पुस्तकालयभाग १

१५ सावण २००८ बिक्रमी मेरठ विहार होया

तीन लोक प्रभ वरतारा। जोत निरँजण मात पताल अकाश सति उज्जयारा। कलिजुग जामा कलिजुग प्रगटे निहकलंक अवतारा। सति निरँजण सति पुरख, जोत जगावे विच संसारा। सर्ब घट सर्ब दु:ख भंजन, साचा करे कलि वरतारा। एका शब्द चढ़ाए साची रंगण, सोहँ शब्द होवे जै जै जैकारा। साध संगत प्रभ दर ते मंगण, दोए जोड़ कर निमस्कारा। महाराज शेर सिँघ सतिजुग वरते, तेरा सच पसारा। तीन लोक जोत सरूप प्रकाशया। जुगो जुग अटल प्रभ, ना होवे कदे विनास्सया। बेमुख जाए कलि जाए झूठा जीव सर्ब विनास्सया । साध संगत प्रभ दर ल्या मल, सोहँ शब्द प्रभ देवे भरवास्सया । जोत सरूप सदा अटल, महाराज शेर सिँघ सर्ब घट वास्सया। तीन लोक प्रभ चरन दुआरे। साचा साहिब साची रक्खे जगत सिक्दारे। जगाए जोत जगत पसार, बैठे विच आप निराधारी। साचा कलि प्रभ आकार, जन भगतां पैज संवारी। महाराज शेर सिँघ तेरा सच दरबार, साध संगत रहे चरन द्वारी। प्रभ चरन चरन कँवल। साध संगत आत्म जोत प्रभ गई मवल। देवे वड्याई निहकलंक उप्पर धवल। धवल धराए धरवास, प्रभ जोत धर। साचा कर प्रकाश, प्रभ अवतार नर। मात पताल अकाश, साचा दिखावे गुरसिख घर। महाराज शेर सिँघ सदा अबिनाश, साध संगत सोहे साचे दर। साचा दर ऊँचा दरबार। जोत जगाई प्रभ निरँकार। एका शब्द चलाए, सतिजुग सति करे वरतार। आपणा नाम जपाए, सोहँ सतिजुग दे अधार। एका नाम धराए, सतिजुग निहकलंक अवतार। महाराज शेर सिँघ कलिजुग वरते तेरा हुक्म अपार। हुक्म वरताए कलिजुग वरतारा। दुःख भुख करे जगत ख्वारा। जोत सरूप जलाए प्रभ बेमुख, चार कुन्ट मच जाए धुंधूकारा । घर घर घर होए हाहाकारा। साध संगत सोहे प्रभ चरन दुआरा। सोहँ शब्द रसना करे जै जै जैकारा। महाराज शेर सिँघ सतिजुग वरते, तेरा सति वरतारा। सति सति सति वरताए, जगत दिखाए बेमुख रुलाए, करे जोत ख्वारा। प्रभ दरस दिखाए गुरमुखां चरनीं लाए, हउमे अग्न जलाए, देवे साचा नाम अधारा। सोहँ साची नाओ चलाए, भगत जन विरला कोई चढ़ जाए, कलिजुग बेड़ा पार कराए, पावे दरस निहकलंक अवतारा। महाराज शेर सिँघ जोत जगाए, चार कुन्ट चार वरन जै जै जैकार कराए, साचा शब्द करे वरतारा। साचा शब्द होवे धन माल। जोत जगाए कलिजुग विष्नूं भगवान। एका शब्द वरताए, सोहँ दानी दान। गुरमुख विरला पाए, आत्म होवे ब्रह्म ज्ञान। जो जन चरनी आए, साध संगत रल जाण । कलिजुग जामा धार निहकलंक देवे माण। महाराज शेर सिँघ साचा दर, राउ रंक इक्क समान। राउ रंक रंक राउ प्रभ इक्क कराए। ऊँच नीच दा भेव चुकाए। सोहँ शब्द सतिजुग साचा ज्ञान दवाए। एका जोत जगे निरँजण, देह दु:ख कोई रहण ना पाए। महाराज शेर

सिँघ विष्नूं भगवान साची जोत जगाए। जोत जगे जगत उज्जयारा। निहकलंक तेरा होवे सर्ब पसारा। सतिगुर मनी सिँघ साचा सुत प्रभ तारा। कलिजुग प्रगट निहकलंक महाराज शेर सिँघ नाम उचारा । नाम निरँजण जगत अनेक। जोत जगाए प्रभ एका एक। सन्त जनां साचा शब्द रखाए टेक। आत्म करे ब्रह्म ज्ञान, बुध करे बिबेक। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, गुरसिख आत्म वेख। आत्म वेख विचार कर, विच हरि प्रभ वस्सया । साचा शब्द आकार कर, साचा राह प्रभ साचे दस्सया। कलिजुग बेड़ा पार कर, मिटे अन्धेर जिउँ चन्द मस्सया। साचा शब्द सोहँ जन भगतां हिरदे वस्सया। महाराज शेर सिँघ जामा धार, आपणा भेव शब्द सरूपी दस्सया। शब्दी शब्द चला, प्रभ एका जोत जगाए। साध संगत दरसा, प्रभ साची लिख्त कराए। सोहँ शब्द जपा, प्रभ आत्म उज्जयार कराए। साचा शब्द वरता प्रभ गुरसिक्खां नाम दवाए। जोत सरूप दरस दिखा, प्रभ आत्म तृखा मिटाए। विच जोती जोत मिला, प्रभ जन्म मरन दा गेड़ कटाए। गुरसिख साचे रिहा समा, प्रभ वास विच बैकुण्ठ कराए। महाराज शेर सिँघ आपणी जोत प्रगटा, भाणा कल वरताए। कल वरताए वरते प्रभ का भाणा। ना कोई दीसे राजा राणा। जोत सरूप जगत पित सर्ब थांईं समाणा। महाराज शेर सिँघ साचा दर किसे विरले गुरमुख पाणा। आए जग प्रभ भगत वड्याए। जन भगतां दे वड्याई, उज्जल मुख कराए। साध संगत प्रभ हो सहाई, साचा नाम दवाए। चार वरन तेरे नाम दुहाई, जै जै जैकार कराए। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, सतिजुग जोत जगाए। सतिजुग सुहाए सच वरताए, सच कुलवन्त। सच शब्द वरताए, एका रंग लाए, एक कराए सभ जीव जन्त। सति पुरखां साचा नाम दवाए, अन्ध अंध्यार मिटाए, साची जोत जगाए भगवन्त। महाराज शेर सिँघ सति शब्द लिखाए, गुरसिख उज्जल विच जगत कराए, देवे वड्याई विच साध सन्त। सन्तन संग सद प्रभ वेस। कलिजुग प्रगट किया जोत सरूप भेस। बेमुखां पकड़ पछाड़िआ जिउँ कृष्ना कंसा केस। साध संगत तेरा जन्म मरन संवारया, दर आए जो दरवेश। एका जोत धरे इक्क ओंकारया, दर खड़्हे विष्नूं ब्रह्मा महेष। साचा शब्द जगत वरतारया, साचे साहिब सदा आदेस। महाराज शेर सिँघ निहकलंक अवतारया, कलिजुग वड नरगेश। वडा वड वडी वड्याई। मातलोक प्रभ जोत प्रगटाई। प्रगट जोत निहकलंक, जोत अग्न जगत लगाई। सोहँ शब्द वजाए साचा डंक, राउ रंक इक्क कराई । जन भगतां उज्जल कराए जिउँ त्रेता जनक, जो आए प्रभ सरनाई। महाराज शेर सिँघ वासी पुरी घनक, साची जोत कलि प्रगटाई। साची जोत कलि प्रगटाए। साची वस्त संभाल सिख, प्रभ झोली पाए। आत्म जोती बाल सिख, प्रभ साची जोत जगाए। गुरचरन प्रीती पाल सिख, मानस जन्म फिर हत्थ ना आए। महाराज शेर सिँघ गुर गोपाल सिख, शरन लाग बेड़ा पार कराए। बेड़ा पार प्रभ जगत कराया। चरन आए जिस

सीस झुकाया। चार वरन वरन चार, प्रभ साचे माण दवाया। कलिजुग जामा धार, साध संगत प्रभ दरस दिखाया। जेठ पंचम रैण सुहाई, प्रभ प्रगट्या नैण मुँधारड़ा। जेठ पंचम रैण सुहाई, प्रभ आया जगत पथारड़ा। जेठ पंचम रैण सुहाई, मातलोक बणे सचखण्ड द्वारड़ा। जेठ पंचम रैण सुहाई, प्रगट जोत प्रभ जोत सरूपी बालड़ा। जेठ पंचम रैण सुहाई, महाराज शेर सिँघ जोत सरूपी लालड़ा। पंचम जेठ तेरी वड्याई, निहकलंक कलि जोत प्रगटाई। पंचम जेठ तेरी वड्याई, चार वरन जुग चार रसना गाई। पंचम जेठ तेरी वड्याई, गण गंधर्ब फूलन बरखा लाई। पंचम जेठ तेरी वड्याई, करोड़ तेतीस सुरप्त दर खड़्हे आई। पंचम जेठ तेरी वड्याई, इन्द इन्द्रासन सिँघ सिँघासण प्रभ द्वार खड़्हे सिर झुकाई। पंचम जेठ तेरी वड्याई, शिव शंकर खड़्हे द्वार गल बाशक तशक पाई। पंचम जेठ तेरी वड्याई, सहँसर मुख बाशक सोहँ रसना गाई। पंचम जेठ तेरी वड्याई, नर नरायण निहकलंक कलिजुग साची जोत जगाई। पंचम जेठ तेरी वड्याई, साध संगत मिल प्रभ द्वार रसना हरि हरि गाई। महाराज शेर सिँघ सति करतार, साची जोत विच जगत जगाई । भिन्नी रैनड़ीए तैनूं मिले वधाई, निहकलंक कलि धारे जामा। भिन्नी रैनड़ीए तैनूं मिले वधाई, सोहँ शब्द चलाए साचा नामा। भिन्नी रैनड़ीए तैनूं मिले वधाई, साध संगत महाराज शेर सिँघ दरस दिखाए जोत सरूपी पहरया जामा। रैण सुहाई जोत प्रकाशे। कलिजुग अन्धेर जगत विनासे। धारे जामा निहकलंक, पूरन पुरख अबिनासे। एका शब्द वजाए डंक, साध संगत प्रभ हिरदे वासे। चार वरन इक्क कराए राउ रंक, ऊँच नीच सभ एका रासे। एका प्रभ एका ओट रखाए अंक, जगत भेख होए सभ नासे। साची शब्द प्रभ लगाए तनक, गुरसिख दु:ख विकार सर्ब देह नासे। दिखावे दरस प्रभ वासी पुरी घनक, एका शब्द धरे धरवासे। एका शब्द सतिजुग धीर धराए। हिरदक करे प्रकाश जोत अज्ञान अन्धेर मिटाए। साचा प्रभ करे विच वास, भूत भविख्त सर्ब दए गंवाए। हउमे अग्न करे सभ नास, अमका जीव कोई रहण ना पाए। साचा शब्द प्रवेश करे गुणतास, निर्मल साची जोत जगाए। गुरमुख प्रभ चरन मिलण दी आस, प्रभ प्रगट दरस दिखाए। साध संगत प्रभ सद है वास, प्रगट जुगो जुग पैज रखाए। बेमुखां करे प्रभ सद ही नास, भाणा जगत वरताए। महाराज शेर सिँघ गुरचरन रहिरास, रसना सोहँ शब्द सच गाए। सोहँ शब्द सतिजुग उधार। एका एक वरताए प्रभ एकँकार। वक्त सुहाए प्रगटे निहकलंक अवतार । महाराज शेर सिँघ जो जन रसना गाए, कलिजुग उतरे पार। रसना जपे रस राम रसईआ। दिखावे दरस प्रगट जोत, निहकलंक कृष्न घनईआ। सोहँ साचा शब्द, साचे प्रभ सतिजुग चलाई साची नईआ। महाराज शेर सिँघ घनकपुर वासी, साचा शब्द गुरसिख दवईआ। साचा शब्द प्रभ सच उपजाया। जामा धार निहकलंक जन भगतां हिरदे वसाया। साचा कलि शब्द धुंनकार, बजर

कपाट खोल्ह वखाया। एका जोत धरे इक्क ओंकार, दीपक साचा विच देह जगाया। बैठ रिहा अडोल विच निराधार, आपणा भेव प्रभ आप जणाया। गुरसिक्खां साची प्रभ पूरन सार, आत्म पर्दा विच्चों लाहया। अनहद शब्द उपजे धुन्कार, जोत सरूप प्रभ नज़री आया। महाराज शेर सिँघ जोत सरूप जीव खुल्हाए आत्म सुन्न, सति सरूप होए दरस दिखाया। खुल्हे सुन्न आत्म उज्जयारी। साचा दीसे प्रभ जगत मुरारी। जगन्नाथ गोपाल मुख भणी तेरी एका जोत निरँकारी । सारंगधर भगवान बीठला, जोत सरूप जगत आकारी। गुरसिख साचा निहकलंक तेरा रंग डीठला, बेमुखां करे ख्वारी। गुरमुख देवे सोहँ शब्द, साचा नाम खुमारी। महाराज शेर सिँघ निहकलंक, साध संगत सोहे तेरे चरन दुआरी। चरन द्वार आए पाए चरनामित। कलिजुग मानस जन्म गुरसिक्खां ल्या जित्त। जोत जगाई प्रभ अगम्म, एका शब्द वसे देह नित्त। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, निहकलंक साची जोत सदा अचुत्त। पारब्रह्म परमेश्वर उचित। कलिजुग जामा धारया भगतां हित। जन्म मरन संवारया, मानस जन्म किया पवित। महाराज शेर सिँघ निहकलंक अवतारया, साचा अमृत गुरसिक्खां आत्म जाए सित। आत्म अमृत करे उज्जयार। अमृत बख्शे प्रभ गुरसिक्खां किरपा धार। अमृत वरखे आत्म रस, झिरना झिरे अपर अपार। गुरसिख जाणे निहकलंक तेरा जोत सरूप रस, बेमुख होए ख्वार। साचा शब्द ज्ञान प्रभ जाए दस्स, साचा दीसे सचखण्ड द्वार। बेमुख जाण दर तों नस्स, सोहँ शब्द प्रभ मारी मार। जन भगतां हिरदे जाए वस, महाराज शेर सिँघ सति अवतार। सति अवतार सतिगुर सूर। सर्ब जनां दी आसा पूर। दे दरस गुरमुखां आत्म करे भरपूर। एका शब्द सुणाए, आत्म उपजाए साचा नूर। साची जोत होए प्रकाश मात जिउँ कोहतूर। महाराज शेर सिँघ जोत प्रगटावे, गुरसिक्खां दर सदा हदूर। गुरसिख दर आए प्रभ प्रवेशया। निहकलंक सतिजुग तेरी सदा अदेस्सया। कलिजुग प्रगट निहकलंक, जुगो जुग जोत सरूपी करे प्रभ भेस्सया। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, गुरसिक्खां बुध बबेकिआ। गुरमुख माण प्रभ दर पाए। प्रगट जोत निहकलंक सतिजुग लाज रखाए। पूत पिता दा मेल छड्ड, प्रभ साचा नज़री आए। भ्रा भैणां झूठा खेल छड्ड, जगदीश्र सरन लग जाए। वडी वड्याई प्रभ देवे वड, जो जन सरनी सीस झुकाए। महाराज शेर सिँघ निहकलंक, साध संगत प्रगट दरस दिखाए। चरन लाग प्रभ सेव कमाई। साची सेवा जगत कर, उच्च पदवी प्रभ दर ते पाई। एका जोत विच जोत धर, आत्म जोत जगाई। विष्नूं भगवान चरन टेक धर, रंगा सिँघ घनकपुर वासी आत्म रंग चढ़ाई। महाराज शेर सिँघ बुध बिबेक कर, सचखण्ड निवास दवाई। रंगा सिँघ प्रभ रंग राता। हिरदे वसे एका प्रभ विधाता। झूठी दुनियां जगत त्यागे, झूठा छड्डया जगत नाता। आत्म शब्द उपजे अनरागे, गुरमुख मेवा ब्रह्म ज्ञाता। वड्डा सिख होया वडभागी, देवे दरस सर्ब सुख दाता। कलिजुग आत्म सोई जागी,

जोत जगाए प्रभ बिधनाता। साची प्रीत प्रभ चरन लागी, साचा प्रभ महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान जाता। साची प्रीत प्रभ चरन लगाई। चरन धूढ़ मस्तक ला, आत्म तृखा मिटाई। दिवस रैण रैण दिवस दर घर घर दर, प्रभ दर सेव कमाई। अन्त पाया साचा घर, दरस दे प्रभ देह छुडाई। निहकलंक अवतार मिल्या नर, विच जोती जोत मेल मिलाई। कलिजुग गुरसिख गया तर, सचखण्ड प्रभ निवास दवाई। महाराज शेर सिँघ प्रगट निहकलंक गुरसिक्खां लाज रखाई। गुरसिख जोत निर्मल उजागर। प्रगट जोत निहकलंक, पार किया भव सागर। साध संगत एका शब्द वरताए प्रभ रत्नागर। महाराज शेर सिँघ जोत जगाए, गुरमुख विच देह झूठी गागर। मातलोक कलिजुग साध संगत वर साचा मंग। साचा प्रभ वसे सदा तेरे संग। साचे शब्द सुरत सतिगुर साचा, साचा चाढ़्हे आत्म रंग। आत्म रंग ना होवे भंग। अमृत सोमा देह विच वहाए गंग। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, कर दरस जीव पार जाए लँघ। सन्तन देवे प्रभ वड्याई। आण बाण जुगो जुग प्रभ लिख्त लिखाई। भगत वछल अनाथां नाथ, जन भगतां होवे सहाई। साचे सिख सदा प्रभ साथ, प्रगट होए दरस दिखाई। मुकंद मनोहर प्रभ रघुनाथ, नर नरायण जोत प्रगटाई। अछल छल छल जगत कराया, आपणा भेव छुपाई। साचे सिख प्रभ वास कर, दे दस्म दुआर खुल्हाई। एक शब्द सर्ब गुणतास दे, शब्द सुरत सुरत शब्द मेल मिलाई। महाराज शेर सिँघ निहकलंक, गुरसिख साची जोत जगाई। गुरसिख तेरे नाम वड्याई। कलिजुग मानस जन्म धार, निहकलंक कलि सेव कमाई। साचा शब्द अधार कर, बुझी दीपक आत्म जोत जगाई। साचा प्रभ विचार कर, लोक लाज सभ तजाई। साचा जगत वपार कर, सोहँ शब्द वणज कराई। उत्तम आत्म विचार कर, सोहँ बत्ती नाम लगाई । महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा धार कल, कलिजुग साची पाई वड्याई। भगत जनां प्रभ आप वड्आया। जामा धार जुगो जुग अन्ध कूप होए सहाया। कलिजुग प्रगट निहकलंक, वडा वड कहाया। एका करे राउ रंक, सोहँ साचा शब्द चलाया। महाराज शेर सिँघ जोत विष्नूं भगवान, कलिजुग मेट सतिजुग साचा लाया। पंचम जेठ वीह सौ अट्ठ। कलिजुग उलट भवाई लट्ठ। सर्ब सृष्ट झुकाई भट्ठ। साध संगत प्रभ चरन आए नठ्ठ। पिण्ड भंडाल होया साचा इक्ट्ठ। भाणा वरते कलिजुग डाढा, महाराज शेर सिँघ तेरा सिख ना छोडे हठ। साध संगत प्रभ होए सहाई। प्रगटे जोत प्रभ रघुराई। सर्ब सृष्ट जोत सरूप, प्रभ अग्न जलाई। साध संगत तेरे मन वधाई। साची लिख्त निहकलंक, कलिजुग सति वरताई। जोत सरूप प्रभ वरते भविख्त, चार कुन्ट पै जाए दुहाई। साची होवे मनी सिँघ तेरी कराई लिख्त, विच संगरूर जो बचन सुणाई। महाराज शेर सिँघ प्रगट निहकलंक, राणा संगरूर शब्द मार चरन लै आई। लिख्त लिखाई लिखावणहारे। साची जोत शब्द वरतारे। मनी सिँघ तेरी कलम

चले अपर अपारे। कलिजुग अन्त राजे राणे होए ख्वारे। मस्तूआणे प्रगटे जोत निहकलंक, भगतन आयण सभ चरन दुआरे। महाराज शेर सिँघ पूरन भगवन्त, जोत जगाई अगम्म अपारे। अगम्म अपार प्रभ होए उज्जयारा। पार ब्यास किया किनारा। पार उरार होए धुंधूकारा। जीव जन्त होए सर्ब ख्वारा । साध संगत दीसे, निहकलंक तेरा सच दरबारा। आए चरन प्रभ होए सहाई, कर किरपा प्रभ पार उतारा। महाराज शेर सिँघ तेरी शब्द मार, घर घर होवे हाहाकारा। शब्द मार प्रभ कलिजुग मारया। जामा धार निहकलंक वड वड वड अवतारया। साध संगत साचा दर, दर आए सर्ब निमस्कारया। महाराज शेर सिँघ सति सति मिले अबिनाशा, कलिजुग सति वरतारया। कलिजुग वरते जो प्रभ वरताए। जीव जन्त कोई भेव ना पाए। हँकार विकार प्रभ दे वधाए। जीव खेद करन दा प्रभ झूठा खेल रचाए। शब्द मार कराए, जोत सरूप प्रभ आत्म अग्न लगाए। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, कलिजुग जीवां उलटी मति वसाए। कलिजुग वरते प्रभ तेरी माया। बेमुख होया कलि जीव, जो शरन नहीं आया । गुरमुख साचे अमृत रस ल्या पीव, आत्म साचा रंग चढ़ाया। महाराज शेर सिँघ निहकलंक, जोत सरूपी कलिजुग खेल रचाया। रच रच रच खेल प्रभ जोत जगाई। मच मच मच, बिन तेल प्रभ जगत जोत अग्न लगाई। सच सच सच साध संगत, साध संगत गुरचरन मेल, अन्तकाल प्रभ होए सहाई। महाराज शेर सिँघ तेरा कलिजुग खेल, बेमुखां देवे ख़ाक मिलाई। साचा शब्द प्रभ लिखाणा। बेमुख मुग्ध गंवार, कलिजुग झूठा जाणा। एका दीसे निहकलंक तेरा दरबार, ऊँच नीच एका राजा राणा। महाराज शेर सिँघ तेरा सतिवाद, सोहँ साचा शब्द सुहाणा। सोहँ साचा शब्द उपजाया। अल्ला अलाह नूर जग नाम मिटाया। कुरान अञ्जील अञ्जील कुरान कोई कलिजुग रहण ना पाया। खाणी बाणी बाणी खाणी गगन पताली खण्ड ब्रह्मण्ड निहकलंक उलटाया। कलिजुग जामा धार, ज्ञान गीता भेव चुकाया। सोहँ शब्द रसन उचार, सोहँ साचा मार्ग लाया। एका शब्द चार वरन अधार, कलिजुग सारा भेख मिटाया। जोत जगाए प्रभ निराधार, निरवैर सतिजुग साचा लाया। साची जोत कर आकार, सच सुच्च विच जीव जन्त वसाया। महाराज शेर सिँघ तेरा सति वरतार, सोहँ शब्द जै जै जैकार कराया। जै जै जैकार जगत वरतारा। साचा भेख जगत पसारा। साचा प्रभ सतिजुग लिखाए लेख, एका मिले सच दरबारा। महाराज शेर सिँघ जुगो जुग एक, जोत सरूपी जगत वरतारा। जोत सरूप जगत प्रभ आया। छड्ड देह अपार, जोत सरूप प्रभ विच सिख समाया। बैठ रिहा प्रभ निराधार, सोहँ साचा शब्द अलाया। देवे दरस अगम्म अपार, चरन आए जिस सीस झुकाया। भव सागर प्रभ कर जाए पार, साध संगत सिर हत्थ टिकाया। मानस जन्म ना आवे हार, प्रभ अबिनाशी घर में पाया। महाराज शेर सिँघ पतित जावे तार, साध संगत होए सहाया। साध संगत प्रभ चरन भिखारी।

एका शब्द देवे प्रभ सोहँ नाम अधारी। गुरसिख आत्म चाढ़्हे रंगत, सद आत्म रहे खुमारी। महाराज शेर सिँघ कलिजुग तेरी साची संगत, सोहँ शब्द रसना करे जै जै जैकारी। साची संगत प्रभ सच वरताया। ज्ञान गोझ आत्म ध्यान दे, प्रभ प्रगट दरस दिखाया। कलिजुग साचा सतिगुर माण दे, जन भगतां आप वड्आया। निजानंद आत्म गुण निधान दे, निज आत्म सुख वसाया। साचा शब्द सोहँ ब्रह्म ज्ञान दे, प्रभ दस्म दुआर खुल्हाया। महाराज शेर सिँघ नाम भगत भगवान दे, कलिजुग आण तराया। कलिजुग तार प्रभ दु:ख निवारया। भगत जनां सिर छत्र झुलारया। चार जुग सतिगुर साचा साची लिख्त वरतारया। महाराज शेर सिँघ निहकलंक सोहँ डंक चार कुन्ट वजा रिहा। चार कुन्ट प्रभ शब्द आकारा। वरते कलि जो प्रभ वरतारा। साध संगत सच दीसे हरि का दुआरा। घनकपुर वासी निहकलंक, पुरी घनक ल्या अवतारा। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, सतिजुग वरते तेरा भण्डारा। सच भण्डार प्रभ सति वरताया। अमृत आत्म बरख, गुरसिख आत्म शांत कराया। गुरसिख साचे कलिजुग, प्रभ प्रगट दरस दिखाया। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचे, सतिजुग साचा जगत लगाया। सतिजुग साचा सच प्रकाशा। जोत सरूप निहकलंक किया वासा। चार वरन आए शरन, सभ होए प्रभ दासन दासा। महाराज शेर सिँघ साचा शब्द, सोहँ चार कुन्ट कराए नासा। सोहँ शब्द रसना जीव, प्रभ आत्म दिसे नैणां। सोहँ शब्द जप जीव, झूठी दुनियां सद नहीं रहणा। सोहँ शब्द जप जीव, साचा साध संगत विच बहिणा। सोहँ शब्द जप जीव, साचे प्रभ का साचा कहणा। सोहँ शब्द जप जीव, निजानंद निज मांहि लैणा। सोहँ शब्द जप जीव, कलि जीव वहे झूठे वहिणा। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, सच दर आए बहिणा। सतिजुग लेख प्रभ आप लिखाया। ऊँच नीच दा भेव चुकाया। राउ रंक कर प्रभ इक्क बहाया। चार वरन प्रभ पाई माया। सति सन्तोख प्रभ आत्म धीर धराया। दरस दे प्रभ साचे घोख, अमृत नीर वहाया। एका शब्द रखाए मोख, सोहँ जगत चलाया। रसना जप होवे मोख, गुर मन्त्र राह दिखाया। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचे, साचा राह चलाया। साचा राह सन्तन की घाल। सोहँ शब्द प्रभ देवे सचा धन माल। एका जोत जगाए, प्रभ आत्म गोपाल। प्रगट दरस दिखावे, प्रभ दीन दयाल। सोहँ शब्द रसना जपावे, महाराज शेर सिँघ भगत वसाल। सोहँ शब्द सति, सति सति तेरी वड्याई। सोहँ शब्द रसना जप जीव, प्रभ आत्म मेघ वरसाई। महाराज शेर सिँघ सतिजुग तेरी सति सति सति वड्याई। सोहँ शब्द रसना जप जीव, आत्म जोत होवे रुशनाई। सोहँ शब्द जप जीव, मिले प्रभ सर्ब सुखदाई। सोहँ शब्द जप जीव, कलिजुग विच मिले वड्याई । महाराज शेर सिँघ निहकलंक, चार कुन्ट तेरे नाम दुहाई। चार कुन्ट प्रभ बाण लगाया। शब्द सुरत वाली हिन्द, प्रभ दरस करवाया । निहकलंक जामा धार,

आपणा भेव छुपाया। शब्द जोत आकार कर, विच सिख देह समाया। महाराज शेर सिँघ साचा जगत पसार कर, कलिजुग झूठा प्रभ भुलाया। हिन्दवैण हिन्दवाली प्रभ दरस दिखा के। देवे दरस निहकलंक, बांहों पकड़ उठा के। साचा दर दिसे दरबार, गुरसिख देह बैठा आसण ला के। महाराज शेर सिँघ निहकलंक अवतार, जगत खपाए जलाए जोत सरूपी अग्न लगा के। वाली हिन्द प्रभ दरस दिखावे। भेव आपणा सर्ब जणावे। शब्द ज्ञान सुरत ध्यान दे, हउमे माण चुकावे। चरन ध्यान विष्नूं भगवान दे, जोत सरूपी खिच ल्यावे। महाराज शेर सिँघ निहकलंक साची जोत प्रगटावे। वाली हिन्द मिटे अज्ञान। आत्म होवे निहकलंक तेरा चरन ध्यान। एका शब्द धराए धीर, प्रभ चरनीं डिग्गे आण। महाराज शेर सिँघ बुध बिबेक कर, आत्म देवे ब्रह्म ज्ञान। हिन्द वाली प्रभ दरस पाए। विच संगरूर चल कर आए। मस्तूआणे प्रभ चरनीं सीस झुकाए। राणा संगरूर चरन धूढ़ लै, मस्तक लै लगाए। निहकलंक तेरे चरन हदूर, भुल्ल आपणी लए बख्शाए। वाली हिन्द राणा संगरूर। निहकलंक तेरे खड़्हे हज़ूर। कर बेनंती प्रभ आसा पूर। कलिजुग प्रगट्या प्रभ निहकलंक, महाराज शेर सिँघ गुण भरपूर। वाली हिन्द राणा संगरूर प्रभ चरन दुआरे। कर कर निमस्कार जायण बलिहारे। निहकलंक तेरी साची जोत, करे सति उज्जयारे। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, जोत सरूपी कराए खेल न्यारे। राणे संगरूर हँकार गंवाया। चरन लाग प्रभ दर्शन पाया। लिख्त लिखाई मनी सिँघ, निहकलंक सति सति सति वरताया। साची लिख्त ल्याए सीस धर, साल अठत्ती जो बन्द रखाया। पकड़ ल्याए चरन अवतार नर, निहकलंक सभ माण गंवाया। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, जोत सरूपी तेज वखाया। बाणी आए निहकलंक तेरे दरबार। कर दरस राणा संगरूर, साचे प्रभ की पाए सार। आत्म होए शब्द भरपूर, चरन करे निमस्कार । महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, पतित पापी देवे तार। पतित पापी प्रभ रक्खे पति। आत्म अमृत वरख, प्रभ साची देवे मति। साचा शब्द ज्ञान दे, प्रभ सति रखावे मति। महाराज शेर सिँघ दरस विष्नूं भगवान दे, विच वरतावे सुच्च सति। सति सति सतिजुग भाए। साचा प्रभ सति पुरखां विच वसाए। ऊँचां नीच नीचां ऊँच प्रभ एका कर वखाए। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, सति सच सतिजुग वरताए। कलिजुग भरम भुलाया। माया रूप प्रभ पड़दा पाया। मदि मास कलिजुग जीव, रसन आहार बणाया। अमृत रस गुरसिख विरला पीव, आत्म तृखा प्रभ दे मिटाया । कलिजुग जीव बेमुख, काम क्रोध हँकार प्रभ विच वसाया। गुरमुख साचा सदा चरन लग जीव, साचा शब्द प्रभ मन वसाया । बेमुखां कलिजुग प्रगट निहकलंक सोहँ शब्द बाण लगाया। जन भगतां साचा सोहँ शब्द आत्म ज्ञान दवाया। निहकलंक, कलिजुग अचरज वरते तेरी माया। जोत सरूपी प्रभ जोत धर, आपणा भेव छुपाया। महाराज शेर सिँघ निहकलंक, जन भगतां दरस दिखाया। दरस दान भगत

प्रभ दिया। आत्म जगे जोत, सुखी होए जगत जिया। सोहँ शब्द सतिजुग साची तेरी रखाई नीआ। महाराज शेर सिँघ निहकलंक प्रगट, साचा शब्द जन भगतां दिया। भगत जनां प्रभ सदा भण्डारी। गुरमुख दर ते मंगण, दोए जोड़ प्रभ चरन दुआरी। सोहँ शब्द साचा प्रभ देवे जगत अधारी। एका शब्द एका जोत, जुगो जुग प्रगटे प्रभ एकँकारी। कलिजुग जामा धारया, निहकलंक नर नरायण अवतारी। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचे साध संगत पैज संवारी। साध संगत सति तेरा मूल। सोहँ शब्द ना जाए रसना भूल। देवे दरस प्रगट प्रभ कन्तूल। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, शब्द गुरसिक्खां देवे साचा मूल। शब्द गुण जगत वरतारा। आत्म धुन, जन भगत उज्जयारा। उपजे रुण झुण, जोत निरँजण करे आकारा। साचे सिख तेरी खुल्ही सुन्न, आत्म दीसे प्रभ जोत आकारा । महाराज शेर सिँघ निहकलंक तेरा खोल्हे दस्म दुआरा। शब्द सोहँ तेरी सति कमाई। साची सुरत सिख साचे पाई। सुरती सुरत प्रभ मेल कर, शब्द सुरत दा मेल मिलाई। महाराज शेर सिँघ निहकलंक, सोहँ शब्द देवे वड्याई। गुरसिक्खां सोहँ शब्द अधार। बेमुखां करे जगत ख्वार। दर आए जो नर नार। रसना जप साचा शब्द, तेरा होए बेड़ा पार। कलिजुग सचखण्ड निहकलंक तेरा दरबार। विच वरभंड प्रगटे, जोत सरूप प्रभ निराधार। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, कलिजुग आया सर्ब कलधार। कलधार कलि लेख मिटाए। जोत निरँजण जगत पित आप अख्वाए। भरतम्बर सर्ब विच प्रभ समाए। छिन्न भंगर कलिजुग झूठी खेल मिटाए। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा भाणा सति वरताए। कलिजुग जीव दुःख होए महाना। हिन्दवैण जोत जगाए प्रभ गुण निधाना । शब्द रूप शब्द लिखाए विष्नूं भगवाना । जगत वरताए मिट ना जाए, लेख लिखाए प्रभ जाणी जाणा। चरन भंडाल प्रभ पाए, वीह सौ अट्ठ जेठ लिख्त कराए, गुरमुखां देवे आत्म ध्याना । सत्तर लक्ख पठाण चढ़ाए, लिख्त मनी सिँघ सति हो जाए, पार ब्यासों होए पद निरबाना। महाराज शेर सिँघ लिख्त लिखाए, अल्ला अलाही नूर मिटाए, साचा वरते प्रभ का भाणा। साची लिख्त सति लिखाए लेख, निहकलंक नर अवतारी। कलिजुग कर्म वेख, चलाई कलम जोत आकारी। मदि मासी मिटाए भेख, कोई ना दीसे मदिरा हारी। गुरसिख, महाराज शेर सिँघ साचा गुर वेख, निहकलंक नर अवतारी। कलिजुग आया नर अवतारया। प्रगटे जोत निहकलंक अवतारया। सोहँ शब्द वजाए सति डंक, चार कुन्ट होए जै जै जैकारया। एक कराए राउ रंक, चार वरन दा भेख निवारया। महाराज शेर सिँघ सति तेरे सन्त, शब्द धुन धुन शब्द विच देह वजा रिहा। शब्द धुंन प्रभ उपजाई। साची सुरत साचे सिख प्रभ दवाई। अकालमूर्त्त निर्मल जोत जगाई। सर्ब कल प्रभ भरपूर, सर्ब थांईं रिहा समाई। अनहद शब्द वजाए तूरत, गुरसिख आत्म धुंन कराई। महाराज शेर सिँघ सभ आसा पूरत, साध संगत देवे वड्याई। जो जन आए

आस कर, प्रभ आस पुजाए। जो जन आए चरन धरवास कर, प्रभ आत्म धीर धराए। जो जन आए आत्म सोहँ वास कर, प्रभ आत्म ज्ञान दवाए। जो जन आए चरन हँकार नास कर, प्रभ सुरत शब्द मेल कराए। जो जन आए महाराज शेर सिँघ तेरे चरन रहिरास कर, कर किरपा प्रभ पार कराए। चरन कँवल प्रभ साची रहिरासा। लाग चरन निहकलंक दु:ख दर्द सभ नासा। चरन कँवल कँवल चरन गुरसिख प्रभ पूरे कर भरवासा। महाराज शेर सिँघ प्रगट निहकलंक तेरी पूरन करे आसा। आत्म रास जीव आत्म रासी। देवे दरस प्रभ सचखण्ड निवासी। जो जन रसना आहार करे मदिरा मासी। अन्तकाल प्रभ पाए गल जम की फाँसी। साध संगत साचा प्रभ, एका जोत जगाए प्रभ अबिनाशी। सचखण्ड दवाए माण, साध संगत प्रभ चरन निवासी । महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, कलिजुग प्रगटे घनकपुर वासी। सचखण्ड हरि का द्वार। जोत जगाए प्रभ अपर अपार । एका जोत प्रभ एका एकँकार। तीन लोक प्रभ सदा आकार। खण्ड ब्रह्मण्ड वरभंड निहकलंक करे पसार। अवण गंवण तीन भवन वरते विच संसार। महाराज शेर सिँघ निहकलंक तेरा रंग अपार। रंग रंग प्रभ एका जोत। एका जोत जुगो जुग होत। बेमुख कलिजुग रहे सोत। गुरमुख प्रभ दरस कर, आत्म गए धोत। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, कलिजुग प्रगटावे जोत। सतिगुर साचा सतिगुर सूरा। प्रभ का शब्द ना होए अधूरा। एका शब्द सोहँ चार वरन भरपूरा। महाराज शेर सिँघ निहकलंक, सोहँ शब्द अनहद वजाए तूरा। अनहद तूर राग प्रभ रंग। एका शब्द सोहँ जीव प्रभ दर ते मंग। कलिजुग झूठा जीव, टुट्ट जाए जिउँ झूठी वंग। गुर चरन प्रीती भाल, आत्म चाढ़्ह जीव साचा रंग। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, चरन लाग कलिजुग पार जाए लँघ। कलिजुग जन्म जीव अमोलक पाया। प्रभ अबिनाशी भुल्ल मानस जन्म गंवाया। कलिजुग प्रगटे निहकलंक अडोल, सारा जगत डुलाया। हरि प्रभ सदा अतुल, कलिजुग जीव पकड़ तुलाया । महाराज शेर सिँघ सतिगुर पूरा, जामा धार निहकलंक भाणा कलि वरताया। कलि वरते, वरताए कलि। बेमुख जीव अग्न जोत जायण बल। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, साचा शब्द वसावे मन। पवण पाणी अग्नी तेरा मेल। अप तेज वाए पृथ्मी आकास प्रभ का खेल। जीव साची जोत जगाई विच देह बिन बाती बिन तेल। कलिजुग जामा धार भुल्लया प्रभ ना होया मेल। महाराज शेर सिँघ निहकलंक कोई ना जाणे तेरा जोत सरूपी खेल। साचा शब्द भगत वणजारा। माणे रंग सति रंग भतारा। दरस दिखाए जोत सरूप, प्रभ आत्म दुआरा। अन्तकाल मिलाए जोत, दवाए सचखण्ड दुआरा। ना दीसे प्रभ रंग रूप, एका जोत जगत पसारा। महाराज शेर सिँघ निहकलंक वड दाता भूप, साचा देवे नाम अधारा। जन भगतां नाम अधार दे, प्रभ आत्म रंग चढ़ाया। वड वड्याई विच संसार दे, साचा लेख विच लिलाट लिखाया। एका शब्द एकँकार दे, एका

दरस दिखाया। साचा नाम भगत भण्डार दे, प्रभ हिरदे नाम वसाया। साचा दरस निरगुणहार दातार दे, जोत सरूपी मेल मिलाया। महाराज शेर सिँघ साच शब्द साचा दरस सच दरबार दे, सतिजुग सति दिखाया । साचे भगत तेरे बलिहार। रसना रवे आत्म गवे, साचा प्रभ मुरार। बेमुख लवे जिउँ सुंञे घर कवे, मानस जन्म गया हार। गुरसिख नौं निध प्रभ दर ते लवे, दोए जोड़ करे निमस्कार। कलिजुग जीव रैण सबाई सवे, अन्तकाल कलि होए ख्वार। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, सति सति सति वरताए सति वरतार। सति वरतार सति पुरखां भिच्छया। सदा रहे आत्म दरस प्रभ इच्छआ। जामा धार निहकलंक कलि करे रिच्छया। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, जन भगतां पूरन करे इच्छआ। पूरन भगत परमानंद पाए। वड्याई जगत साचे प्रभ दी सेव कमाए। मानस जन्म दाग़ ना लागत, साचा प्रभ होए सहाए। हउमे मारे विच्चों हँगत, सोहँ शब्द रंग चढ़ाए। जो जन आए प्रभ दर ते मंगत, साचा शब्द प्रभ झोली पाए। महाराज शेर सिँघ तारे सिख सेवक, जिउँ तारे नानक अंगद, चरन प्रीती सेव कमाए। सेवक सेवा सर्ब फल पाया। मुकंद मनोहर लखमी नरायण होवे आण सहाया। साध संगत रल प्रभ चरनीं बहिण, सच अनन्द प्रभ दर्शन पाया। बेमुख वहे कलि झूठे वहिण, कलिजुग बेड़ा प्रभ आप डुबाया। कोई ना दीसे साक सैण, भरम भुलेखा जगत भुलाया। प्रगटी जोत निहकलंक दरस कर गुरसिख नैण, कलिजुग वेला फिर हत्थ ना आया। धन्न धन्न धन्न गुरसिख सोहँ शब्द जो रसना लैण, निहकलंक जगत वड्आया। महाराज शेर सिँघ धरनी धर, सतिगुर साचा आप अख्वाया। धरनी धर जगत जगदीश्वर। एका जोत जगाई, कलिजुग प्रभ ईश्र। बेमुख जीव अन्तकाल कलिजुग जाए पीसर। महाराज शेर सिँघ निहकलंक अवतार, जन भगतां सर्ब सुख दीसर। सर्ब सुख सर्ब सुखदाई। वेले अन्त प्रभ होवे सहाई। साची गुरसिख देवे प्रभ वड्याई। सचखण्ड चरन निवास लै, अमरापद सवरन सिँघ पाई। साचा प्रभ आत्म धरवास दे, सोहँ शब्द सच ज्ञान दवाई। महाराज शेर सिँघ निहकलंक तेरी सच सरनाई। गुरसिख आए प्रभ शरनाया। साचा प्रभ सति पुरखां होए सहाया। प्रगट जोत अन्तकाल, प्रभ साचे दरस दिखाया। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचे, गुरसिख साची जोत मिलाया। साचा गुर साचा दर, साची धर्मसाल। साध संगत प्रभ चरन प्रीती, निभ जाए चरनां नाल। साची होए कलिजुग नीती, अन्त ना खाए जम काल। सरबजीत सदा जग जीती, साचा शब्द ल्या जग पाल। साचा शब्द जगत वरतंत। जणावे प्रभ जाणे कोई विरला सन्त। आत्म दिसावे झब, जो जन प्रभ चरन लगंत । अमृत झिरना झिरे विच नभ, कँवल नाभ प्रभ दरस खलंत। अज्ञान अन्धेर मिटे विच देह, आत्म जोत प्रभ सदा जगंत। महाराज शेर सिँघ नाथ त्रैलोकी, जीव जन्त सदा वसन्त। प्रगटे कलि त्रैलोकी नंदन। जोत प्रकाश करे मनोहर मुकंदन। गुरसिख

विरला जोड़ अरदास करे चरन बन्दन। सतिगुर साचा जम फास हरे, अन्तकाल सभ तोड़े बंधन। जो जन आए प्रभ सरन पड़े, सोहँ शब्द प्रभ चाढ़्हे रंगण। एका शब्द चलाया अवतार नर हरे, गुरसिख चढ़ पार सभ लँघण। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, देवे दरस दान गुरमुख आए दर जो मंगण। प्रभ दरस दे हरस मिटाए। हउमे तृष्ना अग्न जलाए। एक शब्द सोहँ आत्म साची जोत जगाए। महाराज शेर सिँघ निहकलंक, साध संगत दरस दिखाए। दरस देख आत्म तृप्तास्सया। भरम भुल्लेखा सभ आत्म नास्सया। साचे प्रभ सच आत्म किया वास्सया। एका शब्द अधार दे, कलिजुग देवे शब्द धरवास्सया। आत्म अमृत भण्डार दे, साची जोत करे प्रकाशया। साचा दरस जोत निरँकार, सोहँ शब्द जपावे स्वास सवास्सया। उठ जीव जाग वक्त विहाया। उठ जीव जाग, पतिपरमेश्वर घर में पाया। उठ जीव जाग, निहकलंक कलि पाई माया। उठ जीव जाग, कलिजुग वेला प्रभ मिलण दा आया। उठ जीव जाग, भुल्ल भुल्ल क्यों जन्म गंवाया। उठ जीव जाग, जोत सरूपी प्रभ कलिजुग खेल रचाया। उठ जीव जाग, झूठे धन्दे लाग, क्यों माण वधाया। उठ जीव जाग, होण पूरन भाग, लाग प्रभ सरनाया। उठ जीव जाग, अनहद शब्द प्रभ सुणावे राग, सोहँ शब्द ढोल वजाया। उठ जीव जाग, चरन लाग, मानस जन्म क्यों जगत गंवाया। उठ जीव जाग, साचे प्रभ हथ सृष्ट वाग, कलिजुग बेड़ा पकड़ रुढ़ाया । महाराज शेर सिँघ शब्द सुणावे अनराग, आत्म धुन विच देह वजाया। उठ जीव जाग, जगत विकारी। उठ जीव जाग, कलिजुग माया धारी। उठ जीव जाग, लाग प्रभ चरन दुआरी। उठ जीव जाग, छड झूठे धन्दे जगत संसारी। उठ जीव जाग, झूठी दिसे सभ जगत पसारी। उठ जीव जाग, कलिजुग प्रगटे निहकलंक अवतारी । उठ जीव जाग, चरन लाग, देवे दरस कृष्न मुरारी। उठ जीव जाग, कलिजुग आया महाराज शेर सिँघ नरायण नर अवतारी। जाग जाग जाग, प्रभ आण जगाया। राग राग राग, सोहँ साचा राग सुणाया। लाग लाग लाग, चरन जीव प्रभ अबिनाशी कलि विच आया । भाग भाग भाग, बेमुख प्रभ दर ते भाग, सोहँ शब्द प्रभ बाण लगाया। नास नास नास, बेमुख कलिजुग जीव नास, मदि मास आहार बणाया। आग आग आग, कलिजुग जोत लगाई आग, कलिजुग अन्तिम खेल रचाया। नाग नाग नाग, बाशक तशक तेरी सेज नाग, नैण मुँधार उप्पर आसण लाया। जाग जाग जाग, कलिजुग जीव जाग, निहकलंक जामा धार कलिजुग आया। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा जोत सरूपी कलिजुग खेल रचाया। जन भगतां दे दिखाए, प्रभ साचा सच दुआरा। निहकलंक रिहा वरताए, कलिजुग सोहँ शब्द भण्डारा। कोई विरला झोली पाए, जो जन आए प्रभ चरन दुआरा। बेमुख सुन्न समाध सवाए, सोहँ शब्द प्रभ बाण मारा। जन भगत प्रगट जोत प्रभ बाहों पकड़ तराए, कलिजुग सति अवतारा। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा,

जन भगतां देवे दर दरबारा। दयानंद प्रभ सदा दयाल। भगत वछल आप रखवाल। जुगो जुग जन भगतां प्रभ सदा निहाल। देवे दरस जगाए जोत प्रभ अन्तकाल। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, आत्म जोत देवे बाल। आत्म उतप्त कमाया पित। एका जोत उपजावे सति। साध संगत प्रभ वरतावे प्रभ साची मति। महाराज शेर सिँघ अन्तकाल गुरसिक्खां रक्खे पति। पतिपरमेश्वर प्रभ अन्तरजामी। दुष्ट सँघार सदा निहकामी। कलिजुग प्रगटे जामा धार, निहकलंक सर्ब स्वामी। बेमुखां करे ख्वार, अन्त कलिजुग कोई ना दीसे कामी। जन भगतां देवे शब्द भण्डार, साचा दान देवे प्रभ दानी। बेमुखां करे ख्वार, कोई ना दीसे कलिजुग अभिमानी। साध संगत चरन प्रभ हरि का द्वार, सोहँ शब्द रसना गाए पद निरबानी। महाराज शेर सिँघ तेरा शब्द वरतार, सति सति सति वरताए प्रभ साचा सच वरतानी।