए ना मरन। महाराज शेर सिँघ तेरी सरन आए कलिजुग जीव जन्त सभ तरन। गुरमुख आत्म विचार कर, जोत सरूप वसे निराहार । साची जोत विच देह आकार कर, कर दरस बेड़ा हो जाए पार। निहकलंक कलिजुग जोत निरँजण, जिउँ द्वापर कृष्न मुरार। गुरचरन प्रीती साचा मजन, प्रभ आत्म देवे जोत अधार। कलिजुग जीव ना कोई साक सज्जण, झूठी माया जगत पसार। अन्तकाल सभ ठूठे भज्जण, प्रभ बिन कोई ना लावे पार। बेमुख वेख वेख दर भज्जण, कलिजुग जोत धरे गिरधार। आत्म तीर गुरसिख मन वज्जण, झिरना झिरे अमृत अपार। आत्म अमृत रस साचा गुरसिख पी रज्जण, वरखे अमृत प्रभ किरपा धार। आत्म दीप गुरसिख जगण, सन्ता सिँघ कर चरन प्यार। साचा प्रभ प्रगट जोत गुरसिख सोहँ देवे भजन, आत्म जोत जगावे अपर अपार। सोहँ जप आप धुंन वज्जण, देवे दरस प्रभ अगम्म अपार। महाराज शेर सिँघ प्रगटे, भगत वछल निहकलंक अवतार। गुरसिख घाल तेरी थांए पाई। विच संगरूर गुर सेव कमाई। जगत भुलेखे भुल मति गंवाई। मदि मास रसना आहार बणाई। आत्म जोत प्रभ नज़र ना आई। बेमुख होया मुख छुपाई। प्रगट जोत प्रभ दया कमाई। साध संगत विच बचन सति सति सति लिखवाई। प्रगट कराए लिख्त जो राणे संगरूर छुपाई। मनी सिँघ शब्द अटल भविख्त, निहकलंक जो लिख्त कराई। महाराज शेर सिँघ चार कुन्ट, जोत अग्न लगाई। अग्न जोत जगत जलाया। कलिजुग भाणा प्रभ वरताया। जोत सरूपी जोत प्रभ निहकलंक नां रखाया। गुरमुख विरले दीसे साचा घर, साचा मार्ग प्रभ आप चलाया। प्रगट जोत निहकलंक अवतार नर, महाराज शेर सिँघ आप रघुराया । रघुपत आप रघुनाथ। कर दरस जीव आत्म दु:ख जाए लाथ। नाम रस चातृक पीओ, कलिजुग प्रगटे त्रैलोकी नाथ। निहकलंक नर नरायण, सोहँ शब्द चलावे साची गाथ। गुरसिख कलि उज्जल,
साचे लेख लिखावे विच माथ। गुरमुखां खोल्हे प्रभ गुंझल, आत्म दीसे प्रभ सदा है साथ। महाराज शेर सिँघ प्रगटे जोत, गुरमुख कर दरस आत्म भुख जाए लाथ। गुरमुख गुरसिख कलि दोवें जन। कर प्रभ दरस मुखों कहे धन्न धन्न धन्न। कलिजुग सोहँ साचा शब्द कोई पावे विरला जन। वज्जे धुन मिटे धुंदकारा, साचा राग प्रभ सुणाया कन्न। उपजे राग शब्द बोध अगाध, आत्म जीव जाए मन्न। कलिजुग देवे सोहँ शब्द महाराज शेर सिँघ ना लागे सन्न्ह। कलिजुग शब्द सतिजुग वरतारा। सोहँ शब्द वरते सच भण्डारा। चार वरन आए निहकलंक दुआरा। अमृत साचा सोहँ साचा नाम गुरसिख भण्डारा। महाराज शेर सिँघ सतिजुग वरते तेरा सति वरतारा। सति सति सति वरताए आप सतिवादी। शब्दी शब्द चलाए, वजाए धुंन अनाद अनादी। जन भगतां होए सहाए, कलिजुग सिख सर्ब प्रभ साधी। साध संगत तेरे मन वधाई, प्रगटे जोत प्रभ अगाधी। महाराज शेर सिँघ निहकलंक अवतार, बेमुख सृष्टी अन्तकाल कलिजुग साधी। गुरमुख देवे प्रभ आत्म ज्ञाना। चार वरन होवे प्रधाना। सोहँ साचा नाम, साचा प्रभ देवे आत्म ब्रह्म ज्ञाना। गुरसिख साचा धाम, आत्म धर गुरचरन ध्याना। कलिजुग साचा नाम, देवे प्रगट जोत विष्नूं भगवाना। रसना जप सर्ब सुख पाओ, अन्तकाल साचा प्रभ विच जोती जोत मिलाणा। धाम बैकुण्ठ साचा थाउँ, जगावे जोत प्रभ महाना। महाराज शेर सिँघ देवे दरस, गुरसिख गुण निधाना। गुरसिख कर्म विचार प्रभ शब्द सुरत धर आत्म जंदर। गुरसिख जोत आकार कर, साची जोत जगाए विच देह मन्दर। बेमुख दुष्ट दुराचार नर, साचे दर नाचे जिउँ बन्दर। गुरमुख पूरब विचार कर, साचा प्रभ वसे तेरे अंदर। मानस जन्म कलि संवार कर, सोहँ शब्द धर झूठे मन्दर। सोहँ शब्द वड वड्याई। ओअँ प्रभ आप, सोहँ शब्द सतिजुग सति चलाई। सोहँ रसना जीव जप, आत्म दरस प्रभ दे दिखाई। सोहँ मारे शब्द अज्ञान अन्धेर सर्ब मिट जाई। कोट निवारे आत्म पाप, सुन्न समाध प्रभ खोल्ह वखाई। साची जोत धरे विच आप, जोत सरूप प्रभ दिस आई। साचा शब्द सोहँ आत्म प्रकाश कर, कलिजुग मिले जीव वड्याई। साची संगत संग निवास कर, निहकलंक कलिजुग जोत प्रगटाई। चार वरन प्रभ चरन दास कर, जोत सरूपी खेल रचाई। महाराज शेर सिँघ सर्ब दु:ख नास कर, गुरसिक्खां आत्म धीर धराई। गुरसिख जीवे गुर भरवासे। बेमुख गया कलिजुग कर कर हासे। मुग्ध अञ्याण दर जाए नासे। चतुर सुघड़ सुजान, गुरसिख प्रभ दासन दासे। सन्ता सिँघ तेरी सेव महान, आत्म जोत करे प्रभ प्रकाशे। सोहँ शब्द साचा देवे दान, आदि अन्त ना कदे विनासे। आत्म उपजे ब्रह्म ज्ञान, शब्द सुरत होवे गुरचरन निवासे। देवे दरस महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, बन्दी तोड़ करे बन्द खलासे। सेवक सेवा सेव कमाई। गति मित मित गति जाण प्रभ होए सहाई। कलिजुग देवे जन भगतां प्रभ आप वड्याई। सतिजुग द्वापर त्रेता विछड़े, कलिजुग
प्रभ लै मिलाई। निहकलंक अवतार नर कलि जोत धराई। गुरसिख उज्जल विच चार वरन कराई। मानस जन्म ना जाए हार, निहकलंक जिस तेरी सरन तकाई। कलिजुग मिल्या साचा दरबार, प्रगट जोत प्रभ दरस दिखाई। धाम बैकुण्ठ साचा घर, गुरमुख जोत प्रभ देह टिकाई। सोहँ जग में साचा नाम, दीसे प्रभ जिस बणत बणाई। पूरन होए सगले काम, अन्तकाल प्रभ भए सहाई। निहकलंक मुरारी नाम, एका जोत भेव ना राई । एक जोत एक प्रभ एका। अछल अछल्ल छल करे अनेका। जन भगतां करे बुध बिबेका। गुरमुख साचे प्रभ चरन टेका। जन भगत साचा प्रभ लिखाए लेखा। जोत सरूपी निहकलंक कलिजुग विरले गुरमुख देखा। अन्तकाल कलि काल कर, कलिजुग कढ जाए भुलेखा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, नैण मुँधारी जगत सँघारी जीव दुराचारी अन्त मुकाया लेखा। कलिजुग जीव दुष्ट दुराचारी। मदि मास करे रसन आहारी। साचा प्रभ अन्त करे ख्वारी। बेमुख जीव भुल्ल सर्ब होए नर्क उधारी। गुरसिख गुरचरन लग्ग जीउ, साचा नाम अमृत रस सच मिले खुमारी। महाराज शेर सिँघ दरस परस, विच्चों हउमे जाए बीमारी। जो जन आए प्रभ दरस प्यासा। देवे दरस प्रगट जोत प्रभ अबिनाशा। भगत जनां प्रभ दासन दासा। साध संगत विच प्रभ सदा है वासा। गुरसिख चरन प्रीत तेरी रहिरासा। झूठी देह साचा प्रभ विच करे वासा। मिटे चुरासी ना आए गर्भासा। गुरसिख साचा सचखण्ड निवासा। महाराज शेर सिँघ सतिगुर पूरा, गुरसिक्खां करे बन्द खलासा। कलि जीव बिुध गंवाई। रसना रस लै आत्म रस गंवाई। सच दर तों नस, आत्म जोत देह बुझाई। झूठी दुनियां हो के वस, विच भुलेखे सुध ना राई। साचा प्रभ आत्म जाए वस, सदा जीव देखे प्रभ दिसाई। गुरमुख विरला कोई प्रभ दरस पेखे, नैण तीजा प्रभ दे खुल्हाई । हँकार निवार गुरसिख प्रभ लाए लेखे, बुझी दीपक प्रभ दे जगाई। महाराज शेर सिँघ कलिजुग अंदर, बेमुखां कढ्ढे भरम भुलेखे, सिक्खा देवे जगत वड्याई। प्रगटे जोत होए आकार । चार कुन्ट हो जाए हाहाकार। बेमुखां ना दीसे उरार ना पार। साचा प्रभ डोबे विच मँझधार। अट्ठ जेठ चरन धरे ब्यासों पार। दर घर आए प्रभ गुरसिख जाए तार। मनी सिँघ तेरी वड वड्याई, निहकलंक जोत प्रगटे अपर अपार। सन्ता सिँघ तेरे नाम वड्याई, साध संगत किया प्यार। महाराज शेर सिँघ देवे वड्याई, पिण्ड भंडाल सतिजुग बणे साचा दरबार । पिण्ड भंडाल बणे साचा धाम। सतिजुग उज्जल होवे नाम। सन्त मनी सिँघ सति तेरा नाम। देह तजाई जोत मिलाई विच जोती राम। निहकलंक जोत प्रगटाई देवे वड्याई, साचा शब्द सोहँ प्रभ देवे नाम। वज्जी वधाई साध संगत, प्रगट जोत प्रभ होए सहाई। महाराज शेर सिँघ शब्द सोहँ देवे मात वड्याई। चरन लगाए प्रभ राउ रंक। गुरसिख वड्याई जिउँ भगत जनक। जोत जगाए प्रभ निहकलंक। जोत प्रगटाए प्रभ विच पुरी घनक। दोए
जोड़ जीव कर निमस्कार वार अनक । गुरसिक्खां जोत सरूप प्रभ जोत जगाए तनक। आत्म देवे दरस, भरम मिटे सभ मनक। महाराज शेर सिँघ गुर सतिगुर पूरा, देवे दरस कलिजुग बार अनक। महाराज शेर सिँघ जोत प्रकाशे। विच मात पाताल आकाशे। गुरसिख साचा साची देह करे विच प्रभ वासे। शब्द बाण सोहँ प्रभ लाया, बेमुख दर ते गए नासे। साचा राह सतिजुग चलाया। दीनां नाथ दु:ख रोग विनासे। महाराज शेर सिँघ तेरी माया, बेमुख ना सोहण तेरे चरन पासे। बेमुख दर प्रभ दुरकारया। कर किरपा गुरसिख उतारया। बेमुख जन्म झूठे धन्दे हारया। गुरसिख साचे साचा नाम सोहँ रसन उचारया। जन्म मरन मरन जन्म आपणा आप संवारया। तरन तारन तारन तरन प्रभ पार उतारया। दिवस रैण रैण दिवस ना किसे विचारया। साचा सतिगुर सिख तेरा भरम नवारया। रसना जप जीव नित प्रभ, खुल्हे दस्म दुआरया। जोत जगाए मात प्रभ, दर दीसे सचखण्ड द्वारया। मानस जन्म फिर मिले ना जग, लक्ख चुरासी गेड़ लिखा ल्या। सोहँ जप जीव जग जित्त, मदि मास निहकलंक दुरकारया। महाराज शेर सिँघ जोत प्रगटावे जुगा जुग जुगा जुग नित, साचा प्रभ कर निमस्कारया। गुरचरन प्रीती कर साचा हित, जोत सरूपी प्रभ करे आकारया। जोत सरूपी करे आकारा। जगत खपाए उपाए कर खेल न्यारा। जोत जगाए बुझाए आप सद उज्जयारा। भुलाए हिलाए जलाए कलिजुग निहकलंक अवतारा। गुरसिख तराए दरस दिखाए प्रभ निगम कर विचारा। बेमुखां दिस ना आए, जोत सरूपी विच पूरन सिख समाए, शब्द चलाए अगम्म अपारा। त्रैलोकी नाथ शब्द वरताए, आपणी जोत विच देह टिकाए, मूर्ख मुग्ध ना करन विचारा। गुरसिक्खां प्रभ बूझ बुझाए, ज्ञान जोत हिरदा हो जाए, आत्म उपजे शब्द धुन्कारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सतिजुग होवे तेरा सच दुआरा। प्रगटे जोत निहकलंक अभुल। शब्द अन्धेरी जगत जाए झुल। बेमुख जीव कलि जायण रुल। ओअँ प्रभ आप सोहँ जाप, दूसर कोए ना तुल। मदि मासी नर्क निवासी वांग सिमल गए हुल। गुरमुख आत्म प्रभ निवासी, अन्तकाल कलिजुग कर बन्द खलासी, गुरसिख जाए ना डुल। महाराज शेर सिँघ घनकपुर वासी, साध संगत तेरे दरस प्यासी, कलिजुग उत्तम जिउँ कँवल फुल । कँवल नाभ नाभ कँवल प्रगटे प्रभ उप्पर धवल। जोत सरूप सर्ब सृष्ट रिहा मवल। मायाधारी करे ख्वारी सृष्ट सबाई होवे बवल। महाराज शेर सिँघ तेरे नाम वड्याई, कुन्ट चार होए उप्पर धवल। चार कुन्ट होवे धुंदूकारा। जोत सरूप प्रभ भए अवतारा। गुरमुखां घर जै जै जैकारा। बेमुखां घर हाहाकारा। गुरसिक्खां दीसे सचखण्ड दुआरा। बेमुखां प्रभ नर्क निवारा। चरन आए प्रभ होए सहाए, कर किरपा पार उतारा। बेमुख तराए जो आए सरनाए प्रभ आत्म चिन्त मिटाए, आत्म जोत करे उज्जयारा। महाराज शेर सिँघ कलिजुग अंदर, गुरसिक्खां देवे सोहँ साचा अमृत भण्डारा। देवे अमृत प्रभ
आप भण्डारी। सर्ब सृष्ट इक्क जोत आकारी। सदा अडोल आप गिरधारी। मुकंद मनोहर नरायण मुरारी। जोत सरूप निहकलंक ना दीसे देह धारी। करे कराए आप सभ, प्रगट जोत सृष्ट सँघारी । गुरसिख विरले ल्या लभ्भ, दे दरस प्रभ पैज संवारी। अमृत झिरना झिराए प्रभ विच नभ, खोल्ह देवे दस्म दुआरी। महाराज शेर सिँघ करे कराए सभ किछ आप, एका जोत आप गिरधारी। धरे जोत पाताल आकाश विच माती। विच आकाश जोत प्रकाश, जगे जोत बिन तेल बाती। विच पताल प्रभ नैण मुँधार, बाशक सेज होए प्रभ राती। कलिजुग निहकलंक अवतार, प्रगटे जोत विच लोकमाती। कलिजुग जीव होए ख्वार, कलिजुग जीवां टुट्टी नाती। सतिजुग साचा नाम अधार, सोहँ शब्द स्वांत स्वांती। एका शब्द एका जोत, चार वरन प्रभ देवे एका बाती। साची जोत करे प्रकाश, आत्म जोत जगावे निर्मल बाती। महाराज शेर सिँघ गुर सतिगुर पूरा, कलिजुग बेमुखां मारे आत्म शब्द काती। शब्द सोहँ साचा बाण प्रभ आप चलाया। कुन्ट चार चार कुन्ट जोत अग्न अग्न जोत जगत जलाया। कलिजुग जीव होए बेमुख, प्रभ साचा नज़र ना आया। मदि मास रसना पीव, आत्म बुझाई आपणी दीव, प्रभ नर्क निवास दवाया। गुरमुख निर्मल कला मिल सदा चरन जीव, सोहँ शब्द जिस रसना गाया। अमृत रस साध संगत रस पीव, अमृत मेघ प्रभ आप वरसाया। अमृत पीव सदा जग जीव, साची दरगाह प्रभ माण दवाया। कलिजुग सतिजुग रखाए प्रभ साची नीव, प्रगट जोत सोहँ शब्द चलाया। लक्ख चुरासी प्रभ तेरी जीव, बेमुख मदि मास आहार बणाया । वेख कलिजुग वरते की, निहकलंक अट्ठ जेठ चरन विच भंडालीं पाया। दु:ख भुक्ख भुक्ख दु:ख भुक्ख जगत रुलाया । उलटा जीव विच मात कुक्ख, प्रभ उलटा बिरछ लगाया। कलिजुग जीव होए बेमुख, भुल गए जिस जन्म दवाया। गुरसिख विरले प्रभ दर्शन भुख, दिवस रैण रैण दिवस निहकलंक शब्द रसना गाया। धन्न धन्न धन्न माई जिस रक्खया कुक्ख, साचे प्रभ विच डेरा लाया। सतिजुग उत्तम कलिजुग होए मनुक्ख, जोत सरूप प्रभ विच सिख समाया। कर दरस जीव मिट जाए दु:ख, प्रभ अबिनाशी निज घर में आया। साध संगत होए आत्म सुख, महाराज शेर सिँघ सति बचन लिखाया । सति बचन लिखाए सतिगुर पूरा। गुर बचन ना होए अधूरा। गुर दाता गुर दीसे सूरा। रसना जपे सोहँ मिले आत्म सरूरा। जगे जोत होए प्रकाश जिउँ कोहतूरा। साचा शब्द वजाए विच देह वाजा अनहद तूरा। गुरमुख साचा नाम प्रभ ते लै मिट जाए सगल वसूरा। अमृत झिरना वरखे मेंह, किरपा करे जा सतिगुर पूरा। झूठी सृष्ट साचा गुर चरनीं नेह, साध संगत प्रभ सदा हज़ूरा। महाराज शेर सिँघ निहकलंक अवतार, गुरसिख तेरी आसा पूरा। गुरसिख बूझे प्रभ आप बुझाए। खोल्ह त्रैकुटी प्रभ दरस दिखाए। आस पास पास आस साचा प्रभ विच समाए। सभ स्वास ग्रास होए प्रकाश, आत्म जोत प्रभ दे जगाए। कोट
अपराध करे प्रभ नास, अमृत बूंद मुख चवाए। गर्भवास ना होए जीव, साचा प्रभ होए सहाए। आत्म चिन्ता होवे नास, निजानंद निज मांहि समाए। थिर घर वासी करे विच वास, अप तेज वाए पृथ्मी आकाश विच अन्धेर जोत टिकाए। महाराज शेर सिँघ प्रगट जोत, कलिजुग अंदर निहकलंक होए दरस दिखाए। निहकलंक प्रभ अनाथां नाथ। सृष्ट ना जाणे प्रभ सगला साथ। कलिजुग अग्न बेमुख मग्न, गुरसिक्खां रक्खे दे कर हाथ। बेमुख नग्न गुरसिख आत्म जोत जगण, सोहँ नाम साचा मिल्या गाथ। महाराज शेर सिँघ जोत निरँजण, कर दरस जीव दु:ख जाए लाथ। दु:ख भुख प्रभ दरस मिटाए। जो जन आए चरनीं सीस झुकाए। पतित पावन दु:ख भय भंजन, प्रभ भए सहाए दरस अमोघ कोई विरला गुरसिख पाए। हउमे विच्चों जाए भाग, सोहँ शब्द जो रसना गाए। आत्म रहे ना चिन्ता रोग, जिन मिल्या प्रभ हरि राए। साचा भोग आत्म रस जीव भोग, आत्म तृष्न मिटाए। कलिजुग खाया काम क्रोध, अग्न जोत प्रभ दे जलाए। मानस जन्म जीव लै अन्तिम सौं ना रहे, रसना हरि हरि हरि गुण गाए। जोत सरूपी प्रगट अगाध बोध, बोध अगाध प्रभ आप लिखाए। महाराज शेर सिँघ गुर सतिगुर पूरा, सरन पड़े की लाज रखाए। सरन आया जो जन सरनाई। साचे दर मिली वड्याई। शब्द सोहँ साचा प्रभ दे झोली पाई। रसना जप जीव, आत्म जोत जगाई। महाराज शेर सिँघ निहकलंक अवतार, प्रगट जोत कलिजुग ब्याध मिटाई। कलिजुग होवे अन्ध अन्धयारा। चार कुन्ट होवे धुंदूकारा। झूठी सृष्ट झूठा पसारा। प्रगटे जोत निहकलंक अवतारा। सृष्ट सँघारे आप गिरधारा। नर हरि हरि नर जोत सरूप निराधारा। महाराज शेर सिँघ तेरे भाणे वरते हाहाकारा। हाहाकार कर जीव बिल्लाए। अग्न तृष्ना जगत जलाए। कोई ना दीसे जगत सहाए। प्रभ अबिनाशी कहर वरताए। जल थल थल जल इक्क हो जाए। कुन्ट चार होए ख्वार, हाहाकार कर जीव बिल्लाए। निहकलंक तेरी शब्द मार, कलिजुग जाए वहन्दी धार, कोई ना होवे अन्त सहाए । महाराज शेर सिँघ जोत सरूप पूरन अवतार, भगत जनां प्रभ देवे तार, जोत सरूप दरस दिखाए। दे दरस प्रभ दर्द निवारे। प्रगट जोत जुगो जुग जन भगतां पैज संवारे। जोत निरँजण निरँजण जोत इको एका एका ओंकारे। बेमुख कलिजुग गए माया लाथ, गुरसिक्खां मिल्या सोहँ नाम अधारे। महाराज शेर सिँघ कलिजुग प्रगटे साची जोत, ना कोई दीसे महिल मुनारे। सोहँ सुरती सुरत ध्यान। साचा शब्द उपजे ज्ञान। अभुल भुल ना जाए विष्नूं भगवान। प्रभ का शब्द चले दिवस रैण। साची संगत जति सति सति जति कर गुर चरनीं पैण। महाराज शेर सिँघ गुरमुख विरला कोई पेखे नैण। कँवल नैण नैण कँवल प्रभ तेरा रूप। साचा एक तेरा सति सरूप। कलिजुग प्रगटे निहकलंक साचा भूप। महाराज शेर सिँघ पवण जोत जोत पवण अवण गवण तेरी महिंमा अनूप अनूप रूप कलि तेरा प्रभ। जोत निरँजण कलि प्रगटावे झब।
गुरसिख विरला गुर चरनीं जाए लग। आत्म दीप जीव जाए जग। बेमुख पछाड़े महाराज शेर सिँघ पकड़ शाह रग। बेमुख सो जन मदि मास आहारी। साची जोत एक निरँजण निरँकारी। रसना लोभी कलि होए ख्वारी। प्रगट जोत महाराज शेर सिँघ कलिजुग पार उतारी। करे पुकार जीव, सुणे प्रभ दाता। सर्ब कला समरथ, सर्ब गुण दाता। बेमुखां पाए नथ, गुरसिक्खां रक्खे सिर हाथा । महाराज शेर सिँघ कलिजुग प्रगटे, निहकलंक नाथ अनाथा। मनी सिँघ सच पाया भेव। घनकपुरी पकड़ ल्याया देवी देव। अन्तकाल मिटाई सभ दी सेव। सच दर विष्नूं भगवान, विष्नूं सभ चरन लगाए सेव। साचा नाउँ सोहँ ल्या कलिजुग साचा मेव। महाराज शेर सिँघ कलिजुग अंदर, बिरथा जाए ना तेरी सेव। सिख सादक प्रभ सेव कमाए। चरन धूढ़ धूढ़ चरन लै मस्तक लाए। रोग सोग जगत विजोग प्रभ दे मिटाए। दे दरस अमोघ प्रभ होए सहाए। पूरन जोग, जो जन रसना सोहँ गाए। आत्म रस मिले भोग, जीव चरनीं सीस झुकाए। कलिजुग छड्ड जीव लाज लोक, फेर वेला हत्थ ना आए। महाराज शेर सिँघ सतिगुर पूरा, सरन पड़े दी लाज रखाए। सुरती सुरत दयाल कर, देह दया कमाए। दुखियां दु:ख प्रभ भाल कर, दे दरस दु:ख मिटाए। आत्म मुख ज्वाला बाल कर, सभ भस्म कराए। आत्म लाल गुलाला लाल कर, विच निर्मल जोत टिकाए। झूठी देह साचा दीपक बाल कर, प्रभ अबिनाशी करे रुशनाए। सभ दु:ख जंजाल निकाल कर, सुखां विच वसाए। जो जन रसन मदि मास आहार कर, किया आपणा पाए। साचा शब्द लेख करतार कर, एका रंग वरताए। मात पूत सुरत संभाल कर, प्रभ साचा सहाए। गुण निधान महाराज शेर सिँघ बाल उधार कर, आत्म शांत वरताए। नाड़ी बहत्तर प्रभ रोग गंवाया। मरू देवा छिआ देवी संग अग्न जलाया। साचा फल साचा प्रभ झोली पाया। हिरदक गुण विचार कर, प्रभ पूरन दया कमाया। दर खड़्हे सवाली ऊँचा दरबारा। कोई ना जावे खाली, जन तेरा सहारा। सच दो जहानां वाली, निरधर निराधारा। जीव जन्त दा आप प्रभ वाली, आप प्रभ गिरधारा। कलि जीव घाल बहुत घाली, तुध बिन ना दीसे कोई सहारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान कर किरपा पार उतारा। निर्धन आस प्रभ सरधन पूर। जो जन आए खड़े दर, प्रभ जोत प्रगटे हज़ूर। मिले साचा वर, देह दु:ख हो जाए दूर। महाराज शेर सिँघ गुर सतिगुर निर्मल कुक्ख धराए नूर। प्रभ का रूप अगम्म, कलिजुग जीव ना जाणया। प्रभ का रूप अगम्म, एक जोत आकारया। प्रभ का रूप अगम्म, सभ वरते संसारया। प्रभ का रूप अगम्म, साचा प्रभ जुगो जुग लए अवतारया। प्रभ का रूप अगम्म, एक सरूप सर्ब पसर पसारया। प्रभ का रूप अगम्म, जन भगतां देवे जोत अधारया। प्रभ का रूप अगम्म, प्रगट जोत कलिजुग निहकलंक बेमुख गर्ब निवारया। प्रभ का रूप अगम्म, सुहाए बंक धरे जोत जगत एकँकारया । प्रभ का रूप अगम्म, गुरमुखां देवे साचा
नाम अधारया। साचा नाम साची वड्याई । गुरसिख गुर दर ते पाई। जन्म जन्म दी मैल गंवाई। राज हँस हँस राज राज गुर दर ते पाई। सरबंस लाज रक्खे प्रभ, अन्तकाल होए सहाई। प्रगटे जोत निहकलंक विच मात, साची लिख्त प्रभ आप लिखाई। सतिजुग होवे सिर मनी सिँघ तेरे ताज, सतिजुग मिले जगत वड्याई । महाराज शेर सिँघ रक्खे लाज, पूरी सन्त जो सेव कमाई। नर नरायण प्रगटे घनईआ। सतिगुर मनी सिँघ जोत जगईआ । साचा तख्त सतिजुग सति दवईआ। चार वरन चल आए शरन होवे एका भईआ। बेमुख मरन जन्म मानस हरन, कलिजुग डोबे प्रभ नईआ। महाराज शेर सिँघ गुर सतिगुर पूरा, राउ रंक इक्क करईआ। एक शब्द एका गुर। साचा शब्द लिखाया धुर। साध संगत बहे गुर चरनीं जुड़। सन्त मनी सिँघ फुल्ल बरसावण सुर। देवे वड्याई महाराज शेर सिँघ वाली घनकपुर। मनी सिँघ सच माण दवाया। सचखण्ड निवासी मातलोक सच तख्त दवाया। प्रगट जोत निहकलंक सतिजुग सतिगुर मनी सिँघ तख्त बहाया। चार कुन्ट वजाया डंक, सोहँ साचा राग सुणाया। एका किया सभ राउ रंक, ऊँच नीच कोई दिस ना आया। महाराज शेर सिँघ सतिजुग वरते सोहँ साचा शब्द चलाया। साचा शब्द साचा दीबाण। चार वरन होए प्रभ की आण। रसन जप जीव सोहँ आत्म रस माण। गोबिन्द गुर गुर गोबिन्द घर घर पछाण। महाराज शेर सिँघ जोत सरूपी निहकलंक खेल रचाया आवण जाण। प्रभ आवे जावे जगत आकारी। जोत सरूप सदा निरहारी। कलिजुग प्रगट निहकलंक सृष्ट सँघारी। जुगो जुग आए जामा धार एकँकारी। कलिजुग लै अवतार, साची जोत पुरी घनक उतारी। विष्नूं बंसी सर्ब सरबंसी वरताए काल आप करतारी। महाराज शेर सिँघ निहकलंक जिउँ द्वापर कृष्न मुरारी। धरे जोत जगत पित दाता। कोई जाणे ज्ञानी ब्रह्म ज्ञाता। दर घर घर दर आए लेख लिखाए पुरख बिधाता। आत्म दु:ख अंसा भुक्ख, बिन अंस झूठा जगत का नाता। कर किरपा कृपानिध फल लाए सिंमल रुक्ख, जिन पूरा प्रभ पछाता। महाराज शेर सिँघ देवे आत्मा सिँघ गुरचरन प्रीत साचा नाता। उठ जीव जाग, कलिजुग जीव विहाया । कलिजुग जामा धार, घनकपुरी प्रभ भाग लगाया। उठ जीव जाग पूरन होए भाग, जोत सरूपी प्रभ दिस आया। उठ जीव जाग वज्जे धुन नाद, सोहँ साचा शब्द सुणाया। उठ जीव जाग मिटे विवाद, खोल्ह किवाड़ प्रभ दरस दिखाया। उठ जीव जाग प्रभ रक्खे लाज, निरहारी निरवैर प्रभ जोत सरूप प्रभ विच सिख देह समाया। उठ जीव जाग, प्रभ अबिनाशी घर में आया। सोहँ शब्द वरते साचा पहली माघ, समरथ पुरख सति बचन लिखाया। निहकलंक सर्ब सृष्ट हत्थ तेरे वाग, करे सो जो तेरे मन भाया। महाराज शेर सिँघ निहकलंक अवतार, जोत सरूपी कलिजुग खेल कराया । कलिजुग अन्तिम प्रभ अन्त कराए। प्रगट जोत निहकलंक राउ रंक सभ चरनीं लाए। साचा शब्द धुन वजाए धनक, वाली
हिन्द पकड़ उठाए। महाराज शेर सिँघ तेरी जोत तनक कोई जीव झल ना पाए। जोत जगाए प्रभ जुगत कर। साची जोत देवे विच देह धर। करे प्रकाश सूझे साचा दर। निहकलंक तेरी सरन, अन्तकाल कलि सभ आए नारी नर। महाराज शेर सिँघ वासी पुरी घनक, चरन लाग साध संगत जाए तर। तारे आप प्रभ समरथ। कलिजुग महिमा निहकलंक अकथ्थ । गुरमुख विरले पाई एह साची वथ। सृष्ट सबाई लथ्थी भथ। बेमुखां नक्क प्रभ पाई नत्थ। गुरसिक्खां सोहँ उप्पर प्रभ धरे हत्थ। महाराज शेर सिँघ जोत निरँजण, प्रगटे अकाल मूुरत समरथ। सोहँ जप नाम होवे आत्म रासा। कूड़ा छड्ड जगत भरवासा। साचा शब्द जिउँ कंचन पासा। झूठी देह विच जोत प्रकाशा। आत्म धर ध्यान प्रभ करे निवासा। साध संगत जीवे गुरचरन भरवासा। अमृत नाम पीवे, जन्म मानस होवे रासा। आत्म जोत जगाए, देवे गुरचरन प्रीती सचखण्ड निवासा। महाराज शेर सिँघ जोत सरूप, निहकलंक विच सिख दे वासा। सच वस्त सच घर ते पाईए। निरँजण जोत कलिजुग प्रकाश, बुझी आत्म जोत जगाईए। भरम भुलेखे होवण नास, स्वच्छ सरूप प्रभ दर्शन पाईए। रसना लाए जो जन मदि मास, साची दरगाह मिले सज़ाईए। साध संगत प्रभ सद है वास, महाराज शेर सिँघ तेरी सच वड्याईए। वड्डा आप वड्डी वड्याई। कलिजुग प्रगट जोत झूठी खेल मिटाई। जामा ल्या धार, प्रभ साचा दिस ना आई। जुगो जुग लै अवतार, अछल छल छल आप कराई। कलिजुग माया करे ख्वार, बेमुखां दिस ना आई। जन भगतां खोल्ह दस्म दुआर, प्रभ आत्म जोत जगाई। कलिजुग आया जामा धार, महाराज शेर सिँघ निहकलंक नाम धराई। निहकलंक जन तेरी ओट । सोहँ जीव आत्म लाई चोट। बेमुख जीव बिल्लायन प्रभ कढ्ढे खोट। महाराज शेर सिँघ निहकलंक अवतार, साची शब्द लगावे चोट। सोहँ बाण प्रभ जगत चलाया। चार कुन्ट हाहाकार कराया। जोत सरूप प्रगट जोत अग्न जोत जगत जलाया । महाराज शेर सिँघ गुर सतिगुर पूरा, अन्तकाल कलि आण कराया। अन्तकाल कलिजुग करा के। सतिजुग साचा जावे ला के। राउ रंक इक्क कराए, सतिगुर मनी सिँघ माण दवा के। आत्म जाए जोत जगा के। निहकलंक सिर छत्र झुला के। राजा राणा सभ शरन लगा के। मस्तूआणा सच धाम बणा के। सर अमृत जाए प्रभ थेह करा के। लिख्त मनी सिँघ तेरी सति करा के। राणा संगरूर डिग्गे चरनी आ के। बीती जाए भुल्ल बख्शा के। बाणी बोध प्रभ लाए सेवा, कोई ना जाए आपणा आप वखा के। महाराज शेर सिँघ जोत सरूप, दरस दिखावे संसा लाह के। दरस दिखाए नर निरँकारा। करे जोत विच देह उज्जयारा। होवे प्रकाश जीव प्रभ खेल न्यारा। देवे खोल्ह प्रभ दस्म दुआरा। झिरना झिरे अमृत अपर अपारा। जोती जोत मेल प्रभ करे एक आकारा। महाराज शेर सिँघ निहकलंक अवतार, भुल गया संसारा। झूठा जगत प्रभ आप भुलाया।
जोत सरूपी नज़र ना आया। मदि मास अहार बणाया। सचखण्ड निवासी सचखण्ड निवास दवाया। थिर घर वासी कलिजुग वरते तेरी अचरज माया। कलिजुग जामा धार जोत सरूप चतुर्भुज कहाया। सांवल सुंदर कँवल नैण द्वापर शाम रघुराया। कलिजुग आया जामा धार, निहकलंक नाम धराया। कलिजुग झूठे जीव ना रहण, साचा शब्द सति लिखाया। साध संगत रल चरनीं बहिण, अन्तकाल होए प्रभ सहाया। झूठी दुनियां पा रोवे वैण, साचा प्रभ दिस ना आया। महाराज शेर सिँघ निहकलंक अवतार, राउ रंक जिस इक्क कराया। प्रगटे जोत राजन राजा। सभ सृष्ट जिस साजन साजा। अनहद शब्द धुन वजाए वाजा। प्रगटाए जोत निहकलंक अवतार विच देस माझा । महाराज शेर सिँघ जो जन आए चरन द्वार, सरन पड़े दी राखे लाजा। सरन पड़े प्रभ दया कमाई। विनसे दु:ख आत्म सुखदाई। आत्म चिन्ता प्रभ सगल मिटाई। साची प्रभ देवे वड्याई। लिख्त लेख लेख लिख्त दर घर आए जाए लिखाई । कलिजुग प्रगट्या जोत सरूपी भेख, ऐसी कला प्रभ वरताई। साचा प्रभ जोत सरूप, खोल्ह नेत्र देख जीव भरम भुलेखे सर्ब मिट जाई। जो जन आए वेखा वेख, अन्त जाए उठ पछताई। महाराज शेर सिँघ कलिजुग तेरा भेख, किसे गुरमुख बूझ बुझाई । गुरमुख तेरा एका राग। सोहँ शब्द धुन साचा नाद। शब्द लिखाए प्रभ बोध अगाध। जोत प्रगटाए प्रभ आदि जुगादि । भगत सहाए प्रभ सदा संग साध। महाराज शेर सिँघ शब्द सुरत सुरत शब्द साची धुंन वजाए नाद। उपजे धुन मिटे अन्धयारा। चले पवण खुल्हे दस्म दुआरा। ना दीसे प्रभ कर बैठा जोत पसारा। कलिजुग गुरसिख मिल्या निहकलंक तेरा सच दुआरा। महाराज शेर सिँघ जन भगतां देवे अमृत साचा नाम भण्डारा। साचा अमृत प्रभ दर पाईए। पी अमृत जीव आत्म तृप्त मिटाईए। हउमे ममता मैल विच्चों रोग गंवाईए। साचा प्रभ निज घर मांहि पाईए। निजानंद निज आत्मा मांहि उपजाईए। जगे जोत होए प्रकाश, अज्ञान अन्धेर मिटाईए। खुल्हे त्रैकुटी प्रभ दीसे पास, भरम भुलेखे सारे लाहीए। महाराज शेर सिँघ तेरे हत्थ वड्याई, जिस देवे सो दर तेरे तों पाईए। पाए सो जिस प्रभ दया कमाई। पाए सो जिस प्रभ हिरदे रिहा समाई। गावे सो सोहँ शब्द प्रभ साची धुन वजाई। नाहवे सो जिस आत्म झिरना प्रभ दे झिराई। महाराज शेर सिँघ कलिजुग अंदर, तेरी जोत होवे रुशनाई। आया वक्त जोत प्रकाशे। निरँजण जोत सदा अबिनाशे। निहकलंक सर्ब घट वासे। वरन चार होए तेरे दासे। महाराज शेर सिँघ जोती जोता, जोत सरूप सर्ब में वासे। जोत सरूप सर्ब का ज्ञाता। निहकलंक कलि पुरख बिधाता। साध संगत कलि साचा गुर चरनीं तेरा नाता। धन्न धन्न धन्न गुरसिख कलिजुग निहकलंक प्रभ पछाता। उज्जल होवे गुरसिख कलिजुग मिलाए मेल आप बिध नाता। महाराज शेर सिँघ गुरसिख तेरा, सदा तेरे रंग राता। रंग रवे तेरा गुरसिख। सोहँ साची
दर देवे प्रभ भिख। रसना जप मिटी आत्म तृख। गुण निधान प्रगट जोत, साचे लेख गया लिख। सतिजुग उत्तम गुरसिख विच मुन रिख। महाराज शेर सिँघ तेरे हत्थ वड्याई, जन भगतां लेख साचे लिख। भगतन देवे प्रभ वड्याई। जुगो जुग पैज रखाई। कलिजुग जामा धार होए सहाई। जोत सरूपी जोत मेल, प्रभ जोत मेल कराई। बिन बाती बिन तेल, गुरसिख तेरी आत्म जोत जगाई। कलिजुग किया साचा मेल, निहकलंक तेरी वड्याई। महाराज शेर सिँघ जोत सरूप अचरज कलिजुग किया खेल, सृष्ट सर्ब भरम भुलेखे पाई। भरम भरम भरम विच सर्ब जगत भुलाया। काम क्रोध हँकार प्रभ विच वसाया। जोत सरूपी खेल कर, झूठे धन्दे जगत भुलाया। कलिजुग बेड़ा विच शौह दरयाए ठेल कर, आप अडोल जगत डुलाया। गुरसिक्खां जोती मेल कर, गुर शब्दी मेल मिलाया। महाराज शेर सिँघ निहकलंक, तेरा भेव किसे ना पाया। भेव भाव कोई जीव ना जाणे। गुरमुख विरला कोई हरि रंग माणे। जो जन चले प्रभ के भाणे। धंन धन्न धन्न गुरसिख सोहँ रसना शब्द वखाणे। बेमुख भुज्जण जिउँ भठयाले दाणे। निहकलंक प्रगट जोत, तख्तों लाहे राजे राणे। महाराज शेर सिँघ त्रैलोकी नंदन, तेरे चोज वडाणे। त्रैलोकी नाथ सर्ब घट वसे। आपणा भेव किसे विरले गुरमुख दस्से। करे प्रकाश जोत जिउँ रवि सस्से। बेमुख दर तों जायण कलिजुग नस्से। कलिजुग ना दीसे जिउँ चन्द मस्से। निहकलंक छत्र तेरे सीसे। महाराज शेर सिँघ प्रगट जोत, कलिजुग मिटाया कर बीस इकीसे। इकीस बीस जीव ना करे प्रभ साचे की रीस। कलिजुग जीव कलिजुग माया विच जायण लीस। साचा छत्र झुल्ले निहकलंक तेरे सीस। महाराज शेर सिँघ सतिगुर पूरा सतिजुग दूसर कोए ना दीस। एका दूजा प्रभ भउ चुकाया। एका शब्द सोहँ सतिजुग चलाया। चार वरन वरन चार प्रभ इक्क कराया। जोत सरूपी जोत धर, अज्ञान अन्धेर मिटाया। थिर घर वासी सर्ब निवास कर, आपणा भेव चुकाया। कलिजुग बेमुखां नास कर, मदि मास आहार बणाया। गुरसिख उज्जल जिउँ चन्दन प्रभास कर, सोहँ साचा राग सुणाया। दु:ख दर्द सर्ब नास कर, साचा आत्म रंग चढ़ाया। कलिजुग गुरसिख रसना रास कर, जोत सरूप महाराज शेर सिँघ दरस दिखाया । दिखावे दरस आप बनवाली। जोत सरूप सृष्ट का माली। बेमुख जाए जहानों खाली। साध संगत साची जोत प्रगटा ली । महाराज शेर सिँघ जोत सरूपी, तेरी खेल निराली। न्यारी खेल न्यारा आप। सर्ब सृष्ट का माई बाप। जीव जन्त उपाए, उपाया आपणा आप। सर्ब सृष्ट खपाए भुल्ले जीव साचा प्रभ जाप। कलिजुग वहिण वहाए, कोई दिस ना आए, ना कोई दीसे माई बाप। महाराज शेर सिँघ शब्द वरतारा, सोहँ होवे वड प्रताप। गुर प्रसादि, गुर दर ते आईए। पी अमृत अमर अडोल आत्म तृखा मिटाईए। अमृत आत्म रस जन विरला पाए। साध संगत प्रभ तेरा वास, गुर गोबिन्द विच मात दे आए।
बेमुख जीव दर जाए नास, अन्तकाल ना कोख सहाए। भगवान भगत राह जाए दस्स, दे दरस जोत प्रगटाए। पी अमृत जीव हउमे जाए नस्स, दु:ख रोग देह रहण ना पाए। सोहँ बाण प्रभ मारया कस, कलिजुग जीव सर्ब बिल्लाए। निहकलंक ना किसे होवे वस, जोत सरूपी जोत मिल जाए। गुरसिख पी अमृत रस, महाराज शेर सिँघ पार कराए। गुरसिख तेरा साचा धाम, सचखण्ड निवास। जोत जगाए रमईआ राम, प्रभ चरन निवास। दीसे कृष्ना शाम, ना होवे गर्भवास। कलि पूरन होया काम, महाराज शेर सिँघ जोत निरँजण, त्रेता राम द्वापर घनईआ शाम। सति मेहरवान सतिजुग मिटाया। प्रगट जोत रमईआ राम, त्रेता अन्त खपाया। धरे जोत घनईआ शाम, अर्जन आत्म ब्रह्म ज्ञान दवाया। गीता करे जगत प्रकाश, भगत वछल मुख वाक लिखाया। कलिजुग जामा धार, घनकपुरी प्रभ भाग लगाया। निहकलंक नर नरायण अवतार, जोत सरूपी खेल रचाया। छड्डी देह अपार, आपणा भेद कलिजुग आप छुपाया । करे कराए वरते संसार, शब्द बाण प्रभ जगत चलाया। महाराज शेर सिँघ कलिजुग कलंकनिह, कलिजुग खपाए सतिजुग साचा लाया। सतिजुग लगाए सतिजुग सतिवादी। सोहँ शब्द नाद वजाए नादी। जगत जोत सरूपी खेल कर, भुल्ली सृष्ट सभ साधी। जन भगतां जोती मेल कर, कराए मेल जोत विस्मादी। गुरमुख गुरसिख साचा नाउँ सोहँ रसन अराधी। महाराज शेर सिँघ जोती जोत सरूप साची जोत किसे विरले गुरसिख लाधी। अचरज खेल पारब्रह्म रचाया। ब्रह्मा गंवाए माण, विच जोत मिलाया। साचा कर्म पछाण, सिँघ पाल हत्थ सृष्ट फड़ाया। गुण गाए गुणी निधान, ब्रह्मलोक गुरसिख टिकाया । ध्रू तजाया वक्त सरनी जोत मिलाया। पूरन गुरसिख तेरे भाग, निहकलंक माण दवाया। सचखण्ड निवासी साच दर, दर अग्गे बहाया। सतिजुग साचे सच प्रभ मिले वड्याई, सिँघ सवरन दरबान बहाया। कलिजुग जामा धार, महाराज शेर सिँघ गुरसिक्खां सचखण्ड निवास दवाया। गुरमुख कलिजुग भगत जन, जामे बहत्तर उजल करे निहकलंक साचा बचन गुर गोबिन्द लिखाया। कलिजुग होया धन्न धन्न धन्न, निहकलंक अचलत दिखाया। जगत भुलाया कलि पार उतारे, जोत सरूपी जोत निरँजण कर नदर गुरसिख तराया । साचा प्रभ सच दे वड्याई, विच जोती जोत मिलाया। स्वर्ग नर्क नर्क स्वर्ग सर्ब घट वासी, गुर गुरमुख सचखण्ड वखाया। प्रगटे जोत प्रभ अबिनाशी, भाग घनकपुरी लगाया। साध संगत होवे चरन प्रभ दासी, देवे दरस आप रघुराया। कट्टे गलों सिलक जम फाँसी, प्रगट जोत विच संसार जोती जोत मिलाया। महाराज शेर सिँघ अन्तकाल करे बन्द खलासी, कर किरपा गुरसिख पार कराया। कलिजुग गुरसिख गुर पूरा उपजाए। हरन फरन नेत्र, सरूप जोत प्रभ दे खुल्हाए। कलिजुग तारे भगत वछल, शब्द बेमुख नास कराए। साध संगत चार वरन होए इक्क मुठ, सतिगुर शब्द साचा प्रभ लिखाए। महाराज शेर सिँघ तेरा दर, कोई विरला गुरमुख
पाए। पुरख निरँजण जोती जोता, ज़ात पात जोत अन्त इक्क कराए। विष्नूं बंसी सूर्य अंशी, सतिजुग साचा मार्ग लावे। बेमुख पकड़ पछाड़े जिउँ काहना कंसी, प्रभ आपणा तेज वखावे। तारे तरे तारे गुरसिख विच सृष्ट, बेमुखां दिस ना आए। निहकलंक कलि तेरी वड्याई, कोई जीव भेव ना पाए। जीव ना जाणे प्रभ की जुगत। साचा प्रभ अन्तकाल करे मुक्त। बेमुख दर रहे लुकत। निहकलंक तेरी जोत कलिजुग प्रगटे गुप्त। निहकलंक नैण मँधारी। सति सफेद करे असवारी। चिट्टा असव उप्पर गिरधारी। प्रगट लोकमात, जन भगतां प्रभ मिले बनवारी। बेमुखां सदा रहे काली रात, हउमे लग्गी जगत बीमारी । गुरमुख विरला पी अमृत होवे शांत, पी अमृत रहे खुमारी। जोत निरजंण सदा इकांत, निहकलंक कलिजुग उतारी। महाराज शेर सिँघ सच सोहँ शब्द कोई विरला बणे वपारी। साचा शब्द साचा वपार। साचा नाम गुरसिख आहार। प्रगट जोत निहकलंक, कलिजुग देवे तार। महाराज शेर सिँघ सर्ब पित, कोई विरला पावे सार। बिक्रमी होई उन्नीं सौ पंजाह। कलिजुग प्रगटे निहकलंक बेपरवाह। सन्त मनी सिँघ दीसे साचा थां। कर दरस प्रभ अगम्म अथाह। महाराज शेर सिँघ पुरी घनक प्रगट सच सोहँ शब्द जपाए नां। प्रगटे जोत प्रभ धरनी धरया। कर दरस निहकलंक कलिजुग मनी सिँघ तरया । जन्म धाम मालवा होए बावला, आए सरन प्रभ की पड़या। साची जोत निरँजण मिल, प्रकाश जगत विच करया। बिक्रमी उन्नीं सौ बवंजा, चुक सिर अमृतसर बाल अवस्था महाराज शेर सिँघ मंजी साहिब उप्पर धरया। उट्ठे पुजारी दुष्ट दुराचारी, सन्त मनी सिँघ ना किसे तों डरया। सन्त रसन चलाई सर अमृत सराफ दवाई, अन्तकाल कलि थेह करया। मस्तूआणा सतिजुग उपजाणा, सच धाम प्रभ ने वरया। पुरी अनन्द उन्नीं सौ पजवंजा बिक्रमी गए मुकंद, शब्द सुणाया ढोल वजाया, सन्त मनी सिँघ निहकलंक चुक मोढे धरया। नीला चोगा गल विच पाया। महाराज शेर सिँघ उप्पर सीस उठाया। अमाम मैहदी निहकलंक अवतार। सभ लोकाई सुणाए मुस्लमान होण ख्वार। सदी चौधवीं होवे भार। अमाम प्रगटे अवतार । जोत सरूपी जोत प्रभ जगत ना पाई सार। कलिजुग आया अन्तकाल करन प्रभ, बेमुख होए ख्वार। साध संगत सति पुरखां लाधा, कर दिया बेड़ा पार। सन्त मनी सिँघ सति सति सति सेवा कीनी, निहकलंक अपर अपार। प्रभ दया कमाई, सुरत शब्द शब्द सुरत आत्म बूझ बुझाई। उपजे शब्द वज्जे धुन, सुन्न समाध खुल्हाई। साचा शब्द आत्म प्रवेशे, तीन लोक दी सोझी पाई। लोयण तीसरा साचा प्रभ वेखे, कलिजुग दित्ती वड्याई। शब्द चलाए हत्थ कलिम फड़ाए, कलिजुग लेख लिखाया लेखे। राजे राणे विच रहे भुलेखे। चल ना आए प्रभ विच सरनाई। साचे सन्त मनी सिँघ साध संगत एह बचन लिखाए। साध संगत होया इक्ठ, महिंमा निहकलंक मनी सिँघ आप सुणाए। सृष्ट सबाई अन्त होवे भठ, सुरत शब्द प्रभ सिख जगाए। मनी सिँघ
तेरा साचा बुत, दिवस रैण रैण दिवस कलम चलाए। बोध अगाध अगाध बोध प्रभ कलिजुग मेटे, सतिजुग कर्म लिखाए। ब्यासों पार सन्त मनी सिँघ कलम चलाए। खण्डा दो धार, पिण्ड भंडाल डेरे लाए। सन्ता सिँघ सन्त चरन प्यार, दिवस रैण सेव कमाए। सन्त मनी सिँघ नेत्र तीजा खोल्ह, गुरसिख जोत जगाए। निहकलंक कलिजुग तेरा गोझ, बिन किरपा कोए ना पाए। साध संगत गुरचरन दुआरे, महाराज शेर सिँघ होए सहाए। सन्त मनी सिँघ मन गया मान । साचा उपजया ब्रह्म ज्ञान। एका उपज्या प्रभ चरन ध्यान। उपजे शब्द उपजे प्रभ गुणी निधान। सतिजुग लिख्त लिखाई प्रभ महान। बेमुखां चुगली खाई ना करी पछाण। सन्त मनी सिँघ बिरध अवस्था, पकड़ संगरूर जेल विच पाण। राजन राज हुक्म फ़रमाया, कलिजुग कौण विष्नूं भगवान। सन्त मनी सिँघ बचन सुणाया, महाराज शेर सिँघ निहकलंक जोत महान। माया लालच जगत जलाए, हँकारीआं दिस ना आण। आत्म विच माण रखाए, घनकपुरी पकड़ लै जाण। साचा प्रभ नाद वजाए, सन्त मनी सिँघ जाए कुरबान। झूठी काया झूठा जगत, साचा प्रभ विष्नूं भगवान। अमृत झिरना विच झिराए नभ, आत्म रस गुरमुख पान । कर दरस मिटे आत्म हरस, दर घर आए कलंकनिह जान। साचे प्रभ शब्द उपजाया, सन्त मनी सिँघ लेख लिखाया, राउ रंक इक्क हो जाण। राजे राणे तख्तों लाहे, निहकलंक शब्द मारया बाण । अन्तकाल वरन चार इक्क करा के, सोहँ साचा शब्द उपजा के, महाराज शेर सिँघ नाथ त्रैलोकी, गण गंधर्ब मुन जन सुर नर सभ चरनीं डिग्गण आण। तीन लोक प्रभ प्रताप। सतिजुग जपाए सोहँ साचा जाप। कलिजुग जीव खपाए कर्म विचारे पाप। गुरसिख तराए विच्चों मारे हउमे ताप। महाराज शेर सिँघ कलंकनिह, सृष्ट सबाई माई बाप। सर्ब सुख सर्ब दर वर। सरन लाग कलिजुग जीव जाए तर। कलिजुग प्रगटे निहकलंक अवतार नर। महाराज शेर सिँघ गुर सतिगुर पूरा, चरन लाग जीव ना डर। गुरचरन लाग गुर दर सूझे। गुरसिख पूरा गुर चरनीं लूझे। साध संगत प्रभ अबिनाशी बूझे। दे दरस प्रभ भेद खुल्हाए गूझे। महाराज शेर सिँघ कलिजुग अंदर, तेरा दर बेमुख ना सूझे। बेमुख प्रभ दर ना दस्सया। आत्म दु:ख सदा रहे वस्सया। साध संगत साचा नाम प्रभ पावे भिख्या। महाराज शेर सिँघ निहकलंक अवतार, चार वरन कराए मस्सया। चार वरन शब्द होए वस। सोहँ बाण प्रभ मारे कस। गुरमुख जोत प्रकाश जिउँ रवि ससि । महाराज शेर सिँघ अमृत वरखा लाई, सन्त मनी सिँघ प्या रस। वड्डा प्रभ आप, वड्डी वड्याई। प्रगट जोत कलिजुग जीवां उलटी मति आप प्रभ पाई। मदि मास बेमुखां आहार बणाई। गुरसिक्खां प्रभ सद हरि पास, आत्म जोत जगाई। महाराज शेर सिँघ जप जीव स्वास स्वास जप जिस तेरी बणत बणाई। सतिगुर साचा आप प्रभ, कलिजुग जीव ना जाणे। कलिजुग प्रगट प्रभ, साचा शब्द वखाणे। आत्म जोत जगाए झब, विरला गुरमुख
हरि रस माणे। महाराज शेर सिँघ तेरा प्रकाश जोत होए विच नाभ, दस्म दुआर खुल्हाणे। खुल्हे द्वार होए उज्जयार, विच जोती जोत मिलाए। महाराज शेर सिँघ जोत निराधार, कलिजुग जीव ना जाणन अञ्याणे। कलिजुग जीव होए निमाणा। पारब्रह्म प्रभ अन्तरजामी वरताए आपणा भाणा। अन्तकाल कलिजुग कोई ना दीसे राजा राणा। साचा लाए आप सतिजुग, सन्त मनी सिँघ माण दिवाणा। धरे जोत प्रभ विच उपजावे धाम मस्तूआणा। महाराज शेर सिँघ कलिजुग वरते तेरा सच सच सच भाणा। सच सच सच आप प्रभ सच। कच कच कच सृष्ट सभ कच। नच नच नच बेमुख दर ते नच। मच मच मच बेमुख अग्न जोत विच मच। रच रच रच जोत सरूप प्रभ विच गुरसिख हिरदे रच। महाराज शेर सिँघ निहकलंक गुरसिख साचा धुंन वच। प्रगटे जोत गोबिन्द गुर । सन्त मनी सिँघ लेख लिखावे धुर। आसा मनसा पूर वाली घनकपुर। महाराज शेर सिँघ निहकलंक तेरी महिंमा ना जाणे सुर नर नर सुर। सुर नर नर सुर सभ दर भिखारी। ब्रह्मा विष्न महेष खड़े कोट द्वारी। कलिजुग ऐसा किया भेख, निहकलंक जोत उतारी। सति पुरखां दीसे तेरा दर, निहकलंक अवतारी। महाराज शेर सिँघ अन्तकाल कर जुग करे ख्वारी। कलिजुग खपाए चौथा जुग। वेला हत्थ ना आए गुरसिख गुरचरन प्रीती लुझ। शब्द सुरत देह उज्जयारे, साची जोत जगावे गुझ । मानस जन्म जीव सुफल कर, झूठी दुनियां विच ना लुझ। महाराज शेर सिँघ निहकलंक अवतार, गुरसिक्खां ल्या बुझ। मनी सिँघ सति तेरा माण। जगावे जोत विच ललाट विष्नूं भगवान। सुर नर दर सोहण खड़्हे लै हत्थ बबाण। सतिगुर प्रगटे विच सतिजुग, जगत महिंमा होए महान। महाराज शेर सिँघ निहकलंक अवतार, सोहँ शब्द साचा देवे दान। साचा दान सन्त प्रभ दिया। आत्म जोत प्रकाश कर, मुख उज्जल किया। विच चरन प्रभ निवास कर, घर साचा दिया। महाराज शेर सिँघ सतिजुग प्रकाश कर, संवारे सतिजुग सति सति रखाई नीआ। सतिजुग होवे सर्ब सति। जोत प्रकाश होवे आत्म मत। साध संगत तेरा रहे जग जत। प्रगटे जोत निहकलंक, जाणे तेरी मित गति। महाराज शेर सिँघ गुर सतिगुर पूरा, गुरसिक्खां रक्खे पति। रक्खे पति आप पत्यारा। साध संगत करे आत्म उज्जयारा। दीपक देह प्रभ जोत सरूप न्यारा । गुरमुखां मिल्या साचा प्रभ, कर दरस आत्म गया अन्धयारा। महाराज शेर सिँघ निहकलंक अवतार, कलिजुग जुग सति तेरा सति दरबारा। कलिजुग उपजाए जोत निहकलंक। सतिजुग सोहँ वजाए साचा डंक। चार वरन इक्क होवे कोई ना दीसे राउ रंक। महाराज शेर सिँघ जोत निरँजण, करे प्रकाश पुरी विच घनक। सचखण्ड प्रभ तेरा द्वार। कलिजुग झूठा पसर पसार। शब्द अन्धेरी चले विच संसार। सोहँ शब्द कलिजुग खण्डा दो धार। बेमुख जीव जावण वहन्दी धार। गुरसिक्खां हिरदे जोत प्रकाश कर, आत्म करे उज्जयार। बेमुखां कलिजुग नास कर, प्रगटे जोत निहकलंक अवतार।
भुलाया जगत मदि मास आहार कर, अन्तकाल कलिजुग होए ख्वार। गुरसिक्खां कर्म अपर अपार कर, महाराज शेर सिँघ कलिजुग बेड़ा पार कर, जो जन आए सचे दर, साचा दरस कृष्न मुरार कर। गुरचरन ऊँचा दर। साध संगत तेरा साचा घर। कलिजुग प्रगटे निहकलंक अवतर। सोहँ साचा शब्द सतिजुग जावे धर। महाराज शेर सिँघ जोत सरूप, साचा शब्द देवे वर। सच शब्द प्रभ देवे दान। सोहँ शब्द जप जीव महान। आत्म उपजे ब्रह्म ज्ञान। वज्जे धुन खुल्हे सुन्न, सुण साचा राग प्रभ सुणाए कान। रुण झुण कोई पावे विरला मुन, जिस लाया चरन ध्यान। महाराज शेर सिँघ कलिजुग गुरसिख जन दरस दिखाए जोत सरूप विष्नूं भगवान। कलिजुग प्रगटे विष्नूं भगवाना। गुर दर दर गुर खड़्हे महाना। गुरसिख जोत प्रकाश करे कोट भाना। निहकलंक तेरे चरन प्रीती कलिजुग साचा इशनाना। चरन प्रीती गुरसिख कमाए। आत्म निजानंद प्रभ उपजाए। स्वच्छ सरूप प्रगट जोत निहकलंक दरस दिखाए। महिंमा प्रभ की बड़ी अनूप, जुगो जुग जगत जोत जगाए। महाराज शेर सिँघ कलि साचा भूप, गुरसिक्खां आत्म जोत जगाए। कलिजुग प्रगटे प्रभ साचा भूप। बेमुखां होए चार कुन्ट अन्ध कूप। जोत सरूप विच सिख समावे, ना दीसे रंग रूप। महाराज शेर सिँघ सतिगुर पूरा, कलिजुग देवे दरस स्वच्छ सरूप। दरसन दे प्रभ दया कमाए। निहकलंक तेरी सच नाए। कोई विरला गुरमुख चढ़ जाए। प्रगट जोत गुरमुखां प्रभ साचा दरस दिखाए। महाराज शेर सिँघ अवतार नर, सुरती सुरत मेल कराए। आत्म देवे जीव प्रभ सुरत। जोत जगाए प्रभ अकालमूर्त्त। गुरसिख आस तेरी निहकलंक कलि पूरत। बेमुख दर ते आए उठ जाए झूरत। साचा प्रभ साचा रूप, ना साची दिसे प्रभ सूरत। महाराज शेर सिँघ निहकलंक अवतार, सर्ब जनां दी आसा पूरत। जो जन प्रभ दरस प्यासा। दे दरस प्रभ कलिजुग करे बन्द खुलासा। दु:ख दर्द सभ देह दा नासा। महाराज शेर सिँघ गुरसिख तेरा, सदा जीवे तेरे चरन भरवासा। गुरसिक्खां देवे जगत प्रभ मान। प्रगटावे जोत कलि विष्नूं भगवान। होए सहाई वड वड वड वड्डा बलवान। कलिजुग निहकलंक अवतार, राउ रंक करे इक्क समान। प्रगटी जोत जगत अंध्यार। निहकलंक जोत सरूप लए अवतार। बाण शब्द सोहँ करे जगत ख्वार। गुरसिक्खां जोत जगाए, प्रभ आत्म करे उज्जयार। घनकपुर वासी निहकलंक, सतिजुग होवे तेरा उच्च दरबार। प्रगटे जोत प्रभ अबिनाशी, सृष्ट सबाई होवे ख्वार। गुरसिक्खां मिले चरन निवास, बेमुखां होवे हाहाकार। कोई ना दीसे अन्तकाल कलिजुग मदि मासी नर्क मँझारे निहकलंक अवतार। महाराज शेर सिँघ सतिगुर पूरा, आत्म देवे शब्द अधार। आत्म जोत प्रभ आप जगाए। प्रगट जोत निहकलंक कलिजुग शब्दी मेल मिलाए। उपजे शब्द वज्जे धुन खुल्हे सुन्न, निरहारी प्रभ दिस आए। महाराज शेर सिँघ तेरी वड्याई वड वड वड वड्डा चार जुग कलंकनिह नाउँ
रखाई। चार जुग एका जोती। चार वरन कराए एका गोती। जामा धारे निहकलंक, कलि झूठी दुनियां रही सोती। गुरमुख विरले पाई सार, आत्म मिले प्रभ माणक मोती। महाराज शेर सिँघ तेरा सच द्वार, तीन लोक जगाए एका जोती। तीन लोक प्रभ जोत आकारी। जोत सरूप होया संसारी। निहकलंक निरँजण जोत प्रगटे कलिजुग नर अवतारी। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, साचा प्रभ निराधारी। साचा प्रभ साचा दरबार। जोत सरूपी प्रभ जोत आकार। जगत जोत प्रभ करे अधार। झूठा जगत अन्त कलिजुग होए ख्वार। साचा शब्द सोहँ निहकलंक मारे साची मार । महाराज शेर सिँघ तेरे शब्द डंक, चार कुन्ट हो जाए जै जै जैकार। निहकलंक कोई ना जाणे तेरा अन्त। सतिजुग सोहँ शब्द उपजाए, विच सिख मनक। जोत सरूप आत्म मारे तनक। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कलिजुग गुरमुख उज्जल करे जिउँ भगत जनक। भगत जनां प्रभ हत्थ वड्याई। प्रगट जोत जुगो जुग होए सहाई। कलिजुग जामा धार, निहकलंक जोत प्रगटाई। ब्रह्मा माण गंवाए, जुग चौथे विच जोती जोत मिलाई। सतिजुग साचे देवे सिख निहकलंक वड्याई। सिँघ पाल तेरी जोत, साचे प्रभ विच ब्रह्म लोक पुचाई। मार जवाए जवाए आप, वाली सृष्ट आप रघुराई। निरगुण सरगुण एका रूप, सति पुरखां विच रिहा समाई। निहकलंक कलि लै अवतार, साध संगत प्रभ माण दवाई। लिख्त लिखाए अपर अपार, साची नीव सतिजुग रखाई। महाराज शेर सिँघ कलिजुग तेरे चरन बलिहार, देवे साध संगत वड्याई। साध संगत तेरी वड्याई। प्रगटे जोत निहकलंक घनईआ रघुराई। जोत सरूप सर्ब जोत धर, साची जोत विच जगत टिकाई। जोत सरूप वसे तीन लोक, पाताल आकाश मात समाई। मातलोक प्रभ जोत प्रकाश, निहकलंक कलिजुग नाउँ धराई। बेमुख जीव अन्त होवण नास, कलिजुग तेरी व्याध मिटाई। जो जन रसना लावे मदिरा मास, साचा प्रभ विच नर्क निवास दवाई। सोहँं शब्द जो जपे स्वास स्वास, प्रभ जोती जोत मिलाई। सचखण्ड साचे सिख तेरा प्रभ करे निवास, आवण जाण जाण आवण जगत मिट जाई। बैकुण्ठ धाम गुरसिख तेरा बिसराम, दे दरस अन्तकाल निहकलंक होए सहाई। महाराज शेर सिँघ कलिजुग जोत प्रगटाए जिउँ कृष्ना शाम, निर्मल जोत निहकलंक विच सिख दे आई। जोत सरूप प्रभ विच सिख देह समाए। अचरज खेल खेल अचरज कलिजुग कराए। विस्मादी प्रभ विस्माद विच सिख हो जाए। प्रगट जोत निहकलंक, भरम भुलेखे जगत भुलाए। गुरसिख करे निमस्कार बार अनक, बेमुख दर ना सीस झुकाए। साची जोत प्रभ आत्म लाए तनक, बेमुख आत्म हँकार रखाए। महाराज शेर सिँघ वाली पुरी घनक, सरन पड़े दी लाज रखाए। सरन पड़े दी राखे लाजा। अनहद शब्द धुन वजावे वाजा। जगावे जोत विच देह प्रभ जिस तेरा साजन साजा। महाराज शेर सिँघ निहकलंक, कलिजुग वड राजन राजा । राजन राज राज दयालू। भगत
वछल प्रभ सदा कृपालू। कलिजुग जामा धारे निहकलंक बेमिसालू। महाराज शेर सिँघ जुग चार सदा कृपालू। कलिजुग पाई प्रभ ने माया। प्रगटे जोत आप रघुराया। अछल छल छल जगत कराया । आपणा भेव ना किसे जणाया। गुरसिक्खां शब्द ज्ञान दे, कलिजुग पार कराया। चरन प्रीती निहकलंक आत्म ध्यान दे, रंग मजीठी दे चढ़ाया। महाराज शेर सिँघ दरस विष्नूं भगवान दे, साध संगत माण दवाया। प्रगटे जोत कँवल नैणां। सुंदर कुण्डल मुकट बैणा। साध संगत निहकलंक मिल दर ते बहिणा। मदि मासी अन्तकाल कलिजुग ना रहणा। सोहँ साचा शब्द प्रभ आत्म देवे गहणा। झूठी दुनियां जगत पसारा, सद बैठ किसे नहीं रहणा। कलिजुग करे निहकलंक ख्वारी, भाणा प्रभ दा सर्ब ने सहिणा। गुरसिक्खां करे जोत प्रकाश आत्म उज्जयार, सदा देवे लहणा। चार कुन्ट होवे हाहाकार, बेमुख जीव वहिण झूठे वहिणा। महाराज शेर सिँघ जोत आकार, तीन लोक सद रहणा। साचा प्रभ जोत आकार, प्रगट जोत सभ सृष्ट सँघारी । बुद्धि आत्म आत्म बुद्धि बेमुखां जग हारी। अन्तकाल कलिजुग जीव जन्त होवे ख्वारी। सतिजुग साचा लाए आप प्रभ, निहकलंक निरवैर निराहारी। सतिजुग सतिगुर मनी सिँघ होए तेरी वड्याई, साची मिले तैनूं सिक्दारी। महाराज शेर सिँघ देवे वड्याई, सर्ब सृष्ट होवे तेरी पनिहारी। देवे माण सर्ब का दाता। सतिगुर मनी सिँघ सतिजुग होवे ब्रह्म ज्ञाता। चार वरन तेरी चरनीं साचा नाता। सोहँ शब्द खोल्हे नेत्र हरन फरन, देवे ध्यान आप प्रभ दाता। गुरसिख कलिजुग अन्तकाल प्रभ जोती जोत मिलाता। महाराज शेर सिँघ तेरे चरन प्रीती, गुरसिक्खां साचा नाता । गुरचरन प्रीती चरन धूढ़। करे बुध बिबेक जीव आत्म मूढ़। आत्म रंग चढ़ाए सच मजीठी गूढ़। महाराज शेर सिँघ गुरमुख विरला, कलिजुग लोड़े तेरी चरन धूढ़। नास नास नास, अग्न ताप नास्सया। प्रकाश प्रकाश प्रकाश निरँजण जोत प्रकाशया। स्वास स्वास स्वास सोहँ शब्द जप जीव स्वास सवास्सया। रास रास रास मानस जन्म होवे रास्सया । वास वास वास, साचा प्रभ विच देह वास्सया। मास मास मास, कलिजुग रसन बेमुखां भास्सया। नास नास नास, अन्तकाल कलिजुग करे नास्सया। पास पास पास, साध संगत प्रभ सद है पास्सया। अबिनाश अबिनाश अबिनाश, निहकलंक आदि जुगादि सदा अबिनास्सया। रास रास रास, जीव गुरचरन प्रीत रहिरास्सया। महाराज शेर सिँघ जोत सरूप, जुगो जुग वास्सया। दासन दास आप रघुराई। प्रगट जोत रघुपति होए सहाई। कँवल नैण नैण कँवल कलि जोत प्रगटाई। सिर मुकट मुकट सिर, चार कुन्ट कुन्ट चार प्रभ चरन लगाई। महाराज शेर सिँघ अन्तकाल साध संगत सिर हत्थ टिकाई। साध संगत रक्खे प्रभ दे कर हत्थ। साचा शब्द सोहँ आत्म वसावे सची गथ। सतिजुग चले प्रभ साचे की साची कथ। निहकलंक प्रगट कलि, जिउँ रामा घर दसरथ। महाराज शेर सिँघ जोत सरूप, बेमुखां सवाए सथ। बेमुखां
साचे प्रभ मुख ना लाया। मदि मास रसना आहार बणाया। विच चुरासी प्रभ गेड़ लिखाया। कूकर शूकर जून दे, विष्टा मुख रखाया। कलिजुग तेरी पारब्रह्म अचरज वरती माया। उत्तम अचुत्त परमेश्वर, मदि मासी नज़र ना आया। साध संगत प्रगट जोत मिल्या निहकलंक परमेश्वर, सोहँ शब्द अधार रखाया। महाराज शेर सिँघ जगत पित जगतेश्वर, जोत सरूप ना मरे ना जाया। ना मरे ना जाए, करे जगत खेल। जुगो जुग प्रगटे जोत अनाद अनादी विस्मादी जोती मेल। झूठी दुनियां प्रभ जलाए, आत्म लाए मदिरा तेल। महाराज शेर सिँघ भाणा तेरा कलिजुग वरते, किरपा कर साध संगत सभ चरनीं मेल। चरन मिलावा आप कर, सति पुरख विधाते। आत्म जोत अधार कर, निहकलंक रंगराते। कलिजुग बेड़ा पार कर, भगत वछल साचे मात तेरे चरन प्रभ नाते। गुरसिख फुल किरपा गिरधार कर, सति जोती जोत मिलाते। महाराज शेर सिँघ सोहँ साचा शब्द अहार कर, गुरसिख सोहण तेरे दर रसना गाते। गुर कलिजुग निहकलंक गुण गायण। देवे दरस आप प्रभ, सति आत्म दु:ख मिटायण। आत्म झिरना झिराए विच कँवल नभ, प्रभ साची जोत जगाई। महाराज शेर सिँघ तेरे साचे दर, सति पुरखां मिले वड्याई। सति पुरखां सतिगुर साचा पाया। चंचल होई मति, विच देह प्रभ नज़री आया। साचा प्रभ रक्खे आप सति, मदि मास ना रसना लाया। शब्द सुरत प्रभ देवे साचा मित, साध संगत भैण भ्रा बणाया। वेला हत्थ ना आवे वत, जोत सरूप निहकलंक कलि आया। महाराज शेर सिँघ माधविआ कलि प्रगट जोत जगत भुलाया। जगत भुल्ला कलि होई भुल। झूठे जीव अन्तकाल कलि जायण रुल। साध संगत मिल्या वर वर अमुल । आदि जुगादि जुगो जुग निहकलंक जेवड कोई ना तुल। महाराज शेर सिँघ जोत प्रकाशे, जन भगतां दस्म दुआर जायणगे खुल्ह। खुल्हे द्वार मन भए अनन्द। आत्म उपजे जीव परमानंद। बेमुख दर ना सोहण सोहँ शब्द साची सुगंध। मदि मास प्रभ आहार बणाया, रसना लाया गन्द। कलिजुग मानस जन्म गंवाया, भाग होए मन्द। मिल साध संगत निहकलंक जिन दर्शन पाया, करे खुलासी प्रभ बन्द बन्द। सच धाम प्रगट पहुंचाया, गुरचरन निवास जिउँ सीतल चन्द। महाराज शेर सिँघ तेरा थान सुहाया, साध संगत मिल पाया निजानंद। निजानंद गुरसिख माने। कलिजुग चले प्रभ के भाणे। आत्म जोत जगे महाने। जोत सरूप जोत प्रभ गुरसिक्खां खड़्हा सरहाणे। बेमुख कलिजुग जीव भुन्ने जिउँ भठयाले दाणे। जोत प्रकाश करे निहकलंक, चरनीं लग्गण राजे राणे। कृष्न मुरारी जोत आकारी, देवे दरस जोत सरूप वाली हिन्दवाणे। वाली हिन्द उतरे चिन्द, डिग्गण चरनीं होए निमाणे। जमन किनार प्रभ करे जोत आकार, सन्त मनी सिँघ तेरे बचन सति वरताणे। निर्भय देवे शब्द अधार, निर्मल जोत करे आकार तीन लोक निहकलंक जोत महाने। महाराज शेर सिँघ तेरा प्रकाश, कलिजुग करे नास, सभ मिटाए राजे
राणे। मिट मिट मिट जाए अभिमान। एका जोत जुगो जुग महान। राउ रंक प्रभ इक्क समान। महाराज शेर सिँघ जोत सरूप जुगो जुग एका जोत समान। एका जोत एका आकार। जगत पित कलि लै आया अवतार। दु:ख भुख करे जगत ख्वार। आत्म सुख देवे सोहँ शब्द अधार। उत्तम हस्ती कलिजुग मनुक्ख, जिन्हां जप्पया मुरार। महाराज शेर सिँघ तेरे हत्थ वड्याई, तेरी कोई ना पावे सार। तेरे हत्थ जगत वड्याई। मार ज्वाल ज्वाल मार, मार खपाई। जन भगतां लेवे सार, देवे तार जुगो जुग दे वड्याई। सोहँ शब्द साचा दे अमृत भण्डार, गुरसिक्खां सन्त बणाई। अन्तकाल कलिजुग ना होइण ख्वार, निहकलंक सतिगुर मनी सिँघ चरन लगाई। साध संगत गुर चरन किया प्यार, साचा प्रभ सचखण्ड निवास दवाई। वीह सौ अट्ठ पंचम जेठ, भाईआं मिल करी अरदास, सिख ऊधम ल्या बख्शाई। सचखण्ड किया निवास, दे दरस देही छुडाई। झूठी दुनियां झूठा छड्डया वास, साध संगत प्रभ ल्या मिलाई। साचा प्रभ वसे सदा पास, साची जोत विच जोत टिकाई। बख्शे भुल रसना लाई जो मदिरा मास, काल अन्त अन्तकाल हो गया सहाई। मात पित भैण भ्रा धीआं पुत्र साचा पित आप देवे धरवास, नेत्र आंसू ना बंस वहाई। पिता पूत एका धागा एका सूत एका लड़ी प्रभ ल्या परोई। एका रूप एका जोत साची जोत प्रभ ल्या मिलाई। सूरत सिँघ सिँघ मोता करे बेनन्ती, बख्शे प्रभ साचा भूप कर दया प्रभ लाज रखाई। महाराज शेर सिँघ देवे सुत्त वड्याई, सचखण्ड निवास दिवाई। करन बेनन्ती चरन प्रभ खड़्हे होए सुत। बख्शणहारे बख्श दे, प्रभ पारब्रह्म अचुत्त। पंचम जेठ धन्न सुभाग दिहाड़ा, धन्न सुहाई रुत्त। पाल सिँघ तेरे वंस सरबंस वड्याई, महाराज शेर सिँघ निहकलंक अवतार जोत धरे तेरे विच सुत। धरे जोत विच पूरन सिख। साचे लेख प्रभ भेज्जया, धुरदरगाहों लिख। पहले जन्म प्रभ दे वड्याई, जन्म लिखाया भृंग रिख । दूजे जन्म प्रभ दे वड्याई, निरँजण जोत पूरन गोत अवतार व्यास सिख। कलिजुग दे जन्म करे जोत आकार, महाराज शेर सिँघ जोत सरूपी भविख। नाम पूरन पूरन गुरसिख जगत भुलेवा। निहकलंक जोत सरूप, प्रभ विच सदा वसेवा। धरी जोत आप प्रभ, अलख अभेवा। कलिजुग जीव अन्त आवे वक्त, चार कुन्ट निहकलंक तेरी चरन सेवा। महाराज शेर सिँघ सति पुरख निरँजण, कलिजुग जोत धरे विच गुरसिख वड वड देवी देवा। देवी देव गुरसिख दुआरे। निहकलंक तेरी जोत, सिँघ पूरन आत्म चमत्कारे। चार वरन अन्त होए इक्क गोत, आए डिग्गण सति दुआरे। जो जन कलिजुग रहे सोत, चल आयण ना प्रभ दुआरे। महाराज शेर सिँघ गुरसिख कलिजुग सदा सोहण तेरे दुआरे। कलिजुग साचा निहकलंक तेरा दरबार। प्रगट जोत साध संगत, दर आई देवे तार। बेमुखां मार शब्द चोट, कलिजुग करे ख्वार। महाराज शेर सिँघ तेरा शब्द साचा, जगत पिण्ड काचा ढाहे ढहे होए ख्वार। भगत जन धन्न
जिन्हां शब्द मन वाचा, आत्म होए अधार। बेमुख दर आए सुण कन्न दर नाचा, प्रभ शब्द वगाई मार। महाराज शेर सिँघ जोत सरूप विच हिरदक गुरसिख राचा, नाम निहकलंक अवतार। गुरसिख गुर एका सूत एका धागा। एका शब्द सोहँ एका रागा। कलिजुग दु:ख ना गुरमुख लागा। उत्तम तेरा जन्म ना लागे दाग़ा । निहकलंक पकड़ी तेरी वागा। महाराज शेर सिँघ कलि प्रगट, देवे दरस जिउँ भोग लगावे बिदर सागा। कर किरपा प्रभ बिरद संवारया। मुकंद मनोहर लक्खमी नरायण कृष्न मुरारया। कलिजुग धरे जोत जोत सरूप निहकलंक अवतारया । जामा ल्या धार घनकपुर होए सच द्वारया। महाराज शेर सिँघ आदि जुगादी जोत, चार कुन्ट तेरा चमत्कारया। चार कुन्ट प्रभ जोत बिलोए। जोत प्रकाश करे तीन लोए। तीन लोक प्रभ एका जोत वरते जुगो जुग सोए। जोत निरँजण मातलोक धरे प्रभ अबिनाश, दूसर नाहीं कोए। खण्ड ब्रह्मण्ड प्रभ वसे विच वरभंड, निरगुण सरगुण रूप दोए। निरगुण सरगुण प्रभ जोत आकारी। कलिजुग होया प्रगट जिउँ रामा कृष्न मुरारी। मूर्ख मुग्धां सुध ना आई, बणे मदि मासी आहारी । साध संगत निहकलंक जोत जगाई, जो जन ढहि पए प्रभ चरन द्वारी। महाराज शेर सिँघ तेरे नाम दुहाई, चार कुन्ट बेमुखां करे ख्वारी। ख्वार ख्वार होए जगत ख्वारा। जोत सरूप जगाए आप गिरधारा। गुरमुखां देवे साची भगति, सोहँ साचा नाम अधारा। बेमुखां पिसावे खपावे काल अन्त, सोहँ शब्द खण्डा चले दो धारा। बीर बेताल प्रभ ल्याए वक्त विच संसारा। चले नदी खून जिउँ वहन्दी धारा। महाराज शेर सिँघ तेरा हुक्म वरते, इक्क लक्ख अस्सी हज़ार भूत प्रेत करे जीव ख्वारा। हुक्मे अंदर सभ देवी देव। मुन जन सुर नर खड़े प्रभ चरन सेव। एका जोत अटल प्रभ अलख अभेव। बेमुखां नज़र ना आई, साची जोत सदा शब्द थेव। गुरसिक्खां निहकलंक तेरी चरन प्रीत कर, कलिजुग उत्तम कमाई सेव। किरपा धर गुरसिक्खां सोहँ शब्द दिया साचा मेव। गुरमुखां बुध बिबेक कर, रसना हटावे मदि मास नेहकेव। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, ना किसे जणावे भेव। भेव जाणे जिस जणाए आप। प्रगटे जोत कलिजुग सर्ब दाता सर्ब माई बाप। आत्म जोत करे उज्जयारे, कोट निवारे पाप। महाराज शेर सिँघ सतिजुग होवे तेरा सोहँ शब्द साचा जाप। सोहँ शब्द ईश्वर मुखवाक्। खाणी बाणी गगन पताली पाकी पाक। कोई जन विरला जाणे सो, जिस आत्म खुल्हावे ताक। खुल्हे ताक होए उज्जयारा, महाराज शेर सिँघ गुरमुखां कलिजुग देवे साचा वाक्। गुरसिख गुर शब्द कमाए। साचा प्रभ विच आत्म धुन उपजावे। उपजावे धुन खुल्हाए सुन, तीन भवन दी सोझी पाए। रुण झुण प्रभ एका गुण, एका जोत रिहा तीन लोक समाए। अमृत झिरना झिराए जिउँ मेघ सवण, जो जन निहकलंक तेरी सेव कमाए। झूठी देह विच स्वास धरे प्रभ पवण, जोत सरूपी जोत जगाए। कलिजुग जामा धार, हँकारीआं हँकार निवारे जिउँ रामा रवण,
प्रभ साची लिख्त कराए। बेमुखां जन्म गंवाया अवण गवण, चल ना आए प्रभ सरनाए। महाराज शेर सिँघ कलिजुग जामा धार, जन भगतां पैज रखाए। पैज रखाए प्रभ साचे भगत। जो जन आए निहकलंक शरन तेरी लगत। सोहँ शब्द दर होए भिखारी मंगत। दे दान होए कृपाल, प्रभ साची साध संगत। महाराज शेर सिँघ गुर सतिगुर साचा, गुरसिक्खां चाढ़्हे सोहँ आत्म रंगत। आत्म रंग प्रभ आप चढ़ाया। निज घर वासी निज प्रगट दरस दिखाया। कर जोत आकार, साचा दीपक विच देह जगाया। बैठ विच निराधार, बेमुख जीवां नज़र ना आया। गुरसिक्खां किरपा कर अपार, प्रभ आपणा आप दरसाया। कर दरस गुरसिख बेड़ा होया पार, लक्ख चुरासी गेड़ मुकाया। अन्तकाल जम ना खाई मार, निहकलंक होए सहाया। कलिजुग लए पूरन अवतार, गुरसिख जोती जोत मिलाया। महाराज शेर सिँघ तेरा साचा सचखण्ड द्वार, साध संगत निवास दवाया। साध संगत तेरा साचा अस्थान। दिवस रैण जोत जगे विष्नूं भगवान। जन भगत जोत विच जोत मिल, विच जोती जोत समाण। विछड़ ना जाए इक्क तिल, किरपा करी आप मेहरवान। महाराज शेर सिँघ तेरी जोत एका अन्त गुरसिख विच मिल जाण। गुरसिक्खां देवे प्रभ साचा ज्ञान। साची प्रीत चरन ध्यान। दे दरस जगत मिटाए चिन्द, जगत दवाए माण। महाराज शेर सिँघ गुरमुख गुरसिख तेरी साची जोत, अन्त जोत मिल जाण। गोबिन्द गुर गुर गोबिन्द कलिजुग दोए होए। बेमुख कलिजुग जीव, अन्तकाल कलि रहे सोए। वक्त विहाए हत्थ ना आए, खाली रहे जहानी दोए। महाराज शेर सिँघ जन भगतां दरस दिखा, दुरमति पाप कलेवर धोए। मदि मासी कलिजुग दुरमति दुराचार। आत्म ना दीसे साचा निरँकार। रसना वस जीव करे मास आहार। गया भुल जिस किया जगत आकार। अन्तकाल खाए जम मार। निहकलंक पावे नर्क मँझार। अन्तकाल गुरसिक्खां दे दरस प्रभ देवे तार। महाराज शेर सिँघ साध संगत तेरे चरन बलिहार। कर किरपा अमृत वरसदा प्रभ भगवन्त। जो जन आए अमृत आत्म वरसदा, प्रभ शांत कराए जीव जन्त। साची साध संगत हिरदे सदा प्रभ झिरना कँवल नाभ झिरंत। जो जन दर प्रभ आए परसदा, देवे दरस आप बलवन्त। महाराज शेर सिँघ देवे जोत अधार कलिजुग गुरसंगत । गुरसंगत सो जो गुर दर आए। गुर दर साचा कलि अवतार नर निहकलंक तेरी सेव कमाए। पाए साचा वर, जाए दुत्तर तर, कलिजुग माया ना सताए। महाराज शेर सिँघ सतिजुग दीसे तेरा ऊँचा दर, सोहँ शब्द साध संगत दिवस रैण रसना गाए। दिवस रैण तेरा उपजे नाम। गुरमुखां कलि पूरन होए काम। साचा शब्द प्याआ साचा जाम। सच जोत जगाए प्रभ विच आत्म राम। महाराज शेर सिँघ पुरख निरँजण, साचा शब्द सोहँ देवे नाम। नाम शब्द सोहँ लाहे दु:ख। अमृत दे किरपा कर सुफल कराए माता कुक्ख। होवे जन्म मास दस्म, उलटा जीव गरभे रुक्ख। महाराज शेर सिँघ तेरे शब्द
दुहाई, उपजे सुख प्रभ काटे सभ दु:ख। शब्द गंवाए दु:ख देह सुफल कर। आत्म रहे ना भुख, सोहँ शब्द जीव ध्यान धर। निजानंद प्रभ उपजावे सुख, साचा ब्रह्म ज्ञान कर। कलिजुग जीव निहकलंक चरन ध्यान कर। निहकलंक तेरे चरन ध्यान। ज्ञानीआं देवे ब्रह्म ज्ञान। निधानीआं करे कलि चतुर सुजान। अभिमानीआं देवे दु:ख महान। धन्न धन्न धन्न गुरसिख निहकलंक तेरे चरन लाग तर जाण। महाराज शेर सिँघ सतिगुर पूरा, कलिजुग जोत प्रगटे विष्नूं भगवान। विष्नूं भगवान सर्ब का दाता। जोती जोत जोत सरूप, प्रभ जुगो जुग जोत जगाता। वसे विच बिन रंग रूप, उपजावे शब्द वड ज्ञान ज्ञाता। महाराज शेर सिँघ नर नरायण, सोहँ शब्द भण्डारी आप वड दाता। वड दाता प्रभ आप दातार। निरहारी निरवैर गुरमुख करे जोत आकार। बेमुखां घर दर दर घर पए वहीर, सोहँ शब्द प्रभ मारी मार। महाराज शेर सिँघ तेरे हत्थ वड्याई, कलिजुग जामा धार साध संगत देवे तार। साध संगत तेरा नाम उज्जयार। चरन कँवल कँवल चरन गुर रक्खे प्यार। उप्पर धवल प्रभ विच कँवल जोत सरूपी करे आकार। महाराज शेर सिँघ जोत सरूप, जिउँ कृष्ना संवल, सोहँ शब्द जन भगतां देवे नाम भण्डार। देवे नाम भगत भंडारी। सोहँ दान जगत अधारी। विष्नूं भगवान जोत निरँकारी । महाराज शेर सिँघ जामा धारे, दर आयां दी पैज सवारी। देखा देख जो जन आए दर। साचा साहिब साचा नाम, शब्द सोहँ देवे वर। चरन लाग कोट अपराधी जायण तर। अन्तकाल ना कलिजुग होवे किसे डर। महाराज शेर सिँघ निहकलंक, साध संगत पाया तेरा ऊँचा दर। साचा शब्द सोहँ सदा गुंजार। साध संगत रसना जप होवे पार। बेमुख बिल्लायन, अन्तकाल कलि होइण ख्वार। महाराज शेर सिँघ सतिगुर पूरा, साध संगत जाए तार।