४ अस्सू २००८ बिक्रमी मेरठ विहार होया
पूरन गुर पूरन अवतार। गुरमुख साचे प्रभ जाए तार। माण दवाए विच संसार। धरे जोत आप निरँकार। महाराज शेर सिँघ साध संगत तेरी जाए पैज संवार। रक्खे लाज आप गिरधार। प्रगटाई जोत विच संसार। भगत जनां प्रभ पार उतार। महाराज शेर सिँघ दरस कर, गुरमुख होए पार। गुरमुख प्रभ दर्शन पाया। तेरां हाढ़ वीह सौ इक्क बिक्रमी जो लिखाया। मेल मिलाया आप प्रभ दर कर कर हाहाकार, साची माता तन रुलाया। महाराज शेर सिँघ तेरे चरन बलिहार, गुरमुख किया पार, प्रेत जन्म प्रभ गंवाया। मिल्या जन्म भया प्रकाश। पूरन गुर पुजाई आस। कलिजुग दुक्खां किया नास। महाराज शेर सिँघ सतिगुर बख्शया चरन निवास। निर्धन रूप प्रभ पूरन जोत जगाए, प्रभ सति सरूप। कलिजुग अन्तिम अन्त अन्ध कूप। गुरमुख साचे तेरा साचा सति सरूप। महाराज शेर सिँघ देवे वड्याई, वड दाता वड भूप। वड्डा प्रभ वड्डी वड्याई। गुरमुख रंग मजीठ चढ़ाई। टुट्टी गंढ्ढणहार प्रभ, टुट्टी गंढ्ढ वखाई। महाराज शेर सिँघ पतित उधारण, जो जन आए सरनाई। गुरसिख साचे चरन प्रभ आए। चरन धूढ़ लै मस्तक लाए। कर्म धर्म सच लेख लिखाए। मानस जन्म सुफल कराए। महाराज शेर सिँघ प्रगट जोत दरस दिखाए। दिखाए दरस प्रभ दया नंद। आत्म उपजाए परमानंद। गुरमुख रोग कट्टे प्रभ बन्द बन्द। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, कर दरस साध संगत होए अनन्द। कर दरस सिख साचा तरया। प्रभ अबिनाशी घर साचा वरया। मातलोक गुरसिख ना डरया। काया सीतल, तन मन हरया। जो जन आए
सरन प्रभ परया। महाराज शेर सिँघ कलिजुग प्रगट, नाम निहकलंक कल धरया। निहकलंक कलि जामा धार। गुरसिख बेड़ा किया पार। सोहँ साचा शब्द उपजे धुन्कार। महाराज शेर सिँघ दरस दिखाए, अडोल जोत निराधार। पाल सिँघ तेरा साचा संग। गुरमुख विरले ल्या मंग। शब्द गायण आत्म चाढ़्हे रंग। कलिजुग अन्ध अज्ञान पार जाए लँघ। सोहण सिँघ छड बंस, पाल सिँघ तेरा किया संग। महाराज शेर सिँघ आत्म अमृत बरस, सोहण सिँघ चाढ़्हे साचा रंग। सोहण सिँघ तेरी सेवा सति। साचा प्रभ कल राखे पति। प्रभ अबिनाशी तेरी जाणी मित गति। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कलिजुग रक्खे पति। गुरसिख तेरी सति कमाई। कलिजुग मिली तैनूं वड्याई। रिद्ध सिद्ध प्रभ वस कराई। साची बिध प्रभ मिलण की प्रभ आप बणाई। प्रगट जोत निहकलंक, तेरी पैज रखाई। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचे, तेरी बणत बणाई। बणाई बणत आप बनवारी। अप तेज वाए पृथ्मी आकाश, देवे देह अधारी। साची जोत धरे गिरधारी। उलटा बिरछ राखे लाज मुरारी। जामा धार मातलोक, गेड़ चुरासी पार उतारी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, काया करी आकारी। काया आकार जगत विच आया। मानस जन्म प्रभ मात दवाया। गुर साचे विच जगत वड्आया। अचरज खेल प्रभ वरताया। महाराज शेर सिँघ सतिगुर पूरे, गुरमुख पार कराया। गुरमुख तेरी साची धुन। गुरचरन पुकार प्रभ अबिनाशी लई सुण। मानस जन्म दवाया पतित पापीआं विच्चों चुण। महाराज शेर सिँघ सिर हत्थ टिकाया, वड दाता देवे वर गुण। गुणवन्त गुण निधान। गुरमुख देवे चरन ध्यान। मदि मास ना रसना पान। चरन धूढ़ प्रभ सचा इशनान। कलिजुग उपजे ब्रह्म ज्ञान। महाराज शेर सिँघ मानस जन्म कलि किया परवान। मानस जन्म जगत अनमुल्ला। चरन लाग जीव क्यों कलिजुग भुल्ला। साचा अमृत प्रभ दर ते पीव, सदा भण्डारा खुल्हा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचा वड दात अनतुल्ला । गुरमुख रंग रंगीलड़ा, प्रभ मेल मिलाए। प्रभ आप कराए हीलड़ा, आत्म जोत जगाए। लाए शब्द साची तीलड़ा, प्रभ अबिनाशी दरस दिखाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, प्रभ छबीलड़ा, बेड़ा पार कराए। दे दीदार पूरन प्रभ, कर देवे बेड़ा पार। अमृत आत्म वरखे किरपा धार। निगम जोत जगाए, देवे शब्द अधार। महाराज शेर सिँघ लाज रखाए, जन्म दवाए विच संसार। मानस जन्म कलि दवा के। प्रभ अबिनाशी आपणी चरनी ला के। लक्ख चुरासी गेड़ कटा के। सोहण सिँघ साचा माण दवा के। भगत विच्चोला प्रभ आप बणा के। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा लेख जाए लिखा के। लिखे लेख ना मिटाए कोए। प्रभ साचे की साची सोए। कलिजुग जामा धार निहकलंक, करे कराए सो होए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत जगाए गुर गोबिन्द दोए। जगी जोत जगत परवान। साचा शब्द साचा नीसान। पारब्रह्म तेरी साची आण। सोहँ
शब्द गुरमुख विरले ल्या पछाण। महाराज शेर सिँघ तेरे चरन सदा कुरबाण। गुरमुख साचे छत्र झुल्ले तेरे सीस। बेमुख कलिजुग जीव अन्तकाल कलि गए पीस। गुरमुख साचे तेरा नाम धराया, प्रभ साचे सिँघ जगदीश । अस्सू चार दिन सुहाया, महाराज शेर सिँघ जोत प्रगटाए साध संगत तेरा झुके चरन विच सीस। साचा नाम प्रभ जगत धरा के। सिँघ जगदीश नाम रखा के। गुरमुख वड्याई देवे, मानस जन्म दवा के। होए सहाई प्रभ, पैज संवारे आ के। महाराज शेर सिँघ तेरे सिख उधरे रसना तेरे गुण गा के। रसना गायण साचा गुर। चरन प्रीती गुरमुख विरले गए जुड़। बेमुख कलिजुग खाली हत्थ गए तुर। महाराज शेर सिँघ तेरा सतिजुग थान सुहाए घनकपुर। साचा धाम सुहाए थान। जोत जगे सतिजुग महान। घनकपुरी दीसे प्रभ गुणी निधान। अस्सू तिन्न दर दरबार प्रभ रक्खया सच निशान। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचे, साचा शब्द सोहँ किया परवान। गुरमुख साचे प्रभ साचा देवे वर। इक्क टेक जीव, प्रभ चरन धर। कलिजुग जीव भरे हँकार बेमुख जीव ना डर। कर दरस पारब्रह्म गुर अन्त जाए तर। प्रीतम सिँघ तेरा होए सहाई, महाराज शेर सिँघ अवतार नर। जगत मार शब्द प्रभ मारे। सोहँ महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान जो रसन उचारे। कर किरपा प्रभ पार उतारे। महाराज शेर सिँघ तेरे नाउँ सदा जैकारे। साचा प्रभ सिर रक्खे हत्थ। हँकारी जीव नच्चण दर, प्रभ शब्द पाए नत्थ। गुरसिख साचे प्रभ रंग माण, सोहँ मिले जग साची वत्थ। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, सिर रक्खे तेरे हत्थ। भय भयानक प्रभ भय भूप। प्रभ की महिंमा सदा अनूप। गुरमुख साचे वेख प्रभ सति सरूप। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अनेक कराए रूप। गुरसिख साचा, सदा शहीद। एका दरस प्रभ मंगे दीद। आत्म शब्द कल गई वीद। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा आत्म दरस दिखाए दीद। रक्खे लाज प्रभ लाजावन्त । होए सहाई प्रभ भगत भगवन्त। कोई ना पोहे ना मारे मार सन्त। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरसिख तेरा उत्तम विच जीव जन्त। जीव जन्त विच सिख तेरा माण। एका रक्ख प्रभ चरन ध्यान। निहकलंक सुख हिरदे माण। प्रगट जोत प्रभ हँकारीआं तोड़े माण। सोहँ शब्द प्रभ साचा मारे बाण। महाराज शेर सिँघ कलिजुग प्रगटे विष्नूं भगवान। गुर पूरा साची धुज। गुरसिख साचे प्रभ की भुज। गुरचरन प्रीती जीव कलि लुझ। महाराज शेर सिँघ निहकलंक अवतार, गुरमुख विरले ल्या बुज्झ। प्रभ पूरा भय दिखावे। कर कर्म गुरसिख तेरी जै करावे। साचा धर्म गुरसिख कर्म, प्रभ चरन प्रीती लावे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणी कल वरतावे। वरते कल कल अन्धेरा। जोत सरूपी प्रभ पाया मात फेरा। झूठी दुनियां अन्त ढहि होई ढेरा। गुरमुख साचे प्रभ अबिनाशी दीसे नेरा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, प्रगटे जोत ना लाए देरा।