पुस्तकालयभाग १

१६ सावण २००८ बिक्रमी चक्राते विहार होया

श्री रंग बैकुण्ठ निवासी। मच्छ कच्छ कूरम आज्ञा अउतरासी। तीन लोक प्रभ चरन की दासी। जोत जगाए प्रगट निहकलंक घनकपुर वासी। जुगो जुग अटल प्रभ अबिनाशी। कलिजुग जामा धार, अन्त कराए मदिरा मासी। जन भगतां पैज संवार, रसन सोहँ जपाए स्वास स्वासी। बेमुखां करे ख्वार, जो दर आए करन हासी। कलिजुग बणाया प्रभ सचखण्ड द्वार, धरे जोत सर्ब घट वासी। गुरसिक्खां बख्शे प्रभ चरन द्वार, साची प्रीत जगत रहिरासी। एका शब्द देवे अधार, हउमे काया विच्चों नासी। नदरी नदर करे प्रभ पार, निहकलंक घनकपुर वासी। घनकपुर वासी तेरा थिर घर। सतिजुग दीसे साचा वर। प्रगटावे जोत निहकलंक अवतार नर। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, चरन लाग गुरसिख जाए तर । तारनहारा समरथ जगत आकारया। जामा धार निहकलंक प्रगट जोत करे निरहारया। एका शब्द सोहँ वजाए साचा डंक, चार वरन कराए जै जै जैकारया। एक कराए प्रभ राउ रंक, सतिजुग साचा होवे वरतारया। महाराज शेर सिँघ जामा धार, जन भगतां काज संवारया। जगत तार आया जगत पित। जोत आकारी जीव जन्त उधारी, जोत प्रगटावे जुगो जुग नित। दुष्ट सँघारी जन भगत अधारी, कलिजुग आया पारब्रह्म उचित। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, जन भगतां अमृत आत्म देवे सित। आत्म अमृत प्रभ वरखाया। निजानंद निज मांहि उपाया। शांत कराए सति सरूपी, सति पुरख उपाया। महाराज शेर सिँघ निहकलंक, जोत सरूपी खेल रचाया। सतिजुग होवे प्रभ सति वरतार। सोहँ शब्द चार वरन होए अधार। जोत निरँजण साचा करे जोत आकार। जन भगतां रसना जप आत्म किया उज्जयार। आत्म उज्जयार दीसे घर सचखण्ड द्वार। महाराज शेर सिँघ

सतिगुर साचा, सोहँ शब्द देवे जगत भण्डार। गुरमुख तेरी धन्न धन्न धन्न वड्याई। निहकलंक चरन लाग, कलिजुग सेव कमाई। बेमुख कलिजुग दुराचार, दुरमति देह कराई। महाराज शेर सिँघ कलिजुग जामा धार, अचरज खेल रचाई। कलिजुग उचित करे प्रभ खेल। जन भगतां जोत सरूपी किया मेल। आत्म जोत जगाई बिन बाती बिन तेल। महाराज शेर सिँघ तेरी वड्याई, बेमुख जलाए पा आत्म जोती तेल। निहकलंक नर अवतारी। जामा धरे मातलोक, घनकपुर बणे सचखण्ड दुआरी। जोत जगाए विच तीन लोक, चार कुन्ट कराए जै जै जैकारी । बेमुखां वरते घर घर सोग, रसना किया मदि मास अहारी। महाराज शेर सिँघ कलि तेरी जोत, जन भगतां सोहँ नाम देवे सदा खुमारी। सोहँ शब्द सदा गुणवन्त। रसना जपाए प्रगट निहकलंक भगवन्त। सतिजुग माण कराए, सन्त मनी सिँघ विच जीव जन्त। सच जोत विच लिलाट टिकाए, प्रगट निहकलंक कलि साचा कन्त। महाराज शेर सिँघ कलिजुग प्रकाशे, माया पाई जगत बेअन्त। माया पाई जगत भुलाया। आपणा भेव प्रभ आप छुपाया। जामा धार निहकलंक, कलिजुग जीव अन्त नास कराया। जन भगतां सोहण द्वार बंक, प्रभ जोत सरूपी डेरा लाया। एका शब्द चलावे इक्क रखावे अंक, साचा शब्द सतिजुग चलाया। ना कोई दीसे राउ रंक, चार वरन प्रभ इक्क कराया। महाराज शेर सिँघ तेरे चरन द्वार, गुरसिख कर निमस्कार बार अनक, कलिजुग बेड़ा पार कराया। कलिजुग पार करे पत्यारा। एका शब्द देवे सोहँ नाम अधारा। धरे जोत जगत आकार, बैठ अडोल आप निराधारा। महाराज शेर सिँघ तेरे साचे बोल, सतिजुग वरते सोहँ तेरा सति वरतारा। सोहँ शब्द सति पुरखां गाया। साचा शब्द सति सरूप विच हिरदे वसाया। जोत जगाए निहकलंक अनूप, अन्ध अज्ञान प्रभ दे मिटाया। दरस दिखावे प्रभ स्वच्छ सरूप, दस्म दुआर प्रभ खोल्ह वखाया। नज़री आए बिन रंग रूप, जोत सरूपी प्रभ जोत मिलाया। महाराज शेर सिँघ कलि वडा भूप, कलिजुग खपाए सतिजुग साचा लाया। कलिजुग मिटे मिट जाए अन्धयारा। एका जोत धरे कलिजुग प्रभ एका एकँकारा। जुगो जुग जोत सरूप प्रभ मात लए अवतारा । कलिजुग जामा धार, घनकपुर बणाए सचखण्ड दुआरा। जन भगतां कराए जै जै जैकार, एका नाम शब्द देवे अधारा। गुर जप कलिजुग जन्म संवारा। महाराज शेर सिँघ तेरा जोत प्रकाश, कलिजुग मिटे अन्ध अन्धयारा। निहकलंक जोत सरूप प्रकाशया। कलिजुग अन्तकाल मिटावे प्रभ अबिनाशया। साची जोत जगत पित, साध संगत विच करे वास्सया। महाराज शेर सिँघ कलंकनिह, बेमुख कलिजुग तेरे दर तों नास्सया। बेमुख कलिजुग जीव, मदि मास आहारी। जन भगत अमृत रस पीव, आत्म रहे प्रभ नाम खुमारी। बेमुख कलिजुग जीव, आत्म रहे सदा हँकारी। गुरमुख साचे सचे दर थीव, प्रभ चरन करन आए निमस्कारी। कलिजुग जामा धार निहकलंक, सन्त मनी सिँघ तेरी पैज संवारी। सन्त मनी

सिँघ प्रभ माण दवाया । सोहँ शब्द प्रकाश कर, जोत सरूपी दीप जगाया। विच मस्तूआणे वास कर, निहकलंक कलि पाई माया। साचा प्रभ साचा प्रकाश कर, राणा संगरूर बन्न्ह चरन ल्याया। राज ताज अन्तकाल प्रभ नास कर, शब्द मनी सिँघ तेरा सच कराया । वाली हिन्द चरन प्रभ दास कर, जोत सरूपी दरस दिखाया। हउमे ममता विच्चों नास कर, आत्म झिरना प्रभ निझरों झिराया । झूठी देह साचे प्रभ विच वास कर, बजर कपाट खोल्ह वखाया। साची जोत विच प्रकाश कर, वाली हिन्द पकड़ विच चरन बहाया। निहकलंक जोत सरूपी प्रकाश कर, आपणा भेव आप खुल्हाया। शब्द गुण आत्म धुंन, महाराज शेर सिँघ साचा बाण सोहँ लाया। साचा बाण जगत प्रभ लाए। चार कुन्ट हाहाकार कराए। जन भगतां रसना जै जै जैकार कराए। निहकलंक कलि जामा धार, जोत सरूपी सच वखाया। एका जोत कर आकार, अग्न जोत जगत जलाया। महाराज शेर सिँघ कलि सति वरतार, कलि साचा शब्द सोहँ चलाया। अन्तकाल कलिजुग आई हार। वेद अथर्बण प्रभ करे ख्वार। सोहँ शब्द जगत करे आकार। जन भगतां देवे साचा नाम अधार। जो जन आए निहकलंक तेरे दरबार। मानस जन्म कलिजुग कर गए पार। सतिजुग होवे सति तेरा वरतार। महाराज शेर सिँघ निहकलंक, जोत सरूपी तेरा आकार। जोत धरे प्रभ समरथ। सतिजुग देवे सोहँ साची वथ। बेमुखां पाए शब्द सरूपी प्रभ नत्थ। बेमुख जीव कलिजुग होए सर्ब भथ। साध संगत अन्त कलिजुग निहकलंक रक्खे सिर हथ। सोहँ साचा नाम सतिजुग चलाया रथ। महाराज शेर सिँघ निहकलंक सदा समरथ। आवे जावे जगत प्रभ दाता। कलिजुग खेल कराए, वरताए रंग इक्क राता। शब्दी शब्द मेल कराए, जन भगतां चरन रखाए नाता। कलिजुग अचरज खेल वरताए, जोत धरे जगत पित माता। महाराज शेर सिँघ सति सति सति वरतावे, सति पुरख बिधाता। सति सति वरते सभ तेरा भाणा। अन्तकाल कलिजुग कोई ना दीसे राजा राणा। जोत सरूप प्रगट निहकलंक, राउ रंक इक्क कराणा। महाराज शेर सिँघ कलिजुग वरतावे साचा आपणा भाणा। प्रगट निहकलंक देवे दरस अमोघ। सोहँ शब्द ज्ञान दवाए, कट्टे हउमे रोग। आत्म जोत जगाए, आत्म मिटाए सोग। सुन्न समाध खुल्हाए, सति जगाए जोत। सोहँ शब्द धुन वजाए, महाराज शेर सिँघ गुरसिख जगावे जोत। गुरसिख प्रभ जोत किया आकारा । सोहँ शब्द साची आत्म धुन करे धुंनकारा। जन भगत कलिजुग वाचा, प्रभ मिल्या अगम्म अपारा। बेमुख आए दर नाचा, अन्त जाए झख मारा। गुरमुख मिल्या प्रभ साचा, निहकलंक दिखावे सचखण्ड दुआरा। महाराज शेर सिँघ जोत प्रगटाई, कलिजुग किया जोत सरूप पसारा। जोत सरूप जगत प्रभ आया । बेमुख जीव कलिजुग भेव ना पाया। प्रगट जोत निहकलंक, जोत सरूप विच सिख समाया। नज़र आए ना रंग रूप, ज्ञान गोझ प्रभ भेव खुल्हाया। प्रभ की महिंमा बड़ी अनूप, अगाध

बोध बोध अगाध साचा शब्द जगत लिखाया। शब्द सरूप कलिजुग जीव सर्ब होए सोग, नर्क निवास दवाया । साध संगत प्रभ रक्खे मुख, साचा छत्र सिर झुलाया। धारे जोत अनन्द बिनोद, निहकलंक प्रभ नाम लिखाया। जोत सरूपी प्रभ वड दाता जोध, झूठी सृष्ट प्रभ लए खपाया। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, जामा धार निहकलंक घनकपुरी प्रभ माण दवाया। घनकपुर वासी कलि तेरी वड्याई। नर नरायण निहकलंक कलिजुग जोत प्रगटाई। गुरमुख साचा प्रभ दरस कर नैण, आत्म जोत प्रभ दए जगाई। आत्म जोत होए उज्जयार, अज्ञान अन्धेर सर्ब मिट जाई। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचे जामा धार, कलिजुग झूठी खेल मिटाई। जोत सरूप प्रभ सद वरतारा। एका जोत अटल, एका एकँकारा। कलिजुग जामा धारया, निहकलंक अवतारा। बाशक सेज तजाई, प्रभ नैण मुँधारा। कलि जोत सरूपी खेल रचाया, साचा जोत किया वरतारा। प्रभ आपणा भेव छुपाया, बेमुखां ना दीसे प्रभ दुआरा। गुरसिक्खां जोत सरूपी दीप जगाया, सच दीसे निहकलंक तेरा दरबारा। प्रभ अबिनाशी आपणे चरन लगाया, खोल्ह दिया दस्म दुआरा। सुरत शब्द प्रभ मेल कराया, उपजे धुन मिटे धुंधूकारा। प्रभ जोती जोत टिकाया, खोल्ह दिया प्रभ दस्म दुआरा। महाराज शेर सिँघ आपणा भेव खुल्हाया, सच दिखाया सति पुरखां सचखण्ड दुआरा। सचखण्ड गुरसिक्खां धाम। एका जोत जगाए एका राम। ओअँ आप, सोहँ उपजाए साचा नाम। निहकलंक कलि आया, जोत सरूपी पहरया जाम। घनकपुर धाम सुहाया, जोत धरे विष्नूं भगवान। कलिजुग भेख वटाया। अचरज खेल किया, पाई जगत माया। महाराज शेर सिँघ कोई ना जाणे तेरा नाम, जगत भुलेखा पाया। किया जोत प्रकाश, भाणा वरताया ना भेव जणाया। कलिजुग प्रभ अबिनाश, गुरसिख तराया । निहकलंक दरस दिखाया। सोहँ शब्द जपाया स्वास स्वास, साध संगत प्रभ दे दरस माण दवाया। प्रगट जोत मातलोक, स्वच्छ सरूप दरस दिखाया। निहकलंक जोत निरँकार। कलिजुग तेरा जोत सरूपी आकार। कोई ना जाणे कलिजुग जीव उपजाए, प्रगटे निहकलंक अवतार। धन्न धन्न धन्न गुरसिख सिख साचे दरस देवे कृष्न मुरार। बेमुख भुन्ने जिउँ भठयाले दाणे, अन्तकाल कलि होए ख्वार। गुरसिख साचा प्रभ चरन रंग माणे, जोत जगाए प्रभ अपर अपार। जो जन चले कलिजुग निहकलंक तेरे भाणे, सोहँ शब्द आत्म धरे उधार। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, सति पुरखां देवे नाम अधार। नाम अधार देवे प्रभ अधारी। स्वच्छ सरूप प्रगटे, निहकलंक नर अवतारी। सतिजुग साची देवे, मनी सिँघ तेरे हत्थ सिक्दारी। चार वरन आयण चरन, सोहँ शब्द होए जै जै जैकारी। चरन लाग राउ रंक सभ तरन, देवे प्रभ भगत भण्डारी। सतिगुर मनी सिँघ, सतिजुग साची होवे तेरी शरन, निहकलंक लिखावे लेख, प्रगट जोत प्रभ लिखारी। सतिगुर मनी सिँघ सतिजुग मिले वड्याई। उच्च पदवी विच मात दे आई। साचा शब्द मारे जग तनक,

ऊँच नीच कोई रहण ना पाई। जन भगत जोत जगाए जिउँ त्रेता जनक, आत्म तृखा दे मिटाई। जोत प्रकाश करे कलिजुग वासी पुरी घनक, चार कुन्ट पै जाए दुहाई । गुरसिख कर निमस्कार बार अनक, निहकलंक कलि होए सहाई। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साची जोत कलि प्रगटाई । प्रगटे जोत अगम्म अथाह। सतिजुग दीसे दूसर कोई नांह। सोहँ साचा शब्द, सतिजुग दिसावे साचा राह। आत्म उपजावे धुन, जन भगत आत्म गया समा। निहकलंक कलिजुग जीव ना जाणे तेरे गुण, जोत सरूपी कलिजुग खेल ल्या रचा। कलिजुग खेल जगत रचाया। जुगो जुग लै अवतार, प्रभ एका रंग रंग वरताया। जामा धार निहकलंक, खण्ड ब्रह्मण्ड उलटाया । ब्रह्मा गंवाए माण, अन्तकाल जुग चौथे प्रभ विच जोत मिलाया। जामा धार निहकलंक, गुरसिख साचे कलिजुग माण दवाया । सतिजुग वरते सति सति सति, ब्रह्मलोक सिँघ पाल बहाया। चौथे जुग प्रभ जोत धर, अन्तकाल कलि ध्रू कराया। साची जोत मिलाए प्रभ चौथे जुग, अन्त खेल मिटाया। गुरसिख साचे जोत प्रकाश कर, सचखण्ड प्रभ चरन निवास दवाया। सतिजुग साचा सति सति प्रभ वास कर, सिँघ सवरन सचखण्ड द्वार बहाया। चौथा जुग कलिजुग निहकलंक नास कर, सतिजुग साचा सति सति वरताया। महाराज शेर सिँघ जोत प्रकाश कर, साध संगत प्रगट दरस दिखाया। साध संगत जापे सचखण्ड द्वार, प्रगट जोत धरे कलि निहकलंक अवतार। साची जोत प्रगटाई त्रेते साचे शाम अवतार। कलिजुग जामा धारया, निहकलंक अवतार। जन भगत काज संवारया, देवे दरस अगम्म अपार। बहत्तर जामे प्रभ लेख लिखा रिहा। गोबिन्द लिखाया शब्द अपार। महाराज शेर सिँघ नर अवतारया, लिख्त लिखाई अपर अपार। लिखावे लिख्त प्रभ कलिजुग लेख। कलिजुग प्रगट आया, जोत सरूपी किया भेख। साध संगत प्रभ दरस दिखाया, जन भगतां प्रभ ल्या वेख। महाराज शेर सिँघ नाउँ धराया, चार वरन कराए एक। एक वरन प्रभ एका जाति। एका शब्द चलाए एका रंग राती। दूसर कोई रहण ना पाए, चार वरन प्रभ जोत जगाए एका बाती। प्रभ दरस जन सोभा पाए, गुरचरन सतिजुग होवे साची नाती। महाराज शेर सिँघ जोत जगाए, मात पाताल आकाशी। मात पाताल आकाश, प्रभ जोत आकारा। कलिजुग करे जोत प्रकाश, मिट जाए कलि धुंधूकारा। बेमुख जीव अन्त होए नास, लेख लिखाए निहकलंक अवतारा। जो जन करन चरन प्रभ वास, साचा शब्द प्रभ दए अधारा। महाराज शेर सिँघ तेरा जोत सरूपी वास, गुरमुखां आत्म करे उज्जयारा। गुरसिख आत्म उज्जयारी । सोहँ शब्द देवे निहकलंक अवतारी। जोत जगाए सति वरताए, साचा प्रभ अगम्म अपारी। दिस ना आए विच रहाए, सद निराधारी। महाराज शेर सिँघ शब्द लिखाए कलिजुग भाणा वरताए, निहकलंक नर अवतारी। महासार्थी जगत प्रभ आया । कलिजुग रथ शौह दरया रुढ़ाया। सतिजुग साचा सति सति, सतिगुर साचे

लाया। हिरदे जन भगतां वस वस वस कर, आत्म रंग चढ़ाया। सोहँ साचा शब्द आत्म रस रस कर, निजानंद निज मांहि पाया। साचा राह सतिजुग प्रभ दस्स दस्स कर, सोहँ शब्द सुणाया। जन भगतां कलिजुग हस हस हस कर, रसना गाया। बेमुखां निहकलंक दर तों नस्स नस्स नस्स कर, आपणा मुख छुपाया। जोत प्रकाश गुरसिख दे रवि ससि कर, गुर आत्म जोत जगाया। साची देह विच प्रभ वस कर, दस्म दुआर खुल्हाया। महाराज शेर सिँघ प्रगट निहकलंक, सतिजुग साचा राह चलाया। सतिजुग तेरी सति वड्याई। सोहँ साचा नाम तेरा होवे सहाई। जामा धार निहकलंक, मातलोक देवे वड्याई। प्रगटी जोत नर नरायण, महाराज शेर सिँघ तेरे नाम दुहाई। सोहँ शब्द जीव सुरत खुल्हाए। सोहँ शब्द जीव आत्म धुंन उपजाए। सोहँ शब्द जीव अन्ध अंध्यार मिटाए। सोहँ शब्द जीव साचा झिरना विच देह झिराए। सोहँ शब्द जीव जोत सरूपी जोत मेल कराए। सोहँ शब्द जीव प्रगट जोत निहकलंक, चार वरन प्रभ झोली पाए। सोहँ शब्द जीव एका एक जगत रहि जाए। सोहँ शब्द जीव खाणी बाणी सर्ब मिटाए। सोहँ शब्द जीव कुरान अञ्जील कोई रहण ना पाए। सोहँ शब्द जप जीव प्रगट निहकलंक आपणी कलि वरताए। सोहँ शब्द चार कुन्ट प्रभ बाण लगाए। सोहँ शब्द जन भगतां होए सहाए। सोहँ शब्द बेमुखां आत्म अग्न जलाए। सोहँ शब्द गुरसिख आत्म तृखा बुझाए। सोहँ शब्द कलिजुग सारा भेख मिटाए। सोहँ शब्द सतिजुग साचा सच सच वरताए। महाराज शेर सिँघ जामा धार, साचा शब्द सोहँ सतिजुग वरन चार चलाए। सतिजुग वरते वरताए सति। प्रभ सति सरूप, देवे साची मति। सोहँ शब्द आत्म रखावे जीव यति। चार वरन प्रभ कराए एका तत्त। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, सतिजुग वरताए सति सति सति। सति वरताए सति दयाला। जन भगतां देवे दरस गुर गुपाला। साध संगत अन्त कलिजुग होए रखवाला। प्रभ चरन द्वार कलिजुग दीसे साची धर्मसाला । महाराज शेर सिँघ तेरा दरस अपार, सोहँ मिले आत्म साची माला। सोहँ जणाए प्रभ सरनागत। जन भगत प्रभ राखे पति। कलिजुग जीव ना जाणे निहकलंक तेरी मित गत। महाराज शेर सिँघ जोत सरूप मात जोत प्रगटावे जुगो जुग नित। जुग जुग जगत प्रभ आए। आवण जाण जाण आवण प्रभ खेल रचाए। जन भगतां देवे माण, वेले अन्त होए सहाए। कलिजुग जीव अञ्याण, निहकलंक ना जानण तेरी सोए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कलिजुग विरला गुरसिख जाणे कोए। जाणे सो जिस प्रभ आप जणाए। प्रगट जोत निहकलंक, मुरार कृष्न दरस दिखाए। देवे दरस प्रभ गुरसिख साचे, प्रभ आत्म तृखा मिटाए। महाराज शेर सिँघ कलिजुग प्रगट, गुरमुखां आत्म जोत जगाए। आत्म जोत देवे आत्म अधारी। साची दृष्ट खुल्हाए, प्रभ साचा शब्द अधारी। आत्म उज्जल कराए, एक दिसाए नैण मुँधारी। महाराज शेर सिँघ कलिजुग प्रगट, साध संगत तेरी पैज संवारी। पंचम

जेठ विच मात मिले वड्याई। साची जोत नर नरायण, कलिजुग प्रगटाई। जामा धार प्रभ निहकलंक, जोत सरूप घनकपुरी सति जोत जगाई। महाराज शेर सिँघ कर जोत आकार, कलिजुग साची जोत प्रगटाई। पंचम जेठ प्रभ आया। धार खेल चतुर्भुज कहाया। सावल सुंदर कृष्न घनईआ, जामा धार निहकलंक कलि आया। पंचम जेठ प्रगट जोत, जन भगतां दरस दिखाया। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचे कलिजुग जामा धार, सोहँ साचा शब्द चलाया। पंचम रैणड़ी तेरी रुत्त सुहाई, सच प्रभ मातलोक जोत प्रगटाई। पंचम रैणड़ी तेरी रुत्त सुहाई, सचखण्ड निवासी साची जोत विच मात टिकाई। पंचम रैणड़ी तेरी रुत्त सुहाई, कलिजुग होए जोत प्रकाश, घनकपुरी होवे रुशनाई। पंचम रैणड़ी तेरी रुत्त सुहाई, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साची जोत सति प्रगटाई। पंचम जेठ पंचम जग आया। चौथे जुग दा प्रभ अन्त कराया। कलू काल अन्तकाल, प्रभ साचे खेल मिटाया । पंचम जेठ जामा धार, निहकलंक कलि आया। सोहँ साचा शब्द अधार, सतिगुर साचे राह चलाया। पंचम जेठ सतिजुग होवे तेरी वड वड वड्आया। उत्तम दिवस प्रभ चार वरन विच रखाया। महाराज शेर सिँघ प्रगट जोत निहकलंक आपणा भेव शब्द रूप खुल्हाया। शब्द रूप प्रभ शब्द लिखावे। कलिजुग जामा धार, निहकलंक सति उपजावे। इक्क कराए राउ रंक, ऊँच नीच कोई दिस ना आवे। चार वरन इक्क कराए। सतिजुग साचे तेरे लेख लिखावे। महाराज शेर सिँघ वासी पुरी घनक, विच मात साची जोत प्रगटावे। पंचम जेठ पंचम आया। प्रभ अबिनाशी कलिजुग फेरा पाया। कलिजुग जीव विनासी, मदिरा मास आहार बणाया। गुरमुख साचे प्रभ चरन रहिरासी, साचा शब्द रसना गाया। चार कुन्ट प्रभ चरन की दासी, जोत सरूप ज्ञान दवाया । हउमे ममता विच्चों नासी, आत्म जोत प्रभ दे जगाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कलिजुग पाई आपणी माया। कलिजुग माया जगत भुलाया। प्रभ अबिनाशी दिस ना आया। जोत सरूपी प्रभ भेव रखाया । गुर साचे प्रगट जोत, निहकलंक कलि दरस दिखाया। साध संगत साचे प्रभ, साचा शब्द रसन सुणाया। जो जन आए प्रभ दर दे मंगत, साचा शब्द सोहँ प्रभ झोली पाया। सोहँ शब्द जन आत्म चाढ़्हे रंगत, आत्म धुंन विच देह वजाया। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, गुरमुखां जोत सरूपी दरस दिखाया। जो जन आए, प्रभ दरस भिखारी। सो जन सोहे निहकलंक तेरे चरन द्वारी। आत्म उपजे सोहँ धुन धुन्कारी। साची जोत सच, आत्म करे उज्जयारी। साची भिच्छया देवे, जो जन आए प्रभ दर भिखारी। जामा धार कलि निहकलंक, जन भगतां पैज संवारी। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचे, साची जोत विच मात उतारी। मातलोक प्रभ सदा आवण जाणया। कलिजुग निहकलंक विरले गुरमुख पछाणया। जोत सरूपी प्रभ जोत प्रकाश कर, तख्तों लाहे राजे राणया। जन भगतां हिरदे वास कर, देवे माण सतिजुग निमाणयां । चार

वरन चार कुन्ट प्रभ चरन दास कर, साची जोत सतिजुग प्रगटाणया। साची साध संगत प्रभ वास कर, सोहँ शब्द वजाए धुनकानया। महाराज शेर सिँघ सतिजुग साची जोत प्रकाश कर, सोहँ सच शब्द जन भगतां कन्न सुणाणया। भगत जनां प्रभ शब्द सुणाया। अमृत आत्म सिंच, सोहँ आत्म मेघ वरसाया। जामा धार निहकलंक, एका शब्द चार वरन चलाया । चार कुन्ट सोहँ तेरा वजाए डंक, महाराज शेर सिँघ सतिजुग तेरा माण रखाया। गुरसिख साचे, कलि साची जोत प्रकाश। गुरसिख साचे, तेरा मिटे अन्ध विश्वास। गुरमुख साचे, सोहँ शब्द जप स्वास स्वास। गुरसिख साचे, एका जोत प्रभ करे प्रकाश । गुरसिख साचे, साचा मिले प्रभ अबिनाश। गुरसिख साचे, कलिजुग होवे तेरी रहिरास। महाराज शेर सिँघ जोत सरूप, तेरी आत्म करे निवास। साचा प्रभ आत्म निवास्सया। कलिजुग बेमुख जीव, साचे दर तों नास्सया। कलिजुग किया आहार, रसना लाए मदिरा मास्सया। सोहँ शब्द तेरा वरतार, बेमुख जीव जगत विनास्सया। साध संगत तेरी रसन जै जै जैकार, सोहँ साचा शब्द गुरसिक्खां भास्सया। महाराज शेर सिँघ निहकलंक अवतार, मेल मिलाए प्रभ अबिनाशया। गुरसिख मेल, प्रभ जोत मिलाया। निर्मल साची जोत, गुरमुख साचा विच समाया। सिख गुर गुर सिख मातलोक साची गोत, साचा मग प्रभ जगत चलाया। महाराज शेर सिँघ निहकलंक कलि प्रगट जोत, सोहँ साचा शब्द सुणाया। सोहँ शब्द जिस जन वखाणया। चरन लाग, कलिजुग प्रभ निहकलंक पछाणया। सोहँ साचा प्रभ देवे वर, जन्म मरन दा गेड़ मिटाणया । दरस दिखावे अन्तकाल अवतार नर, विच जोती जोत मिलाणया। गुरमुखां मिल्या सचखण्ड अन्त साचा घर, सोहँ शब्द साचा मेल मिलाणया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत सरूप मातलोक सद आवण जाणया। मातलोक प्रभ जोत सरूपी आया। अवण गवण तीन भवन, कलिजुग जीव भुलाया। जामा धार निहकलंक, शब्द सोहँ रसन अलाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कलिजुग पाई उलटी माया। कलिजुग माया जीव भुलाए। जोत सरूप प्रगट प्रभ, कलिजुग दरस दिखाए। साची कलम वगाए मार, बचन मनी सिँघ सति वरताए। बेमुखां करे ख्वार, दु:ख भुख जगत हो जाए। सोहँ शब्द खण्डा दो धार, सतिगुर साचा कलिजुग लाए। नर नारी होए ख्वार, ऐसी कला प्रभ कलि वरताए। बेमुखां ना दीसे सति दरबार, कलिजुग माया पर्दा पाए। अन्त आई कलिजुग हार, कोए ना होए सहाए। साध संगत निहकलंक तेरे चरन प्यार, सोहँ शब्द चढ़ाए साची नाए। जो जन आयण प्रभ चरन द्वार, साचा प्रभ होए सहाए। सोहँ शब्द कलिजुग देवे तार, जो जन रसना गाए। महाराज शेर सिँघ तेरा दरस अपार, कर दरस जीव तर जाए। दे दरस प्रभ आत्म दरसाया । हिरदे वरख अमृत मेघ प्रभ बरसाया। साचा शब्द मिटाए आत्म हरस, सोहँ शब्द प्रभ ज्ञान दवाया। साध संगत कलिजुग जामा

धार निहकलंक, जोत सरूपी मेल कराया। जोत सरूपी मेल, जन भगतां प्रभ कराए। अमृत झिरना झिराए विच नभ, सुन्न समाध खोल्ह वखाए। जो जन चरन आए तर जाए सभ, निहकलंक तेरी वड्याए। महाराज शेर सिँघ जोत सरूप प्रगट जोत झब, साध संगत तेरी तृखा मिटाए। साध संगत, निहकलंक सरनाया। जोत सरूप प्रगट प्रभ, कलिजुग होए सहाया। देवे साचा शब्द सोहँ अधार, साचे प्रभ सिर हथ टिकाया। महाराज शेर सिँघ तेरे चरन दुआर, ना पोहे कलिजुग माया। निहकलंक तेरा दरबारा। कलिजुग दीसे मातलोक सचखण्ड दुआरा। एका जोत धरे निहकलंक अवतारा। साचा शब्द चलाए, सच करे वरतारा। महाराज शेर सिँघ तेरी सरनाए, गुरमुखां मिल्या सचखण्ड दुआरा। गुरसिख गुरमुख प्रभ दया कमाई। कलिजुग जामा धार, साची देवे प्रभ वड्याई। साचा कर जोत आकार, शब्द सुरत प्रभ मेल मिलाई। प्रगट जोत प्रभ निराधार, निरहारी विच सिख समाई। महाराज शेर सिँघ निहकलंक, दूसर कोई दीसे नाहीं। वड वड आप वड वड्यारा। सोहँ साचा शब्द करे वरतारा। जामा धार निहकलंक, जन भगतां देवे नाम अधारा। महाराज शेर सिँघ सतिजुग वरते तेरा सति वरतारा। जोत सरूपी प्रभ दर मादि। साचा सोहँ शब्द आत्म धुंन वजाए नाद। खोल्ह वखाए प्रभ आत्म सुन्न, गुरसिक्खां सुणाए साचा राग। महाराज शेर सिँघ चरन लाए कलि, गुरसिख साचे सतिजुग साचे साध। साध संगत प्रभ चरन निवासी। प्रगट जोत देवे दरस, साचा प्रभ घनकपुर वासी। कलिजुग माया, गुरसिख दर तेरे तों नासी । कलिजुग मिल्या निहकलंक, प्रभ अबिनाशी। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, सति पुरखां आत्म सदा निवासी। सति पुरख गुरसिख वड हँसा। उत्तम कराए विच मात प्रभ सहँसा। गुरमुख साचे प्रभ तेरी साची अंसा। सतिजुग चार वरन निहकलंक तेरा साचा बंसा। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, सतिजुग उपजावे साची अंसा। चौथा दीपक प्रभ आप बुझाया । जोत सरूपी जोत प्रभ जोती जोत मिलाया। वेद अथर्बण अन्तकाल प्रभ आण मिटाया। ईसा मूसा मुहम्मदी, कोई कलि रहण ना पाया। महाराज शेर सिँघ निहकलंक, भाणा कलि वरताया। कलिजुग मूल जाए गंवा के। आप खेल कलिजुग विच मात मिटा के। चौथा दीपक चौथा जुग जाए बुझा के। साचा शब्द सोहँ सतिजुग साचा शब्द लिखा के। एका जोत आप प्रभ ओअँ, एका नाम जाए जगत वरता के। दूसर रहे ना कोई दोअँ, सोहँ शब्द सतिजुग प्रगटे कलिजुग साचा भेख मिटा के। महाराज शेर सिँघ निहकलंक, सोहँ जाए सतिजुग साची नाओ चला के। सोहँ साची प्रभ नाओ चलाई। आत्म सुरत सुरत जीव, शब्द सुरत दा मेल मिलाई। शब्द सुरत होवे मेल, आत्म जोत प्रभ विच प्रगटाई। प्रगटे जोत महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साध संगत तेरी तृप्त मिटाई। पूरा गुर देवे भरवासा। जोत सरूप निहकलंक, विच सिख दे वासा। साचा शब्द आकार, जोत सरूप करे प्रकाशा। महाराज

शेर सिँघ तेरी शब्द धुन्कार, कलि देवे दरस सभ घट वासा। दरस दे प्रभ तृखा मिटाई। सन्त मनी सिँघ, निहकलंक साची जोत जगाई। कलिजुग साचे सन्त, साची सेव कमाई। अन्तकाल प्रभ दरस दे, झूठी देह तजाई। उत्तम माण गुरसिख विच सहँस दे, विच जोती जोत मिलाई। साची जोत मातलोक विच सरबंस दे, प्रभ प्रगटाई। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचे, सन्त मनी सिँघ तेरी लिख्त लिखाई। सतिगुर मनी सिँघ सतिगुर बणाया। सतिजुग साचे सच तख्त बहाया। प्रगट जोत निहकलंक, साचे सतिगुर सिर छत्र झुलाया । सतिगुर मनी सिँघ प्रभ दे वड्याई, चार वरन सरनी लाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान जोत सरूपी जामा धार, साचे सन्त सति माण दवाया। मनी सिँघ तेरी धन्न वड्याई। दिवस रैण रैण दिवस, निहकलंक सेव कमाई। उपजे शब्द वजे धुन्कार, आलस निंदरा प्रभ सर्ब मिटाई। एका शब्द अनाहद चलाए एकँकार, साची कलम सन्त हत्थ उठाई। लिख्त लिखाए निहकलंक अपार, विच भंडाल प्रभ जोत जगाई। गुरसिख सेवा करी अपार। धाम न्यारा प्रभ लिख्त कराए, बेमुख होए दुष्ट दुराचार। राणे संगरूर दर चुगली लाई, बेमुख माया धार। साची लिख्त प्रभ कैद कराई, निहकलंक ना पाई सार। साध संगत विच जेल रखाई, महाराज शेर सिँघ जोत सरूपी कर आकार, साध संगत लए छुडाई। सन्त मनी सिँघ, साचा लेख लिखाया। कलम मार कर ख्वार, राजा राणा सभ तख्तों लाहया। सचखण्ड दिखाया निहकलंक दरबार, बाकी सभ दा माण गंवाया। महाराज शेर सिँघ जोत अधार, विष्नूं भगवान वक्त सुहेलड़ा आण सुहाया। विच मस्तूआणे, साची जोत होए रुशनाए। निहकलंक लाए टिकाणे, प्रभ चले आपणे भाए। दिवस रैण रैण दिवस चाली, प्रभ साचा शब्द लिखाए। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा कलि साची जोत जगाए। मस्तूआणे प्रभ भरम मिटाए। वाली हिन्द प्रगट जोत प्रभ दरस दिखाए। राजा राणा राणा राजा, सभ शरन लग जाए। जमन किनारे प्रभ जोत आकारे, साचा धाम निहकलंक प्रगटाए। महाराज शेर सिँघ जोत सरूप शब्द सुरत दे, वाली हिन्द बांहों पकड़ जगाए। भरम भुलेखे प्रभ भुलाया। शब्द मेल ना किसे मिलाया। जोत सरूपी साचा खेल, ना किसे जणाया। महाराज शेर सिँघ जन भगतां संग सुहेल, जुगो जुग होए सुहाया। शब्द ज्ञान जगत जगाए। सोहँ शब्द, निहकलंक साचा नाद वजाए। सतिजुग साचा डंक चार वरन दे उठाए। महाराज शेर सिँघ निहकलंक, राउ रंक इक्क कराए। जोत प्रगटाए विच संगरूर। राणा संगरूर आए प्रभ चरन हदूर। कर दरस आत्म होए भरपूर। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, साची जोत उपजावे गुरमुख साचे साचा देवे नूर। राणा आए प्रभ चरन दुआरे। दोए जोड़ करे निमस्कारे। बख्शणहार बख्श प्रभ, ढहि पए दुआरे। शरनी आए रख लाज, निहकलंक कृष्न मुरारे। महाराज शेर सिँघ देवे वड्याई, जो जन आए प्रभ चरन दुआरे। जो जन आए

प्रभ चरन द्वार। दोए जोड़ करे प्रभ चरन निमस्कार। हउमे ममता तजे हँकार। सोहँ साचा शब्द इक, आत्म रक्खे अधार। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, साची जोत करे उज्जयार। जो जन आए प्रभ चरन सेवा। देवे दरस वड देवी देवा। सोहँ साचा शब्द कलिजुग साचा मेवा। महाराज शेर सिँघ निहकलंक अवतार, कलिजुग साची तेरी सेवा। साची सेवा साची भिख। कलिजुग पाए कोई विरला सिख। देवे प्रभ वड्याई, उत्तम करे विच मुन रिख। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, कलिजुग प्रगटावे साचे सिख। साचे सिख साचा गुर आप प्रगटाए। प्रगट जोत दे दरस, आपणी चरनी लाए। आत्म मिटाई प्रभ सारी हरस, मदि मास विकार तजाए। महाराज शेर सिँघ कलिजुग साचा तेरा दरस, जन भगतां पार कराए। जन भगत, जगत वड्याई। चंचल मति, चतुर्भुज होए सहाई। कलिजुग जामा धार, निहकलंक देवे वड्याई। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचे, साची तेरी सरनाई।