पुस्तकालयभाग १

१२ सावण २००८ बिक्रमी मेरठ विहार होया

प्रभ साचा कर्म लेख लिखायके, कलिजुग जन्म दवाया। प्रभ जोती जोत उपजायके, देह साचा दीप जगाया। सच वस्तू विच टिकायके, गुरमुखां साचा नाम धराया। निर्मल जोत विच ललाट जगायके, कलिजुग भगत वड्आया। मानस जन्म कलि पायके, गुरमुख प्रभ चरनीं सेवा आया। सोहँ रसना गायके, निजानंद निज मांहि पाया। निहकलंक टेक रखायके, मदि मास ना रसना लाया। धन्न धन्न धन्न गुरसिख, महाराज शेर सिँघ होए सहाया। गुरसिख तेरा नाम ऊँच, ऊँचा मिले दरबारा। गुरमुख तेरे अंदर सूच, सच मिल्या प्रभ भतारा। गुरमुख तेरे अंदर नाम रूच, आत्म रच्चया नैण मुँधारा। महाराज शेर सिँघ वरतावे सूच, गुरमुख देह होए उज्जयारा। गुरसिख कलिजुग तेरी सोए। तुध जेवड अवर ना दीसे कोए। रंग लावे रंग वरतावे गुर सिख सिख गुर एका जोत जगाई दोए। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, सोहँ शब्द लए परोए। गुरसिख तेरे बंधन बंधना। कलिजुग प्रगटे प्रभ मुकंद मुकंदना। अन्तकाल तोड़े जम फंदना। महाराज शेर सिँघ गुरसिक्खां जोड़े,

सोहँ साची तन्दना। तन्दन तन्द साचा नाउँ। गुरमुख कलिजुग रसना गाओ। प्रभ अबिनाशी निज घर मांहि पाओ। महाराज शेर सिँघ बख्शे सति सुभाओ। सति सुभाओ गुरमुख गुरसिख। जगत तरावा प्रगटे, प्रभ देवे नाम भिख। शब्द मिलावा करे प्रभ, आत्म मिटावे तृख। महाराज शेर सिँघ कलिजुग वड्याए, जो चरनीं आए सिख। सिख सार प्रभ आप समाली। प्रगट होए दो जहानां वाली। मस्तक चढ़ाए प्रभ जोत सरूपी लाली। महाराज शेर सिँघ कलिजुग प्रगट, गुरसिक्खां चाढ़्ही आत्म दीपक बाली। धन्न धन्न धन्न गुरसिख, धन्न तेरी कमाई। उज्जल होए कलिजुग मुख, प्रभ साचे दी सेव कमाई। वास ना होए मात गर्भ, प्रभ चुरासी गेड़ कटाई। महाराज शेर सिँघ तेरे चरन सुख, जन भगतां मिले वड्याई। भगत जनां दर मिले वड्याई। मिटे भरम मना, प्रभ दरस दिखाई। शांत होए तना, प्रभ सांतक सति वरताई। सच पाया हरि प्रभ धना, तोट रहे ना राई। महाराज शेर सिँघ गुरमुखां मन मना, दे दरस आत्म तृखा मिटाई। तृख वन्त प्रभ देवे धीर। आत्म अमृत पी शांत होए सरीर। हउमे जाए विच्चों जीव पीड़। महाराज शेर सिँघ निहकलंक, कलिजुग भगतां देवे धीर। धीर धराए धर्मापति। जन भगतां जाणे प्रभ मित गति। साची जोत धरे विच तत्त। महाराज शेर सिँघ गुरसिक्खां कलिजुग देवे जोत सरूपी यति। गुरमुख धारे मुकट बैणी। गुरसिख वेख प्रभ साचा नैणीं। गुरमुख शब्द धुन उपजे रैणी। धन्न गुरसिख धन्न तेरी वड्याई, साध संगत तेरी साची बहिणी। साध संगत सचे धरे प्यार। आवे ना जावे, ना जग होए ख्वार। एका जोत मिलाए प्रभ एकँकार। सति सरूपी सति प्रभ, सति वरतावे सतिकार। महाराज शेर सिँघ कलिजुग दीसे, सच तेरा दरबार। साचा दर साचा दरबारा। निहकलंक कलि ल्या अवतारा। गुरसिख देवे सच नाम आधारा। जोत जगत जगाए, गुरसिक्खां निगम कर विचारा। महाराज शेर सिँघ तेरा प्रकाश, सतिजुग वरते विच संसारा। तीन लोक प्रकाश प्रभ जोत। प्रभ की जोत वरते विच चार वरन इक्क गोत। उपजाए उपजे आप प्रभ, गुरसिक्खां खोल्हे सोत। महाराज शेर सिँघ कलि खपाए, बेमुख जाए वरते जोत। गुरसिक्खां हरि हिरदे वस्सया। आत्म दे ज्ञान, राह साचा दस्सया। प्रगट जोत प्रकाश विष्नूं भगवान, जिउँ रवि सस्सया। बेमुख दर ते कलिजुग जाए नस्सया। बेमुख आत्म होवे अन्धेर, जिउँ चन्द ना दीसे दिवस मस्सया। गुरमुख तेरे सद बलिहार, जिस हिरदे हरि प्रभ वस्सया। महाराज शेर सिँघ निहकलंक कलिजुग जामा धार, सोहँ शब्द सच दस्सया। साचा शब्द प्रभ आप उपाया । साचा शब्द सोहँ प्रभ नाम रखाया। साचा शब्द साचे प्रभ आप वड्आया। साचा शब्द सतिजुग साचा मार्ग लाया । साचा शब्द प्रभ सति पुरखां रिदे वसाया। साचा शब्द साचा राग, प्रभ भगत जन शब्द सुरत मेल कराया। साचा शब्द अनहद अनाहद, प्रभ देही नाद वजाया। महाराज शेर सिँघ निहकलंक अवतार, सोहँ साचा शब्द

चलाया। शब्द चले चलाए गुर। निहकलंक प्रगट आए कलिजुग धुर। होए प्रकाश विच तीन लोक, रसना गायण सुर असुर। महाराज शेर सिँघ शब्द चलाए, सतिजुग वरते प्रभ लिखाए साचा गुर। साचा शब्द साचा मुखवाक। सोहँ खुल्हावे बेमुखां आत्म ताक। साची धुन उपजावे झूठी देही होवे पाक। सोहँ शब्द जो जन कमावे, सोहँ चलाए जीव जे नाक। महाराज शेर सिँघ दरस दिखावे, अज्ञान अन्धेर खुल्हावे ताक। अज्ञान अन्धेर तेरे जीव अंदर। साची जोत जगे विच देह मन्दर। बेमुख प्रभ भुलाया, ना खुल्हाया आत्म जंदर। सोहँ शब्द प्रभ साचा नाम चलाया, गुरमुखां वसे सदा प्रभ अंदर। गुरसिख कमाया शब्द साचा। गुरसिख पाया जिस आत्म वाचा। गुरसिख जोत जगाया, आत्म जोत लगाया माचा। महाराज शेर सिँघ शब्द चलाया साचा। सेव करे गुरसिख गुर दरबार। प्रगट जोत निहकलंक कलिजुग देवे तार। हत्थो हथ दे वड्याई, ना प्रभ करे उधार। जन भगतां होए सहाई, देवे पैज संवार। गुरसिख तेरे नाम वड्याई, गुरचरन किया प्यार। महाराज शेर सिँघ होवे सहाई, लेख लिखाए सच दरबार। लिखाया लेख प्रभ ना मेटे कोए। कलिजुग मिट जाए कोई रहण ना पाए, गुरसिख गुर जगत दोए। देवे वड्याई, गुरसिख तेरे मन वधाई, सतिजुग होए तेरी साची सोए। महाराज शेर सिँघ निहकलंक, दूसर रहे ना कोए। एका आप एका जोत जगाई। एका आप एका सृष्ट उपाई। एका आप लक्ख चुरासी जून उपाई। एका आप रिहा सर्ब में जोत जगाई। एका आप अडोल, ना डुल्लया जाई। एका आप प्रगट निहकलंक सारी सृष्ट डुलाई। एका आप अभुल ना भुल्लया जाई। एका आप अभुल, सभ सृष्ट भुलाई। एका आप अतुल, ना तुल्या जाई। एका आप अतुल्ल, सोहँ शब्द सभ जगत तुलाई। बेमुख गए कलिजुग भुल्ल, गुरसिख आए दर सेव कमाई। बेमुख गए कलिजुग रुल, गुरसिक्खां सिर प्रभ हथ टिकाई। एका जोत प्रभ सदा अमुल, मायाधारी दे प्रभ ख़ाक रुलाई। कलिजुग दीपक होया गुल, निहकलंक जोत जगाई। महाराज शेर सिँघ कलिजुग प्रगटे, जन भगतां देवे वड्याई। कलिजुग जीव अन्ध अज्ञानी। गुरसिक्खां जोत जगाए महानी। कलिजुग जीव होए गुमानी। गुरमुखां आत्म देवे प्रभ शब्द ध्यानी। महाराज शेर सिँघ गुरसिख तेरे, कलिजुग उपजे ब्रह्म ज्ञानी। ब्रह्म ज्ञानी ब्रह्म सरूप । जगाए जोत प्रभ विच देह अनूप। सति वरताए विच देह सति सरूप। महाराज शेर सिँघ कलिजुग प्रगटे साचा भूप। जामा धार लए अवतार, भगत उधारया। जोत निराधार कर आकार, साचा शब्द उचारया। प्रभ चरन बलिहार जन भगतां जाए तार, जुगो जुग लै अवतारया । महाराज शेर सिँघ जामा धार, गुरसिक्खां पार उतारया। गुरमुख तेरे दर दरबार। प्रगट जोत प्रभ जाए काज संवार। साचा दर दरसावे, सतिजुग होवे सचखण्ड द्वार। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, गुरमुखां देवे तार। गुरमुख तेरी वड वड्याई। वड्डी दात कलि सेव प्रभ दर ते पाई। कलिजुग साची

करामात, सोहँ शब्द प्रभ दे सुणाई। करे दरस जन सुत्तयां रात, जो जन रसना गाई। साची बख्शे प्रभ शब्द दात, सच वस्त जन भगतां झोली पाई। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, जन भगतां देवे वड्याई। मिले वड्याई कलि साचे दर। प्रभ अबिनाशी देवे साचे वर। गुरसिक्खां मिलाया प्रभ साचे घर। कर दरस कलिजुग गए तर। सतिगुर साचा मिल्या निहकलंक अवतार नर। महाराज शेर सिँघ गुरसिख तेरा, कलिजुग दु:ख ना जाए भर। वड सिख, प्रभ वड्डी दे वड्याई। साची देवे भिख, नाम भिच्छया प्रभ झोली पाई। आत्म मिटाए तृख, अमृत बूंद प्रभ मुख चुआई। आत्म रहे ना विख, साची जोत प्रभ आप जगाई। निहकलंक साचे लेख कलि जाए लिख, जन भगतां देवे वड्याई। महाराज शेर सिँघ तेरे विरले सिख, जिन्हां तेरी सेव कमाई। सेव कमाई परमगति पाई। जगन्नाथ गोपाल मुख भनी, प्रभ होए सहाई। सारंगधर भगवान बीठला, जगत देवे वड्याई। जन भगतां तेरा साचा रंग डीठड़ा, आपणे रंग प्रभ दे रंगाई। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, सति जोत रिहा जगाई। साची जोत जगाई प्रभ परमानंद। गुरमुख छड छुडाए जीव बन्द बन्द। कलिजुग जामा धारया हरी मुकंद। महाराज शेर सिँघ सच वरताए, गुरसिख उपजाए साचे चन्द। गुरसिख चांद, चांद सीतला। सतिजुग चलाए प्रभ साची रीतला। गुरमुख बणाए प्रभ साचे मीतला। निहकलंक तेरे चरन प्रीती, चार वरन अन्त कलि जीतला। महाराज शेर सिँघ तेरे हथ वड्याई, गुरसिक्खां मिल्या प्रभ भय भीतला। भरम भय मिटाए भगत जन। साचा शब्द सोहँ सुणाए जन । उपजाए जगाए जोत, गुरसिख आत्म जाए मन। दरस दिखाए धीर धराए, गुरसिख मुखों कहे धन्न धन्न। महाराज शेर सिँघ जोत प्रगटा, बेमुखां अग्न लगाई तन। दु:ख भुख प्रभ जगत वरता। आपणा आप बैठा छुपा। बेमुखां पाया ओझड़ राह । गुरसिक्खां दिखाया दरस अथाह। जोत जगाई प्रभ बेपरवाह। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, सभ थांईं रिहा समा। सच थान थनंतर प्रभ तेरा थान। एका जोत तीन लोक वरते भगवान। कलिजुग प्रगटे निहकलंक शक्ति महान। साचा शब्द लगाए तनक, सोहँ देवे ब्रह्म ज्ञान। चार वरन करे एका अंक, ना कोई दीसे राउ राजान। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, साचा देवे सोहँ दान। देवे दान प्रभ दर आए भिखारी। सोहँ खुल्हावे जीव आत्म द्वारी। आत्म करे प्रभ जोत उज्जयारी। महाराज शेर सिँघ निहकलंक प्रगट जोत, गुरसिख तेरी पैज संवारी। गुरसिख तेरा माण रहे चार जुग। गुरसिख साचा दान मिले शब्द अमुघ। चरन धूढ़ कलिजुग इशनान, सतिजुग साचे मिले पिण्ड बुग्घ। महाराज शेर सिँघ तेरे हथ वड्याई, मात जोत धरे जुगो जुग। मातलोक प्रभ मात तजाई। पिता पूत सूत सभ खेल मिटाई। छड देह जोत सरूपी खेल रचाई। आवे ना जावे, ना दीसे प्रभ रघुराई। गुरसिख साची देह वेख, प्रभ साचे जोत जगाई। जोत सरूपी किया भेख, निहकलंक तेरी

वड्याई। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, कलि साची जोत जगाई। जगे जोत होए उज्जयारा। कलिजुग मिटे तेरा धुंधूकारा। सतिजुग होवे सति पसारा। निहकलंक कलि ल्या अवतारा। सोहँ साचा शब्द रसन उचारा। रसना जप जीव चार वरन सोहँ पार उतारा। महाराज शेर सिँघ सतिजुग दीसे, तेरा सच दुआरा। सतिजुग वरताए आप सति पुरख। सुक्के फल जो लगाए कलिजुग बिरख। सारी खेल मिटाए जो कलिजुग दिरख। महाराज शेर सिँघ एका जोत जगाए, सतिजुग साचे सति पुरख। साची जोत जगाए जगत बलवान। साचे जीव उपाए मेहरवान। एका शब्द वसाए, हिरदे भगत भगवान। सच सुच्च वरताए, सतिजुग साची आण। सोहँ शब्द चलाए, चार वरन रसना गाण। मनी सिँघ सतिगुर होए सहाए, लिखाए विष्नूं भगवान। मस्तूआणा होए सति अस्थान। जोत जगाए प्रभ महान। महाराज शेर सिँघ निहकलंक, चार वरन होए तेरी आण। चार वरन प्रभ चरनीं लाया। एके शब्द जगत चलाया। चार कुन्ट तेरी जै जै जैकार, सोहँ तेरी होए रुशनाया। एक जोत किया आकार, मात पाताल आकाश हिलाया। भगत जनां हरि बख्शे हरि द्वार, चरन निवास दवाया। प्रगट जोत निहकलंक कलिजुग किया पार, महाराज शेर सिँघ नाम धराया। शेर सिँघ तेरा जामा सति। सतिजुग वरते होए सति सति। चार वरन प्रभ रक्खे पति। महाराज शेर सिँघ सुरत शब्द, सर्ब जीव धराए सति। सति सति रहे सर्ब जीव जन्त। सोहँ शब्द चलाए प्रभ बेअन्त। साचा सतिजुग होए सोहँ मंत। महिंमा गणी ना जाए, लिखाई प्रभ बेअन्त। देवे वड्याई वस कराए, देव दंत। महाराज शेर सिँघ जो जन रसना गाए, पार होए जीव जन्त। जीव जन्त जगत का खेल। जोत सरूपी प्रभ किया मेल। आत्म धरे जोत जगाए, बिन बाती बिन तेल। महाराज शेर सिँघ निहकलंक, प्रगट जोत जन भगतां ल्या मेल। मेल मिलाया कलिजुग घनकपुर वासी। साध संगत सिर हथ धर, प्रभ मिटाए सभ उदासी। साचा देवे वर घर, सचखण्ड प्रभ चरन निवासी। निहकलंक अवतार नर, सर्ब खपाए मदि मासी। तेरा ऊँचा सतिजुग दर, महाराज शेर सिँघ बैकुण्ठ निवासी। बैकुण्ठ निवास तेरा सच धाम। जोत सरूपी वरत जग सति कराए नाम। एका शब्द चलाए सोहँ जपाए नाम। महाराज शेर सिँघ तेरे हथ वड्याई, कलिजुग मिटाए सर्ब धाम। सर्ब धाम प्रभ नाम मिटाया। जोत सरूपी जोत खिच आपणे विच समाया। सोहँ शब्द जगत विच, इक्क साचा शब्द चलाया। महाराज शेर सिँघ जामा धार, सभ दा माण गंवाया। माण गंवाए सर्ब व्यापी। प्रगटे जोत सर्ब वड प्रतापी। नाम निहकलंक तेरी शब्द धुन, सुण सृष्ट सर्ब कांपी। महाराज शेर सिँघ कलिजुग प्रगट, जोत जगाए सर्ब ब्यापी । जगावे जोत जगत उज्जयारा। चार कुन्ट होए हाहाकारा । साध संगत सोहे प्रभ चरन दुआरा। रसना उपजे शब्द सोहँ तेरी जै जैकारा। कलिजुग प्रगट आया, निहकलंक नर अवतारा। सति मार्ग चलाया,

सोहँ शब्द दिया अधारा। एका राह दिखाया, चार वरन होए उधारा। महाराज शेर सिँघ सतिजुग सति वरताया, एक आकार इक्क ओंकारा। एकँकार जगत आकार। सृष्ट सबाई पसर पसार। एका जोत जीव जन्त करे उज्जयार। कलिजुग जीव होए कुकर्मी, आत्म भुल्लया राम मुरार। छड धर्म होए अधर्मी, प्रगटे निहकलंक अवतार। महाराज शेर सिँघ जामा धार, बेमुखां करे ख्वार। बेमुख मुग्ध अञ्याण, प्रभ चरन ना लागे ध्यान। आत्म दिसे ना उपजे ज्ञान। महाराज शेर सिँघ निहकलंक, जोत धरे भगवान। धरे जोत जगत गुर जीत। साध संगत होई आत्म सीत। एका उपजी गुरचरन प्रीत। महाराज शेर सिँघ जन भगतां करे आत्म सीत। रक्खे पति प्रभ पतिवन्त। मिलाए जोत साची भगवन्त। जगाए बैठ सदा इकन्त। देवे माण दर साध सन्त। साचा प्रभ प्रगट करे विच जीव जन्त। महाराज शेर सिँघ निहकलंक, कलिजुग महिंमा बड़ी बेअन्त। शब्द मार तन जलाया। दु:ख रोग रोग दु:ख विच देह वसाया । किसे वैद भेव ना पाया। शब्द बाण तन सुकाया। अनक बार कर बेनन्ती, भुल भुल भुल बख्शाया । महाराज शेर सिँघ निहकलंक अवतार, लिखाया लेख ना मूल मिटाया। लेख लिखाए रहे अद्ध विच। साची जोत लए प्रभ खिच। साध संगत सच शब्द वसावे विच। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, साची लिख्त कराए विच। लिखाया शब्द होया कलि पूरा। प्रभ का बचन ना होए अधूरा। छुडाए देह छड्डे सुत सूरा। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, आपणा शब्द कराए पूरा। शब्द अमोड़ कोई जगत ना होए। शब्द मार चले, राखे ना कोए। शब्द अधार जन पुरखे सोए। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, लेख लिख्त पूर कराए दोए। लिखाया लेख लिख्त लिखारी। साचे गुण देख, प्रभ साचे गुर दरबारी। ना किया भेख, ना प्रभ भेख भिखारी। जैसा वरते कलि लैणा वेख, शब्द मार जगत प्रभ मारी। महाराज शेर सिँघ निहकलंक, कलिजुग होया जोत अधारी। भुल शब्द प्रभ भुलाया। वड वड आप आपणा आप अख्वाया। भुल भुल भुल रसना विकार चलाया । डुल डुल डुल आपणा आप डुलाया। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, आत्म जीव भुलाया। रसना करे मदि मास आहार । साचा प्रभ शब्द देवे अपार। शब्द मन्न बचन जाए हार। आपणा आप जीव अन्त करे ख्वार। साध संगत अराध्या, प्रभ बख्शे किरपा धार। पंचम जेठ बख्शे मध माधविआ, प्रभ बेड़ा कर जाए पार। निहकलंक जामा धार, मात पित पुत्तर धीआं ना करे विचार। चरन प्रीती जन देवे शब्द अधार। कर कर सेवा गुरसिख लँघ जाए पार। अन्ध अन्धेर रखाया जो आत्म धरे हँकार। प्रभ साचा दिस ना आया, निहकलंक अवतार। जिस चरनीं सीस निवाया, सेवा करी अपर अपार । गुर दर साचा तिन्हां प्रभ मिल्या भगत उधार। महाराज शेर सिँघ जिस रसना गाया, कलि बेड़ा होया पार। साचा शब्द प्रभ सच लिखाए। मदि मास जो सिख रसना लाए। पुत्तर धीआं जो प्रभ बंस कहाए। रसना

करे मदि मास आहार, प्रभ जोती जोत खिच्च वखाए। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, कलिजुग देर ना लाए। मदिरा पान करे मन होए मधूरा। आत्म चढ़े विख, मन होया सगल वसूरा। साची जोत लई प्रभ खिच्च, देह पीसे जिउँ पीसे संदूरा। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, शब्द कराए पूरा। साचा शब्द प्रभ आप उचरना। मदि मास विष्नूं बंसी किसे आहार ना करना। खिच्चे जोत कलिजुग आप प्रभ, जीव होए कलि मरना। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, प्रगटे जोत धरनी धरना। मनी सिँघ मन होया उदास । रसना लाए ना मदिरा मास। सोहँ महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, रसना शब्द चले स्वास स्वास। निहकलंक विच आत्म करे वास। साचा धाम सच दे वड्याई, सतिजुग होए तेरी रास। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, सदा वसे तेरे पास। कलिजुग वस्सया मदिरा मस। बेमुख जीव कीए इस वस। गुरसिख जाए दूरों नस। साची रसना मनी सिँघ करनी वस। सतिजुग चार वरन करे तेरा जस। सोहँ शब्द साचा रसना रस। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, सोहँ साचा राह जाए दस। रसना रसे आप रसईआ। आत्म वसे प्रभ राम रमईआ। कलिजुग राह साचा दस्से काहन घनईआ। महाराज शेर सिँघ सोहँ शब्द चलाया, कलिजुग साची नईआ। प्रभ साचे की साची अंस। साचा प्रभ प्रगटावे साचा बंस । गुरसिख ऊजल कराए विच सहँस। महाराज शेर सिँघ भगत उपजावे साची अंस। जन भगत प्रभ जोत धर। वड वड्याई प्रगट जोत देवे अवतार नर। साची जोत प्रकाश कर। सच दिखावे प्रभ साचा घर। महाराज शेर सिँघ निहकलंक, ऊँचो ऊँच दिखावे दर। दर दरबार सची दरगाह। एका जोत जगाए प्रभ अथाह। दूसर कोई दीसे ओथे ना। महाराज शेर सिँघ जन भगतां दिखावे साचा राह। सच मार्ग गुरसिख प्रभ लाया। आत्म अमृत सिंच निर्मल देह कराया। साचा शब्द साचे प्रभ, हिरदे आप वसाया। महाराज शेर सिँघ निहकलंक अवतार, गुरसिक्खां राह दसाया। दीसे मार्ग जगत न्यारा। मदि मास प्रभ दर दुरकारा। सोहँ शब्द जन भगतां किया भण्डारा। आत्म अमृत बरख, आत्म किया उज्जयारा। महाराज शेर सिँघ कलिजुग निहकलंक ल्या अवतारा। निहकलंक कलि एका वार। धरे जोत करे आकार। चार कुन्ट साची जोत चमत्कार। बेमुखां घर मच जाए हाहाकार। साध संगत सोहे गुरचरन द्वार। रसना होए साचे प्रभ की जै जैकार। सोहँ शब्द उपजे धुन, अनहद धुन सची धुन्कार। आत्म खुल्हे समाधी सुन्न, जोत जगे अपर अपार। गुरसिख प्रभ कलिजुग चुण, साचा दिया नाम अधार। गुरसिख निहकलंक जाणे तेरे गुण, देवे दरस अगम्म अपार। महाराज शेर सिँघ जन भगतां खोल्हे दस्म दुआर। दस्म दुआर देह दरवाज़ा। खुल्हावे आप प्रभ वड राजन राजा। पंज तत्त विच कर आकार, झूठी देह साजन साजा। पवण रूप दे सहार, अनहद धुन वजाए वाजा। महाराज शेर सिँघ भाणा वरते संसार, भगत जनां हरि रक्खे लाजा। जीव काया

किया आकार। कलिजुग भरया क्रोध हँकार। पतित पापी होए जीव गंवार । साचे प्रभ की ना पाई सार। बैठा विच प्रभ विच जोत निराधार। महाराज शेर सिँघ कोई विरला जाणे तेरा जोत आकार । जोत जगे जगत उजागर। साचा सतिगुर गहर गम्भीर सागर। प्रगटे निहकलंक प्रभ रत्नागर। कलिजुग तोड़े अन्त काची गागर। महाराज शेर सिँघ भगतां अमृत बरसावे विच आत्म सागर। आत्म उत्तम, जीव उत्तम विचार। सतिगुर साचा प्रगटे, मदि मास छड आहार। सोहँ शब्द जो जन रटे, आत्म होए उज्जयार। साचा शब्द ना मिले हट्टे, साचा प्रभ देवे अधार। बेमुख कलिजुग नाचे जिउँ नट्टे, दर दर होए ख्वार। महाराज शेर सिँघ गुरसिक्खां देवे जोत अधार। बेमुख कलिजुग होए मुख काला। झूठी माया झूठे धन्दे, झूठा बणे ग्वाला। झूठा आया झूठा जाया, दिसे ना गोपाला। महाराज शेर सिँघ निहकलंक कलिजुग प्रगटे दीन दयाला। दीन दयाल प्रभ सदा दु:ख भंजन। सोहँ शब्द ज्ञान नेत्र दरस प्रभ साचा अंजण। कर दरस विष्नूं भगवान, जगाए जोत प्रभ निरँजण। महाराज शेर सिँघ कलिजुग प्रगटे, जन भगतां सदा दु:ख भंजन। भगत जन प्रभ दु:ख मिटाया। दे दरस अन्धेर गंवाया। कर जोत प्रकाश ज्ञान अन्धेर मिटाया। दक्ुखां किया नास, सच सुच्च विच देह वरताया। जिन जन ना लाया रसना मास, कलिजुग उत्तम मानस जन्म लिखाया। गुरचरन प्रीती सची रहिरास, बाणी खाणी प्रभ भेव मिटाया। साचा प्रभ सदा रहे पास, गुरमुखां दरस घर मांहि पाया। महाराज शेर सिँघ साध संगत वास, प्रगट जोत निहकलंक कलि आया। साध संगत प्रभ सदा हदूर। साध संगत प्रभ कलिजुग सरधा पूर। साध संगत प्रभ बख्शे सोहँ साचा नूर। साध संगत गुणवन्त गुण निधान आत्म करे भरपूर। साध संगत मिले प्रभ, साचा देवे नाम सरूर। महाराज शेर सिँघ सतिजुग उपजावे, साचा तेरा नूर । नूर नरायण नर्क उधारी। चरन लाग कलिजुग जीव उतरे पारी। हिरदा जाए जाग, जो जन आए प्रभ चरन द्वारी। सोहँ शब्द लागी सची जाग, आत्म होए जीव उज्जयारी। साचा शब्द उपजे राग, अनहद धुन वज्जे धुन्कारी। कलिजुग गुरसिख ना लागे दाग़, साची जोत प्रभ दए अधारी। झूठी सृष्ट प्रभ साचे हथ वाग, जिउँ भावे तिउँ मारी। बेमुख भौण जिउँ सुंञे घर काग, चल ना आए प्रभ चरन द्वारी। गुरसिक्खां होए पूरन भाग, महाराज शेर सिँघ मिल्या जोत आकारी। जोत आकार जगत प्रभ आया । ना दीसे ना दिसाया। निहकलंक प्रभ नाम धराया। पीसे जगत प्रभ पीसाया। कलिजुग साचा खेल रचाया। कलिजुग कूड़ कूड़ी ठीसे, अन्तकाल प्रभ आण खपाया। निहकलंक छत्र तेरे सीसे, सोहँ साचा शब्द चलाया। सतिजुग सति दरबारा तेरा दीसे, दूसर कोई दिस ना आया। महाराज शेर सिँघ निहकलंक अवतार, किसे भेव ना पाया। ऊँचा दर सची दरगाह। जोत जगाई सचे पातशाह। जन भगतां दिखावे प्रभ सचा राह। साची जोत प्रभ सच वसाए थां । महाराज

शेर सिँघ निहकलंक दूसर कोई नांह। निहकलंक जोत आकारी। झूठी दुनियां कर जाए ख्वारी। जामा धार हउमे जगत वधाई बीमारी। जन भगतां देवे दरस गिरधारी। दे दरस प्रभ हउमे ममता मारी। गुरसिख तेरे सद बलि बलि बलि जाओ, जो आए प्रभ चरन निमस्कारी। साची दरगाह मिले सचा थाउँ, महाराज शेर सिँघ देवे सची सिक्दारी। साची श्रद्धा देवे श्रद्धानंद। करे वास प्रभ साचे खण्ड। एका जोत धरे प्रभ विच ब्रह्मण्ड। प्रभ आत्म जोत जगाए सर्ब वरभंड । बेमुखां आत्म होई रंड। गुरसिक्खां साचा नाम प्रभ देवे वंड। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, जोत जगाए विच नौं खण्ड । नौं खण्ड पृथ्मी प्रभ जोत जगाई। सत दीपक होए रुशनाई। महिंमा गणत गणी ना जाई। सो जन जाणे जिस प्रभ साचे बूझ बुझाई। हरि रंग हरि आत्म माणे, भुल्ली पई लोकाई। गुरसिख होए सुघड़ स्याणे, जो आए प्रभ सरनाई। निहकलंक कलि पहरया बाणा, शेर सिँघ नाम धराई। धराया नाम धरत सुलाई। निहकलंक तेरे नाम वड्याई। साचा नाम तेरा सुण दु:ख रहे ना राई। आत्म उपजे साची धुन, सुन्न समाध खुल्हाई। महाराज शेर सिँघ प्रगट कलि, साची जोत जगाई। साची जोत सति वरतारा। सातों दीपक होए उज्जयारा। नौं खण्ड पृथ्मी विच संसारा। जलां थलां जीव जन्तां प्रभ जोत अधारा। कलि जाए अन्त होए ख्वारा। शब्द बाण प्रभ साचे मारा । महाराज शेर सिँघ अन्तकाल, कलिजुग किया ख्वारा। कलिजुग अन्त करन प्रभ आया। जामा धार निहकलंक, जग झूठा नेंहु चुकाया। साचा शब्द सोहँ वजाए धनक, चार वरन प्रभ कन्न सुणाया। एक कराए राउ रंक, लिख्त लेख प्रभ आप लिखाया। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, सच धर्म जिस उपजाया। सति धर्म सतिजुग दोए सुत। करे वास विच जीव बुत्त। सतिजुग तेरी साची रुत्त। एका एक दिस आए प्रभ अबिनाशी अचुत्त। महाराज शेर सिँघ सतिजुग पुरख उपजाए, गुरमुख साचे सुत। गुरमुखां हरि नाम प्यारा। हरि हरि जप जपे राम मुरारा। सोहँ शब्द निहकलंक, कलिजुग देवे नाम अधारा। महाराज शेर सिँघ बार अनक, जगत किया जोत पसारा। जगत जोती प्रभ जोत अधारी। निराधार अडोल विच बैठ निराहारी। महाराज शेर सिँघ साध संगत तेरी पैज संवारी। पैज संवारी आप गिरधार। भगत उधारे दुष्टां करे ख्वार। सचखण्ड जन भगत सोहण प्रभ द्वार। अमृत भरया प्रभ भण्डार। बरखे उप्पर किरपा धार। निहकलंक भुल्ले संसार। कलिजुग प्रगट लए अवतार। निहकलंक नाम नरायण रख। एका शब्द चलाया सतिजुग अलख। सचो सच वरताया रसना लाया लाया भोग भख। महाराज शेर सिँघ साचा शब्द चलाया, गुरसिक्खां सिर रक्खे हथ। शब्द सुण आत्म तृप्तास्सया। आत्म बुझी प्रभ दरस प्यास्सया। दु:ख दर्द देह रोग सभ विच्चों नास्सया। जगाए जोत प्रभ अबिनास्सया। महाराज शेर सिँघ जन भगतां देवे चरन निवास्सया। जोो जन करे प्रभ चरन निवास। साध संगत जप रसन स्वास। कलिजुग

दु:ख हो जायण नास। महाराज शेर सिँघ सद वसे पास। सद रहे प्रभ संगत संग। साचा शब्द चढ़ाए जन भगतां रंग। बेमुख भन्नाए कलिजुग जिउँ झूठी वंग। महाराज शेर सिँघ कलिजुग प्रगट अमृत देह वहाए गंग। अमृत जल गंगा धार। पी अमृत जीव होए पार। कलिजुग प्रगट निहकलंक अवतार। शक्ती खिच्च परिपूरन, खाली किया हरिद्वार। गंगा नीर तेरा साचा सीर, मात प्रगट ना दूजी वार। महाराज शेर सिँघ निहकलंक, अन्त कलिजुग देवे सभना हार। हार हार कलिजुग हारया। जामा ल्या धार, पुरी घनक निहकलंक अवतारया। ख्वार ख्वार ख्वार कर जगत ख्वारया। मार मार मार प्रभ शब्द बाण कलि मारया। तार तार तार जन भगतां पार उतारया। महाराज शेर सिँघ निहकलंक तेरा अन्त ना पारावारया। अन्त ना जाणे प्रभ सदा बेअन्ता। आपणा आप आकार करे प्रभ भगवन्ता। देवे जोत अधार सर्ब जीव जन्ता। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, होए सहाई साधन सन्ता। साध सन्त प्रभ सन्तान। उपजाया साचे प्रभ, आत्म ब्रह्म ज्ञान। प्रगट जोत निहकलंक, जन भगतां ल्या पछाण। महाराज शेर सिँघ जोत सरूप, जन भगतां देवे माण। जन वड्याई कलि प्रभ दे हथ। अग्न कूड़ चलाए कलि रथ। साचे साहिब फड़ी हथ नथ। जन भगतां देवे तार, निहकलंक प्रभ समरथ। प्रभ समरथ सर्ब का दाता। ज्ञान गोझ गोझ ज्ञान का ज्ञाता। जन भगतां मेल मिलाए, मिले बिध नाता। महाराज शेर सिँघ निहकलंक, जगजीवण दाता। जगत दाता प्रभ आप दातार। साचा शब्द प्रभ खोल्ह देवे भण्डार। गुरमुख विरला कोई पाए सार। महाराज शेर सिँघ कलिजुग आया निहकलंक अवतार। निहकलंक जोत उज्जयारी। चार वरन होए तेरे चरन पुजारी। घनकपुर वासी तेरी वड्डी सिक्दारी। चार वरन तेरे दर पनिहारी । जूठ झूठ प्रभ करे ख्वारी। नर नरायण जोत जगत अवतारी। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, समरथ पुरख अपारी। अपर अपार प्रभ अपर अपारा। निहकलंक तेरा कलिजुग पसर पसारा। जोत सरूपी जोत धरे अन्त कलिजुग करे ख्वारा। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, सति तेरा दर दरबारा। साचा दरबार, गुरसिख दरबारी। निहकलंक गुरसिख तेरे चरन निमस्कारी। एका शब्द देवे प्रभ शब्द अधारी। सोहँ साचा नाम आत्म रक्खे ख़ुमारी। महाराज शेर सिँघ तेरी सेवा, हउमे कट्टे बीमारी। हउमे दु:ख रोग ना व्यापे। शब्द बाण प्रभ मारे तीन तापे। आपणा आप कलिजुग जीव ना जापे। महाराज शेर सिँघ कलिजुग भगतां होया माई बापे। जगत पित जगत पसारा। जगत हित जग किया उज्जयारा। गुरसिख साचा सतिगुर मित, सोहँ देवे नाम अधारा। एका शब्द वसे विच चित, खुल्हे दस्म दुआरा। साचा प्रभ जोत जगाए नित, जीव जन्त जगावणहारा। महाराज शेर सिँघ कलिजुग प्रगट, जन भगतां देवे नाम अधारा। करे पार प्रभ पारब्रह्म। जुगो जुग प्रभ साचे का साचा धर्म। ऊँच नीच एह प्रभ का कर्म। महाराज शेर सिँघ सतिजुग वरताए

एका धर्म। साचा धर्म सचा दरबारा। साची जोत प्रभ सतिजुग करे आकारा। वरन चार कर एका गोत, एका दिसाए प्रभ दुआरा। महाराज शेर सिँघ सतिजुग होवे तेरा सति वरतारा। सति वरते सतिजुग वरताए सतिवादी। साचा शब्द चलाए, प्रभ शब्द अनादी । जो जन रसना गाए, आत्म जाए साधी। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, गुरसिख रसना सदा अराधी। रसना जपे जपावे प्रभ नाउँ। रसना गाए जाए साचे थाउँ। सोहँ शब्द चलावे प्रभ सतिजुग साचा नाउँ। महाराज शेर सिँघ निहकलंक अवतार, बेमुखां ना दीसे थाउँ। थान थनंतर सर्ब प्रभ वसे। आपणा भेव जन भगत प्रभ साचा दस्से। साध संगत प्रभ हिरदे वसे। महाराज शेर सिँघ कलिजुग प्रगट, निहकलंक नर नरायण नाउँ आपणा दस्से। सोहँ महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा नाम प्रभ देवे दान । रसना जपे जप जीवे, आत्म उपजे ब्रह्म ज्ञान। आत्म जाए सति कर मन्न, देवे दरस विष्नूं भगवान। जो जन सुणे लाए कर कन्न, आत्म धर ध्यान। साचा नाम प्रभ देवे ना लग्गे सन्न्ह, जन होवे गुणी निधान। महाराज शेर सिँघ कलिजुग प्रगट, सोहँ शब्द पाए आण। सोहँ शब्द जगत बंधाया। बन्दी छोड़ निहकलंक ना बेमुखां बन्द कटवाया। कलिजुग गए बेड़ा रोढ़, आपणा आप गंवाया। महाराज शेर सिँघ जन भगतां चरन प्रीती जोड़, साचा बिरद रखाया। रक्खे बिरद गुरसिख लाज। साचा प्रभ सतिजुग देवे सिदक साचा ताज। एका धुन सोहँ शब्द, कन्न पाई वाज । महाराज शेर सिँघ शब्द चलाया, जन भगतां सुणाया, रक्खी कलिजुग लाज। लाजवन्त लाज रखाए। जन भगतां होए सहाए। ऊँच नीच नीच ऊँच प्रभ चरनीं सभ लगाए। महाराज शेर सिँघ कलिजुग प्रगट, भाग घनकपुरी लगाए। रक्खे लाज त्रैलोकी नंदन। जन्म मरन दे तोड़े फंदन। जगाए जोत प्रभ मनोहर मुकंदन। गुरसिख उपजाए प्रभास जिउँ चन्दन। महाराज शेर सिँघ कलिजुग प्रगटे त्रैलोकी नंदन । त्रैलोकी नाथ अनाथ अनाथे । जन भगतां होए प्रभ सदा है साथे। कर दरस दु:ख सगले लाथे। चरन धूढ़ प्रभ गुरसिख लाई माथे। गुरसिख तेरी लाज, कलिजुग प्रभ हाथे। महाराज शेर सिँघ निहकलंक अवतार, सदा तेरे संग साथे। साचा प्रभ सति संग सुहेला। कलिजुग जामा धार, जोत सरूपी किया मेला। बेमुखां वक्त विहाया, हथ ना आवे वेला। महाराज शेर सिँघ दीपक जोत जगाया, अचरज खेल कलि विच खेला । दीपक जोत जगत प्रकाशे। निहकलंक जोत सरूप करे जगत वासे। बेमुख दर ते जायण नासे रसना लाए जो जन मदि मासे। साध संगत प्रभ देवे आत्म धरवासे। साचा शब्द सोहँ, विच आत्म करे वासे। जाए तर जन जग दोअँ, महाराज शेर सिँघ करे बन्द खलासे। बन्द खलासी प्रभ जीव कराए। जो जन आए चरन लग जाए। चरन लाग प्रभ रहे शरनाए। हउमे ममता विच्चों गंवाए। साची नाए शब्द प्रभ दे चढ़ाए। सचखण्ड दी बूझ बुझाए। अन्त जोती मेल कर, प्रभ जोती जोत मिलाए।

महाराज शेर सिँघ निहकलंक अवतार, चार वरन तेरी सरनाए। सरन प्रभ की जन सरनाया। आए सरन प्रभ बेड़ा पार कराया। ना होए मरन, प्रभ जोती जोत मिलाया। गुर चरन लाग जीव तरन, प्रभ साचा राह दिखाया । महाराज शेर सिँघ कलि तेरे चरन, जन भगतां पार कराया। जन भगत होए प्रभ चरन पुजारी। साची सेवा साचा दर, गुरसिख होवे साचा दरबारी। साचा देवे प्रभ वर, अन्त ना होवे ख्वारी। प्रगटे निहकलंक अवतार नर, शामा कृष्न मुरारी । सतिजुग शांत सति वरताए। एका जीव एका वरन, एका जोत जगाए। एका ज्ञान एक ध्यान, एका शब्द सुणाए। एका दान सोहँ नाम, प्रभ साचा झोली पाए। महाराज शेर सिँघ सतिजुग साचे, सति सति सति वरताए। सति वरते सतिजुग सति। साध संगत तेरी सतिगुर साचा रक्खे पति। एका शब्द चलाए, चार वरन एक चलाए तत्त। महाराज शेर सिँघ निहकलंक, सति पुरखां देवे साची मति। सति पुरख सति सरूप। महंमा गणी ना जाए कलिजुग अनूप। करी जोत प्रकाश प्रभ विच जोत सरूपी रूप। महाराज शेर सिँघ कलिजुग प्रगट्या वड भूप। निहकलंक वड भूपन भूपा। जोत जगाए प्रभ सति सरूपा। कोए ना जाणे खेल, प्रभ खेल अनूपा। महाराज शेर सिँघ कलिजुग प्रगटे जोत सरूप, ना दीसे रंग रूपा। रंग रूप प्रभ नज़र ना आया। निहकलंक तेरी अचरज माया। जोत सरूप प्रभ विच सिख सदा समाया। कलिजुग जामा धार, आपणा भेव रखाया। निहकलंक नर अवतार, कलिजुग सर्ब भुलाया। जोती जोत करे पसार, ना दीसे ना दिस आया। कलिजुग झूठा किया विहार, बेमुखां मुख छुपाया। भगत वछल जन भगतां देवे तार, महाराज शेर सिँघ तेरा शब्द सुहाया। शब्द सुहाया कलिजुग वेला। शब्द गंवाया बेमुखां कर झूठी खेला। शब्द तराया कर साध संगत मेला। महाराज शेर सिँघ नाम रखाया, अचरज खेल जगत विच खेला। जगत खेल कलिजुग खिलाए। आप मिटे सभ जगत मिटाए। ना दीसे ना दिस आए। कलिजुग तेरी रही ना थांए। सतिजुग साचा मात प्रभ टिकाए। धर्म वरन प्रभ एका जगत चलाए। लाग सरन सभ सोहँ शब्द गाए। महाराज शेर सिँघ तेरी सरन, दु:ख भुख रहे ना राए। दु:ख भुख प्रभ कीनी दूर। जोत सरूप गुर आत्म कीनी भरपूर। निहकलंक कलि आया बेमुखां किया चूर। सोहँ शब्द चलाया वड सूरा सूर। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, कलिजुग डोबे पूर। कलिजुग डुब्बया प्रभ डुबाया। वेला अन्त अन्तकाल कलिजुग आया। झूठा पसरया पसार, झूठी दीसे माया। निहकलंक कलि जोत आकार, कलिजुग आण खपाया। महाराज शेर सिँघ तेरे चरन प्यार, गुरसिक्खां मन भाया। गुरसिख प्रभ दरस प्यारा। एका शब्द करे अधारा। आपणे रंग रवे करतारा। प्रभ परमेश्वर सर्ब सहारा। जीव जन्त दवाए मोख दुआरा। महाराज शेर सिँघ सोहँ शब्द तेरा नाम अधारा। नाम अधार तेरा आत्म जीव। साचा अमृत रस गुरचरन पीव। सोहँ शब्द जगाए तेरी गुरसिख आत्म

दीव । महाराज शेर सिँघ गुरसिक्खां देवे नाम भण्डारा, गुरचरन लाग जीव जग जीव। जीवे जग जीव उज्जयारा। साचा प्रभ विच करे जोत आकारा। जोत प्रकाश देवे नाम भण्डारा। महाराज शेर सिँघ सतिजुग वरते, तेरा साचा नाम संसारा। साचा नाम चले संसार। अन्त दवाए जीव जन्तां मोख द्वार। साचा शब्द प्रभ लिखाए लिख्त अपार। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, साचा तेरा दरबार।