पुस्तकालयभाग १

६ सावण २००८ बिक्रमी मेरठ विहार होया

सुख सागर सर्ब सुख दावन। दु:ख भंजन पतित पावन। निहकलंक आत्म तीर्थ तेरे चरन न्हावण। तारे गुरमुख जन राजा बल प्रगट रूप बावन। महाराज शेर सिँघ जोत सरूप, जुगो जुग तेरा आवण जावण। सतिजुग आया प्रभ बावन रूपा। कर भेख खड़ा दुआरे भूपा। मंगया दान होए अवधूता। कर्म अढाई दे राख भबूता। बलि बलि ना जाणया, प्रगटे गोबिन्द सरूपा। अछल छलन छल कर, भोजन किया ना लाहया जूता। साचे प्रभ आकार वधाया, दोए कर्म कर त्रैलोए खपूता। कर्म अद्धी राजन वल हिसाब रखाया। छत्र झुले नौं खण्ड पृथ्मी, प्रभ प्रगट माण रखाया। होए निमाणा चरन लाग, हउँ भुल्ला आख सुणाया। ब्राह्मण बिरध अवस्था धार, प्रभ सतिजुग भेस वटाया। बख्शणहारे बख्श प्रभ, बल राजे

मगर मिणाया। कर्म जरम जरम कर्म विचार कर, सिर उप्पर हत्थ टिकाया। दे राज पाताल प्रभ, साचा माण दवाया। जुगो जुग भेख धार, जोत एक अनेक रंग वटाया। धन्न धन्न धन्न राजा बल तेरा नगर ग्राम, जिथ्थे प्रभ साचे दरस दिखाया। सतिजुग प्रगट फिर साचा धाम, नाम बल्ख रखाया। चरन धरे विष्नूं भगवान, अन्त तुरकां नास कराया। जुगो जुग जोत महान, सभ थांईं दे सज़ाया। सोहँ शब्द प्रभ तेरा बाण, सतिजुग साचा राह बणाया । शब्द बाण प्रभ जगत लाहे घाण, आपणा भेव ना किसे जणाया। प्रगट जोत करे संग्राम, कलिजुग जीवां जन्म गंवाया। महाराज शेर सिँघ जोत सरूप, जगत सबाए पाई माया। लिखाए लेख प्रभ बण भिखारी। सतिजुग वड्डी राजे मिली सिक्दारी । चरनीं डिग्गण वली कंधारी। अन्तकाल कलिजुग प्रभ मारे मार कर ख्वारी। साचे तख्त वसे निहकलंक बनवारी। झुल्ले छत्र सीस होवे असव गज असवारी। साध संगत प्रगटे जोत प्रभ, कट्टे हउमे भुक्ख बीमारी। साचा शहनशाह रक्खे लाज मुरारी । बेमुख लभे ना राह, ना आयण चल द्वारी। महाराज शेर सिँघ सच वरताए, सचा देवे एक शब्द अधारी। एका शब्द प्रभ एका चाढ़्हे रंग। कलिजुग गंवाए अन्त कराए भंग। सतिजुग साचा प्रभ लाए, गुरसंगत वर ल्या मंग। दु:ख दलिद्र प्रभ सारे लाहे, ना दीसे भुक्ख नंग। सोहँ शब्द सर्ब राहे लाए, किसे ना होवे आत्म भंग। सतिजुग होए प्रभ साची नाए, गुरमुख साचे पार जायण लँघ। महाराज शेर सिँघ अमृत वरखाए, जिउँ चले नीर गंग। गंगा गोदावरी तेरे जग गुण गहर गम्भीर। भगत जनां आत्म देवे धीर। अमृत वहायण जिउँ बालक माता सीर। तेरी जल धार कट्टे ज़ंजीर कबीर । रविदास चुमार तराया, फड़ ल्या हत्थ कसीर। तट तेरे, बिरधां बाल जवानां बणी रहे सद भीड़। अन्तकाल कलिजुग तेरी होई अखीर। कलि जीव पापी, संग पापां भर गए तेरे चीर। खिच्चे जोत आप प्रभ वड दाती, तेरा खाली होया नीर। महाराज शेर सिँघ निहकलंक सभन गंवाए माण कलिजुग अख़ीर। गोदवरी गोदावरी। त्रिप बर्ग बूंद गरुड़ मुख गिरावरी। चल्लया नीर जगत सुधावरी। विष्नूं भगवान वर दे सुधावरी। तेरे नीर जगत तराया। प्रगट गोबिन्द गुर, विच तेरे चरन टिकाया। जल अमृत अमृत जल इक्क रस बणाया। जन भगतां पी तेरा अमृत जल, आत्म तृखा बुझाया। बेमुखां तेरे दर घर जाए पाप काम क्रोध वधाया। बेमुख कलिजुग जीव, संग पापां तेरा मुख छुपाया । जामा धार निहकलंक, तेरा लेख चुकाया। अन्तकाल कलि किया आण, जोत सरूपी खेल रचाया। धरे जोत विष्नूं भगवान, जगत भुलेखा सारा लाहया। सतिजुग देवे सति पुरखां माण, जिउँ होए दरबान बल तराया। त्रेता पाई सार। धरे जोत आप गिरधार। वड वड वड्डा होए प्रभ, नाम धराए राम अवतार। निमाणयां निताणयां देवे माण, घर भीलणी बेर करे आहार। साचे प्रभ चरन छुहाए, अहल्या कर किरपा कीनी पार। अपार कर किया एक जोत आकार।

हँकारीआं अन्त ख्वार कर, जुग त्रेता किया पार। आया द्वापर धरे जोत रघुनाथ। भगत वछल अनाथां नाथ, सर्ब जीव के साथ। मुकंद मनोहर लक्खमी नरायण, जन भगतां रक्खे लाज सिर दे कर हाथ। कँवल नैण सुंदर कुण्डल मुकट बैण घनईआ शाम त्रैलोकी नाथ। त्रैलोकी नाथ द्वापर आया जन भगतां माण दवाया। एका जोत जगत धर, अचरज खेल रचाया। हंकारिआं प्रभ हँकार दे, जन भगतां दरस दिखाया। द्रोपदी लज्जया कप्पड़ कोट आकार दे, राजन माण गंवाया। बिप्पर सुदामा दालदी, मंगण दर द्वारका आया। देवे वड्याई आप प्रभ, मुरार कृष्न सिँघ आसण उप्पर बिठाया । एका जोत विष्नूं भगवान दे, जन भगतां माण दवाया। एका शब्द लाए बाण, दुक्खां नास कराया। अर्जन देवे ब्रह्म ज्ञान, गीता ज्ञान प्रभ लिखाया। जो जन देवे पूरन ध्यान, विच जन्म मरन ना आया। द्वापर दे गया प्रभ साचा दान, कलिजुग जीवां भेव ना पाया। छड्डया आत्म ब्रह्म ज्ञान, निजानंद सुख गंवाया। रसना किया मदि मास अहार, आत्म रस खपाया। आत्म भुलाया श्री भगवान, जिस मानस जन्म दवाया। ध्याए अठारां लिखाए गोझ ज्ञान, गुणी निधान शब्द लेख लिखाया। कलिजुग जीव भुल होए अञ्याण, चित ना आया। कलिजुग प्रगटे निहकलंक बलवान, अन्तकाल कलिजुग जीव दे सज़ाया। सो जन होवे चतुर सुजान, जिस मदि मास ना रसना लाया। धरे जोत महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कुन्ट चार हाहाकार मचाया। निहकलंक जगत जोत धर आए। जोत सरूपी अग्न चार कुन्ट लगाए। जन भगतां घर होवे जै जै जैकार, बेमुख हाहाकार कर बिल्लाए। सिक्खा शब्द होवे सची धुन्कार, सोहँ प्रभ आप साचा शब्द लिखावे। निहकलंक तेरी कोई विरला पावे सार, जिस आत्म दरस दिखाए। दे दरस प्रभ दुबिधा मारे, आत्म करे जोत आकार। गुरमुखां खोल्हे जो दर आए, निहकलंक दस्म दुआर। खुल्हे द्वार होए उज्जयार। रुण झुण सदा धुन्कार। महाराज शेर सिँघ निहकलंक अवतार, जन भगतां शब्द सोहँ भर जाए भण्डार। सोहँ शब्द सच दीबाण। रसना जप जीव महां सुख पाण। बुझी आत्म दीप, सोहँ शब्द बत्ती ला जगाण। निहकलंक करे आकार, जो जन मन तन मन्न लै माण। मन तन जिस जन मानया। साचा प्रभ जोत सरूप पछाणया। मन रक्खे ना जगत अभिमानया । सो जन होवे सुघड़ सुजानया। साचा प्रभ जोत सरूप पछाणया। कलिजुग चले सदा प्रभ तेरे भाणया। महाराज शेर सिँघ जामा धार, देवे माण निमाणया। देवे प्रभ वड्याई। ऊँच नीच दा भेव मिटाई। दीनां नाथ जन भगतां प्रभ आप अख्वाई। जुगो जुग जोत सरूप, निहकलंक तेरी वड्याई। जणावे जन वसावे मन सुणावे गण, जीव कहे मुखों धन्न धन्न। उपजावे प्रगटावे प्रभ साचा दरस दिखावे, जीव आत्म जाए मन्न। मुन जन वड्याए, माण दवाए साची जोत टिकावे, जीव होए जन जन जन। महाराज शेर सिँघ सर्ब कल वरते, जन भगत तेरे

चरन जाए मन्न मन्न मन्न। जन भगतां तेरे चरन बन आई। तन मन धन सेव कर, परमगति तेरे दर ते पाई। साचा प्रभ गुरमुख वड देवी देव, कलि साचे दे जावे वड्याई। महाराज शेर सिँघ जोत सरूप निहकलंक तेरी बिरथा सेव ना जाई। कलिजुग साची जोत धर, प्रभ कलिजुग खेल मिटाए। कलिजुग साची जोत धर, प्रभ रसना शब्द चलाए। कलिजुग साची जोत धर, चार कुन्ट डंक वजाए। कलिजुग साची जोत धर, खाणी बाणी भस्म कराए। कलिजुग साची जोत धर, सर्बत तीर्थां माण गंवाए। कलिजुग साची जोत धर, कुरान अञ्जील दए खपाए। कलिजुग साची जोत धर, प्रभ भेख पखण्ड नास कराए। कलिजुग साची जोत धर, एका मुहम्मद प्रभ साचा अन्त कराए। कलिजुग साची जोत धर, अग्न जोत जोत जगत जलाए। कलिजुग साची जोत धर, वरभंडी खेल मिटाए। कलिजुग साची जोत धर, जूठ झूठ सभ मेट मिटाए। कलिजुग साची जोत धर, साचे सिख तराए। कलिजुग साची जोत धर, अन्तकाल कलिजुग आप कराए। कलिजुग साची जोत धर, सतिजुग साचा लाए। कलिजुग साची जोत धर, सोहँ शब्द चलाए। कलिजुग साची जोत धर, निहकलंक नाम रखाए। कलिजुग साची जोत धर, भगवान विष्नूं आपणा भेख वटाए। कलिजुग साची जोत धर, मधुर बैण मात विच आए। कलिजुग साची जोत धर, वरन चार इक्क कराए। कलिजुग साची जोत धर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान सोहँ साचा नाम जपाए। साची जोत धरे प्रभ कलिजुग, आपणे नाम देवे वड्याई। साची जोत धरे प्रभ कलिजुग, सन्त मनी सिँघ तख्त बिठाई। साची जोत धरे प्रभ कलिजुग, सतिजुग देवे सोहँ वड्याई। साची जोत धरे प्रभ कलिजुग, महाराज शेर सिँघ बेमुखां दिस ना आई। साची जोत साचा प्रभ, जगत आया जगदीस। साची जोत साचा प्रभ, बेमुखां जाए पीस । साची जोत साचा प्रभ, सतिजुग साचे छत्र झुलावे सीस। साची जोत साचा प्रभ, महाराज शेर सिँघ निहकलंक तेरी कोई ना करे रीस। जोत धरे जगत दयाल। रक्खक वछल भगत रखवाल। भगत रखवाल देवे माण, ब्रह्मपुरी साचे सिख पाल। महाराज शेर सिँघ नाथ त्रैलोकी सदा दयाल। दयाल पाल सिँघ दया प्रभ करे। कलिजुग सेव कमाई प्रभ मानस जन्म सुफल करे। चार जुग तेरी रहे वड्याई, ब्रह्मलोक जोत प्रभ धरे। महाराज शेर सिँघ देवे वड्याई, जो जन सरनी पड़े। जन आए सरन प्रभ सरनागत। प्रभ सदा हज़ूर ना जाए भागत। उपजावे शब्द सुणावे सच रागत। सुण साचा राग, सोया जीव जाए जागत। महाराज शेर सिँघ कर दरस तेरे पूरन होए भागत। जो जन होए प्रभ चरन भिखारी। साचा प्रभ घर दर गुरसिख द्वारी। अन्ध घोर घोर अन्ध प्रगट पैज संवारी। महाराज शेर सिँघ जुगो जुग प्रगट रक्खे लाज मुरारी। रक्खे लाज प्रभ लाजावन्त। प्रभ गुण ना जाणे कलिजुग जीव जन्त। कोई विरला जन पछाणे साचा सन्त। सोहँ शब्द वखाणे जिस बख्शे प्रभ कन्त। महाराज शेर सिँघ जोत

सरूप, महिंमा बड़ी अनन्त। अन्त आप अनन्त जग रिहा। जोत सरूप जुगो जुग प्रभ एका जेहा। एका जोत प्रभ, जोती जोत अनेक धारे देहा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरे जेवड अवर ना केहा। सारंगधर भगवान बीठला। गुरमुख साचे साचा रंग प्रभ डीठला। जन भगतां भाणा प्रभ लग्गे मीठला। बेमुखां सोहँ लग्गे जिउँ कौड़ा रीठला। महाराज शेर सिँघ अमृत वरखे, साध संगत आत्म करे सीतला। सीतल काया होई, कर सतिगुर दरस। जगत माया गई, मिटी आत्म हरस। साचे प्रभ किरपा भई, अमृत वरखा गई बरस। महाराज शेर सिँघ जन आए सरनाई, जोत जगाए विच अर्श। अर्शी जोत अर्श प्रभ धरे। कलिजुग जीव लोकमात विच ना डरे। जन्म मरन मरन जन्म ते पार परे। सति पुरख निरँजण किरपा आप करे। महाराज शेर सिँघ साची जोत साचे धाम धरे। साचा धाम प्रभ चरन निवास। आवण जावण मिटी त्रास। मिल्या पारब्रह्म परमेश्वर अबिनाश। महाराज शेर सिँघ जोत सरूप, जगत भण्डारी सर्ब गुणतास। गुणवन्त गुणतास। जन भगतां हिरदे रक्खे वास। जन भगत उपजाए कलिजुग जिउँ चन्दन प्रभास। दर खड़्हे सहाए विच प्रभ करे निवास। महाराज शेर सिँघ तेरे चरन साध संगत सदा बलि बलि जास । बलि बलि जाए संगत साध। रसना जपे नाम आत्म अगाध। एक शब्द एक धुन वजाई नाद। मिटे अज्ञान दिसे ब्रह्माद। महाराज शेर सिँघ किरपा कर, गुरसिख रसना आवे एका साद। रसन साद रमईआ राम। मिल्या माधव घनईआ शाम। आत्म याद ना भुल्लया नाम। रसना जप जप जीव महां सुख पाण। वड वड वड तप, सोहँ जपणा नाम । आत्म जप जप जप, सोहँ महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा देवे नाम। विष्नूं भगवान प्रभ का नाम। धरे जोत निहकलंक, जिउँ त्रेता राम। सोहँ शब्द सुफल कराए काम। महाराज शेर सिँघ जोत सरूप, सतिजुग जपाए साचा नाम। नाम जपाए सतिजुग सर्ब कलावन्त। तेज वखाए आप भगवन्त। गुरमुख वड्याई विच जीव जन्त। महाराज शेर सिँघ दरस दिखावे, गुरमुखां बेअन्त। बेअन्त रूप सति सरूप, प्रभ दरस दिखाए। सतिजुग भूप महिंमा अनूप, सर्ब सृष्ट मिटाए। विच अन्धकूप प्रगटे जोत बिन रंग रूप, कलि साची जोत धराए। महाराज शेर सिँघ तेरा स्वच्छ सरूप, जन भगतां आण तराए। तारे आप प्रभ तारनहार। साचा शब्द सोहँ देवे भण्डार। बेमुखां कलिजुग आत्म होवे धुंधूकार। साध संगत दीसे घनकपुर वासी, तेरा साचा सचखण्ड द्वार। जिथ्थे जोत प्रगटे प्रभ अबिनाशी, जन भगतां देवे नाम अधार। महाराज शेर सिँघ लोक तीन वासी, सच दीसे तेरा चरन द्वार। घनकपुर वासी तेरा द्वार सतिजुग सच। चार कुन्ट सर्ब धाम दीसे कच्च। जोत जलाए अग्न, जग जायण सारे मच। प्रगट जोत, गुरसिक्खां सिर रक्खे हथ। अन्तकाल कलिजुग जीव जायण मच्च। महाराज शेर सिँघ तेरे शब्द अटल, लिख्त लिखाई होवे सच। लिखाए लिख्त प्रभ जगत लेख, मिटाए दुष्ट दुराचारी।

मिटाए लेख बेमुखां बिधमाता की करे विचारी। दु:ख भुःख भुःख दु:ख लग जाए जगत बीमारी। बाल ना ठहिरन माता कुक्ख, कलिजुग होवे अन्त ख्वारी। महाराज शेर सिँघ मारी शब्द मार, सृष्ट पार उतारी। पार उतार उतार पार, जन भगतां बेड़ा किया पार। बेमुख कलिजुग डुब्बे अद्ध विचकार। ना दीसे प्रभ, ना दीसे पार किनार। बांहों पकड़ प्रभ रोढ़या, कलिजुग बेड़ा कर ख्वार। महाराज शेर सिँघ तुध बिन अन्तकाल ना देवे तार। राम राम राम त्रेता उपज्या राम। रामदास रामदास रामदास अमृतसर तेरा ग्राम। तेरा ग्राम कलिजुग बणया चार वरन साचा धाम। कलिजुग जीव कलिजुग दिस ना आया साचा राम। तन मन बुध हँकार रखाया, बण बैठे हँकारी राम। हँकार निवारे प्रभ बनवारी, करे ख्वारे सच जोती राम। कलिजुग जामा निहकलंक, महाराज शेर सिँघ धराया नाम। प्रगट जामा निहकलंक, प्रभ आया सच द्वार । बेमुखां कपट विचारया, प्रभ पूरे किया ख्वार। प्रभ जोत सरूपी शब्द उचारया, शब्द रूप मारी मार। अन्तकाल कलिजुग सर अमृत ढहि ढहि होए ख्वार। कलिजुग निहकलंक वड्डा वड आप, दस सुत होए दस अवतार। कलिजुग गुर पूरा सुत । जीव कलिजुग साचा शब्द उपजावे विच बुत्त। जोत मेल मेल जोत प्रभ करे अचुत्त। गुर निरँजण नरायण जोत सरूप जोती मूर्त्त । जोत सरूप जोती जोत मेल रक्खे विच सुत। निहकलंक धरे जोत विच सतिगुर। देवे शब्द आप प्रभ, मेल रक्खे धुर। गुर गोबिन्द एका जोत, दोए मूर्ति बैठे जुड़। एका शब्द एका राग, प्रभ इक्क उपजावे सुर। निरँजण जोत अनन्द निर्मल, मातलोक टिकावे प्रभ विच गुर। गुर आवे जग, प्रभ हुक्मे अंदर। साची जोत प्रभ जगावे हुक्मे अंदर। शब्द सुरत जोत मेल, प्रभ शब्द रक्खे तन अंदर। अन्तकाल छड ना दीसे जग अंदर। अन्तकाल कलिजुग प्रभ आए जोत धर। सोलां कला समरथ, जोत प्रगटाए प्रभ धरनी धर। जन भगतां शब्द चढ़ाए साचे रथ, शरन लगाए शरनी शर। बेमुखां खपाए जलाए भट्ठ, भगतां देवे फल प्रभ करनी कर। कलिजुग उलटी गेड़ वखावे लठ, कलिजुग कर्म है मरनी मर। साध संगत गुर चरनीं आए नठ, लग जाए चरन तर। महाराज शेर सिँघ कर ल्या इक्ठ, साध संगत ना होवे किसे डर। साध संगत ना भउ व्यापे। होए सहाई आप प्रभ आपे। सर्ब भुलाया प्रभ साचा जापे। महाराज शेर सिँघ निहकलंक अवतार, जगत जलाया घर घर होए स्सयापे। घर घर रोण सर्ब हिन्दवैणां। साचे दर बिन डिग्गे कलिजुग डूंघे वहिणा। भाईआं तांईं ना मिलियां भैणां। नारां मिल्या ना संग कन्तां बहिणा। साचा शब्द गुर जीव तेरा साचा गहणा । शब्द अन्धेरी झुल गई, जग जावे वैहन्दे वहिणा। कलिजुग तेरी फुलवाड़ी अन्त हुल गई, मदि मासी कोई ना रहणा। बेमुख दुनियां सारी भुल गई, निहकलंक डन्न प्या सहणा। महाराज शेर सिँघ तेरे भगतां सुरती खल्ल्ह गई, सद चरन निवास कर रहणा। गुरसिख गुरचरन भंवरा। लए चरन धूढ़ जन्म कर

संवरा। जन जो दर आए हो गंवरा। सचखण्ड साचा प्रभ सिर झुलाए चंवरा। महाराज शेर सिँघ निहकलंक, कलिजुग दूसर ना कोई अवरा। और ना दीसे दूसर कोए। सर्ब थांईं प्रभ तेरी सोए। कलिजुग जामा धार, गुरमुखां हिरदे धोए। सतिजुग साचा आकार, चार वरन दीए इक्क लड़ परोए। साचा दिया अधार सोहँ शब्द, निहकलंक तेरी चरन धूढ़, खोल्हे तीसर लोए। महाराज शेर सिँघ चार वरन दर आयण, सतिजुग तेरी साची सोए। चार वरन प्रभ सच वरतारा। जोत निरँजण धरे सतिजुग अपारा। शब्द साचा सोहँ खुल्हाए दस्म दुआरा। कलिजुग जीव मुग्ध अञ्याण, ना पावण सार गंवारा। महाराज शेर सिँघ शब्द भण्डारी, वरतावे शब्द भण्डारा। वरतावे शब्द प्रभ आप अतोल। साचा शब्द कलिजुग किसे विरले ल्या मोल। कलिजुग बेमुख सौं रहे कोल। रसना शब्द उचार प्रभ ऊँच कूक वजाए ढोल। महाराज शेर सिँघ शब्द लिखारी प्रगटे जोत, शब्द लिखावे रसना बोल। साचे प्रभ शब्द चलाया। प्रगट आप आपणा भेव खुल्हाया। शब्द विच निहकलंक प्रभ नाउँ रखाया। जन भगतां आत्म लाई खिच्च, चरन निवास दवाया। महाराज शेर सिँघ कलिजुग प्रगट, साचा राग सुणाया। साचा राग सच शब्द आप उपजावे। आत्म जाग सोहँ शब्द गुरसिख लगावे। पूरन कलिजुग भाग, जिस प्रभ दया कमावे। मानस जन्म ना लागे आंच, माता कुक्ख सुफल करावे। महाराज शेर सिँघ प्रगट जोत, गुरसिख बेड़ा पार करावे। कलिजुग बेड़ा पाप डुबाया। पाप अपराध कलिजुग खेल रचाया। सन्त साध कोई साचा नज़र ना आया। जगत भेख कलिजुग जीवां जगत बणाया। प्रभ साचा आत्म लए वेख, ना छुपे किछ छुपाया। अन्त पूर कराए लेख, जामा निहकलंक धर आया। जो कुछ वरते कलिजुग लैणा वेख, चार कुन्ट धुंदूकार मचाया। महाराज शेर सिँघ तेरा जोत सरूपी भेख, कलिजुग भस्म कराया। जोत सरूप भेख भगवान दा। कलिजुग बेमुखां अन्त खपाण दा। कलिजुग भेख कर आए प्रभ, मदि मासी सर्ब मिटाण दा। महाराज शेर सिँघ नाउँ धराए, कोई विरला गुरमुख जाणदा। विष्नूं भगवान प्रगटे जग। जोत अग्न चार कुन्ट जाए लग। बेमुख जीव जाण मौत कुठाली दग। महाराज शेर सिँघ साध संगत तेरी चरनीं जाए लग। चरन लाग कलिजुग जीव ना दु:ख व्यापे। साचा दर प्रभ तेरा, सति पुरखां ध्यापे। भगत जनां हरि सदा माई बापे। महाराज शेर सिँघ तुध जेवड, कलिजुग कोई ना जापे। कलिजुग वड्डा प्रभ भुयंग। साचा शब्द चढ़ावे आत्म रंग। गुरसिख कलिजुग पाप पहाड़ां जाए लँघ। तत्ती वा ना लागे अंग। महाराज शेर सिँघ सतिगुर पूरा, सदा सहाई अंग संग। अंग संग प्रभ सदा सहाई। गुरसिख तेरी जिस बणत बणाई। कलिजुग माया तैनूं लग्गे ना राई। महाराज शेर सिँघ तेरा होवे सहाई। होए सहाई सर्ब प्रभ नायक। मिटावे सर्ब जगत मायक। हिरदे इक्क सच नाम धरायक। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान घाली घायक।

घाल घाल घाल गुरसिक्खां घाली। जाल जाल जाल, हउमे शब्द संग जाली। बाल बाल बाल, आत्म दीप आप प्रभ बाली। माल माल माल, प्रभ माला माल करे घनकपुर वाली। डाल डाल डाल गुरसिख डाल, प्रभ फुल्ल लाए इक्क सोहँ डाली। भाल भाल भाल, कलिजुग प्रभ संगत मेल मिला ली। महाराज शेर सिँघ भगत कृपाल कृपाल कृपाल किरपा करे आप बनवाली। किरपा करे भगत जन मीता। मिटी काया हरस आत्म तृप्ता। नाम निधान निर्मल गुर दर आए गुरसिख पीता। महाराज शेर सिँघ गुरसिख तेरा, जुग चार सदा है जीता। चार जुग तेरे सिख वड्याई। निहकलंक जिस तेरी सेव कमाई। उच्च पदवी सच दर ते पाई। गर्भ वास तेरी बन्द खलास कराई । बैकुण्ठ निवास साची जोत विच जोत मिलाई। महाराज शेर सिँघ गुरसिख तेरे चरन भरवास, कलिजुग पावे वड्याई। जगत लिखाए लेख, गुर दर गुरसिख लिखारी। गुर गुर गुरसिख जाए जगत बलिहारी। साची दृष्ट देवे सच सिरजणहारी। एका प्रभ एका देवे इष्ट, सोहँ साचा नाम मुरारी। महाराज शेर सिँघ सारी सृष्ट, अन्तिम करे ख्वारी। कलिजुग लेख अन्त होए माढ़े। चार कुंट पै जाण उजाड़े। भाणा वरते दिन दिहाड़े। सत्तर लक्ख पठाण प्रभ पूरब चाढ़्हे। आस पास सर्ब ब्यास, महाराज शेर सिँघ तेरी अग्न जोत सभ साड़े। चढ़न पठाण प्रभ के भाणे। पुज्जण ब्यास होए मुहाने। वरते कहर प्रभ मारे शब्द बाणे। दु:ख भुक्ख अन्त रोग देही लग जाणे। रोण मुगलाणीआं बांह लै सरहाणे। होवे हत्थ वड्याई महाराणे हिन्दवाणे। धरे जोत निहकलंक तरल जुआने। महाराज शेर सिँघ तेरे हुक्मे अंदर, भुज्ज जाण जीव जिउँ भठयाले दाणे। जीव भुल्ले कलिजुग बेमुख। सदी चौधवीं उखाड़े उम्मत रुक्ख। ना कोई रहे मुहम्मदी, ना कोई मुहम्मदी सुत। महाराज शेर सिँघ निहकलंक अवतार शब्द लिखाए उनुत। मुहम्मद ईमान, कलिजुग प्रगट्या कुरान। सदी चौधवीं मिट जाए निशान । सच कर्म कर्म सच कर्म कर्म सच ना जगत रहे माण। माता गऊ रक्खक भगवान होवे ग्वाला कृष्न निधान। कलिजुग प्रगटे निहकलंक बली बलवान। सँघारे दुष्ट जो गऊ बध खाण। सतिजुग साचा प्रगटे, मदि मासी नज़र ना आण। एक शब्द करे वरतार, चार कुन्ट होए गुंजान। महाराज शेर सिँघ जोत निरँजण, तीन लोक लोक तीन विष्नूं भगवान। मारे शब्द अल्ला अलाही। प्रगट जोत करे ख्वार निकाही। धरे प्रकाश साची जोत वड दाता बेपरवाही। महाराज शेर सिँघ तुध जेवड, अवर कोई दीसे नाही। मुहम्मद संग मुहम्मदी, प्रभ अन्त करे ख्वार। वेला अन्त अन्त आ गया, चार जुगां आई हार। पायण दरोही ख़ुदाए नबी रसूल दी, प्रभ साचे शब्द मारी मार। कोई नज़र ना आवे पीर दस्तगीर, ऐसा करे ख्वार। महाराज शेर सिँघ कलिजुग प्रगट निहकलंक अवतार। निहकलंक रूप नरायण। सुभागा धाम, प्रभ प्रगटे विच हिन्दवायण। प्रभ साचा धाम गुरमुख पेखे नैण। प्रभ जोती राम, सिर सोहे मुकट बैण।

सोहँ शब्द जपावे नाम, गुरमुख साचे रसना लैण। महाराज शेर सिँघ तेरी वड्याई, कलिजुग जीव ना सकण कहण। प्रगटी जोत प्रभ जाए अबलीस। पीर पैग़ंबर कलिजुग अन्त कोई ना दीस। निहकलंक प्रभ साचा, छत्र झुलावे सीस। महाराज शेर सिँघ अन्तकाल कलिजुग मिटाए, कर बीस इकीस। कुरान कुर्हा आप प्रभ दे मिटा। बत्ती सपारे जो मुहम्मद गया लिखा। प्रगट जोत निहकलंक पकड़ पहाड़ों चरनीं लवे ला। मिशर निवाही मुहम्मद हज़रत मुहम्मदी, अन्तकाल ख़ाक गोदी जाए सवा। कलिजुग प्रगट महाराज शेर सिँघ बेमुख खपाए, विच उलटी मति वसा। गया मुहम्मद मिट जायण मुहम्मदी। हसन हुसैन ना रहे अहिमदी। मिट जाए नाम तेरा अली शाह, ना रहे तेरी राम दी। निहकलंक प्रगट अवतार, धर जोत कृष्ना शाम दी। उपाए कलि खपाए अन्त। कोई ना जाणे की करे भगवन्त। शब्द वखाणे कोई निर्मल सन्त। कलिजुग भुल्ले बेमुख जन्त। महाराज शेर सिँघ कलंकनिह सर्ब गुणवन्त। मूसा ईसा प्रभ कलि उपाया। कलिजुग अन्तिम करन दा खेल रचाया । भगत वछल गऊ धेन बेमुखां आहार बणाया। कलिजुग जामा धार, निहकलंक बेमुखां आण खपाया। गया अथर्बण अल्ला वेद। कलिजुग प्रगट निहकलंक सभ खुल्हाए भेद। पहले शब्द लिखाए, फिर सृष्ट कराए खेद। महाराज शेर सिँघ जोत सरूप ना किसे जणावे भेद। आप अभेद जगत प्रभ भेदा। चार जुग वरते वरते प्रभ विच चार वेदा। चौथा वेद आया कलिजुग अथर्बण, निहकलंक खेल अचरज अचरज खेल जगत विच खेदा। महाराज शेर सिँघ जोत सरूप, जामा धरे अछल अछेदा। जामा धारे विच घनकपुरी। धारे जोत, बेमुख जीवां ना दीसे धाए दूरी। मार पछाड़े, साची प्रीत ना संग प्रभ जुड़ी। महाराज शेर सिँघ कलिजुग अन्त झूठे धन्दे झूठी दुनियां सारी रुड़्ही। झूठे धन्दे झूठे मानस। प्रभ सिमरन का किया आलस। कोई जन विरला आत्म खालस। निहकलंक रसना जप जीव, तेरे मन होए ना आलस। महाराज शेर सिँघ अन्तकाल गुरसिख तेरा बण जाए सालस । आया प्रभ जगत विहारी। कलिजुग पैग़ंबर ईसा मूसा करे ख्वारी। जामा धार निहकलंक, जोत सरूप सृष्ट सँघारी । अग्न जोत दिशा पच्छिम प्रभ लाए जोत चिंगारी। महाराज शेर सिँघ तेरे नाम, चार कुन्ट होवे जै जै जैकारी। मिटे ईसा ना रहे असीला। जोत सरूपी प्रभ अन्त करन दा किया हीला। झूठा जाम प्याए, देह आत्म जोत लगाई तीला। महाराज शेर सिँघ नाम निहकलंक रखा गया, बैठ गुर गोबिन्द घोड़ा नीला । नीले घोड़े बैठ, गोबिन्द करी पुकार। कच्ची छड्डी अनन्दपुर, सिक्खां दवाई हार। कलिजुग अन्त करन नूं, प्रभ प्रगटे निहकलंक अवतार। साचा गुर शब्द लिखा गया, साची सुण प्रभ पुकार। कलिजुग वेला अन्त आ गया, प्रभ करे जोत आकार। जामा घनकपुरी विच धार के, निहकलंक ल्या अवतार। महाराज शेर सिँघ नाम रखायके, छड्डी देह किया जोत आकार। विच साचे सिख जोत

टिकायके, साचा भगत धरे प्यार। कलिजुग अन्तिम अन्त करायके, सतिजुग साचा सच धरे प्यार। सतिगुर मनी सिँघ तख्त बिठायके, सतिजुग तिलक लगाए आप दातार। चार वरन चरन लगायके, चार कुन्ट सोहँ शब्द होवे जै जै जैकार । आपणा जोत सरूपी भेख वटायके, वरते विच संसार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान जोत जगायके, गुरसिक्खां बेड़ा कर जाए पार। हुक्मे तेरे सत्तर लक्ख। चार चुफेर प्रभास रोवण कक्ख। कलिजुग अन्धेर जिउँ चन्द रात मस्स। हाहाकार चार चुफेर, शब्द बाण प्रभ मारया कस। साचा प्रभ प्रगटे ना लाए डेर, साध संगत बचे सो जो जन चरनीं आवे नस्स। आप अडोल रहे बैठ, सर्ब सृष्ट होई भस। जुग चौवीए निहकलंक पाया फेरा, जग आपणा जाए दस्स। वड्डा जामा विच देह धारी निहकलंक। एका जोती साचे आवे, जगत भेख कर अनक। जुगो जुग भेख प्रभ धारे, धरे जोत विच जीव कनक। चौथे जुग प्रभ आया, जोत सरूप पुरी विच घनक। कलिजुग उत्तम सोहँ शब्द सुणाया, जन विरले हिरदे रक्खे मणक। वरते कहर कहर अन्धेरी। निहकलंक कलि वारी तेरी। पै जाए दुहाई ना लग्गे देरी। साचा प्रभ कलिजुग प्रगट, ना करे हेरा फेरी। महाराज शेर सिँघ जीव की जाणे गति तेरी। ना जाणे जीव, ना जणाए प्रभ। बेमुख वस नहीं कुछ, जिउँ कल्लर विच दब्ब। भगत वखाणे गुण निधाने, दर तेरा गया लभ। महाराज शेर सिँघ तेरे भाणे, जगत अन्धेरी कहर जाए वग । वरते कहर, उलटे वहिण दरया। एका पहर एका लहर, भैण तांई छड्ड जायण भरा। हिन्दवाणीआं मुगलाणीआं आवण जावण वाहो दा। भाणा वरते निहकलंक तेरा, कोई रहे ना आपणे थां। मारे मार उजाड़े, चार कुन्ट जीव जन्त उखाड़े। नारीआं रोवण ना दिसण लाड़े। रोवण मावां गोदी खाली, अन्त होए दिन माड़े। बेमुख रोए अन्तकाल, कलिजुग अग्न जोत प्रभ साड़े। जामा धार निहकलंक, सभ सृष्ट भजाए दिन दिहाड़े। महाराज शेर सिँघ साध संगत साची रंगण नाम इक्क चाढ़्हे। दर दर घर घर पै जाए दुहाई। नर नर वर वर रोवे लोकाई। कलिजुग अन्तिम सतिजुग वासी देवे पा दुहाई। महाराज शेर सिँघ सो जन उधरे, जो आए तेरी सरनाई। मार मार मार प्रभ शब्द बाण जग मारया। तार तार तार प्रभ जन भगतां शब्द ज्ञान संग तारया। ख्वार ख्वार ख्वार कर, कलिजुग जीव सँघारया। अधार अधार अधार कर, कर किरपा साचा गुरसिख उधारया। महाराज शेर सिँघ निहकलंक अवतार, रसना साचा सोहँ शब्द उचारया । सोहँ शब्द जगत प्रवेश। साचे साहिब को सदा आदेस। कलिजुग अचरज किया भेस। महाराज शेर सिँघ तेरा ऊँचा दर, दर खड़्हे लक्ख महेष। लक्ख विष्न महेष तेरा दरस पायण। बाशक सीस सहँसर, मुख रसना नाम तेरा गायण। ऊँचा दर तेरा निहकलंक गुरमुख आस पुजायण। महाराज शेर सिँघ गुर सतिगुर पूरा, गुरसिख भेव कलि पायण। पेख पेख पेख जीव मिटे भेख। घनकपुर वासी साचे लिखाए लेख। कलिजुग जामा

धार गुरसिख मेट वखाए लिखी विधाता रेख। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान चरनीं लग जीव जगत ना वेख। जगत भुलेवा प्रभ भरम दा। गुरसिख चरन प्रीती कर, नहीं वेला हुण शर्म दा। प्रभ साची नीती देवे फल देवे पूरब कर्म दा। कर किरपा चरन प्रीती देव, दु:ख लाहवे सारे जन्म दा। महाराज शेर सिँघ कलि निहकलंक सति कर माण, ना वेला अन्त भरम दा। भुलेखा भरम जीव मानस गंवाए जन्म। प्रगट जोत प्रभ किया करम। महाराज शेर सिँघ सच सतिजुग उपजावे, सच आपणा चलावे धर्म। साचा धर्म सति सतिजुग रहणा। सति वड्याई देवे प्रभ, विच साध संगत मिल बहिणा। साध संगत सभ की जोत, जन मन्न भाई भैणां। महाराज शेर सिँघ सति बचन लिखाए, सति साध संगत मन्न लैणा। जो ना मन्ने, ना राखे भाउ। साचा प्रभ ना लागे दाउ। आपणा किया जीव अन्त फल आपे खाउ। महाराज शेर सिँघ गुर सतिगुर पूरा, दरगाह साची करे निआउँ। साची दरगाह प्रभ सदा खड़्हा हज़ूर। बेमुख भर भर डोबे पूर। साध संगत प्रभ आसा पूर। आत्म धरे जोत सरूपी साचा नूर। महाराज शेर सिँघ तेरा साचा नाम, ना तुट्टे कदे सरूर। साचा नाम साची रास। साचा प्रभ विच आत्म साची वास। जन भगतां प्रभ होए रहे सद दास। प्रगटे जोत जन दोए जोड़ करे अरदास। महाराज शेर सिँघ साध संगत तेरे हिरदे किया निवास । हिरदे वसे प्रभ वसनीक। हँकारीआं प्रभ तारदे जिउँ तारे बाल्मीक। साचा शब्द ज्ञान दे, आत्म साची पावे भीख। महाराज शेर सिँघ तेरा साचा अमृत, रसना रस माणे जीव रसना पीख। पीवत पीवत पीवत आत्म तृप्तास्सया। जीवत जीवत जीवत गुरसिख ना कदे विनास्सया। दीपक दीपक दीपक जोत धरे प्रभ अबिनाशया। महाराज शेर सिँघ गुर सतिगुर पूरा, रख गुरसिख चरन धरवास्सया। चरन धरवास मिले धर्मापत। सर्ब जीव की जाणै प्रभ मित गति। आत्म शब्द उपजावे सति सति। महाराज शेर सिँघ गुर सतिगुर पूरा, अन्तकाल कलिजुग रक्खे पति। पतिपरमेश्वर सर्ब कल परिपूरन। शब्द लिखाए सच, ना रसना शब्द अधूरन। गुरसिक्खां जोत जगाई रंग चढ़ाई प्रभ चरन धूढ़न। महाराज शेर सिँघ गुर सतिगुर पूरा, हिरदे वसे ना वेख जीव दूरन। दूर ना दीसे प्रभ दयालू। हिरदे प्रवेशे सर्ब कृपालू। आत्म जोत सरूपी भेसे, ना करे कोई वसालू। महाराज शेर सिँघ गुर सतिगुर पूरा, जगत भगत सर्ब प्रितपालू। जगत पित तेरी सरनाया। भय भयानक वरते कलि, दर साचा दिस ना आया। अन्त वेला ना जाए टल, जीव लक्ख उपाव बणाया । महाराज शेर सिँघ निहकलंक धुरदरगाहों आया चल, जिस अन्तिम खेल रचाया। आया ईश्वर विच्चों सचखण्ड। सृष्ट सबाई होवे रंड। चार कुन्ट पै जाए डण्ड। निहकलंक जोत धरी विच वरभंड। शब्द अन्धेरी कलिजुग जीव जाए छंड। साचा शब्द अधार, प्रभ गुरमुखां जाए वंड। महाराज शेर सिँघ गुर सतिगुर पूरा, गुर कलिजुग जोत प्रचण्ड। चण्ड प्रचण्ड प्रभ तेरी

जोत। एक शब्द लगावे जग चोट। दुखी जीव बिल्लाए जिउँ डिग्गे आलणे बोट। महाराज शेर सिँघ तेरा खुल्हा दर, दर आयण पापी कोट। दर दर प्रभ दर द्वार। किरपा कर प्रभ अन्त देवे तार। कलिजुग दस्से साची बिध, जीव बेड़ा हो जाए पार। सोहँ शब्द मार्ग सिद्ध, कलिजुग जीव ना होए ख्वार। रसना जप आत्म जाए विध, खुल्ह जाए दस्म दुआर। घर पावे नौं निध, ना होवे जगत ख्वार। महाराज शेर सिँघ गुर सतिगुर पूरा, देवे सोहँ शब्द अधार। साचा शब्द सच संगीत। निहकलंक साची तेरे चरन प्रीत। चरन लाग जीव सदा अतीत। महाराज शेर सिँघ निहकलंक, चार वरन तेरे गावे रसना गीत। साचा गीत कलिजुग गोबिन्द। बेमुख कलिजुग रहे भविंद। आयण दर कर जायण निन्द। चरन लाग कलिजुग प्रभ प्रगटे बख्शिंद। अमृत रस पीओ प्रभ वरखाए अमृत नीर सिंध। महाराज शेर सिँघ गुर सतिगुर पूरा, कलिजुग प्रगट्या मृगिन्द। उठ जीव जाग, क्यों वक्त विहाया। उठ जीव जाग, वेला प्रभ मिलण दा आया। उठ जीव जाग, प्रभ चार कुन्ट अग्न जोत जलाया। उठ जीव जाग, बेमुखां हाहाकार मचाया। उठ जीव जाग, क्यों जगत शरमाया। उठ जीव जाग, प्रभ लाहे कलिजुग माया। उठ जीव जाग, वेला अन्त अन्त दा आया। उठ जीव जाग, थिर घर वासी विच मात दे आया। उठ जीव जाग, प्रभ पड़ शरनाया। उठ जीव जाग, रैण सौं के वक्त लँघाया । उठ जीव जाग, जुग चौथे निहकलंक जग आया। उठ जीव जाग, क्यों सोए भाग आपणा आप भुलाया। उठ जीव जाग, निहकलंक हथ पकड़ी सृष्ट वाग, क्यों साचा प्रभ भुलाया। उठ गुरमुख जाग, प्रभ साचा शब्द सुणावे राग, बेमुखां कलिजुग सुआया। उठ जीव जाग, सुण शब्द अहलाद, प्रभ कलिजुग नाद वजाया। उठ जीव जाग, वेख की वरते ब्रह्माद, प्रभ तीन लोक उलटाया। मिटे जन्म ब्याध, महाराज शेर सिँघ निहकलंक दर आया। निहकलंक भारत प्रभ साचा भूप। चार वरन परोए इक्क सूत। धरती मात वरन चार वर दे, कराए दे इक्क पूत। महाराज शेर सिँघ जामा धार जोत निहकलंक बिन रूप। रूप ना दीसे निहकलंक, वरते विच संसार। रूप ना दीसे निहकलंक, सोहँ शब्द कराए जै जै जैकार। रूप ना दीसे निहकलंक, शब्द लिखावे अगम्म अपार। रूप ना दीसे निहकलंक, गुरमुखां देवे दरस अपार। रूप ना दीसे निहकलंक, कलि आया धर जोत अपार। रूप ना दीसे निहकलंक, झूठी माया पाई संसार। रूप ना दीसे निहकलंक, रसना लग्गा मदि मास आहार। रूप ना दीसे निहकलंक, कर्म धर्म जीव दोवें दित्ते हार। रूप ना दीसे निहकलंक, ना दीसे तेरा सच दरबार। सतिजुग छत्र झुल्ले तेरे सीसे, गुरसिक्खां देवे चरन प्यार। जगाई जोत निहकलंक, जगत जलाया। जगाई जोत निहकलंक, शब्द डंक लगाया। जगाई जोत निहकलंक, चार कुन्ट टुम्ब उठाया। जगाई जोत निहकलंक, दु:ख भुक्ख जगत जीव दुखाया। जोत जगाई निहकलंक, सुख कलि जीव सर्ब मिटाया। जोत जगाई

निहकलंक, चार कुन्ट वहीर चलाया। जोत जगाई निहकलंक, राउ रंक इक्क कराया। जोत जगाई निहकलंक, ऊँच नीच कोई दिस ना आया । जोत जगाई निहकलंक, वरन चार इक्क धाम बहाया। जोत जगाई निहकलंक, सोहँ साचा शब्द चलाया। जोत जगाई निहकलंक, उनन्जा पवण सिर छत्र झुलाया। जोत जगाई निहकलंक, करोड़ तेतीस चरन बहाया। जोत जगाई निहकलंक, खण्ड ब्रह्मण्ड प्रभ शरन तकाया। जोत जगाई निहकलंक, बीर बैताल कोई दिस ना आया। जोत जगाई निहकलंक, हाकन डाकन सिर मुंडवाया। जोत जगाई निहकलंक, चार कुन्ट मृदंग वजाया। जोत जगाई निहकलंक, बीर मुहम्मद वस कराया। जोत जगाई निहकलंक, कुरान अञ्जील दे मिटाया। जोत जगाई निहकलंक, सरबत्त तीर्थां जोत खिचाया । जोत जगाई निहकलंक, कोई दूसर रहण ना पाया। जोत जगाई निहकलंक, पूजा पाठ कलिजुग सभ मिटाया । जोत जगाई निहकलंक, अन्तकाल कलिजुग कोई दूसर दिस ना आया। जोत जगाई निहकलंक, सच आपणा आप वरताया । जोत जगाई निहकलंक, साचा नाम सतिजुग राह दिसाया। जोत जगाई निहकलंक, सतिगुर मनी सिँघ सतिजुग उपजाया । जोत जगाई निहकलंक, सिर साचा छत्र झुलाया। जोत जगाई निहकलंक, राजा राणा सभ शरनी लाया। जोत जगाई निहकलंक, महाराज शेर सिँघ नाउँ धराया। कर जोत आकार निहकलंक प्रकाशया। कर जोत प्रकाश, कलि सृष्ट करे सभ नास्सया। कर जोत प्रकाश, करे सभ राउ दासन दास्सया। कर जोत प्रकाश निहकलंक, साचा शब्द चलावे प्रभ अबिनास्सया । कर जोत प्रकाश निहकलंक, साध संगत प्रभ करे निवास्सया। कर जोत प्रकाश निहकलंक, महाराज शेर सिँघ आए जग कर दरस सर्ब दु:ख नास्सया। धरी जोत प्रभ जगत गम्भीर। धरी जोत निहकलंक, गुरसिख पूरन सति सति सरीर। धरी जोत निहकलंक, सोहँ शब्द रसन चलाए तीर। धरी जोत निहकलंक, बेमुख ना बन्न्हण धीर। धरी जोत निहकलंक, विच हउमे लाई पीड़। धरी जोत निहकलंक, बेमुख दित्ते रुला लथ्थे चीर। धरी जोत निहकलंक, करे कलिजुग अख़ीर। धरी जोत निहकलंक, बेमुखां करे शांत सरीर। धरी जोत निहकलंक, होए सहाई वेले भीड़। धरी जोत निहकलंक, वड पीरां पीर। धरी जोत निहकलंक, महाराज शेर सिँघ गुणी गहीर। साचा जामा निहकलंक, सच्चम सच। साचा जामा निहकलंक झूठी दुनियां जाए मच । साचा जामा निहकलंक, बेमुख कलि कचन कच्च। साचा जामा निहकलंक, झूठे राज राग घर दिसण कच। साचा जामा निहकलंक, जोत सरूप प्रगट गुरसिक्खां गया रच। महाराज शेर सिँघ साचा शब्द तेरा, तेरे बचन लिखाए सच। सच बचन तेरा निहकलंक, आप सदा अडोल। साचा बचन तेरा निहकलंक, सद आप अतोल। सति बचन तेरा निहकलंक, दुनियां सोई रही अनभोल। साचा बचन तेरा निहकलंक, कलिजुग तोले पूरे तोल। साचा बचन तेरा निहकलंक, बेमुख जीव सौं रहे कोल । साचा बचन

तेरा निहकलंक, अन्तकाल कलिजुग देवे भुलेखा खोल्ह। साचा जामा तेरा निहकलंक, सच शब्द वजावे ढोल। साचा जामा तेरा निहकलंक, सर्ब सृष्ट रिहा कलि मौल। साचा जामा महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान निहकलंक उप्पर धौल। धर जोत निहकलंक, जगत डुलाया । धर जोत निहकलंक, राउ रंक भुलाया। धर जोत निहकलंक, बेमुखां मन हँकार वसाया । धर जोत निहकलंक, क्रोध चण्डाल विच धराया। धर जोत निहकलंक, अग्न जोत बेमुखां हिरदा जलाया। धर जोत निहकलंक, उलटे गेड़ कलिजुग भवाया। धर जोत निहकलंक, रणभूमी इक्क खेल रचाया। प्रगट जोत निहकलंक, वेखे खेल आप रघुराया। धर जोत निहकलंक, चण्ड प्रचण्ड प्रभ तेज वधाया। धर जोत निहकलंक, झूठा ठूठा कलिजुग भन्न वखाया। धर जोत निहकलंक, सतिजुग साचा लाया। धर जोत निहकलंक, गुरमुखां आत्म ब्रह्म ज्ञान दवाया। धर जोत निहकलंक, निरहारी निरवैर समाया। धर जोत निहकलंक, गुरसिक्खां साचा राह दिखाया। धर जोत निहकलंक, जन भगत जामे बहत्तर लिख्त कराया। धर जोत निहकलंक, राजा राणा सभ तख्तों लाहया। धर जोत निहकलंक, एका शब्द एका सुरत चलाया। धर जोत निहकलंक, सति परमेश्वर विच कलिजुग आया। धर जोत निहकलंक, भगत वछल नाथ त्रैलोकी नाउँ नरायण प्रभ नाम रखाया। प्रगटे जोत निहकलंक, शब्द रसन अन्तकाल कलिजुग आप प्रभ चलाया। प्रगट जोत निहकलंक, बेमुखां हिरदा नष्ट कराया। प्रगट जोत निहकलंक, चार कुन्ट अन्धेर कराया। प्रगट जोत निहकलंक, आपणा भाणा आप वरताया। प्रगट जोत निहकलंक, त्रैभवन धनी जगत हिलाया। प्रगट जोत निहकलंक, कलिजुग जामा धार महाराज शेर सिँघ नाम धराया।