१४ सावण २००८ बिक्रमी मेरठ विहार होया
आवण जावण प्रभ जगत विहारा। जुगो जुग मातलोक लए अवतारा। सति वरते सति सति सति मेहरवान भतारा। त्रेता भया राम चन्द, राम नाम देवे जगत सहारा। द्वापर कृष्न मुरार, गीता ज्ञान रसन उचारा। कलिजुग जामा धार, प्रगटे निहकलंक अवतारा। करे जगत उधार, सोहँ शब्द प्रभ रसन उचारा। जन भगतां करे पार, साचा नाम सोहँ दे अधारा। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, भगत वछल भतारा। भगत वछल जगन्नाथ। भगत जनां प्रभ सद है साथ। होए सहाई सिर रक्खे हाथ। महाराज शेर सिँघ सोहँ शब्द साची चलाए गाथ। साची सतिजुग निहकलंक बाणी । कोई जाणे विरला गुरमुख, प्रभ साचे रसन वखाणी। आत्म देवे सर्ब सुख, हरि हिरदे जीव वसाणी। उत्तर जाए सभ आत्म भुख, पाए पद निरबाणी। वास ना होवे मात कुक्ख, प्रभ जोती जोत मिलाणी। महाराज शेर सिँघ कलि भगत तेरे वेख चोज वडाणी । वेखे सो जो आप वरताए। निहकलंक भाणा कलिजुग सति वरताए। चार कुन्ट जीव जन्त टुम्ब उठाए। शब्द मार कलि ख्वार हाहाकार कराए। भगत जनां हरि देवे चरन प्यार, जै जै जैकार कराए। आत्म पायण प्रभ की सार, सोहँ शब्द रसना गाए। महाराज शेर सिँघ सतिजुग साची चले तेरी नाए। साची नाए सतिजुग चाले। प्रभ का भगत ना दु:ख कोई घाले। सोहँ शब्द आत्म पाए माले। महाराज शेर सिँघ सदा रहे संग नाले। सदा संग प्रभ सदा सहाई। चरन प्रीत जिस जन कमाई। भय भयानक प्रभ होए सहाई। प्रगट जोत जुगो जुग, जन भगतां पैज रखाई। महाराज शेर सिँघ निहकलंक, तेरी कीमत कही ना जाई। जुगो जुग लै अवतारा। भगत जनां प्रभ पार उतारा। बाल अवस्था ध्रू रसन उचारा। कर किरपा गिरधार, सतिजुग दिया सहारा। चरन निवास चरन प्रीती, सचखण्ड दिया दुआरा। चार जुग कर दरस प्रभ सदा रहे उज्जयारा। अडोल अडुल ना छड्डया दर दरबारा। कलिजुग प्रगट निहकलंक, जुग चौथे पार उतारा। जोत मिलाई विच जोत, छड्डया ब्रह्मण्ड दुआरा। महाराज शेर सिँघ कलिजुग प्रगट, सवरन दवाए सचखण्ड दुआरा। जुगो जुग जगत प्रभ आए। सतिजुग लै अवतार, जोत
सरूप प्रहलाद तराए। हँकारीआं हँकार निवार, जन भगतां जोत जगाए। दुष्टां कर ख्वार, आपणा बिरद रखाए। जोत सरूपी जोत प्रभ, नर सिँघ नाम धराए। बांहों पकड़ पछाड़िआ, हँकार निवारन प्रभ हँकार गंवाए। साचा तख्त साचे भगत प्रभ माथे तिलक लगाए। महाराज शेर सिँघ जोत निरँजण, प्रगट जुगो जुग जगत नाम धराए। जगत आए जगत गिरधारी। बावन रूप धार खड़्हा बल दुआरी। चार वेद खुल्हाए, भेद कोए ना जाणे प्रभ गिरधारी। प्रगट जुगो जुग प्रभ, साचे भगतां पैज संवारी। रक्खे लाज भगत अंबरीक। कोई ना दीसे सानी प्रभ सरीक। दुरबाशे हँकार निवारया, रक्खे लाज भगत अंबरीक। जुगो जुग प्रभ लै अवतार, जगत चलाए साची रीत। जन भगत भगत जन। साचा देवे प्रभ नाम धन। आत्म ब्रह्म ज्ञान सीतल करे मन तन। जुगो जुग लै अवतार प्रभ साचा शब्द जन भगत सुणावे कन्न। साचा शब्द प्रभ भगतन राग। एका प्रभ एका जोत लगाए जाग। पाताल निवासी उप्पर रक्खे सेज बाशक नाग। कलि जामा धार निहकलंक, जगत लगाए आग। खण्ड ब्रह्मण्ड प्रभ जोत जगाई, सृष्ट भवाई वाग । महाराज शेर सिँघ जुगो जुग जगत लएं अवतार, जन भगतां रक्खे लाज। त्रेता तृप्त कर, जनक पार उतारया। सच सुच्च वरता, आत्म जोत करे आकारया। साचा प्रभ विच गया समा, जोत निरँजण विच देह चमत्कारया। जुगो जुग जन भगतां, नर नरायण काज संवारया। कलिजुग जामा धार, प्रगटे निहकलंक अवतारया। जोत सरूपी खेल कर, कलिजुग जीव आण सँघारया। महाराज शेर सिँघ सति पुरख निरँजण, भगतां दसावे सच द्वारया। साचा दर दरबार सचा घर दीसे। भगत जनां जुगो जुग, प्रभ मात छत्र झुलावे सीसे। बेमुख मुग्ध गंवार, ना जन भगतां करन रीसे। साची लिख्त प्रभ कराए अपार, गुरसिख साचा नाम चार वरन जग दीसे। महाराज शेर सिँघ निहकलंक अवतार, जगत खपाए कर बीस इकीसे। हरी चन्द हरि मिल्या द्वार। प्रगट जोत सरूप मिले प्रभ जगत तार। ऊँच नीच नीच ऊँच हउमे दित्ती मार । एका साचा शब्द प्रभ आत्म देवे अधार। आत्म उत्तम ब्रह्म दे, ब्रह्म सरूप होए विचार। एका जोत प्रभ अगम्म दे, अमृत वरखे किरपा धार। जुगो जुग प्रभ तेरी खेला, विरला जाणे सार। तारे बिदर भगत भगवाना। बिप्पर सुदामे दिया माण, द्वापर प्रगट कृष्न भगवान। रक्खी लाज सुत द्रोपत आप विष्नूं भगवान। जुगो जुग तारे भगत प्रभ, साची तेरी आण। नाम देव तारया, कर जोत सरूपी भेख। जोत सरूप प्रगट, प्रभ लिखाए मस्तक लेख। अक्खर इक्क ना आवड़े, प्रभ साचा ल्या वेख। जन भगतां जोत प्रकाश कर, प्रभ सति कराए लेख। जुगो जुग लए अवतार, प्रभ मात आवे कर भेख। करे भेख भगत भिखारी। तारे जन भगतां प्रभ आए दुआरी। कलिजुग जामा धारे, निहकलंक नर अवतारी । अमृत धार अमृत बरस, भगतां करे आत्म उज्जयारी। जोत सरूपी देवे दरस, साध संगत महाराज शेर सिँघ नर अवतारी । तारनहार
तार प्रभ, जन भगत मंगण भिख। जो जन आए दरबार प्रभ, साचे लेख जाए प्रभ लिख। अमृत देवे नाम भण्डार प्रभ, आत्म उतरे विख। सोहँ शब्द देवे अधार प्रभ, कलिजुग करे सिख। महाराज शेर सिँघ जामा धार निहकलंक, जन भगतां आवे दिख। वेखे दर प्रभ दरबारा। ऊँचो ऊँच अगम्म अपारा। सचखण्ड वासी थिर घर करे जोत आकारा। महाराज शेर सिँघ कलिजुग ल्या निहकलंक अवतारा। जामा धार निहकलंक, झूठी देह मिटाई। कलिजुग लै अवतार, कलिजुग औध मुकाई। एका शब्द वजाया डंक, चार कुन्ट पाई दुहाई। साचा शब्द वसाया विच राउ रंक भेव ना रक्खया राई । महाराज शेर सिँघ निहकलंक, चार कूट तेरे नाम दुहाई। चार कुन्ट प्रभ जोत आकार। झूठी दुनियां कलिजुग अन्तकाल होई ख्वार। जामा धार निहकलंक, शब्द वगाए मार। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, साची जोत करे आकार। जोत आकार होए त्रैभवण। हाहाकार सर्ब गवन। कलिजुग जीव बेमुख होए भवण। गुरमुख साचे गुरचरन धूढ़ सद लवण। महाराज शेर सिँघ निहकलंक, तेरे गुण जाणे कवण। प्रभ गुण जाणे, जिस आप जणाए। भगत जनां प्रभ सोझी पाए। साचा शब्द विच देह वसाए। वसे शब्द होए उज्जयार, जोत जगाए निरँजण राए। जगे जोत होए प्रकाश, अनहद धुन प्रभ शब्द सुणाए। उपजे शब्द खुल्हे सुन्न, नाथ त्रैलोकी दरस दिखाए। महाराज शेर सिँघ कलंकनिह, जोत सरूपी दरस दिखाए। दे दरस प्रभ दर्द मिटाया। दर दरवाज़ा प्रभ दस्म खुल्हाया। जोत सरूप विच नज़री आया। साध संगत कलि मिले वड्याई, प्रभ अबिनाशी होए सहाया। महाराज शेर सिँघ देवे वड्याई, सोहँ शब्द जिस रसना गाया। सोहँ शब्द जन रसना गाए। साची दरगाह प्रभ दे बिठाए। वड वड्याई विच कलिजुग पाए। महाराज शेर सिँघ होए सहाए। साध संगत तेरी अरदास। मानस जन्म कलि होया रास। चरन कँवल प्रभ दे निवास। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, सदा सहाई सदा रहे पास। सदा सुहेला सभ सुख दाता। सोहँ शब्द ज्ञान देवे ब्रह्म ज्ञाता। आत्म मेल मिलाए, जोत सरूपी किया नाता। एक शब्द सुणाए, दान देवे जग दाता। साचा शब्द प्रभ झोली पाए, आप प्रभ जगत पित माता। महाराज शेर सिँघ निहकलंक अवतार, रंग शब्द रंग राता। आपणे रंग रवे एकँकार। जोत सरूपी करे जगत आकार। आप अडोल बैठ रिहा निराधार। जगत मारे प्रभ शब्दी मार। होए ख्वार कलिजुग जीव, रसना करे मदि मास आहार। जन भगत सोहण प्रभ चरन द्वार। रसना सोहँ जै जै जैकार। महाराज शेर सिँघ कलिजुग प्रगट, कलिजुग जाए निवार। निवार निवार निवार प्रभ कलिजुग निवारया। मार मार मार बेमुख ख्वार कर मारया। तार तार तार, प्रभ भगत जन सोहँ शब्द दे तारया। वार वार वार कलिजुग जीव जाउ वार, निहकलंक तेरे चरन निमस्कारया। हार हार हार कलि आई, बेमुख जीव मानस जन्म कलिजुग हारया। मार मार मार भगत जन आत्म तृखा
मिटी, मिल्या प्रभ सचखण्ड द्वारया। पीव पीव पीव अमृत नाम प्रभ वरखे पीव झूठी देह आत्म करे उज्जयारया। साध संगत कलिजुग प्रगट, निहकलंक बेड़ा पार उतारया। गुरसिख माण सची दरगाह। साच कर्म प्रभ चरन लग जाह। सोहँ शब्द लै ज्ञान, दीसे साचा राह। आत्म धरे ध्यान, प्रभ बख्शे सर्ब गुनाह। महाराज शेर सिँघ निहकलंक, दूसर कोई ना। एका जोत जगत वरतंत। साची जोत धरे प्रभ विच साध सन्त। ऊजल कलिजुग होए, जिन मिल्या प्रभ साचा कन्त। एका जोत मिलाए, मिले भगत भगवन्त। मिलाई जोत एक प्रभ एका। जुगो जुग लए अवतार, वरताए सांग अनेका। कलिजुग जामा धार निहकलंक, जन भगतां सोहँ देवे टेका। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत धरे जुगो जुग एका। एका जोत धरे प्रभ अबिनाशी। जुगो जुग लए अवतार सर्ब घट वासी। झूठी दुनियां जुगो जुग अन्त जुग विनासी। कलिजुग अन्त कोई ना दीसे, जो जन मदिरा मासी। निहकलंक लए अवतार, बेमुखां करे नासी। महाराज शेर सिँघ जन भगतां देवे अमृत भण्डार, प्रगट निहकलंक घनकपुर वासी। घनकपुर सति प्रभ कलि दर। जन भगतां दीसे साचा थिर घर। थिर घर कलिजुग जोत प्रगटाए, निहकलंक अवतार नर। जामा धार उपाया, सतिजुग दे के साचा वर। महाराज शेर सिँघ भाणा कलि वरताया, ख्वार होए सभ नारी नर। घर घर कलि पए ख्वारी। अग्न जोत जोत अग्न प्रभ लाए चिंगारी। राजे राणे दर दर फिरन भिखारी। शब्द मार प्रभ साचे कलिजुग मारी। उधरे सो जन, जो आए प्रभ चरन द्वारी। रक्खे लाज आप प्रभ, सरन पड़े दी पैज संवारी। निहकलंक तेरा शब्द बाण, बेमुखां करे ख्वारी। जन भगतां पाई साची आण, सोहँ शब्द दिया नाम अधारी। साध संगत सुख प्रभ चरन माण, सोहँ चढ़ी रहे ख़ुमारी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कलिजुग निहकलंक अवतारी। निहकलंक निर्धन रूप। साध संगत दरसाए प्रभ सति सरूप। होए सहाई साच प्रभ विच अन्ध कूप। महाराज शेर सिँघ जोत जगाए, कलिजुग जोत सरूपी जोत अनूप। जगे जोत जगत अंध्यारे। गुरमुख आयण प्रभ चरन दुआरे। सोहँ साचा शब्द जन भगतां नाम अधारे। बेमुख आए दर, दर दर बैठ जाए झख मारे। मायाधारी रसना लोभी, आत्म भरी हँकारे। प्रभ दर आए ना पायण सोझी, अन्तकाल मारे जम जंधारे। धर्म राज पकड़ पछाड़े, साचा प्रभ अन्तकाल नर्क निवारे। सर्ब सृष्टी निहकलंक चबाई दाढ़े। जन भगतां काज संवारे। महाराज शेर सिँघ निहकलंक, साध संगत सोहे तेरे चरन दुआरे। चरन निवास कलि सर्ब सुख। आत्म रास, मिटे सभ जगत भुख। सोहँ शब्द हिरदे वास, उपजे आत्म सुख। महाराज शेर सिँघ जन भगत तेरे पास, ऊजल कराए चार वरन गुरसिख तेरा मुख। ऊजल गुरमुख जो प्रभ कराए। कलिजुग जामा धार, विच लिख्त नाम रखाए। साची लिख्त चले जुग चार, एका शब्द होए सहाए। बख्शे आप प्रभ गिरधार, चार वरन तेरी होए
सरनाए। महाराज शेर सिँघ किरपा धार, सोहँ शब्द सतिजुग चलाई नाए। सोहँ सतिजुग साची नाए। सतिगुर मनी सिँघ होए सहाए। साचा ताज सतिजुग साचे सतिगुर प्रभ सीस टिकाए। जोत सरूपी प्रकाश कर, चार वरन सरनी लाए। मात पाताल आकाश, सर्ब एका जोत जगाए। खण्ड ब्रह्मण्ड शिवलोक ब्रह्मलोक प्रभ दे उलटाए। चौथे जुग निहकलंक कलिजुग प्रगट आपणी कलि वरताए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, चार जुग दा भेव खुल्हाए। चार जुग होए वरतंत। दवाए माण निहकलंक, सतिगुर बणाए मनी सिँघ सन्त। सोहँ शब्द चलाए, रसना गाए सर्ब जीव जन्त। चार वरन इक्क कराए, एका नाम जपाए प्रभ भगवन्त। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, धरे जोत विच जीव जन्त। जीव जन्त प्रभ जोत भरवासा। जोत सरूप जगत विच वासा। कलिजुग बेमुख जीव अन्तकाल होए नासा। साध संगत गुर चरन प्रीत, होए निहकलंक तेरा वासा। कलिजुग मिल्या साचा मीत, महाराज शेर सिँघ पूरन करे आसा। पूरन आस प्रभ आस पुजाई। जन भगतां दरस दे प्रभ, आत्म तृखा मिटाई। साचा अमृत आत्म वरख, हउमे अग्न जलाई। महाराज शेर सिँघ निहकलंक, जन भगतां बूझ बुझाई। बूझ बुझावे दिसावे साचा दर। साचा शब्द उपजावे अवतार नर। साचे मार्ग पावे, सोहँ शब्द देवे वर। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, कलिजुग निहकलंक अवतार नर। नामदेव नरायण पाया। प्रगट जोत सरूप प्रभ घर आए भोग लगाया। सैण नाई तार प्रभ, आपणा भेस वटाया । भगत कबीर बेड़ा पार कर, अचरज विच प्रभ अचरज मिलाया। भगत बैणी उधार कर, दु:ख दलिद्र गलों लाहया। अजामल पापी पार कर, अन्तकाल प्रभ दरस दिखाया । गनका शब्द अधार कर, शब्द दे प्रभ पार कराया । भगत त्रिलोचन नाम अधार दे, आत्म दरस दिखाया। रविदास चुमार उधार कर, चार वरन विच मुख रखाया। पूतना पतित उधार कर, सचखण्ड प्रभ निवास दवाया। बधक बाण प्रभ मारया, बांहों पकड़ गले लगाया। सदना कसाई तारया, प्रगट होए प्रभ दरस दिखाया। गरुड़ सवारी कर प्रभ, अन्त होए सहाया। जुगो जुग प्रभ जोत धर, जन भगतां पार कराया । कलिजुग जामा धार, निहकलंक प्रभ नाउँ धराया। कलि जोत प्रकाश कर, सन्त मनी सिँघ दरस दिखाया। आत्म कीनी रास, चरन सेव प्रभ आप लगाया। रसना जपे स्वास स्वास, विष्नूं भगवान जिन सीस निवाया। साचे साहिब साचा शब्द ज्ञान दे, उज्जल जगत कराया। हथ कलम गुणी निधान दे, कलिजुग लेख लिखाया। सुरती शब्द शब्द भगवान दे, राजा राणा तख्तों लाहया। निमाणयां प्रभ माण दे, राउ रंक इक्क कराया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सन्त मनी सिँघ माण दवाया। सन्त मनी सिँघ मन गया मान। साचा शब्द दिया प्रभ आत्म ज्ञान। उपजे धुन, उपजावे गुणी निधान। जोत जगाई महाराज शेर सिँघ सुत होया चतुर सुजान। जोत जगाई होए रूप। सति सवाए
दिसाए प्रभ सरूप। माणे रंग रंग प्रभ भूप। एक शब्द एका प्रभ, एका दिसाए रूप। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, निहकलंक वड भूप। शब्द चलाए प्रभ, लेख लिखाए सन्त। शब्द लिखाए प्रभ, जगत ख्वारी कराए सन्त। शब्द चलाए प्रभ, कलम मार मारी जाए सन्त। शब्द लिखाए प्रभ, कलिजुग जीव दुखी दुखिआरे लेख लिखाए सन्त। महाराज शेर सिँघ जामा धार, भेख मिटाए विच जीव जन्त। चले शब्द दिवस रैण। मनी सिँघ ना मिले बहिण। साचे सिख सदा चरनीं रहण। कर दरस आत्म सुख पायण। महाराज शेर सिँघ निहकलंक दरस दिखावे, जन भगत वेखण नैण। सन्त मनी सिँघ सति सति सति लिखाया। अन्तकाल छड देह, विच जोती मेल मिलाया। निहकलंक चरन संग नेंह, प्रभ सेव सुफल कराया। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, सन्त मनी सिँघ माण दवाया। छड देह जोत विच समाया। प्रभ अबिनाशी किरपा निध, मात जन्म दवाया। जोत प्रकाश करी विच नूर, नूरो नूर उपाया। सन्त मनी सिँघ साचा सूर, साची कुक्ख उपजाया। बेमुख जायण प्रभ दर तों दूर, प्रभ सन्तन माण दवाया। सर्ब कला प्रभ आसा पूर, निज घर वासी निज आत्म जोत जगाया। जगाई जोत जगत, मनी सिँघ दे साचा नूर। साचा तख्त रचायके, सतिजुग बहाए आसा पूर। कलिजुग भेख मिटायके, एका जोत जगे देह नूर। सतिगुर मनी सिँघ माण दवायके, सोहँ शब्द वजाए तूर। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, ना नेड़े ना दूर। सन्त मनी सिँघ तेरा सच उपदेश। भूरी वाले सच किया कलिजुग भेस। धन्न धन्न साध संगत तेरी, तेरे सिक्खां सदा आदेश। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, कलिजुग प्रगटे प्रभ नृगेश। वड्डे सिख वड्डी वड्याई। वड्डी मति प्रभ दर ते पाई। आत्म सति सति धीर रखाई। आत्म कुंजी ज्ञान, सोहँ शब्द प्रभ देवे लाई। साचा चरन ध्यान, एका लिव लाई। साचा सिख कलिजुग जाण, निहकलंक जिस सेव कमाई। सन्त मनी सिँघ राह दसाया। साध संगत विच सुणाया। कलिजुग जामा धार, निहकलंक विच मात दे आया। साची जोत विष्नूं भगवान, महाराज शेर सिँघ नाम धराया। गुरमुखां मन गया माण। साचा किया प्रभ चरन ध्यान। देवे दरस कृष्न घनईआ विष्नूं भगवान। मिटे हरस प्रभ सर्ब मिटाण। एका दरस दर साचे पाण। जोत सरूपी जोत जगाए महान। साचा दे दरस निहकलंक, आत्म दिया ज्ञान। माहणा सिँघ मन उपजे सुख, मिले विष्नूं भगवान। कर दरस आत्म तृप्तास्सया । भरम भुलेखा सारा नास्सया। साचा प्रभ विच हिरदे वास्सया। छड जगत विहार होया प्रभ दासन दास्सया। मिले प्रभ गिरधार रसना जपे स्वास स्वास्सया। होए दरस अपार, आत्म होए रास्सया। महाराज शेर सिँघ जगत पसार, सद दीसे पास्सया। सदा संग प्रभ दीसे नाल। साची शब्द रंगत प्रभ चाढ़्ही लाल। आत्म दीप प्रभ जोत सरूपी दिया बाल। महाराज शेर सिँघ किरपा कर, साचा दरस दिया दिखाल। कर दरस तृखा बुझाई।
आत्म शांत मिली सर्ब सुखदाई। मन चाउ घनेरा, आत्म वज्जी वधाई। ना दीसे सञ्ज सवेरा, साचा साहिब सद रसना गाई। निहकलंक कलि पाया फेरा, जन भगतां देवे वड्याई। माहणा सिँघ तेरा साचा संग। सिँघ पाल चाढ़या आत्म रंग। करी प्रीती चरन प्रभ, एका दरस प्रभ ल्या मंग। महाराज शेर सिँघ निहकलंक, कर दरस गुरसिख पार जाए लँघ। दे दरस दीन दयाला। जोत जगाई विच देह गुलाला। आत्म धीर धराई साचे सिख पाला। कृष्न कला वरताई, देवे दरस रूप विच बाला। होवे जोत सवाई, मिल्या महाराज शेर सिँघ भगत वसाला। कर दरस शब्द रूप, मन भया अनन्द। रसना मुख ना लाई, मास मदिरा गन्द। कलिजुग गुरसिख प्रगट्या, सतिजुग साचा चाढ़या चन्द। निहकलंक दे वड्याई, दरस कराया विच ब्रह्मण्ड। साचे धाम पुचाया प्रभ, आत्म ना होई रंड। महाराज शेर सिँघ गुरसिक्खां थाउँ माण दवाया खण्ड वरभंड ब्रह्मण्ड। जोत जगाई पाल सिँघ, तेरी विच ललाट। दरस दिखाया खोल्ह प्रभ बजर कपाट। साचा शब्द सुणाया, साची शब्द लगाई चाट। महाराज शेर सिँघ ब्रह्मलोक बहाया, मातलोक चुकाई वाट। ब्रह्मलोक गया ब्रह्माद। गुरसिख साचा सदा अनाहद। दवाए माण बोध अगाध। महाराज शेर सिँघ चार जुग, जन भगतां रखावे याद। गुरसिख गुर नाउँ रसना गाया। थिर घर वासी सचखण्ड निवासी कलिजुग माण दवाया। कलिजुग निहकलंक नर निरवैर, निराहार सदाया। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचे, जन भगतां माण दवाया। पाल सिँघ गुरसिख न्यारा। साचे प्रभ खुल्हाया दस्म दुआरा। कर जोत प्रकाश, आत्म किया उज्जयारा। सदा सदा प्रभ अबिनाश, सोहँ देवे नाम भण्डारा। महाराज शेर सिँघ कलिजुग प्रगट, जन भगतां देवे धर्म अधारा। पाल सिँघ पाया परमानंद। मिल्या प्रभ मनोहर मुकंद। साचा शब्द साची धुन, साचा आत्म होया अनन्द। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचे, उपजाया साचा चन्द। साचे सिख प्रभ दरस पाया। साचा सुखन सच आख सुणाया। धन्न धन्न धन्न गुरसिख, जिन हिरदे वसाया। बचन मन्न सिँघ पाल, प्रभ चरन आए सीस झुकाया। कलिजुग पाया साचा धन माल, प्रभ साचे दरस दिखाया। आत्मा सिँघ सिँघ जीवण, प्रभ चरनीं सीस झुकाया। मन तन धन वार, प्रभ सेवा चित्त लाया। महाराज शेर सिँघ नर अवतार, दर घर जाए जन भगत तराया। पाल सिँघ कलिजुग वड हँस। कर सेवा निहकलंक तारया सर्ब बंस। जोत जगाई प्रभ एका अंक। भगत वडाए तेरी अंस। महाराज शेर सिँघ सुहाए तेरे बंक। सिख उपजाए विच सहँस। साची सेवा साचा फल पाया। अन्तकाल प्रभ दे दरस, चवी चेत उन्नीं सौ अठानवें बिक्रमी विच जोती जोत मिलाया। ब्रह्मा गंवाए माण, प्रभ ब्रह्मलोक बहाया। साची सेव भगत भगवान दे, प्रभ साचे धाम बिठाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, खण्ड ब्रह्मण्ड उलटाया। सेवा करी पारब्रह्म। निर्मल होया कलिजुग जरम। दे दरस प्रभ मिटाया भरम। गुरचरन
प्रीती कलिजुग साचा करम। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गर्भवास मिटाए जरम। साचे सिख तेरी सति वड्याई। अन्तकाल मातलोक परमगति पाई। साचे प्रगट जोत तेरी साची जोत जगाई। धरी जोत विच तेरे सुत, चार कुन्ट पै जाए दुहाई। महाराज शेर सिँघ जोत सरूप, भुल्ली रही लोकाई। जोत सरूप सिख देह प्रभ वास्सया। बेमुखां दिखाया भुलाया कर कर जायण हास्सया। गुरसिक्खां शब्द सुणाया दरस दिखाया, जोत सरूप कर सिख देह वास्सया। सारा भरम मिटाया, शब्द सुरत दा मेल कर, चलाए शब्द प्रभ अबिनाशया। महाराज शेर सिँघ खेल रचाया, निहकलंक कलि आया, साची देह गुरसिख प्रभ जोत सरूपी किया वास्सया। साचा दीपक गुरसिख प्रकाश। निहकलंक जोत सरूपी रक्खे वास। सदा सहाई प्रभ सदा रहे पास। साचा शब्द मन साची धरवाए धरवास। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, सदा रक्खे सिख देह वास। वड्डा सिख प्रभ आप वड्आया । जामा धार निहकलंक जोत सरूप विच डेरा लाया। साचा शब्द लिखाए लिख्त, चार वरन प्रभ चरनीं लाया। ऐसी कलिजुग बणाई बणत, जोत सरूपी प्रभ दिस ना आया। प्रभ की महिमा सदा अगणत, किसे भेव ना पाया। महाराज शेर सिँघ निहकलंक सिख साचे दे विच समाया। सदा समीपत सदा समीप। साची जोत जगाई विच आत्म दीप। कलिजुग वखाई सतिजुग चलाई उलटी रीत। निहकलंक तेरी वड्याई, गुरसिक्खां आत्म कीनी सीत। पूरन सिख पूरन भरवास। साचे प्रभ जोत सरूपी किया वास। शब्द चलाए लिख्त कराए, कलिजुग किया नास। बचन उलटाए रहण ना पाए, प्रभ साचा करे विनास। महाराज शेर सिँघ शब्द वरताए, जै जै जैकार चार कुन्ट कराए सर्ब गुणतास। जै जै जैकार प्रभ दरबार। जन भगतां दीसे हरि का द्वार। उतरे पार, जो दर आयण नर नार। साध संगत प्रभ पैज संवार। देवे दरस निहकलंक नैण मुँधार। महाराज शेर सिँघ निहकलंक, जोत सरूपी जगत आकार। गुरसिख वणजारा, जगत ठग। गुरसिख नाम अधारा, बेमुखां मार गई कलिजुग वग। साचा नाम करे आत्म उज्जयारा, गुरमुख साचे गुर चरनीं गए लग। महाराज शेर सिँघ तेरे चरन बलिहारी, एका शब्द चलाया जग। एका शब्द जगत चलाया। जोत सरूपी निहकलंक, आपणा डंक आप वजाया। निराहारी निरवैर विच सिख देह प्रभ समाया। आत्म मुख कर प्रभ ब्रह्म ज्ञान दवाया। महाराज शेर सिँघ निहकलंक, सोहँ साचा शब्द चलाया। साचे प्रभ साची आण। साध संगत प्रभ देवे माण। चरन धूढ़ बख्शे इशनान। सोहँ शब्द आत्म देवे उत्तम ज्ञान। महाराज शेर सिँघ साध संगत दरगाह करी परवान। साध संगत साचे गुरसिख। आत्म सदा प्रभ मिलण की तृख। देवे माण कलिजुग, वड करे विच मुन रिख। धन्न धन्न धन्न वड्याई, कलिजुग तेरी गुरसिख। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, सोहँ नाम पावे साची भिख। नाम भिखारी गुरमुख कोए। जगत
विहारी बेमुख होए। साचा सिख साचा प्रभ दरस बिलोए। आत्म उपजे ब्रह्म ज्ञान, दीसे त्रैलोए। एका नाम गुणी निधान सोहँ दूसर ना कोए। मिले प्रभ विष्नूं भगवान, जोत सरूपी मेल कराए जोती दोए। जोती जोत कराए मेल। आत्म दीप प्रकाशे, बिन बाती बिन तेल। कलिजुग प्रगट निहकलंक, जोत सरूपी किया खेल। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरसिक्खां ल्या मेल। भिन्नड़ी रैण सुहाई, प्रभ दरस दिखाया। भिन्नड़ी रैण सुहाई रंग राते रंग नाम चढ़ाया। भिन्नड़ी रैण सुहाई सर्ब गुण दाते, साध संगत होए सहाया। भिन्नड़ी रैण सुहाई पुरख बिधाते, जन भगतां अंग लगाया। भिन्नड़ी रैण सुहाई सर्ब सुख दाते, बांहों पकड़ गुरसिख तराया। भिन्नड़ी रैण सुहाई, साचा प्रभ किसे विरले जाता, चल आया सरनाई। भिन्नड़ी रैण सुहाई, प्रगट जोत निहकलंक साची लिख्त जगत वरताई। भिन्नड़ी रैण सुहाई, महाराज शेर सिँघ कलिजुग प्रगट आपणी कल वरताई। भिन्नड़ी रैण सुहाई, प्रभ प्रकाशया। भिन्नड़ी रैण सुहाई, साचा दीसे प्रभ सदा अबिनाशया । भिन्नड़ी रैण सुहाई, साध संगत देवे शब्द सदा धरवास्सया। भिन्नड़ी रैण सुहाई, निज घर वास आत्म कराए प्रभ साचे घर वास्सया। भिन्नड़ी रैण सुहाई, साध संगत प्रभ सोहे पास्सया। भिन्नड़ी रैण सुहाई, गुरचरन प्रीती गुरसिख रहिरास्सया। भिन्नड़ी रैण सुहाई, महाराज शेर सिँघ सोहँ शब्द जपावे स्वास स्वास्सया। भिन्नड़ी रैण सुहाई, प्रभ मिटाए अन्धेरा। भिन्नड़ी रैण सुहाई, प्रभ जोत जगाए सञ्ज सवेरा। भिन्नड़ी रैण सुहाई, निहकलंक प्रगटे ना लाए देरा। भिन्नड़ी रैण सुहाई, विच सिख प्रभ लाया डेरा। भिन्नड़ी रैण सुहाई, निहकलंक कलि पाया फेरा। भिन्नड़ी रैण सुहाई, बेमुखां चार कुन्ट अन्धेरा। भिन्नड़ी रैण सुहाई, साध संगत भरवासा तेरा। भिन्नड़ी रैण सुहाई, महाराज शेर सिँघ साचा तेरा फेरा। भिन्नी रैण प्रगटे भगवान । भिन्नी रैण पंचम जेठ चतुर सुजान। भिन्नी रैण प्रभ देवे सोहँ साचा दान। भिन्नी रैण प्रभ उपजावे आत्म ज्ञान। भिन्नी रैण प्रगट जोत मिले भगवान। भिन्नी रैण आत्म दीप जगे बिधनान। भिन्नी रैण प्रभ सोहँ देवे साचा दान। भिन्नी रैण प्रभ दरस कर मूर्ख होए चतुर सुजान । भिन्नी रैण महाराज शेर सिँघ दर साचा जाण। भिन्नी रैण प्रभ जगत आकार। भिन्नी रैण प्रभ जोत धरी संसार। भिन्नी रैण एका रूप निहकलंक अवतार। भिन्नी रैण गुरसिक्खां दसावे सच दरबार। भिन्नी रैण, महाराज शेर सिँघ गुरसिक्खां जोत जगाए अपर अपार । भिन्नी रैनड़ीए, तेरा मुख उज्जयारा। भिन्नी रैनड़ीए, निहकलंक कलि ल्या अवतारा। भिन्नी रैनड़ीए, सुन्न समाध जगत वरतारा। भिन्नी रैनड़ीए, तेरा मिटया अन्ध अन्धयारा। भिन्नी रैनड़ीए, निहकलंक जोत सरूप कलिजुग उज्जयारा। भिन्नी रैनड़ीए, महाराज शेर सिँघ पंचम जेठ कलिजुग लए अवतारा। भिन्नी रैनड़ीए, सच तेरा रंग। भिन्नी रैनड़ीए, जन भगतां मंगी सची मंग। भिन्नी रैनड़ीए, बेमुख सुआए गुरमुख वहाए आत्म
गंग । भिन्नी रैनड़ीए, जामा धार निहकलंक जन भगतां चाढ़्हे आत्म रंग। भिन्नी रैनड़ीए, महाराज शेर सिँघ कलिजुग प्रगटे जन भगतां मंगी साची मंग। भिन्नी रैण जगत भुलाया। भिन्नी रैण पंचम जेठ जगत प्रकाश कराया। भिन्नी रैण निहकलंक जोत सरूप जगत विच आया। भिन्नी रैण पायण वैण, कलिजुग जीव भुलाया। भिन्नी रैण बेमुख वहाए वैहन्दे वहिण, प्रभ अबिनाशी नज़र ना आया। भिन्नी रैण गुरसिख साचे सच रस लैण, निहकलंक जिस चरन लगाया। भिन्नी रैण गुरसिख विच साध संगत साचे प्रभ सिर हथ टिकाया। भिन्नी रैण गुरमुख गुरसिख महाराज शेर सिँघ दरस कर लैण, आत्म शांत प्रभ कराया । भिन्नी रैण जगत भगवाना। भिन्नी रैण पावे भगत प्रभ दरस महाना। भिन्नी रैण गुरसिख लावे गुरचरन ध्याना। भिन्नी रैण पंचम जेठ कलिजुग पहरया काला जामा। भिन्नी रैण बेमुखां चलाया अन्ध अज्ञाना। भिन्नी रैण गुरसिक्खां उपजाया ब्रह्म ज्ञाना। भिन्नी रैण साध संगत प्रभ चरन धूढ़ इशनाना। भिन्नी रैण महाराज शेर सिँघ सोहँ शब्द साचा देवे दाना। भिन्नी रैण दर प्रभ भगत भिखारी। भिन्नी रैण सोहँ शब्द रसना रसन उचारी। भिन्नी रैण होई डैण कलिजुग जीव सुआए शब्द खुमारी । भिन्नी रैण साध संगत नाम प्रभ लैण आए दर दरबारी। भिन्नी रैण बेमुख कलिजुग ठोकर खायण, घर घर होए ख्वारी। भिन्नी रैण साध संगत जाए बलिहारी। महाराज शेर सिँघ निहकलंक पंचम जेठ उपजे निहकलंक अवतारी। पंचम जेठ होए दिवस महाना। सतिजुग वरते सति कर जाणा। चार वरन प्रभ माने भाणा। राउ रंक इक्क करे प्रभ, ना कोई दीसे राणा। कलिजुग प्रगट निहकलंक, सतिजुग साचा लाणा। महाराज शेर सिँघ देवे वड्याई, सतिगुर मनी सिँघ तख्त बहाणा। सतिजुग साचा सति उपजाया। सच धर्म दा प्रभ राह चलाया। सति सति सति प्रभ वरते, साचा लेख लिखाया। सोहँ शब्द चले सभ धरते, एका शब्द प्रभ रसन अलाया। सच सुच्च सभ जग वरते, निहकलंक होए सहाया। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचे, सतिजुग साचा लाया। सतिजुग लावे पीत पीतंबर। एका शब्द चलावे मात पताल विच अंबर। कलिजुग कोई ना दीसे, अन्तकाल कोई पीर पैग़ंबर। कलिजुग झूठा खेल रचाया, मेट वखावे प्रभ अडम्बर। महाराज शेर सिँघ जोत सरूप, सर्ब भरतम्बर। भरतम्बर प्रभ भगवाना। छिन्न भंगर होए जोत समाना। प्रभ की महिंमा जगत महाना। महाराज शेर सिँघ सतिगुर पूरा, ना जाणे जीव नादाना। जीव नादान ना प्रभ विचारया। गुरसिख चतुर सुजान, दर आए चरन निमस्कारया। बेमुखां मार बाण, सोहँ पार उतारया। गुरसिक्खां दे आत्म ज्ञान, प्रभ साचे काज संवारया। महाराज शेर सिँघ कलिजुग प्रगट, आपणा भेव आप उचारया। आपणा भेव प्रभ आप जणाया । निहकलंक नाम धर, आपणा आप उपाया। जोत सरूपी खेल कर, विच सिख देह समाया। जोती जोत प्रभ मेल कर, विछड़िआ मेल मिलाया। बेमुखां कलिजुग बेड़ा ठेल कर, शौह दरया रुढ़ाया।
महाराज शेर सिँघ निहकलंक, आपणा तेज वखाया। आपणा आप प्रभ उपायके। पंज तत्त दी देह तजायके। जोत सरूपी साची जोत जगायके। गुरसिख दे विच आसण लायके। कलिजुग जीव उपाए बचन सुणायके। बेमुखां मेट मिटाए साचे लेख जाए लिखायके। जन भगतां आण तराए, आत्म ब्रह्म ज्ञान दवायके। सरन पड़े दी लाज रखायके। जो जन चरनीं डिग्गे आयके। साचा प्रभ होए सहाए, जो आए गल पल्ला पायके। महाराज शेर सिँघ सोहँ चलाए साची नाए, गुरसिक्खां पार कराए उप्पर चढ़ायके। साची नाओ निहकलंक चलाई। सोहँ बाण प्रभ जीव लगाई। नाम निधान निहकलंक दवाई। महाराज शेर सिँघ तेरी आण, चार कुन्ट चार वरन हो जाई। चार वरन होए प्रभ की आण। एका शब्द सोहँ वज्जे बाण। जन भगत प्रभ चरनीं डिग्गण आण। बेमुख कलिजुग ना करन प्रभ पछाण। जन भगतां प्रभ सोहँ शब्द देवे दान। उत्तम होए विच जहान। बेमुख अन्त कलिजुग सारे मिट जाण। झूठी माया झूठे जीव ना रहे नाम निशान। महाराज शेर सिँघ निहकलंक, सोहँ चार वरन पाए आण। सोहँ शब्द सति तेरा माण। मिले वड्याई सति कर जाण। जीव जन्त सभ रसना गाण। रसना जप जीव होए गुणी निधान। आत्म दात साची सति माण। महाराज शेर सिँघ देवे वड्याई, सोहँ विष्नूं भगवान। सोहँ शब्द वड सागर सिंध। रसना जपाए करोड़ तेतीस पुरी विच इन्द। बेमुख दर ते कर जायण निंद। कलिजुग पछाड़े प्रभ मृगिन्द। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, साचा गुणी गहिंद। गुण सागर प्रभ गहर गम्भीर। बेमुखां मारे सोहँ तीर। गुरसिक्खां होए शांत सरीर। सोहँ शब्द प्रभ आत्म देवे धीर। बेमुख कुन्ट चार पै जाए वहीर। दु:ख भुख भुख दु:ख तन ना दीसे चीर। जगत हलूणा आया, भैणां छड्ड गए वीर। माता पुत्तर भुलाया, बच्चे छड्डे पींदे सीर। राउ रंक कर बहाया, शब्द चल्लया तीर। साध संगत प्रभ माण दवाया, सोहँ शब्द शांत सरीर। महाराज शेर सिँघ दरस दिखाया, कट्टी हउमे पीड़। शब्द तीर प्रभ जगत चलाया। चार कुन्ट कुन्ट चार पै जाए दुहाया। कलिजुग जीव जीव कलिजुग भुलाए माया। प्रभ अबिनाशी दिस ना आया। होए मदि मासी जीव मानस जन्म गंवाया। अन्त पई गल जम की फाँसी, प्रभ नर्क निवास दवाया। साध संगत तेरी सेवा रासी, प्रभ अबिनाशी दया कमाया। कट्टी गलों सिलक जम फाँसी, जमराज नेड़ ना आया। होए सहाई घनकपुर वासी, दे दरस अन्तकाल गुरसिख तराया। महाराज शेर सिँघ जोत जगत प्रकाशी, राउ रंक इक्क कराया।