पुस्तकालयभाग १

९ सावण २००८ बिक्रमी मेरठ विहार होया

भगतन देवे प्रभ वड्याई। साची जोत विच ललाट जगाई। तीन भवन सर्ब गवन दी सोझी पाई। निर्मल जोत प्रभ विच देह जगाई। जगे जोत होए उज्जयार, अन्ध अन्धेर सर्ब मिट जाई। मिटे अन्धेर शब्द धुन्कार, अनहद साचा राग सुणाई। सुणया राग गया जीव जगत त्याग, साचे प्रभ चरन बण आई। लाग चरन प्रभ साची शरन, अन्त परमगति पाई। परमगति पाई मिली वड्याई, विच जोती जोत मिलाई। निर्मल जोत जोत मिलाई, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, लक्ख चुरासी गेड़ कटाई। भगत जन दर पाया माण। दरगाह होया सच परवान। अन्तकाल विच जाए बबाण। सचखण्ड साचा सिख सच पाए अस्थान। महाराज शेर सिँघ धर्म राए तेरे शब्द दी बाण। शब्द बाण असराईल। गुरसिख लेखा देण ना जबराईल।

शब्द साचा दरगाह साची होवे वकील। महाराज शेर सिँघ शब्द साचा, गुरसिख तेरी सच दलील। भगत जनां प्रभ आप रखवाल। एथे ओथे करे प्रितपाल। साचा शब्द सोहँ आत्म पाई माल । उज्जल होया विच कलिजुग, गुरसिख साचा सिँघ पाल। शब्द भण्डारी प्रभ साचा, दे शब्द कलि किया माला माल। दे वड्याई जन भगत, ब्रह्मलोक खड़्हा चरन दवाल। महाराज शेर सिँघ तेरे हथ वड्याई, जन भगतां होवे सदा रखवाल। रक्खे बिरद संवारे पैज। जन भगतां उधारे मारे नैज। साध संगत प्रभ मिल्या कलिजुग सहिज। महाराज शेर सिँघ शब्द साचा, सच रसना जाए कहिज। साचा शब्द दे गुरसिक्खां, प्रभ आत्म धुन वजाई। साचा शब्द दे प्रभ गुरसिक्खां, प्रभ साचे बूझ बुझाई। साचा शब्द दे प्रभ गुरसिक्खां, रंग साचा मजीठ दे चढ़ाई। गुरसिक्खां ब्रह्म ज्ञानियां, साचा ब्रह्म ज्ञान दवाई। साची जोत जगा गुरसिक्खां, कलिजुग दे वड्याई। साची जोत जगा गुरसिक्खां, प्रभ आत्म दे जगाई। साची जोत जगा गुरसिक्खां, थिर घर वासी सच दे बुझाई। साची जोत जगा गुरसिक्खां महाराज शेर सिँघ सतिजुग साची नींह रखाई। धरे जोत प्रभ विच गुरसिक्खां, आत्म करे उज्जयारा। धरे जोत प्रभ विच गुरसिक्खां, खोल्हे दस्म दुआरा। धरे जोत प्रभ विच गुरसिक्खां मिटाए धुंधूकारा। धरे जोत प्रभ विच गुरसिक्खां, बंध छुट्टे सर्ब संसारा। धरे जोत प्रभ विच गुरसिक्खां, महाराज शेर सिँघ हरि भगत प्यारा। हरि भगत हरि देवे माण। जन भगत जीव बाल अञ्याण। सोहँ शब्द आत्म देवे सति ज्ञान। महाराज शेर सिँघ कलिजुग वरते, तेरा शब्द सचा परवान। उत्तम भगत उत्तम ज़ात। सोहँ शब्द प्रभ देवे सच्ची करामात। उत्पत होवे विच सतिजुग, पाताल आकाश मात। गुरमुख रसना गायण उठ वेले प्रभात। बेमुख सुत्तयां रैण विहायण, ना मिल्या प्रभ साचा पात। महाराज शेर सिँघ देवे वड्याई, जन भगतां कलिजुग उत्तम ज़ात। भगत वछल भगत भण्डारी। सोहँ शब्द देवे दात, प्रभ आत्म अधारी। बैठे आप अडोल, जोत सरूप सदा निराधारी। कलिजुग जामा धार, निहकलंक जन भगतां पैज संवारी। संवारे पैज वड सागर सिंध। देवे माण जगत वड्याई, जिउँ सुरप्त राजा इन्द। होए सहाई अन्त प्रभ, रक्खे लाज गुर गोबिन्द। महाराज शेर सिँघ कलि तेरा दरस, जन भगतां लाहवे चिन्द। आत्म चिन्द संसा जाए। शब्द धुन प्रभ दे उपजाए। खुल्हाए सुन, अनहद साचा राग सुणाए। रुण झुण अमृत वरखा विच आत्म लाए। अमृत झिरना झिर, अमृत बूंद कँवल में पाए। पावे बूंद खुल्हे कँवल फुल, अज्ञान अन्धेर सर्ब मिट जाए। मिटे अन्धेर मिले प्रभ अतुल, ना तुल्या जाए। जोत सरूप महाराज शेर सिँघ, जीव साची जोत जगाए। जगे जोत आत्म प्रकाश । सर्ब दु:ख होए नास। दूख विनास प्रभ दीसे पास। प्रभ दीसे पास, जोत सरूप सदा अबिनाश। जोत सरूप सदा अबिनाश, साध संगत तेरा होया दास। साध संगत प्रभ दासन दासा। त्रैलोकी नाथ प्रगट जोत, विच संगत

करे वासा। जन भगतां दीसे प्रभ सद है साथा। गुर चरन प्रीती साचा भरवासा। महाराज शेर सिँघ कलिजुग रक्खे दे कर हाथ, जो जन रसना जपे स्वास स्वासा। रसना जप जपे गुर नाउँ। साची दरगाह प्रभ सच्चा देवे थाउँ। कलिजुग प्रगटे निहकलंक, गुरसिख लागे पाउँ। महाराज शेर सिँघ पकड़ तराया, गुरसिख कलिजुग बाहों। बाहों पकड़ तराए प्रभ, दु:ख दर्द दुहेला। जामा कलिजुग धार, गुरसिक्खां पंचम जेठ किया मेला। बेमुख गया ख्वार कर, बेड़ा विच शौह दरयाए ठेला। झूठी खेल प्रभ जगत लगाया। साचा नाम कलिजुग पाए माया। बेमुखां मनों भुलाया चित ना आया साचा प्रभ, मदि मास रसना विकार चलाया। कलिजुग जामा धार, निहकलंक दुष्टां आण खपाया। दूत दुष्ट प्रभ दर दुराचार। बेमुख कलिजुग जीव, चल आए ना प्रभ दरबार। जामा धारे निहकलंक, जोत सरूप नर अवतार। झूठी दुनियां सौं रही, लम्मे पैर पसार। वेला कलिजुग अन्त आ गया, प्रभ शब्द मारे मार। बेमुखां वक्त विहा गया, दर दर होइण ख्वार। साचा प्रभ लिख्त करा गया, जोत निरँजण कर आकार। महाराज शेर सिँघ निहकलंक नाउँ रखा गया, जन भगतां देवे शब्द अधार। निहकलंक तेरा साचा नाउँ। सोहँ साचा शब्द, साचे गुण गाउ। प्रगट जोत निहकलंक, इक्क कराए रंकां राउ। सोहँ शब्द वजाए धुनक, सुणाए सभनी थाउँ। जन भगतां सुहायण बंक, जिथ्थे प्रभ वसावे साचा नाउँ। धराए नाम प्रभ आप धरनापति । जन भगतां जाणे प्रभ आप मित गति। सतिजुग देवे साचा आत्म सति। गुरसिक्खां बुध बिबेक कर, विच आत्म पावे पावे साची मति। गुरसिख ना जाए डोल, प्रभ धीरज देवे यति। महाराज शेर सिँघ सतिजुग सोहँ साचा शब्द चलावे सति सति सति। सति सति सति वरताए सचा पातशाह। कलिजुग जामा धारे, निहकलंक बेपरवाह। अन्तकाल कलिजुग कोई दीसे ना । महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सोहँ साचा शब्द जपाए नां। साचा शब्द आत्म धुज। गुरमुख जोत जगाए, ना जाए बुझ। गुरचरन प्रीत जीव, कलिजुग गुर चरनी लुझ। महाराज शेर सिँघ शब्द भण्डारी, शब्द ज्ञान देवे जीव तुझ। शब्द ज्ञान गुरचरन विगासण। आत्म ध्यान सर्ब दु:ख नासण। उपजे ब्रह्म ज्ञान, धरे जोत प्रभ अबिनाशण। बेमुख दर ते रहण ना पाए, सोहँ शब्द सुण उठ नासण। गुरसिक्खां प्रभ साची जोत जगाए, सोहँ शब्द जपाए स्वास स्वासण । महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन भगतां दास दासन। भगत जन्म प्रभ सुफल कराए, जुगो जुग लै अवतार मातलोक विच होए सहाए। कलिजुग जामा धार निहकलंक प्रभ नां रखाए। बहत्तर जामे भगत जन प्रगट नाम लिखाए। उत्तम रक्खे पाल सिँघ, ब्रह्मलोक विच बिठाए। ब्रह्मा अन्त माण गंवाए, विच जोती जोत मिलाए। दूसर नाउँ गुर गुरसिख वड्याई । सवरन सिँघ दर अग्गे बहाई। गंवाए ध्रू माण, चौथे जुग प्रभ दे खपाई। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, खण्ड ब्रह्मण्ड दे उलटाई। माणा सिँघ तेरी भगती

महान। खड़िआ प्रभ विच बैकुण्ठ बबाण। मिलाए जोती जोत इक्क कर, प्रभ जोती जोत मिलाण। साची दरगाह मिले वड्याई, मिटया जगत आवण जाण। बुध्ध सिँघ तेरी बुध्ध बिबेक। एका रक्खी प्रभ चरन टेक। कमाई सेव कलिजुग प्रभ साचा वेख। जामा धार निहकलंक, साचे लिखावे लेख। महाराज शेर सिँघ देवे वड्याई, कर जोत सरूपी भेख। गुरसिख घाल तेरी थांएँ। कलिजुग मानस जन्म धन्न धन्न जणेंदी माए। बेड़ा ल्या बन्न्ह, साचा वक्त सुहाए। बाले चक्क बणे धाम न्यारा, रसना दुनियां गाए। महाराज शेर सिँघ देवे वड्याई, बुध्ध सिँघ सेव पाई थांएँ। कलिजुग धाम ना रहसी नाम। अन्ध अन्धेरी शाम। बेमुखां अन्तकाल मौत पिलाए जाम। जन भगतां देवे सोहँ साचा नाम। जामा धार निहकलंक, कलिजुग मिटाए सच कराए नाम। सचा कर्म करे प्रभ, कलिजुग मिटाए। सचा धर्म धरे प्रभ, सतिजुग साचा लाए। सतिजुग सति सति वरते, सोहँ शब्द चलाए। सतिवादी जीव ना कबहूं डरते, रहे राम सिउँ लिव लाए। निहकलंक तेरा भाणा कलि वरते, दुखी जीव जन्त रहे बिल्लाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तुध बिन ना कोए सहाए। सरबत्त तीर्थां प्रभ नाम मिटाए। तट्ट तीर्थ कोई रहण ना पाए। खाणी बाणी कोई दिस ना आए। कलिजुग अन्त गीता ज्ञान मिटाए। कुरान अञ्जील प्रभ अछेद कराए। जामा धार निहकलंक, एका नाम जगत चलाए। सोहँ शब्द वजाए डंक, चार कुन्ट जै जै जैकार कराए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सतिजुग साचा लाए। सतिजुग सालस आप प्रभ, सति धर्म उपाए। सतिजुग सालस आप प्रभ, सति पुरख प्रगटाए। सतिजुग सालस आप प्रभ, सति दीपक जोत जगाए। सतिजुग सालस आप प्रभ, सति मार्ग सति चलाए। सतिजुग सालस आप प्रभ, सति सति सति वरताए। सतिजुग सालस आप प्रभ, सच सच गुरमुखां झोली पाए। सतिजुग सालस आप प्रभ, सतिवाद सतिवाद रचाए। सतिजुग सालस आप प्रभ, इक्क सोहँ शब्द चलाए। सतिजुग सालस आप प्रभ, चार वरन इक्क कराए। सतिजुग सालस आप प्रभ, सतिजुग एका पन्थ रचाए। सतिजुग सालस आप प्रभ, सति धर्म दी नींह रखाए। सतिजुग सालस आप प्रभ, ऊँच नीच दा भेव चुकाए। सतिजुग सालस आप प्रभ, राउ रंक इक्क कराए। सतिजुग सालस आप प्रभ, दु:ख भुक्ख रोग मिटाए। सतिजुग सालस आप प्रभ, काम क्रोध हँकार मिटाए। सतिजुग सालस आप प्रभ, राजस तामस नेड़ ना आए। सतिजुग सालस आप प्रभ, सांतक रूप सति जीव उपाए। सतिजुग सालस आप प्रभ, सति पुरख सति वक्त बणाए। सतिजुग सालस आप प्रभ, सर्ब साची जोत जगाए। सतिजुग सालस आप प्रभ, मदि मास सर्ब हटाए। सतिजुग सालस आप प्रभ, सभ आपणी पूजा लाए। सतिजुग सालस आप प्रभ, सभ भरम भुलेखे लाहे। सतिजुग सालस आप प्रभ, सतिजुग आपणी जोत प्रगटाए। सतिजुग सालस आप प्रभ, जन भगतां साचा राह दिसाए। सतिजुग सालस

आप प्रभ, गुरसिक्खां बजर कपाट खुल्हाए। सतिजुग सालस आप प्रभ, आत्म कुफल सोहँ चाबी लाए। सतिजुग सालस आप प्रभ, कर किरपा आत्म किवाड़ खुल्हाए। सतिजुग सालस आप प्रभ, खण्डां वरभंडां दीपां लोआं सर्ब थांईं होए सहाए। सतिजुग सालस आप प्रभ, सतिजुग बणे साची नाए। सतिजुग सालस आप प्रभ, अन्तकाल सति पुरखां दरस दिखाए। सतिजुग सालस आप प्रभ, दे दरस देह छुडाए। सतिजुग सालस आप प्रभ, गुरमुख विच बबाण बिठाए। सतिजुग सालस आप प्रभ, जमदूत नेड़ ना आए। सतिजुग सालस आप प्रभ, गुरसिक्खां धर्म राज ना दे सजाए। सतिजुग सालस आप प्रभ, विच जोती जोत मिलाए। सतिजुग सालस आप प्रभ, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान दूसर कोई नाहे। सतिजुग धरे प्रभ जोत आकार। साचा शब्द सोहँ वरते भण्डार। जन भगतां दर घर हरि का द्वार। निहकलंक प्रगट जोत, देवे दरस अगम्म अपार। एका जोत आत्म दे जाए अधार। जगे जोत विच देह, आत्म होए उज्जयार। मिटे भेत जिउँ अनातम, ना कलिजुग होए ख्वार। महाराज शेर सिँघ निहकलंक साचा तेरा दरबार । दरबार सच सचा प्रभ दरबारी। कलिजुग प्रगटे निहकलंक अवतारी। सतिजुग होवे निहकलंक सची तेरी सिक्दारी। सृष्ट सबाई प्रभ आए चरन द्वारी। सोहँ शब्द चार कुन्ट सर्ब जीव रसन उचारी। साचा शब्द होवे सतिजुग, जीव साचा वडहारी। महाराज शेर सिँघ कलिजुग प्रगटे सच शब्द भण्डारी। साचा शब्द भण्डार प्रभ, गुरसिख कलि मंग। ऊँचा दर दरबार प्रभ, भुल जीव ना संग। प्रगटे निहकलंक अवतार नर, वड सूरा सरबंग। सोहँ शब्द उधारे, काया चाढ़्हे सीतलता रंग। साचा शब्द गुरचरन प्यार दे, महाराज शेर सिँघ साचा गुर साचा वर ल्या सिख मंग। साचा दर सच घर ते पाईए। आत्म चिन्दया सर्ब मिटाईए। निजानंद निज मांहि प्रगटाईए । निहकलंक बख्शिंद चरन लाग अवगुण बख्शाईए। बेमुख करन दर निंद, लक्ख चुरासी सद गेड़ भवाईए। सरन डिग्गे सतिजुग सारी हिन्द, निहकलंक तेरी वड वड्याईए। महाराज शेर सिँघ गुर गुणी गहिंद, चरन लाग सर्ब फल पाईए। अमृत फल गुरचरन सेवा। कलिजुग गुरसिख उत्तम मेवा। मिली वड्याई वड देवी देवा। महाराज शेर सिँघ कलंकनिह अलख अभेवा। अलख प्रभ ना किसे लखिआ। आपणा भेव ना किसे प्रभ दस्सया। जन भगत देवे प्रभ साची भिख्या। महाराज शेर सिँघ वेले अन्त हथ गुरसिक्खां सिर रक्खया। गुरसिख तेरे नाम वड्याई। कलिजुग निहकलंक सेव कमाई। रैण पसर पसार सुत्ती सर्ब लोकाई। साध संगत रसना जप नाम, हरि नाम आत्म तृखा मिटाई। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरसिक्खां देवे वड्याई। गुरसिक्खां प्रभ दरस दिखाया। बेमुखां प्रभ नर्क निवास रखाया। गुरसिक्खां सति सोहँ शब्द सुणाया। बेमुखां मदि मास रसन लगाया। गुरसिक्खां आत्म ज्ञान दवाया। बेमुखां काम क्रोध चलाया। गुरसिक्खां प्रभ पतित पुनीत कराया। बेमुखां आत्म

विकार वधाया। गुरसिक्खां निहकलंक आपणा दरस दखाया। बेमुखां कलिजुग माया विच फसाया। गुरमुखां प्रभ अज्ञान अन्धेर मिटाया। बेमुखां प्रभ हउमे ममता रोग वधाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कलिजुग प्रगट सोहँ खण्डा दो धार चलाया। सोहँ शब्द खण्डा दो धारी। भगतां देवे नाम अधारी। बेमुखां करे ख्वारी। जन भगतां पैज संवारी। बेमुख होए दुष्ट दुराचारी। जन भगतां देवे सतिजुग सची सिक्दारी। बेमुखां कलिजुग ममता लग्गी बीमारी। गुरमुखां अमृत देवे प्रभ वड्डा भण्डारी। बेमुखां दर ते हाहाकारी। गुरसिक्खां सोहँ शब्द प्रभ आत्म करे चमत्कारी। बेमुखां आत्म वसे हत्यारी। महाराज शेर सिँघ शब्द चलाया खण्डा दो धारी। सोहँ शब्द खण्डा दो धारा। बेमुखां चीरे जिउँ लक्कड़ी आरा। गुरसिक्खां आत्म दीसे सच निरँकारा। बेमुखां डोबे विच मंञधारा। गुरसिक्खां किया सोहँ पार उतारा। बेमुखां प्रभ दर दुरकारा। गुरसिक्खां रसना जप होवे जै जै जैकारा। बेमुख करे कलिजुग अन्त ख्वारा। गुरसिक्खां खोल्हे दस्म दुआरा । महाराज शेर सिँघ शब्द चलाया खण्डा दो धारा। निहकलंक खण्डा दो धार। बेमुखां कलिजुग करे ख्वार। गुरसिक्खां मानस जन्म देवे संवार। बेमुखां आई कलिजुग हार। गुरसिक्खां देवे शब्द सचा तार। बेमुख ना सोहण हरि के द्वार। गुरमुखां धाम सचा दरबार। महाराज शेर सिँघ शब्द चलाया खंडा दो धार। सोहँ शब्द सचा खण्ड। तीन लोक प्रभ दिया वंड। कलिजुग प्रगट सोहँ शब्द सुणाया वरभंड। सुण सुण जीव ना आत्म होवे रंड। बेमुखां हिरदक होया घमंड । अन्तकाल कलिजुग शब्द बाण मार कहर जाए वंड। सृष्ट सबाई हो जाए खण्ड खण्ड। कोई ना दीसे सुहागण सर्ब रोवण रंड। चार कुन्ट हाहाकार, सुणे पुकार ब्रह्मण्ड। कलिजुग करन विचार, प्रभ खेल मिटाई वरभंड। महाराज शेर सिँघ लिखावे, बेमुख कलिजुग पावण डण्ड। झूठा डंक झूठा पसारा। कलिजुग किया पार किनारा। निहकलंक प्रगटे नर अवतारा । महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरा सच दुआरा। सिख द्वार सदा चल आयण। गुरमुख कलिजुग तरायण। गुरमुख आत्म प्रभ दर्शन पायण। बेमुख हिदरक दु:ख प्रभ सदा वसायण। गुरमुख मिल्या सोहँ रसना गायण। बेमुख ना उतरे मन की भुख, रसन रस ना सदा बिल्लायण। महाराज शेर सिँघ सोई कलि वरते, जो हुक्म तेरे मन भायण। भाणा तेरा इक, जग भरम दूजा। कलिजुग जामा धार, सभ मिटाई पूजा। सच सोहँ शब्द चलाया, कोई रहे ना दूजा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरा दर जन भगतां कलिजुग सूझा। सच्चा दर दर आए दरवेश। साची जोत प्रभ आत्म करे प्रवेश। आत्म धरे जोत, गुरसिख बुध विषेष। ऊँचा दर सचा दरबार, दर खड़्हे सदा महेष। विच पाताल प्रभ साचा घर, सेजा करे उप्पर शेष। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरे नाउँ सदा आदेस। नाम तेरा सति देवे धीर। रसना जप जीव हउमे जाए पीड़। रसना जप जीव, अमृत वरसे देवे

शांत जिउँ बालक सीर। शब्द सुरत गुर ज्ञान दे, गुरसिक्खां देवे धीर। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जीव दरस कर होवे शांत सरीर। चार वेद होए बेताले। शांख सति सति सति दीपाले। रिग वेद ना रहे नाले। यजुर गंवाए प्रगट कृष्न वसाले। अथर्बण अल्ला नूर गंवाए खपाए गंवाए गुर गोपाले। जामा धार निहकलंक, सभ पाए अन्त भठयाले। महाराज शेर सिँघ सतिजुग प्रगटाए, सोहँ शब्द चलाए बेमिसाले। मिटाए वेद मिटे पुरान। जाए अञ्जील ना रहे कुरान। सिमरती कोई ना दीसे धुज धुरान। सोहँ मारे शब्द भगवान। महाराज शेर सिँघ कलिजुग वगे तेरे नाम दीबाण। नाम बाण कलिजुग सँघारया। जाणी जाण विष्नूं भगवान कलिजुग मारया। धरती ध्यान किया खेल, जोत सरूप निराधारया। गुणी निधान तेरा भेव, जुगो जुग ना किसे विचारया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जामा निहकलंक कलि धारया। जामा धार जगत भुलाया। जोत सरूपी सरूप प्रभ छुपाया। जन भगतां दे दरस अनूप, प्रभ आपणा भेव चुकाया। महाराज शेर सिँघ कलि साचा भूप, सिर ताज जगत दे लाहया। जगत जीव ना छत्र झुलाए। ऊँच नीच प्रभ इक्क कराए। राउ रंक कोई दिस ना आए। हरन फरन प्रभ खेल वरताए। जल थल थल जल वहाए। दु:ख सुख भुख इक्क रंग वरताए। साचा शब्द गुरसिक्खां आत्म ज्ञान दवाए। महाराज शेर सिँघ तेरे दर, साची नाउँ भिच्छया कोई विरला गुरमुख पाए। भिच्छया देवे प्रभ सिख दर बण भिखारी। देवे दाता वड भगत भण्डारी। खुल्हे दृष्टी होए जोत आकारी। महाराज शेर सिँघ कलंकनिह खुल्हावे दस्म दुआरी। खुल्हे द्वार मिले आत्म रस। एका शब्द सोहँ आत्म जाए वस। झूठी देह अन्ध अंध्यार छिन्न भीतर जाए नस। साची जोत किया आकार, होया प्रकाश जिउँ रवि ससि। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सोहँ शब्द गया जगत दस। सुरप्त खड़्हे प्रभ चरन हज़ूर। साचा प्रभ सुरप्त जनां दी आसा पूर। जामा शेर सिँघ निहकलंक वड सूरा सूर। जगाए जोत गुरसिख जिउँ कोहतूर । आत्म मिले सर्ब सुख, साचा विच वसाए नूर। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, गुरसिख मस्तक लाए धूढ़। मस्तक धूढ़ साचा धर्म। साचा लेख प्रभ सच लिखाए करम। मातलोक जीव भरवास कर, वास गर्भ ना होवे जरम। एका प्रभ जोत जगाए, जोत मिटाए भरम। महाराज शेर सिँघ सतिजुग साचा, जुगो जुग चलाए साचा धर्म। साचा धर्म प्रभ जगत चलाए। झूठा ठूठा कलि रहण ना पाए। रसना लूठ जीव बिल्लाए। अमृत सिंच प्रभ सति सन्तोख दवाए। जोत जगाए किंच प्रभ धवल धर्म वरताए। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, प्रगट साचा मग चलाए। साचा मग चले जग सति । निहकलंक कलि आया, गुरसिक्खां रक्खे पति। आपणा आप बुझाया, ब्रह्म ज्ञान दिया प्रभ तत्त। सोहँ साचा शब्द सुणाया, गुरमुख ना टुट्टे तेरा यति। महाराज शेर सिँघ दरस दिखाया, आत्म जोत जगाई सति। दरस दिखा प्रभ दृष्ट खुल्हाई । साची जोत

प्रभ सच मेल कराई। होया मेल भया प्रकाश, देह अन्धेर सर्ब मिट जाई। महाराज शेर सिँघ सर्ब गुणतास, साची बूझ बुझाई। साची बूझ सति पुरखां देवे। सति निरँजण जोत विच सुख वसेवे। बेमुख विरले जायण रोत, ना पायण प्रभ भेवे। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, कलिजुग विरला गुरमुख सेवे। सेवक सेवा सेव प्रभ लाया। सोहँ साचा शब्द प्रभ रसन चलाया। करे वड्डा वड देव, प्रभ सति मन्त्र दृढ़ाया। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा प्रगट कलिजुग आया। सेवक सेवा कर प्रभ दर आए। सेवक सेवा कर प्रभ जग वड्याए। सेवक सेवा कर, अन्त साची जोत मिल जाए। सेवक सेवा कर, साध संगत प्रभ निवास दवाए। सेवक सेवा कर, साचा प्रभ जन्म मरन दा गेड़ कटाए। सेवक सेवा कर, गर्भ जून प्रभ फंद कटाए। सेवक सेवा कर, थिर घर वासी थिर घर पहुंचाए। सेवक सेवा कर, अनन्द मंगल प्रभ दर ते गाए। सेवक सेवा कर, सच ऊँचो ऊँच सच प्रभ दिखाए। सेवक सेवा कर, सर्ब जगत प्रभ माण रखाए। सेवक सेवा कर, साची लिख्त प्रभ दे लिखाए। सेवक सेवा कर, जन भगतां विच प्रभ नाम धराए। सेवक सेवा कर, अन्तकाल अमरापद पाए। सेवक सेवा कर, सचखण्ड प्रभ निवास दवाए। सेवक सेवा कर महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरा होए सहाए। साचा सेवक गुरचरन सेव कमाए। तन मन धन वार, चरन प्रीती लाए। अन्त बेड़ा होया पार, प्रभ प्रगट दरस दिखाए। गया जन्म सुधार, लक्ख चुरासी गेड़ कटाए। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, चेत सिँघ तेरी लाज रखाए। तेरी सेवा गऊ दान। पूरन पाए दर भगवान। सुफल होया विच जहान। चार वरन सतिजुग जायण कुरबान । धन्न धन्न धन्न गुरसिख, प्रभ साचे दी सेव कमाण। कर दरस मन उतरे भुख, होए कलि निहकलंक बलवान। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, सिक्खा देवे माण। धन्न जन्म गुरसिख, कलिजुग सेव कमाई। प्रगट जामा निहकलंक, कलिजुग देवे वड्याई । आत्म होवे सर्ब सुख, भुख रहे ना राई। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, सति पुरखां होवे सहाई। गुरसिख कलिजुग सति सरूप। सति पुरख लिखाए आप प्रभ भूप। उज्जल करे मुख विच कलि अन्ध कूप। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, जोत आकार बिन रंग रूप। शब्द रूप प्रभ शब्द चलाया। शब्द रूप प्रभ जगत तुलाया। शब्द रूप प्रभ अग्न जोत जलाया। शब्द रूप प्रभ खण्ड ब्रह्मण्ड डुलाया। शब्द रूप प्रभ भाणा कलि वरताया। शब्द रूप प्रभ चार कुन्ट हाहाकार मचाया। शब्द रूप प्रभ शब्द शब्दी खेड रचाया। शब्द रूप प्रभ आपणा भेव ना किसे जणाया। शब्द रूप प्रभ शब्द बाण जगत टुम्ब उठाया। शब्द रूप प्रभ शब्द खण्डा कलिजुग हथ फड़ाया। शब्द रूप प्रभ शब्द सति डण्डा, बेमुखां सिर लाया। शब्द रूप प्रभ वसे विच वरभंडा, हाकन डाकन सिर मुंडवाया। शब्द चोट लगाए प्रभ विच नौं खण्डां, आकाश पाताल हिलाया। शब्द रूप प्रभ कलिजुग जामा धार, निहकलंक नां रखाया। शब्द

रूप महाराज शेर सिँघ कलिजुग प्रगट, सोहँ सतिजुग शब्द चलाया। शब्द चलाए प्रभ सतिजुग सति वरताए। कलिजुग अन्धेर मिटे मिट जाए। सतिजुग सतिवादी सति पुरख उपजाए। सतिजुग तेरी साची नाए। पुरख निरँजण गुरमुखां उप्पर बिठाए। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, सचखण्ड दे पहुंचाए। सोहँ शब्द तेरा कलिजुग गुण। बेमुख मारे कलिजुग चुण। गुरमुखां उपजावे आत्म धुन। साचा राग आत्म उपजावे, गुरसिख लैण कन्न सुण। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, कलिजुग वरते वेख जीव तेरे गुण। शब्द उपजावे सति ज्ञान। शब्द उपजावे प्रभ दरस ध्यान। शब्द मिलावे प्रभ विष्नूं भगवान । शब्द तरावे मूर्ख मुग्ध अञ्याण। शब्द सुणावे सोहँ साचा कान। शब्द कलि पावे विरला गुरमुख चतुर सुजान। शब्द कमावे जिस होवे प्रभ मेहरवान। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, गुरसिख शब्दी मेल मिलाण। शब्द उपजावे आत्म धुन। शब्द खुल्हावे आत्म देह समाधी सुन। शब्द चलावे विच देह रुण झुण। महाराज शेर सिँघ सतिगुर पूरा, गुरसिख तारे कलिजुग चुण। शब्द जोत प्रभ आत्म लावे। गुरसिक्खां हिरदा टुम्ब उठावे। प्रभ अबिनाशी प्रगट दरस दिखावे। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, सति पुरखां भरम मिटावे। शब्द सुणे सुणे जन कोए। जिस जन सुणया दु:ख रहे ना कोए । गुरमुख विरले प्रभ जोत सरूपी मिल्या, देवे दरस सर्ब सुख होए। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, गुर सिख सिख गुर एका जोत कराए दोए। शब्द उपजे आत्म उज्जयारे। शब्द धुन जिस जन वज्जे धुन्कारे। अमृत झिरना झिरे आत्म फुहारे। सांतक सति वरते, खुल्ह जायण दस्म दुआरे। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, जाओ चरन बलिहारे। शब्द वजाया प्रभ जगत नगारा। सोहँ शब्द दर सच दुआरा। जन भगतां वरतावे प्रगट जोत अमृत भण्डारा। कलि जीव भुलाए, भुल्ला सर्ब संसारा। निहकलंक कलि आया, जोत सरूपी लै अवतारा। महाराज शेर सिँघ नाम धराया, जोत जगाई अगम्म अपारा। जोत अगम्म अथाह। कलिजुग प्रगटी प्रभ साचे बेपरवाह। साध संगत प्रभ दिखाया सोहँ साचा राह। बेमुखां पड़दा पाया, कलिजुग ना दीसे सच्चा थां। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, गुरसिख चरनीं लग जा। साची शब्द तेरी धुन्कार। सुण जीव ना होए ख्वार। आत्म वरखे मेघ प्रभ किरपा धार। बेमुख झूठे क्यों कलि सोए पैर पसार। अन्त भज जाणा देह काचे ठूठे, आत्म कर विचार। बेमुख झूठे दुनियां लूठे, ना दीसे निहकलंक अवतार। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, कर कर मारे कलिजुग झूठे, सोहँ शब्द वगावे मार। शब्द मार जगत प्रभ मारे। शब्द आकार कर गुरसिख तारे। शब्द मार करे बेमुख ख्वारे। शब्द भण्डार जन भगतां हरि वरतारे। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, सोहँ शब्द कराए जै जैकारे। जै जैकार तेरी शब्द सोहँ। जै जै जै जगत दोयन। जै जै जैकार होए तीन लोइण। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, दूसर दिसे ना कोयन। दूसर दिसे ना

दिसाए। साचा प्रभ जोत जगाए। चार वरन पड़े निहकलंक तेरी सरनाए। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, साची लिख्त कराए। लिख्त कराए कलिजुग प्रभ लेख। कलिजुग जीव भुलाया कर जोत सरूपी भेख। कलिजुग भाणा वरतिआ, गुरसिख साचे बीती देख। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, जोत साची वेख। साची जोत विच संसार। जोत सरूपी प्रभ आकार। बैठा अडोल आप निराधार। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, सन्तन देवे तार। सन्तन देवे प्रभ सातक रूप। सन्तन महिंमा बड़ी अनूप। सति पुरख का सति सरूप। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, सति सहाई होए प्रभ भूप। सन्तन शब्द कलि साचा सोहँ। सन्त मिल जीव चाढ़्ह आत्म रंग। सन्तन सोमा अमृत वगे विच देह गंग। सन्तन सेव मानस जन्म ना होए भंग। पूरन सन्त सचा गुरदेव, आत्म देवे सति अनन्द। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, सीतल करे बन्द बन्द। सन्त रूप जो जाणे सति। सन्त की कोई विरला जाणे गति। सन्त सहाई आप प्रभ रक्खे पति। सन्त उपजाई प्रभ आत्म साची मति। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, एका जोत जगाई तत। सन्त सो जो सति विच रिहा। सन्त सो जो थिर घर बहि रिहा। सन्त सो जिस प्रभ दरस दे रिहा। सन्त सो जिस महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा दिस रिहा। सन्त प्रभ एका जोत। सन्तन प्रभ चरन प्रीती साची गोत। एक अधार धरे सन्त आत्म जोत । महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, सर्ब खुल्हाए सन्तन सोत। भेख भिखारी जो होए सन्त। दुष्ट दुराचारी सो महंत। प्रभ करे ख्वारी वार अन्त। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, मिटावे भेख विच जीव जन्त। माया लोभी रसना हलकाए। सन्त भेख कलि रहे वटाए। साची भिख्या प्रभ दर कोई विरला मंगण जाए। करे डण्डौवत साचे घर, प्रभ साचा नाम दवाए। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, दर आए आस पुजाए। बाणा धार सन्त जन जीव धरोह कमाए। नाम कहाए भगत जन, कलिजुग भरम भुलेखे पाए। लाए भबूती बणे सन्त जन, ना दीसे हरि राए। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, कलिजुग झूठा भेख मिटाए। भेखाधारी भेख वटायण। सन्त जनां कलंक लगायण। विषे विकार विच कलि फस जायण। बुध सुध तन सभ भुलायण। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, दुष्टां आया नष्ट करायण। दुष्ट सँघारे आप निहकामी। प्रगट जोत कलिजुग निहकलंक स्वामी। कोई ना दीसे कलिजुग बेमुख नामी। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, सति पुरखां सति स्वामी । सति पुरखां सति धर्म दीबाण। बेमुखां आत्म विच्चों सुंञ मसाण। सति पुरखां सति मिल्या विष्नूं भगवान। बेमुख कलिजुग जामा धार, मदि मास आहार बणान। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, निहकलंक विष्नूं भगवान। सति भूमिका साचा धाम। जोत प्रगटाए प्रभ रामा राम। घनकपुर कलि आया निहकलंक घनशाम। सोहँ शब्द चलाया, पिलाया साचा जाम। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, सोहँ शब्द कलिजुग

अन्त कराया काम। कम्म काम प्रभ आप कराए। जुगो जुग लए अवतार, जुग दे उलटाए। सतिजुग होए पार, त्रेता मात प्रगटाए। अन्त त्रेता किया पार, द्वापर तेज वधाए। द्वापर किया पार किनार, कलिजुग मात चरन टिकाए। कलिजुग दिया माण, ईसा मूसा मुहम्मद प्रभ उपजाए। कुरान अञ्जील अञ्जील कुरान, अल्ला अलाह नूर उपाए। कलिजुग खेद करन दा प्रभ प्रबंध बणाए। एक जोत वरते विच सर्ब गोत मार्ग मग चलाए। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, जुगो जुग जोत प्रगटाए। कलिजुग आया कलि देह उलटाए। जामा धार निहकलंक सतिजुग साचा लाए। सतिजुग वरते सति सति, कोई दूसर रहण ना पाए। साची दे प्रभ मति मति, सति पुरख जीव उपाए। रक्खे आप प्रभ पति पति, जन भगतां पतिपरमेश्वर होए सहाए। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, सति दे जगाए। सति दीपक होए जगत प्रकाश। एका जोत जगाए प्रभ सर्ब गुणतास। कलिजुग साचा सिख सिँघ पूरन, प्रभ साचे किया वास। सोलां कला प्रभ समरथ, साची देह किया निवास। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, साचे सिख सदा रहे पास। दीपक दूजा भए प्रकाश। मनी सिँघ तेरी जोत आकाश। साचा प्रभ करे तेरे आत्म वास। साध संगत रहे तेरे चरन पास। चार वरन जपे तेरा नाउँ स्वास स्वास। तीजा दीपक जगत बिलोए। भगवान सिँघ वर दिया तोहे। महिंमा तेरी जन जाणे कोए। एका जोत दीप जगाए दोए। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, सतिजुग होवे तेरी साची सोए। चौथा दीपक दीप उपाया। धर जोत प्रभ जोत सरूप कलिजुग माण दवाया। दीपक देह सदा प्रकाशे, प्रभ साची जोत जगाया। साध संगत सति सोहे पासे, प्रभ साचे माण दिवाया। एका जोत जगाई प्रभ अबिनाशे, सभ भरम भुलेखा लाहया । साची जोत करे विच वासे, इक्क निरँजण राया। महाराज शेर सिँघ दे वड्याई, सतिगुर मनी सिँघ सिरताज बणाया। पंचम दीपक भए प्रकाश। आत्म मिटाए अन्धेर विश्वास। रक्खे लाज विच गर्भास। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, सदा रहे सिख पास। पंचम दीप जगे जगतार। पंचम जेठ लए अवतार। पूरन परमेश्वर लिखाए बचन अपार। सति सति सति वरते सति कलाधार। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, लिख्त लिखाए अपार। दीपक छेवां छे घर वेख। हुक्म अंदर प्रभ लिखाए लेख। मिटाया अमर, प्रभ साचे के साचे भेख। धरे जोत प्रभ एका एक। प्रभजोत प्रभ चरना टेक। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, एक जोत दीप जगाए अनेक। सप्तम दीप सति पुरख उपाए। सति निरँजण जोत, सति सति सति वरताए। ना जाणे प्रभ ओत पोत, साची देह विच दे जोत टिकाए। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, साचा करे निआँए। साचा प्रभ सति वरताए। सच सुच्च दी जोत जगाए। जगे जोत कलिजुग फिर बुझ ना जाए। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, दीपक सत्तवां दे जगाए। दीपक सत्तवां करे प्रकाश। धरे जोत ना जाए विनास। होए उज्जयार विच

आकाश। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, साची जोत करे प्रकाश। साची जोत प्रभ सति वरताए। साचे सिख घर सिख प्रभ जन्म दवाए। मोहण सिँघ तेरी घाल पाई थांएँ। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, गुरसिख लाज रखाए। शब्द अमोड़ देह गंवाई। तिन्न असू घनकपुरी प्रभ बचन सुणाई। कोई विरला जाणे, जिस प्रभ बूझ बुझाई। महाराज शेर सिँघ तेरी मात जोत जगाई। सेवा करी घाली घाल। अन्त ना पूरी होई घाल। शब्द अखुट प्रभ देवे सचा धन माल। दवाया जन्म प्रभ फेर वसाल। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, सति दीपक देवे बाल। मोहण सिँघ तेरा जन्म अतीत। मानस जन्म दवाया, प्रभ साचे सच भीत। साचा लेख लिखाया, कलिजुग नाउँ धरया सुरजीत। प्रभ बेड़ा पार कराया, सति चरन लगाई प्रीत। दीपक सत्तवां जगत जगाया, गुरसिख परखी तेरी नीत। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, कोए ना जाणे तेरी रीत। सुत सिख नाम सुरजीत। निहकलंक बख्शे चरन कँवल प्रीत। देवे वड्याई विच संग संगीत। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, गुरसिख आत्म किया सीत। मोहण सिँघ तेरा मन टिकाया। मानस जन्म कलि दवाया। साचा गुरसिख साची देह विच वास कराया। चरन धूढ़ प्रभ दर ते मिली, पिता पूत प्रभ मेल कराया। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचे, सिँघ मोहण तेरा नाम सुरजीत धराया। सुरजीत शब्द मस्ताना। आत्म धरे जोत भगवाना। बाल अवस्था दिसे नादाना। आत्म देवे प्रभ ब्रह्म ज्ञाना। पिछला जन्म सिँघ मोहण कल्सीआं अस्थाना। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, गुरसिक्खां तारे दे साचा नामा। दीपक सतवें सति सति। सतिगुर साचा रक्खे पति। सतिगुर मनी सिँघ सिर रक्खे हथ। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, सोहँ चढ़ाए रथ। रथ रथवाही आप गोबिन्द। गुरमुख विरला होए पार विच हिन्द। कलिजुग उलट वगाई प्रभ सिंध। बेमुख खपाए जो करन प्रभ की निंद। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा गुणी गहिंद। साची लिख्त प्रभ सच वरतावे। लिक्खया लेख ना कोई मिटावे। मिटे ना लेख जिन लिख पार कराए। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, साची कलम चलाए। शब्द विच प्रभ हुक्म लिखाया। ऊधम अध विच रखाया। मिटे ना बचन जो लिख्त लिखाया। साध संगत कर बेनन्ती बहुत बख्शाया। भैण भ्रावां साचे दर कर निमस्कार, गल पल्ला पाया। प्रभ अबिनाशी सर्ब घट वासी, भाणा आप वरताया। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, साचा लेख लिखाया। मिटे लेख होए बचन अधूरा। जगत कुटम्ब प्रभ होया दूरा। गुरसिक्खां मन वधाई, सतिगुर साचा बचन करावे पूरा। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचे, तेरा बचन ना होए अधूरा। ऊधम सिँघ अद्ध विच रखा के। जगत मोह प्रभ गया गंवा के। साध संगत राह साचे ला के। कोई ना भुल्ले जीव साचा शब्द कमा के। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, लेख जाए मुका के। गुरसिख ना भुल्ले, ना प्रभ भुलाए। गुरसिख ना डोले, ना प्रभ

डुलाए। गुरसिख चले गुर के भाए। सतिगुर साचा होए सहाए। शब्द अमोड़ करे जो राए। सतिगुर साचा देवे देह छुडाए। प्रभ बिन ना होवे कोए सहाए। महाराज शेर सिँघ कलिजुग तुध बिन दूसर कोई ना दीसे थांएँ।