पुस्तकालयभाग १

१७ सावण २००८ बिक्रमी चक्राते विहार होया

एका जोत एका वरतार। मातलोक जुगो जुग प्रभ लए अवतार। सतिजुग धरे जोत, सति मेहरवान आप निराधार । त्रेता प्रभ प्रगट्या, जोत सरूप राम अवतार। कलिजुग पार उतारदा, प्रभ साचा सच करतार। द्वापर भेख वटा ल्या, जोत धर कृष्न मुरार। रघवंसी यजुर वेद खपा ल्या, ज्ञान गीता रसन उचार। जन भगतां पार करा गया, साचे दे नाम अधार। कलिजुग जामा धारया, निहकलंक नर नरायण अवतार। प्रगट जोत प्रभ साचा शब्द वरता रिहा, शब्द साचा सोहँ जगत अधार। साध संगत प्रभ चरन लगा ल्या, प्रगट निहकलंक अवतार। बेमुखां भस्म करा ल्या, सोहँ शब्द मारी मार। प्रभ कलिजुग जोत प्रगटा ल्या, चार कुन्ट वरते धुंधूकार। जिस जन अन्तकाल सोहँ गा ल्या, कलिजुग बेड़ा होया पार। आपणा भेव प्रभ अबिनाशी शब्द रूप खुल्हा ल्या, महाराज शेर सिँघ जामा निहकलंक कलि धार। कलिजुग आया प्रभ कुलवन्त। साची माया पाई, भुलाए सर्ब जीव जन्त। साचा प्रभ दिस ना आई, कलिजुग जोत धरे भगवन्त । निहकलंक कलि तेरी वड्याई, झूठी सृष्ट करे भस्मंत। चार कुन्ट तेरे नाम दुहाई, ना जणावे किसे आदि अन्त। जन भगतां होए सहाई, शब्द साचा साचा सोहँ देवे मंत। महाराज शेर सिँघ कलिजुग प्रगटे जोत सरूप प्रभ अकन्त। कलिजुग आया प्रभ मुरारी। रिखी केश गवर्धन धारी। राम रमईआ कृष्न मुरारी। प्रगट जोत निहकलंक, जोत मात आकारी। चार वरन अन्तकाल कलिजुग दिसण प्रभ चरन द्वारी। सोहँ देवे नाम साचा, प्रभ शब्द अधारी। साची होवे जोत प्रकाश, आत्म होवे जीव उज्जयारी। महाराज शेर सिँघ

निहकलंक, चार वरन तेरी सिक्दारी। भगत वछल जगत प्रभ आया। नर नरायण कलि जोत प्रगटाया। मुकंद मनोहर लखमी नरायण, कलि भेख वटाया। गुरमुख साचा प्रभ वेखे नैण, सोहँ शब्द जिस रसना गाया। निहकलंक तेरे द्वार जो जन रहण, अन्तकाल जम फंद कटाया। साध संगत साची विच जो बहिण, सचखण्ड प्रभ निवास दवाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कलिजुग जामा धार घनकपुरी प्रभ भाग लगाया। भगत वछल, अनाथां नाथ। कलि धरे जोत प्रभ रघुनाथ। गोपी नाथ सगल जीव साथ। जामा धारे निहकलंक मात त्रैलोकी नाथ । अन्तकाल भए भयानक, साध संगत सिर प्रभ रक्खे हाथ। जो जन आए प्रभ साचे शरन, आत्म दुखड़े गए लाथ। अन्तकाल जम डन्न ना भरन, साचे लेख प्रभ लिखाए माथ। निहकलंक तेरे चरन लग तरन, देवे दरस प्रभ रघुनाथ। महाराज शेर सिँघ कलिजुग प्रकाशे सोहँ साचा शब्द, सतिजुग चलाए साची गाथ। बन माला भिबूखन, कँवल नैन। सुंदर कुण्डल, मुकट बैन। महासार्थी, जगत रथवायन। जामा धारे निहकलंक, विच हिन्द वैण। गुरमुख कलिजुग शरन लाग, आत्म किया साचे शब्द रसैण। सोया जीव गया जाग, साचा प्रभ जोत प्रगटावे तीजे नैण। सोहँ शब्द सुणावे राग, जो जन रसना निहकलंक नाम तेरा लैण। सर्ब सृष्ट प्रभ हथ वाग, बेमुख अन्त ना कलिजुग रहण। साध संगत ना लागे दाग़, निहकलंक चरन लाग अन्त तर जायण। निहकलंक कलिजुग जीव कल वेख सहँस मूर्त्त सहँस नैण। जोत सरूपी किया भेख। राम चन्द कलि दरस जीव आत्म भए अनन्द, ना दीसे प्रभ रूप ना रेख। संख गदा चक्र पान धारी, प्रभ की महिंमा बड़ी अनूप। कलिजुग जोत प्रगटाई निहकलंक जोत सरूपी साचे भूप। एका जोत जगाई कलिजुग निरँजण। पतित पावन दु:ख भय भंजन। हँकार निवार प्रभ भवखण्डन। कलिजुग जामा धारे निहकलंक त्रैलोकी नंदन। गुरमुख विरलें आए दर, सोहँ दान शब्द प्रभ मंगण। साचा दीसे मातलोक प्रभ साचा, घर साचे शब्द चढ़ाई आत्म रंगण। कलिजुग प्रगट निहकलंक, दोवें जोड़ जीव कर बन्दन। एका शब्द देवे अधार, अन्तकाल तोड़े बंधन। गुरमुख उज्जल विच कलिजुग जीव जिउँ प्रभास चन्दन। महाराज शेर सिँघ सतिगुर, साध संगत दरस दान दर आई मंगण। अछल छलन प्रभ जगत छलाया। निहकलंक जामा धार, कलिजुग पाई माया। ल्या प्रभ अवतार, जोत सरूपी मात खेल रचाया। कलिजुग जीव मानस जन्म गए हार, प्रभ अबिनाशी नज़र ना आया। निहकलंक तेरा सचखण्ड द्वार, कलिजुग विरले गुरमुख पाया। साचा दिसे ना प्रभ दरबार, मदि मास आहार बणाया। साध संगत प्रभ चरन प्यार, अनहद राग प्रभ धुन उपजाया। साचा शब्द देवे अधार, साची जोत विच दे जगाया। जगे जोत आत्म होवे उज्जयार, जोत सरूपी प्रभ नज़री आया। महाराज शेर सिँघ देवे तार, जिस जन चरनीं सीस झुकाया। गुरसिख साचा, प्रभ पार उतारया। आत्म जोत धरे, एका एकँकारया।

सोहँ साचा शब्द, देवे जीव उधारया। प्रगट जोत, जन भगतां पार उतारया। महाराज शेर सिँघ कलि तेरी माया, बेमुखां अन्त ना पारावारया। अन्त ना जाणे कोई, ना पार उरार। जोत जगाए जगत प्रभ, एका एकँकार। चार वरन कराए इक्क सभ, साचा शब्द दे अधार। अमृत झिरना झिरावे विच नभ, जीव आत्म होवे ठंडी ठार। निहकलंक देवे वड्याई साध संगत, जोत धरे अगम्म अपार। अन्तकाल कलि होए सहाई, साची जोत कर आकार। महाराज शेर सिँघ तेरे हत्थ वड्याई, साध संगत कलिजुग देवे तार। सतिजुग साचा शब्द वरतंत । एक शब्द चलाए, प्रगट जोत प्रभ भगवन्त। चार वरन चरनी लाए, एक कराए सर्ब जीव जन्त। साचा शब्द धुंन उपजाए, जिया सोहँ साचा मंत। अनहद अनाहद साचा राग सुणाए, निहकलंक कलि साचा कन्त। गुरमुखां जोती जोत मिलाए, एका जोत करे प्रभ भगत भगवन्त। जोती जोत मिलाए, भगत उधारया। साचा प्रभ होए सहाए, जामा घनकपुरी विच धारया। सोहँ शब्द जन रसना गाए, प्रगट निहकलंक पार उतारया। सतिजुग साची देवे नाए, साध संगत प्रभ किरपा करे बनवारया। जो जन आए चरन लग जाए, देवे दरस जोत सरूप कृष्न मुरारया । महाराज शेर सिँघ निहकलंक, जामा घनकपुरी विच धारया। घनकपुर आए घनईआ शाम। साची जोत प्रगटाई रमईआ राम। कलिजुग नाम धराए, सोहँ साचा शब्द दवईआ राम। महाराज शेर सिँघ नाम धराए, साची जोत जगईआ राम। कलिजुग आया प्रभ नैण मुंधार। बाशक सेज त्याग, सिख आसण करे जोत आकार। चरनी आए बाशक नाग, सहँसर मुख रसना नाम प्रभ उचार। ब्रह्मा विष्न महेष प्रभ तेरे चरन द्वार। तीन लोक जोत करे आकार। शंकर खड़्हा गल बाशक तशक पाए हार। निर्मल जोत प्रभ जोत आकार। करोड़ तेतीस सुरप्त दीसे तेरा निहकलंक सचखण्ड द्वार । कलिजुग जोत धरे मुरार विच वरभंड, बेमुखां मारे सोहँ मार। सृष्ट सबाई होए अन्ध, निहकलंक करे अन्त ख्वार। साध संगत सोहँ शब्द जाए प्रभ वड, जो जन आए प्रभ चरन द्वार। निहकलंक जोत प्रकाश खण्ड विच ब्रह्मण्ड, एका जोत करे प्रभ आकार। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, कलिजुग आया निहकलंक जामा धार। तीन लोक प्रभ जोत आकारे। एका जोत, प्रभ जगत अधारे। बैठा अडोल सदा निराधारे। कलिजुग भेव दिया प्रभ खोल्ह, धर जोत प्रभ निराहारे । बेमुख जीव कलि तोले पूरे तोल, अन्तकाल कलि करे ख्वारे। सोहँ शब्द चार कुन्ट वजाया ढोल, बेमुख ना आयण प्रभ चरन दुआरे। जन भगतां हिरदे वसे प्रभ सदा कोल, आत्म होई जगत उज्जयारे। एका शब्द सतिजुग रक्खया मूल, प्रगट निहकलंक नर अवतारे। निहकलंक तेरे कलिजुग चोहल, देवे दरस अगम्म अपारे। दुष्ट दुराचार अन्तकाल प्रभ जावे रोल, कोए ना होवे जगत सहारे। महाराज शेर सिँघ निहकलंक नरायण नर अवतारे। नरायण नर अवतारा। जोत सरूपी कलिजुग किया पसारा। सोहँ शब्द बेमुखां

लाया, प्रभ खण्डा दो धारा। जन भगतां हिरदे अमृत वरखाया, झिरना झिरे निझरों धारा। अमृत बूंद कँवल प्रभ पाई, खोल्ह दिया जीव दस्म दुआरा। बुझी दीपक विच दे जगाई, साची जोत करे आकारा। सोहँ साची शब्द धुंन विच प्रभ देह वजाई, उपजे धुंन मिटे धुंधूकारा। उपजी धुन प्रभ सुन्न समाध खुल्हाई, दीसे प्रभ विच निराधारा। प्रगट जोत प्रभ दिखाई, जो जन आए प्रभ चरन दुआरा। साध संगत सिर हत्थ टिकाई, कलिजुग निहकलंक नर अवतारा। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, कलिजुग धरे जोत कृष्न मुरारा। कलिजुग जीव कलि होया बावला। प्रगटाए जोत निहकलंक घनईआ सांवला। एका शब्द वजाए डंक सोहँ शब्द सच नादला। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, कलिजुग साचा धाम सुहावला। सतिजुग तेरा सति वरतार। साची जोत जगाए, निहकलंक अवतार। कलिजुग उत्तम प्रभ आप कराए, घनकपुरी विच जामा धार। कलिजुग जीव लए खपाए, मदि मास जिन किया आहार। साध संगत प्रभ होए सहाए, सोहँ शब्द देवे नाम अधार । महाराज शेर सिँघ कलि तेरी सरनाए, साचा दीसे सचखण्ड द्वार। सोहँ शब्द देवे निहकलंक, जन भगतां नाम भण्डार। साचा शब्द वजाए डंक, चार कुन्ट होए जै जै जैकार। एका कराए प्रभ राउ रंक, राजा राणा सभ तख्तों उतार। चार वरन सोहण बंक, सोहँ शब्द सतिजुग होवे सति तार। महाराज शेर सिँघ वासी पुरी घनक, कलिजुग खेल किया न्यार। शब्द मेल निहकलंक कराया। प्रगट जोत मातलोक, जन भगतां दरस दिखाया। तजाया इन्द ब्रह्मलोक, सिख आसण घर प्रभ डेरा लाया। छड आया प्रभ शिवलोक, विच मात जोत प्रगटाया। महाराज शेर सिँघ नाथ त्रैलोकी, जन्म धार घनकपुरी कलि भाग लगाया। सतिजुग साचा विष्नूं बंस। चार वरन कराए प्रभ एका अंस। सोहँ साचा शब्द चलाए, दुष्ट खपाए जिउँ कृष्ना कंस। निहकलंक कलि नाम धराए, गुरसिख विरले चरनीं लाए, कलिजुग विच्चों सहँस। जन भगतां प्रभ दरस दिखाया। हउमे ममता रोग गंवाया। आत्म सहसा सारा लाहया। दे दरस अपार, कपाट बजर प्रभ खोल्ह वखाया। अमृत मेघ वरखा निराधार, आत्म सिंच प्रभ शांत कराया। जोत सरूपी कर जोत आकार, निहकलंक कलि दरस दिखाया। गुरमुख कर दरस कलि होया पार, साचे प्रभ सिर हत्थ टिकाया। बेमुख कलिजुग होए ख्वार, प्रभ अबिनाशी नज़र ना आया। गुरसिख साचे सोहँ शब्द अधार, प्रगट जोत प्रभ जगत वरताया। कलिजुग जीव मारी सोहँ मार, अन्त नर्क निवास दवाया। गुरमुख सोहण प्रभ चरन द्वार, दे दरस प्रभ विच जोत मिलाया। मदि मासी अन्त कलि आई हार, निहकलंक दे सज़ाया। गुरमुख विरले कलि उतरे पार, सोहँ शब्द जिस रसना गाया। महाराज शेर सिँघ सतिगुर पूरा नर अवतार, सोहँ होवे जगत सहाया। जगत वरते प्रभ वरतारा। झूठी सृष्ट अन्त कलि होए ख्वारा। कलिजुग जीव मुग्ध अञ्याण, ना आए निहकलंक तेरे चरन दुआरा। सोहँ साचा शब्द

बाण, जगत प्रभ मारा। साध संगत प्रभ देवे माण, धर जोत निहकलंक नैण मुँधारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सतिजुग वरते तेरा सति सति वरतारा। सतिजुग लाए सतिगुर साचा। कलिजुग मिटाए सतिजुग वरताए सतिगुर साचा। बेमुख दर आए हस्सा हस उठ जाए, झूठा जीव दर साचे नाचा। साध संगत प्रभ दे वड्याई, सोहँ साचा शब्द धुन गुरसिख मन आत्म वाचा। आत्म कर विचार, प्रभ विचारया। आए चरन द्वार, गुरसिख निमस्कारया । मानस जन्म ल्या सुधार, निहकलंक तेरे सचखण्ड द्वारया । कलिजुग बेड़ा होया पार, उज्जल मुख विच संसारया। बेमुखां आई अन्त कलि हार, सतिगुर साचा मनों विसारया। अन्त देवे प्रभ नर्क निवास, मदि मास जो करे आहारया। धर्म राए मारे डाहढी मार, कुंभी नर्क करे ख्वारया । कलिजुग बेमुख जीव, निहकलंक तेरा कर्म विचारया। महाराज शेर सिँघ जामा धार, कलिजुग अन्त पार उतारया। कलिजुग मिटे मिटे अन्धयारा। साची जोत धरे, निहकलंक विच संसारा। चार कुन्ट मचाए प्रभ जोत सरूपी धुंधूकारा। जीव जन्त अन्तकाल सभ होए ख्वारा। साध संगत निहकलंक द्वार रसना सोहँ जै जै जैकारा। महाराज शेर सिँघ तेरा जगत वरतार, सोहँ शब्द कराए सति वरतारा। जगत पित निहकलंक तेरी शरनाया। भय भयानक विच होए सहाया। सोहँ साचा शब्द जिस जन रसना गाया। निहकलंक तेरे चरन प्यार, झूठी जगत तजाई माया। लोकमात दीसे सचखण्ड द्वार, प्रगट निहकलंक दरस दिखाया। महाराज शेर सिँघ विच संसार, जामा धार जोत सरूपी खेल रचाया। साचा प्रभ वसे सचखण्ड। जोत जगाए विच ब्रह्मण्ड। निहकलंक नाम धराए विच वरभंड। महाराज शेर सिँघ सोहँ शब्द चलाए विच नव खण्ड। मार मार मार, शब्द बाण जगत प्रभ मारया। हार हार हार, कलिजुग जीव मानस जन्म कलि हारया। तार तार तार, निहकलंक जो जन आए तेरे चरन द्वारया। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचे, जामा घनकपुरी विच धारया। घनकपुरी प्रभ जोत प्रगटा के। सन्त मनी सिँघ दरस दिखा के। कलिजुग आया कृष्न घनईआ भेस वटा के। निहकलंक कलि नाउँ रखा के। साध संगत जाए प्रभ दरस दिखा के। सोहँ साचा शब्द जपा के। अनहद राग आत्म उपजा के। निहकलंक जाए दया साध संगत कमा के। दु:ख रोग सारे देह दे लाह के। अमृत आत्म वरखा वरखा के। अमृत बूंद साध संगत जाए रसना ला के। आत्म बुझी दीप निहकलंक दर जाए जोत जगा के। सोहँ साचा नाम महारस पीव, आत्म वेखे प्रभ वखाए आपणा आप प्रगटा के। सोहँ साची प्रभ रखाई नीव, सतिजुग जावे प्रभ साचा ला के। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, चार वरन जाए इक्क करा के। चार वरन प्रभ भेत चुकाया। नीच ऊँच ऊँच नीच दा खेल मिटाया। राउ रंक कर इक्क बहाया। कलिजुग निहकलंक तेरी वरते माया। सोहँ साचा शब्द, चार वरन सुणाया। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचे, सति पुरखां प्रगट दरस

दिखाया। दरस दिखाए प्रभ दरस मन्द। कलिजुग जीव कराए अन्ध। आत्म पर्दा विच रखाया कंध। गुरमुख साचे सोहँ शब्द तेरा मन अनन्द। आत्म उपजे जीव परमानंद। महाराज शेर सिँघ जोत सरूप, सोहँ सतिजुग चाढ़्हे साचा चन्द। सतिजुग तेरी सति वड्याई। प्रगट जोत निहकलंक, तेरी लिख्त कराई। सतिगुर मनी सिँघ, सतिजुग मिले वड्याई । चार वरन चल आयण, तेरी सरनाई। चार कुन्ट होए रुशनाई, शब्द धुन प्रभ जगत सुणाई। साचा शब्द सोहँ, बेमुखां प्रभ आत्म चोट लगाई। सृष्ट सबाई निहकलंक, अन्तकाल सुन्न समाध सवाई। जामा धार घनकपुर, सतिगुर देवे सति वड्याई। सतिजुग तेरा सच लिखाया लेख। चार वरन इक्क कराया भेख। कलिजुग जीव जो वरते कल, नैण लैणा वेख। निहकलंक जोत धरे, कर जोत सरूपी भेख। साध संगत साचा दर प्रभ ल्या वेख। महाराज शेर सिँघ अन्त मिटाए, कलिजुग झूठा भेख। भेख धार प्रभ बणे भिखारी । आवे चल, जिउँ बल दुआरी। मच्छ कच्छ प्रभ जोत आकारी। जुगो जुग निहकलंक, मात लए अवतारी। कलिजुग जामा धार, झूठी सृष्ट प्रभ आण सँघारी । गुरसिक्खां दे शब्द अधार, प्रगट जोत कलि पैज संवारी। जुगो जुग जोत सरूप, प्रभ जोत जगत वरतारी। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, कलिजुग आया धर नाम मुरारी। शामा रामा एका नाम। जोत जगे एका धाम। एका प्रभ जुगो जुग एका काम। कलिजुग जामा धार निहकलंक, प्रभ सोहँ शब्द जपाए साचा नाम। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, जन भगतां देवे साचा नाम। जन भगतां प्रभ दरस दिखाया। सोहँ साचा शब्द सुणाया। निजानंद निज मांहि उपजाया। जगत पित प्रगट निहकलंक होए सहाया। आदि अन्त तेरा प्रभ, किसे जीव ना पाया। जोत सरूपी जगत वर, प्रभ आपणा आप छुपाया। साची जोत विॅच मात धर, कलिजुग अन्ध अंध्यार कराया। गुरमुखां दीसे निहकलंक तेरा साचा दर, चरनीं आए सीस झुकाया। महाराज शेर सिँघ चौथे जुग अवतार नर, कलिजुग प्रगट अन्त कराया। कलिजुग अन्त प्रभ किया निबेड़ा। करे जोत प्रकाश ना लावे देरा। बेमुख दीसे चार कुन्ट अन्धेरा। गुरसिक्खां आत्म जोत प्रकाश, ना होवे सञ्ज सवेरा। निहकलंक तेरा जोत प्रकाश, कलिजुग पाया प्रभ साचे फेरा। खण्ड ब्रह्मण्ड प्रभ आप तजा के। गुरसिख साचे प्रभ बैठा आसण ला के। कलिजुग जीव उलटी माया पाए, जामा धारे निहकलंक जोत सरूपी भेख वटा के। साचे सिख देह प्रभ करे निवास, नौं दर बन्द करा के। एका जोत जगाए मात पाताल आकाश, महाराज शेर सिँघ निहकलंक कलि नाउँ धरा के। तार तार तार जन भगत जन तारया। पार पार पार कर कलिजुग पार उतारया। अवतार अवतार अवतार निहकलंक नर अवतारया। धार धार धार प्रभ जामा घनकपुरी विच धारया। सार सार सार प्रभ पाई गुरसिख जो प्रभ चरन द्वारया। मार मार मार प्रभ करे बेमुखां अन्त ख्वारया। हार हार हार कलिजुग अन्त गया हार,

वेद अथर्बण अन्त हारया। द्वार द्वार द्वार, मातलोक निहकलंक तेरा सचखण्ड द्वारया। महाराज शेर सिँघ प्रगट निहकलंक, जन भगतां पार उतारया। सतारां सावण, प्रभ सति वरताया। वीह सौ अट्ठ बिक्रमी, कलिजुग क्रिया कर्म कराया। सति निरँजण कलिजुग जोत प्रगटा के निरँजण राया। चार वरन कराए एका गोत, सोहँ साचा शब्द सुणाया। प्रगटी कलि निहकलंक प्रभ जोत, कलिजुग प्रगट अन्त कराया। साध संगत दर आए दुरमति मैल जाए दर धोत, निहकलंक तेरा दर्शन पाया। मदि मासी दर जायण रोत, रसना प्रभ विकार चलाया। महाराज शेर सिँघ अबिनाशी जोत, जुगो जुग जन भगतां आण तराया। भगत जनां प्रभ लाज रखाए। सतारां सावण प्रगट जोत निहकलंक साची लिख्त लिखाए। वीह सौ अट्ठ बिक्रमी, कलिजुग शब्द मार जलाए। महाराज शेर सिँघ प्रगट जोत, जोत सरूप अग्न जोत जगत जलाए। कलिजुग होवे अन्ध अन्धयारा। शब्द बाण निहकलंक अन्त मारा। कोई ना दीसे जीव दुष्ट दुराचारा। बेमुखां किया पार किनारा । साची साध संगत, सोहँ शब्द सच वरतारा। जन भगतां देवे प्रभ साचा नाम भण्डारा। बेमुख दर आए, जाए झख मारा । निहकलंक ना दीसे कलिजुग अवतारा। जन भगतां, आत्म जोत करे प्रभ उज्जयारा। जोत सरूप प्रगट निहकलंक, कलिजुग भेव खुल्हाए सारा। महाराज शेर सिँघ, तेरा होवे सति वरतारा। भगत जनां प्रभ होए सहाया । जामा धार निहकलंक, साध संगत सिर हत्थ टिकाया। सचखण्ड दे निवास, गुरसिख साचा विच जोत मिलाया। जो जन होए चरन प्रभ दास, आवण जावण दा प्रभ गेड़ चुकाया। कलिजुग देवे भगतां वड्याई। इन्द्र सिँघ, प्रभ तेरी आत्म जोत जगाई। कलिजुग जामा धार, निहकलंक चरन सेव कमाई। कलिजुग बेड़ा किया पार, प्रभ देवे वड्याई। रक्खे लाज, महाराज शेर सिँघ, जो जन आए सरनाई। इन्द्र सिँघ तेरी आत्म वास। आत्म जोत प्रभ करे प्रकाश। सतिगुर साचा विच रक्खे वास। आत्म अन्ध अन्धयारा, दे दरस प्रभ किया नास। एका जोत टिकाई, प्रभ अबिनाश। गुरसिख तेरी कलिजुग वड्याई, सोहँ शब्द जप स्वास। महाराज शेर सिँघ साची जोत प्रगटाई, गुरसिख किया वास। गुरमुख मिल्या, प्रभ गुण निधाना। गुरसिख होया कलिजुग सुघड़ सुजाना। सोहँ शब्द आत्म देवे ब्रह्म ज्ञाना। देवे दरस प्रगट जोत, निहकलंक विष्नूं भगवाना । साचा शब्द गुरसिख साचे, कलिजुग आत्म माना। आत्म होवे प्रकाश, जगे जोत विच देह महाना। हउमे ममता जाए नास, अनहद शब्द वज्जे बिधनाना। महाराज शेर सिँघ सदा अबिनाश, साध संगत देवे चरन ध्याना। साध संगत प्रभ चरन ध्यान । आत्म उपजे ब्रह्म ज्ञान। देवे दरस प्रभ गुणी निधान। गुरमुख साचे, निहकलंक तेरा दर्शन पाण। महाराज शेर सिँघ जोत प्रगटाए, सतिजुग चार वरन होए तेरी आण। गुरमुखां मुख कलि उज्जल किया। जोत सरूपी प्रगट जोत, प्रभ आत्म जोत जगाया दिया। साध संगत तेरी

कलि वड्याई, दर आए निहकलंक अमृत रस पिया। महाराज शेर सिँघ होए सहाई, देवे फल पूरब जन्म जो बीआ । पूरब कर्म, प्रभ गुरसिख विचारया। कलिजुग प्रगट दरस दे, जन्म मरन सवांरया। आत्म अमृत बरस के, प्रभ आत्म दु:ख निवारया। महाराज शेर सिँघ जामा धार, जन भगतां पार उतारया । भगत जनां प्रभ दरस दिखा के। आत्म जाए जोत जगा के। सोहँ साचा शब्द, धुन उपजा के। अनहद राग आत्म सुणा के। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, सति सति सति जाए सतिजुग वरता के। भुल भुल भुल, जीव प्रभ भुलाया। प्रभ अबिनाशी नज़र ना आया। झूठे धन्दे मानस जन्म गंवाया। रसना विकारी, मदि मास आहार बणाया। आत्म हँकारी, काम क्रोध वसाया। कलिजुग जीव भुल्ले संसारी, निहकलंक पाई माया। गुरमुख विरले चल आए दरबारी, प्रगट जोत प्रभ दरस दिखाया। साचा शब्द देवे प्रभ जोत अधारी, महाराज शेर सिँघ कलि नाम धराया। सुरत शब्द प्रभ मेल कर, गुरमुख जगाए। सुरत शब्द मेल प्रभ, दस्म दुआर खुल्हाए। शब्द सुरत प्रभ मेल कर, अमृत झिरना निझरों झिराए। सुरत शब्द प्रभ मेल कर, आत्म साची जोत जगाए। सुरत शब्द प्रभ मेल कर, सुन्न समाध खोल्ह वखाए। सुरत शब्द प्रभ मेल कर, अनहद साचा राग सुणाए। सुरत शब्द प्रभ मेल कर, जोती जोत मिलाए। सुरत शब्द प्रभ मेल कर, सचखण्ड द्वार दसाए। सुरत शब्द प्रभ मेल कर, पवण उनन्जा सिर छत्र झुलाए। सुरत शब्द प्रभ मेल कर, एकँकार इक्क आकार कराए। सुरत शब्द प्रभ मेल कर, ईश जीव दा भेद मिटाए। सुरत शब्द प्रभ मेल कर, महाराज शेर सिँघ गुरमुख साचे सचखण्ड धाम पहुंचाए। शब्द देवे सुरत ज्ञाना। देवे शब्द विष्नूं भगवाना। जगाए जोत प्रभ देह महाना । जोत सरूपी कलिजुग प्रभ पहरया जामा। तख्तों लाहया सभ राजा राणा। अन्तकाल कलिजुग प्रभ, वरन चार इक्क कराणा। ऊँच नीच नीच ऊँच दा भेव मिटाणा। सतिजुग साचा सति सति सति वरताणा। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, कलिजुग वरताए आपणा भाणा। भाणा कलिजुग प्रभ आप वरताया। कूड़ डंक एका अंक गुर पूरे शब्द सुरत दे विच्चों गंवाया । कलिजुग प्रगट निहकलंक, अनराग सोहँ शब्द सुणाया। गुरसिख भाग गए जाग, रसना जप महा सुख पाया। बेमुख आत्म लाई आग, हस्स हस्स वक्त गंवाया। साचे प्रभ पताल सेज सुहाई उप्पर बाशक नाग, लच्छमी चरन झस्सण लाया । महाराज शेर सिँघ कलिजुग जामा धार, जीव आलस विच सवाया। सोहँ प्रभ साचा नाद वजाया । चार कुन्ट पै जाए दुहाया । अन्तकाल कलिजुग जीव, भुल डुल चरन प्रभ आया। रक्खे लाज निहकलंक, जो आए चल सरनाया । जामा धार विच पुरी घनक, प्रभ आपणा आप छुपाया। कलिजुग आया जोत प्रगटायके। लक्ख चुरासी जून गुरसिख जाए गेड़ कटायके। एका एकँकार, एका एक वरतायके। सोहँ साचा शब्द, सतिजुग ज्ञान दवायके। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन भगतां जगत

वड्यायके। भगत जन प्रभ दरस प्यासा। बेमुखां निहकलंक तेरे दर आए हासा। गुरसिक्खां सोहँ शब्द आत्म करे प्रकाशा। बेमुखां दर आत्म होई नासा। गुरसिक्खां सोहँ जपिआ स्वास स्वासा। कलिजुग निहकलंक तेरे चरन भरवासा। साध संगत प्रभ दासन दासा। दासन दास आप प्रभ हरी। चरन लाग साध संगत कलि तरी। गुरमुख साचे प्रभ मिल्या साचा आसा वरी। कलिजुग जामा धारया, निहकलंक अवतार नरी। महाराज शेर सिँघ सो धाम सुहाए, जोत प्रगटावे जिस दरी। सो सुहाए थान, जिथ्थे प्रभ जोत जगाए। सो सुहाए थान, जिथ्थे प्रभ दरस दिखाए। सो सुहाए थान, सिँघ आसण प्रभ डेरा लाए। सो सुहाए थान, जिथ्थे जीव प्रभ जगत भुलाए। सो सुहाए थान, जिथ्थे निहकलंक भगत तराए। सो सुहाए थान, जिथ्थे प्रभ अबिनाशी कलि जोत प्रगटाए। सो सुहाए थान, जिथ्थे सोहँ साचा ज्ञान प्रभ सुणाए। सो सुहाए थान, जिथ्थे साचा शब्द साध संगत प्रभ झोली पाए। सो सुहाए थान, जिथ्थे महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, प्रगट जोत कलिजुग खेल वरताए। सुहाया थान, जिथ्थे प्रभ आया। प्रगट जोत, साध संगत माण दवाया। सुहाए थान, जगत पित होए शरनाया। सुहाए थान, विष्नूं भगवान मातलोक विच डेरा लाया। सुहाए थान, सतिगुर साचे साध संगत साचा शब्द सुणाया। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचे, निहकलंक कलि भेव खुल्हाया। निहकलंक प्रभ कलि प्रकाशया। जोत सरूप विच सिख दे निवास्सया । साचा शब्द साध संगत जपावे प्रभ स्वास सवास्सया। गुरमुख साचा मात गर्भ ना करे वास्सया। बेमुख दर ते आए, सोहँ शब्द सुण दर ते नास्सया। साध संगत निहकलंक तेरे चरन भरवास्सया। जोत जगाए महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान अबिनास्सया। साध संगत मिल्या, ऊँचा दर ऊँचा दरबार। जोत सरूप प्रगटे, कलिजुग निहकलंक अवतार। एका शब्द साचा भेव, सोहँ दिया नाम अधार। महाराज शेर सिँघ कलिजुग आया, निहकलंक जामा धार। साध संगत तेरी सति वड्याई। प्रभ चरन प्रीती कर दरस प्रभ पाई। आत्म तृखा कलिजुग मिटाई। सोहँ साचा नाम, प्रभ झोली देवे पाई। एका मन उपजावे राग, राम रमईआ साचा नाम महाराज शेर सिँघ दिवाई। सोहँ नाम जो जन कमाए। आत्म अमृत रस निज माहे पाए। साचा प्रभ हो जाए वस, आत्म साची जोत जगाए। जगत विकार जायण सभ नस्स, निहकलंक होए सहाए। सोहँ बाण शब्द प्रभ मारे कस, बीर बैताल कोई नज़र ना आए। करे जोत प्रकाश जिउँ रवि सस, अज्ञान अन्धेर दए मिटाए। गुरमुख आए चरन प्रभ नस्स, बेमुख गए मुख छपाए। सतिजुग साचा राह जाए प्रभ दस्स, सोहँ शब्द साची नाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन भगतां होए अन्त सहाए। सच शब्द प्रभ आप उपजाया । एका राग मध माधव सुणाया। मुरारी कृष्न निहकलंक, कलि जामा पाया। साचा प्रभ दर खड़्हे ब्रह्मा विष्न महेष, शेर सिँघ नाम धराया। वडा दर वड दरबार। एका जोत करे

आकार। जोत सरूपी जोत प्रभ आया एकँकार। ओअँ प्रभ आप, सोहँ साची शब्द धुन्कार। सतिजुग वरताए सति सति, प्रभ रसना गाए सर्ब संसार। आत्म रखाए प्रभ यति यति यति, सोहँ शब्द देवे अधार। सतिजुग वरताए प्रभ साची मति, निहकलंक तेरे नाम जै जै जैकार। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, साध संगत रसना देवे शब्द विवहार। कलिजुग अन्त प्रभ आप कराया । ईसा मूसा मुहम्मदी सभ जगत मिटाया। अल्ला अलाह नूर कोई दिस ना आया। जामा धार निहकलंक, बेमुखां अन्त आए खपाया। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचे, सोहँ साचा राह चलाया । कलिजुग सारी खेल मिटाई। तीर्थ तट्ट कोई रहे ना राई। गंगा गोदावरी प्रभ जोत खिच रखाई। अट्ठ सठ तीर्थ प्रभ माण गंवाई। अन्तकाल कलिजुग, सर अमृत थेह हो जाई। सिँघ लछमण तेरा एका घर, अमृतसर निशान रहि जाई। जामा धार निहकलंक, मनी सिँघ शब्द सुरत दवाई। साचे सन्त लिख्त लिखी अपार, अमृतसर सराफ दवाई। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान लै अवतार, कलिजुग पूर कराई। पूरन बचन प्रभ सन्त कराया। उन्नी सौ अठसठ बिक्रमी जो लिख्त प्रभ साचे करवाया। निहकलंक होए प्रगट, जाए संगरूर डेरा लाया। शब्द सुरत राणा संगरूर प्रभ दरस दिखाए अलख, बाहों पकड़ दर टुंब उठाया। महाराज शेर सिँघ जामा धार कलिजुग सभ दा माण गंवाया । गंवाए माण प्रभ हँकारीआं। देवे माण जो जन आए प्रभ चरन द्वारया। गुणी निधान, निहकलंक वड संसारया। चार कुन्ट सुंञ मसाण, हो जाए धुंधूकारया। रोवण बिरध बाल जवान, चार कुन्ट होवे हाहाकारया। महाराज शेर सिँघ सो जन उधरे, जिस देवे साचा नाम अधारया। जमन किनारे प्रभ आए चल। प्रगटावे जोत निहकलंक, अन्त कलिजुग ना लावे पल। नौं खण्ड पृथ्मी जावे हल। साध संगत बैठे, निहकलंक तेरा दर मल । बेमुख जीव अग्न जोत कलि जायण जल । महाराज शेर सिँघ जोत प्रकाश, वरताए भाणा ना जाए टल। प्रभ अटल, सच शब्द लिखाया। साचा शब्द विच जगत वरताया। जामा धार निहकलंक, वाली हिन्द दरस दिखाया। साची शब्द जोत प्रभ लाए तनक, छड दरबार निहकलंक शरन तेरी आया। कर निमस्कार बार अनक, जाए भुल बख्शाया। प्रगटे जोत वासी पुरी घनक, साचा भेव ला चरन सेव वाली हिन्द दिखाया। वाली हिन्द दरस प्रभ कर। एका दीसे निहकलंक, सतिजुग तेरा दर। लाए चरन, वरन चार इक्क जाए कर। सोहँ साचा नाम, प्रभ आत्म देवे धर। गुरमुख साचे, कलिजुग माया कोलों मूल ना डर। अन्तकाल होए सहाई, निहकलंक अवतार नर। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचे, साचा तेरा दर घर। साचा दर, सति पुरखां पाया । अवतार नर, प्रभ दरस दिखाया। जगन्नाथ भगवान बीठला, प्रभ नज़री आया। प्रगट जोत निहकलंक, चतुर्भुज होए दरस दिखाया। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचे, बेमुखां पाई कलिजुग माया। कलि तेरा जगत आकार। झूठा किया जगत पसार। काम

क्रोध जगत चलाया विकार। अन्तकाल कर्म विचार प्रभ देवे हार। बेमुख जीव निहकलंक, अन्त करे ख्वार। गुरमुख साचे अमृत रस पीव, साचा नाम अधार। गुरसिख साचे सदा जग जीव, साची लिख्त लिखाए प्रभ गिरधार। महाराज शेर सिँघ कलिजुग प्रगट्या, जिउँ द्वापर कृष्न मुरार। द्वापर प्रगटे कृष्न मुरारी। कँवल नैण चतुर्भुज धारी। सिँघ सिँघासण गरुड़ सवारी। जन भगतां अन्ध कूप पैज संवारी। द्रोपत सुत पार उतारी। बिदर सुहाया थान, छड दुर्योधन अटारी। दुरबाशे गंवाया माण, पांडो रक्खे लाज प्रभ मुरारी। जादव जामा धार, द्वापर आया कृष्न अवतारी। अर्जन दे ब्रह्म ज्ञान, गीता ज्ञान जगत विचारी। साचा शब्द लिखाए विष्नूं भगवान, सुख देवे मन बणे लिखारी। यजुर वेद मिटाए गिरधारी। द्वापर अन्तिम अन्त, विष्नूं भगवान मात जोत आकारी। कलिजुग जामा धार, प्रगट होवे निहकलंक अवतारी। बेमुख होया सर्ब संसार, झूठी माया जगत पसारी। बेमुखां आत्म होया अन्ध अंध्यार, ना दीसे राधा कृष्न मुरारी। जन भगतां दे दरस अपार, घनईए कृष्न कलि पैज संवारी। साची जोत किया आकार, जुगो जुग आए जगत प्रभ निरँकारी। एका जोत सदा, जुग अनेक भेख प्रभ वरतारी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान प्रगटे जोत, सतिजुग लिखाए शब्द लिखारी। कलिजुग आया प्रभ धरनी धर। जामा धारे निहकलंक अवतार नर। बेमुख जीव अन्त कलिजुग दु:ख जायण भर। साध संगत प्रभ चरन लाग जाए तर। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, चार वरन जाए इक्क कर। वरन बरन प्रभ एका चरन। सतिजुग जीव प्रभ चरन लाग तरन। एका शब्द एका गुर, चार वरन आए शरन। प्रगट जोत निहकलंक, साची टेक सतिजुग जीव प्रभ धरन। धरनी धर जगत पित आया। दरस देवे निरँजण राया। साध संगत तेरा होए सहाया। मुकंद मनोहर लक्खमी नरायण, कलि भेख वटाया। महाराज शेर सिँघ जामा धार, धरत धवल आकाश हिलाया। खण्ड ब्रह्मण्ड प्रभ उलटाए। ब्रह्मा निहकलंक माण गंवाए। ध्रू दरबान रहण ना पाए। चौथे जुग प्रभ जोती जोत मिलाए। गुरमुख साचे कलिजुग सिख, प्रभ सचखण्ड माण दवाए। साचा सिख सिँघ पाल, निहकलंक ब्रह्मलोक पुचाए। गुरमुख साचा सवरन सिँघ होवे दरबान, सचखण्ड प्रभ चरन सेव कमाए। महाराज शेर सिँघ तेरी शक्ति महान, जन भगतां माण दवाए। बहत्तर जामे जन भगत लिखाए। कलिजुग जामा धार निहकलंक, सच कर्म चलाए। कलिजुग उत्तम उत्तम सिख, उत्तम मुख पाल सिँघ कराए। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, ब्रह्म लोक दे विच पहुंचाए। ब्रह्मलोक गुरसिख टिकाया। चार वेद प्रभ माण गंवाया। बाहों पकड़ निहकलंक, ब्रह्मा विच जोती जोत मिलाया। महाराज शेर सिँघ जामा धार, खण्ड ब्रह्मण्ड उलटाया। गुरसिख देवे प्रभ वड्याई । सृष्ट सबाई हत्थ फड़ाई। जोत सरूप विष्नूं भगवान, खण्ड सच साची जोत जगाई। जामा धार निहकलंक, जोत सरूप प्रभ मेल मिलाई। महाराज शेर सिँघ सतिगुर

साचे, गुरमुख साचे दर तेरे सोभा पाई। ब्रह्मलोक दीसे गुरसिख ब्रह्मादी। एका शब्द प्रभ वजाए धुन प्रभ अनादी। जामा धार निहकलंक, झूठी दुनियां साधी। महाराज शेर सिँघ देवे वड्याई साध संगत, सोहँ शब्द सद रसना अराधी। रसना अराध, आत्म रस जाणया। साचा नाद, सोहँ शब्द आत्म धुंन उपजाणया। कलिजुग प्रगटे कृष्न मध माधव, वरताए सति सति सतिजुग भाणया। हँकारीआं प्रभ ल्या साध, तख्तों लाहे राजे राणया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरा रंग विरले गुरमुख माणया। रंग माणे प्रभ रंग राता। देवे दरस, प्रभ विधाता। सोहँ शब्द देवे दान वड दाता। आत्म देवे ब्रह्म ज्ञान, प्रभ सर्ब ज्ञाता। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरे चरन प्रीत कलिजुग साचा नाता। चरन प्रीत जिस जन कमाई। सतिगुर साचे, आत्म जोत जगाई। अन्तकाल कृपानिध, साध संगत सिर हत्थ टिकाई। सोहँ शब्द जाए आत्म विध, महाराज शेर सिँघ तेरी वड्याई। वडा आप, वडी वड्याई। रक्खे लाज जो जन आए सरनाई। गुरमुख साचे, तेरी पति रखाई। मानस जन्म धार, प्रभ अबिनाशी सेव कमाई। उज्जल मुख विच संसार, निहकलंक देवे वड्याई। साचा शब्द जन रख अधार, भुक्ख रहे ना राई। सतिजुग वरते वरतावे सति करतार, सोहँ साची लिख्त लिखाई। महाराज शेर सिँघ नर अवतार, सोहँ शब्द भिच्छया पाई। जो जन आए मन शब्द भुख। प्रभ उपजावे आत्म सुख। लक्ख चुरासी कटावे, वास ना होवे माता कुक्ख। सोहँ साचा शब्द सुणावे, विरला कोई कमावे गुरमुख। महाराज शेर सिँघ शब्द वरताए, होए सहाए गुरमुखां लाहे आत्म भुख। जो जन आया, आत्म धर ध्यान। सोहँ शब्द प्रभ देवे ब्रह्म ज्ञान। जगाए जोत विच देह गुणी निधान। अनहद उपजे राग, गुरमुख सुणे कान। महाराज शेर सिँघ शब्द वरतारा, प्रगटे जोत विष्नूं भगवान। सोहँ शब्द तेरा सति सरूप। सोहँ शब्द मेल कराए कलिजुग साचे भूप। सोहँ शब्द तेरी महिंमा अनूप। सोहँ शब्द प्रगटावे प्रभ स्वच्छ सरूप। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, होए सहाई विच अन्ध कूप। जो जन आए आत्म विचारी। साचे प्रभ होए चरन पुजारी। मंगण दर, प्रभ वड दरबारी। साचा घर निहकलंक विच मात संसारी। आसा वर गुरसिख देवे शब्द अधारी। निहकलंक अवतार नर जगे जोत, जगाए प्रभ गिरधारी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दे दरस गुरसिक्खां पार उतारी। गुरसिख साचे आत्म आसा। सोहँ शब्द सिख सदा प्यासा। दोए जोड़ करे बन्दन, चरन सीस करे निवासा। निहकलंक आत्म तोड़े बंधन, साचा शब्द विच देह करे वासा। सोहँ शब्द आत्म चाढ़्हे रंगण, जो जन त्यागे मदिरा मासा। गुरमुख आए दात दर मंगण, प्रभ पूरन देवे भरवासा। आत्म दीपक प्रभ जोत संग जगण, आत्म करे जोत प्रकाशा। साची लागी प्रभ चरन संग लगण, गुरसिख जाए ना दर निरासा। महाराज शेर सिँघ तेरा साचा दर, साध संगत तेरे चरन भरवासा। जो जन लाए प्रभ चरन धूढ़, सर्ब जनां प्रभ आसा पूर।

सोहँ शब्द आत्म जोत प्रगटावे नूर। एका शब्द राग रसायण, आत्म रक्खे सदा सरूर। साचा शब्द एक अधारन, जोत जगाए जिउँ कोहतूर। महाराज शेर सिँघ जोत अधारन, गुरसिक्खां ना दीसे दूर। आत्म शब्द, जिस आस रखाई। साची वस्त प्रभ झोली पाई। भुल डोल, कलिजुग जीव पति गंवाई। सोहँ शब्द साचा अनमुल्ल, गुरमुख साचे प्रभ दए वड्याई। कलिजुग जीव जायण भुल, साचा प्रभ दे सज़ाई। साचा बचन निहकलंक अटल्ल, ना कोई मेट मिटाई। सोहँ शब्द आत्म वरखे फुल, सुरत शब्द दा मेल कराई। मदि मास जो रसना लाए आत्म दीपक होए गुल, साची लिख्त प्रभ कराई। मानस जन्म कलि जाए रुल, शब्द गुण जो जन भुलाई। कलिजुग जीव अन्त जायण हुल्ल, साचा शब्द जो ना कमाई। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, साचा शब्द भिच्छया पाई। आत्म ध्यान, प्रभ शब्द कमावणा। निहकलंक तेरा नाम सोहँ, गुरमुख साचे गावणा। दुष्टां करे ख्वार, हँकार निवारे जिउँ रामा रावणा। जन भगतां देवे तार, महाराज शेर सिँघ तेरा साचा शब्द सुहावणा। शब्द देवे देवणहारा। आत्म जोत करे उज्जयारा। झूठी देह झूठा मुनारा। जोत सरूप विच वस्सया गिरधारा। निहकलंक तेरा पसर पसारा। सोहँ शब्द ज्ञान दे, आत्म करे उज्जयारा। साचा दरस प्रभ गुण निधान दे, जन भगतां पार उतारा । महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन भगतां देवे नाम अधारा। प्रभ चरन जो जन आए, नाम लैण दी आस रखाए। हउमे ममता हँकार गंवाए। निर्धन होए प्रभ चरनी सीस झुकाए। सरधन होए प्रभ सोहँ दान झोली पाए। आत्म होए प्रकाश, साचा दीपक प्रभ विच देह जगाए। हउमे ममता होवे नास, सोहँ शब्द होवे रुशनाए। निरँजण जोत जगत प्रकाश, प्रगट जुगो जुग होए। खण्ड ब्रह्मण्ड मात पताल अकाश, तीन लोक प्रभ साची सोए। महाराज शेर सिँघ तेरा जोत प्रकाश, जन्म मरन दु:ख मेटे दोए। जणाऐ जन मनाए मन। साची जोत प्रकाश करे प्रभ विच साचे तन। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सति पुरखां तेरा साचा दर घर ल्या मन्न। जन भगत आत्म वर माणया। देवे दरस जोत सरूप विष्नूं भगवानया। सोहँ शब्द देवे दान, आत्म ब्रह्म ज्ञानया। सतारां सावण साध संगत कलिजुग रहि जाए सची निशानीआ। विरले गुरमुख निहकलंक तेरा दरस नैण पेख, आत्म रस माणया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत प्रगटाए सुहाए थान सुहाणया । सो सुहाए थान, जिथ्थे प्रभ आया। सो सुहाए थान, घनकपुर वासी आपणा भेव खुल्हाया। सो सुहाए थान, जगत पित आए दाई दाया। सो सुहाए थान, निहकलंक कलिजुग जोत प्रगटाया। सो सुहाए थान, साध संगत मिल रसना हरि हरि हरि गुण गाया। सो सुहाए थान, निहकलंक कलि जोत प्रगटाया। सो सुहाए थान, जामा धार प्रभ साध संगत बेड़ा बन्ने लाया। सो सुहाए थान, बेमुखां पकड़ प्रभ झूठी नींद सवाया। सो सुहाए थान, साचे गुरसिक्खां प्रभ आलस निंदरा लाहया । सो सुहाए थान, प्रभ

सोहँ शब्द आत्म मुख चुआया। सो सुहाए थान, रंग राता रंग रंगीला माधव विच मात दे आया । सो सुहाए थान, कलिजुग जामा धार महाराज शेर सिँघ जोत सरूपी खेल रचाया। सुहाया थान, प्रभ आया घर। सोहँ शब्द प्रभ साचा देवे वर। प्रगटे जोत निहकलंक अवतार नर। गुरमुखां दिसाया प्रभ ऊँच घर । महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचे, साचा दिया गुरसंगत वर। वर घर गुरसंगत पाया। उत्तम निहकलंक तेरी शरनाया। अमृत आत्म सिंच, जीव आत्म तृखा मिटाया। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचे सोहँ ज्ञान दवाया। शब्द ज्ञान, जगत गुण निध। शब्द ज्ञान सर्ब काज सिद्ध। शब्द ज्ञान पावे साचे घर नौं निध। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, भगतां आत्म जाए विध। सोहँ शब्द जीव तेरा भरवासा। रसना जप जप जप जीव, आत्म जोत करे प्रकाशा। आत्म रस महां रस पीव, प्रगटावे जोत प्रभ अबिनाशा। निहकलंक शरन सोहँ सोहँ शब्द जप जीव, आत्म दु:ख सर्ब जाए नासा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत प्रकाश मात पताल अकाशा। जोत जगाए मात पताल अकाश। सोहँ शब्द निहकलंक गुरसिक्खां देवे साची दात। रसना जप जीव, आत्म दिसे ना दिन रात। साचा शब्द ब्रह्म सरूप, चार वरन दसाए एका ज़ात। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आत्म निर्मल जोत जगात। साचे प्रभ जोत जगाई। गुरमुख आत्म दीप फेर जगाई। सोहँ शब्द साचा नाम धुन वजाई। धन्न धन्न धन्न गुरसिख, सोहँ साचा शब्द कमाई। कलिजुग उत्तम होवे मुख, निहकलंक देवे वड्याई। देवे दान प्रभ वड दाई। सोहँ वड गुणी निधान, रसना जप जीव आत्म तृखा मिटाई। सतिजुग वरते निहकलंक तेरी लिख्त कराई सच बाणी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सर्ब घटां जाणी। सोहँ साचा शब्द जीव जगत कमा । मूर्ख मानस जन्म जीव कलिजुग ना गंवा। आत्म जगाए साचा दीप, साची होवे विच रुशना। मदि मासी कलिजुग जीव, निहकलंक दर भुल बख्शा। सोहँ शब्द सतिगुर साचा, सतिजुग दिसावे साचा राह। कलिजुग सर्ब भेख मिटाए, दूसर कोई दीसे ना। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, गुरसिक्खां अन्तकाल पकड़े बांह। बाहों पकड़ प्रभ पार कराया। चरन आए जिस सीस झुकाया। सरनागत प्रभ होए सरनाया। रक्खे पति प्रभ गुरसिख सिर हत्थ टिकाया। गुरमुख आत्म आई वत्त, सोहँ शब्द प्रभ आत्म पाया। साचा देवे प्रभ आत्म यति, साचा शब्द अधार रखाया। एका अंक जपाए तत्त, जोत सरूप दीप जगाया। महाराज शेर सिँघ तेरा वरतार, सति सति पुरखां माण कलिजुग पाया। जो जन महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, रसना गाए। सतिजुग साचा शब्द, प्रभ शब्दी भेव खुल्हाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, प्रगट जोत सरूप दरस दिखाए। सोहँ महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान तेरी जै। सृष्ट सबाई, अन्त कराई खै। गुरमुख विरला कोई कलिजुग रहे। चार कुन्ट सोहँ शब्द तेरे नाम दी जै। महाराज शेर सिँघ

विष्नूं भगवान, सो जन तरे जो जन नाम रसना तेरा लए। जो जन जपे सोहँ नामा। सचा प्रभ पूरन कराए कामा। निहकलंक कलि पहरया जामा। द्वापर कृष्न मुरार त्रेता रामा। सतिजुग साचे मेहरवान, निहकलंक कलि पहरया जामा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सोहँ साचा शब्द सतिजुग जपाए साचा नामा। नाम नरायण, निरँजण देवे। जो जन रसना सोहँ सेवे। पावे दरस अलख अभेवे। महाराज शेर सिँघ साचा शब्द साची वस्त गुरमुखां देवे। गुरमुख वस्त प्रभ दर ते पाई। कलिजुग मिली जगत वड्याई। सोहँ शब्द सर्ब सुखदाई। रसना जप जीव, जग तर जाई। महाराज शेर सिँघ निहकलंक, तेरी सच सरनाई। गुरमुख दिया नाम अधारा। जोत जगाई नैण मुँधारा। दीपक प्रकाश आत्म उज्जयारा। दीसे प्रभ सदा निराहारा। महाराज शेर सिँघ गुरमुख आत्म तेरे सदा पसारा। निरहारी निरवैर समाए। धार खेल चतुर्भुज कहाए। सांवल सुंदर प्रभ रूप वटाए। महासार्थी आप अख्वाए। सतिजुग सोहँ साचा शब्द प्रभ रथ चलाए। साध संगत बाहों पकड़ प्रभ उप्पर चढ़ाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरी गाथ चार वरन रसना गाए। चार वरन एका जोती। प्रभ शरन होए एका गोती। सतिजुग जीव गुरमुख साचे माणक मोती। निहकलंक अवतार साची जोत जगाए आत्म जोती। सतिजुग जीव प्रभ आप उपाए। सति निरँजण जोत विच देह जगाए। चार वरन कराए एका गोत, निहकलंक चरनी लाए। सोहँ शब्द उपजाए साची जोत, प्रभ अबिनाशी दरस दिखाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, चार कुन्ट जै जै जैकार कराए। सतिजुग सुरत प्रभ अबिनाशे। साचा पित साची जोत प्रकासे। प्रभ परमेश्वर पारब्रह्म अचुत, एका शब्द रहिरासे। गुरमुख साचे निहकलंक तेरे सुत, देवे दरस महाराज शेर सिँघ घनकपुर वासे। सतिजुग तेरा शांतक रूप। साची जोत धरे निहकलंक अनूप। कलिजुग जीव ना दीसे प्रभ रंग रूप। सिख देह निवास कर, बैठा प्रभ साचा भूप। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत सरूप। अनादी ब्रह्मादी आपणा भेव खुल्हाए। साध संगत सोहँ शब्द रसना अराधी। कलिजुग अन्त निहकलंक तोड़ी गाधी। साची जोत प्रगटा, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान गुरसिक्खां आत्म साधी। आत्म जोत जगाए, निहकलंक तेरा अचरज खेल। जोत सरूपी किया मेल। आत्म जोत जगाई बिन बाती बिन तेल। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुखां मिलाया साचा मेल। जुगो जुग प्रभ भगत तराए। बाल अवस्था ध्रू दरस दिखाए। नर सिँघ जामा धार प्रहलाद रखाए। बावन भेख धार, बल राजे दर मंगण जाए। चक्र सुदर्शन बाण मार, अंबरीक लाज रखाए। इन्दलोक शिवलोक ब्रह्मलोक ना कोई होए सहाए। महाराज शेर सिँघ सचखण्ड निवासी, जुगो जुग होए सहाए। कर किरपा प्रभ जनक उधारे । हरी चन्द करे आत्म उज्जयारे। निहकलंक तेरे जुगो जुग पसारे। द्वापर जामा धार, बिदर सुदामा तारे। द्रोपत रक्खी लाज कृष्न मुरारे। जै देव गुण निधान, लिखे

लेख अपारे। अक्खर इक्क ना आवड़े, प्रभ आया चल दवारे। प्रगट जोत विष्नूं भगवान, जन भगतां काज संवारे। भगत त्रिलोचन तारया। नामा लाए भोग दूधा धारे पार उतारया। भेख किया प्रभ गिरधारे, भगत चुमिआर रविदास जगत सुधारया। प्रगटी जोत विच गंग धारे, जुगो जुग विष्नूं भगवान तेरी जोत आकारया। प्रगट जोत निरँकार, जन भगतां काज संवारे। सोहँ साचा नाम ज्ञान दे, आत्म भरे भण्डारे। साचा शब्द गुण निधान दे, गंगा पार उतारे। अन्त दरस विष्नूं भगवान दे, जन भगतां काज संवारे। बेणी बेड़ा पार कराया। नर नरायण अजामल तराया । अन्तकाल तेरी सरनाया। जगत पित प्रभ रसना गाया। पतित पूतना सचखण्ड निवास दवाया। कृष्न घनईआ तेरी अचरज माया। बधक बाण मारया, सिर हत्थ दे प्रभ पार कराया। जुगो जुग प्रगट प्रभ साचे, साच काज कराया । बाल्मीक शब्द अधार दे, आत्म ब्रह्म ज्ञान दवाया। सदने कसाई दरस अपार दे, जोत सरूप दरस दिखाया। बेमुखां मन हँकार दे, जुगो जुग प्रभ साचे सदा भुलाया। जन भगतां एका शब्द अधार दे, प्रभ आपणा नाम जपाया । कलिजुग जामा धार, निहकलंक जन भगतां होए सहाया। जुगो जुग जगत पित, पति भगतां रक्खदा आया। जामे बहत्तर भगत जन निहकलंक लिख्त लिखाया। देवे वड्याई विच साध संगत, साचा शब्द प्रभ रसन चलाया। उत्तम होए विच कलिजुग जन्त, निहकलंक जिस दरस दिखाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरी माया जगत भुलाया। साचा प्रभ कलिजुग आया। भगत हेत प्रकाश कर, साचा शब्द चलाया। बेमुखां कलिजुग नास कर, सतिजुग साचा लाया। चार वरन इक्क चरन दास कर, प्रभ भैण भ्रा बणाया। हउमे विच्चों नास कर, सोहँ साचा शब्द सुणाया। राजस तामस सर्ब नास कर, सांतक रूप सति वरताया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कलिजुग जामा पाया। गुरमुख वड्डे तेरी वड वड्याई। धन्न धन्न गुरसिख बहौल सिँघ, प्रभ सेव कमाई। गुरमुख साचे सिँघ गुज्जर, निहकलंक तेरी लिख्त कराई। धन्न धन्न धन्न मनी सिँघ, साची बुध मति प्रभ विच तेरे पाई। कलिजुग जामा धार, सतिजुग मिले सची वड्याई । महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान निहकलंक अवतार, बिरथी जाए ना तेरी सेव कमाई। रंगा सिँघ प्रभ रंग रंगाया। निहकलंक जोत सरूप दरस दिखाया। प्रगट जोत सति सरूप, विच जोती जोत मिलाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरसिख साचा सचखण्ड पुचाया। कलिजुग आया प्रभ गिरधार। जन भगतां जावे जन्म संवार। माहणा सिँघ सति पुरख अपार। जोत जगाए प्रभ कर निगम विचार। देवे दरस सदा निराधार। नैणी पेखे गुरमुख साचा दरस मुरार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कलि साचा अवतार। माहणा सिँघ प्रभ चरन सेव कमाई। आत्म जोती मेल, प्रभ साचे जोत मिलाई। होवे बैकुण्ठ निवास, आवण जाण भेव चुकाई। सदा रहे प्रभ चरन पास, उच्च पदवी प्रभ दर ते पाई। महाराज शेर सिँघ तेरा साचा वास, साध

संगत तेरी सरनाई। माहणा सिँघ तेरी साची अंस। तेजा सिँघ सुत गुरसिख राज हँस। साचा सिख कलिजुग सति तेरा सरबंस। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, उत्तम करे विच सहँस। तेजा सिँघ प्रभ दरस भिखारी। दिवस रैण निहकलंक तेरी विच सेव गुज़ारी। आत्म होई तेरे दर पनिहारी। मात पित भैण भ्रा छड्डे जीव संसारी। एका नाम साचा राम आत्म होया अधारी। गुरचरन सेवा साचा काम, आत्म उत्तम विचारी। महाराज शेर सिँघ प्रगट जोत, गुरमुख पैज संवारी। तेजा सिँघ सति तेरा तन। एका शब्द वसाया मन। सोहँ साचा राग प्रभ सुणाया कन्न। कलिजुग पूरन होए भाग, आत्म मिटाया सारा जन। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कलिजुग बेड़ा तेरा देवे बन्न्ह। कलिजुग बेड़ा प्रभ पार कराया। सुरत शब्द दा मेल मिलाया। पवण जोत जोत पवण, इक्क थांएँ वसाया। साचा शब्द साची धुन्कार साचा राग सुणाया। साचे शब्द महाराज शेर सिँघ बूझ बुझाया। शब्द सुरत प्रभ गुरसिख दवाई। मस्त दीवाना प्रभ रहे सरनाई। भगत भगवाने एका जोत जगाई। आत्म ज्ञाना प्रभ पूरन बूझ बुझाई। गुण निधान सच शब्दी शब्द मिलाई। महाराज शेर सिँघ कलिजुग प्रगट, जन भगतां देवे वड्याई। तेजा सिँघ सिर तेरे ताज। गुरसिक्खां दी रक्खी लाज। साचा राग प्रभ सुणावे माझ। जगत लिख्त कराए, चार जुग रहे तेरी सांझ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, रक्खे तेरी लाज। गुरसिख तेरी पैज संवारे। पूरन प्रभ जोत निराधारे। जगे जोत विच देह निरँकारे। सति पुरखां मिल्या कलिजुग प्रभ गिरधारे। घनकपुर जामा धार, गुरसिक्खां पैज संवारे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा शब्द देवे अधारे। सच रंग प्रभ गुरसिख माणया। कलिजुग विष्नूं भगवान साचा जाणयां। साचा प्रभ देवे माण, डिग्गे चरन जो होए निमाणया। उच्च पदवी प्रभ दर ते पायण, प्रभ जोती जोत मिलाणया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरा साचा दर गुरसिख साचे जाणया। तेजा सिँघ तेरा सति सरूप। सति सति सति वरताए, प्रभ साचा भूप। आत्म जोत जगाए, दिस आए साचा रूप। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरसिक्खां देवे दरस अनूप। तेजा सिँघ धन्न तेरी कमाई। दिवस रैण प्रभ सेव कमाई। निहकलंक सेवा कलि ना बिरथी जाई । आत्म देवे जोती मेल, साचे प्रभ साची लिख्त कराई। वडी वड्याई विच देवी देव, तेतीस करोड़ तेरी सरनाई। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन भगतां होवे आप सहाई। सुरप्त प्रभ माण गंवाए। इन्द इन्द्रासण इन्दलोक प्रभ दे उलटाए । गुरसिख साचा साची जोत प्रगटाए । महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरसिक्खां घाल पाई थांए। गुरसिख तेरे गुण गम्भीर। सेवा कर प्रभ निर्धन होया सरीर। कलिजुग वेला अन्त आ गया, तेरा अन्त अख़ीर। सतिगुर साचे शब्द लिखा ल्या, प्रगट निहकलंक वड पीरां पीर। महाराज शेर सिँघ विच जोती जोत मिला ल्या, आत्म शांत सरीर। आत्म शांत शांतक रस पाया। सचखण्ड

सच द्वार, निहकलंक तेरी सरनाया। दरस अपार किरपा धार, प्रभ साचे गुरसिक्खां दरस दिखाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुखां मेल मिलाया। धन्न धन्न धन्न गुरसिख, धन्न जणेंदी माया। बुध्ध सिँघ तेरी बुध बिबेक। प्रभ चरन रखाई एका टेक। दर घर कष्ट उठाए अनेक। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सतिगुर साचा दीसे एक। बुद्ध सिँघ बली बलवान। तेरा कलिजुग रक्खया माण। सेवा तेरी बड़ी महान। तन मन धन, प्रभ चरन कुरबान। निहकलंक दरस दिखावे विष्नूं भगवान। बुध्ध सिँघ तेरी साची बुध। कर दरस प्रभ आत्म होए सुध। साचा नूर दिखाया प्रगट जोत सरूप प्रभ तुध। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरसिख आत्म कीनी सुध। चेत सिँघ तेरी चतुराई। चतुर्भुज प्रभ सेव कमाई। उच्च पदवी तेरे सुत ने पाई। सचखण्ड प्रभ चरन निवास रखाई। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन भगतां देवे वड्याई। सेवा संगत गुरसिख कमाई। निहकलंक सिर छत्र झुलाई। साचे प्रभ कलि साची कल वरताई । प्रगट जोत निहकलंक साची लिख्त लिखाई। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, भगतां देवे वड्याई। साची लिख्त प्रभ आप लिखाए। चेत सिँघ तेरा नाम वड्याए। साचा धाम सतिजुग तेरा दर रहि जाए। निहकलंक नर अवतार, साची जोत प्रगटाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरसिख महिंमा आप लिखाए। आत्म उत्तम जगत उज्जयारी। गुरसिख सेवा प्रभ कीनी भारी। निहकलंक दीसे सचखण्ड द्वारी। साध संगत तेरे दर भिखारी। साचा शब्द ज्ञान दे, निहकलंक नर अवतारी। महाराज शेर सिँघ चरन ध्यान दे, जो जन आए चरन द्वारी। आत्मा सिँघ तेरी आत्म वास। साचा प्रभ आत्म जोत करे प्रकाश। साचा धाम गुरचरन निवास। कलिजुग मानस जन्म होया रास। देवे दरस प्रभ निरँजण पास। जन भगतां प्रभ होया दास। जो जन जपे रसन स्वास स्वास। भुल्ल ना लाए रसना मदिरा मास। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, सच आत्म करे वास। आत्मा सिँघ तेरी उत्तम मति। कलिजुग रक्खे प्रभ साचा तेरी पति। मानस जन्म ना आवे वत। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दरस दिखावे कृष्ना सति। कृष्न सरूप प्रभ दरस दिखाए। वड दया जिस जन कमाए। साचा प्रभ सिख साचे दरस दिखावे। जोत सरूप जोत धर, आत्म जोत जगावे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, किरपा कर सर्ब सरबंस तरावे। तेरी घाल पाई थांए। साची लिख्त ना मिटे राए। साचा प्रभ होए सहाए । चरन प्रीती जो जन कमाए। साचा मार्ग प्रभ सच दिसाए। कलिजुग जीव मदि मास रसना लाए। अन्तकाल निहकलंक दे सज़ाए। गुरमुख साचे, प्रभ आत्म जोत जगाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा सोहँ नाद वजाए। जीवण सिँघ जगत विच आया। प्रभ साचे दी सेव कमाया। प्रभ अबिनाशी रिदे ध्याया। अन्तकाल भुल्ल प्रभ, भय मनों चुकाया। डुल डुल डुल, क्यों मन डुलाया। रुल

रुल रुल, क्यों मानस जन्म रुलाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा शब्द कलिजुग वेले अन्त लिखाया। जीवण सिँघ वेला अन्त, ना दर छोड़। बेड़ा आपणा ना कलिजुग रोढ़ साची सेवा प्रभ दी, प्रभ दर ते मोड़। वेला हत्थ नहीं आवणा, प्रभ चरनों देवे तोड़। कर बचन सुख मुख भवावणा, अन्त देही चले कोढ़। वेला गया हत्थ ना आवणा, अन्त प्रभ साचे दी साची लोड़। महाराज शेर सिँघ साचा शब्द लिखावणा, कलिजुग फेर ना होणा जोड़। वेला अन्त वक्त संभाल। बाहों पकड़ प्रभ रिहा उठाल । सेवा कीती अन्त ना गाल। झूठा जगत सभ धन माल। पारजात ना टुट्टीं नालों डाल्ह। एका शब्द एका बचन, प्रभ साचे का पाल। पीस पिसाए जिउँ अन्त दुफाड़े दाल। कलिजुग अन्त किया आप, सतिजुग साचा सति जाए वरता। चरन लाग, सिक्खा वेला भुल्ल बख्शा। बिन प्रभ साचे, कलिजुग कोई ना दीसे साचा राह। सरन आए जो सरनाई, प्रभ बख्शे सर्ब गुनाह । महाराज शेर सिँघ निहकलंक, दूसर कोई नांह। चरन लाग भुल्ल बख्शाओ। माया ममता मनो तजाओ। साची लिख्त साचा वर प्रभ दर लिखाओ। अन्तकाल कलिजुग ना आपणा मूल गवाओ। गुरमुख गुरसिख साचा पाल सिँघ, सिँघ साचे दी लाज रखाओ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान सच बचन लिखाए, वक्त अमोलक ना मूल गंवाओ। आया वक्त जगत दे रहाया। प्रभ अबिनाशी खेल रचाया। झूठ जूठ दा भेख मिटाया । सच सुच्च विच साध संगत वरताया। झूठा ठूठा प्रभ भन्न वखाया । कलिजुग अन्त प्रभ आण कराया। गुरमुख साचे, प्रभ साचा राह दिसाया। भुल्ल भुल्ल भुल्ल, कलिजुग जीव क्यों आपणा मूल गंवाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, भय विच जगत रखाया। वक्त सुहंजणा वक्त सुहाए। गुरसिक्खां प्रभ दरस दिखाए। चरन लाग जो गुरसिख हट जाए। दुःख भुक्ख प्रभ देह वसाए। अन्तकाल नर्क निवास रखाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सति पुरखां पार कराए। जिस माया आत्म भुलाई। झूठी माया जग रहणी नाहीं। जिस माया आत्म डुलाया। प्रभ अबिनाशी मनों भुलाया। प्रभ सेवा दा नाम भुलाया । महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरसिख शब्द अगम्म सुणाया।

दर्शन सिँघ प्रभ दरस प्यास। एका शब्द प्रभ आत्म वास। रसना जपे स्वास स्वास। साचे प्रभ सदा चरन दास । महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सदा सोहे पास। साचा सिख गुणी निधान। गुणवन्त चतुर सुजान। प्रभ भगत आत्म देवे चरन ध्यान। प्रीतम सिँघ तेरी होवे प्रीत महान। साची प्रीत प्रीतम पाई। पुरख निरँजण जोत जगाई। साध संगत विच्च मिले वड्याई। सदा रहे प्रभ सरनाई। भुल्ल ना जाणा प्रभ लिख्त कराई। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, होवे

अन्त सहाई। चरन दास होए प्रभ सेव कमाओ। अमरापद प्रभ दर ते पाओ। साचा नाम शब्द धुन, हिरदे सदा वसाओ। गुण निधान साचा प्रभ, रसना सद ही गाओ। महाराज शेर सिँघ जोत सरूप, सद रख मिलण दा चाउ । आत्म रस प्रभ दरस पुजारी । पवण उनन्जा सिर छत्र झुलारी। जगे जोत सच निरँकारी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जो जन आए चरन निमस्कारी। धन्न धन्न धन्न गुरसिख, धन्न कमाई। साध संगत दी सेव कमाई। बिशन कौर तेरी वड्याई । साचे सुत प्रभ जोत प्रगटाई। चार वरन चार कुन्ट चल आए सरनाई। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सतिजुग साचा छत्र झुलाई। बसन्त कौर बसन्ती रुत्त। साचा प्रभ वड्याई देवे बख्शे सुत। वेला वक्त सुहाया, एका सुहाई रुत्त । महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, देवे दरस प्रभ अबिनाशी अचुत्त। सेवा साची प्रभ कमाई। भुल भुल प्रभ दर ते आई । हउमे हँगता मनों तजाई। पंचम जेठ साची वस्त प्रभ झोली पाई। सुत सुत प्रभ दर मिले वड्याई। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, भानो दर आई आस पुजाई। द्वापर बिदर भगत गिरधार। कलि जामा घर घुमिआर। सोहण सिँघ नाउँ प्रभ दे उचार। प्रगट जोत निहकलंक, लाया चरन द्वार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन भगतां आप लिखार। सोहण सिँघ प्रभ सदा सन्मुख। कर दरस आत्म उतरे भुख। साचा प्रभ सदा वसाए सुख। महाराज शेर सिँघ दरस दिखा, गुरसिक्खां मिटाए भुख। ठाकर सिँघ सद ठाकर द्वार। भव सागर प्रभ देवे तार। एका शब्द आत्म रक्ख उधार। साचा प्रभ सदा रिहा गुण विचार। सर्ब जीव आत्म देवे उधार। भुल्ल भुल्ल ना होणा जगत ख्वार। भाणा वरते, वरताए सति करतार। गुरसिख जाए बचन जो हार। एका बचन अटल्ल लिखाए एकँकार। गुरसिख जो उलटाए, होए अन्त ख्वार। सति सति सति कर मन वसाए, प्रभ बेड़ा कर जाए पार। सर्ब जीव प्रभ विच जोत मिलाए , कलिजुग ना होए ख्वार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका सति वरताए वरतार। एका होवे प्रभ की पूजा। सतिजुग रहे ना कोई दूजा। गुरमुख साचे साचा दर कलिजुग सूझा। सतिगुर साचा आत्म भेत खुल्हाए गूझा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरसिख साचे दर तेरा बूझा। जगत लगाए प्रभ जोती अग्ग। उलटे वहिण वहाए वहाए अन्त कलिजुग। बेमुख पकड़ खपाए शाह रग। कलिजुग पाप अन्धेरी, अन्तकाल कलि गई वग। गुरमुख साचे नठ्ठ नठ्ठ नठ्ठ, चरन प्रभ लग्ग। देवे वड्याई निहकलंक विच जग। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरसिक्खां देवे साची मति। साची मति साचा ज्ञान । साचा शब्द साचा ध्यान। गुरसिख उच्च आत्म ब्रह्म ज्ञान। सोहँ शब्द देवे वड दानी दान। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, सति पुरखां देवे माण। कलिजुग माण प्रभ आप दवाया। वड हँस परमहँस गुरसिख लिखाया। साचा बंस प्रभ जगत चलाया। साची अंस गुरसिख लेख लिखाया। महाराज शेर सिँघ

विष्नूं भगवान, साचा राग कन्न सुणाया। सरबजीत प्रभ देवे धीर। कलिजुग रक्खी पति ना लथ्थे चीर। प्रभ अबिनाशी चरन प्यार, निवास होया चरन अख़ीर। प्रभ भाणा सच वरताया, साची जोत तज्या झूठ सरीर। साची जोत साचे घर आई। एका रंग एका लिव लाई। गुरचरन लाग परमगति पाई। साचे प्रभ सच लिख्त वरताई। पंचम जेठ जो रसन सुणाई। दिवस पंझी दु:ख रहे ना राई। साचा प्रभ सरबजीत, सर्ब दु:ख देह दे मिटाई। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साची जोत विच जोत मिलाई। दिवस सतारां प्रभ लिख्त कराई। सतारां सावण कलिजुग अन्तिम कलम चलाई। सत्त सतारवीं करे सर्ब सुखदाई। कलिजुग तेरी मिटी वड्याई। निहकलंक तेरी लिख्त लिखाई। लेख लिखाया तेरा कलि। बेमुख जीव अन्तकाल कल जायण हल। अग्न जोत बेमुख जायण जल। भाणा प्रभ वरताए करे जल थल। महाराज शेर सिँघ जोत प्रगटावे, ना लावे घड़ी पल। कलिजुग तेरा पन्ध मुकाया। कलिजुग जीव विच ख़ाक रुलाया। साढे तिन्न हत्थ सीआं, किसे हत्थ ना आया। कलिजुग निहकलंक, बेमुख जीवां प्रभ अबिनाशी नज़र ना आया। प्रभ अबिनाशी नदर निहाल। साध संगत सोहे प्रभ चरन नाल। सोहँ शब्द सतिजुग देवे प्रभ धन माल। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आत्म दीप गुरसिख देवे बाल। ऊधम सिँघ अद्ध विच रखाया। लिक्खया हुक्म प्रभ सच कराया। साध संगत विच जो बचन लिखाया। भाणा आपणा सति सति सति वरताया। आपणा अन्त ना किसे जणाया। भुल्ल मदि मास रसना लाया। साचा प्रभ मनों भुलाया। शब्द बाण प्रभ साचे लाया। मानस जन्म अद्ध विच रखाया। साचे प्रभ महाराज शेर सिँघ हुक्म सति वरताया। साध संगत अरदास गुज़ारे। कर किरपा प्रभ पतित पापी तारे। जो चल आए निहकलंक तेरे चरन दुआरे। साचा धाम सचखण्ड, साची जोत करे आकारे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका जोत सर्ब जोत वरतारे। प्रभ अभुल ना कोई भुलाए। प्रभ अडुल ना कोई डुलाए। प्रभ अतुल ना कोई तुलाए। प्रभ अमुल कीमत कही ना जाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, शरन पड़े दी लाज रखाए। सर्ब सरबंस करे पुकार। दोवें जोड़ निहकलंक तेरे चरन द्वार। बख्श देवे प्रभ बख्शणहार । अन्तिम देवे दरस अपार। झूठी देह तजाई विच संसार। साची जोत मिलाई विच निराधार। महाराज शेर सिँघ सचखण्ड तेरा सच द्वार। ऊधम सिँघ गुर धाम पहुंचाया। घनकपुर वासी आपणा बिरद रखाया। साध संगत विच अन्त निवास दवाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सच धाम सच घर टिकाया। सच धाम गुरसिख बहा के। प्रभ अबिनाशी विच जोती जोत मिला के। इन्दलोक शिवलोक ब्रह्मलोक तजा के। कलिजुग गुरसिख साचे धाम बैठा आसण ला के। महाराज शेर सिँघ मिलाए मेल, जोती जोत प्रगटा के। जोत प्रगटा जगत प्रभ आया। दे दरस जन भगतां पार कराया। अमृत आत्म बरस, निजानंद

निज मांहि कराया। महाराज शेर सिँघ तेरा दरस, गुरसिख साचे पाया। ऊँच नीच प्रभ मिटा के। छत्री ब्राह्मण शूद्र वैश अन्त इक्क करा के। आत्म भुक्खा हेम सिँघ, प्रभ चरनी आए। गुरसिख साचा पाल सिँघ, होए विच्चोल आण मिलाए। दर आए करी पुकार, साची भिच्छया प्रभ झोली पाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सरन पड़े दी लाज रखाए। दात पुत्र प्रभ झोली पाई। होए निमाणा आया प्रभ सरनाई। तन मन धन कर प्रभ साचे सेव कमाई। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कलिजुग गुरसिक्खां साची दात झोली पाई। उपज्या पूत मन भया अनन्द। मात पिता घर चढ़या चन्द। आत्म उपज्या परमानंद। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कट्टे रोग जीव बन्द बन्द। मदन मूर्त्त तेरी गोपाल। साची दीपक गुरसिख आत्म बाल। कलिजुग साचा कट्ट जंजाल। सोहँ साचा शब्द दे सचा धन माल। महाराज शेर सिँघ गुरसिख साचे आत्म करे लाल गुलाल। गुरसिख जोत जगाए, प्रभ विच ललाट। सोहँ साचा नाम, ना विकाए हाट। जो जन शब्द कमाए, खोल्ह वखाए प्रभ बजर कपाट। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, सोहँ साचा शब्द जीव आत्म राट। साचा शब्द साचा राग। गुरसिख सोया कलिजुग गया जाग। बेमुख दर तों जायण भाग। महाराज शेर सिँघ प्रगट जोत, लगाए भोग जिउँ बिदर अलूणे साग। अमृत वेला अमृत रस। बेमुख जायण प्रभ दर तों नस्स। साध संगत साचा राह प्रभ जाए दस्स। कलिजुग होए अन्धेर, जिउँ रैण मस्स। गुरसिख जोत प्रकाश जिउँ रवि सस। निहकलंक कलिजुग साचा वास, महाराज शेर सिँघ जन भगतां होया वस। सच सुच्च प्रभ जगत वरताई। बेमुख साध संगत रल, जिउँ चन्दन वास निम महिकाई। पसू प्रेतों करे देव, पूरे गुर दी एह वड्याई। कलिजुग जामा धार, निहकलंक अपणा भेव खुल्हाई। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कलि साची जोत जगाई। कलिजुग जीव जगत अन्धयारा। कलिजुग जीव देख झूठा सगल पसारा। कलिजुग जीव अन्तकाल कलि दीसे एकँकारा। कलिजुग जीव तेरी बुझी आत्म दीव, रसना किया मदि मास आहारा। कलिजुग जीव अमृत रस प्रभ दर पीव, आत्म शब्द होए उज्जयारा। बेमुख जीव गुरचरन लाग सदा जग जीव, साचा मिले नाम अधारा। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचे, तेरा मानस जन्म संवारा। अमृत वेले प्रगट जोत, प्रभ अमृत मेघ बरखाया। अमृत वेले प्रगट जोत, साचा शब्द सुणाया। अमृत वेले प्रगट जोत, अनद बिनोदी प्रभ दरस दिखाया। अमृत वेले प्रगट जोत, अमृत वेला सुहाया। अमृत वेले प्रगट जोत, अमृत झिरना विच देह झिराया। अमृत वेले प्रगट जोत, अमृत साचा कँवल नाभ मुख चुआया। खुल्हे कँवल होए उज्जयारा, अमृत साचा प्रभ वरसाया। अमृत वेले प्रगट जोत, प्रभ अबिनाशी विच मात दे आया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अमृत साचा गुरसिख मुख चुआया। अमृत आत्म देवे अधार। अमृत वरखे प्रभ किरपा धार। अमृत आत्म वरस, आत्म करे

उज्जयार। अमृत आत्म रस चुआया। जिस जन रसना लाए विच देह वसाया। साची होवे देह रुशनाए, साचा अमृत प्रभ वरताया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दे अमृत आत्म रोग मिटाया। सतारां सावण रैण सुहावणी। गाए राग कोई जन मुंधावणी। गुरसिख साचा पावे पद निरबावणी। आवण जावण गेड़ चुरासी प्रभ कटावणी । गुरमुख साचे जो दर आए, प्रभ पूरन आस करावणी। सरन पड़े दी लाज रखाए, साचा शब्द वरताए बावनी। सच्चो सच वरताए, कलिजुग मिटाए आवण जावणी। सोहँ सच वरताए, साचा तीर्थ निहकलंक तेरे चरन नाव्हणी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सतिजुग वरताए जो मन भावनी। कलिजुग वरताए प्रभ आपणी कल। जल थल थल जल कराए जल। भाणा साचा, ना कलिजुग जाए टल। सृष्ट सबाई अन्तकाल कलिजुग जाए हल। चार कुन्ट चढ़ आयण दल। कलिजुग जीव अन्तकाल रण भूमि ल्या मल। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचे साची वरताई कल। कल धार आया कलधारी। जगत रुलाए प्रभ निरहारी। बेमुख भुलाए, माया जगत पसारी। गुरसिख तराए, महाराज शेर सिँघ निरँकारी। पूरे तोल गुरसिख तुलाया। साचा शब्द सोहँ, तेरे विच वसाया। जगत भेख सर्ब मिटाया। एका राम एका जोत, एका जीव उपाया। एका नाम एका गोत, चार वरन कराया। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचे, साचा सतिजुग लाया । सतिपुरख तेरा सति मान। साचा शब्द कलिजुग मिल्या दान। आत्म वज्जा सोहँ साचा बाण। कलिजुग प्रगटे जोत सरूप, निहकलंक विष्नूं भगवान। जोत सरूप तेरी साची जोता। एका जोत आकार, प्रभ जुगो जुग होता। गुरसिख शब्द अधार कर, गुरमुख जगाया सोता। बेमुख कलिजुग ख्वार कर, नर्क लवाया गोता। साध संगत प्रभ शब्द अधार कर, विच जोत मिलाई जोती जोता। मिल जोत जीव जोत जगाए। आपणा आप जगत तजाए। एका निर्मल साची जोत प्रभ विच समाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सतिजुग तेरी सच सरनाए। सतिजुग तेरा सति वरतार। सन्त मनी सिँघ सतिजुग करे अधार। देवे वड्याई निहकलंक अवतार। मस्तक तिलक लगाए, सच बणाए दरबार। सोहँ साचा शब्द चलाए, सच वरताए जगत भण्डार। चार वरन चरनी लाए, होइण सर्ब पार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान तेरी सरनाए, गुरसिख ना होए ख्वार। गुरसिख तेरी मिटी ख्वारी। साचे प्रभ चरन बलिहारी। कलिजुग बेड़ा प्रभ पार उतारी। निहकलंक अन्त मिटाए मायाधारी। जामा धारे प्रभ जगत मिटाए। ऊँच नीच कोई रहण ना पाए। सर्ब खण्ड विच वरभंड, प्रभ साची जोत जगाए। आत्म होवे ना किसे रंड, सतिजुग साची सेवा लाए। धर्म राए ना देवे किसे डण्ड, निहकलंक होए सहाए। साध संगत प्रभ जाए वंड, साध संगत भिच्छया पाए। महाराज शेर सिँघ दीसे वरभंड, जोत सरूप सदा रहाए। जोत सरूप जगत के दाते। कलिजुग अन्त साचे शब्द सदा रंगराते। निहकलंक जोत प्रकाशे, बिन तेल बिन

बाते। जन भगतां जन्म होया, पाया दरस प्रभ विधाते। महाराज शेर सिँघ तेरा धरवास, चरन प्रीती साचे नाते। चरन सेवा उत्तम फल। गुरसिख साचा दर अन्त प्रभ मल्ल। साची जोत प्रकाश, अन्त जोत विच रल। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कल्ह अज्ज ते कल्ह। आया वक्त प्रभ गुण गावण दा। साध संगत रंग साचा आत्म चढ़ावण दा। निहकलंक जोत प्रगटाए, धन्न दिहाड़ा सतारां सावण दा। जन भगतां लिख्त कराई, प्रभ दर वड्याई पावण दा। महाराज शेर सिँघ साची कल वरताई, गुरसिख वेला नहीं मुख भवावण दा। गुरमुख साचा सदा है जागे। मानस जन्म ना लागे दाग़े। अनहद शब्द उपजे सदा रागे। दरस प्रीत प्रभ चरनीं लागे। महाराज शेर सिँघ गुरसिख तेरे, कलिजुग सोए जागे। सोया जागे, जागत सोया। अन्तकाल कलिजुग बेमुख दर ते रोया। गुरसिख साचे साचा फल, पूरब जन्म दा बोया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दिवस रैण कदे ना सोया। साचे प्रभ दित्ती वड्याई। साचे सिख हत्थ कलम फड़ाई। दिवस रैण प्रभ जस गाई। सतारां दिवस प्रभ लिख्त कराई। साचा नाम जगत रहि जाई। धन्न धन्न धन्न गुरसिख तेरी सेवा, गुरचरन कमाई। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, कलिजुग देवे वड्याई। दिवस सतारां कलम चला के। कलिजुग सतिजुग कर्म लिखा के। जन भगतां चार जुग वड्या के। गुरसिख तेरी रक्खे लाज, जोत प्रगटा के। निहकलंक कल आ के। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, साचा जाए शब्द लिखा के। साची लिख्त साचा लिखारी। दिवस सतारां प्रभ चरन द्वारी। देवे शब्द प्रभ शब्द भण्डारी। आत्म रहे सोहँ तेरे नाम खुमारी। साची जोत धरे कलिजुग, निहकलंक अवतारी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरी पैज संवारी। लिख्त तेरी लिखाए लेख। कलिजुग आत्म रंग कलि वेख। कलिजुग जाए सतिजुग प्रगटाए, साचा किया भेस। निहकलंक सतिगुर साचा, साचे प्रभ को सदा आदेस। सदा सदा प्रभ दीन दयाल। दु:ख भञ्जण भगत वछल गोपाल। मदन मोहन गुर गोपाल। जन भगतां तोड़े आत्म जंजाल। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, साची आत्म दीपक देवे बाल। गुरसिख तेरी रीत साची। झूठी माया तजाई नीत। निहकलंक कलि पाई साची प्रीत। अन्तकाल प्रभ एका साचा मीत। देवे दरस प्रगट जोत, परखे प्रभ साची नीत। महाराज शेर सिँघ गुरसिख साचे, कलिजुग ल्या जीत। कलिजुग तेरी लथ्थी पति। जोत सरूप प्रभ खिचिआ सारा यति। तन निचोड़ी सारी रत। बेमुखां पाई उलटी मति। गुरसिक्खां देवे सोहँ नाम सति। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सतिजुग रक्खे पति। गुरप्रसाद गुरदर पाया। गुरप्रसाद प्रभ दरस दिखाया। गुरप्रसाद प्रगट जोत निहकलंक भोग लगाया। गुरप्रसाद साध संगत मुख लगाया। गुरप्रसाद दु:ख रोग देह गंवाया। गुरप्रसाद तीन ताप प्रभ नास कराया। गुरप्रसाद मरू देवा छेआ देवी प्रभ वस कराया। गुरप्रसाद गुर गोरख

साचा नाद वजाया। गुरप्रसाद जामा धार निहकलंक कलिजुग अन्त सर्ब मिटाया। गुरप्रसाद प्रभ आए प्रसादी। गुरप्रसाद सभ सृष्ट साधी। गुरप्रसाद गुरमुख साचे प्रभ रसन अराधी। महाराज शेर सिँघ कलिजुग जोत जगाए अनादी। गुरप्रसाद गुर रंग चढ़ाया। गुरप्रसाद प्रभ कलिजुग भरम मिटाया। गुरप्रसाद साचा शब्द प्रभ ज्ञान दवाया। गुरप्रसाद गुरमुख साचे हिरदे सदा वसाया। गुरप्रसाद कलिजुग पोह ना सके माया। प्रभ चरन लाग साचा वर, प्रभ दर ते पाया । महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साध संगत सिर हत्थ टिकाया। गुरप्रसाद, प्रभ का रंग। गुरप्रसाद साचा नाम सोहँ साध संगत ल्या मंग। कलिजुग जीव प्रभ दर ना संग। कलिजुग झूठा जीव टुट्ट जाए जिउँ काची वंग। गुरप्रसाद गुरसिख जन्म ना होए भंग। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सदा सहाई अंग संग। गुरप्रसाद जोत जगाई। गुरप्रसाद सतारां सावण साध संगत मन वधाई। प्रगट जोत निहकलंक, साची लिख्त शब्द कराई। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन भगतां देवे वड्याई। गुरप्रसाद गुर पूरा पाया। गुरप्रसाद भरम भुलेखा सारा लाहया। गुरप्रसाद वर दर प्रभ पाया। गुरप्रसाद महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा शब्द सुणाया। गुरप्रसाद दुरमति जाए। गुरप्रसाद साची मति सति वरताए। गुरप्रसाद प्रभ अबिनाशी घर में पाए। महाराज शेर सिँघ निहकलंक अवतार, प्रगट जोत भोग लगाए। भोग लगाए भगत घर। सोहँ साचा शब्द दे जाए वर। चरन लाग गुरसंगत गई तर। कौर रणजीत मिल्या साचा वर। महाराज शेर सिँघ जोत प्रगटाई निहकलंक अवतार नर। भोग लगाए भगत वछल भगवान। साध संगत होवे रसना पान। सतिप्रसाद आत्म तोड़े अभिमान। गुरप्रसाद कलिजुग जीव आत्म उपजे ब्रह्म ज्ञान। गुरप्रसाद प्रभ गुण जाणे कोई गुणी निधान। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, एका नाम देवे वड दानी दान। भोग भोग भोग, प्रभ लगाए भोग। रोग रोग रोग, गुरसिक्खां मिटाए रोग। जोग जोग जोग, सोहँ शब्द साचा जोग। भोग भोग भोग, गुरसिख आत्म रस गुरचरन प्रीती भोग। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, प्रगट जोत कलिजुग गुरसिख घर लगाए भोग। भोग लगाए विष्नूं भगवान। साचा होया जगत परवान। भख भोज लेहज फेहज चारों इक्क समान। झूठा जगत ना जाणे भेव बली बलवान। कलिजुग जामा धार, महाराज शेर सिँघ देवे दरस गुणी निधान। भाग होए प्रभ दरस दिखाया। घनकपुर वासी प्रगट जोत, सावण सतारां भोग लगाया। पुरख अबिनाशी सर्ब जीव विनासी, साचा प्रभ जगत समाया। बेमुख मिटे कलिजुग कर कर हासी, साचा प्रभ नज़र ना आया। जो जन होए मदिरा मासी, अन्तकाल प्रभ विच प्रेत वास कराया। निहकलंक प्रगट भेस, बेमुखां विष्टा मुख रखाया। साध संगत सदा अदेस, प्रभ प्रसादी सति प्रसाद वरताया । महाराज शेर सिँघ जोत सरूपी जोत आकार, रसना भोग लगाया। रसना भोग

लगाया साचे प्रभ, सच तेरी वड्याई। कलिजुग जामा धार, साध संगत दी आस पुजाई। कर जोत आकार, चार कुन्ट हाहाकार मचाई। बैठा आप निराधार, निराहार प्रभ सदा सुखदाई। जन भगतां देवे शब्द भण्डार, शब्द ज्ञान प्रभ झोली पाई। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तारे सिख जो आए सरनाई। सरन आए, प्रभ सरनागत। साचा शब्द वरताए, गुरसिख रखाए सिर हत्थ। प्रभ एका नाम जपाए, चार वरन इक्क कराए एका मित। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कर जोत आकार ल्या जग जित्त। जोत आकार प्रभ किसे ना जणाया। प्रगट जोत निहकलंक, स्वच्छ सरूप दरस दिखाया। जामा धार घनकपुर, कलिजुग जीव भेव रखाया। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचे, भाणा सति वरताया। सति होवे सति वरतारा। एका जोत जगे, जगत निरँकारा। झूठा मिटे सर्ब पसारा। एकँकार एका किया आकारा। एका जोत प्रभ निराधार, सर्ब जगत किया पसारा। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, जन भगतां तारनहारा। आवे जावे जावे आए। लक्ख चुरासी प्रभ गेड़ फिराए। मानस जन्म प्रभ उत्तम रखाए। गुरमुख विरला कोई साची बूझ बुझाए। रसना छड विकार, आत्म रस निज मांहि पाए। सोहँ शब्द आकार, दुरमति मैल गंवाए। उज्जल मुख विच संसार, जो जन आए निहकलंक सरनाए। साध संगत प्रभ देवे तार, अन्तकाल होए सहाए। महाराज शेर सिँघ तेरे भरे भण्डार, अतुल अखुट ना निखुटिआ जाए। एका शब्द जगत वरतार, सोहँ चले साची नाए। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा नाम लिखाए। मधसूदन दामोदर स्वामी। भगत वछल सदा निहकामी। निहकलंक धरे जोत कल अन्तरजामी। जन भगतां एका ओट, प्रभ दर स्वामी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा देवे ज्ञान सोहँ आत्म नामी। निहकलंक कवण जाणे तेरे गुण। गुरमुख चरन लगाए कलिजुग चुण। सोहँ शब्द सुणाए, आत्म वजाए धुन। साचा राग अलाए, खोल्ह वखाई सुन्न। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, गुरसिख साचा नाम जाए सुण। साचा नाम प्रभ जगत सुणाया। मृदंग ढोल जगत वजाया। चार कुन्ट सोहँ बाण लगाया। बेमुखां घर हाहाकार मचाया। गुरसिक्खां बांहों पकड़ निहकलंक चरनीं लाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अचरज पाई माया। माया ममता झूठा रूप। बेमुखां भुल्लया निहकलंक साचा भूप। जोत प्रगटाए विच सिख दे, ना दीसे रंग रूप। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत सरूपी सति सरूप। सोहँ शब्द गुरसिक्खां आण। निहकलंक साचा गुर, कलिजुग जाण। सोहँ शब्द आत्म मारे बाण। एका धुन उपजाए, प्रभ जाणी जाण। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, साचा शब्द चलाया बाण। शब्द बाण जगत चला के। कलिजुग बैठा जोत सरूपी भेख वटा के। साची जोत विच सिख टिका के। अगाध बोध बोध अगाध, साची लिख्त जाए लिखा के। गुर गोबिन्द जाए बचन कल वरता के। बेमुखां साचा सोहँ खण्डा ला के। जन भगतां आत्म उज्जल

करा के। महाराज शेर सिँघ निहकलंक अवतार, जुगो जुग जाए भेव खुल्हा के। चार जुग प्रभ वरतार। आवे जावे जगत विहार। आपणे रंग रवे निरँकार। एका जोत जुगो जुग आ के, जगत करे आकार। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, कलिजुग प्रगट्या निहकलंक अवतार। घनकपुरी प्रभ का थाउँ। पिण्ड घविंड है साचा नाउँ। जोत जगाए अगम्म अथाहो। बेमुखां ना दीसे साचा बेपरवाहो। महाराज शेर सिँघ निहकलंक साचा शाहो। साचा शाह सचा दरबार। साचा शब्द सर्ब भण्डार। साध संगत देवे निहकलंक अवतार। आत्म उत्पत साची जोत करे आकार। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, सति पुरखां देवे चरन प्यार। गुरमुख औखा नाम कमावणा। मदि मास ना रसना लावणा। भगवान विष्नूं साचा शब्द सुणावणा। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, अन्त जोती जोत मिलावणा। शब्द कमा मदि रसना लाए। दुरमति देह जीव हो जाए। सतिगुर साचा साची दे सज़ाए। बेमुख होया गुरसिख, नर्क निवास दवाए। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, साचा शब्द वरताए।