११ सावण २००८ बिक्रमी मेरठ विहार होया
कलिजुग जीव प्रभ भरम भुलाणा। चार कुन्ट होए सुंञ मसाणा। वरते निहकलंक कलिजुग तेरा भाणा। महाराज शेर सिँघ जोत आकार, करे बिधनाना। जोत आकार जगत कराया। वरन बरन प्रभ मिटाया। एका जोती एका जाती जीव बणाया। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, साचा पन्थ चलाया। पन्थ प्रकाश भए जग अंदर। सोहँ शब्द वसे सर्ब जीव दे मन्दर। आत्म खोल्ह वखाए प्रभ साचा जंदर। महाराज शेर सिँघ तेरे दर, बेमुख नाचे जिउँ नाचे बन्दर। नट नटूआ नटणहारा। पट पटूआ प्रभ पुट्टनहारा। सट सटूआ सट्टे शब्द चोट लगावणहारा। भठ भठूआ भट्ठ प्या संसारा । महाराज शेर सिँघ घट घटूआ, घट घट वसणेहारा तेरा अन्त ना पारावारा। अन्त ना पाए कोई पारब्रह्म। साचे प्रभ साचे तेरे करम। प्रगट जोत निहकलंक, गुरसिक्खां मिटाए भरम। सोहँ शब्द चलाए ठणक, साचा जगत चलाए धर्म। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, जोत रखाए मिटाए अधर्म। धर्म अधर्मी होए कलिजुग जीव। मास आहारी मदि रसना पीव। पीव मदि आत्म साची जोत, बेमुख बुझाया दीव। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, चरन लाग जग जीव। दीपक बुज्झया भया अन्धेर। बेमुख ना सूझे सञ्ज सवेर। मायाधारी हेर फेर। महाराज शेर सिँघ सभ ख़ाक मिलाए, ना लाए कलिजुग देर। कलिजुग अन्त कलि काती। बेमुख सोइण पैर पसार, ना जागण राती। साध संगत गुर चरन प्यार, प्रभ मिल्या पुरख बिधाती। महाराज शेर सिँघ चार वरन करे इक्क जाति। चार वरन होए एका ज़ात। सर्ब मिटाए प्रभ ज़ात पात। एका शब्द सोहँ सतिजुग जीवां देवे साची दात। विष्नूं भगवान मातलोक वड्डी करामात। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, चार वरन कराए एका ज़ात। अवरन आप वरन ना प्रभ विचारया। जोत सरूप प्रगट पार उतारया। जो जन आए निहकलंक, तेरे चरन निमस्कारया। सुहायण थान सोहण बंक दुआरया। जोत सरूप कलिजुग धरे जोत आकारया। महाराज शेर सिँघ जोत सरूप, जीव शब्द गुण हारया। शब्द गुण गुणा गुणवन्त। ऊँचो ऊँच आप भगवन्त। नीचो नीच नीच सर्ब जन्त। जिन्ह ना मिल्या प्रभ साचा कन्त। उत्तम महिंमा गुरसिख विच साध सन्त। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, प्रगटावे जोत विच जीव जन्त। जीव जन्त प्रभ जोत धरवासा। जोत सरूप सर्ब में वासा। सर्ब अबिनाशी सदा अबिनाश। महाराज शेर सिँघ चार वरन अन्त
कराए दास। साध संगत होए दासन दास। साध संगत प्रभ चरन निवास। एका शब्द वजाए धुन, सोहँ जपण स्वास स्वास। साचा प्रभ सच वसाए मन, निहकलंक रहे सद पास। गुरसिख होए साचे जन, कलिजुग आत्म होई रास। सोहँ शब्द प्रभ सुणाया कन्न, महाराज शेर सिँघ तेरे चरन रहिरास। गुरसिख गुरचरन रहिरासे। सच प्रीती कलि चरन धरवासे। अन्तकाल होए जीव स्वास खुलासे। सचखण्ड प्रभ करे निवासे। महाराज शेर सिँघ साध संगत प्रभ तेरे सद है पासे। सदा पास सर्ब गुण दाता। भगत जनां का हरि प्रभ आप पित माता। देवे शब्द ज्ञान प्रभ वड ज्ञाता। चरन धूढ़ साचा इशनान, सति ज्ञान सति कर जाता। सोहँ शब्द साचा दान, देवे दान आप प्रभ दाता। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साध संगत तेरा साचा नाता। साचा नाता सतिगुर चरन। कलिजुग जीव ना होवे मरन। बेमुख कलिजुग दुखड़े भरन। चरन लाग गुरसिख तरन। उज्जल होए विच चार वरन। महाराज शेर सिँघ जो जन आए तेरी सरन। सरन गही जगत पित सरनाया। भय भयानक विच प्रभ होए सहाया। जिथ्थे ना रक्खे कोए, उथे प्रभ सिर हथ टिकाया। वाली होए जहानी दोए, जिस सोहँ शब्द कमाया। बेमुख गए कलिजुग रोए, फेर वेला हथ ना आया। माया भुल्ले रहे सोए, प्रभ अबिनाशी दिस ना आया। महाराज शेर सिँघ जोत सरूप, जोत सरूपी खेल रचाया। जोत सरूप जगत व्यापया। आपणा खेल करे प्रभ अबिनाशया। गुरमुखां हिरदे जोत धरे, प्रभ जोत सरूपी जापिआ। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, सोहँ साचा शब्द अलापिआ। शब्द उचारन जगत उधारन भगत सुधारन सर्ब गुणवन्त। पैज रखावण पार करावण जन भगत तरावण आप भगवन्त। दुष्ट सँघारन जोत आकारन साध संगत प्रभ जन्म सवारन, देवे वड्याई विच साधन सन्त। महाराज शेर सिँघ जोत प्रकाशे प्रभ अबिनाशे विच जीव जन्त। जीव जन्त जगत खेला। माया रूप जगत प्रभ झूठा रच्चया मेला। कलिजुग जामा धार, बेड़ा शौह दरया ठेला। महाराज शेर सिँघ कर जोत प्रकाश, गुरसिक्खां गुरचरन कराया मेला। चरन निवास आप प्रभ दवाया। रिद्ध सिद्ध गुरसिख वस कराया। सोहँ शब्द साची बिध, प्रभ मिलण दा भेद खुल्हाया। प्रगट होए घर नौं निध, सोहँ शब्द जिस रसना गाया । महाराज शेर सिँघ सुध सिद्ध शब्द चलाया। सिद्ध दूजा भउ चुकाया। एका शब्द सतिजुग वरतंत। सोहँ चार वरन करे तेरी मंत। होए पुजारी सर्ब जीव जन्त। ओंकारी आप भगवन्त। महिमा गणी ना जाए, प्रभ बड़ा बेअन्त। महाराज शेर सिँघ तेरी गति मित, ना कोई जाणे जन्त। जीव जन्त दे वस ना कोए। जो किछ करे प्रभ सोई कलि होए। जोत सरूपी प्रगट प्रभ साची जोत बिलोए। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, तीन लोक तेरी जोत सरूपी लोए। जोत सरूपी लोए, लोए आकार। तीन लोक वरते प्रभ वरते विच संसार। जामा धारे प्रभ धरनी धरते निहकलंक अवतार। महाराज
शेर सिँघ तेरी वड्याई, वड्डा दाता आप दातार। वड वड आप वड्डी वड्याए। छड छड छड जीव झूठा जाप, सोहँ जाप सति रसना गाए। छड छड छड जीव सभ कलि झूठे, साचा दर प्रभ सच घर आए। महाराज शेर सिँघ तेरा नाउँ, जन भगत दिवस रैण गाए। दिवस रैण रसना गाओ। रसन जप जीव सर्ब सुख पाओ। सतिजुग सोहँ साची नाओ। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, रसना सदा सदा गुण गाओ। गुण गाओ प्रभ गहर गम्भीर। देवे साचा दरस शांत करे सरीर। रक्खे लाज आप प्रभ, साची देवे आत्म धीर। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, निर्मल जोत धरे विच सरीर। उत्पत जीव जगत उपाया। मात गर्भ से बाहर आया। कलिजुग माया प्रभ अबिनाशी जीव भुलाया। कलिजुग जामा धार प्रभ अबिनाशी निहकलंक सति खेल रचाया। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, सति पुरख मन सति वसाया। सति सति सति वरते साचे दर। सति सति सति वरते साचे घर। सति सति सति वरते सति प्रभ देवे वर। सति सति सति महाराज शेर सिँघ अवतार नर। अवतार नर प्रभ नरायण। बेमुखां आया कलिजुग जन्म भुगतायण। साध संगत प्रभ दरस दिखाया, कर दरस आत्म आया चैन। महाराज शेर सिँघ गुरसिख साचे, शब्द मेल रहे दिवस रैण। एक रंग प्रभ रंग मजीठ। सोहँ साचा शब्द विच गया पीठ। गुरमुखां चाढ़्हे प्रभ साचा रंग नाम मजीठ। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, अन्तकाल कलिजुग ना गुरसिक्खां देवे पीठ। गुरमुख प्रगटे गुर गुरसिख सन्मुख। सर्ब जन्म की लाहवे भुख। कोई ना व्यापे कलिजुग दु:ख। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, सति वसाए सुख। सुक्खां सक्ुख, सुख गुर चरनां। मिटे आत्म भुख, प्रभ आए शरना। झूठी दुनियां दिसे साचा सक्ख, मिल साध संगत जीव तरना। महाराज शेर सिँघ गुरसिख तेरी ओट, कलिजुग ना डरना। गुरसिख भय भरम दोए मेटे। साचे प्रभ साचे रंग रंगे रंगेटे। भगत जनां हरि माई बाप, जन भगत साचे प्रभ बेटे। महाराज शेर सिँघ तेरी शरन, साध संगत होई भेंटे। साध संगत सद मिले वड्याई। साध संगत जुगो जुग प्रभ लाज रखाई। साध संगत कलिजुग मिले वधाई। साध संगत महाराज शेर सिँघ तेरा होए सहाई। सदा सहाई आप प्रभ, सद निरवैरा। होए सहाई आप प्रभ, ना लावे देरा। होए सहाई आप प्रभ, भउ चुकावे तेरा मेरा। होए सहाई आप प्रभ, महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, सति पुरखां करे निबेड़ा। सति पुरख तेरी सोभा गुण। साचा शब्द राग कन्न ल्या सुण। कलिजुग पाप आत्म विच पुण। साची शब्द वज्जे विच धुन। महाराज शेर सिँघ साचा शब्द चलावे दिखावे साचे गुण। उपजे शब्द मन भए प्रकाश। अज्ञान अन्धेर जाए विनास। रसना शब्द चले सोहँ, आत्म होए रास। महाराज शेर सिँघ शब्द लिखाया, प्रगट जोत सर्ब गुणतास। शब्द जगत चले महान। शब्द सुरत तीन लोक बंधाण। कलिजुग जीव ना करी पछाण। कलिजुग प्रगटे निहकलंक
विष्नूं भगवान। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, गुर साचा मान। माण मोह प्रभ दोए तजाए। हरि हरि प्रभ खेल रचाए। वेखे विगसे आप दिस ना आए। धरे जोत विच रवि सस्से, जोती जोत उपजाए। कलिजुग अन्धेर चांद जिउँ मस्से, सति सरूप प्रभ दिस ना आए। धन्न गुरसिख जिन हिरदे हरि प्रभ वसे, प्रभ साची जोत जगाए। सोहँ शब्द राह साचा दस्से, जो जन रसना गाए। बेमुख दर ते जायण नस्से, इक्क छिन ठहिर ना पाए। महाराज शेर सिँघ निहकलंक, कलि आपणी कला वरताए। कलि वरतावे आपणी कल। एक कराए जल थल। सृष्ट सबाई जाए हल। जोत सरूपी देर ना लाए पल। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, बेमुखां जाए दल। बेमुख दले दाल दोफाड़। माझा होए सर्ब उजाड़। बेमुख मारे प्रभ झाड़ झाड़। महाराज शेर सिँघ जोत सरूपी, गुरसिक्खां सोहँ कीनी वाड़। गुरसिख शब्द तेरा किल्हा कोट। रसना जप ना लग्गे आत्म चोट। बेमुख कलि आल्हणिउँ डिग्गे बोट। महाराज शेर सिँघ निहकलंक कढ्ढ वखावे खोट। खोटा खरा, खरा खोटीन। गुरचरन लाग गुरसिख जीण। तारे आप प्रभ प्रबीन। महाराज शेर सिँघ गुरसिख सदा रसना चीन। रसना जप मिले रस मुख। कलिजुग पोहे ना कोई दु:ख। आत्म वसे सच साचा सुख। महाराज शेर सिँघ तेरा दरस, सर्ब मिटाए भुख। दरस गुर दृष्ट खुल्हाए। दरस गुर पाप नष्ट कराए। दरस गुर इक्क इष्ट रखाए। दरस गुर आत्म तृखा बुझाए। दरस गुर गुर दरस कलिजुग विरला गुरमुख पाए। महाराज शेर सिँघ साध संगत तेरी सरनाए।