१ माघ २००८ बिक्रमी पिण्ड बुग्घे विहार होया
निहकलंक तेरी रहिरास। सोहँ शब्द करे बन्द खुलास। साचा प्रभ गुरमुख साचे सद रक्खे वास । जोत सरूप प्रभ अबिनाश । महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साध संगत सोहे तेरे चरन पास। साध संगत जग तेरा माण। कर दरस प्रभ पतित पापी तर जाण। साची जोत प्रभ कलि करे प्रगट, निहकलंक बली बलवान। अग्न जोत जगत लगाए, हो जाए सुंञ मसाण । गुरमुख साचे आयण भागे, साचा देवे प्रभ चरन ध्यान। साध संगत प्रभ चरनीं लागे, प्रभ आत्म देवे ब्रह्म ज्ञान। बेमुख पकड़े प्रभ शाह रग, सोहँ शब्द मारे बाण। अग्न जोत चार कुन्ट जाए लग्ग, प्रगट होवे महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान। जोत सरूप प्रभ अग्न लगाए। साचा भाणा कलि वरताए। हाहाकार जगत कराए। शब्द मार कर ख्वार, कलिजुग जीव खपाए। गुरसिख साचे प्रभ देवे शब्द अधार, जोत सरूप दरस दिखाए। महाराज शेर सिँघ नर अवतार, जामा घनकपुरी विच पाए। घनकपुरी साचा घर। धरे जोत अवतार नर। सतिजुग दिखाए चार वरन प्रभ एका दर। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जुग चार उपजावे साचा सर। साचा सर अमृत मेघ। सोहँ शब्द प्रभ साचे सतिजुग वरताई साची देग। बेमुख कलिजुग जीव चरन लाग महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख आत्म अमृत वरखे मेघ। घनकपुर धाम न्यारा। धरे जोत प्रभ एका एकँकारा। जोत सरूप जामा धार, मात कराए सच वरतारा। एका शब्द चलाए चार वरन सुणाए, सोहँ साचा नाम अधारा। ऊँच नीच कोई रहण ना पाए, राउ रंक इक्क कराए, साची जोत जगत वरतारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादि सदा निरँकारा। किया आकार किरपा निध। शब्द सरूप प्रभ राजे राणे कीने सिद्ध । गुरमुख करे चरन प्यार, साची उपजावे नौं निध। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे तेरी आत्म जाए विध। शब्द बाण प्रभ आत्म लाए। गुरमुख साचे प्रभ आत्म जोत जगाए। साची जोत आकार कर, स्वच्छ सरूप प्रभ दरस दिखाए। एका नाम अधार कर, मानस जन्म सुफल कराए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सतिजुग साचे सोहँ साचा शब्द चलाए। सतिजुग आए अज्ज कि कल्ल। कलिजुग प्रभ अन्त कराए, ना लाए घड़ी पल। सृष्ट कराए जल थल। महाराज शेर सिँघ शब्द लिखाए ना लाए घड़ी पल। वेला अन्त प्रभ अन्तन अन्ता। धरे जोत प्रभ भगवन्ता। रक्खे लाज गुरसिख तेरी विच साधन सन्ता। कलिजुग जीव भुलाए, प्रभ पाई माया बेअन्ता। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरा कोई ना जाणे आदिन अन्ता। आदि अन्त ना किसे जणाया। ब्रह्मा विष्न महेष, दर अग्गे बहाया। कलिजुग जामा धार निहकलंक, खण्ड ब्रह्मण्ड उलटाया। सोहँ शब्द लगावे डंक, चार कुन्ट प्रभ दे सुणाया। सतिजुग चलाए प्रभ साचा अंक, सोहँ साचा शब्द प्रभ वरताया।
सो सुहाए थान बंक, जिथ्थे प्रगट जोत दरस दिखाया। भेख मिटाए प्रभ राउ रंक, सतिजुग प्रभ साचे लाया। आत्म शब्द प्रभ साची धुन, राणा महाराणा चल प्रभ शरनी आया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा भाणा कलि वरताया। कलिजुग तेरी होई अख़ीर। वेले अन्त तेरी कोए ना बन्न्हे धीर। पीर पैग़ंबर औलीए, सभन कराए अख़ीर। प्रगट जोत निहकलंक, खिच्चे जोत अठसठ नीर। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अमृत साचा गुरसिक्खां देवे जिउँ बालक माता सीर। देवे कलिजुग साचा पित, गुरसिख साचे प्रभ तेरा नाम वड्आया। मात पित कर हित, पिता पूत सतिजुग लिखाया। पारब्रह्म प्रभ अचुत्त, साचा बंस सतिजुग उपजाया। गुरमुख साचे वड वड वड हँस, सोहँ साचा शब्द प्रभ रसन चोग चुगाया। प्रगट होए विच सहँस, प्रभ साचे लेख लिखाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जामा धार निहकलंक सतिजुग साचा लाया। कलिजुग तेरा अन्ध अंध्यार। सृष्ट सबाई करे ख्वार। प्रगट जोत निहकलंक, शब्द सरूपी मारे मार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, राजे राणयां करे ख्वार। राजन राज प्रभ राज दहिंद। साचा प्रभ सदा बख्शिंद। शब्द सरूप प्रभ पकड़ ल्याए वाली हिन्द। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सोहँ साचा शब्द चलाए जिउँ सागर सिंध। शब्दी देवे, प्रभ शब्द ज्ञाना। सुरती सुरत वाली हिन्द देवे प्रभ चरन ध्याना। एका जोत अकालमूर्त्त, प्रगट जोत तोड़े अभिमाना। सोहँ शब्द वजावे साची तूरत, साचा शब्द सुणावे काना। महाराज शेर विष्नूं भगवान, सतिजुग साचा सति सुहाना। जामा धार घनकपुर। एका जोत प्रगटाए गोबिन्द गुर। गुरमुख विरले अन्तकाल गुरचरन बैठे जुड़। बेमुख कलिजुग जीव खाली हत्थ गए दर मुड़। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरा दर किसे ना सूझे सुर। वक्त सुहाए पहली माघ। सतिजुग लगाई साची जाग। प्रगट जोत निहकलंक सृष्ट सबाई हत्थ पकड़ी वाग। सो जन उधरे अन्तकाल कलि, जो प्रभ चरन गए लाग। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, साचा शब्द उपजावे राग। पहली माघ प्रभ वक्त सुहावणा। वीह सौ अट्ठ बिक्रमी वाह वाह साचा सतिजुग लावणा। अठसठ तीर्थां प्रभ साचे माण गंवावणा। चार कुन्ट पा वहीर, बेमुखां नष्ट करावणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा भाणा कलि वरतावणा। पहली माघ प्रभ भाग लगाए। जोत निरँजण मात धर, सतिजुग साची नींह रखाए। चार वरन प्रभ इक्क कराए। सतिगुर साचा मार्ग लाए। सोहँ साचा शब्द धर, खाणी बाणी प्रभ सर्ब मिटाए। गुरचरन प्रीती साचा सर कर, गुरचरन धूढ़ गुरसिख मस्तक लाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, वाह वाह साचा सतिजुग लाए। पहली माघ प्रभ धरे जोत। चार वरन कराए प्रभ एका गोत। बेमुख कलिजुग जीव कलि रहे सोत। धन्न धन्न धन्न निहकलंक तेरे साचे सिख, चरन लाग गए दुरमति पाप कलेवर धोत। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कलिजुग प्रगटाए साची जोत।
पहली माघ प्रभ भए दयाला । गुरसिख आत्म करे गुलाला। प्रगट जोत प्रभ निहकलंक, दीपक गुरसिख तेरी आत्म बाला। माण गंवाए सुर नर, खिच्चे जोत प्रभ जोत ज्वाला। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, चार वरन देवे साची माला। पहली माघ प्रभ जोत आकारे। जोत सरूप सृष्ट सबाई कल वरतारे। पवन जोत जोत पवन, एका शब्द सुणाए विच संसारे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत सरूप एकँकारे। पहली माघ प्रभ वक्त सुहाए। कलिजुग अन्त करे प्रभ, साची खेल रचाए। वड बली बलवाना, प्रभ शब्द सरूपी टुम्ब उठाए। बिठाए विच बबाणा, प्रभ अग्न मेघ वरसाए। प्रभ खेल कर बिधनाना, कलिजुग जीवां भेद ना आए। कलिजुग जीव लग्गे दु:ख महाना, अन्तकाल प्रभ दे सज़ाए। प्रभ अबिनाशी किसे विरले गुरमुख जाणा, निहकलंक कलि जामा पाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पहली माघ सतिजुग साचा लाए। पहली माघ प्रभ भाग लगावणा। सतिजुग साचा मग चलावणा। सोहँ साचा शब्द चार कुन्ट वरतावणा। जोत सरूप प्रभ सृष्ट सुणाए उनन्जा पवणा। गुरसिक्खां प्रभ पकड़ उठाए, दिवस रैण ना मिले सावणा। साचा दीपक प्रभ दे जगाए, महाराज शेर सिँघ साचा दर घर विरले गुरमुख पावणा। पहली माघ कलि करे आकारा। जोत सरूप प्रभ नर अवतार। साचा कर्म धर्म चलाए विच संसार। बेमुख जीव खपाए, जोत सरूप प्रभ गिरधार। ऊँच नीच प्रभ भेद चुकाए, एका बख्शे चरन प्यार। साचा प्रभ कोई विरला पाए, जिस बख्शे प्रभ किरपा धार। सोहँ शब्द जन विरला गावे, प्रभ आत्म करे उज्जयार। गुरचरन धूढ़ गुरसिख साचा नाहवे, प्रभ बेड़ा कर जाए पार। अन्तकाल अमरा पद पावे, प्रभ बख्शे मोख द्वार। जन्म मरन प्रभ गेड़ चुकावे, जन्म ना पावे दूजी वार। मात गर्भ प्रभ फंद कटावे, महाराज शेर सिँघ जोत निरँकार। पहली माघ प्रभ वक्त सुहाए। साध संगत तेरे कष्ट हटाए। सिर रक्खे हत्थ सोहँ देवे साची वथ, सतिजुग साचा राह दिसाए। बेमुखां प्रभ पाए नत्थ, दर दर मंगण कोई भिख ना पाए। सोहँ चलाया सतिजुग साचा रथ, गुरसिख साचे प्रभ पार कराए। महाराज शेर सिँघ सर्ब कला समरथ, कलिजुग जीव भेव ना पाए। पहली माघ दिवस भाग भरया। सतिजुग साचे, साचा जन्म मात विच धरया। कलिजुग जीव भाण्डे काचे, सोहँ खण्डा प्रभ साचे फड़या। बेमुख जीव अन्तकाल कलि झूठे नाचे, महाराज शेर सिँघ शब्द मार कराए जो जन ना शरनी पड़िआ। पहली माघ वड वड्याई। साचे प्रभ साची धुन गुरसिख आत्म उपजाई। खोल्ह वखाई आत्म सुन्न, प्रभ आत्म जोत जगाई। सोहँ शब्द तेरी रुण झुण, किसे विरले गुरमुख पाई। गुरसिख साचे प्रभ कलिजुग सेव कमाई। बेमुख जीव कलिजुग वेले अन्त प्रभ दे सज़ाई। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पहली माघ तेरी रुत्त सुहाई। साची रुत्त साच वरतार। सति सति प्रभ भरे भण्डार। साध संगत प्रभ जाए तार। बेमुख जीवां अन्तकाल प्रभ करे ख्वार। महाराज
शेर सिँघ सतिगुर साचा, सोहँ शब्द मारे मार। पहली माघ प्रभ जोत जगा। जन्म जन्म दी मैल जाए गंवा। विछड़यां प्रभ मेल कर, चरनी लए लगा। वेले अन्त, अन्तकाल प्रभ साचा पकड़े बांह। महाराज शेर सिँघ निहकलंक अवतार, दूसर कोई ना। पहली माघ प्रभ भरम चुकावणा। सच सुच्च विच साध संगत वरतावणा। एका दूजा प्रभ सारा भेव चुकावणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सोहँ शब्द वरन चार जपावणा। साध संगत प्रभ बख्शे दात। साचा शब्द साची करामात। आत्म जोत जगे, गुरसिख ना दीसे दिवस रात। जो जन चरनी लागे, चरन प्रीती कलि साचा नात। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साची जोत धरे विच मात। पहली माघ प्रभ भेत चुकाया। भरम भुलेखा सारा लाहया। साध संगत कलि साचा, साचा शब्द प्रभ सुणाया। जोत जगाई बिन बाती बिन तेल, सोहँ बाती दे लगाया। अचरज किया प्रभ साचे खेल, जोत सरूपी दिस ना आया। विछड़यां प्रभ मिलाया मेल, पहली माघ दिवस सुहाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, प्रगट जोत दरस दिखाया। पहली माघ जोत आकार। हाहाकार वरते विच संसार। गुरमुख साचे तेरे दर घर रसन सोहँ जै जैकार। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, सतिजुग वड सिक्दार। सतिजुग होवे प्रभ सिक्दारी। बाकी सर्ब करे ख्वारी। सृष्ट सबाई होवे प्रभ पनिहारी। एका कन्त साचा प्रभ, सृष्ट सबाई नारी। जोत धरे प्रभ भगवन्त, जोत सरूप सदा निराधारी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सति पुरखां आत्म करे उज्जयारी। पहली माघ प्रभ रंग चढ़ाया। रंग रंगीला माधव, कलि अचरज खेल रचाया। वेले अन्त विच द्वापर जादव नास कराया। कलिजुग जामा धार निहकलंक, कलिजुग भेख मिटाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सतिजुग साचा लाया। सतिजुग तेरा माण रखाया। जामा धार निहकलंक, तेरा जन्म दवाया। सोहँ साचा शब्द, प्रभ साचे तेरी झोली पाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत सरूप अचरज खेल रचाया। पहली माघ प्रभ भरम चुकाए। गुरमुख सोए प्रभ लए जगाए। साचा प्रभ सिर रक्खे हत्थ, वेले अन्त ना लागे तत्ती वाए। गुरसंगत प्रभ बख्शे साची वथ, भैण भ्रा बणाए। वेला गया ना आवे हत्थ, साचा प्रभ लिख्त लिखाए। महाराज शेर सिँघ सदा अकथ्थ, प्रभ की महिंमा लखी ना जाए। पहली माघ तेरा साचा रूप। सतिजुग लगाए प्रभ साचा भूप। चार कुन्ट वरताए, हो जाए अन्ध कूप। गुरसिक्खां प्रभ आत्म जोत जगाए, महाराज शेर सिँघ सति सरूप। पहली माघ समां सुहाना। कलिजुग मिटा प्रभ साचा सतिजुग लाना। आपणा खेल रचा तख्तों लाहे राजा राणा। सोहँ शब्द चला, माण गंवाए वेद पुरानां। साची कल वरता, महाराज शेर सिँघ साचा समां सुहाना। पहली माघ सर्ब सुख। दे दरस साध संगत, प्रभ उतारे आत्म भुक्ख। रक्खे लाज वेले अन्त, जिउँ बालक माता कुक्ख। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सोहँ शब्द देवे साचा सुख। पहली माघ प्रभ शब्द
लिखावणा। साध संगत प्रभ रसन सुनावणा। गुरमुख साचे, प्रभ साचे मार्ग लावणा। एका दर द्वार, प्रभ साचे दरसावणा। एका शब्द अधार, साध संगत प्रभ वरतावणा। दर आए जो नर नार, कर किरपा प्रभ पार लँघावणा । जन्म ना पाए विच संसार, महाराज शेर सिँघ जिस जीव रसना गावणा। पहली माघ घर भगतन भण्डार। प्रभ साचा शब्द देवे अधार। गुरचरन प्रीती सतिजुग साची नीती, प्रभ राह चलाए अपर अपार। अन्तकाल कलि औध जग बीती, प्रभ साचा करे ख्वार। कलिजुग जीव भरन जो कीती, वेले अन्त आई हार। साध संगत प्रभ काया सीतल कीती, जोत सरूप देवे दरस अपार। एका बख्शे प्रभ चरन प्रीती, सोहँ शब्द भरे भण्डार। सतिजुग चलाए साची रीती, प्रगट निहकलंक अवतार। गुरसिख साचे सृष्ट सभ जीती, किरपा करे गिरधार। आत्म करे प्रभ अतीती, झिरना झिराए अमृत अपार। अमृत बूंद गुरसिख महारस पीती, बख्शे प्रभ साचा किरपा धार। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचे, साची जोत करे आकार। पहली माघ प्रभ भए अनन्दा। साध संगत उपजाए, प्रभ परमानंदा। कलिजुग मिटाए प्रभ झूठा धन्दा। गुरसिख बणाए, प्रभ साचा बन्दा। सोहँ साचा शब्द सुणाए, खोल्ह वखाए प्रभ आत्म जंदा। प्रभ साचा माण दवाए, रसना ना लाए मदिरा मास जो गन्दा। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, जन भगत सदा बख्शिंदा। पहली माघ प्रभ साची कल वरता। वेले अमृत सृष्ट सबाई लई भुला। गुरचरन प्रीती पा विरले सन्त, आत्म त्रैकुटी लई खुल्हा। माण दवाए प्रभ विच जन्त, साची सेव चरन लई कमा। जगाए जोत प्रभ अकन्त, महाराज शेर सिँघ साची दया कमा। पहली माघ, प्रभ पूरन आसा। पहली माघ, प्रभ देवे साध संगत पूरन भरवासा। पहली माघ, सोहँ शब्द जपाए स्वास स्वासा। पहली माघ, सृष्ट सबाई कराए नासा। पहली माघ, सतिगुर साचा सतिजुग विच मात कराए वासा। पहली माघ, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान प्रगटाए जोत प्रभ अबिनाशा। पहली माघ, रघुपत रघुनाथ। साध संगत सिर रक्खे हाथ। चरन धूढ़ प्रगट जोत प्रभ लगावे माथ। महाराज शेर सिँघ कलंकनिह त्रैलोकी नाथ। पहली माघ पुरब मनावणा। दर घर प्रभ सुहावणा। वर वर वर, साध संगत दर साचे पावणा। हरि हरि हरि, प्रभ साचे दरस दिखावणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पहली माघ बुग्घीं भाग लगावणा। घर साचे प्रभ भाग लगाए। साध संगत दर मंगल गाए। जोत सरूप प्रगट जोत, साचा दरस दिखाए। निरँजण जोत, ना रंग ना रूप, महाराज शेर सिँघ नां रखाए। पहली माघ प्रभ राह चलाए। साध संगत संगत साध प्रभ एका मार्ग लाए। अगाध बोध बोध अगाध प्रभ साचा हुक्म सुणाए। गुरमुख भुल्ले प्रभ लए सुधार, जो दर गए भुलाए। धरे जोत प्रभ कलि वड जोधा जोध, राजा राणा कोई रहण ना पाए। जोत सरूप प्रभ वड बोध, सतिजुग साचे लेख लिखाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साची जोत कल प्रगटाए।
पहली माघ, साचा पुरब मनावणा। साचे प्रभ साचा राग, साचा शब्द साध संगत वरतावणा। आदि जुगादी साचा नाद, प्रभ आत्म धुन उपजावणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सुत्तयां बाहों पकड़ उठावणा। पहली माघ, प्रभ आए दर दरबारे। धरे जोत निहकलंक, जोत सरूप अपर अपारे। वेले अन्त सृष्ट सबाई, आपणा मूल कलि हारे। साध संगत प्रभ रक्खे लाज, पहली माघ जो आए चल दवारे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, होए सहाई चिट्टे असव संवारे। पहली माघ, प्रभ देवे दरस अमोघ। सोहँ साचा शब्द, साध संगत दवाए साचा जोग। साचा शब्द सुणाए, प्रभ कट्टे हउमे रोग। एका धुन उपजाए, आत्म चिन्त मिटाए सोग। प्रभ सुन्न समाध खुल्हाए, महाराज शेर सिँघ देवे दरस अमोघ। पहली माघ, प्रभ रक्खे हित। साध संगत प्रभ मिले साचा पित। जोत सरूपी जोत प्रगटाए, प्रभ जुगा जुग नित। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कर दरस कलिजुग ल्या जन्म जीव जित्त। पहली माघ, प्रभ सरधन पूर। रक्खे लाज, जो जन चल आयण हज़ूर। सोहँ शब्द प्रभ आत्म बख्शे सति सरूर। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत सरूपी आत्म देवे साचा नूर। पहली माघ, प्रभ नूरी नूरा। वड दाता वड गुण भरपूरा। साचा शब्द लिखाए, वरताए, ना होए अधूरा। सृष्ट सबाई अन्तकाल, प्रभ कराए चूरा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साध संगत बख्शे चरन धूढ़ा। पहली माघ बेमुख बेताले। कलिजुग जीव होए बेहाले। बेमुख जीव, अन्तकाल प्रभ साचे गाले। गुर चरन प्रीती गुरसिख तेरी निभे नाले। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, चरन प्रीती कोई विरला गुरमुख पाले। पहली माघ सतिजुग जन्मा। साचा प्रभ सच लिखाए कर्मा। बेमुख जीवां सभ मिटाए भरमा। दुष्ट दुराचारां प्रभ आए शरमा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जुगो जुग तेरा साचा करमा। पहली माघ प्रभ प्रितपाला। साध संगत प्रभ सदा समाला। वेले अन्तकाल, गुरमुख विरले भाला। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका दर चार वरन दिसाए साची धर्मसाला। धरे जोत प्रभ अलख अलेखा। बेमुख जीवां प्रभ कढ्ढे भरम भुलेखा। धन्न गुरसिख साचा, साचा प्रभ जिस नैण तीजे देखा। अन्तकाल कलि प्रगट जोत, कलिजुग मिटाए झूठी रेखा। निहकलंक अवतार नर , अन्त मुकाया सारा लेखा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत सरूपी धारया भेखा। जोत सरूप प्रभ भेख धर। कलिजुग प्रगट्या अवतार नर। शब्द मनी सिँघ सति जाए कर। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा शब्द चलाए अपर । साचा सन्त सति कलम चलाई। प्रभ अबिनाशी सेव कमाई। कलम मार कर ख्वार राउ रंक कराई। दुष्ट दुराचार ना आए चल प्रभ शरनाई। महाराज शेर सिँघ निहकलंक अवतार, वेले अन्त देह छुडाई। दिवस रैण सन्त कलम चलाए। लेखा लिखे, बेमुखां लेख लिखाए। आप अभेख सर्ब रिहा देख, प्रभ आपणा आप छुपाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत सरूपी साची
धुन साचे सन्त उपजाए। साचा शब्द प्रभ उपजाया। आलस निंदरा प्रभ मगरों लाहया। एका जोत सरूप, प्रभ नज़री आया। साची जोत आकार कर, प्रभ कलिजुग भेख मिटाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सन्त मनी सिँघ माण दवाया। सन्त मनी सिँघ प्रभ शब्द कमाए। साचा प्रभ दिवस रैण सद रसना गाए। एका दिसे नर अवतार, दूसर सर्ब भेख मिटाए। कूक पुकारे साचा दर, राजा राणा कोई शरन ना आए। वेले अन्त मार कलम गया कर, कलिजुग झूठे लेख लिखाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा शब्द कन्न सुणाए। शब्द मार प्रभ जगत कराया । सन्त मनी सिँघ साचा शब्द सुणाया। सति पुरख सदा विस्मादे, प्रभ विस्मादी विच समाया। चलाए शब्द प्रभ अनादे, नाद धुंन उपजाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सन्त मनी सिँघ साचा माण दवाया। साचा शब्द प्रभ उपजाए। साचा सन्त लिख्त लिखाए। महिंमा अगणत, गणी ना जाए। बणाए बणत वेले अन्त, कलम लेख लिखाए। बैठ इकन्त शब्द लिखंत, सृष्ट सबाई भस्म कराए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साची जोत विच देह जगाए। साची सुरत प्रभ दर पाए। अनहद शब्द देवे रघुराए। दिवस रैण साचा सन्त कलम चलाए। सृष्ट सबाई वहाई वहन्दे वहिण, लिख्त सति कराई । महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचे, साची धुंन उपजाई। साचा शब्द सदा मन वसे। आत्म जगे जोत रवि ससे। कर दरस साचा प्रभ, आत्म सन्त सदा कलि हस्से। महाराज शेर सिँघ जोत सरूप, सन्त मनी सिँघ सदा तेरे विच वसे। साचा दूत साचा सन्त बणाया। साचे धाम प्रभ पल्ला फिराया। आपणा नाम अमाम महिदी प्रभ रखाया। साचा काम बाल अवस्था प्रभ कराया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणा भेव आप छुपाया। आपणा भेद प्रभ आप छुपावे। एका शब्द सन्त मनी सिँघ कन्न सुणावे। जोत सरूपी जोत धर, प्रभ साची जोत दरसावे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दिवस रैण साचा शब्द चलावे। सन्त मनी सिँघ प्रभ दरस दिखाया। आपणा भेद प्रभ आप चुकाया। साची जोत प्रकाश कर, प्रभ आत्म दीप जगाया। अज्ञान अन्धेर विनास कर, सोहँ साचा प्रभ विच स्वास चलाया। पूरन किरपा कर, साची सेवा सन्त मनी सिँघ लाया। महाराज शेर सिँघ जोत सरूपी विच वास कर, साचा शब्द राग सुणाया। शब्द लिखाए प्रभ रागन रागे। भेत खुल्हाए प्रभ पहली माघे। जोत मनी सिँघ सतिजुग जागे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कलिजुग पाए गुरसिख विरला वड भागे। सन्त मनी सिँघ तेरी पूरन घाला। साचा प्रभ तेरा सदा रखवाला। जगावे जोत विच लिलाट, प्रभ साचा बेमिसाला। कलिजुग जीवां अन्त, सोहँ शब्द करे मूंह काला। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साध संगत पहली माघ तेरे कट्टे दु:ख जंजाला। दु:ख दलिद्र प्रभ दए गंवा। सतिगुर साचा आए जोत प्रगटा। निहकलंक जामा धार, नाउँ ल्या रखा। सोहँ साचा शब्द चार वरन जाए वरता। सरगुण निरगुण
रूप प्रभ सर्ब रिहा समा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जिस जन ल्या रसन ध्या। दु:ख भुख प्रभ रोग मिटाए। गुर संगत साचा माण दवाए। जामा धार निहकलंक, वाक् भविख्त सच कराए। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, तेरे छत्र सीस झुलाए। रोग सोग गुरसिख मिटावणा। प्रभ अबिनाशी प्रभ आप अख्वावणा। दु:ख दर्द निवासी, निहकलंक कलि नाउँ भुलावणा। सर्ब घट वासी जामा घनकपुरी विच पावणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जुग चौथे वेला अन्त करावणा। साध संगत, तेरा दर्द मिटाया। पतिपरमेश्वर तेरा होए सहाया। जप तप प्रभ सर्ब मिटाया। एका साचा नाम, सोहँ शब्द चलाया। गुरमुख साचा काम, प्रभ चरनी सीस झुकाया। सतिजुग उपजे साचा धाम, महाराज शेर सिँघ जिस धाम चरन टिकाया। साचा धाम विच वरभंड। प्रभ जोत जगावे विच नवखण्ड। बेमुखां आत्म होए रंड। अन्तकाल कलिजुग प्रभ साचा लाए डण्ड। साचा नाम सोहँ प्रभ साध संगत जाए वंड। चार जुग चार वरन, प्रभ देवे वड्याई विच वरभंड। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत सरूप विच खण्ड ब्रह्मण्ड। जोत सरूप जगत परवेशया। कलिजुग करे प्रभ साचा भेस्सया। गुरमुख विरला प्रभ दर आए करे अदेस्सया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे सदा परवेशया। साचे सिख प्रभ सदा समाया। साची जोत प्रभ आत्म करे रुशनाया । खोल्ह देवे प्रभ आत्म सुन्न, अज्ञान अन्धेर मिटाया । महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा दीप जगाया। जगे दीप अन्धेर विनास्सया । धरे जोत प्रभ अबिनाशया। गुरमुख साचे वेख, प्रभ साचा रक्खे विच धरवास्सया। प्रभ साचे कलि किया भेख, बेमुख जीवां जन्म गंवाया कर कर हास्सया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साध संगत तेरा दासन दास्सया। साध संगत प्रभ दासन दासे। देवे दरस प्रभ घनकपुर वासे। गुरमुख साचे प्रभ साचे बलि बलि जासे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, वेले अन्त करे बन्द खुलासे। बंधन बंध, प्रभ बंधन तोड़े। द्वापर त्रेते विछड़े प्रभ कलिजुग जोड़े। प्रभ साचा जग आया, सिख साचे दी साची लोड़े। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सृष्ट सबाई विच शौह दरया रोड़्हे। गुरसिख देवे दरस प्रभ सद गुप्ते। पहली माघ सोहँ शब्द लिखावे जुगते। रसना जप जप जीव पाए द्वार साची मुक्ते। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मेल मिलाए जोत सरूपी कीनी जुगते। साची मुक्ती सच दर पाओ। साध संगत पहली माघ गुर दर आओ। भरम भुलेखे सारे लाहो। साचा प्रभ नेत्र पेख मानस जन्म सुफल कराओ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, प्रभ अबिनाशी सेव कमाओ। साचा प्रभ सच घर आवे। साचा दर प्रभ आण सुहावे। साचा दर गुरसिख दवावे। भण्डारे प्रभ अखुट रखावे। अवतार नर जामा घनकपुर विच पावे। साचा सर दो सौ चौती बुरजी बण जावे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अमृत धार मेघ बरसावे। अमृत मेघ बरसे लहिंदी धारा। सन्त
मनी सिँघ लिक्खया शब्द अगम्म अपारा। वडा सर वडा दर, बणे विच संसारा। महाराज शेर सिँघ जोत सरूप, निहकलंक अवतारा। घनकपुरा गुणा गुणवन्त। कलिजुग जोत धरी भगवन्त। दरस दिखाया भरम चुकाया प्रभ मनी सिँघ सन्त। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जामा धार सतिजुग माण दवाया सर्ब विच जीव जन्त । मान सरोवर धाम न्यारा। प्रभ अबिनाशी चरन दुआरा। चेत सिँघ तेरा दर उपजे, बणे वड दरबारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, शब्द लिखाए अपर अपारा। साचा धाम प्रभ का भया। प्रभ अबिनाशी कीनी दया। जोत सरूप सतिजुग चलाए साची नईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक अवतार जग भया। घनकपुर वड दरबारा । वरताए खेल, प्रभ विच संसारा। सतिजुग सति वरताए, साची जोत होए उज्जयारा। घनकपुर थान सुहाए, तजाए देह प्रभ गिरधारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सर्ब कल वरते विच संसारा। घनकपुर सच धाम रचाया। वेले शाम साचे राम नींह रखाया। पूरन किया काम, प्रभ अबिनाशी अन्ध अन्धेर रखाया। बेमुख जीवां मौत पिलाया जाम, माझा हद्द घविंड बणाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, लिक्खया लेख सन्त मनी सिँघ सति कराया। साचे प्रभ शब्द उपजाया। घनकपुर लेख प्रभ अबिनाशी आप लिखाया। ऊँचा दर दरबार, सन्त साचे मेख लगाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा शब्द आप वरताया। घनकपुर, तेरा लिखाया लेख। वेले अन्त कलिजुग, गुरसिख तैनूं लैण दूरों वेख। जोत सरूप प्रगट प्रभ, जोत सरूपी धरे भेख। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सतिजुग उपजाए तेरी रेख। साचे प्रभ साचा सतिजुग ला। सतिजुग साचे सति पुरख लए उपजा। सोहँ साचा शब्द, प्रभ साचे दा साचा राह। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सभ थांईं होए सहा। साचा धाम घनकपुर। साचा लेख लिखाया धुर। कलिजुग प्रगटे साचे धाम दोए गोबिन्द गुर। जोत जगाए कलंकनिह, देवी देव चरन आए तुर। प्रभ सर्ब मिटाई सेव, साचा शब्द सुणाया सन्त घनकपुर। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरा दर ना पायण सुर। देवी देव प्रभ माण गंवाया। सन्त मनी सिँघ साचा शब्द लिखाया। सेव मेव प्रभ सारा नष्ट कराया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका नाम साचा जगत वरताया। गंगा तेरा गया नीर। दिवस रैण कट्टी वहीर। प्रगट जोत निहकलंक खिच्चे जोत जो कट्टे ज़ंजीर। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, वेले अन्त कलिजुग ना देवे किसे धीर। गोदआवरी तेरा माण चुकाया। जोत सरूप प्रभ जोत धर, तेरा अमृत नीर कराया। प्रभ अबिनाशी अवतार नर, वेले अन्त कलिजुग चीर लुहाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सोहँ साचा शब्द चलाया। प्रभ अबिनाशी सदा रंग भीन्ना। वेले अन्तकाल कलि, प्रभ मिटाए मक्का मदीना । जोत जगाए निहकलंक, सर्ब खपाए मुहम्मदी दीना। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, चार वरन इक्क कीना। साचा प्रभ
जोत प्रगटाए। तट्ट तीर्थ कोई रहण ना पाए। पीर पैग़ंबर औलीए, प्रभ माण गंवाए। गुरसिख साचे साचे सन्त, निहकलंक जो सेव कमाए। नज़र आए जिस बणाई बणत, प्रगट जोत दरस दिखाए। जोत सरूप प्रभ सदा इकन्त, निरहार विच समाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत सरूपी भाणा कल वरताए। जोत सरूप जगत गिरधार। साचा कारज करे करतार। साचा राज वरताए विच संसार। नर नरायण निरँजण जोत एकँकार। वरन चार प्रभ कराए एका गोत, सोहँ शब्द चले संसारा। प्रभ अबिनाशी प्रगटे साची जोत आप गिरधारा। बेमुख जीव जग रहे सोत, दिस ना आए प्रभ अगम्म अपारा। जो किछ प्रभ वरताए सोई कलि होत, वेले अन्त दिसे अन्धयारा। महाराज शेर सिँघ निरँजण जोत, जोत प्रकाश करे सृष्ट उज्जयारा। साची जोत जगत प्रकाशे। कलिजुग अन्धेर सर्ब विनासे। साचा प्रभ गुरमुख साचे तेरे हिरदे वासे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जो जन दरस प्यासे। दे दरस प्रभ प्यास मिटाए। मिटाए प्यास जो जन आए सरनाए। खाए तरस प्रभ अबिनाश, वेले अन्त चरन लगाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साध संगत सिर हत्थ टिकाए। साध संगत सिर हत्थ टिकाया। साचे प्रभ साचा कर्म कराया। जोत सरूपी जोत धर, जग साचा माण दवाया । महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे मेल मिलाया। मिल्या मेल साचे प्रभ। गुरमुख साचे, प्रभ ल्या लभ। अमृत झिरना झिरे विच नभ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत प्रगटाए वक्त ल्याए झब्ब। वेले अन्त प्रभ अन्त करावणा । प्रगट साची जोत, साचा कर्म विच जगत करावणा। जोत सरूपी प्रगट भेस, साध संगत प्रभ दरस दिखावणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, विच मात सद आवण जावणा। वेले अन्त प्रभ दया कमाए। साध संगत प्रभ शब्द जणाए। भुल भुल भुल, कोई जीव भुल ना जाए। रुल रुल रुल, वेले अन्त गुरसिख कोई रुल ना जाए। अतुल अतुल अतुल, प्रभ ना कोई तुलाए। अडुल अडुल अडुल, प्रभ ना कोई डुलाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, बैठ अडोल सृष्ट सबाई दे उलटाए। साचा प्रभ सच दया धार। साचा कारज करे करतार। साचा राज वरतावे विच संसार। जोत जगावे विच माझ, साचा गिरधार। साध संगत प्रभ रक्खे लाज, देवे दरस निराहार। सोहँ शब्द मारे अवाज़, साध संगत आ चरन द्वार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सृष्ट सबाई करे ख्वार। सोहँ शब्द प्रभ अवाज़ लगाए। गुरसिख साचे, प्रभ सच सुणाए। भज भज नठ नठ, साध संगत प्रभ शरनी आए। इक्ठ इक्ठ इक्ठ, साचा इक्ठ हो जाए। लठ लठ लठ, उलटी लठ प्रभ जगत भुआए। भठ भठ भठ, सृष्ट सबाई भठ हो जाए। महाराज शेर सिँघ किरपा कर, साचा शब्द सुणाए। साचा प्रभ सच वरतार, पंज सिख प्रभ पकड़ उठाए। वरताए सो जो शब्द लिखाए अपार, विच कल्सीं खेल रचाए। करे कराए करनेहार, अभेद भेदा भेव
छुपाए। साचा तख्त कर त्यार, आपणा आसण आप लगाए। उप्पर बैठ आप गिरधार, सिँघ आसण गुरसिक्खां सीस टिकाए। चार कुंट मच जाए हाहाकार, किसे वेला हत्थ ना आए। महाराज शेर सिँघ तेरा वरतार, भेद किसे ना आए। साचे प्रभ, सच बणत बणाई। साची खेल कल्सीं प्रभ वरताई। साचा राज साचा ताज, साची देवे प्रभ वड्याई। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, लिख्त भविख्त सच कराई। साचे प्रभ खेल रचाया। पंजां सिक्खा प्रभ हुक्म सुणाया। चार कुन्ट प्रभ खड़्हा कराया। पंजां सिर प्रभ छत्र झुलाया। संगत सबाई बाहर कढाया। इक्क इक्क गुरसिख आए गुरचरनीं सीस झुकाया। साध संगत चुप हो जाए, प्रभ सुन्न समाध कराया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा खेल विच कल्सीं जाए कराया। साचे प्रभ सच खेल रचाए। साध संगत देवे सच सुणाए। आदि अन्त प्रभ सदा सहाए। साध संगत प्रभ साचा जुगो जुग पैज रखाए। वेला वक्त सुहा गया, भिन्नड़ी रैण सुहाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सच तेरी वड्याए। साचे प्रभ सच शब्द लिखाया। साध संगत प्रभ माण दवाया। वक्त सुहाया वेले अन्तकाल अन्त प्रभ साध संगत रहे समाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गण गंधर्ब तेरा दरस किसे ना पाया। साध संगत प्रभ मिले भूपन भूपिआ। देवे दरस प्रभ सच अनूप्पया। दिस ना आए जोत सरूप, ना दिसाए रेख रूप्पया। प्रभ अबिनाशी सति सरूप्पया। महाराज शेर सिँघ जोत जगाए, करे प्रकाश विच अन्ध कूप्पया। प्रभ की जोत जगत उजागर। निहकलंक चरन धूढ़ जिउँ नीर सागर। गुरसिख साचे अमृत बरखे विच झूठी देह गागर। महाराज शेर सिँघ शब्द लिखाए, गुरसिख तराए कर निर्मल उजागर। गुरसिख साचा निर्मल निर्मला । बेमुख कलिजुग जीव, अन्तकाल कलि जिउँ सिंमला। आत्म तपे जिउँ बालू बिमला। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि अन्त सद निर्मल निर्मला। साचा प्रभ सदा निरालम। झूठी सृष्ट झूठा सभ आलम। शब्द मार करे ख्वार, प्रभ चलाए साची कालम। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सोहँ शब्द चलाए खण्डा दो धार कलिजुग वडा ज़ालम। शब्द मार प्रभ जगत कराया। जोत सरूप प्रभ अग्न लगाया। गुरसिख साचे, प्रभ साची शरन लगाया। साचा शब्द ज्ञान दे, प्रभ आत्म अग्न बुझाया। साचा दरस विष्नूं भगवान दे, आत्म दु:ख मिटाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साध संगत सद विच सुहाया। साचा प्रभ सदा सतिवन्त। जोत जगाए वेले अन्त। धरत धवल हिलाए, जीव जन्त होइण भस्मंत। साध संगत मिल्या प्रभ इक्क इकन्त । थिर घर वासी विच मात दे आए, महाराज शेर सिँघ भगत भगवन्त। आया मात प्रभ सुखदायक । दु:ख रोग सर्ब मिटायक। प्रभ साचा साचा नायक। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साध संगत तेरा सदा सहायक। साध संगत प्रभ सच देवे सीख्या। सोहँ साचा शब्द, प्रभ झोली पाए भीख्या। धन्न धन्न धन्न गुरसिख, साचा नाम जिस
प्रभ साचे लीख्या। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरा दर विरले गुरमुख दीख्या। साचे प्रभ धर साची सरना। मातलोक फिर होए ना मरना। जम का डण्ड वेले अन्त ना भरना। गुरचरन प्रीती भवजल तरना। प्रभ अबिनाशी निहकलंक, गुरमुख विरले वरना। बेमुख जीवां अन्तकाल कलिजुग दु:ख डाहढा भरना। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरसिख झिराए साचा झिरना। अमृत झिरना प्रभ झिराए। शांत स्वांती बूंद प्रभ मेघ बरखाए। साचा प्रभ किरपा निध, कँवल नाभ खोल्ह वखाए। कारज होवण सारे सिद्ध, द्वार दस्म प्रभ भेद खुल्हाए। गुरसिख देवे नौं निध, साची जोत प्रभ जगाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणा भेव सर्ब खुल्हाए। आपणा भेव प्रभ खुल्हाउणा। जोत सरूपी साचा डंक निहकलंक वजाउणा। साचा धाम प्रभ अबिनाशी वेले अन्त सुहाउणा। साध संगत, साचा नाम निहकलंक सद रसनी गाउणा। जोत जगाए रमईआ राम, मस्तूआणे चरन प्रभ पाउणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत सरूपी दरस राणे संगरूर दिखाउणा। जोत सरूप प्रभ दरस दिखाए। राणा संगरूर प्रभ टुम्ब उठाए। प्रभ दीसे दूर, नज़र ना आए। टुट्टे ग़रूर, प्रभ साचा भउ चुकाए। आत्म सरूर, प्रभ सोहँ शब्द धुंन उपजाए। सर्ब कला प्रभ साचा पूर, दर आए सीस झुकाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, भुल्लयां गले लगाए। भुल भुल भुल वक्त गंवाया। सन्त मनी सिँघ साचा ढोल वजाया। प्रभ अबिनाशी जोत सरूप, अनहद धुन उपजाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा हुक्म सुणाया। साचा प्रभ सच हुक्म सुणाए। सन्त मनी सिँघ सति कमाए। राजे राणयां दे सुणाए। निहकलंक जामा धार विच मात दे आए। नर अवतार किरपा धार, चल आ सीस झुकाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, फेर दिस ना आए। साचे सन्त सच हुक्म सुणाया। प्रभ अबिनाशी साचा शब्द लिखाया। साचा सन्त परवान प्रभ दीबान, आपणा खेल रचाया। निहकलंक जो चरनीं डिग्गे आण, प्रभ देवे माण सवाया। जो जन ना करन पछाण, प्रभ राउ रंक कराया । निमाणयां प्रभ देवे माण, निमाणयां सिर छत्र झुलाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, राजा राणा सभ तख्तों लाहया । साचे सन्त प्रभ चरन टेका। साचा प्रभ, शब्द उपजाए एका। भाणा प्रभ वरताए, कलिजुग जीव भुल्ले अनेका। वेले अन्त पति गंवाए, इक्क रखाए प्रभ चरन टेका। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, बेमुखां करे बुध बिबेका। साचा प्रभ भरम निवारे। राजे राणे आयण चल दरबारे। जोत सरूप प्रभ प्रगटे गिरधारे। एका शब्द प्रभ मारे खण्डा दो धारे। आत्म मार कर ख्वार उतरन पार, जो जन डिग्गण दवारे। विच संसार प्रभ गिरधार, सोहँ शब्द कराए जैकारे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सच सुच्च वरताए विच संसारे। साचा प्रभ सच दीबाण। चार वरन प्रभ पाए एका माण। राउ रंक निहकलंक दर इक्क समान। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, लाज रखाए चरन आए जो बिरध बाल जवान। प्रभ
रक्खे लाज बिरध बाल अञ्याणयां। प्रभ अबिनाशी कलिजुग जिस जन पछाणया। साचा प्रभ प्रगट जोत, चरन लगावे राजे राणयां। हँकारीआं प्रभ हँकार निवारे, दरस दिखावे राणयां। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, चार कुन्ट वरतावे आपणे भाणयां। साचा प्रभ सच वरते भाणा। राउ रंक प्रभ चरन लगाणा। साचा शब्द प्रभ सच सुनाणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत सरूपी पहरया बाणा। जोत सरूप प्रभ जामा धार। कलिजुग आया विच संसार। दिस ना आए प्रभ नैण मुँधार। प्रभ साचे दी साची कार। सच सुच्च वरतावे विच संसार। सतिजुग वरतावे प्रभ सति वरतार। एका आत्म ज्ञान दे, प्रभ भरे भण्डार। सतिजुग तेरा वास, मिटे अन्धेर भए प्रकाश। बालक देवे ज्ञान, विच गर्भवास। साचा सोहँ शब्द प्रभ विच चलाए स्वास। कलिजुग माया प्रभ साचे, जीव जन्तां कीनी नास। प्रगट जोत निहकलंक सृष्ट सबाई कीनी दास। सतिजुग तेरा सति वरतार। सोहँ शब्द प्रभ भरे भण्डार। चार वरन सोहँ एका अधार। चरन लाग नीच ऊँच सभ उधरे पार। पारब्रह्म परमेश्वर नर नरायण अवतार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका तेरा सच दरबार। साचा दर गुरसिख साचे मंग्गया। सोहँ शब्द सिख साचे लागे अन्गया। गुण निधान प्रभ साचा नाम दे, गुरसिख तेरा आत्म रंग्गया। प्रगट जोत देवे दरस विष्नूं भगवान, जिस दर आए मंगया। चार वरन, प्रभ दर भिखारी। धरे जोत निहकलंक अवतारी । झूठी सृष्ट जोत सरूप प्रभ आण सँघारी । कलिजुग काया प्रभ पार उतारी। सतिजुग साची सतिगुर साचे तेरी नींह उसारी । महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, चार वरन चार कुन्ट सिर छत्र झुलारी। छत्र सोहे प्रभ साचे सीस। सतिजुग साचे एका राह दिसाए जगदीश। गुरसिख साचे प्रभ मेल मिलाए, भेद चुकाए बीस इकीस। अन्तकाल विच जोत रलाए, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान बेमुखां जाए पीस। पीस पिसावे सारा जग। राजे राणे पकड़ ल्यावे शाह रग। कलिजुग जीव अग्न जोत जायण दग। गुरमुख साचे निहकलंक, तेरी चरनीं जायण लग। अन्तकाल कलि सो जन उधरे, जो प्रभ आए पग । महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, वड सूरा सरबग्ग। वड दाता प्रभ वड सूर। सृष्ट सबाई करे चूर। कलिजुग वेला अन्त आ गया, ना रिहा दूर। गुर साचा शब्द लिखा गया, गुरसिक्खां आत्म करे भरपूर । सतिजुग साची जोत जगा गया, सिख साचे जिउँ कोहतूर। प्रभ साचा भेस वटा गया, जोत सरूपी साचा एका नूर। निरँजण जोत सद निरहार । पारब्रह्म जोत सरूप लए अवतार। कलिजुग अन्तिम करे ख्वार। सतिजुग साचा सच वरते वरतार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कलि भए निहकलंक अवतार। निहकलंक तेरा नाना रूप। साची जोत प्रगटाए, विच मात अन्ध कूप। आत्म अग्न लगाई, बिल्लाए वड वड भूप। प्रभ साचे दया कमाई, गुरसिक्खां दरस दिखाए जोत सरूप। महाराज शेर सिँघ तेरी वड्याई, तेरी महिंमा
जगत अनूप। साचा प्रभ, रंग ना रूपिआ। जोत सरूपी सद जोत सरूपिआ। आवण जाण जावण आण, जामा धारे गुरसिक्खां सोहँ साची धूपिआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादि सति सरूपिआ। सतिजुग तेरी साची सार। सोहँ शब्द तेरी वरतार। निहकलंक तेरा सिक्दार। वड वड आप प्रभ वड करतार। एका दर चार वरन दिसाए हरि का द्वार। पारब्रह्म जोत जगाए अपर अपार। गुरचरन प्रीती साचा घर, सोहँ साचा शब्द जन भगतां देवे भण्डार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सति सति सति करतार। सतिजुग साचा सति कर जाणया। पारब्रह्म सरूप ब्रह्म, विरले गुर किसे पछाणयां। खेल किया प्रभ अगम्म, तख्तों लाहे राजे राणयां। कोई ना मारे चार कुन्ट दम, प्रभ धरे जोत वड जरवाणया। सोहँ साचा शब्द जपावे नाम, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवानया । सतिजुग तेरी साची नाए। प्रभ अबिनाशी दे लिखाए। राउ रंक सर्ब झड़ जाए। ऊँच नीच कोई रहण ना पाए। एका वरन प्रभ विच मात वरताए। साची सरन निहकलंक तेरी दिस आए। कलि बेमुख जीव वेले अन्त डरन कोए ना होए सहाए। पतित पापी सभ दर तरन, जो जन आयन सरनाए। साध संगत गुरचरनी तरन, दर आए सीस झुकाए। मातलोक ना होवे मरन, आवण जाण प्रभ गेड़ चुकाए। खोल्ह देवे प्रभ हरन फरन, सोहँ शब्द जो जन रसना गाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साची गाथ सतिजुग लिखाए। हरन फरन प्रभ आप खुल्हाए। साची जोत विच देह टिकाए। अज्ञान अन्धेर सभ दे मिटाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निजानंद गुरसिख उपजाए। निजानंद गुर दर पाईए। कलिजुग माया तनों जलाईए। हँगता मैल मनों तजाईए। साचा गुर साची संगत बण जाईए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरसिख होए दाग़ ना लाईए। साच प्रभ, सच फ़रमाए। साचा शब्द गुर संगत सुणाए। निन्दक दुष्ट प्रभ दर रहण ना पाए। पहली माघ प्रभ सारा भेद खुल्हाए। आत्म अजोड़ प्रभ बन्दी तोड़, प्रभ साची बणत बणाए। बेमुख चले देही कोढ़, रसना निंद जो प्रभ सुणाए। जो जन होए शब्द अमोड़, साध संगत विच रहण ना पाए। वेला अन्त प्रभ साचे दी साची लोड़, महाराज शेर सिँघ साचा शब्द लिखाए। साचे सिख सच वरतंत। सच सुच्च वरताए प्रभ भगवन्त। बेमुख भुल्ले सर्ब जीव जन्त। होए निमाणा चरनीं सीस झुकाए, बख्श देवे प्रभ साचा कन्त। चरन धूढ़ जन मस्तक लाए, होए सहाई वेले अन्त। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कलिजुग माया पाई बेअन्त। सतिजुग साचा प्रभ साचे लाया। साचा शब्द वीह सौ अट्ठ बिक्रमी पहली माघ लिखाया। एका राग प्रभ साचे सोहँ चार वरन सुणाया। बेमुखां आत्म डंग मारे नाग, बाशक तशक प्रभ टुम्ब उठाया। गुरसिख हिरदे जायण जाग, नाद धुन प्रभ दे उपजाया। गुरसिख साचे प्रभ चरनीं लाग, कलिजुग ममता दे तजाया। जोत सरूप प्रगटे आदि जुगादि, निहकलंक कलि जामा घनकपुरी विच
पाया। गुरसिख प्रभ देवे साची सिख्खया। वेले अन्त साध संगत तेरी सच परीख्या । साचा प्रभ साचा दर सच सोहँ देवे साची भीख्या। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कलि विरले गुरमुख दीख्या। विरला गुरसिख प्रभ दर पेखे। साचा पित जन साचा वेखे। सृष्ट सबाई प्रभ रही भरम भुलेखे। गुरसिख तेरा मानस जन्म प्रभ लाया लेखे। जो जन दर आयण वेखा वेखे। प्रभ चरनी सीस झुकायण, प्रभ साचा लेख लिखाए विच लेखे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सर्ब विच वेखे। साध संगत साचा फ़रमाण। साचा शब्द साचा गुर सच पावे आण। निन्दक दुष्ट दुराचार, प्रभ दर ना पायण। सो जन उधरन पार, सोहँ शब्द जो रसना गायण। कलिजुग जामा धारया, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान। साध संगत प्रभ भउ चुकाए। साचा शब्द सति वरताए। सन्त मनी सिँघ साचा माण दवाए। जामा धार निहकलंक, सतिगुर साचा सतिजुग प्रगटाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत सरूपी तिलक लगाए। साचे प्रभ सच तिलक लगाया। चार वरन सिरताज बणाया । चार वरन मनी सिँघ तेरी सरनाया। परब्रह्म अचरज खेल, सतिजुग साचे जोत सरूपी वरताया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, विच वरभंड एका शब्द चलाया। साचे प्रभ सच सतिजुग लाया। साचा सतिगुर प्रभ आप प्रगटाया। जोत सरूपी निहकलंक भरम भुलेखा सारा लाहया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सारा भेद आप खुल्हाया। मनी सिँघ सिर तेरे ताजा। वडा प्रभ आप वड राजा। प्रगटाई जोत रखाई लाज विच माझा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साध संगत तेरी रक्खे लाजा। सतिजुग साचा सति उपजाया। कलिजुग माझा थेह कर, सतिजुग साचे प्रगटाया। सतिजुग अमृत मेघ बरस, सति सरूर प्रभ दे बणाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सतिजुग साचा भेत चुकाया। सतिजुग साचे प्रभ भाग लगावणा। देस माझा प्रभ फेर वसावणा। पुरी घनक होए सति सुहावणा । चार वरन प्रभ दर आए साचा गावणा। महाराज शेर सिँघ शब्द सुणाए, चार कुन्ट जोत सरूप विच पावणा। जोत सरूप भए जग अन्तर। सोहँ शब्द देवे साचा गुर मन्त्र। गुरसिख आत्म सदा प्रभ बसन्तर। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरी आत्म करे सुतंतर। गुरसिख तेरी आत्म रास। साचा प्रभ वसे तेरे पास। धरे जोत प्रभ अबिनाश। सदा अडोल ना जाए विनास। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचे प्रभ सदा बलि बलि जास। साचा शब्द प्रभ जाए वंड। बेमुख प्रभ लाए सोहँ डण्ड। गुरसिख तेरी आत्म होए ना रंड। जामा धार निहकलंक, राजिआं राणयां तोड़े घुमंड। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जामा धारे विच ब्रह्मण्ड। वरभंडी वरभंड समाए। चार वरन प्रभ एका जोत जगाए। एका एक प्रभ एक कर, एका मार्ग लाए। निहकलंक साची चरन टेक धर, दूसर सारा भेद मिटाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सतिजुग साचा मार्ग लाए। साचा मार्ग सतिजुग लाया। प्रभ अबिनाशी
शब्द लिखाया। पहली माघ प्रभ जन्म दवाया। वीह सौ अट्ठ बिक्रमी, सतिगुर साचे माण दवाया। कलिजुग वेला अन्तिम अन्त, बेमुखां हत्थ ना आया। दर आए गुरसिख साचे सन्त, प्रभ साचा लेख लिखाया। कोई ना दीसे देव दंत, प्रभ सोहँ शब्द चलाया। सृष्ट सबाई होई भस्मंत, जोत अग्न प्रभ दे लगाया। सो जन उधरे जिन मिल्या प्रभ साचा कन्त, चल आए निहकलंक सरनाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जामा घनकपुरी विच पाया। सतिजुग तेरा वक्त सुहाए। सति पुरखां आत्म प्रभ जोत जगाए। आत्म शांत गुरसिख साचे, प्रभ साचा कलि कराए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कर किरपा पार कराए। साचा प्रभ कलि साची शरना। अवतार नर किसे विरले गुरमुख वरना। कलिजुग जीवां अन्तकाल कलि, दु:ख डाहढा भरना। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साध संगत चरन लाग कलि तरना। तरन तारन प्रभ समरथ। गुरसिख रक्खे दे कर हत्थ। एका शब्द प्रभ साचा देवे साची वथ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सर्ब कला समरथ। सर्ब कला प्रभ कलि विच आए। निहकलंक कलि नाम धराए। छड्ड देह प्रभ गिरधार, जोत सरूपी जोत प्रगटाए। साचा कर आकार, कलिजुग अन्धेर प्रभ दे मिटाए। साचा शब्द वरतार, चार वरन प्रभ दे वरताए। प्रभ जाए काज संवार, प्रभ साचे दरस जो जन पाए। महाराज शेर सिँघ किरपा धार, अमृत झिरना निज दे झिराए। झिरना झिरे अमृत रस। प्रभ अबिनाशी होया वस। साचा प्रभ सतिजुग साचा राह जाए दस्स। साध संगत पहली माघ चरन आए नस्स। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, देवे वड्याई गुरमुखां हस्स। गुरसिख तेरी उत्तम जाति। अमृत देवे प्रभ दान बूंद स्वांती। गुरसिख साचे दरस दिखाए प्रभ सुत्तयां राती। साचा प्रभ आत्म जोत जगाए, सोहँ शब्द लगाए बाती। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, वड देवे दान प्रभ वड दाती। साचा प्रभ देवे साचा दाना। सोहँ शब्द जगत महाना। रसना जप जीव आत्म उपजे ब्रह्म ज्ञाना। साचा नाम अमृत रस पीव, साचा रस प्रभ विच देह उपजाना। कलिजुग उत्तम होए जीव, जन बख्शे प्रभ चरन ध्याना। प्रभ आत्म जोत जगाए दीप, होए प्रकाश कोट भाना। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सतिजुग साचा समां सुहाना। सतिजुग साचा प्रभ समां सुहाना। पहली माघ प्रभ साचा सतिजुग लाना। एक राग साचा नाद, प्रभ साची धुंन उपजाना। आदि जुगादि सदा ब्रह्माद, प्रभ एका ब्रह्म उपजाना। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सतिजुग साचा लाना। सतिजुग साचा सच वरतंत। गुरमुख विरले दिसन सन्त। दुखदायक मिटन सर्ब जीव जन्त। महाराज शेर सिँघ शब्द लिखाए, कलिजुग तेरा होए अन्त। सतिजुग आए प्रभ सरनाया। साचा वर प्रभ दर ते पाया। भुख दु:ख प्रभ रोग मिटाया। आत्म सुख प्रभ साचे सतिजुग उपजाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सिर निमाणयां हत्थ टिकाया। निमाणयां प्रभ माण दवाए।
राउ उमराउ विच ख़ाक मिलाए। वरन बरन प्रभ भेद मिटाए। एका शरन निहकलंक प्रभ साची लिख्त लिखाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सोहँ साचा शब्द चलाए। साचा शब्द भउ चुकाए। प्रभ अबिनाशी नज़री आए। विस्मादी विस्माद गुरसिख विस्माद हो जाए। साचा प्रभ सदा अनादी, अनहद साचा राग सुणाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सतिजुग साचा सच वरताए। सच सुच्च प्रभ भरे भण्डारा। पूरन देवे ब्रह्म प्रभ नारी नारा। एका एक कराए प्रभ एका एकँकारा। साचा शब्द चलाए, प्रभ सच करे वरतारा। साची जोत प्रगटाए, निहकलंक अवतारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सतिजुग साचा खोल्हे मोख दुआरा। सतिजुग साचे प्रभ साची सुरत रखाई। प्रभ अबिनाशी प्रगट जोत, कलि साची लिख्त लिखाई। वरन बरन मिटाए इक्क कराए गोत, ऊँच नीच प्रभ भेव मिटाई। मात प्रगटाई निरँजण जोत, महाराज शेर सिँघ जोत सवाई। जोत सरूप जोत उज्जयारा। कलिजुग झूठा मिटाए पसारा। सतिजुग साचा सति वरताए विच संसारा। प्रभ एका माण रखाए, सभ नारी नारा। कोई भिक्ख मंगण ना जाए, प्रभ साचा देवे सर्ब भण्डारा । दुखिया जीव कोई दिस ना आए, सोहँ शब्द देवे अधारा। बेमुख कोई रहण ना पाए, शब्द चलाए प्रभ खण्डा दो धारा। साची निहकलंक तेरी सरनाए, महाराज शेर सिँघ नर अवतारा। साचा सिख सर्ब गुण जाणे। प्रभ साचे का साचा रंग, जोत सरूपी माणे। सो जन उधरे पार, जो चले प्रभ के भाणे। पूरन शब्द रक्खे उधार, महाराज शेर सिँघ बख्शे बाल अञ्याणे। सतिजुग तेरा सांतक रूप। एका दिसे प्रभ साचा भूप। जोत सरूपी जोत प्रभ, प्रभ साचे का साचा रूप। महाराज शेर सिँघ दरस दिखाए, प्रगट जोत स्वच्छ सरूप। साचा सरूप जिस जन जाणया। पारब्रह्म परमेश्वर कलिजुग पछाणया । तन मन धन प्रभ चरन निसाणया। साचा शब्द सुण कन्न, आत्म सुख पाए महानया। आत्म उपजाई साची धुन, किरपा करे महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवानया। साचा प्रभ सदा सुखदाया। भगत जनां अन्तकाल प्रभ साचे जन्म दवाया। जोत सरूपी निहकलंक चरनी मेल मिलाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, रक्खे लाज आप रघुराया। गुरसिख साचे प्रभ उपजाए। चरन सेव प्रभ पकड़ ल्याए। देवे वड्याई विच देवी देव, साची लिख्त प्रभ लेख लिखाए। मिल्या प्रभ अलख अभेव, प्रभ की महिंमा गणी ना जाए। साचा शब्द सोहँ रसना जपे, प्रगट जोत प्रभ आत्म दरस दिखाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे होए सहाए। साचे सिख प्रभ जन्म दवाया। शब्द सरूपी शब्द प्रभ, साचे आण सुहाया। झिरना झिराए विच कँवल नभ, दसवां द्वार खोल्ह दिखाया। जोत प्रगटाए मात प्रभ झब्ब, साध संगत प्रभ सच ध्याया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, प्रगट जोत दरस दिखाया। साध संगत प्रभ चरन ध्याना। प्रगटाए जोत विष्नूं भगवाना। शब्द लिखाए वरताए, उपजाए ब्रह्म ज्ञाना। होए सहाए प्रभ रघुराए,
साचा दान प्रभ झोली पाए सोहँ दाना। साध संगत तेरा संग सुहेला, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवाना । गुरसिख तेरी आत्म धीर। अमृत चलाया साचा नीर। हँगता तोड़े प्रभ आत्म ज़ंजीर। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरसिख वड्याए विच सन्त फ़कीर। माण गंवाए प्रभ फ़कीर फ़कीरा। अन्त मिटाए प्रभ शाह सुल्ताना पीरा। जोत सरूपी प्रभ जोत खिचाए मातलोक सभ नीरा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरसिख साचे सतिजुग उपजाए, मुख रखाए सतिजुग साचा हीरा। आया प्रभ गवर्धन धार। सृष्ट सबाई दब्बी भार। धरत मात करे पुकार। दुखी जीव बिल्लायन कर कर हाहाकार। मायाधारी कलिजुग जीव, निरधनां करन ख्वार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कलिजुग प्रगटे जोत निहकलंक अवतार। जगत मात धरत पुकारी। सृष्ट सबाई रसन विकारी। कलिजुग टुट्टा नात, मात पित सुत भैण भ्रा नर नारी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, रक्खे लाज मुरारी। साचा प्रभ सच सुण पुकार। कलिजुग आया जामा धार। हँकारीआं प्रभ निवारे हँकार। मायाधारी करे ख्वार। निमाणयां प्रभ जाए तार। सच सुच्च करे आत्म वरतार। बेमुखां मारे प्रभ आत्म शब्द कटार। जोत प्रगटाए निहकलंक सची सरकार। महाराज शेर सिँघ निहकलंक अवतार। साचा प्रभ सची सरकार । झूठी सृष्ट झूठा पसार। एका प्रभ वड सिक्दार। राजा राणा होए बेमुहार। दिस ना आए निहकलंक तेरा उच्च दरबार। वेले अन्त प्रभ साचा करे ख्वार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा शब्द तेरा वरतार। मायाधारी जगत हँकारी साचा प्रभ करे ख्वारी। निमाणयां प्रभ बख्शे सची सिक्दारी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, होए सहाई आप मुरारी । साचा प्रभ सरधन पूर। निरधन देवे प्रभ चरन धूढ़। हँकारीआं प्रभ पाए साचा जूड़। निमाणयां प्रभ आत्म बख्शे रंग मजीठी गूढ़। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साध संगत बख्शे चरन धूढ़। माण मोह प्रभ जगत तजाया। वड वड वड आप वड अख्वाया। छड छड छड प्रभ छड देह जोत सरूप विच मात दे आया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सिर निमाणयां हत्थ टिकाया। कलिजुग जीव होए अञ्याणे। दु:ख दलिद्री जीव कुरलाणे। सतिजुग साचे प्रभ साचे माण दवाणे। राजे राणे प्रभ दर दर भवाणे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, ऊँचों नीच कराणे। नीचां प्रभ ऊँच कराए। धन्न धन्न धन्न जन नीच, जो साचा प्रभ ध्याए। साचा प्रभ दिसे हिरदे बीच, वेले अन्त होए सहाए। हँकारीआं वेले अन्त आत्म गंढ्ढ गई पीच, देवे कौण खुल्हाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, नर्क निवास लिखाए। निमाणयां प्रभ माण दवाणा। साचा छत्र प्रभ सीस झुलाणा। एका जोत एका गोत प्रभ वरन चार इक्क कराणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, राजा राणा सभ तख्तों लाहणा। साचा जामा प्रभ कलि धारया। निरधना प्रभ जन्म संवारया। साची दे वड्याई, सच दिसाए हरि के दवारया। एका शरनाए साचा प्रभ, जोत सरूप जगत
वरतारया। चार वरन होए भैणां भाई, प्रगटे जोत निहकलंक अवतारया। माता धरती साची माई, प्रभ आई चरन पुकारया। कलिजुग माया कलिजुग जीवां गई जित्त, कर्म धर्म जग दोवें हारया। महाराज शेर सिँघ कर साचा हित्त, कलंकनिह जामा घनकपुरी विच धारया। साची मात दर प्रभ आ। प्रभ अबिनाशी अग्गे मारी धाह। मायाधारी कलिजुग जीव मेरी पति रहे गंवा। पापी अपराधी दुष्ट दुराचारी, धी भैण ना कोई जाणे मां। साचा प्रभ करे ख्वारी, तेरे दर आई पकड़ीं बांह। वड दाता प्रभ तूं निरँकारी, मेरे बख्शी सर्ब गुनाह। निरँजण जोत प्रभ निरँकारी, तुध बिन दूसर कोई ना। कलिजुग जीवां करे ख्वारी, भवण जिउँ सुंञे घर कां। महाराज शेर सिँघ जोत उज्जयारी, कलिजुग आकारी दर पुकारी धरती मां। धरती माता प्रभ सुण पुकारा। निहकलंक धार ल्या अवतारा। आया प्रभ दुष्ट सँघारा । महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरा जामा अपर अपारा। आत्म रस अमृत रसईआ। साचा प्रभ मुख चवईआ। सोहँ साचा नाम निधान दवईआ। सतिजुग साची नींह रखईआ। सुणी पुकार प्रभ साची मईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निमाणयां सिर छत्र झुलईआ। साचा अमृत मेघ बरसईआ। वरसे नीर आत्म सीर, गुर गोबिन्द रक्खे चरन रसईआ। साचा प्रभ कट्टे भीड़, प्रभ साचा अमृत वरसईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साध संगत उधारी जो जन दर आए दरसईआ। पी अमृत पूरन आत्मा। मुकाए भेत प्रभ अनात्मा। जगाए जोत सच परमात्मा। महाराज शेर सिँघ गुरसिख देवे वड्याई ऊँचो ऊँच महात्मा। पी अमृत आत्म रस। दु:ख दर्द जीव जायण नस्स। प्रभ साचा घर आए वस। सतिजुग साचा राह प्रभ जाए दस्स। बेमुखां दिस ना आए जिउँ चन्द मस्स। महाराज शेर सिँघ अमृत मेघ वरसाए आत्म उपजाए साचा रस। प्रभ अबिनाशी कँवल नैण। बन माला मुकट बैण। साध संगत सतिगुर तेरा साचा सज्जण साक सैण। महाराज शेर सिँघ होए सहाए, गुरसिख तेरे दिवस रैण। प्रभ साचे सच कर्म कमाया। विच मात प्रभ जोत जगाया। करोड़ तेतीस विच चरन बहाया। गण गंधर्ब बन्न्ह दर ल्याया। साध संगत सतिजुग साचे प्रभ साचे माण दवाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरसंगत फूलन बरखा लाया। फूलन बरखा प्रभ लगाई। सुर नर मुन जन देव चल आए सरनाई। ब्रह्मा छड्डे ब्रह्मलोक वेले अन्त दे दुहाई। ध्रू गंवाया माण सच दर सवरन बहाई। साचे सिख रखाई लाज, हार पंज प्रभ पहनाई। धुर दरगाहों मारी आवाज़, सिँघ चेत विच जोती जोत मिलाई। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, फूलन बरखा साध संगत तेरे सीस लगाई। पंचम हार प्रभ दरबारे। पंचम पंचम प्रभ पंचम मारे। जोत धर निहकलंक दुष्ट सँघारे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पंचम संग गुरसिख तेरा जन्म मरन संवारे। पंचम पंचम प्रभ पंचम चलाया। साचा फ़रमाण साचे प्रभ धुरों सुणाया। साध संगत सति हुक्म पछाण, भुल ना जाण साचा भेद प्रभ
खुल्हाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पंचम विच सद रहे समाया। पंचम पंचम पंचम, प्रभ पंचम आए। पंचम पंचम पंचम, प्रभ पंचम माण दवाए। पंचम जेठ प्रभ जामा घनकपुरी विच पाए। पंचम प्रभ जोत सरूपा पंचम विच सदा समाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पंचम तेरी लाज रखाए। पंचम हार आत्म सुगंध। साध संगत उपजाए प्रभ परमानंद। पंचम विच वसाए, प्रभ सदा चित अनन्द । महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दु:ख मिटाए बन्द बन्द। साचा प्रभ पंचम प्रकाश। पंचम हार गुरसिख तेरी रहिरास। पंचम जोत जगाए प्रभ सदा अबिनाश। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सदा रखाए वास। रक्खे वास प्रभ कृष्न मुरारा । साचा चरन धूढ़ इशनान दे, गुरसिख साचा पार उतारा। प्रभ आत्म ब्रह्म ज्ञान दे, साची जोत करे आकारा। महाराज शेर सिँघ दरस विष्नूं भगवान दे, गुरमुख साचा पार उतारा। साचा प्रभ दया कमाए। जोत सरूपी शब्द लिखाए। छल छिद्र प्रभ नष्ट कराए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दु:ख दलिद्र सारे लाहे। टूणे जादू प्रभ जगत मुकाए। सोहँ शब्द साचा मुख रखाए। रसना जपे जीव, जिन्न भूत कोई नेड़ ना आए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सतिजुग साचा शब्द चलाए। साचा शब्द प्रभ आप लिखवाया। बिरधां बालां भए सहाया। रसना जप जप जप जीव, आत्म दु:ख लाहया। साचा नाम आत्म पीव, आत्म तृप्ताया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दु:ख दलिद्र सारा लाहया । साचे प्रभ सच फ़रमाण। सोहँ शब्द पाए साची आण। कलिजुग दु:ख गुरसिख तेरे नेड़ ना आण। किरपा करे महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान। मेल मेल मेल, प्रभ साचे मेल। आत्म जोत जगा बिन बाती बिन तेल। कलिजुग झूठी खेल मिटाए, अचरज करे खेल। गुरमुख साचे अन्तकाल दरस दिखाए, प्रभ साचा सज्जण सुहेल। महाराज शेर सिँघ साचा मिलाया मेल। साचा गुर सज्जण सुहेला। वेले अन्तकाल कलि पहली माघ कराए मेला। सोहँ साचा शब्द देवे गुणी गहेला। सुन्न समाध प्रभ खोल्ह वखाए अचरज खेल आप प्रभ खेला। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कलिजुग जामा धारे साध संगत तेरा साचा सज्जण सुहेला। पहली माघ रुत सुहाए। चार जुग फिर एह वक्त ना आए। सोहँ शब्द चार वरन चार कुंट दे सुणाए। इक्क कराए राउ रंक साची शब्द धुन उपजाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान बणाई बणत, पहली माघ कलिजुग उलटाए। पहली माघ तेरा मुख सुहावा। साध संगत प्रभ मिलण दा साचा दाअवा। नाम दान सच दर ते पावा। देवे दरस महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जो जन सोहँ रसना गावा। साचा प्रभ भरे भण्डार। साचा आत्म देवे जोत अधार। साचा प्रभ सर्ब जनां दी पावे सार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरसिक्खां जाए तार। साचा प्रभ साचे कर्मा। साचा प्रभ साचे धर्मा। साचे प्रभ जोत मिटाई ब्रह्मा। साचे प्रभ सोहँ शब्द बेमुखां आत्म लाया बरमा। साचे
प्रभ जोत प्रगटाई पहली माघ सतिजुग साचा जरमा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सच लेख लिखावे करमा। साचे प्रभ पहली माघ भउ चुकाया। साचा शब्द ज्ञान, साध संगत वरताया। साचा हुक्म साचा फ़रमाण, साचे प्रभ सुणाया। गुरसिक्खां प्रभ आवण जाण, लक्ख चुरासी गेड़ कटाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा समां सुहाया। साचा प्रभ वक्त सुहाए। पहली माघ प्रगट जोत भरम भुलेखे सारे लाहे। साचा शब्द धुंन उपजावे राग, अनहद साचा राग सुणाए। गुरसिख सोए जायण जाग, साचा प्रभ दया कमाए। साध संगत प्रभ चरन आए भाग, साचा दिवस पहली माघ प्रभ लिखावे। पहली माघ प्रभ भए दयाला। भगतन होवे आप रखवाला। पारब्रह्म सदा प्रितपाला । आदि जुगादि सति सति सति वरभंड सदा रखवाला। अनाद विस्माद गुरसिख साची जोत जगावण वाला। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सोहँ देवे शब्द सुखाला। सतिजुग तेरा होए प्रकाश। कलिजुग अन्धेर जाए विनास। एका जोत जगे अबिनाश। साध संगत प्रभ रक्खे वास। जन भगतां होवे दासन दास। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरसिख साचे सद बल जास। गुरसिख साचे प्रभ बलिहार। बाहों पकड़ प्रभ देवे तार। जन्म ना पावे दूजी वार। जोती जोत मिलाए, प्रभ भगतन प्रितपाल। कलिजुग साची कलि वरतावे, वेखे सर्ब संसार। पहली माघ प्रभ आपणा आप प्रगटावे, सोहँ शब्द कराए जै जै जैकार। जो जन रसना प्रभ अबिनाशी गावे, देवे दरस प्रभ गिरधार। प्रगट होवे वासी घनकपुर, आत्म देवे जोत अधार। चार कुन्ट कराए प्रभ चरन दासी, शब्द मार प्रभ मारे मार। महाराज शेर सिँघ कलिजुग प्रगटे, निहकलंक अवतार। साचा प्रभ सद निरँकारी। साचा प्रभ सद निराहारी। साचा प्रभ वड वड दरबारी। साचा प्रभ आदि जुगादि दर आया जाए पैज संवारी। अन्तकाल कलिजुग धरत मात आए चरन प्रभ पुकारी। कलिजुग जीव होए दुष्ट दुराचार राउ रंकां करे ख्वारी। सुध बुध कलिजुग जीवां गई मारी। कलिजुग जीव होए वड हँकारी। देवीआं कन्यां होण ख्वार, मदिरा मास करन आहारी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, प्रगटे जोत रक्खे लाज आप मुरारी। साध संगत सति सति वरतावे। साचा प्रभ सिर रक्खे हाथ, सर्ब थांए होए सहाए। साचा प्रभ सद अबिनाश, कलिजुग जीव भेव ना पाए। महाराज शेर सिँघ त्रैलोकी नाथ, साची गाथ चार जुग चलाए। साचा शब्द प्रभ सच लिखाउणा। पहली माघ प्रभ भाग लगाउणा। साचा शब्द साध संगत प्रभ झोली पाउणा । एका धुन प्रभ आत्म उपजाउणा। गुरमुखां जाए आत्म साध, पहली माघ महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दरस दिखाउणा। पहली माघ प्रभ भेव खुल्हा। खण्ड ब्रह्मण्ड प्रभ दए हला। ब्रह्मा विष्न महेष दर खड़्हे सीस निवा। करोड़ तेतीस प्रभ साचे लए बुला। महाराज शेर सिँघ साचा शब्द ल्या लिखा। आयन चल सर्ब द्वार। सतिगुर साचा सच लाए दरबार। निमाणयां देवे प्रभ माण, हँकारीआं जाए
हँकार निवार। महाराज शेर सिँघ साची जोत करे आकार। साचे प्रभ सच वरताया। सति सति सति शब्द सुणाया। सतिजुग साचे पहली माघ जन्म दवाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा कर्म कमाया। पहली माघ पुरब मना। लिख्त लिखाए प्रगटाए सोहँ शब्द साचा नां। राउ रंक प्रभ टुम्ब उठाए, साचा प्रभ दीसे ना। साध संगत प्रभ दरस दिखाए, जस रसना ल्या गा। साचा प्रभ सदा बख्शिंद। चरनी आवे सुरप्त राजा इन्द। प्रभ पकड़ उठावे वाली हिन्द। वड जोधा जोत सरूप प्रभ वड मृगिन्द। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, वड गुणी गहिंद। गुणवन्त प्रभ वड दातार। साची जोत करे आकार। एका शब्द वरतावे विच संसार। रसन चलाए लिखाए शब्द अपार। सच सुच्च वरताए, पहली माघ जो आए चल दरबार। हउमे रोग गंवाए, आत्म करे उज्जयार। प्रभ झूठा मोह गंवाए, साचा बख्शे चरन प्यार। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, कलिजुग आया जामा धार। पहली माघ भाग मथंन। साचा शब्द साध संगत सुणावे कन्न। सोहँ शब्द राणयां लावे डन्न। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, साध संगत तेरा बेड़ा जाए बन्न्ह। सच दरबार प्रभ साचे लावणा। पारब्रह्म परमेश्वर प्रभ एका नाउँ रखावणा। चार वरन सतिजुग साचे प्रभ इक्क करावणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, भरम भुलेखा सारा लाहवणा। भरम निवारे प्रभ पहली माघ। सतिजुग शब्द लिखावे, प्रभ साचा राग । आत्म मैल गंवाए, मातलोक ना लागे दाग़। साध संगत प्रभ साचा दान झोली पाए, सोए भाग कलि गए जाग। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, साध संगत तेरी पकड़े वाग। साचा प्रभ अलख अलेखा। जोत सरूपी किया भुलेखा । कलिजुग विरले गुरमुख देखा। महाराज शेर सिँघ जोत सरूपी मुकाए लेखा। साचा प्रभ पुरख बिधाता। साचा प्रभ जगत पित दाता। साचा प्रभ साध संगत दिसावे चरनी नाता। साचा प्रभ गुरसिख तेरा पित माता। साचा प्रभ महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कलि विरले गुरमुख जाता। साचा प्रभ वड सूरन सूरा। साचा प्रभ सर्ब कला भरपूरा। साचा प्रभ जोत निरँजण एका नूरा । साचा प्रभ साध संगत आत्म दु:ख गंवाए वसूरा। महाराज शेर सिँघ साचा गुर सूरा। साचा प्रभ प्रगटे वड पीरन पीर । साचा प्रभ कलिजुग लाहे तेरा जंजीर। साचा प्रभ जोत खिचाए, अठसठ नीर। साचा प्रभ जोत प्रगटाए, कलिजुग जीव ना बन्न्हण धीर। साचा प्रभ गुरसिख साचे चरन लगाए, दे दरस शांत करे सरीर। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, सोहँ शब्द चलाए तीर। एका शब्द एका आकार। एक जोत प्रगटाए प्रभ निरँकार। साचा प्रभ पहली माघ साध संगत तेरे भरे भण्डार। महाराज शेर सिँघ जोत प्रगटावे, सच दिखावे हरि का द्वार। गुरसिख पावे जिस चरन प्यारा। साचा प्रभ देवे दरस जोत सरूप निराधारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अन्त ना पारावारा। प्रभ का अन्त जीव ना जाणे। साचा प्रभ भेख वटाणे। एका जोत उपजावे गुणी
निधाने। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, मातलोक सद आवण जाणे। आवण जाण प्रभ का खेल। जन भगतां मेल मिलाए, आत्म जोत जगाए बिन बाती तेल। बेमुख प्रभ खपाए, बेड़ा शौह दरयाए ठेल। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, जोत सरूपी मिलाए मेल। जोत सरूप प्रभ मेल मिलाया। पूरब लहणा प्रभ विच मात दवाया। साचा लेखा आण चुकाया। भगत भगवान प्रभ साचे मेल मिलाया। चरन धूढ़ साचा इशनान, गुरसंगत प्रभ कराया। दर आए दिया माण, सचखण्ड निवास दवाया। प्रभ बिठाए विच बबाण, गुरसिक्खां सिर हत्थ टिकाया। साचा दर गुरसिख विरले पाण, निहकलंक जिस तेरी सरनाया। प्रभ चुकाया आवण जाण, विच जोती मेल मिलाया । महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पहली माघ आपणा भेव खुल्हाया। जोत सरूपी साचा खेल रचाए। शब्द सरूप प्रभ वाली हिन्द उठाए। दरस दिखाए आप प्रभ, अज्ञान अन्धेर सर्ब मिटाए। दिवस रैण रैण दिवस प्रभ एका रंग वसाए। एका दिसे स्वच्छ सरूप, प्रभ आपणा भेद खुल्हाए। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, आपणा जोत सरूपी दरस दिखाए। साचे प्रभ आपणा भेव चुकाया। आपणी जोत कलिजुग लए प्रगटाया। कलिजुग अन्तिम अन्तकाल कलिजुग जीवां दे कराया। बेमुखां भस्मंत कर, अग्न जोत अन्त प्रभ दे लगाया । महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, साचा शब्द लिखाया। शब्द रूप प्रभ दिस ना आए। शब्द रूप शब्द मार प्रभ कराए। शब्द रूप निहकलंक, कलिजुग तेरा मूल गंवाए। शब्द रूप वजाए साचा डंक, चार कुन्ट प्रभ दे सुणाए। शब्द रूप प्रभ लिखाए एका अंक, दूसर कोई रहण ना पाए। शब्द रूप प्रभ इक्क कराए राउ रंक, ऊँच नीच दा भेव चुकाए। शब्द रूप प्रभ होए वासी पुरी घनक, प्रभ आपणा आप छुपाए। शब्द रूप प्रभ सुहाए थान बंक, साची जोत प्रगटाए। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, सति पुरखां दरस दिखाए। साचा दरस प्रभ सच दिखाउणा। गुरसिख तेरा तीजा नैण खुल्हाउणा। जोत सरूपी साचा दीपक विच तेरी देह जगाउणा । सोहँ साचा जाप तेरी रसन पवन चलाउणा। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचे, साचा भेद पहली माघ खुल्हाउणा। सोहँ चले स्वासन स्वास। जाणे विरला जाप विच वास। साचा प्रभ सच थांएँ रक्खे वास। साची जोत सच धाम करे प्रकाश। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, जोत सरूप सदा अबिनाश। जोत सरूप प्रभ जगत उधारे। अन्तकाल कलि प्रभ धरे जोत निरँकारे। साध संगत रक्खे लाज आप मुरारे। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, गुरसिक्खां भरे भण्डारे। सच भण्डार प्रभ वरता। आत्म भुख गुरसिख गंवा। सोहँ शब्द गुरसिख आत्म वसा। गुरचरन प्रीती साचा थां। बेमुख जीव जाण, जिउँ सुंञे घर कां। प्रभ साचा साध संगत तेरी पकड़े बांह। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, होए सहाई सभनी थां। सोहँ शब्द सच वरतार । हउमे रोग विच्चों जाए मार। निहकलंक अवतार नर ना कदे वसार। महाराज शेर सिँघ कर
जाए बेड़ा पार। पार उतारनहार प्रभ पार उतारया। अनहद शब्द देवे ज्ञान प्रभ साचा भरे भण्डारया । पहली माघ प्रभ सुख उपजावे विच झूठे देह मुनारया। साध संगत प्रभ साचा सच वरता रिहा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कर किरपा पार लँघा रिहा। गुरसिक्खां देवे प्रभ मोख दुआरा। कलिजुग धरया प्रभ सच अवतारा। सोहँ शब्द चलाया अपर अपारा। कलिजुग झूठा मिटाया सर्ब पसारा। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, गुरसिक्खां दिखावे सच दुआरा। सच द्वार द्वारका नाथ। जगे जोत प्रभ रघुनाथ। गुरसिक्खां प्रभ रक्खे दे कर हाथ। साचे लेख लिखाए विच माथ। सोहँ शब्द सति चलाए साची गाथ। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, कलिजुग प्रगटे त्रैलोकी नाथ। सतिजुग तेरा साचा कर्मा। साचा प्रभ सच राखे धर्मा। गुरसिख दवाए माण, माण गंवाए ब्रह्मा। अन्तकाल विच जोत मिलाए वेले अन्त ना होए मरना। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, कर दरस साध संगत कलि तरना। तारनहार आप प्रभ तारे। गुरसिक्खां प्रभ काज संवारे। धन्न धन्न धन्न गुरसिख, पहली माघ चल आयण गुरचरन दुआरे। साचा प्रभ पावे भिख, जगे जोत विच झूठे देह मुनारे। साचे लेख जाए प्रभ लिख, गुरसिख प्रगटे विच संसारे। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, कर किरपा पार उतारे। पार उतारनहार प्रभ पूरन आसा। साध संगत पहली माघ, सच देवे भरवासा। गुरमुख साचे जाग, प्रभ साचे किया वासा। प्रभ चरन गए लाग, वेले अन्त करे बन्द खुलासा। बन्द खुलासा प्रभ बन्दी तोड़। गुरमुख साचे प्रभ चरन प्रीती लोड़। जामा धार निहकलंक, वेले अन्त चरन लए जोड़। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, प्रभ साचे दी साची लोड़। साचा प्रभ सच घर वस्सया। पहली माघ प्रगट जोत सच घर दस्सया। गुरमुख जोत आत्म कोट रवि सस्सया। बेमुख आत्म अन्ध अंध्यार, जिउँ चन्द मस्सया। सोहँ शब्द अपार, पहली माघ भेव प्रभ साचे दस्सया। साचा प्रभ सदा अभेद। गुण ना जाणे ना वखाणे चारे वेद। प्रभ अबिनाशी सदा अछेद। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, पहली माघ खुल्हाए भेद। निहकलंक कलिजुग आए। आपणा भेव सर्ब खुल्हाए। भुल्लयां प्रभ मार्ग पाए। साचा शब्द प्रभ ज्ञान दवाए। सच सुच्च विच संसार वरताए। एका प्रभ माण दवाए। राणयां प्रभ भिक्ख मंगाए। जामा धार घनकपुर, महाराज शेर सिँघ नाउँ रखाए। राणे होण दर भिखारी । रंक सोहण प्रभ चरन दुआरी। साचा प्रभ भरे भण्डार, सोहँ देवे शब्द भण्डारी। मानस जन्म ना आवे हार, पहली माघ जो जन आए प्रभ चरन दुआरी। साध संगत तारनहार, निहकलंक जोत निरँकारी । वेले अन्त सतिगुर साचा, साध संगत जाए पैज संवारी। गुरसिख देवे प्रभ पूरब लहणा। प्रभ अबिनाशी सोहँ देवे आत्म गहणा। जोत सरूपी प्रगट जोत, दरस दिखावे तीजे नैणां। बेमुख कलिजुग जीव वहिण झूठे वहिणा। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, साध संगत देवे साचा लहणा । गुरसिख
गुर दर आ। वड वड्याई गुर दर पा। जोत सरूपी निहकलंक आत्म जोत जगा। आत्म मिटे शंक प्रभ दर्शन पा। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, सति पुरखां ल्या ध्या। सति पुरखा आत्म ध्यान धर। साचा बूज्झया तेरा दर। सोहँ साचा शब्द देवे साचा वर। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका दिसावे साचा घर। साचा वर साचा घर, गुरसिख मंगया। अवतार धर प्रभ गुरसिख आत्म रंग्गया। निहकलंक वर साचा पाया गुरसिख मूंहों मंगया। पहली माघ तेरा दरस कर, गुरसिख कलिजुग पार लंघिआ। पहली माघ तेरा साचा रूप। दरस दिखावे प्रभ अनूप। शब्द लिखाए प्रभ सति सरूप। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, प्रभ साचा भूप। कलिजुग आया प्रभ भेख धर। जोत सरूपी वेस कर। निहकलंक अवतार नर। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, साध संगत दिसावे साचा घर । साची जोत मात आकार। होए प्रकाश विच संसार। बेमुखां होए अन्ध अंध्यार। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, जोत सरूप जगत वरतार। सृष्ट सबाई होई दुखदाई। निर्धनां होए ना कोए सहाई। प्रभ साचे मात दया कमाई। साची जोत कलि प्रगटाई। निमाणयां सिर छत्र झुलाई। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, साची जोत करे रुशनाई। साचा प्रभ सच्चा दरबारे। जोत सरूप सदा निरहारे। निर्धनां प्रभ आस पुजारे। बेमुख कलिजुग जीव अन्तकाल कलि करे ख्वारे। साध संगत प्रभ पैज संवारे। प्रगट जोत दुतर तारे। साचा बख्शे चरन प्यारे। महाराज शेर सिँघ कलिजुग आया जामा धारे। बेमुखां आत्म काम क्रोध हँकार रखाया। गुरमुख साचे प्रगट जोत प्रभ दरस दिखाया। साचे प्रभ पहली माघ साचा मार्ग लाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सोहँ भण्डार वरताया। वड दाता प्रभ वड भण्डारी। वड दाता प्रभ वड संसारी। वड दाता प्रभ जोत निरँकारी। वड दाता प्रभ सदा निरहारी। वड दाता महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर अवतारी। वड दाता गुण भरपूर। वड दाता सर्ब बख्शे चरन धूढ़। वड दाता आत्म देवे सोहँ सति सरूर। वड दाता महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सोहँ शब्द चलाए सर्ब कला भरपूर। वड दाता प्रभ गुणी निधाना। वड दाता प्रभ चतुर सुजाना। वड दाता प्रभ पूरन भगवाना। वड दाता प्रभ महाराज शेर सिँघ साध संगत बख्शे आत्म ब्रह्म ज्ञाना। वड दाता प्रभ बलवन्त। वड दाता प्रभ साचा भगवन्त। वड दाता प्रभ दरस दिखाए, गुरमुख विरले सन्त। वड दाता प्रभ जोत जगाए, लक्ख चुरासी विच जीव जन्त। वड दाता प्रभ बेमुखां दिस ना आए, जिस बणाई बणत। वड दाता महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, घर मिल्या साचा कन्त। साचा प्रभ पूरन भरवासा। साचा प्रभ सर्ब घट वासा। साचा प्रभ चरन प्रीती साध संगत तेरी रहिरासा। साचा प्रभ महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरा दासन दासा। वड दाता बली बलवान। वड दाता चतुर सुजान। वड दाता ब्रह्म ज्ञानीआं देवे ब्रह्म ज्ञान।
वड दाता महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सोहँ देवे साचा दान। वड दाता प्रभ गहर गम्भीर। वड दाता दे दरस शांत करे सरीर। वड दाता निहकलंक जोत सरूप झिरना झिराए अमृत आत्म नीर। वड दाता महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साध संगत देवे साची धीर। वड दाता प्रभ धीर धराए। वड दाता सोहँ साचा शब्द चलाए। वड दाता प्रभ एका नाम चार वरन रखाए। वड दाता महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, चार कुन्ट जै जै जैकार कराए। वड दाता प्रभ गुर गोबिन्द। चरन ल्यावे प्रभ सुरप्त राजा इन्द। वड दाता प्रभ प्रगट जोत दरस दिखावे वाली हिन्द । वड दाता महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, बेमुख दर आयण कर जायण निंद। वड दाता प्रभ वड भूपा। वड दाता प्रभ जोत सरूपा। वड दाता प्रभ प्रगटे जोत निहकलंक दिस ना आए रंग रूपा। वड दाता महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत सरूपी सति सरूपा। वड दाता वड्डी वड्याई। वड दाता साची जोत विच मात पताल अकाश टिकाई। वड दाता प्रभ आप, आप आपणा नाउँ रखाई। वड दाता महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, चार कुन्ट जै जै जैकार कराई। वड दाता प्रभ जगत पित जगदीस। वड दाता प्रभ भेत चुकाए बीस इकीस। वड दाता प्रभ बेमुखां कलि जाए पीस। वड दाता महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, बेमुखां ना दीस। एका जोत प्रभ निरंकारया। सच घर वसे प्रभ गिरधारया। जगे जोत प्रभ अगम्म अपारया। मात पाताल आकाश तीन लोक होए आकारया। अचरज खेल जोत सरूप, माया रूपी जगत पसारया। जोत सरूप पारब्रह्म, जीव जन्त विच समा रिहा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत सरूपी भेख वटा रिहा। जोत सरूपी प्रभ का भेख। जुगो जुग गुरमुख विरले लैंदे देख। धन्न धन्न धन्न गुरसिख साचा, प्रभ नेत्र तीजे ल्या देख। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, जन भगतां लिखावे साचे लेख। भगत जनां प्रभ लेख लिखाए अपारे। बावन रूप धार जाए बल दुआरे। जोत निरँजण जोत सरूप सदा सदा भेख धारे। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, आदि जुगादि जगत अवतारे। बावन भेख धर प्रभ राजा बल तारया। जोत सरूप भेख धर, चार वेद रसन उचारया। बोध अगाध अगाध बोध, प्रभ साचा शब्द लिखा रिहा। भगत जनां प्रभ आत्म सोध, आत्म धुन उपजा रिहा। अन्तकाल राखे विच गोद, सचखण्ड निवास दवा रिहा। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, साचा भेद जगत खुल्हा रिहा। साचा प्रभ भेख धर। प्रहलाद उधारा नरायण नर । दुष्ट सँघार ना लाए पल। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, साची जोत प्रगटाए कलि। जोत सरूप जगत उधारया। जोत सरूपी जोत धर, ध्रू बालक पार उतारया। भगत जन प्रभ सदा समाए, रक्खे लाज आप मुरारया । महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, जामा घनकपुरी विच धारया। साचा प्रभ जोत जगाए। मातलोक सद आवण जाए। जुगा जुगन्तर प्रभ साची खेल रचाए।
अन्तकाल कलि भस्मंत, प्रभ साची जोत प्रगटाए। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, साचा भेद खुल्हाए। साचा प्रभ रघुपत रघुनाथ। साचा प्रभ सर्ब के साथ। साचा प्रभ जुगो जुग प्रगट चलावे साची गाथ। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, अनाथां सिर रक्खे हाथ। साचा प्रभ जोत आकारी। त्रेते भयो राम अवतारी। दुष्टां करे प्रभ ख्वारी। अन्त खपाए दुष्ट दुराचारी। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, आदि जुगादि एका जोत निरँकारी। मातलोक प्रभ राम अखवईआ। हँकारी रावण प्रभ डोबी नईआ। निर्धन भीलणी प्रभ साची जोत जगईआ । सती अहल्या चरन छुहाए प्रभ जोती जोत मिलईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा भेद पहली माघ कलि खुल्हईआ । राम रूप रूप राम राम प्रभ धारया। रिग वेद प्रभ पार उतारया। वड देवी देव तोड़े वड हंकारया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादी भेद खुल्हा रिहा। राम रूप प्रभ रंग राता। जुगो जुग प्रभ भगतां नाम देवे साची दाता। जोत सरूपी भेख धर आप बणे पित माता। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जुगो जुग चरन प्रीती बख्शे साचा नाता । साचा प्रभ रमईआ राम। प्रभ साचे का साचा काम। भगत उधारे देवे साचा नाम। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, द्वापर प्रगटयो घनईआ शाम। द्वापर प्रगटे प्रभ कँवल नैणां। सुंदर कुण्डल मुकट बैणां। जन भगतां देवे दरस दिवस रैणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साध संगत देवे साचा लहणा। द्वापर भए प्रभ कृष्न मुरारी। रिखी केश गवर्धन धारी। बेमुखां आत्म करे हँकारी। जन भगतां आत्म करे उज्जयारी। देवे दरस जोत सरूप प्रभ कृष्न मुरारी। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, मातलोक सदा भेख धारी। शाम रूप मात प्रभ आया । अन्तिम जुग आण कराया। महासार्थी जगत पित अख्वाया। जन भगतां आत्म ब्रह्म ज्ञान दे, गीता ज्ञान प्रभ शब्द लिखाया । महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सांवल सुंदर रूप वटाया। एका शब्द उपजाए धुन। खोल्ह वखाए प्रभ आत्म सुन्न। साचे प्रभ जाणे तेरे गुण कवण। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, जोत सरूप विच समीपत सर्ब पवण। यजुर वेद प्रभ पार उतारे। सृष्ट सबाई करे ख्वारे। सर्ब कला समरथ स्वामी आपणी कल वरतारे। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, जुगो जुग शब्द लिखारे। निमाणयां प्रभ माण दवा। हँकारीआं जाए हँकार गंवा। दुर्योधन महिल प्रभ जाए तजा । घर बिदर जाए भोग लवा। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, जन भगतां पकड़े बांह। मिटया द्वापर भया अन्धेरा । मातलोक कलि पाया फेरा। ऐड़ा अथर्बण वेद रैण वसेरा। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, वेले अन्त करे निबेड़ा। वेद अथर्बण ऐड़ा आया। अल्ला अलाहू नूर उपजाया। ईसा मूसा मुहम्मदी प्रभ साचे मात उपजाया। पीर पैग़ंबर औलीए प्रभ झूठी खेल रचाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कलिजुग जीवां भरम भुलेखा पाया। अल्ला अल्ला नूर उपा के। कलिजुग पापी जीव उपा के। मदिरा मास
रसना आहार करा के। दुष्ट दुराचार प्रभ जाए लेख लिखा के। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, कलिजुग भेख जाए मिटा के। एका नूर अल्ला उपाया। पतिपरमेश्वर सर्ब भुलाया। आत्म पर्दा प्रभ साचे पाया। वड्डे वड मलेश प्रभ नाउँ रखाया। अन्तकाल कलि प्रगट जोत, प्रभ सच करे सफ़ाया । महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा शब्द लिखाया। साचा प्रभ सच शब्द लिखाए। ईसा मूसा मुहम्मदी कोई रहण ना पाए। कुरान अञ्जील अञ्जील कुरान, प्रभ सारी खेल मिटाए। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, शब्द लिखाए। झूठा खेल प्रभ मिटाए। दीन मुहम्मदी रहण ना पाए। चार यारां प्रभ खेल मिटाए। पंचम विच प्रभ रिहा समाए। अथर्बण वेद प्रभ दए खपाए। सोहँ साचा शब्द प्रभ जगत चलाए। प्रगट जोत निहकलंक, सतिजुग तेरी नींह रखाए। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, शब्द सरूपी भेद खुल्हाए। ऐड़ा अथर्बण वेद कलि गया। जोत सरूपी जगत प्रभ भया। निहकलंक अवतार लोकमात कीनी दया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरा भाणा सभ ने सहया। अन्तकाल प्रभ कलि करावणा । दु:ख भुक्ख प्रभ रोग मिटावणा। जगत भेख प्रभ नष्ट करावणा। सोहँ साचा शब्द प्रभ चार वरन चलावणा। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, जोत सरूप शब्द सरूपी भेद खुल्हावणा। साचा प्रभ कलि जोत प्रगटाए। चार कुन्ट पै जाए दुहाए। तीन लोक होए रुशनाए। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, तीन लोक रिहा वरताए। गुरमुखां प्रभ भरे भण्डारा। बेमुखां प्रभ करे ख्वारा। गुरमुखां प्रभ तारनहारा। बेमुखां प्रभ देवे नर्क मँझारा। गुरमुखां प्रभ बख्शे चरन दुआरा। बेमुखां हउमे रोग लगाए भारा। गुरमुखां आत्म जोत करे उज्जयारा। बेमुखां आत्म होए अन्ध अन्धयारा। गुरमुखां सूझे निहकलंक तेरा सच दरबारा। बेमुखां सोहँ शब्द बाण प्रभ मारा। गुरमुखां देवे दरस कर निगम विचारा। बेमुखां नाउँ लिखाए विच दुष्ट दुराचारा। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, निहकलंक नरायण नर अवतारा। नरायण नर जगत अवतारया। पारब्रह्म जगत आकारया। जोत सरूपी भेख घनकपुरी विच धारया। आप अपरम्पर प्रभ सृष्ट सबाई विच समा रिहा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत सरूपी भेद खुल्हा रिहा। साचे प्रभ कलि जामा धार। घनकपुरी ल्या अवतार। जोत जगाई अपर अपार। होए सुंझ मसाण विच संसार। विरला गुरमुख पाए प्रभ साचे की सार। एका जोत होए प्रकाश, सन्त मनी सिँघ पाए सार। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, पारब्रह्म पूरन अवतार। घनकपुरी प्रभ जामा धरया। कर दरस सन्त मनी सिँघ तरया। साचा प्रभ सन्त साचे वरया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जामा मातलोक विच धरया। साचा प्रभ जामा धारे। कलंकनिह नरायण नर अवतारे। सुरत शब्द प्रभ साचा मेल मिलारे। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, सन्त मनी सिँघ पार उतारे। सन्त मनी सिँघ प्रभ दया कमाए। सुरत शब्द प्रभ मेल मिलाए। आत्म सुन्न प्रभ खोल्ह वखाए। साची धुन प्रभ
उपजाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, द्वार दस्म खोल्ह वखाए। द्वार दस्म प्रभ खुल्हाया । प्रगट जोत निहकलंक विच मात दरस दिखाया। दिवस रैण रैण दिवस प्रभ एका राग उपाया। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचे, जोत सरूपी भेद खुल्हाया। सन्त मनी सिँघ प्रभ दया कमाई। साची दात प्रभ झोली पाई। वड करामात प्रभ कलम फड़ाई। सृष्ट सबाई लेख लिखाई। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, आप आपणा भेद खुल्हाई। साचा शब्द प्रभ उपजाया। साचा राग सन्त सुणाया। अनहद साची धुन उपजाया। दिवस रैण प्रभ शब्द लिखाया। कलिजुग जीवां भरम भुलाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत सरूपी भेद खुल्हाया। सन्त मनी सिँघ कलम चलाए। साचा प्रभ शब्द उपजाए। सृष्ट सबाई लेख लिखाए। कलिजुग तेरा अन्त कराए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक सिर हत्थ टिकाए। साचा प्रभ शब्द चलंत। लिखाए लेख भगत भगवन्त। प्रभ की महिंमा बड़ी बेअन्त। कलिजुग भुलाए सर्ब जीव जन्त। भेद खुल्हाए किसे विरले साध सन्त। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, कलिजुग माया पाई बेअन्त। साचा प्रभ शब्द लिखाए। राणयां महाराणयां हुक्म सुणाए। धार खेल चतुर्भुज विच मात दे आए। निहकलंक अवतार नर, कृष्न सांवला जोत प्रगटाए। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, आप आपणा भेद खुल्हाए। साचा शब्द प्रभ सति लिखाया। सति सति सति विच मात कलम चलाया। सन्त मनी सिँघ, प्रभ साचा माण दुआया । महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत सरूपी भेद खुल्हाया। मनी सिँघ प्रभ शब्द जणाए। साचा भाणा कलि वरताए। कलिजुग जीवां प्रभ दए भुलाए। उन्नीं सौ बवन्जा बिक्रमी प्रभ कर्म कराए। शब्द सरूपी खेल वरताए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सर अमृत चरन टिकाए। साचे प्रभ शब्द उपजाया। सन्त मनी सिँघ हुक्म सुणाया। साचा शब्द अन्तकाल प्रभ सति वरताया। साचे घर चल प्रभ साचा आया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मंजी साहिब चरन टिकाया। साचा प्रभ सच घर आ के। साचे धाम चरन टिका के । साचा बचन गुर अर्जन सति करा के। दुष्ट दुराचार प्रभ गया माया पा के। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, भरम भुलेखे जगत भुला के। सर अमृत दे उठे पुजारी। बेमुख कलिजुग जीव दुष्ट दुराचारी। कलिजुग जीव आत्म होई हँकारी। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, सभना करे ख्वारी। उठे पुजारी दुष्ट दुराचार। सन्त मनी सिँघ मारी मार। शब्द लिखाया प्रभ अपार। अन्तकाल कलिजुग मेट दए दर दरबार। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, सर्ब कल वरतार। साचे प्रभ सच शब्द लिखाया। सर अमृत प्रभ थेह कराया। लिक्खया लेख ना किसे मिटाया। वेले अन्तकाल कलिजुग प्रभ साचे पूर कराया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कलिजुग जामा धार आपणा भेद खुल्हाया। साचे प्रभ सच कर्म कमा। पुरी अनन्द ल्या चरन टिका। साचे सन्त पल्ला दिया फिरा। महाराज
शेर सिँघ निहकलंक अवतार, बेमुखां जाए भेद खुल्हा। अनन्दपुर प्रभ चरन टिकाया। साचा प्रभ साचे धाम भाग लगाया। बेमुख जीवां साचा प्रभ दिस ना आया। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, आपणा भेद खुल्हाया। सन्त मनी सिँघ शब्द सुणाए। प्रभ अबिनाशी विच मात दे आए। साध संगत प्रभ आ सरनाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कलिजुग जीवां फिर दिस ना आए। साचे सन्त पल्ला फिराया। निहकलंक कलि विच आया। घनकपुरी विच जामा पाया। महाराज शेर सिँघ नाउँ धराया। आपणा आप प्रभ छुपाया। कलिजुग जीवां भरम भुलाया। बेमुख जीवां मदिरा मास आहार बणाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप आपणा भेद छुपाया। साचे सन्त करी पुकार । कलिजुग प्रगटे निहकलंक अवतार। जोत सरूप प्रभ करे आकार। कलिजुग जीवां अन्तकाल कलि आए हार। सोहँ शब्द प्रभ मारे साची मार। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, गुरसिख साचे जाए तार। सन्त मनी सिँघ शब्द अलाया। राउ रंकां सर्ब सुणाया। नाथ त्रैलोकी विच मात दे आया। जामा धार निहकलंक, प्रभ आपणा भेद चुकाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कलिजुग जीवां भरम भुलाया। सन्त मनी सिँघ कर्म कमाया। साचा शब्द प्रभ साचे उपजाया। नील बस्त्र प्रभ चोगा पाया। अमाम मैहदी जग नाउँ धराया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, बाल अवस्था खेल रचाया। बाल अवस्था प्रभ खेल खिलाए। साची शब्द धुन सन्त उपजाए। साचा राग प्रभ दे सुणाए। साची कलम प्रभ हत्थ फड़ाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणा भेद रिहा छुपाए। आपणा आप प्रभ जगत छुपाया। कलिजुग जीवां प्रभ भरम भुलाया। गुरमुख विरले प्रगट जोत प्रभ दरस दिखाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप आपणा आप जणाया। राणयां महाराणयां प्रभ हुक्म लिखाया। साचे प्रभ सच शब्द उपजाया। सन्त मनी सिँघ हुक्म कमाया। लिख लिख विच दरबार पुचाया। प्रगट जोत निहकलंक विच मात दे आया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, लिख लिख लेख दर खुल्हाया। साचे प्रभ जोत प्रगटाई। सन्त मनी सिँघ लिख्त लिखाई। राणे महाराणे चल आओ सरनाई। बेमुख होए ना जाओ पति गुआई। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, साची प्रभ सरनाई। साचा प्रभ एह शब्द लिखाए। तिन्न तिन्न लेख विच दरबार पुचाए। कलिजुग जीव झूठे भरम भुलाए। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, झूठे ठूठे भन्न वखाए। साचे प्रभ सच शब्द लिखाए। वेले अन्तकाल प्रभ कलिजुग दे सजाए। राणे महाराणे प्रभ साचे तख्तों लाहे। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, सच्च शब्द वरताए। सन्त मनी सिँघ लिक्खया फ़रमाण। बेमुखां आत्म लाया बाण। राणयां महाराणयां प्रभ अबिनाशी ना किसे करी पछाण। जोत सरूप निहकलंक सर्ब घट जाणी जाण। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, वेले अन्त गंवाए माण। साचे प्रभ सति शब्द लिखाया । राउ रंकां इक्क कराया। ऊँच नीच प्रभ भेख
मिटाया। चार वरन प्रभ इक्क थां बहाया। सोहँ साचा नाउँ प्रभ जगत धराया। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचे, कलिजुग भेख वटाया। कलिजुग प्रभ खेल मिटाए। राणे बाणे कोई रहण ना पाए। वेद चार प्रभ माण गंवाए। ऐड़ा अथर्बण अन्तकाल प्रभ दे खपाए। अठसठ तीर्थ कोई रहण ना पाए। निहकलंक प्रगट जोत, सर्ब माण गंवाए। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, जामा मातलोक विच पाए। गंगा तेरा गया नीर। वेले अन्तकाल कलिजुग तेरी होई अख़ीर। खिच्चे जोत प्रभ साचा, जिहड़ी कट्टे ज़ंजीर। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, जोत सरूपी खिच्चे सीर। गोदआवरी प्रभ गोद सुलाए। साची जोत प्रभ विच जोत मिलाए। वेले अन्तकाल कलि, प्रभ अख़ीर कराए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साची लिख्त लिखाए। वेद पुरानां प्रभ वक्त चुकाया। कलिजुग वेला अन्त कराया। कलिजुग जामा धार निहकलंक, प्रभ साचा शब्द चलाया। इक्क कराया राउ रंक, सोहँ डंक वजाया। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, सर्ब थांईं रिहा समाया। साचे प्रभ सति वरतावणा। कूट चार सोहँ साचा नाउँ धरावणा। जोत सरूपी साचा शब्द विच चलाए पवणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुण जाणे तेरे कवणा। सच शब्द प्रभ जगत चलाए। कलिजुग झूठी खेल मिटाए। साचा धाम प्रभ उपजाए। प्रगट जोत निहकलंक दरस दिखाए। जोत सरूप प्रभ मात विच आया। मात पताल आकाश होए रुशनाया। नैण मुँधारी साचा प्रभ, बाशक सेज तजाया। जोत आकारी साचा प्रभ, विच अकाश समाया। निहकलंक अवतारी प्रभ, विच मात दे आया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, इक्क शब्द लिखाया। साची जोत प्रभ निरँकारे। मातलोक करे उज्जयारे। ब्रह्मा विष्न महेष प्रभ खड़्हे दुआरे। सुरप्त राजा इन्द प्रभ चरन निमस्कारे। साचा प्रभ साचा दर दरबारे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका एकँकारे। एका प्रभ एकँकारा । सोहँ शब्द देवे सच भण्डारा। प्रभ साचे का सच वरतारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत सरूपी किया आकारा। जोत सरूप प्रभ आकारया। कलिजुग दुष्ट प्रभ पार उतारया। माण गंवाए प्रभ वड हंकारया। सोहँ साचा बाण, प्रभ साचे मारया। कुन्ट चार हो जाए हाहाकारया। दुष्ट दुराचार प्रभ साचे दर दुरकारया। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, जामा मातलोक विच धारया। मातलोक प्रभ जामा धारे। गण गंधर्ब प्रभ चरन दुआरे। प्रभ अबिनाशी चरन बलिहारे। साध संगत सोहे चरन दुआरे। धरे जोत विच आप निरँकारे। साचा प्रभ भरे भण्डारे। सोहँ शब्द ज्ञान दे, प्रभ आत्म करे उज्जयारे। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, कर किरपा पार उतारे। दे दरस प्रभ पार उतारया । निहकलंक कलि जामा धारया। वड वड प्रभ आप विच संसारया। कलिजुग बेमुख जीवां मानस जन्म कलि हारया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सचखण्ड तेरा सच दुआरया। सचखण्ड प्रभ मात बणाया। प्रगट जोत प्रभ सिँघ आसण डेरा लाया। मुकंद मनोहर
प्रभ साचा नज़री आया। बेमुखां प्रभ विच संसार, आत्म अन्ध अन्धेर रखाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सतिजुग सच दरबार लगाया। सच प्रभ सच दरबारा। निहकलंक कलि भए अवतारा। दुष्टां प्रभ सदा सँघारा। गुरमुखां प्रभ सदा पार उतारा। जोत सरूप सदा निराहारा। आदि जुगादि प्रभ सदा एकँकारा। महाराज शेर सिँघ कलिजुग जीव ना जाणे तेरा जोत पसारा। जोत पसार जीव ना जाणे। बेमुख जीव होए अञ्याणे। अन्तकाल कलि भुज्जण जिउँ भठयाले दाणे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सोहँ मारे बाणे। सोहँ शब्द प्रभ बाण लगाया। चार कुन्ट हाहाकार मचाया। आप अडोल सभ जगत डुलाया। आप अतुल्ल सभ जगत तुलाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणा भेद ना किसे जणाया। बैठ अडोल जगत डुलाए · । सृष्ट सबाई प्रभ दए हलाए। खण्ड ब्रह्मण्ड प्रभ दे उलटाए। नाथ त्रैलोकी आपणी कल वरताए।
महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सर्ब थांएँ रिहा समाए। मात पताल आकाश प्रभ अबिनाशया। जोत सरूप सर्ब प्रकाशया। साध संगत सद रक्खे वास्सया। बेमुख दर तों जाए नास्सया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सोहँ शब्द चलाए रसन स्वास सवास्सया। सोहँ शब्द प्रभ चलावणा। मातलोक विच नाउँ रखावणा। चार वरन सद रसना गावणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सति सति सति वरतावणा। सति सति प्रभ वरताए। सति पुरखां प्रभ दरस दिखाए। आत्म बुझी दीव प्रभ दे जगाऐ। सोहँ साची बत्ती प्रभ दे लगाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अज्ञान अन्धेर सर्ब मिटाए। पहली माघ प्रभ वक्त सुहाया। वीह सौ अट्ठ बिक्रमी भाग लगाया। साचे प्रभ साचा कर्म कमाया । साध संगत दर परवान, जिस आए दर्शन पाया। सतिजुग सच्ची सन्तान, निहकलंक पित अख्वाया । वेले अन्त बिठाए विच बबाण, सचखण्ड निवास दवाया। प्रभ चुकाए आवण जाण, विच जोती मेल मिलाया। होया मेल भगत भगवान, महाराज शेर सिँघ दरस दिखाया। पहली माघ वड वड भागा। गुरमुख सोया कलिजुग जागा। प्रभ साचे दी शरनी लागा। आत्म उतरे मैल, ना लागे दाग़ा। सोहँ साचा शब्द उपजावे साचा रागा। एका शब्द धुन वजाए वाजा। आत्म खोल्हे प्रभ साचा सुन, जिस जीव तेरा साजन साजा। उत्तम कीए विच रिख मुन गुर ग़रीब निवाजा। कलिजुग विरले प्रभ लए चुण, देवे दात वड राजन राजा। बेमुख जीवां अन्तकाल प्रभ साचा खोल्हे पाजा। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, साध संगत रखाए लाजा। पहली माघ प्रभ भगवन्त। मेल मिलाया साचे सज्जण सन्त। दरस दिखाया प्रगट जोत प्रभ अबिनाशी कन्त। गुरमुख कलि वड्याए, विच सर्ब जीव जन्त। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, बेमुख ना पाए अन्त। पहली माघ वक्त सुहावणा। बैकुण्ठ निवासी सर्ब घट वासी विच मात दे आवणा। प्रगट जोत निहकलंक गुरसिख जगावणा। पारब्रह्म परमेश्वर प्रगट, साध संगत दरस दिखावणा। सच दर आए गुर दरबार,
प्रभ पूरी करे भावना। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दे दरस गुरसिख तेरा बजर कपाट खुल्हावणा। पहली माघ प्रभ जोत प्रगटाए। गुरमुख तेरी आत्म जोत जगाए। सोहँ साचा नाम दान, प्रभ साचा झोली पाए। प्रभ साचा बख्शे चरन धूढ़, गुरसिख लै मस्तक लाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पहली माघ भेव खुल्हाए। पहली माघ साचा वक्त सुहाया । गण गंधर्ब प्रभ चरन बहाया। साध संगत सिर हत्थ टिकाया। देवे वर दर घर साचा, जो दर साचे मंगण आया । महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका जोत जगत रघुराया। साचा प्रभ जगत रघुराई। पहली माघ साध संगत तेरी बणत बणाई। सच सुच्च प्रभ दे वरताई। साची नाम रंगण प्रभ दे चढ़ाई। तेरे दाग़ ना लागे अंगण, प्रभ अबिनाशी होए सहाई। साचा नाम प्रभ दर मंगण, प्रभ देवे दात दूण सवाई। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कलिजुग जामा धार साध संगत देवे वड्याई। पहली माघ प्रभ भाग लगाया। पूरब जन्म दा लहणा झोली पाया। विछड़यां कलि मेल मिलाया। प्रभ अबिनाशी अचरज खेल कर, धार खेल चतुर्भुज कहाया। बेमुखां बेड़ा ठेल कर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे मेल मिलाया । साचा प्रभ सर्ब रखवाला। भगत वछल गुर गोपाला। गुरसिख तेरा सद रखवाला। आत्म जोत सच दीपक बाला। सोहँ साचा नाम देवे सुखाला। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सदा संग तेरे नाला। पहली माघ भाग भरया। धरे जोत प्रभ आसा वरया। चरन लाग गुरमुख साचा तरया। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, कलिजुग भवजल पार करया। पहली माघ तेरी रुत्त सुहाई। प्रभ अबिनाशी तेरी बणत बणाई । मातलोक प्रभ दित्ती वड्याई। जोत सरूप प्रगट जोत, शब्द सरूप प्रभ शब्द लिखाई। वड दाता ज्ञान बोध, सोहँ शब्द दे चलाई। बेमुख जीव लए सोध, मदिरा मास आहार बणाई। महाराज शेर सिँघ वड जोधन जोध, जोत सरूपी अग्न जोत लगाई। जोत सरूपी अग्न लगाया। बेमुख जीवां मदिरा मास आहार बणाया। गुरसिक्खां जोत आकार कर, प्रभ साचे दरस दिखाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा कर्म कमाया। पहली माघ जगत बेताला। सृष्ट सबाई होए बेहाला। कलिजुग जीव पीसण जिउँ पीसे दाला। भैणां छड्डण भाई, मात छड्ड जाए बाला। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साध संगत तेरा सति रखवाला। पहली माघ प्रभ बाण चलाया। शब्द बाण प्रभ जगत लगाया । वड वड जोध सभ टुम्ब उठाया। जोत सरूपी जोत धर, प्रभ उलटी सृष्ट कराया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, चार कुन्ट हाहाकार मचाया। हाहाकार प्रभ जगत कराए। दुखी जीव सर्ब बिल्लाए। कलिजुग अन्तिम आपणा भेख वटाए। कूड़ कुड़िआर कोई रहण ना पाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, शब्द मार सृष्ट सबाई कराए। पहली माघ प्रभ शब्द लिखावणा। थल जल जल थल इक्क करावणा। झूठा भेख प्रभ मिटावणा। सच सुच्च विच लोकमात
वरतावणा। सोहँ शब्द चार वरन धरावणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सतिजुग साचा लावणा। सतिजुग तेरी लिख्त अपार । एका जोत धरे प्रभ निरँकार। एका शब्द देवे अधार। एका एक वरते विच संसार। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, साची जोत करे आकार। सतिजुग प्रभ माण दुआए। सति पुरखां प्रभ जन्म दुआए। सच सुच्च प्रभ दे प्रगटाए। सोहँ साचा शब्द प्रभ विच स्वास चलाए। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, सति सति सति वरताए। सतिजुग तेरा साचा बंस। गुरमुख साचे साची तेरी अंस। मातोलक प्रभ उपजाए वड वड हँस। महाराज शेर सिँघ देवे वड्याई, गुरमुखां विच सहँस। सतिजुग तेरा सांतक रूप। सति सति सति वरताए प्रभ साचा भूप। गुरसिक्खां उपजाए प्रभ जोत सरूप। प्रभ साची जोत टिकाए, विच देह अन्ध कूप। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका दिसे सति सरूप। सर्ब जीआं प्रभ एक रखाए मति। प्रभ अबिनाशी जाणे मित गति। सोहँ साचे शब्द गुर सिखाई मति। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सतिजुग वरताए सति सति। साचा प्रभ मिटाए भरमा। देवे वड्याई जिस वड्डे वड कर्मा। पहली माघ सतिजुग साचा जरमा । महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा मार्ग लावे धर्मा। पहली माघ प्रभ जन्म दुआया। पूरन ब्रह्म ज्ञान दे, सुरत शब्द दा मेल मिलाया। एका चरन ध्यान दे, प्रभ भुलेखा सारा लाहया। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, सतिजुग साचा मार्ग लाया। सतिजुग साचा मार्ग ला। राउ रंक इक्क करा। ऊँच नीच दा भेत मिटा। साचा प्रभ सच्च दिसावे राह। वेले अन्त होए सहाई, साध संगत प्रभ पकड़े बांह। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, दूसर कोई नांह। साचे प्रभ सति वरताया। सति सरूप सति पुरखां विच समाया। बेमुखां प्रभ गूढ़ी नींद सवाया। गुरमुख साचे प्रभ प्रगट जोत, विच मात दरस दिखाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पारब्रह्म तेरी सरनाया। चरन आए जो जन सरनाए। प्रभ अबिनाशी होए सहाए। भय भयानक प्रभ पति रखाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सोहँ चलाए साची नाए। सोहँ चलाए प्रभ साची नईआ। सोहँ साचा नाम दवईआ । चार वरन कराए प्रभ एका भैणां भईआ । महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साध संगत सद माण दवईआ। सचखण्ड प्रभ का वासा। जोत सरूप सर्ब विनासा। गुरसिख तेरी सद पूरन आसा। झूठी खेल जगत तमाशा। झूठी माया अन्त होए नासा। एका जोत विच प्रभ अबिनाशा। साचा शब्द सोहँ जपावे स्वास स्वासा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, होए दासन दासा। सोहँ शब्द भगत भण्डारा। सतिजुग वरताए प्रभ वरतारा। मुख रखाए चार वरन प्रभ गिरधारा। एक कराए साचा बरन निहकलंक अवतारा। चार कुन्ट लगाए सरन महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मातलोक दिसाए सचखण्ड दुआरा। सचखण्ड सच द्वार। जोत धरे निहकलंक अवतार। साचा प्रभ सच दरबार। पतित पापी प्रभ जाए तार। दुखीआं दु:ख प्रभ जाए
निवार। साध संगत प्रभ पाए सार। मानस जन्म ना आए हार। पहली माघ निहकलंक जो आए चल दरबार। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, सद सद तारनहार। तारनहार आप प्रभ तारया। कर किरपा गुरसिख प्रभ दु:ख निवारया। लक्ख चुरासी प्रभ गेड़ मुका रिहा । साची जोत प्रभ सच मिला रिहा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कलिजुग जामा धार साचा कर्म कमा रिहा। घनकपुर प्रभ जामा धार। पूरन ल्या नर अवतार। गुरमुखां देवे दरस अपार। सोहँ शब्द धुंन उपजावे धुन्कार। कलिजुग जीवां प्रभ करे ख्वार। शब्द मार प्रभ मारे मार। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा जगत भतार। जगत पित मात प्रभ आया। रंकां तांईं गले लगाया। राणयां महाराणयां प्रभ तख्तों लाहया। कलिजुग तेरा अन्तिम अन्त कराया । महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, वाह वाह साचा सतिजुग लाया। पहली माघ प्रभ कल वरताए। साची जोत जगत प्रगटाए। जोत सरूपी प्रगट जोत, हँकारीआं प्रभ हँकार गुआए। चार वरन कराए एक गोत, सोहँ साचा शब्द सुणाए। बेमुख कलिजुग जीव रहे सोत, प्रभ अबिनाशी नज़र ना आए। अन्तकाल कलि गए खाली हत्थ धोत, प्रभ नर्क निवास रखाए। गुरमुख साचे विच मिलाए जोत, पहली माघ महाराज शेर सिँघ जो जन आए शरनाए। जोती जोत प्रभ मिलाया। प्रभ अबिनाशी कर्म कमाया। गुरमुख साचा सच धाम पुचाया। सचखण्ड निवासी सचखण्ड निवास रखाया। बैकुण्ठ निवासी आपणा कर्म कमाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरसिख साचे तेरे छत्र सीस झुलाया। पहली माघ प्रभ शब्द लिखाए। शब्द रूप प्रभ खेल वरताए। राणा संगरूर प्रभ पकड़ उठाए। भय भयानक प्रभ भय रखाए। उठ उठ वेखे प्रभ दिस ना आए। दिवस रैण सवण ना पाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, शब्द सरूपी जोत जगाए। शब्द शब्द शब्द बाण प्रभ मारया। शब्द शब्द शब्द, प्रभ जगत वरता रिहा। शब्द शब्द शब्द, तोड़े वड हंकारया। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, एका शब्द वरभंड वरता रिहा। शब्द रूप प्रभ दरस दिखाए। राणा संगरूर प्रभ चरनी आए। चरन धूढ़ लै मस्तक ला, आपणी भुल्ल बख्शाए। आत्म सर्ब हँकार गंवा, चरनी सीस झुकाए। एका दीसे साचा राह, प्रभ अबिनाशी दर्शन पाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साची जोत जगत प्रगटाए। साचे प्रभ सच कर्म कमावणा। साचा चरन विच मस्तूआणे पावणा। भरम निवार जगत सुधार, प्रभ साचे शब्द सुणावणा। हँकार निवार कर ख्वार, प्रभ सर्ब चरन लगावणा। दुष्ट दुराचार विच संसार, प्रभ सर्ब भेव मिटावणा। सोहँ साचा शब्द, प्रभ साचे सच वरतावणा । महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दिवस चाली जगत लेख लिखावणा। दिवस रैण प्रभ शब्द लिखाए। साचा धाम सतिजुग बणाए। चार वरन शरन लगाए। जन्म जन्म दी मैल गंवाए। निहकलंक होए सहाए। देवे दरस आप रघुराए। आत्म साची जोत जगाए। अज्ञान अन्धेर दे मिटाए। तीजा नैण
प्रभ दे खुल्हाए। द्वार दस्म प्रभ पड़दा लाहे। सुन्न समाध गुरसिख तेरी प्रभ खोल्ह वखाए। महाराज शेर सिँघ विच तेरे रहे समाए। साचा प्रभ सदा विस्माद। गुरसिख तेरे संग आदि जुगादि। सोहँ शब्द उपजावे धुंन नाद। साध संगत प्रभ साचा, तेरी आत्म जाए साध। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, गुरमुखां साचे वेले अन्त ल्या लाभ। मस्तूआणे प्रभ माण दवाया। सन्त मनी सिँघ कर्म लिखाया । साची मेख सतिजुग लेख, प्रभ लिखाया। कलि जीव रहे वेखा वेख, निहकलंक नज़र ना आया। महाराज शेर सिँघ तेरा जोत सरूपी भेद, किसे विरले गुरमुख पाया। बेमुख जीव माया भरम भुला। कलिजुग दित्ते ख़ाक रुला। गुरमुख साचे बाहों पकड़ प्रभ चरनी लए लगा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सोहँ शब्द देवे झोली पा। शब्द ज्ञान प्रभ देवे ज्ञाता। मेल मिलाए कर बिध नाता। गुरमुख चार जुग तेरी उत्तम ज़ाता। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, चार जुग पछाता। मस्तूआणे साचा माण। साचा ताण सतिगुर जाण। धरे चरन विष्नूं भगवान। बख्शे दात प्रभ गुणी निधान। धरे जोत प्रभ महान। कर दरस निहकलंक, पतित पापी तर जाण। प्रगटे जोत महाराज शेर सिँघ, वड बली बलवान। मस्तूआणे प्रभ भए अनन्दा। कर दरस जीव आत्म उपजे परमानंदा। साचा प्रभ होए सहाई, सदा सदा बख्शिंदा। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, साचा गुणी गहिंदा। गुणवन्त प्रभ गुणी निधान। चरन लाग गुरसिख होए चतुर सुजान। साचा प्रभ जोत जगाए कोट महान। महाराज शेर सिँघ जोत सरूप, तेरा रंग महान। मस्तूआणे प्रभ माण दवाया। अमृत मेघ प्रभ बरसाया। साचा सर चार वरन कराया। राउ रंक इक्क थां बहाया। ऊँच नीच प्रभ भेव चुकाया। साचा मार्ग सोहँ शब्द सुणाया। एका राग प्रभ अबिनाशी वरन चार उपजाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, वाह वाह साचा सतिजुग लाया। रागन राग प्रभ वड रागे। भाग लगाया प्रभ पहली माघे। साध संगत प्रभ चरनी लागे। कलिजुग विरले गुरमुख जागे। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा जोत जगाई पहली माघे। पहली माघ भए प्रकाश। कलिजुग अन्धेर होए विनाश। निहकलंक जगे जोत अबिनाश। चार वरन प्रभ कराए एका वास। राउ रंक होए चरन दास। सोहँ शब्द प्रभ चलाए स्वास। दुष्ट दुराचारां प्रभ कराए नास। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साची जोत प्रकाश। साची जोत प्रकाश कर, प्रभ भगत उधारे। साची जोत प्रकाश कर, प्रभ दुष्ट सँघारे। साची जोत प्रकाश कर, प्रभ सच वरताए विच संसारे। साची जोत प्रकाश कर, प्रभ निवारे सर्ब हँकारे। साची जोत प्रकाश कर, सोहँ शब्द भरे भण्डारे। प्रभ साची जोत प्रकाश कर, मलेच्छां करे ख्वारे। साची जोत प्रकाश कर, जगावे जोत नर अवतारे। साची जोत प्रकाश कर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा शब्द चलाए विच संसारे। साचा शब्द प्रभ जगत चलावणा। एका नाम चार वरन रखावणा । सोहँ साचा शब्द सतिजुग जीवां गावणा। एका
अंक राउ रंक इक्क करावणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत सरूपी जामा पावणा। जोत सरूप प्रभ जामा धारया। कलिजुग अन्तिम अन्त निवारया। बेमुखां मात करे ख्वारया। मदि मासी साचे दर दुरकारया। घनकपुर वासी गुरसिख साचे तेरा कर्म विचारया। वेले अन्त करे बन्द ख़ुलासी, दर आए जो जन निमस्कारया। हउमे ममता विच्चों नासी, सोहँ शब्द देवे अधारया। रिद्ध सिद्ध होए तेरी दासी, साचा प्रभ रिदे चितारया । कोई ना दीसे मदिरा मासी, सतिजुग साचे सच वरता रिहा। झूठी सृष्ट अन्त होए नासी, प्रभ शब्दी शब्द लिखा रिहा। प्रभ चरन प्रीती साची रहिरासी, प्रभ साची बणत बणा रिहा। महाराज शेर सिँघ घनकपुर वासी, साचे लेख लिखा रिहा। गुरसिख साचे तेरा लेखा। प्रभ मिटाए झूठी रेखा। आत्म कढ्ढे भरम भुलेखा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा दर विरले गुरमुख देखा। नाम निधान गुर दर पाईए। आत्म तृखा सर्ब मिटाईए। आत्म साची जोत जगाईए। साचा प्रभ रिधे वसाईए। साचा शब्द धुन देह उपजाईए। साचा राग कन्न सुणाईए। हउमे ममता रोग मिटाईए। साची जोत अन्तकाल विच जोत मिल जाईए। आवण जावण विच जहान गेड़ मिटाईए। पूरन भगवान गुणी निधान, घर आए दर्शन पाईए। चतुर सुजान प्रभ दर बण जाईए। पहली माघ साध संगत मिल, हरि जस गाईए। सोहँ साचा जाप जप जीव, आत्म रस पाईए। सर्ब सृष्ट माई बाप, निहकलंक चरन ओट रखाईए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, चरन धूढ़ सद नहाईए। चरन धूढ़ साचा नहावणा। हउमे विच्चों रोग मिटावणा। प्रभ अबिनाशी घर में पावणा। सर्ब घट वासी रसना सद ध्यावणा। लक्ख चुरासी विच मात गेड़ कटावणा। गर्भ वास फेर ना आवणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पहली माघ जिस दर्शन पावणा। गर्भ वास प्रभ चुकाया। पूरब लहणा प्रभ झोली पाया। गुरमुख साचे जोती मेल मिलाया। कलिजुग झूठी पोह ना सकी माया। निहकलंक सतिगुर साचे सिर उप्पर हत्थ टिकाया। कलिजुग जीव भाण्डे काचे, विच विकार रखाया। बेमुख दर आए नाचे, जिउँ सुंञे घर काया। अग्न जोत प्रभ लाए तमाचे, आत्म अग्न जलाया। गुरमुख ढाले साचे ढांचे, सोहँ ज्ञान दुआया। साचा शब्द जो जन वाचे, प्रगट जोत दरस दिखाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अछल छल कर जगत भुलाया। अछल छल प्रभ आप कराए। कलिजुग जीव सर्ब भुलाए। माया रूपी प्रभ पर्दा पाए। झूठी काया विच विकार चलाए। आत्म साची जोत प्रभ लए छुपाए। अज्ञान अन्धेर विच देह समाए। रसना मदिरा मास आहार रखाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अन्त नर्क निवास कराए। बेमुख प्रभ नर्क निवारे। मदिरा मास करन आहारे। कलिजुग जीव दुष्ट दुराचारे। मानस जन्म कलि गए हारे। लक्ख चुरासी आवण वारे वारे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दुष्टां सदा सँघारे। कलिजुग जीव दुष्ट दुराचारे। ईसा मूसा मुहम्मदी सर्ब होए हँकारे। कलिजुग
माया पाई मति गई मारे। साचा प्रभ वेले अन्त करे ख्वारे। प्रभ दर आए धरत मात संग गऊ पुकारे। रक्खी लाज मेरी रघुपति गिरधारे। द्वापर जामा धार बणिओ ग्वाला आप मुरारे। कलिजुग कर्म कमा ल्या, झल्ली जाए ना सीस कटारे। तेरे दर सीस झुका ल्या, रक्खी लाज आप बनवारे। बेमुखां पाप कमा ल्या, मेरी कीती पति ख्वारे। तेरी चरनी सीस निवा ल्या, नरायण नर निहकलंक अवतारे। जामा घनकपुरी विच पा ल्या, सदी चौधवीं करे ख्वारे। महाराज शेर सिँघ नाउँ रखा ल्या, धरे जोत आप निरँकारे। साचे प्रभ सुणी पुकारा। मातलोक ल्या अवतारा। झूठी देह छड्डया महल्ल मुनारा। जोत सरूपी प्रगट जोत मातलोक ल्या अवतारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जामा धारे सुण पुकारा। दुखीए जीव जगत बिल्लाए। दु:ख भुक्ख सर्ब सताए। राउ रंकां देण सज़ाए। सन्त भगत कोई रहण ना पाए। दुष्ट दुराचार रहे डौरू वाए। धीआं भैणां गए पति गुआए। कलू काल कलि काती गए वरताए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जामा मातलोक विच पाए। कलिजुग जीव होए बेहाला। करन पुकार सुण दीन दयाला। वेले अन्तकाल कलि रक्खी लाज गुर गोपाला। प्रगट जोत विच संसार, प्रभ अनाथां होए रखवाला। मायाधारी प्रभ मारे मार, अन्त कढ्ढे दवाला। निर्धना प्रभ पावे सार, सरधना प्रभ सदा प्रितपाला। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, चार वरन होए रखवाला। राउ उमराउ प्रभ माण गुआए। मायाधारी प्रभ नष्ट कराए। जीव संसारी प्रभ इक्क कराए। सच सुच्च विच देह वरताए। सोहँ साचा शब्द प्रभ चलाए साची नाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साध संगत लए तराए। साध संगत प्रभ बेड़ा बन्न्हया। साचा प्रभ सति कर मन्नया। सोहँ देवे साची दात ना लागे सन्न्हया। बेमुख जीवां पीड़े जिउँ पीड़े गन्नयां। राजा राणा अन्तकाल प्रभ साचे डन्नयां। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साध संगत तेरा बेड़ा बन्न्हया। बेड़ा बन्न्ह प्रभ पार लँघाए। सोहँ साची नाओ चढ़ाए। साचा चप्पू प्रभ दे लगाए। इन्दलोक शिवलोक गुरसिख तजाए। गुरमुख साचा छड्ड ब्रह्मलोक, विच सचखण्ड निवास रखाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अन्त जोती मेल मिलाए। साचे प्रभ मेल मिलाया। जोत सरूपी विच समाया। बेमुख जीवां भेद ना पाया। सोहँ साचा शब्द ना रसना गाया। कलिजुग पापी पाई माया। भरम भुलेखे आपणा आप गुआया। महाराज शेर सिँघ कलिजुग प्रगटे, ना चल आए शरनाया। प्रभ शरन जो जन आए। मानस जन्म सुफल कराए। वेले अन्त जम नेड़ ना आए। साचा प्रभ होए सहाए। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, गुरमुख साचे मेल मिलाए। गुरमुख साचे प्रभ माण दवाया। खण्ड ब्रह्मण्ड वड्आया। विच वरभंड प्रभ जोत प्रगटाया। बेमुख जीवां नज़र ना आया। गुरमुख साचे प्रगट जोत निहकलंक कलि दरस दिखाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा कर्म कमाया। मातलोक प्रभ जामा धार। कलिजुग
प्रगटे निहकलंक अवतार। सृष्ट सबाई करे ख्वार। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, सर्ब खपाए दुष्ट दुराचार। दुष्ट दुराचार प्रभ मिटाए। एका वरन जगत रखाए। एका शब्द जगत वरताए। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, साचा नाम लिखाए। साचा नाम सागर सिंधा। साचा नाउँ वड वड इन्दा। साचा नाउँ जन भिख्या लैंदा। साचा नाउँ महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सच वखंदा। साचा नाउँ सच वपारा। साचा नाम जगत आहारा। साचा नाम जीव अधारा। साचा नाम आत्म ख़ुमारा। साचा नाम करे जोत उज्जयारा। साचा नाम खुल्हावे जीव दस्म दुआरा। साचा नाम देवे महाराज शेर सिँघ जोत सरूप निरँकारा। साचा नाम प्रभ वरताया। साचा नाम गुण निधान, प्रभ झोली पाया। साचा नाम आत्म बाण, प्रभ गुरसिख लगाया। महाराज शेर सिँघ सच सच सच विच देह वसाया। साचा नाम प्रभ की दात। साचा नाम वड करामात। साचा नाम कटावे गर्भवास। साचा नाम उत्तम कराए ज़ात। साचा प्रभ महाराज शेर सिँघ, देवे साची दात। साचा प्रभ सच घर पाओ। साचा प्रभ रिदे वसाओ। साचा प्रभ सोहँ साचा जोग कमाओ। साचा प्रभ अबिनाशी सद रसना गाओ। साचा नाम साचा जाम, पी आत्म तृप्ताओ। साचा नाम साचा काम, रसना हरि गुण गाओ। साचा नाम साचा शाम, प्रभ अबिनाशी घर में पाओ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कलिजुग जीव भुल्ल ना जाओ। साचा नाम सच वपारा। साचा नाम प्रभ भरे भण्डारा। साचा नाम भगत अधारा। साचा नाम जगत वरतारा। साचा नाम वरते विच संसारा। साचा नाम दिखावे हरि का दुआरा। साचा नाम दवावे मोख दुआरा । साचा नाम मिलावे प्रभ अपारा। साचा नाम महाराज शेर सिँघ देवे जीव अधारा। साचा नाम गुण निधान। साचा नाम बली बलवान। साचा नाम मिलावे भगत भगवान। साचा नाम रसना जप जीव होए चतुर सुजान। साचा नाम दरगाह देवे माण। साचा नाम जप पतित पापी तर जाण। साचा नाम देवे महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान। साचा नाम सर्ब सुख। साचा नाम जप उज्जल मुख। साचा नाम जप वास ना होए मात कुक्ख। साचा नाम उतारे जीव आत्म भुक्ख। साचा नाम महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, देवे साचा सुख। साचा नाम आत्म अधारा। साचा नाम करे जोत आकारा । साचा नाम मिटाए देह अन्धयारा। साचा नाम झिराए झिरना अपर अपारा। साचा नाम वरसाए मेघ अमृत धारा। साचा नाम खोल्ह देवे दस्म दुआरा। साचा नाम उपजावे साची धुन्कारा। साचा नाम रसना जप जीव, साचा मिले नाम अधारा । महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, साचा नाम करे वरतारा। साचा नाम प्रभ जाए वंड। साचा नाम धरे वरभंड। साचा नाम चलाए प्रभ विच नव खण्ड। साचा नाम वरते विच ब्रह्मण्ड। साचा नाम पूज हटाए सर्ब पखण्ड। साचा नाम देवे महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, बेमुखां लाए डण्ड। साचा नाम जगत प्रभ
धरया। साचा नाम गुरमुख विरले वरया। साचा नाम रसना जप जीव कलिजुग तरया। साचा नाम गुरमुख विरला पावे प्रभ दर खड़या। साचा नाम देवे महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जो जन आए शरनी पड़या। साचा नाम प्रभ वरताया। साचा नाम सर्ब सुखदाया। साचा नाम देवे दु:ख रोग मिटाया। साचा नाम दे प्रभ साचे भउ चुकाया। साचा नाम साध संगत प्रभ साचे झोली पाया। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, पहली माघ सच भण्डार चलाया। साचा नाम सच वरता के। गुरसिक्खां प्रभ आत्म जोत जगा के। अज्ञान अन्धेर सर्ब मिटा के। हँकार निवारे भरम भुलेखा सारा लाह के। जोत आकार विच जाए दीपक देह जगा के। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, पहली माघ जाए वक्त सुहा के। साचा नाम सर्ब गुणतासा। साचा नाम गुरसिख हिरदे वासा। साचा नाम रसना जप जीव देही दु:ख नासा। साचा नाम देवे महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, वेले अन्त करे बन्द खुलासा। साचा नाम सति सरूर। साचा नाम गुण भरपूर। साचा नाम उपजावे अनहद तूर। साचा नाम देवे महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, वड सूरन सूर। साचा नाम जिस जन पाया। सुन्न समाध प्रभ खोल्ह वखाया। साचा नाम जिस रिदे वसाया। साचा प्रभ प्रगट जोत दरस दिखाया। साचा नाम ना लागे माया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा देवे दान जो जन सरनाई आया। साचा नाम भगत भण्डारी। देवे दात प्रभ गिरधारी। आत्म जोत करे उज्जयारी। देवे माण वड संसारी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा नाम देवे सिक्दारी । साचा नाम प्रभ दर पाया। आत्म दु:ख सर्ब मिटाया । साचा अनन्द निज मांहि उपजाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अमृत झिरना दे झिराया। साचा नाम जो जन जाणे। आत्म रस विरला गुरमुख माणे। जो जन चले प्रभ के भाणे। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, सर्ब कल वरताणे। साचा नाम सर्ब के संग। साचा नाम आत्म चाढ़्हे रंग । साचा नाम अमृत झिरना झिराए गंग। साचा नाम रसना जप जीव पार जाए लँघ। साचा नाम जप जीव प्रभ लाए अंग । साचा नाम साचा दान गुरसिख प्रभ दर मंग। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दर आए मूल ना संग। साचा प्रभ देवणहारा। साचा नाम भरे भण्डारा। साचा नाम गुरसिख साचे वणज वपारा। साचा नाम देवे महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान नर अवतारा। साचा नाम सच घर दस्से। साचा नाम जोत जगाए जिउँ रवि सस्से। साचा नाम जप जीव प्रभ साचा हिरदे वसे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सोहँ साचा शब्द ज्ञान जग दस्से। सोहँ साचा शब्द ज्ञाना । देवे दान वड दानी दाना। रसना जप जीव आत्म उपजे सुख महाना। देवे दरस महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवाना । दे दरस प्रभ दु:ख मिटाए । साचा शब्द प्रभ राग उपजाए । गुरसिख आत्म गई जाग, प्रभ पहली माघ दया कमाए। पूरन होए भाग, जो चल आए सरनाए।
प्रभ साचा पकड़े वाग, वेले अन्त होए सहाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणा वक्त सुहाए। साचा प्रभ वक्त सुहाए। आया वक्त जोत प्रगटाए। भरम भुलेखा सर्ब गंवाए। जोत निरँजण विच मात जगाए। तीन लोक प्रभ सोहँ जै जै जैकार कराए। कलिजुग झूठा भेख प्रभ सर्ब मिटाए। लिक्खया लेख प्रभ सति सति सति वरताए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणी कल वरताए। आपणा खेल प्रभ आप वरताया। रमईआ राम घनईआ शाम, निहकलंक प्रभ नाउँ धराया। सोहँ साचा नाम, प्रभ साचा शब्द लिखाया। साध संगत पिलाए साचा जाम, पहली माघ प्रभ अमृत मेघ बरसाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अमृत आत्म सिंच गुरसिख आत्म रोग मिटाया। पहली माघ पुरब मनाया। साध संगत प्रभ अबिनाशी रसना गाया। कलिजुग जीवां प्रभ पैर पसार सवाया । महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अन्त नर्क निवास रखाया। साचा प्रभ सच वरताए। वेला अन्त कलिजुग अन्त कराए। जीव जन्त होण भस्मंत, प्रभ अग्न जोत लगाए। गुरसिख प्रभ बणाए तेरी बणत, जो चल आए सरनाए। धन्न धन्न धन्न सिख साचे सन्त, पहली माघ प्रभ दर्शन पाए। निहकलंक प्रभ दरस दिखाया। निहकलंक साचा डंक वजाया। निहकलंक राउ रंक इक्क कराया। निहकलंक ऊँच नीच दा भेव चुकाया। निहकलंक राजा राणा तख्तों लाहया। निहकलंक आपणा भाणा कलि वरताया। निहकलंक महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निमाणयां सिर छत्र झुलाया। निहकलंक सिर छत्र झुलाए। जमन किनारे प्रभ चरन रखाए। सिँघ रूप होए प्रभ वाली हिन्द दरस दिखाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप आपणा भेद खुल्हाए। जमन किनारे प्रभ चरन टिकावणा। वाली हिन्द पकड़ उठावणा । साचा शब्द ज्ञान दे, प्रभ साचे चरन लगावणा। साचा हुक्म फ़रमाण दे, साध संगत प्रभ माण दवावणा। सोहँ साचा शब्द निशान दे, प्रभ साचे तिलक लगावणा। एका शब्द गुणी निधान दे, साचे मार्ग लावणा। एका चरन ध्यान दे, प्रभ सर्ब हँकार मिटावणा । आत्म जोत महान दे, प्रभ दीपक जोत जगावणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, वाली हिन्द चरन लगावणा। वाली हिन्द प्रभ दरस दिखाए। जोत सरूपी नज़री आए। दिवस रैण करे बेनन्ती, आपणी भुल बख्शाए। कलिजुग जामा धार प्रभ अबिनाशी आप आपणा रिहा छुपाए। प्रगटे जोत त्रेता राम, रिग वेद अलाए। साचा नाम पिलाए जाम, सती अहल्या भीलणी जाए तराए। महाराज शेर सिँघ पूर कराए काम, जोत सरूपी दरस दिखाए। साचा कर्म प्रभ कमावणा। वाली हिन्द चरन लगावणा। दिल्ली शहर प्रभ आपणा भेत खुल्हावणा। साचा छत्र सीस झुलावणा। वाली दो जहान, सिर हत्थ टिकावणा। साचा भगत भगवान, महाराज शेर सिँघ एह भी वक्त सुहावणा। साचा वक्त प्रभ सुहाए। वाली हिन्द प्रभ सरनाए। चरन धूढ़ मस्तक लाए। पिछली भुल्ल लए बख्शाए। प्रभ अबिनाशी सार ना पाए। जागे भाग भारत मात
निहकलंक चरन टिकाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जुगो जुग जामा विच भारत दे पाए। भारत तेरा भाग अनोखा। प्रगट प्रभ देवे मोखा। सृष्ट सबाई विच रही धोखा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा प्रभ विच जगत अनोखा। भारत वासी कढ सिक्दारे। देवे माण प्रभ विच संसारे। मत मुहम्मदी करे ख्वारे। उठे रूसा लशकर भारे। ईसा मूसा मुहम्मदी कलि पार उतारे। साचा प्रभ जोत सरूप देवे जोत अधारे। वाली हिन्द साचा प्रभ देवे माण अपारे। सच सुच्च सर्ब करे वरतारे। एका नाउँ सोहँ सर्ब वरतारे। राउ रंक वरन बरन इक्क माण दरबारे। ऊँच नीच वाली हिन्द ना विचारे। साचा प्रभ साची जोत आत्म करे उज्जयारे। एका शब्द एका राग, इक्क उपजाए धुन्कारे। सोए भाग जायण जाग, प्रगटे जोत निहकलंक अवतारे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत सरूप विच सिख पसारे। वाली हिन्द तेरी वड्याई। साचे प्रभ आप कराई। साची लिख्त लेख विच सृष्ट रखाई। चार कुन्ट तेरे नाउँ दुहाई। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरा होए सहाई। देवे माण प्रभ विच रूस्सया। खेल मिटावे प्रभ सारी ईसा मूस्सया। अग्न जोत जलाए जिउँ जलाए भूस्सया। महाराज शेर सिँघ सच शब्द लिखावे, मिटावे खेल प्रभ अबनूस्सया। साचा प्रभ सच कलि वाहे। उम्मत नबी रसूल दी अन्त दए खपाए। चार यारां संग मुहम्मद प्रभ दए माण गंवाए। बेमुख होए जीव प्रभ साचा गए भुलाए। वेले अन्त अन्तकाल कलि आपणी पति आप गए गंवाए। साचा प्रभ प्रगट जोत वेले अन्त दए सज़ाए। पीर दस्तगीर ना होए कोए सहाए। पीर पैग़ंबर औलिया कोई रहण ना पाए। एका दिसे एक आकार, चार वरन इक्क हो जाए। सच सच सच वरते विच संसार, प्रभ सोहँ शब्द चलाए। बेमुखां चार कुन्ट प्रभ वहीर दे कराए। महाराज शेर सिँघ जामा धार, अल्ला अलाहू नूर मिटाए। अल्ला आपणा नाम रखाया। कलिजुग जीवां भेव ना पाया। झूठा मार्ग जगत चलाया। आपणा आपणा राह बणाया। साचा प्रभ दिलों भुलाया। दिवस रैण कुकर्म कमाया। एका आण मात रखाया। जीव जन्त सर्ब दुखाया। क्रोध विरोध बहुत वधाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, वेले अन्त कलि प्रगट जोत सभ दा माण गंवाया। साचे प्रभ सर्ब भेख मिटावणा। इक्क मार्ग विच संसार चलावणा। बेमुखां प्रभ नष्ट करावणा। साध संगत प्रभ चरन लगावणा। सोहँ साचा शब्द चार वरन चार कुन्ट वरतावणा। एका चरन ध्यान वाली हिन्द दवावणा । प्रगट जोत घनईए शाम, जोत सरूपी दरस दिखावणा। पूरन जोत पूरन परमेश्वर प्रभ सर्ब विच समावणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा शब्द लिखावणा। साचे प्रभ तेरी साची गाथ। सोहँ शब्द चलाया, सतिजुग साचा राथ। होए सहाई साचा प्रभ त्रैलोकी नाथ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साध संगत सिर रक्खे हाथ। साध संगत तेरी वड्याई । साची दात प्रभ दर पाई। आत्म इच्छया प्रभ पूर कराई। गुण निधान प्रभ साची वस्त झोली
पाई। आत्म देवे ब्रह्म ज्ञान, प्रभ सर्ब सुखदाई। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा कर्म कमाई। साचा कर्म प्रभ कमाया। जामा मातलोक विच पाया। निहकलंक प्रभ नां रखाया। त्रैलोकी नाथ जगत पित रघुराया। खण्ड ब्रह्मण्ड प्रभ दे उलटाया । चौथे जुग अन्तकाल प्रभ अन्त दे कराया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, ब्रह्मा माण गंवाया। ब्रह्मा ब्रह्मलोक तजाए। साचा प्रभ अन्त कराए। बीती अवध जो प्रभ लिखाए। प्रभ साचे की कार, प्रभ साचा रिहा कमाए। अन्तकाल चौथे जुग प्रभ सारी खेल मिटाए। ब्रह्मा ब्रह्म सरूप विच जोती मेल मिलाए। साचा गुरसिख पाल विच ब्रह्मलोक बहाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सतिजुग साचा मार्ग लाए। ब्रह्मलोक गुरसिख बहाए। सृष्ट सबाई हत्थ फड़ाए। प्रभ अबिनाशी सिर हत्थ टिकाए। साचा शब्द प्रभ धरवास रखाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साची लिख्त आप लिखाए। साचा गुरसिख सच धाम बहाए। ब्रह्मा वेला अन्त कराए। अन्त जोती मेल मिलाए। जुग चौथे वेला अन्त कराए। सतिजुग साचा मार्ग लगाए। आप आपणा नाउँ धराए। सोहँ शब्द जै जै जैकार कराए। चार वरन शरन लगाए। एका दर दरबार सर्ब दिखाए। साची जोत आप प्रगटाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जामा घनकपुरी विच पाए। लोक परलोक जीव ना जाणे। जैसा सुणे तैसा वखाणे। प्रभ अबिनाशी सद अभेद, आपणा भेद ना किसे वखाणे। वडे वडे देवी देव, दर प्रभ साचा दिस ना आणे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत सरूप सर्ब विच समाणे। कलिजुग जीव ना पाए भेदा। भेद ना जाणे चारे वेदा। प्रभ अबिनाशी सदा अभेदा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुण ज्ञान देवे चारे वेदा। प्रभ का भेद किसे ना जाणया। जैसा जणाए प्रभ तैसा सर्ब वखाणया। गुरमुख विरले रंग प्रभ साचे माणया। कलिजुग जीव भुल्ले अञ्याणया। कलिजुग माया पाई राजे राणया। जोत सरूपी प्रभ दिस ना आए, चतुर सुघड़ स्याणया। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, सद वरते आपणे भाणया। साचा भाणा प्रभ वरताया। आपणा भेख जगत वटाया। साचा लेख जोत सरूप लिखाया। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, कलिजुग जीवां दिस ना आया । साचा प्रभ गुरसिख समाए। साची जोत विच देह टिकाए। नाड़ी बहत्तर बन्द कराए। सिँघ आसण बैठ चतुर्भुज कहाए। बैकुण्ठ निवासी विच मात दे आए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक कलि नाउँ धराए। निहकलंक कलि नाउँ रखाया। जोत सरूपी प्रभ भेख वटाया। दर दरबार किसे विरले गुरमुख पाया। दुष्ट दुराचार बेमुखां प्रभ लिखाया । आत्म अधार प्रभ सोहँ शब्द चलाया। विच संसार साध संगत प्रभ वड्आया। बेमुख जीवां बेड़ा विच मँझधार रुढ़ाया । महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा लेख लिखाया। कलिजुग लेख प्रभ चुकाया। कलिजुग काया दे खपाया। जूठ झूठ प्रभ नष्ट कराया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, झूठा खेल मिटाया। झूठे जीव झूठा
पसारा। झूठा वेस कलि झूठा वरतारा। झूठे धन्दे भुल्ला सर्ब संसारा। मदिरा मास करन आहारा। प्रभ अबिनाशी प्रगट्या मूर्ख जीव ना करन विचारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर अवतारा। निहकलंक नरायण नर। साची जोत मात जाए धर। चार वरन देवे प्रभ एका वर। प्रभ चरन लाग ऊँच नीच सभ जायण तर। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, मस्तूआणा बणावे साचा सर। साचा सर साचा धाम। साचा प्रभ पूर कराए काम। साचा प्रभ साचा रखावे नाम। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, माण देवे विच जहान। मातलोक प्रभ जोत आकारा। विच पाताल प्रभ नैण मुँधारा। विच अकाश जगाए जोत अगम्म अपारा। पारब्रह्म तेरा रूप न्यारा। दिस ना आए जोत सरूप, अन्त ना पारावारा। कलिजुग प्रगट्या प्रभ साचा भूप, राणयां करे ख्वारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा दर साचा दरबारा। साचा प्रभ सच दरबारे। साचा प्रभ सदा निराहारे। साचा प्रभ जोत अधारे। साचा प्रभ वड संसारे। साचा प्रभ महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत निरँकारे। साचे प्रभ दया कमाया। अमृत मेघ प्रभ वरसाया। वेले अमृत गुर संगत मुख चुआया । वड वड भाग होए विच मात, प्रभ अबिनाशी तेरी सेव कमाया। सोहँ साचा शब्द उपजावे राग, अनहद धुन उपजाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पहली माघ साध संगत साचा नाम दवाया। अमृत साचा प्रभ दर पाईए। आत्म तृखा सर्ब मिटाईए। आत्म बुझी दीव फिर जगाईए। सति सति सति सरूप प्रभ सति हो जाईए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पहली माघ कर दरस निजानंद उपजाईए। निजानंद प्रभ उपजाए। आत्म झिरना प्रभ दे झिराए। अमृत आत्म प्रभ दे वरसाए। अमृत बूंद विच कँवल दे चुआए। खुल्हे कँवल गुरसिख तेरा, दस्म दुआर दी बूझ बुझाए। आत्म होए उज्जयार, प्रभ अज्ञान अन्धेर दे मिटाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत सरूपी दरस दिखाए। द्वार दस्म प्रभ खुल्हाया। स्वच्छ सरूप प्रभ दरस दिखाया। गुरमुख साचे प्रभ साचा भेद खुल्हाया। सुरत शब्द दा मेल कर, प्रभ शब्दी मेल मिलाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, बिन बाती बिन तेल आत्म दीप जगाया । आत्म दीपक प्रभ जगाए। अज्ञान अन्धेर सर्ब मिटाए। साची जोत विच ललाट जगाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साध संगत पहली माघ तेरे उप्पर दया कमाए। अमृत मिल्या आत्म रस। प्रभ अबिनाशी होया वस। सतिजुग साचा राह प्रभ जाए दस। कलिजुग माया प्रभ दर तों जाए नस्स। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जगाए जोत जिउँ रवि ससि। साचा अमृत प्रभ प्आया। सांतक सति सति सति वरताया। राजस तामस विच्चों गंवाया। काम क्रोध हँकार चलाया। साध संगत साचा शब्द सुणाया। साचा फ़रमाण धुरदरगाहों आया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा कर्म कमाया। साचा शब्द प्रभ सुणाए। साध संगत प्रभ दे वरताए। गुरमुख साचे साध संगत
मिल जाए। साचा मार्ग सतिगुर साचा, प्रगट जोत आप लगाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका राह चलाऐ। साचा राह प्रभ चलाया। साचा शब्द प्रभ उपजाया। प्रभ अबिनाशी रसन अलाया। रसना जप जीव आत्म रस पाया। साचा अमृत प्रभ दर पीव, हउमे रोग गंवाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अमृत मेघ आप वरसाया। अमृत वरताए प्रभ गिरधारा। आत्म दु:ख सर्ब निवारा। मिटे अन्धेर किया उज्जयारा। साचा प्रभ विच पसारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक अवतारा । निहकलंक तेरी माया। आपणा आप जगत भुलाया। बेमुख जीवां भेद ना पाया। गुरसिख साचे मेल मिलाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, प्रगट जोत दरस दिखाया। भरम निवारया प्रभ, साची जोत प्रगटा। भरम निवारया प्रभ, सन्त जनां नूं सोझी पा। भरम निवारया प्रभ, मंज़ल मंज़ल दए पुचा। भरम निवारया प्रभ, चौथे पद दा भेद खुल्हा। भरम निवारया प्रभ, आत्म त्रैकुटी खुल्हा। भरम निवारया प्रभ, आत्म जिंदा देवे लाह। भरम निवारया प्रभ, विच साची जोत जगा। भरम निवारया प्रभ, अज्ञान अन्धेर दए मिटा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दूसर कोए ना। प्रभ साचे की साची सोए। एका एकँकार जोत बिलोए। करे प्रकाश विच तिंन लोए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरे गुण जाणे कोए। साचा दर सच घर ते पाया। नानक निरँकारी दर मंगण आया। इक्क ओंकार सतिनाम साचा दान प्रभ झोली पाया। विच मात आण, कलिजुग जीवां कन्न सुणाया। जामे दस भेस वटा, साचा मग चलाया। प्रभ अबिनाशी साचा हुक्म दए सुणा, साचा शब्द जगत कमाया। अन्त कर के वाह वाह, प्रभ साचे दर रसना गुण गाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणा भेद खुल्हाया। गुर नानक एह शब्द लिखाए, निहकलंक तेरी ओट रखाए। गुर गोबिन्द एह शब्द लिखाया, निहकलंक तेरी शरनाए। निहकलंक पाए सार, वेले अन्तकाल कलि करे ख्वारे। वड जामा जोत सरूप कलि प्रभ धारे। जोत सरूप सृष्ट सबाई प्रभ मार मारे । महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सर्ब तांईं करे ख्वारे। जोत सरूप प्रभ जगत जलाया। सोहँ साचा बाण लगाया। दु:ख रोग विच संसार वधाया। मदिरा मास रसना विकार चलाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत सरूपी कलिजुग जीव खपाया। जोत सरूप प्रभ मारे मार। दुष्टां प्रभ करे ख्वार। बेड़ा डोबे अद्ध विचकार। गुरमुख साचे प्रभ जाए तार। देवे दरस प्रभ मुरार। एका राम एका शाम निहकलंक अवतार। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, सच करे वरतार। सच सच प्रभ वरताए। कलिजुग भेख सर्ब मिटाए। सतिजुग साचा मार्ग लाए। सोहँ साचा शब्द रसन जपाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, चार वरन सरन लगाए। चार वरन प्रभ शरन लगावणा। बाकी भेख सर्ब मिटावणा। एका दर दरबार, प्रभ साचे जगत रखावणा। निहकलंक अवतार नर, साचा भाणा कलि वरतावणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं
भगवान, चार कुन्ट रसना गावणा। चार कुन्ट प्रभ रसना गाया। देवी देव ना किसे मनाया। एका चरन धूढ़ प्रभ साचे शरनाया। कलि कलेश प्रभ मगरों लाहया। सद सद सद अदेस जिस रसना गाया। प्रभ साचा आत्म सद प्रवेश, साचा शब्द रिदे वसाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरसिख तेरा होए सहाया। गुरसिख कलिजुग माणक मोती। प्रभ साचे की साची जोती। साध संगत होए एका गोती। रसना जप आत्म मैल दुरमति धोती। महाराज शेर सिँघ सतिगरु साचा, सृष्ट सबाई रही सोती। सृष्ट सबाई प्रभ भुलाया। आलस निंदरा रिदे वसाया। साचा दर दरबार दिस ना आया। आत्म अन्ध अंध्यार, भरम भुलेखा लाहया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, भाणा कलि वरताया। साचे प्रभ सच कर्म कमाया। गुरमुख साचे माण दुआया। साचा दर दरबान ध्रू हटाया। प्रभ साचे मेहरवान, साचे दर सवरन बहाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा कर्म कमाया। साचे दर गुरसिख टिका के। प्रभ अबिनाशी दर दरबान रखा के। सर्ब घट वासी एका चरन ध्यान दुआ के। घनकपुर वासी बैठाए साची जोत जगा के। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरसिक्खां जाए माण दुआ के। गुरसिख साचे प्रभ माण रखाया। सचखण्ड निवासी सचखण्ड निवास दुआया। कलिजुग झूठा मोह जंजाल चुकाया। साचा दर साचा घर प्रभ सुहाया । महाराज शेर सिँघ गुरसिख साचा, साचे धाम पुचाया। गुरसिख साचा प्रभ रंग राता। झूठे छड्डे भैण भ्राता। एका साचा प्रभ चरनी नाता। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका दर तेरा साचा जाता। साची जोत सदा निरँकारा । जगे जोत अगम्म अपारा। धन्न धन्न धन्न गुरसिख मिले प्रभ अपारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरा सति पसारा। साचा धाम गुर दरबार। धरे जोत प्रभ अपार। भगत जनां प्रभ जाए तार। रक्खे लाज विच संसार। मात गर्भ ना आवे दूजी वार। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, गुरसिख साचे विच बिठाए सच दरबार। साचा प्रभ सच दरबारे। साचा प्रभ सर्ब पसारे। साचा प्रभ सदा निराहारे। साचा प्रभ गुरसिख साचे, साची बख्शे सिक्दारे। साचा प्रभ चार वरन कराए पनिहारे। साचा प्रभ महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पहली माघ जोत करे उज्जयारे। साचा प्रभ सर्ब दु:ख भंजन । साचा प्रभ जोत निरँजण। साचा प्रभ साध संगत चरन धूढ़ देवे साचा अंजन। साचा प्रभ महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, चरन द्वार सतिजुग साचा मजन। सतिजुग साचा साचा धामा। धरे चरन साचा रामा। घनकपुरी प्रभ पहरया जामा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जिउँ द्वापर शामा। साचा प्रभ सर्ब का दाता। साचा प्रभ सर्ब का ज्ञाता। साचा प्रभ सर्ब पित माता। साचा प्रभ, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका बख्शे चरनीं नाता। गुरसिख साचे गुर दर आओ। जन्म जन्म दी मैल गंवाओ। आवण जावण गेड़ चुकाओ। सचखण्ड निवास रखाओ। प्रभ अबिनाशी दरस सद पाओ। महाराज
शेर सिँघ विष्नूं भगवान, चरन लाग मानस जन्म सुफल कराओ। मानस जन्म जिस जन जाणया। लक्ख चुरासी विच पछाणया। चरनी डिग्गे होए निमाणया। देवे दान प्रभ भगवानया। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, साध संगत सिर हत्थ टिकाणया। साध संगत तेरी वड्याई। प्रभ अबिनाशी सेव कमाई। प्रभ साचे सिर छत्र झुलाई। रंग रंगीला माधव, वेले अन्त होए सहाई। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पहली माघ जोत प्रगटाई। पहली माघ जोत प्रगटा। साचा शब्द जाए सुणा। कलिजुग वेला अन्त प्रभ जाए जणा। विरला गुरमुख सन्त, चरनी डिग्गे आ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, चरन लाग जीव, लग्गे ना तत्ती वा। चरन लाग सर्ब सुख पाओ। साचा प्रभ रिदे वसाओ। आत्म दु:ख भुख सर्ब गंवाओ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे सद रख मिलण दा चाउ। आया वक्त वक्त अख़ीर। जन भगतां प्रभ कट्टे भीड़। कलिजुग तोड़े प्रभ हड्डी रीड़। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, बेमुखां जाए पीड़। बेमुखां प्रभ पीड़ पिड़ाया। कलिजुग उलटी लट्ठ गिडाया। मदि मासी प्रभ नर्क निवास दुआया। गुरमुखां प्रभ जाए तार, सोहँ शब्द जिस रसना गाया। वेले अन्त प्रभ साचे बैकुण्ठ निवास दुआया। महाराज शेर सिँघ तेरा सच दरबार, पहली माघ विच मात दे लाया। पहली माघ प्रभ पूरन आसा। साध संगत प्रभ देवे पूरन भरवासा। साचा प्रभ साध संगत सद रक्खे वासा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सोहँ जपाए स्वास स्वासा। सोहँ शब्द देवे अधार। पतित पापियां जाए तार। अमृत झिरना झिराए अपार। आत्म तृखा मिटाए, प्रभ किरपा धार। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा साध संगत जाए दु:ख निवार। दु:ख रोग प्रभ मिटाए। काया रोग कोई रहण ना पाए। साचा जोग कोई गुरसिख कमाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, रसना जप जीव बेड़ा पार कराए। रसना जप जीव आत्म रस पाया। साचा मार्ग दस्स, प्रभ साचे राह चलाया। गुरमुख साचे दर आए नस्स, पहली माघ दरस दिखाया। जन हिरदे गया वस, प्रभ साचे कर्म कमाया। बेमुखां अन्धेर जिउँ चन्द मस, प्रभ साचा नज़र ना आया। कलिजुग जीव दर जायण नस्स, सोहँ शब्द प्रभ बाण चलाया। गुरमुख आत्म मिल्या साचा रस, सोहँ रसना गाया। पहली माघ साध संगत, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान तेरा होए सहाया। साध संगत गुर दर आए। साचा वर गुर दर पाए। अवतार नर हरस मिटाए। जीव चरनीं पड़ प्रभ रोग गंवाए। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, शरन पड़े दी लाज रखाए। साचे प्रभ दी साची माया। सृष्ट सबाई कलि भुलाया। वेला अन्त ना किसे जणाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणा भेद आप छुपाया। आपणा भेद प्रभ आप छुपाया। प्रगट जोत निहकलंक गुरसिक्खां दरस दिखाया। बेमुखां कलिजुग प्रभ का भेव ना पाया। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा गुरमुखां सद होए सहाया। लेख
मिटाया आप प्रभ वड बण लिखारी। लेख मिटाया आप प्रभ, वड संसारी। लेख लिखाया आप प्रभ, जीव जन्त अधारी। लेख लिखाया आप प्रभ, कलिजुग भुल्ले मायाधारी। लेख मिटाया आप प्रभ, कलिजुग जीवां करे ख्वारी। लेख लिखाया आप प्रभ, निहकलंक नरायण नर अवतारी। लेख लिखाया आप प्रभ, सच जोत प्रगटा के। लेख लिखाया आप प्रभ, कलिजुग भेख जाए मिटा के। लेख लिखाया आप प्रभ, सतिजुग साचा जाए ला के। लेख लिखाया आप प्रभ, पहली माघ सतिजुग उत्तम दिवस लिखा के। लेख लिखाया आप प्रभ, करोड़ तेतीस चरन बहा के। लेख लिखाया आप प्रभ, जन भगतां जाए माण दवा के। लेख लिखाया आप प्रभ, कलि साची जोत प्रगटा के। लेख लिखाया आप प्रभ, राउ रंक इक्क करा के। लेख लिखाया आप प्रभ, राउ जाए भिक्ख मंगा के। लेख लिखाया आप प्रभ, सिँघासण बैठे जोत जगा के। लेख लिखाया आप प्रभ, घनकपुर वासी कलंकनिह नाउँ रखा के। लेख लिखाया आप प्रभ, कलिजुग मिटाए सतिजुग साचा जाए ला के। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जामा मातलोक विच पा के। लेख लिखाया आप प्रभ, गुरसिक्खां माण दवाए। लेख लिखाए आप प्रभ, ब्रह्म ज्ञान दवाए। लेख लिखाया आप प्रभ, गुरमुख जोत जगाए। लेख लिखाया आप प्रभ, सन्त जनां दे वड्याए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साची जोत प्रगटाए। साचे प्रभ लेख लिखाया। गुरमुख साचे प्रभ साचे मार्ग लाया। एका शब्द राग धुन नाद, प्रभ आत्म विच वजाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जै जै जैकार कराया। पहली माघ सति वरतार। पहली माघ साध संगत तेरे भरे भण्डार। पहली माघ दर दसावे हरि का द्वार। पहली माघ प्रभ साचा अमृत बरखे किरपा धार। पहली माघ चार वरन दसावे एका दरबार। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, सति सति सति कराए प्रभ वरतार। साचे प्रभ नाद वजाया। सोहँ साचा शब्द उपजाया। बावन रूप जोत सरूप चार वेद सुणाया। तीन लोक प्रभ अबिनाशी जै जैकार कराया। गण गंधर्ब सिर फूलन बरखा लाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कलिजुग जामा धार साध संगत सिर हत्थ टिकाया। साचा प्रभ सदा ब्रह्मादी । प्रगटे जोत आदि जुगादी। एका धुंन उपजावे अनादी। साध संगत रसना सदा अराधी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत सरूप सदा विस्मादी। गुरमुख साचे प्रभ सदा समाए। साचा प्रभ प्रगट जोत दरस दिखाए। साचा भेद सर्ब खुल्हाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सर्ब थांईं रिहा समाए। साचा प्रभ देवे ब्रह्म ज्ञाना। साचा प्रभ देवे चरन ध्याना। साचा प्रभ बख्शे चरन धूढ़ इशनाना। साचा प्रभ महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवाना। साचा सतिगुर सतिजुग आए। निहकलंक माण दवाए। पहली माघ तिलक लगाए। विच ललाट जोत जगाए। साचे सन्त प्रभ माण दवाए। चार वरन लाए शरनाए। हँकार निवार प्रभ पकड़ ल्याए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा हुक्म
सति कराए। सतिगुर साचा सतिजुग लाए। सन्त मनी सिँघ साची जोत प्रगटाए। साचा छत्र उप्पर सीस झुलाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, विच मात साचा माण दवाए। साचे प्रभ सच माण दुआवणा। राउ रंक सभ चरन लगावणा। साचा शब्द सति वरतावणा। निहकलंक अवतार नर, महाराज शेर सिँघ नाउँ धरावणा। साचा प्रभ सच दे वड्याई। साची वस्त सच दर ते पाई। प्रभ अबिनाशी कलि सेव कमाई। दिवस रैण कलम चलाई। लिख्त लेख अपार कर, पूरन घाल कमाई । महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सतिजुग साचे माण दवाई। पूरन घाल सन्त जन घाली। देवे जोत प्रभ बनवाली। प्रगटे जोत हिन्द बाग़ दा माली। रक्खे लाज आप पति रखवाली। साचा दर दरबार साध संगत दर खड़्ही सवाली। पूरन भरे भण्डार प्रभ कोए ना जाए दर तों खाली। पहली माघ प्रभ जाए तार, महाराज शेर सिँघ साध संगत रखवाली। पूरन सन्त प्रभ सेव कर। लिख्त लेख लेख लिख्त जगत धर। दु:ख भुक्ख देह उत्ते जर। प्रभ अबिनाशी सेव गया कर। राजे राणयां कोलों ना गया डर। एका ओट निहकलंक अवतार नर। सन्त मनी सिँघ गया तर। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका सूज्झया साचा दर। सेवा साची पूरन घाला। प्रभ साचा करे आप प्रितपाला। सतिजुग साचे प्रभ साचा होए रखवाला । महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साची माला। साचा नाम प्रभ देवे दाना। जगाए जोत विष्नूं भगवाना। साध संगत सद बलि बलि जाणा। वड दाता वड बख्शे गुण गुणी निधाना। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सति पुरखां सदा समाना । साचे प्रभ दान दर दिया। मिल्या फल जो कलि किया। साचा नाम प्रभ दर पिया। निर्मल होया कलिजुग जिया। आत्म जोत जगाए प्रभ साचा दिया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जो किछ वरते आपणा किया। करे कराए आप प्रभ, सर्ब कला समरथ। खेल कराए आप प्रभ, सभ किछ रक्खे हत्थ। वेख वखाए आप प्रभ, शब्द सरूपी पाए नत्थ। भरम चुकाए आप प्रभ, महाराज शेर सिँघ महिंमा सदा अकथ्थ। भरम निवार प्रभ भउ चुकाए। हरि का द्वार प्रभ दे वखाए। किरपा धार जन दया कमाए। विच संसार साचा माण रखाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जिस जन देवे सो जन पाए। देवन को प्रभ एक दातारा। मंगण खड़्हे कोट दुआरा। साचा प्रभ वड भतारा। कोट रूप पसरया विच संसारा। गुण निधान सर्ब सुख दाता, गुरमुख विरला जाणे पसारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सतिजुग दसावे हरि का दुआरा। साचा प्रभ सच थान सुहाए। साची जोत विच टिकाए। आपणा भेव वड देवी देव सर्ब खुल्हाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा शब्द सच चलाए। उठ जीव जाग, प्रभ कलि विच आया। उठ जीव जाग, वेला अन्त प्रभ अन्त कराया । उठ जीव जाग, क्यों माया भरम भुलाया। उठ जीव जाग, क्यों आपणा मूल गंवाया। उठ जीव जाग, कर दरस प्रभ रघुराया।
उठ जीव जाग, आत्म त्याग मदिरा मास जो आहार बणाया। उठ जीव जाग, प्रभ चरनी लाग कर दरस आत्म सुख पाया। रागन राग, प्रभ सोहँ साचा राग उपजाया। उठ जीव जाग, पहली माघ प्रभ साचा शब्द सुणाया। उठ जीव जाग, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत सरूप जगत पित आया। उठ जीव जाग, प्रभ भए कृपाला। उठ जीव जाग, कर दरस प्रभ दीन दयाला। उठ जीव जाग, जगत पित आप रखवाला। उठ जीव जाग, महाराज शेर सिँघ कर दरस, आत्म जोत जगाए जिउँ ज्वाला। पंचम पंचम पंचम, प्रभ पंचम आया। पंचम पंचम पंचम, प्रभ पंचम राग अलाया। पंचम पंचम पंचम, प्रभ पंचम जोत जगाया। पंचम पंचम पंचम, प्रभ पंचम शरन लगाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सतिजुग पंचम हत्थ फड़ाया। पंचम देवे प्रभ सिक्दारी। पंचम देवे वड वड सरदारी। पंचम कराए जगत विहारी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत सरूप जोत निरँकारी। सतिजुग तेरी वड वड्आया। पंचम प्रभ मुख रखाया। रंग रंग रंग प्रभ साचे लाया। मंग मंग मंग, दान प्रभ साचे झोली पाया । अंग अंग अंग, गुरमुख साचा अंग लगाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणा बिरद रखाया। आपणा बिरद प्रभ संभारया । जोत सरूपी जामा धारया। एका अंक नरायण नर अवतारया। सोहँ साचा डंक, चार कुन्ट धुन्कारया। प्रभ सुणाए राउ रंक, इक्क दर दिसे दरबारया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सोहँ साचा शब्द सतिजुग भण्डारया। एका दर एका दरबारा। एका नाम एका अधारा। एका जोत निहकलंक, नरायण नर अवतारा। एका शब्द एका धुन्कारा। पहली माघ साध संगत प्रभ भरम निवारनहारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सोहँ वरतावे चलावे सच भण्डारा। एका शब्द प्रभ चलाए। चार वरन प्रभ सुणाए। साचा ब्रह्म ज्ञान दुआए। गुरमुख साचे प्रभ आत्म दरस दिखाए। जो जन रसना सोहँ वाचे, प्रभ आत्म साची जोत प्रगटाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरसिख साचे तेरा लहणा जगत मुकाए। रसना जप रसन रसईआ। सोहँ चलाई प्रभ साची नईआ। सोहँ साचा शब्द जपईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरा अन्त ना पारा वईआ। अन्त ना जाणे प्रभ का कोए। प्रभ अबिनाशी जुगो जुग होए। साची जोत जगत बिलोए। जोत प्रकाश करे त्रैलोए। एका आकार जुगो जुग होए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरा अन्त ना जाणे कोए। जोत जगाए जगत प्रभ, भरम भुलेखा लाह। जोत जगाए जगत प्रभ, कलिजुग जीव लए भुला। जोत जगाए जगत प्रभ, आपणा आप रिहा छुपा। जोत जगाए प्रगटाए आप प्रभ, झूठी देह तजा। जोत जगाए आप प्रभ, विच साचे सिख रिहा समा। जोत जगाए आप प्रभ, नाड़ी बहत्तर बन्द दए करा। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, गुरसिख साचे विच डेरा ला। निहकलंक कलि खेल न्यारा। जोत सरूप किया पसारा। भेख धार भुलाया सर्ब संसारा। महाराज शेर सिँघ
सतिगुर साचे, तेरा अन्त ना पारावारा। कलिजुग भेख प्रभ साचे धारया। जोत सरूपी खेल रचा ल्या। गुरसिख साचे विच जोत सरूपी समा रिहा। कलिजुग झूठा अन्ध अंध्यार, प्रभ साचा दिस ना आ रिहा। गुरमुख साचे आत्म जोत उज्जयार, प्रभ सोहँ नाम जपा रिहा। महाराज शेर सिँघ भरे भण्डार, पहली माघ वक्त सुहा ल्या। पहली माघ प्रभ भरे भण्डार। देवन को प्रभ एक दातार। सृष्ट सबाई खड़्ही प्रभ दरबार। देवे दरस दान सोहँ शब्द करे वरतार । महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, साध संगत जाए तार। सच दरबार प्रभ दरबारी। सच्चा प्रभ शब्द पसारी। जोत निरँजण निहकलंक विच मात अवतारी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कलि कीती खेल न्यारी। अचरज खेल कलिजुग प्रभ किया। जोत सरूपी जगाया दिया। प्रगट जोत निहकलंक सतिजुग रखाई साची नीआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरा निर्मल किया जिया। साचा प्रभ नैण मुँधारी। साचा प्रभ भगत उधारी। साचा प्रभ कृष्न मुरारी। साचा प्रभ राम अवतारी। साचा प्रभ बावन भेख धारी। साचा प्रभ कलिजुग जामा धारे निहकलंक अवतारी। साचा प्रभ बेमुखां करे ख्वारी। साचा प्रभ चार वरन एका जोत करे उज्जयारी। साचा प्रभ सोहँ देवे शब्द अधारी। साचा प्रभ गुण निधान नर अवतारी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरसिख सोहण चरन दुआरी। साचा प्रभ सच घर आया। साचा प्रभ प्रगट जोत सच थान सुहाया। साचा प्रभ निहकलंक जोत सरूपी भेख वटाया। साचा प्रभ महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साध संगत तेरा होए सहाया। सतिगुर साचा सच दरबार। सतिगुर साचा सच वरते वरतार। सतिगुर साचा साध संगत जाए तार। सतिगुर साचा शब्द चलाए अपर अपार। सतिगुर साचा गुरसिख तारे कर निगम विचार। सतिगुर साचा महाराज शेर सिँघ निहकलंक अवतार। साचा प्रभ सर्ब का ज्ञाता। साचा प्रभ वड दानी दाता। साचा प्रभ भगत जनां पित माता। साचा प्रभ आपणे रंग राता। साचा प्रभ कलिजुग प्रगट्या पुरख बिधाता। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, चरन प्रीती साचा नाता। चरन पड़े जो जन आए। शरन पड़े दी लाज रखाए। चरन धूढ़ जन मस्तक लाए। लिक्खया लेख प्रभ दए मिटाए। साचा प्रभ दे लेख लिखाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जामा धार निहकलंक बहत्तर जामे लिख्त कराए। साचे प्रभ वड कर्म कमावणा। भगत जनां लेख लिखावणा । चार वरन चार जुग माण दुआवणा। निहकलंक अवतार नर, प्रभ अबिनाशी आप अख्वावणा। झूठी सृष्ट सर्ब भुलावणा । महाराज शेर सिँघ कलिजुग विरले गुरमुख गावणा। बेमुखां प्रभ दिस ना आए। गुरमुखां प्रभ रिहा समाए। दिवस रैण रैण दिवस, गुरसिख साचे दरस दिखाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे दया कमाए। गुरसिख सोए गुर साचा जागा। आलस निंदरा प्रभ दर तों भागा। साचा शब्द प्रभ उपजावे अनरागा। अनहद धुन प्रभ वजाए
वाजा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साध संगत तराए पहली माघा। पहली माघ तेरी सति कमाई। सति पुरख निरँजण तेरी जोत जगाई। सतिजुग साचे प्रभ साचा जाए माण दुआई। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साची देवे वड्याई। साचा प्रभ दे वड्आया। सतिजुग साचे माण दुआया। पहली माघ जन्म दुआया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, बणया आप दाई दाया। गुरमुखां जोत जगाए, प्रभ साचा भूप। गुरमुख साचे प्रभ रिहा समाए, ना दीसे रंग रूप। गुरमुख साचे दरस दिखाए, प्रभ प्रगट जोत जोत सरूप। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, करे उज्जयार विच देह अन्ध कूप। जोत सरूप प्रभ प्रकाशया। अज्ञान अन्धेर गुरसिख नास्सया। साचा शब्द हिरदे वास्सया। सोहँ जप स्वास स्वास्सया। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, साचा देवे नाम भरवास्सया। साची धुंन सची धुन्कार। सोहँ शब्द प्रभ कराए जै जै जैकार। बेमुखां प्रभ मारे कर ख्वार। गुरमुखां देवे दरस अगम्म अपार। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, साध संगत तेरा सहार। कलिजुग आया कृष्न मुरारा। छड्डया झूठा देह मुनारा। जोत सरूपी पसर पसारा। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, सच करे वरतारा। साचे प्रभ तेरी साची कल। वेला अन्त ना जाए टल। आवे वक्त ना लावे घड़ी पल। सृष्ट सबाई जाए हल। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरा खेल अचल। प्रभ साचे का साचा खेल। गुरसिख तेरा साचा मेल। जोत जगे बिन बाती तेल। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, साचा सज्जण सुहेल। साचे धाम प्रभ सुहाया। प्रगट जोत जोत जगाया। जोत सरूपी प्रभ साचे मेल मिलाया। धन्न धन्न धन्न सिँघ पाल चल प्रभ शरनी आया। प्रभ अबिनाशी किरपा निध, तेरे सीस छत्र झुलाया । तेरे कारज कीने सिद्ध, सिर तेरे हत्थ टिकाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, देवे माण सवाया। आवण जाण प्रभ भेद चुकाई। एका जोत चार जुग विच ब्रह्मण्ड जगाई। साचे प्रभ साची दात तेरी झोली पाई। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सृष्ट सबाई हत्थ फड़ाई। गुरसिख प्रभ चरन हज़ूर। साध संगत ना दिसे दूर। मस्तक लाए चरन धूढ़। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आत्म रंग चढ़ाए गूढ़। साचा दरबार विच मात लगाया। सर्ब घट वासी खिच चरन बहाया। सुर नर मुन जन प्रभ सेव लगाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सिर तेरे छत्र झुलाया। साचा प्रभ साचा नूरे। दे दरस आत्म करे भरपूरे। गुरसिख साचा प्रभ साचा सरधा पूरे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अनहद शब्द वजावे तूरे। अनहद शब्द तेरी धुन्कार। मातलोक होए उज्जयार। बैकुण्ठ निवासी आए विच दरबार। चरन धूढ़ गुरसंगत जाए तार। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, मातलोक आया जामा धार । साचा प्रभ सच दरबारा। साचा प्रभ पहली माघ गुरसिक्खां देवे मोख दुआरा। साचा प्रभ देवे दरस अगम्म अपारा। साचा प्रभ महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा देवे मुक्त दुआरा। साचा
प्रभ मुक्त दुआरी। साचा प्रभ दुतर तारी। साचा प्रभ कलि पार उतारी। साचा प्रभ गुरसिख तेरी जाए पैज संवारी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन भगतां करे जोत उज्जयारी। प्रगटे जोत प्रभ अबिनाशा। मातलोक किया प्रकाशा। साध संगत प्रभ किया वासा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, होए दासन दासा। गुरसिख तेरी उत्तम जाती। जोत जगाई ला आत्म बाती। देवे दरस प्रभ सुत्तयां राती । महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सर्ब सुख दाती। गुरमुख साचे प्रभ दरस दिखाए। जोत सरूप प्रभ नज़री आए। चरन धूढ़ प्रभ देवे मस्तक लाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरसिख साचे दया कमाए। प्रभ साचा अगम्म अथाह । जोत जगाए निहकलंक प्रभ साचा बेपरवाह। सोहँ वजाए साचा डंक, साचा शब्द धराए नां। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, सर्ब थांएँ गुरसिक्खां होए सहा। साचे प्रभ सच घर आ। साचा शब्द प्रभ जाए वरता। भगत वछल प्रभ गिरधार साचा समां जाए सुहा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरसिख जाए दरस दिखा। वरतावणहार प्रभ अकेला। गुण निधान गुणी गहेला। विछड़यां प्रभ अन्त कराया मेला। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, अचरज खेल जगत विच खेला। साचे प्रभ मेल मिलाया। साध संगत भरम चुकाया। सच घर वासी आपणा भेद खुल्हाया। घनकपुर वासी, आत्म रंग चढ़ाया। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, साचा शब्द अलाया। साचा शब्द सति वरतावणा। सति पुरखां प्रभ माण दुआवणा। साचे मार्ग प्रभ साचे लावणा। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, दिवस रात ना देवे सवणा। साचे प्रभ तेरी साची सार। कर किरपा साचा बख्शे नाम अधार। जो जन आए चल प्रभ पग, प्रभ देवे मोख द्वार। आत्म मिटाए सारी हरस, जाए भरम निवार। अमृत मेघ प्रभ साचा बरस, आत्म भरे भण्डार। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, सच सुच्च करे वरतार। गुरमुख साचे तेरा माण। पारब्रह्म सोहँ शब्द चार वरन पाए आण। निहकलंक वक्त सुहाए इक्क कराए रंक राजान। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, सच करे ध्यान। थान सुहाए आण प्रभ, साची जोत प्रगटा। थान सुहाए आण प्रभ, साची कार वरता। थान सुहाए आण प्रभ, सुख आसण चरन लगा। थान सुहाए आण प्रभ, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान जाए दरस दिखा। साचे प्रभ थान सुहाया। जोत सरूपी भेख धर, चरन मात विच पाया। साचा थान अन्त कलि प्रभ साचे आण सुहाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा शब्द लिखाया। थान सुहाए आण प्रभ, दया नंद। थान सुहाए आण प्रभ, साध संगत उपजाए परमानंद। थान सुहाए आण प्रभ, गुरसिख रोग मिटाए बन्द बन्द। थान सुहाए आण प्रभ, सतिजुग साचा चाढ़्हे चन्द। थान सुहाए आण प्रभ, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान गुरमुखां आत्म करे अनन्द। थान सुहाए आण प्रभ, जोत सरूप जगत प्रकाशया। साध संगत जाए तार, जोत सरूप प्रभ अबिनाशया। थान सुहाए आण प्रभ, साध संगत
होए दासन दास्सया। थान सुहाए आण प्रभ, बैकुण्ठ निवासी विच मात निवास्सया। थान सुहाए आण प्रभ, महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा सर्ब घट वास्सया। थान सुहाए आप प्रभ, चरन लए टिका। थान सुहाए आप प्रभ, हँकारीआं हँकार जाए गंवा। थान सुहाए आप प्रभ, गुरसिक्खां जाए दरस दिखा। थान सुहाए आप प्रभ, महाराज शेर सिँघ साध संगत साची शरना। साचे प्रभ तेरी साची कारा। साचे प्रभ सच विहारा। साचे प्रभ तेरी जोत आकारा । साचे प्रभ तेरा सच वरतारा। साचा प्रभ महाराज शेर सिँघ निहकलंक अवतारा। साचा प्रभ सारंगधर। साचा प्रभ अवतार नर। साचा प्रभ इक्क जोत हरि। साचा प्रभ गुरसिख चरन लाग जाए तर। साचा प्रभ महाराज शेर सिँघ, शब्द भण्डारे जाए भर। साचा प्रभ आस पुजारी। साचा प्रभ सदा बनवारी। साचा प्रभ दर्द निवारी। साचा प्रभ महाराज शेर सिँघ, भगत वछल गिरधारी। साचे प्रभ शब्द लिखाया। सोहँ शब्द जग बाण लगाया। कलिजुग खेल प्रभ दे मिटाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कलिजुग जीवां माण गंवाया । कलिजुग तेरा भेख मिटावणा। झूठी काया सच वरतावणा। साचा शब्द प्रभ नाम जपावणा। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, साचा कर्म कमावणा। साचा प्रभ लिखाए लेखा। शब्द चलाए गुआए भरम भलेखा। कलिजुग मिटाए प्रभ झूठी रेखा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, शब्द चलाए एका। साचा शब्द प्रभ जगत चलाए। कलिजुग वेला अन्त कराए। आपणा भाणा जग वरताए। गुरमुख वेला अन्त साचा प्रभ दिखाए। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, साचा खेल रचाए। साचा खेल प्रभ आप रचावणा। जीव जन्त सर्ब बिल्लावणा। हाहाकार विच जगत करावणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, भाणा कलि वरतावणा। साचा प्रभ सच मेहरवाना। साचा प्रभ भगत भगवाना। साचा प्रभ सोहँ देवे साचा दाना। साचा प्रभ आत्म उपजावे जोत महाना । साचा प्रभ महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवाना। साचे प्रभ सच वक्त सुहावणा। आया वक्त प्रभ भेद खुल्हावणा। जोत सरूपी प्रगट जोत प्रभ साचा डंक वजावणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, राजा राणा सर्ब चरन लगावणा। राजा राणा प्रभ चरन लगाए। शब्द मार प्रभ आप कराए। दिवस रैण सौण ना पाए। सिँघ सिँघासण उप्पर कोई रहण ना पाए। दर दर मंगण, कोई भिख ना पाए। साचा प्रभ आत्म लाए नाम रंगण, जो चल आए सरनाए। कोई जीव ना दीसे नग्न, प्रभ साचा दया कमाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा समां सुहाए। साचे प्रभ साची जोत जगा । राजे राणे लैणे पकड़ उठा। एका दिखावे साचा दर, भज्जे आवण वाहो दा। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, साची लिख्त रिहा लिखा। साची लिख्त प्रभ रिहा कराए। सुर नर मुन जन, कोए सार ना पाए। साची शब्द धुन, प्रभ गुरसिख उपजाए। कर किरपा आपणी बूझ बुझाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आत्म जोत जगाए।
सतिगुर साचे सच कर्म कमावणा। पार ब्यासों चरन टिकावणा। उलटे वहिण जगत वहावणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा शब्द लिखावणा। ब्यासों पार प्रभ चरन टिकाए। सृष्ट सबाई प्रभ हिलाए। वड जोधे सूरबीर प्रभ टुम्ब उठाए। कलिजुग वरते साची कल, प्रभ विच बबाण बिठाए। ना लग्गे घड़ी पल, प्रभ अग्न मेघ वरसाए। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, तेरी अन्तिम बिध बणाए। साचा प्रभ सच बणत बणाए। सृष्ट सबाई एका अग्न लगाए। दर दर घर घर प्रभ साची जोत प्रगटाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा दर बेमुख ना कोई पाए। साचे प्रभ ऐसा खेल रचावणा। सृष्ट सबाई दो धड़ करावणा। बेमुख जीवां अन्त काल कलि काती सीस कटावणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, चार कुन्ट ऐसा युद्ध करावणा। उठण जोधे वड सूरबीर। कलिजुग तेरी करन अख़ीर। बेमुख जीवां कोए ना बन्न्हे धीर। दुखी जीव सर्ब बिल्लायन, पै जाए सर्ब वहीर। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, ऐसी पाए भीड़। जोत सरूप सृष्ट समाई । सृष्ट सबाई प्रभ टुम्ब उठाई। सर्ब जीव प्रभ बिरद रखाई। बेमुख भुल्ले प्रभ दिस ना आई। एका दूआ कोए रहण ना पाई। अन्तकाल कलिजुग आपणा आप गए गुआई। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, बैठ अडोल देवे सज़ाई। कलिजुग जीवां प्रभ उलटी मति कराए। हँकारीआ विच हँकार वसाए। सृष्ट सबाई रण भूमि बणाए। कलिजुग जीव दए खपाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणी बिध आप बणाए। साचे प्रभ एह रचन रचाया। वैर विरोध विच संसार वधाया। घर घर सभ जोधन जोध, प्रभ टुम्ब उठाए। शब्द लिखाए प्रभ अगाध बोध, महाराज शेर सिँघ बेमुख जीवां अन्त कराए। बेमुख जीव होए बेताले। आपणा आप ना कोई संभाले। चार कुन्ट वज गए दमामे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, बेमुख जीआं करे ख़ामे। सतिगुर साचे एह रंग रचाया। सृष्ट सबाई विच समाया। राउ रंक इक्क भेख धराया। सृष्ट खपाण दा रचन रचाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कलिजुग जीवां बणत बणाया । साचा प्रभ बणत बणाए बिधनाना। कलिजुग जीव होए निधाना। साचा शब्द ना सुणया काना। कलिजुग भुल्लया प्रभ भगवाना । महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा देवे दु:ख महाना। साचे प्रभ सच कारज करना। बेमुख जीवां दु:ख डाहढा भरना। अन्तकाल कलि दु:ख भुक्ख विच मरना। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचे, एका तेरी साची सरना। साचा प्रभ सच शब्द लिखाए। झूठी दुनियां विच अग्न लगाए। वेले अन्त ना होए कोए सहाए। कलिजुग जीव सर्ब बिल्लाए। कोई दुखिआर प्रभ दर ना पाए। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, अग्न जोत दे लगाए। साची जोत प्रभ अग्न लगाए। बेमुख जीव भस्म कराए। जो दिसे प्रभ नष्ट कराए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जो दिसे सो दए मिटाए। कलिजुग जीव जीव हत्यारा । बेमुख होए दुष्ट दुराचारा। काम क्रोध आत्म चल्लया विकारा। महाराज
शेर सिँघ विष्नूं भगवान, बेमुखां मनों विसारा । बेमुखां प्रभ नज़र ना आए । मदिरा मास रहे रसन लपटाए। वेले अन्तकाल प्रभ साचा साची दे सज़ाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दु:ख भुक्ख सर्ब वरताए। भुख रोग प्रभ जगत लगाया। दर दर भिक्ख मंगाया। रंकां तांईं प्रभ जगाया। राणयां तांईं तख्तों लाहया। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, साचा कर्म कमाया। साचा प्रभ सति सरीर। निहकलंक वड पीरन पीर। जामा घनकपुर विच धारया, सोहँ शब्द चलाया तीर। कलिजुग पार उतारया, चार कुन्ट पै जाए वहीर। महाराज शेर सिँघ साचा दर दरबार, गुरमुख आत्म होए शांत सरीर। गुरसिख तेरा माण रखाया । प्रभ अबिनाशी दर दरवेशां इक्क कराया। वड वड भूप प्रभ सर्ब जगाया। सतिजुग साची एका आदेसा सोहँ इक्क शब्द लिखाया। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचे, निहकलंक नाउँ धराया। निहकलंक सद निरवैर। सृष्ट सबाई वरते कहर। वरते कहर सवा पहर। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, वेला अन्त ल्याए ना लाए देर। साचा प्रभ कर्म कमाए। आपणा भाणा सति वरताए। जूठे झूठे प्रभ नष्ट कराए। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, लिख्त भविख्त सति कराए। झूठी देह प्रभ दे तजाया। जोत सरूपी आपणा भेख वटाया। बेमुख जीवां दिस ना आया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अचरज खेल रचाया। साचा जगत प्रभ वरया। प्रभ अबिनाशी कदे ना मरया। प्रभ सर्ब गुणतास कदे ना डरया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचा तेरी शरन लाग कलि तरया। गुरसिख साचे गुरचरन प्यार। भव सागर तों होया पार। जन्म ना पावे दूजी वार। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, देवे दरस सति करतार । साचे प्रभ तेरी ओट। सोहँ साची शब्द लगावे चोट। कलिजुग जीव होए बेमुख प्रभ साचा कढ्ढे खोट। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचे, तेरे दर कदे ना आवे तोट। तेरा दर वड भण्डारा। सृष्ट सबाई देवे आहारा । राउ रंक तेरे चरन दुआरा। साचा नाम प्रभ दिया आधारा। एका बख्शे प्रभ मोख दुआरा। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, सच दिसे दरबारा। सर्ब कल प्रभ वरताए। साचा भेद प्रभ रिहा खुल्हाए। वीह सौ अट्ठ बिक्रमी प्रभ साची लिख्त लिखाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पहली माघ दे वड्याए। पहली माघ प्रभ लाए रंग। साचा दान गुरसिख साचे प्रभ दर आए मंग। प्रभ आत्म चाढ़्हे साचा रंग। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आत्म चढ़ाए मजीठी रंग। आत्म रंग गुरसिख चढ़ाया। प्रभ अबिनाशी दरस दिखाया। साचा बंधन प्रभ कटाया। त्रैलोकी नंदन सिर हत्थ टिकाया। गुरसिख दीप आत्म जगण, महाराज शेर सिँघ होए सहाया। सन्त मनी सिँघ तेरी वड्याई। धन्न धन्न धन्न, जिन्हां तेरी सेव कमाई। साची सेव किया मेल साची धुन उपजाई। गुरमुख साचे सच कीनी सेव, आत्म होए रुशनाई। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचे, तेरी टुट्टी गंढ्ढ वखाई। मनी सिँघ मन साचा मानया।
प्रभ अबिनाशी साचा जानया। एका ओट रखाए प्रभ चरन ध्यानया । साध संगत वरताए उपजाए ब्रह्म ज्ञानया । धन्न धन्न धन्न मनी सिँघ जिस तेरी सेव कमाई, प्रभ देवे जोत महानया। मनी सिँघ एह पाई वथ। बख्शे सर्ब कला समरथ। साचा नाम प्रभ साचे दिया रथ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सतिजुग चलाए तेरी साची गथ। साचे सन्त तेरी साची सेव। प्रभ अबिनाशी देवे साचा मेव। प्रगटे जोत वड देवी देव । महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरा कोई ना जाणे भेव। मनी सिँघ तेरा प्रभ रखवाला। गुरसिख तेरा आत्म लाल गुलाला । प्रभ अबिनाशी सच दीपक विच गुरसिख आत्म बाला। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरी लाज रखावण वाला। गुरसिख तेरी सेव कमाई। दिवस रैण रैण दिवस एका ध्यान रखाई। वेले अन्त अन्तकाल प्रभ साचा होए सहाई। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरा लेखा अन्त दे मुकाई। प्रभ अबिनाशी साचा कहणा। वेले अन्त अन्तकाल विरले गुरमुख रहणा । साध संगत जामा धार सोहँ देवे प्रभ आत्म गहणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साध संगत लए साचा लहणा। साचा लैणा नाम दान। कलिजुग जामा धारया, वड गुणी निधान। एका जोत निरंकारया, जोत जगे महान। भुल्ला सर्ब संसारया, भुलाया निहकलंक बली बलवान। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, पकड़ ल्यावे सर्ब राजान। साचा प्रभ सच धाम सुहाए। चार कुन्ट जै जै जैकार कराए। जो कल वरते सो प्रभ वरताए। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, गुरमुखां ब्रह्म ज्ञान दवाए। आया वक्त भगत भगवाना। प्रभ आत्म देवे ब्रह्म ज्ञाना। बेमुखां अन्ध अंध्यार रखाणा। महाराज शेर सिँघ किरपा कर, आत्म साची जोत जगाना। जोत सरूप जोत जगाए। गुरसिख साचे सद रिहा समाए। गुरसिख तेरा निहकलंक, विच मात हार ना खाए। एका शब्द रखाया अंक, प्रभ आत्म विच लिखाए। सुहाए द्वार बंक, प्रभ अबिनाशी प्रगट जोत दरस दिखाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साध संगत तेरी सरनाए। साचे प्रभ सच डंक वजाया। चार कुन्ट पल्ला फिराया। निहकलंक प्रगट जोत विच मात दरस दिखाया। जामा धार आप करतार, जोत सरूपी भेख वटाया। बेमुख जीवां प्रभ गिरधार, कलिजुग नज़र ना आया। गुरसिक्खां प्रभ पाई सार, प्रभ अबिनाशी दरस दिखाया। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, साचा आत्म रंग चढ़ाया। गुरसिख तेरे साचे गुण, प्रभ अबिनाशी आत्म उपजावे साची धुन। साचा राग साचा नाद ल्या कन्न सुण। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, देवे दरस गुरमुख कलिजुग चुण। प्रभ अबिनाशी भोग लगाया। साध संगत गुरप्रसाद वरताया। दु:ख दलिद्र प्रभ सर्ब गुआया। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, साध संगत तेरे आत्म दुखड़े जाए गुआया। भोग लगाए आप गिरधार। गुरसंगत गुर जाए तार। पारब्रह्म पूरन अवतार। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, निहकलंक अवतार। गुरप्रसाद गुर दर पाया। प्रभ अबिनाशी आपणा भोग लगाया।
दु:ख दर्द निवारी साचा कर्म कमाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा कर्म कमाया । पंचम नाम पंचम शाम, पंचम प्रभ मुख रखाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पंचम विच सद समाए। पंचम देवे प्रभ वड्याई। पंचम दर दरबार मुख रखाई। पंचम पति प्रभ आप रखाई । वेले अन्त होए सहाई। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, बणत आप बणाई। पंचम नाम पंचम होए जगत प्रधान। पंचम विच मात राजान। पंचम होवे चतुर सुजान। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, पंचम देवे साचा माण। पंचम प्रभ पति रखाए। पंचम प्रभ होए सहाए। पंचम प्रभ जोत जगाए। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, पंचम विच रिहा समाए। पंचम प्रभ आप वड्आया। पंचम प्रभ सतिजुग सिरताज बहाया। पंचम प्रभ वड सिक्दार बणाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पंचम तेरा माण रखाया। पंचम होए विच संसारी। पंचम प्रभ जोत आकारी। पंचम प्रभ सदा अधारी। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, पंचम जाए पैज संवारी। पंचम प्रभ बणत बणाई। पंचम प्रभ पंचायत कराई। पंचम प्रभ साचे मार्ग लाई। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पंचम आत्म करे रुशनाई। पंचम एह प्रभ माण दुआया। सर्ब जीआं सिरताज बणाया। साचा मार्ग जगत चलाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, चार यारां वक्त चुकाया। एका दर प्रभ रखाए। चार वरन प्रभ होए सहाए। कलिजुग भेख रहण ना पाए। मढ़ी मसाण कोए पूज ना जाए। एका शब्द प्रभ मुख रखाए। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, साची जोत प्रगटाए। सर्ब हिन्द प्रभ मार्ग लाए। गुणी गहिंद साचा राह चलाए। वडे वड राज प्रभ आपणी शरन लगाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कलिजुग जोत प्रगटाए। राणयां प्रभ शरन लगा। साचा शब्द कन्न सुणा। आत्म धुंन शब्द उपजा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे मेल मिला। गुरमुख साचे तेरा साचा राह। रसना जप प्रभ अबिनाशी, आत्म दुःख सर्ब गंवा। बेमुख जीवां कलि अन्त ना मिले कोई थां। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, लए चरन लगा। साचे प्रभ सच दया कमाया। कर किरपा आपणी शरन लगाया । चरन धूढ़ लै गुरसिख साचे मस्तक तिलक लगाया। अमृत मेघ प्रभ आत्म बरस, तन मन हरा कराया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा कर्म कमाया। साचे प्रभ सति वरताणा। लिक्खया शब्द सति वरताणा। सन्त मनी सिँघ सतिजुग साचे, साचा गुर उपजाणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत सरूपी तिलक लगाणा । जोत सरूप प्रभ जामा धार। सन्त मनी सिँघ प्रभ जाए तार। साचा शब्द उपजे आत्म छड झूठी देह डंक डफार। साचा प्रभ एका जोत जगावे, सच करे आकार। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, सच करे वरतार। सन्त मनी सिँघ साची सेव कमाई। दिवस रैण कलम चलाई। साची लिख्त प्रभ आप कराई। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचे लेख दए लिखाई। सन्त मनी सिँघ सति शब्द लिखाए।
दुष्ट दुराचार कोई रहण ना पाए। बेमुख कलिजुग जीव अन्त लए खपाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, वेले अन्त दए सज़ाए। सन्त मनी सिँघ कर्म कमाया। धुरों लिक्खया लेख सन्त मनी सिँघ प्रभ दर पाया। साचा प्रभ ल्या वेख, नेत्र पेख आत्म तृप्ताया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत सरूप मेल मिलाया । सन्त मनी सिँघ घाल बहु घाली। दुखीआ जीव होए बेहाली। साचे प्रभ साचे सन्त आत्म चाढ़्ही लाली। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचे सन्त बणया आप रखवाली। भय भयानक प्रभ सहाए। प्रगट जोत दरस दिखाए। दु:ख भुक्ख सभ रोग मिटाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचे सन्त होए सहाए। दरस देख भए अनन्द। साचे सन्त आत्म रहे परमानंद। सुख समाए दु:ख गंवाए बन्द बन्द। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सतिजुग चाढ़्हे साचा चन्द। भगत जनां प्रभ सगला साथ। देवे दरस रघुपत रघुनाथ। जुगो जुग रक्खे दे कर हाथ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, लेख लिखाए विच माथ। कलिजुग प्रभ भगत तराए। भगत जनां प्रभ होए सहाए। दे दरस प्रभ चिन्त मिटाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कर्म धर्म दोए सति कराए। कर्म धर्म गुरसिख दवाए। साचे मार्ग प्रभ साचा लाए। साची मति प्रभ दे रखाए। कलिजुग पति प्रभ आप रखाए। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, जन भगतां होए सहाए। भगत जनां तेरा धरवास। भगत जनां प्रभ सद रक्खे वास। कलिजुग दुखड़े कर जाए नास। वेले अन्त करे बन्द ख़ुलास। चरन प्रीती जन मांगे दास। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मानस जन्म करावे रास। भगत जनां प्रभ भए अनन्दा। सदा सदा प्रभ सद बख्शिंदा। देवे माण प्रभ विच हिन्दा। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा सर्ब तांईं बख्शिंदा। भगत जनां प्रभ पार उतारा। भगत जनां सोहँ शब्द मिले भण्डारा। भगत जनां प्रभ देवे नाम अधारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन भगतां पार उतारा। भगत जनां प्रभ पार उतारे। देवे दरस अगम्म अपारे। बैठे अडोल आप गिरधारे। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, जन भगतां होए सहारे। भगत जनां प्रभ सहारा। भगत जनां प्रभ सच दुआरा। भगत जनां कलि मिल्या निहकलंक अवतारा। भगत जनां प्रभ देवे दरस न्यारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जगाए जोत जगत आकारा। साचे प्रभ जोत जगाई। मातलोक होए रुशनाई। पहली माघ रुत्त सुहाई। प्रभ अबिनाशी प्रगट जोत, सतिजुग साची लिख्त लिखाई। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, रघुपति आप रघुराई। साचा प्रभ सदा रखवाला । भगत रच्छक सदा प्रितपाला। सोहँ शब्द सच दीपक बाला। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरसिख आत्म देवे नाम साची माला। गुरसिख आत्म जोत करे उज्जयारे। प्रभ अबिनाशी भरम निवार दुष्ट दुराचार दर दुरकारे। कर ख्वार विच संसार हँकार निवारे। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, निहकलंक अवतारे। निहकलंक
प्रभ साचा आया। रागन राग प्रभ शब्द सोहँ अलाया। पहली माघ साचा शब्द सिरताज बणाया । महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचे, साचा कर्म कमाया । साचा प्रभ सति कर्म कमाए। आप अपरम्पर रिहा समाए। कलिजुग झूठा अडम्बर प्रभ दे मिटाए। पीर पैग़ंबर कोई रहण ना पाए। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, साची जोत जगाए। साचा प्रभ गुरसिख तेरा वड मीतला। गुरचरन प्रीती मानस जन्म जग जीतला। सोहँ नाम रसना जप सद रहे अतीतला। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, प्रभ साचे की साची रीतला। आपणे रंग आप प्रभ भीन्ना। चार वरन इक्क प्रभ कीना। साचा दान सोहँ प्रभ साचे दीना। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, सद जीव रसना चीना। चार वरन प्रभ इक्क कराए। साचा नाम सोहँ प्रभ शब्द चलाए। आत्म साचा रंग मजीठ चढ़ाए। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, सतिजुग साचा राह दिखाए। सतिगुर तेरा साचा संग। गुरमुख विरले ल्या मंग। कर दरस पार जाए लँघ । महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आत्म चाढ़्हे साचा रंग। कर दरस आत्म तृप्ता। जगत माण सर्ब तजा। बैकुण्ठ निवास सर्ब रखा। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, सच दवाए थां। साचा प्रभ सच धाम पुचाए। जोत सरूप सर्ब रिहा समाए । साची जोत डगमगाए । महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साची दया कमाए। दया करे दीन दयाला । साचा शब्द करे रखवाला। साचा प्रभ गुर गोपाला। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, सदा सदा प्रितपाला। साचा प्रभ सदा संग साथ। वड वड आप वड्डा रघुनाथ । साचे लेख लिखावे माथ। सोहँ चलावे साची गाथ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान त्रैलोकी नाथ। तीन लोक प्रभ जोत आकार। सर्ब कल वरते विच संसार। मात पताल अकाश रक्खे सर्ब आकार। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, सच करे वरतार। सिँघ आसण प्रभ तजाए। रंकां विच रंक हो जाए। सद अभेद प्रभ विच समाए। निमाणयां प्रभ सदा माण रखाए। कलिजुग अन्तिम खेल, जामा धार निहकलंक पहली माघ कराए। पहली माघ सच तख्त सुहाया। कलिजुग बेड़ा अन्त कराया। त्रैलोकी नाथ तीन लोक डुलाया। साचा साहिब सगला साथ, निमाणयां सद होए सहाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत सरूपी खेल रचाया। कलिजुग जामा धारे विच पुरी घनक। चन्द सूरज करन निमस्कारे बार बार बार अनक। साची जोत होए आकारे, जन भगतां लाए आत्म तनक। सोहँ शब्द देवे जोत जगाए, लिखाए लेख प्रभ अगणत । पवन उनन्जा सिर छत्र झुलाए, गुरमुख साचे प्रभ कीने सन्त। पकड़ ल्याए प्रभ चरन दुआरे, वड जोधे वड दंत। दुष्टां प्रभ हँकार निवारे, पूरन धरे जोत भगवन्त। सोहँ साचा शब्द उचारे, रसना गायन सर्ब जीव जन्त। महाराज शेर सिँघ चार कुन्ट जै जै जैकार कराए, सतिजुग साची बणत बणाए। जै जै जैकार प्रभ कराया। साचा शब्द प्रभ उपजाया। साची धुन उपजा, प्रभ सुन खुल्हाया। रुण झुण गुरमुख जाणे, साचा
राग सुणाया। प्रभ साचे आपणा भेद खुल्हाया। गुरमुख साचा जाए मन्न, जोत सरूपी प्रभ दरस दिखाया। हउमे रोग लाथे तन, साची जोत करे रुशनाया। जुगो जुग तारे भगत जन, कलिजुग जामा घनकपुरी विच पाया। घनकपुरी प्रभ जामा पाए। उन्नी सौ पंजाह बिक्रमी लिख्त लिखाए। साल अठवंजवें प्रभ उलटी गंग वहाए। कलिजुग अन्तिम अन्तकाल प्रभ जोत सरूपी भेख वटाए। छब्बी पोह वीह सौ बिक्रमी प्रभ झूठी देह तजाए। साचा जगत वेस कर, प्रभ आपणी कल वरताए। गुरसिक्खां दु:ख दूर कर, प्रभ आत्म साचा सुख उपजाए। गुरसिख आत्म नूरो नूर कर, प्रभ साची जोत जगाए। सोहँ शब्द सति सरूर कर, नाम ख़ुमारी प्रभ चढ़ाए। गुरसिख पूरन आत्म भरपूर कर, प्रभ साची जोत विच टिकाए। बेमुख कलिजुग जीव चूरो चूर कर, सतिजुग साचा राह चलाए। जोत सरूपी खेल कर, जोत सरूप सिँघ पूरन विच रिहा समाए। साची जोत मात धर, निहकलंक प्रभ नाउँ धराए। कलिजुग जीव ग़रूर कर, आपणा आप गए गंवाए। भरम भुलेखे दूर कर, प्रभ आपणा भेद खुल्हाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पहली माघ आपणा मेल मिलाए। दर आए जीव जो हँकारी। प्रभ आत्म तोड़े ख़ुमारी। एका शब्द प्रभ लाए बाण कटारी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पहली माघ तेरी वरते सच सिक्दारी। गुरसिक्खां प्रभ हुक्म सुणाए। चार कुन्ट पल्ला फिराए। वाली दो जहान विच मात दे आए। अभिमानीआं प्रभ जाए माण गंवाए। ज्ञानीआं जाए प्रभ ब्रह्म ज्ञान दवाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सतिजुग साचा मार्ग लाए। सतिजुग साचा मार्ग लाया। सच सच सच विच जगत वरताया । बेमुखां हत्थ ठूठा फड़ाया। प्रभ अबिनाशी जिन्हां भुलाया। दर दर मंगण भिक्ख ना पाया। चार कुन्ट प्रभ साचे आपणा खेल रचाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जामा घनकपुरी विच पाया। चार वरन प्रभ जोत जगाए। जोती जोत प्रभ मेल मिलाए। जुगत मुक्त दा भेद खुल्हाए। वड दाता गुण निधान आपणा जाए नाम जपाए। भिबूखन कँवल नैण, आपणा जाए भेद खुल्हाए। खोल्ह देवे प्रभ तीजा नैण, जो चल आयन सरनाए। साध संगत प्रभ देवे साचा लहिण, पहली माघ जो दर्शन पाए। आओ आओ कलिजुग जीव प्रभ दर आओ। साची जोत कलि प्रकाश, भरम भुलेखे सारे लाहो। हंगता रोग कराओ नास, भाण्डा भरम भन्नाओ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, स्वच्छ सरूप दर्शन पाओ। साध संगत प्रभ बलिहार। दिवस रैण करे मंगलाचार । आत्म देवे प्रभ सोहँ साचा विवहार। एका जोत धरे विच मुरार। झिरना झिराए प्रभ अमृत मेघ विच आत्म धार। साचा शब्द साची धुन, प्रभ उपजाए धुन्कार। साचा प्रभ वड गुण दाता, साध संगत कलि जाए तार। गुर संगत बणाए भैण भ्राता, साचा शब्द देवे भण्डार। सतिजुग कराए सर्ब एका ज़ाता, दूसर करे प्रभ ख्वार। एका बख्शे प्रभ चरनीं नाता, एका करे जोत आकार। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा,
साचा शब्द धरे विच संसार। साध संगत मन वज्जे वधाई। प्रभ अबिनाशी जोत प्रगटाई। नेत्र पेख गुरसिख साचे आत्म तृप्ताई। जो कल वरते लैणा वेख, साचा प्रभ रिहा सुणाई। झूठा मिटाए अडम्बर भेख, सोहँ साची नईआ चलाई। भगत जनां प्रभ लिखाए साचे लेख, सोहँ साचा शब्द जो रसना गाई। साचे सन्त लगाई साची मेख, मस्तूआणा सच धाम उपजाई। कलिजुग जीव रहे वेखा वेख, नज़र ना आवे प्रभ रघुराई। ना कोई रहे मुसायक शेख़, साची जोत प्रभ प्रगटाई। मिटाए वेद पुराण बणे अनेक, एका साचा शब्द चलाई। चार वरन प्रभ बख्शे एका टेक, साची मति जगत वसाई। सोहँ शब्द चलाए साची देग, चार वरन आत्म तृप्ताई। अमृत बख्शे प्रभ साचा मेघ, गुरसिक्खां आत्म शांत कराई। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पहली माघ लिख्त लिखाई। साध संगत प्रभ दर माण। पतित पापी चरन लाग सर्ब तर जाण। सोहँ साचा शब्द प्रभ आत्म मारे बाण। मूर्ख मुग्ध अञ्याण दर आए होयण चतुर सुघड़ सुजान। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, साचा देवे नाम गुणी निधान। साचे प्रभ सच नाम दवाया। हउमे ममता रोग गंवाया। एका शब्द आत्म उपजाया। आत्म सुख प्रभ विच देह वसाया। उतरे भुक्ख साध संगत पहली माघ प्रभ दर्शन पाया। बेमुख होए कलिजुग जीव प्रभ अबिनाशी दिस ना आया। एका जोत प्रभ अलख, अलख अलख लिखाया। मदिरा मासी प्रभ कीने वख, नर्क निवास रखाया। बेमुख जीव अग्न जोत जलाए जिउँ कख, वेले अन्त भस्म कराया। सृष्ट सबाई होई सथ, सोहँ शब्द ना रसना गाया। वेला गया ना आवे हत्थ, बेमुखां वक्त गंवाया। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, प्रगट जोत कलिजुग, पहली माघ साध संगत माण दवाया। साध संगत तेरा सच दरबार। धरी जोत निहकलंक अवतार। धन्न धन्न धन्न गुरसिख जो आए चरन द्वार। सुफल कराई मात कुक्ख, आत्म गया हँकार। आत्म उतरे सारी भुख, प्रगट आया नैण मुँधार। साध संगत सद सुखणा सुक्ख, महाराज शेर सिँघ देवे दरस जोत सरूप एकँकार। जामा धार निहकलंक विच मात दे आया। इन्दलोक ब्रह्मलोक शिवलोक बैकुण्ठ निवास तजाया। साची कर जोत प्रकाश, मातलोक प्रभ जामा पाया। साध संगत प्रभ हिरदे वास, साचा प्रभ जिस रसना गाया। महाराज शेर सिँघ जोत प्रकाश, आपणा भेव खुल्हाया। साध संगत प्रभ सद वसेरा। अन्तकाल कलिजुग करे नबेरा। कर्म मार कर ख्वार, चार लक्ख बत्ती हज़ार प्रभ अबिनाशी चुकाया डेरा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पहली माघ साध संगत तेरा जाए बन्न्ह बेड़ा। पहली माघ दिवस वडभागा। बेमुख सोया गुरमुख जागा। प्रभ साचे दी चरनी लागा। झूठी काया ना लागे दाग़ा। साचा शब्द प्रभ उपजावे साचा रागा । अनहद धुन उपजाए वजाए साचा वाजा। महाराज शेर सिँघ साध संगत तेरी रक्खे लाजा। साध संगत प्रभ भए बनवाली। वेले अन्त होए रखवाली। गुरमुख साचे प्रभ बणया
साचा पाली। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, दो जहानां वाली। जामा धार प्रभ गिरधार, दुष्ट दूत प्रभ सर्ब सँघारे। एका दूआ प्रभ भउ निवार, साची जोत करे मात अकारे। आत्म देवे चरन प्यार, दिसे प्रभ नैण मुँधारे। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, साध संगत सदा बलिहारे। साध संगत प्रभ सुरत दवाए। साध संगत प्रभ आत्म मैल गंवाए। साध संगत प्रभ सच सुच्च वरताए। साध संगत प्रभ साचा, हउमे ममता नास कराए। साध संगत पहली माघ महाराज शेर सिँघ हुक्म सुणाए। पहली माघ प्रभ हुक्म सुणाया। सतिजुग साचे मुख रखाया। सतिजुग वरते जो प्रभ वरताया। गुरमुख साचे इक्क ना दिसण दो, प्रभ अबिनाशी भेद खुल्हाया। साध संगत ना बेमुख हो, वेला अन्तकाल कलि आया। प्रभ सोहँ धागे लए प्रो, गुरमुख साचे माला कंठ बणाया। आत्म छड्ड झूठा ध्रो, वैर विरोध वधाया। गुरमुख साचा जगत निर्मोह, प्रभ साचे चरन प्यार रखाया। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, सतिजुग साचा राग सुणाया। साध संगत प्रभ दर परवान। सच्चा शब्द सच्चा फ़रमाण। निन्दक दुष्ट ना प्रभ दर पाण। गुरमुख साचे गुरसंगत अख्वाण। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, साचा देवे शब्द निशान। साध संगत तेरा साचा रूप। महिंमा तेरी जगत अनूप। लिख्त लिखाए प्रभ वड भूप। साची जोत टिकाए विच सति सरूप। महाराज शेर सिँघ करे प्रकाश विच आत्म देह अन्ध कूप। अज्ञान अन्धेर प्रभ चुकाया। साचा दीपक देह जगाया। सोहँ साचा शब्द विच वसाया। पवण सरूपी स्वास चलाया। स्वास स्वास स्वास प्रभ सोहँ उपजाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साध संगत साचा हुकम सुणाया। साध संगत तेरी साची रीती। एका बख्शे प्रभ चरन प्रीती। झूठी सृष्ट होई कुरीती। गुरमुख साचे प्रगट जोत प्रभ परखी नीती। बिरध बाल जुआन उधारे प्रभ आत्म सीतल कीती। जोत जगाए अगम्म अपारे गुरसिख आत्म रहे अतीती। विच झूठे महल्ल मुनारे महाराज शेर सिँघ सच चलाई रीती। साचा प्रभ शब्द लिखंदा। साचा प्रभ सदा बख्शिंदा। साचा प्रभ तेरा आत्म तोड़े जिंदा। साचा प्रभ साध संगत उपजावे परमानंदा । महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कलिजुग मिटाए झूठा धन्दा। साध संगत सिर तेरे ताजा। देवे दात वड राजन राजा । प्रगटाए जोत निहकलंक विच माझा। जोत सरूपी भेख प्रभ अबिनाशी साजा। शब्द लिखाए वरताए पकड़ ल्याए प्रभ राणा राजा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साध संगत तेरी रक्खे लाजा। साध संगत प्रभ दु:ख मिटाए। साध संगत प्रभ भुख गंवाए। साध संगत प्रभ सुख दवाए। साध संगत प्रभ निजानंद उपजाए। साध संगत प्रभ चरन सेव लगाए। साध संगत प्रभ आपणा भेद खुल्हाए। साध संगत प्रभ विच देवी देव माण दवाए। साध संगत महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, वेला अन्त दए दिखाए। साध संगत प्रभ तेरा रोग मिटा। सन्त मनी सिँघ शब्द सति करा। दु:ख भुक्ख प्रभ सर्ब दए गुआ । गुरमुखां
लेख साचा सन्त सतिजुग गया लिखा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, वेले अन्तकाल दए कलि भुगता। सन्त साचे कलम चलाई। गुरसिक्खां दी बणत बणाई। मातलोक देवे वड्याई। सहँसर विच नाम लिखाई। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, वाक् भविख्त सच कराई। भविख्त वाक प्रभ उपजाया। साचे सन्त शब्द सुणाया। होए अटंक प्रभ लिखवाया। एका नाम प्रभ आत्म रंग चढ़ाया। साचा दान प्रभ दर मंग, सन्त आत्म सुन्न खुल्हाया। अमृत आत्म वरसे गंग, प्रभ अमृत मेघ वरसाया। कलिजुग बेड़ा गया लँघ, विच भंडाल देह तजाया। प्रभ साचे लाया साचे अंग, विच मात जन्म दवाया। होए सहाई सदा अंग संग, साची जोत प्रभ दे प्रगटाया। प्रभ साचे दा साचा डंक, जुगो जुग जगत वजाया। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, साचा मेल मिलाया। साचे सन्त प्रभ जन्म दवा। साचा जन्म सति करा। साचा बंस जगत उपजा। विष्नूं बंसी प्रभ अख्वा। साची जोत प्रभ दे जगा। निहकलंक सिर हत्थ टिका । साचा तिलक प्रभ दे लगा। सतिगुर साचा सतिजुग जाए बणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साची लिख्त जाए करा । साचे सन्त प्रभ जोत टिकाए। साचे लेख विच ललाट लिखाए। जोत सरूपी भेख धार प्रभ विच मात दे आए। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, पहली माघ सतिजुग साचा लाए। सतिजुग साचे तख्त बहाया। प्रभ अबिनाशी सिर हत्थ टिकाया। करोड़ तेतीस चरन लगाया। शिव शंकर भगती लाया। जटा जूट धार कोई रहण ना पाया। एका बाण सोहँ प्रभ शब्द लगाया। साचा मूल शिव त्रिसूल प्रभ वेले अन्तकाल कलिजुग लाया। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, एका नाम जगत तराया। शिव शंकर प्रभ उपाए। साची जोत विच टिकाए। साचा शब्द देह वसाए। सुरत शब्द मेल कर, विच मात माण दवाए। अचरज प्रभ खेल कर, एका धुन उपजाए। कलिजुग जामा धार निहकलंक, चार जुग दा भेत खुल्हाए। चार जुग गए बीत। सृष्ट सबाई होई भय भीत। गुरमुख साचे मानस जन्म ल्या जग जीत। कर दरस निहकलंक, काया होई सीत। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, साची बख्शे चरन प्रीत। साची प्रीत प्रभ चरन लगाओ । मदिरा मास मनों तजाओ। सोहँ साचा शब्द रसना गाओ। आत्म भुक्ख सर्ब मिटाओ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निज घर वासी निज आत्म पाओ। मदिरा मास जिस जन तजाया। मिल साध संगत मंगल गाया। मातलोक प्रभ माण दवाया। ऊँचो ऊँच प्रभ साचा ऊँचे दर बहाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा कर्म कमाया। मदिरा मास जो जन आहारी। प्रभ अबिनाशी करे ख्वारी। बेमुख जीव होए नर नारी। मानस जन्म गए कलि हारी। कलिजुग लिखे लेख दुष्ट दुराचारी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, वेले अन्त करे ख्वारी। वेले अन्त प्रभ ख्वार कराए। चार कुन्ट हाहाकार मचाए। शब्द मार कर ख्वार, चार कुन्ट वहीर कराए। सोहँ शब्द मार कर, कलिजुग जीवां दए रुलाए। दर
दर प्रभ ख्वार कर, नर नारी सर्ब भुलाए। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, साध संगत सिर हत्थ टिकाए। कलिजुग अन्तिम करे ख्वारी। पतियां तांईं छड्ड जायण नारी। कलिजुग जीवां मति गई मारी। विभचारी होयण ख्वार कुआर कन्यां पति उतारी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साची मार सृष्ट प्रभ मारी। शब्द मार प्रभ जगत कराए। घर घर अग्न जोत लगाए। दर घर प्रभ सर्ब तजाए। गुरमुख साचा सच घर बैठ, प्रभ अबिनाशी रसना गाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कलिजुग भाणा सति वरताए। कलिजुग जीवां अन्त विललावणा। दिवस रैण ना मिले सवणा। मायाधारी दर दर भवणा। करे ख्वारी निहकलंक प्रभ अख्वावणा। साध संगत प्रभ सद बलिहारी, प्रगट जोत दरस दिखावणा। ख्वार ख्वार करे प्रभ ख्वारा। मार मार प्रभ शब्द मार जग मारा। हाहाकार कराई दुष्ट दुराचारा। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, सच शब्द वरतारा। सच शब्द प्रभ वरताए। साध संगत प्रभ रिदे समाए। बेमुख जीवां अन्तकाल मति अपुट्ठी पाए। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, अचरज खेल रचाए। कलिजुग किया प्रभ अचरज खेला । गुरमुखां प्रभ किया मेला। साचा बणया साध संगत सज्जण सुहेला। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरसिख कराए साचा मेला। कलिजुग तेरा लथ्थे चीर। चार कुन्ट पै जाए वहीर। कोई ना दिसे औलिया पैग़ंबर पीर। अठसठ तीर्थ प्रभ खिच्च वखाए नीर। सोहँ साचा बाण, चार कुन्ट प्रभ लगाए तीर। साध संगत वेले अन्त, प्रभ साचा कट्टे तेरी भीड़। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, सृष्ट सबाई जाए पीड़। सृष्ट सबाई प्रभ पिड़ाए। कलिजुग उलटी लट्ठ गिढ़ाए। भठ भठ भठ, बेमुख जीव भठ कराए। हठ हठ हठ, साध संगत प्रभ हठ रखाए। वेले अन्त अख़ीर, प्रभ साचा बुग्घीं इक्ठ कराए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणी कल वरताए। साचे प्रभ कर्म कमावणा। आपणा खेल आप करावणा। कल्सीं जाए चरन टिकावणा। साचा पलँघ सीस उठावणा। चार कुंट वहीर पावणा। साध संगत जै जै जैकार करावणा। गुरसिक्खां पूरन घाल, आपणा तेज़ वखावणा। सिँघासण बैठ कर प्रभ छत्र सीस झुलावणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, वेला वक्त सुहावणा। साचा प्रभ कल वरताए। साध संगत प्रभ दे सुणाए। साचा प्रभ जन भगतां भेद खुल्हाए। प्रभ साचा बिरधां बालां पूरन आस पुजाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा वक्त सुहाए। साचे वक्त सच प्रभ आया । कलिजुग आपणा काज रचाया। साची जोत माझ प्रगटाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, भरम भुलेखे जगत भुलाया । भरम भुलेखे जगत भुला। आपणा भेत प्रभ लए खुल्हा। आपणा वेला प्रभ लए सुहा। कल्सीं लए चरन टिका। गुरमुख साचा गुरसिख साचा चेत सिँघ दर साचा धाम दए उपजा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सतिजुग बणत जाए बणा । साची रचना जगत रचाए। घनकपुरी प्रभ माण दुआए। अन्तकाल कलिजुग सर्ब मलेछ नष्ट कराए। महाराज
शेर सिँघ विष्नूं भगवान, उजाड़ माझा फेर वसाए। साचा हुक्म सच लिखावणा। जोत सरूपी प्रगट जोत, निहकलंक चरन घनकपुरी विच पावणा। साचा धाम साचे राम घनईआ शाम सतिजुग फेर प्रगटावणा। निहकलंक एह साचा काम, जोत सरूपी विच मात कमावणा। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, साचा घर फेर वसावणा। साचा बचन साचा गुण। मलेछां मारे प्रभ चुण चुण। जोधे उभारे प्रभ आत्म उपजावे धुंन। दुष्ट सँघारे वड दाता करे वड गुण। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरसिख चरन लगाए चुण। रंग रंग प्रभ रंग चढ़ाए। रंग रंगीला माधव कलि जोत प्रगटाए। गुरसिख मांगे साची मंग, साचा प्रभ दर भिच्छया पाए। मातलोक ना होए नंग, शब्द चोली प्रभ तन पहनाए। साचा प्रभ लगाए अंग, आत्म जोत डगमगाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सर्ब जनां दी आस पुजाए। सर्ब जनां प्रभ आसा पूरया । साध संगत प्रभ लाहे दु:ख वसूरया। साची धुन उपजावे प्रभ अनहद तूरया। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, सर्ब कला भरपूरया। सर्ब कला प्रभ भरपूरा। प्रभ अबिनाशी सतिगुर सूरा। कलिजुग जामा धारे, वड दाता वड सूरा। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, साध संगत तेरे सदा हज़ूरा। साध संगत प्रभ सदा हज़ूर। प्रगट जोत निहकलंक, साची बख्शे चरन धूढ़। माण दवाए मातलोक, आत्म रंग चढ़ाए गूढ़। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, राजे राणयां पाए जूड़। शब्द मार प्रभ जगत बंधाया। राणयां महाराणयां प्रभ पकड़ उठाया। वासी पुरी घनक, साचा धाम पुर घनक वसाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा हुक्म सुणाया। राउ राउ प्रभ राउ जगाए। मायाधारी सर्ब पल्टाए। साचा प्रभ रंकां लए गले लगाए। महाराज शेर सिँघ बंक द्वार सुहाए। रंकां विच प्रभ सदा समाए। नीचो नीच प्रभ अख्वाए। ऊँचो ऊँच प्रभ गुरमुख बणाए। सूचो सूच सूच, प्रभ आत्म सूच रखाए। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, जीव जन्त सर्ब विच समाए। एका जोत सर्ब जीव जन्त। जोत सरूप समाए प्रभ भगवन्त। जाणे भेद गुरमुख विरला सन्त। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, सर्ब बणाए बणत। जीव जन्त प्रभ बणत बणाए। मात गर्भ प्रभ होए सहाए। पवण सरूपी स्वास चलाए। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, सर्ब थांए होए सहाए। मात गर्भ जीव तजाया। कलिजुग माया भरम भुलाया। मदिरा मास रसन आहार बणाया। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, बेमुखां मनों भुलाया। बेमुखां प्रभ मन डुलाए। गुरसिक्खां प्रभ धीर धराए। बेमुखां प्रभ जगत भुलाए। गुरसिक्खां प्रभ साचे मार्ग लाए। बेमुखां प्रभ दिस ना आए। गुरसिक्खां प्रभ प्रगट जोत दरस दिखाए। बेमुखां मुख निकले हाए हाए। गुरमुख साचे रसना जै जै जैकार कराए। बेमुख जीव प्रभ वहन्दे वहिण वहाए। गुरमुख साचे बांहों पकड़ तराए। बेमुखां मिले ना दरगहि थांएँ। गुरमुखां प्रभ बैकुण्ठ निवास रखाए। बेमुखां धर्म राज दे सज़ाए। गुरमुखां प्रभ विच बबाण बिठाए।
बेमुखां प्रभ लक्ख चुरासी जून भुगताए। गुरसिक्खां प्रभ जोत मेल मिलाए। बेमुख जीव जग सद आवे जाए। गुरमुख साचा जोत सरूप, विच जोत विसमाए। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, किरपा करे गुरसिख साचे मानस जन्म दवाए। गुरसिक्खां प्रभ जोत मिला। आपणे विच प्रभ लए समा। जोत सरूपी जामा विच मात प्रभ लए पा। गुरसिख साचे भगत जन, प्रभ फेर लए प्रगटा। मानस जन्म प्रभ मात दे, प्रभ चरनी लए लगा। जुगां जुगां दे विछड़े, प्रभ साचा पकड़े बांह। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, सभ थांएँ होए सहा। साचे प्रभ जामा धारया। पारब्रह्म आपणा रूप आकारया। निरहारी निरवैर जोत सरूप प्रभ निरहारया। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, जोत सरूपी भेख आकारया। गुर नानक एह ओट रखाई। वेले अन्त कलि कलंकनिह होए सहाई। गुर गोबिन्द एह बचन लिखाई। निहकलंक तेरी सरनाई। निहकलंक जगत प्रभ आए। लिख्त लेख सच वरताए। माण ताण गुर गोबिन्द रखाए । जामा धार घनकपुर गुर अर्जन शब्द सति करावे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका जोत जुग जुग मात विच आए। साची जोत कलि अवतारया। जामे दस दस गुर, निहकलंक तेरा नाम चितारया। लिक्खया लेख प्रभ साचे धुर, शब्द रूप प्रभ मेल मिला रिहा। भेद ना जाणे कोई सुर, करोड़ तेतीस सद रसना गा ल्या । साध संगत प्रभ बैठे चरन जुड़, प्रभ अबिनाशी दरस दिखा ल्या। कलिजुग प्रगटे गोबिन्द गुर, साध संगत तेरे सिर फूलन वरखा ला रिहा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मात पताल अकाश तीन लोक साध संगत प्रभ माण दुआ रिहा। साध संगत प्रभ माण दवाया। साचा दर दरबार गण गंर्धब प्रभ चरन बहाया । साचा शब्द गुण निधान रसना गाया। साध संगत कलि बैठी चरन ध्यान, प्रभ अबिनाशी सेव कमाया। मातलोक होया मेल भगत भगवान, प्रभ अबिनाशी सिर साचे छत्र झुलाया। गुरसिख होए चतुर सुजान, महाराज शेर सिँघ सिर हत्थ टिकाया। गुरसिख होए चतुर सुजाना। साचा प्रभ आत्म देवे ब्रह्म ज्ञाना। पहली माघ दर आए करन चरन धूढ़ इशनाना। जोत सरूपी निहकलंक कलिजुग पहरया जामा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका जोत रमईआ रामा। राम राम राम प्रभ अवतारे। द्वापर जामा धार बणया कृष्न मुरारे। कलिजुग प्रगटे जोत प्रभ नैण मुँधारे। जामा धार विच पुरी घनक, साध संगत तेरी पैज संवारे। जोत सरूपी लाए तनक, साध संगत सोहे प्रभ चरन दुआरे। महाराज शेर सिँघ बेमुखां मारे सोहँ शब्द खण्डा दो धारे। सोहँ खण्डा दो धार। सृष्ट सबाई कर जाए पार। चार कुन्ट पै जाए हाहाकार। साध संगत प्रभ जाए तार। महाराज शेर सिँघ प्रगट जोत तेरे भर जाए भण्डार। सतिगुर साचा निहकलंक पूरन नर अवतार। नरायण नर नर अवतारा। निरँजण जोत जोत निरँकारा। पारब्रह्म प्रभ अपर अपारा। करे भेख अगम्म अपारा। भरम भुलेखे भुलाया सर्ब संसारा। साध संगत प्रभ लाए
लेखे, चल आए चरन दुआारा। हँकारीआं प्रभ कढ्ढे भुलेखे, दर आयन करन निमस्कारा। साची जोत प्रभ अबिनाश वेखे, मातलोक होए उज्जयारा। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, सर्ब भरे भण्डारा। सोहँ शब्द तेरी जैकार। दु:ख भुख गुर संगत जाए मार। आत्म साचा सुख भर जाए सर्ब भण्डार। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, देवे चरन प्यार। साचा प्रभ जोत निरँजण। पतित पावन दु:ख भय भंजन । चरन धूढ़ साचा मजन। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत प्रगटाए त्रैलोकी नंदन। जोत जगाए प्रभ अपारे। साचा लिख्त लिखाए प्रभ लिखारे। रिखी केश गवर्धन धारे। सांवल सुंदर कृष्न मुरारे। बणत बणाई सृष्ट सारे। जोत सरूप प्रभ सर्ब समारे। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, साचा शब्द लिखारे। साचा प्रभ लिख्त लिखा। साचा प्रभ सर अमृत थेह जाए करा। सिँघासण कल्सीआं लए उठा। निहकलंक पार ब्यासों चरन लए टिका। हुक्म वरतावे शब्द चलावे, लक्ख सत्तर लए चढ़ा। शब्द जणावे भाणा वरतावे, माझा मलिया मेट करा। झूठे जीव झूठे दाअवे, कलिजुग रहे बणा । भाणा वरते प्रभ वरतावे, कलिजुग जीव कोई जाणे ना। बीर बेताले होए बेहाले, कलिजुग जीवां खून प्यासी धरती मां। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, साचा जाम बेमुखां मौत दए पिला। बेमुखां प्रभ जाम पिलाया। गोदी मौत प्रभ सुआया। मदि मासी कोई रहण ना पाया। जगत उदासी प्रभ लाही माया । थिर घर वासी भाणा कलि वरताया । घनकपुर वासी महाराज शेर सिँघ वरताए सो जो कोई लए शब्द लिखाया। शब्द लिखाए जगत जणाए। बेमुखां प्रभ पर्दा पाए। दर आयण जायण पति गुआए । प्रभ अबिनाशी दु:ख दर्द विनासी, आपणा भेद छुपाए। महाराज शेर सिँघ घनकपुर वासी, वेले अन्त कलिजुग जीव सर्ब बिल्लाए। साचे प्रभ सति कर्म कमावणा। लिक्खया लेख सन्त मनी सिँघ सति करावणा। प्रभ अबिनाशी किया भेस, माझा देस विच ख़ाक मिलावणा। वड्डे वड्डे जो नरेश, सभ तख्तों लाह बहावणा। जोत सरूप गुरसिख साचे सदा प्रवेश, साढे सैंती साल विच समावणा। महाराज शेर सिँघ सदा अदेस, साध संगत तेरा वक्त करे सुहावणा। बेमुख जीवां कर्म होए माड़े। सृष्ट सबाई प्रभ चबाई दाढ़े। जोत सरूप प्रगट जोत झूठे जीव अग्न जोत विच साड़े। महाराज शेर सिँघ सतिगुर तेरे सतिजुग उपजाए साचे लाड़े। गुरसिख साचा सतिजुग उपजाणा। साचा ब्रह्म ज्ञान प्रभ रिदे उपजाणा। गुणवन्त गुणी निधान प्रगट दरस दिखाणा। जोत जगाई विच देह महान, अज्ञान अन्धेर मिटाणा। साचा शब्द सुणाया कान, राग धुन उपजाया। गुरमुख साचे मन जाए मान, प्रभ अबिनाशी दरस दिखाया। कलिजुग जीव भुल्ले अञ्याण, वेला अन्त हत्थों गंवाया। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, भरम भुलेखा डाहढा पाया। भरम भुलेखे प्रभ सर्ब भुलाए। ज्ञानीआं ध्यानीआं प्रभ दिस ना आए। तीर्थ इशनानीआं प्रभ आत्म विकार चलाए। नित नित उठ पढ़न जो बाणीआं, प्रभ उलटी मत कराए।
कलिजुग देवे प्रभ सच निशानीआं, कूकर सूकर जून पवाए। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, कलिजुग जीवां रिहा भुलाए। कलिजुग जीव वड ज्ञानी। आत्म होए जीव नादानी। दिस ना आए प्रभ किसे गुणी निधानी। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, खिच्चे जोत गगन पताली खाणी बाणी । साचा प्रभ जोत खिचाए। शक्त किसे दी रहण ना पाए। गीता ज्ञान साचा ध्यान मुख रखाए। जामा धार निहकलंक कलिजुग अन्तिम दे मिटाए। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा एका राह चलाए। कलिजुग पूजा प्रभ मिटाए। एका दूजा भउ चुकाए। तीजा चौथा कोई रहण ना पाए। पंचम विच प्रभ आप समाए। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, सतिजुग साचा मार्ग लाए। दुखियां दु:ख निवार प्रभ, दर रहे बिल्लाए। दुखियां दु:ख निवार प्रभ, आत्म सुख दवाए। दुखियां दु:ख निवार प्रभ, दु:ख दलिद्र नेड़ ना आए। दुखीआं दु:ख निवार प्रभ, साची जोत फेर जगाए। दुखीआं दु:ख निवार प्रभ, चरन आए जो सीस निवाए। दुखियां दु:ख निवार प्रभ, गुरसिख दुखिया कोई रहण ना पाए। दुखियां दु:ख निवार प्रभ, सोहँ अमृत मुख चुआए। दुखियां दु:ख निवार प्रभ, अमृत रस देह चुआए। दुखियां दु:ख निवार प्रभ, चरन प्रीती साचा राह दिखाए। दुखियां दु:ख निवार प्रभ, लिक्खया कर्म दे मिटाए। दुखियां दु:ख निवार प्रभ, भुल्लयां लए बख्शाए। दुखियां दु:ख निवार प्रभ, साचा नूर फेर दवाए। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, सर्ब जीआं दी आस पुजाए। दुखियां प्रभ दु:ख निवारे। सोहँ शब्द रक्खे आधारे। अमका जिया प्रभ दर दुरकारे। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, कर किरपा पार उतारे। दु:ख दर्द देह निवारया। कर किरपा प्रभ पार उतारया। साचा नाम प्रभ दे भण्डारया। साचा काम करे प्रभ करतारया। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, गुरसिक्खां दु:ख निवारया। दूखन दूख निवार प्रभ, दर जो जन आए। भूखन भूख निवार प्रभ, जो दर मंगण आए। सूखन सूख अधार प्रभ, आत्म सुख उपजाए। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, साध संगत तेरी आस पुजाए। आत्म दु:ख प्रभ निवारया। पूरब कर्म प्रभ विचारया। मानस जन्म विच काज संवारया। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, जो जन आए चरन निमस्कारया। साध संगत तेरा मिटे रोग। आत्म जाए झूठा रोग। प्रभ अबिनाशी देवे दरस अमोघ। सोहँ साचा शब्द प्रभ देवे जोग। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा देही कट्टे रोग। साचा प्रभ दया कमाए। दुखी जीवां होए सहाए। साचा नूर प्रभ श्रद्धा पूर झोली पाए। प्रभ गुण भरपूर, दु:ख रोग सर्ब मिटाए। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, आपणी दया कमाए। दु:ख रोग प्रभ निवारया। एका जाप तीन ताप करे ख्वारया। प्रगटे आप प्रभ जोत सरूप कर आकारया। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, जोत सरूप अगम्म अपारया। साचा प्रभ सच्चा सिक्दार। वरते वरतावे विच संसार। आवे जावे वारो वार। कलिजुग जामा निहकलंक ल्या धार। वेले अन्त
कलिजुग आई हार। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, सोहँ शब्द मारे मार। अन्तकाल प्रभ कलि कराए। बेमुख जीव वांग दाल दोफाड़ कराए। गुरमुख साचे नाम प्रभ रसना दए सुणाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरी धीर धराए। धीर धराए वड धीरन धीरा। प्रभ अबिनाशी वड पीरन पीरा। गुरमुखां अमृत मुख चुआए। जिउँ बालक माता सीरा। आत्म दु:ख गंवाए शांत कराए सरीरा। मिटे रोग दु:ख प्रकाश्या। देवे दरस प्रभ अबिनाश्या। साचा सुख प्रभ दर भोग, साध संगत प्रभ सद रक्खे वास्सया। प्रभ अबिनाशी कट्टे रोग, जो जन होए दासन दास्सया। दासन दास जो जन आए। प्रभ अबिनाशी साची जोत मिलाए। साची जोत होए प्रकाश, आत्म अन्धेर रहे ना कोए। देही दुखड़े होए नास, महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, साची दया कमाए। करे बेनन्ती पहली माघ। सोया हिरदा जाए जाग । साचा प्रभ उपजावे साचा राग। गुरमुख साचे आत्म भए वैराग। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, साची शब्द लगावे जाग । साचा शब्द प्रभ चलाए। आत्म विच निवास रखाए। जोत सरूपी साचा दीप विच देह जगाए। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, सुरत शब्द दा मेल मिलाए। गुरसिख तेरा शब्द मेल। निजानंद वेख प्रभ का खेल। प्रभ साची जोत करे प्रकाश, सोहँ पाए साचा तेल। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, सदा रंग नवेल। रंग नवेल आप प्रभ, विच हिरदे वसे। जोत सरूपी प्रगट जोत, साचा भेद दस्से। प्रभ खोल्ह वखाए तेरी सुरत, करे प्रकाश जिउँ रवि ससे। दुरमति मैल जाए धोत, महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, सच हिरदे वसे। साचा प्रभ जोत जगाए। गुरसिख तेरा तीजा नैण खुल्हाए। भुल भुल भुल मदिरा मास हत्थ ना लाए। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा कर्म कमाए। झूठी काया प्रभ जोत जगाई। साचा दीपक विच देह टिकाई। सोहँ नाम विच बत्ती पाई। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, पवण सरूपी शब्द चलाई। शब्द सरूपी पवण हुलारा। गुरसिख देवे मोख दवारा। सदा समीप्त प्रभ भतारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साची जोत करे आकारा। आत्म होए जोत आकार। हउमे जाए विच्चों हँकार। प्रभ साचे दी पाए साची सार। खोल्ह देवे प्रभ दस्म दुआर। अनहद शब्द उपजे धुन्कार। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, साचा शब्द भरे भण्डार। साचा शब्द सच ज्ञाना । साचा प्रभ भगत भगवाना। साचा प्रभ सोहँ देवे वड दानी दाना। आत्म होए जोत प्रकाश, जोत जगे महाना। अज्ञान अन्धेर जाए विनास, जन होवे सुघड़ सुजाना। गुरचरन प्रीती सच्ची रहिरास, देवे दरस विष्नूं भगवाना। साचा प्रभ दरस दिखाए। गुरसिख सोया प्रभ बाहों पकड़ उठाए। प्रभ अबिनाशी प्रगट होया, साचा नाम भिच्छया पाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साची दया कमाए। साचे नाम सति वड्याई। साचे नाम रसना जप कलिजुग जीव परमगति पाई। साचा नाम पूरन कराए काम कलिजुग जीव भुल ना जाई। साचा नाम घनईआ
शाम, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, देवे कन्न सुणाई। रागन राग प्रभ राग उपजाए। स्वांगी स्वांग प्रभ साचा स्वांग रचाए। गुरमुख साची रक्खी तांघ, प्रगट जोत प्रभ दरस दिखाए। प्रभ दर मंगे साची मांग, सच वस्त प्रभ झोली पाए। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, गुरसिख कोई भुल ना जाए। साचा नाम प्रभ दर पा। प्रभ अबिनाशी ना देणा भुला। आत्म बुझी दीप प्रभ साचा दए जगा। अमृत आत्म साचा रस, प्रभ मुख दए चुआ। प्रभ अबिनाशी होए वस, प्रगट जोत देवे दरस दिखा। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, रसना सद जीव गा। साचा शब्द साचा गुर मन्त्र। देवे प्रभ साचा निरंतर। आदि जुगादि जुगादि आदि सदा रहंतर। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरसिख बणाए तेरी बणतर। गुरसिख चले प्रभ के भाओ। साचा प्रभ सद लागे पाउ। सोहँ साचा शब्द रसना सद गाओ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, प्रभ अबिनाशी घर में पाओ। नाम दान जिस जन जाणया। पूरन ब्रह्म ब्रह्म सरूप पछाणया। प्रभ अबिनाशी जोत सरूप सुख साचा माणया । महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, गुरसिक्खां चलाए आपणे भाणया। गुर साचा सद रसना गा। प्रभ अबिनाशी सच्चा पा। आत्म पर्दा लए हटा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, स्वच्छ सरूप देवे दरस दिखा। स्वच्छ सरूप गुरमुख विरला जाणे प्रभ रंग अनूप। जोत निरँजण निहकलंक सति सरूप। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, सोहँ शब्द तेरा साचा दूत। सोहँ शब्द गुर दूत बणाया। साध संगत दे विच समाया। साचा फ़रमाण धुरदरगाहों लै के आया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, वेले अन्तकाल माण दवाया। साचा शब्द चले स्वासा। सोहँ जप जीव विच नासा। आवण जावण प्रभ का वासा। सृष्ट सबाई झूठा खेल तमाशा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, होए दासन दासा। रसना जप रमईआ राम। देवे दरस घनईआ शाम। सोहँ साचा प्रभ दवईआ नाम। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरा पूर कराए काम । आत्म मनसा होए पूरी। गुरसिख सुरती ना रहे अधूरी। उपजे जोत रक्खे सति सरूरी। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, जोत सरूपी नूरो नूरी। सांतक तेरा रूप सति। प्रभ अबिनाशी पावे साची मति। शब्द अधार रखावे यति। एक शब्द चार वरन रखावे तत्त। चरन प्रीती देवे साचे सुत। पारब्रह्म परमेश्वर अचुत। बसन्त रूप रहे तेरी रुत। सतिजुग जीव उपाए प्रभ साचे सुत। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, साची सुहाए रुत। सांतक सति सति वरतार। सांतक तेरा सति दरबार। सांतक तेरा रूप अपार। सांतक सुरती शब्द अधार। सांतक रूप धरे करतार। सांतक सतिजुग तेरा अधार। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, सच सच वरतावे विच संसार। सांतक साचा सतिजुग सालस। गुरमुख उपजावे खालस। गुर साचे जीव प्रगटावे लालस। लालच कोए ना करे मानस। भुक्खा जीव ना कोए बिल्लाए प्रभ साचा सालस । मदिरा मास ना कोए रसना लाए, प्रभ सदा
रहे नालिस। प्रभ एका रुत बणाए, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सर्ब थांएँ समालस। सांतक देवे सति वड्याई। गुरमुख आत्म प्रभ सांत कराई। सोहँ साची दात प्रभ झोली पाई। सर्ब मिटाए ज़ात पात, चार वरन बणाए भैण भाई। सतिजुग बख्शे साची करामात, आत्म सच सच वरताई। सोहँ शब्द चलावे साची गाथ, कुन्ट चार जै जै जैकार कराई। जामा धारे प्रभ विच मात, निहकलंक नाउँ धराई। गुर दर सुहाई साची रात, साध संगत रसना हरि गुण गाई। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, गुरमुख विरले मित गति पाई। सांतक तेरा साचा नूर। गुरसिख तन कर भरपूर। साची जोत उपजावे नूर। प्रभ अबिनाशी एका बख्शे साचा सति सरूर। निहकलंक गुरमुख हिरदे वसे ना जाणो दूर। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, सर्ब कला भरपूर। सांतक वरताए सारंगधर। कलिजुग धरी जोत अवतार नर। सतिजुग साचा मातलोक जाए कर। एका शब्द उपाए प्रभ अपर । गुरमुख मंग साचा वर। प्रभ साचे दी शरनी पर। चरन लाग गुरमुख भवजल तर। वेले अन्त जम ना आयण तेरे दर। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, एक दिसाए साचा दर। सांतक तेरा नाम रखाया। जीव जन्त प्रभ सति वरताया। राजस तामस मगरों लाहया । आलस निंदरा प्रभ गंवाया। जोत सरूपी साचा दीपक, गुरसिक्खां आत्म विच जगाया। साचा प्रभ सदा समीप्त, झूठी काया विच सदा समाया। साचा नाम महारस पीवत, प्रभ साचे सिर हत्थ टिकाया। आदि जुगादि विच ब्रह्माद गुरमुख साचा सदा जग जीवत, प्रभ साचे लेख लिखाया । महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सतिजुग सति माण दवाया। सांतक साचा सन्त जन पाए। साचे सन्त प्रभ रिहा समाए। विस्मादी विस्माद हो जाए। आदि जुगादी शब्द नाद धुन उपजाए। राग उपजाए माधव माधी, प्रभ बजर कपाट खुल्हाए। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, सांतक तेरा नाम रखाए। सांतक तेरा रंग रंगाया। मातलोक विच जन्म दवाया। मदिरा मास मगरों लाहया। सति गुण प्रभ सति सुणाया। रागन राग त्याग, प्रभ सोहँ साचा राग जणाया। भगत जन कलि गए जाग, प्रभ साचे जद दरस दिखाया। मातलोक विच पूरन भाग, प्रभ साचे दा दर्शन पाया। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, सांतक सति वरताया। सांतक वरते होए निमाणा। सतिजुग उपजाए प्रभ ज्ञाना। एका बुध रखाए प्रभ बिरध बाल जवाना। प्रभ आत्म शुद्ध कराए, बख्शे एक आत्म ध्याना। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, इक्क कराए राजा राणा। सांतक तेरी सरधा पूर। प्रभ अबिनाशी देवे चरन धूढ़। सोहँ साचा दान दे, प्रभ भण्डारे करे भरपूर। मुक्त जुगत वाली दो जहान दे, कर जाए दुखड़े दूर। निमाणयां प्रभ माण दे, महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, साचा बख्शे नूर। निमाणयां प्रभ माण दवाया। कलिजुग राउ सर्ब मिटाया। सतिजुग तेरी नींह रखाया। राउ रंक इक्क थांएँ समाया। ऊँच नीच कोई रहण ना पाया। साचे भूप सतिजुग साचा मार्ग
लाया। एका शब्द चार वरन प्रभ कराया। वरन बरन प्रभ मेट वखाया। एका बख्शे निहकलंक चरन सरनाया। कलिजुग जामा धार निहकलंक जगत पित आया। साचा वजाए शब्द डंक, बेमुखां कन्न सुणाया । महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, जोत सरूपी खेल रचाया। जोत सरूपी रचना रच। कलिजुग तोड़े जिउँ वंग कच। अग्न जोत जीव जायण मच। गुरसिख आत्म प्रभ जाए रच। गुरसिख सो जिस हिरदे होवे सच। बेमुख बेताले दर आयण जायण नच। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, लिख्त कराए आपणी सच। सच सच जगत वरतारा। सच सच प्रभ भरे भण्डारा। सच सच होवे विच दरबारा। साची जोत धरे निरँकारा। सतिजुग साचा तेरा सति वरतारा। जोत सरूप निहकलंक कलि लए अवतारा। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, सति करे वरतारा। सच सच प्रभ जगत वरताए। गुरमुख हिरदे शुद्ध कराए। आत्म बुध प्रभ साची पाए। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, साचा धर्म चलाए। सतिजुग तेरा साचा धर्मा। चार वरन होए एका कर्मा। किसे ना होवे कोए भरमा। कोए ना दिसे जीव अधर्मा। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, एका देवे साची सरना। एका शरन प्रभ रखाओ। गुरसिख साचे सच मति पाओ। दुबिधा मैल मनों तजाओ। आत्म हँकार सर्ब गंवाओ। निरवैर प्रभ निरवैर सिख हो जाओ। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, साचा बख्शे नाउँ। साचा प्रभ निरवैर समाए। निराहारी निराधारी प्रभ आप अख्वाए। वड संसारी जोत सरूप सर्ब रिहा समाए। भगत उधारे जुगो जुग प्रभ जामा पाए। शाम मुरारी सांवल सुंदर रूप वटाए। प्रभ गिरधारी प्रगट जोत निहकलंक नाउँ धराए। गुरसिख तेरी हउमे कट्टे बीमारी, आत्म साचा ज्ञान दवाए। दिवस रैण चढ़ी रहे खुमारी, सोहँ साचा प्रभ जाम पिलाए। एका माण रखाए प्रभ नर नारी, जो जन आए सरनाए। वेले अन्त ना होए ख्वारी, प्रगट जोत प्रभ साचा दरस दिखाए। जोत सरूप देवे जोत अधारी, गुरसिख तेरी तृखा मिटाए। गुरसिख विरला प्रभ नाउँ वपारी, वर दर मंग नाम घर लै जाए। बेमुख कलिजुग जीव मानस जन्म गए कलि हारी। साध संगत प्रभ साचे पैज संवारी। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, अन्तकाल भगत अधारी। साचे प्रभ साची सरना। चरन लाग गुरसंगत तरना। अन्तकाल जम डण्ड ना भरना। जोत सरूप प्रभ जोत मिलाए धरनी धरना। मदिरा मास जो रसनी लाए, वेले अन्त आपणा किया भरना। सोहँ शब्द जन रसना गाए, महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, आपणी लाए शरना। जुगो जुग प्रभ अवतार। मातलोक आए जामा धार। जोत सरूप विच संसार । प्रभ साचे की साची कार। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, पूरन नर अवतार। सतिजुग प्रभ भए मेहरवाना। त्रेता भए रामा। कलिजुग धरे जोत प्रभ भगवाना। द्वापर आए घनईआ शामा। महाराज शेर सिँघ कलि पहरया जामा। जुगो जुग प्रभ जामा धारे। भगत जनां प्रभ पार उतारे। लेख लिखाए अपर अपारे। प्रभ साचे दी साची
कारे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, चौथे जुग लए अवतारे। भगत जनां प्रभ पार उतारया। किरपा करे आप गिरधारया। जोत सरूपी प्रगट जोत पार उतारया। नर सिँघ नरायण दुष्ट हरनाक्ष आण सँघारया। बावन रूप धार, प्रभ मंगण जाए बल द्वारया। जोत सरूपी भेख कर, चार वेद रसन उचारया। जोत सरूप जुगो जुग लै अवतारया। जन भगतां प्रभ होए सहाई। जिउँ अंबरीक लाज रखाई। चक्र सुदर्शन प्रभ लगाई। देवी देव ना होए सहाई। इन्दलोक शिवलोक ब्रह्मलोक तजाई। निहकलंक अवतार नर जुगो जुग होए सहाई। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, मात जोत प्रगटाई । साचा प्रभ जुगो जुग जोत जगाए एक। जन भगतां रखाए एका चरन टेक। जनक प्रभ तारया कीनी बुध बिबेक। निहकलंक अवतार नर जन भगतां लिखाए साचे लेख। राणी तारा प्रभ माण दवाए। साध संगत विच मंगल गाए। हरी चन्द दा माण गंवाए। साध संगत प्रभ लाज रखाए। जोड़ी जोड़ खड़ांउ वखाए। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, जुगो जुग जगत विच आए। जुगो जुग प्रभ की कार। निमाणयां प्रभ जाए तार। बिप्र सुदामा आए प्रभ दरबार। सिँघासण छोड आए मुरार। चरन धूढ़ करन निमस्कार। दलिद्री नाल करे प्यार। जोत सरूप निहकलंक जुगो जुग लए अवतार। भगत जनां दे वड्याई आपणा बिरद रक्खे करतार। निमाणयां प्रभ माण दवाए। राजे राणयां दर दुरकाए। दुर्योध्न प्रभ महल मुनार तजाए। घर बिदर अलूणे साग भोग लगाए। निहकलंक अवतार नर, गुरमुख झुग्गी भाग लगाए। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, जुगो जुग जन भगतां पैज रखाए। भगत जनां प्रभ देवे धीर। रक्खे लाज प्रभ वड पीरन पीर । विच सभा माण रखाए, द्रोपदी लथ्थे नाही चीर। निहकलंक अवतार नर, जन भगतां महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, साध संगत तेरी कट्टे भीड़। नामदेव प्रभ आण तराया। प्रगट जोत प्रभ भोग लगाया। गाए मोई जिवाए, नाम देव दा छप्पर छाया। प्रभ अबिनाशी प्रगट जोत, भगत जनां सिर हत्थ टिकाया। जैदिउ प्रभ लेख लिखारी। मस्तक रेख लिखी अपारी। अक्खर पढ़ होई प्रतीत, मिल्या प्रभ गिरधारी। पारब्रह्म परमेश्वर आत्म करी जोत आकारी। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, आदि जुगादि तेरी सिक्दारी। भगत जनां प्रभ आस पुजाए। आसा मनसा प्रभ पूर कराए। दर आयां प्रभ माण दवाए। गुर सेवा प्रभ लेखे लाए। जिउँ रविदास कसीरा भेंट चढ़ाए। प्रगट जोत प्रभ विच्चों नीर माण दवाए। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, जन भगतां होए सहाए। भगतन का प्रभ सदा सहायक। भगत वछल प्रभ वड नायक। आत्म उपजावे सर्ब सुखदायक। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, सदा सहायक। भगत जनां प्रभ तारनहारा। सदना सैण पार उतारा। कबीर जुलाहा ना जात विचारा। साचा प्रभ भरे भण्डारा। आदि जुगादि प्रभ साचे की साची कारा । साचा प्रभ सदा सहाए। पतित पापियां जाए तराए। गनका साचा
नाम दवाए। दुरमति मैल सर्ब गंवाए। एका राह सच दिसाए। वेले अन्त विच बबाण बिठाए। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, जुगो जुग माण दवाए। साचा प्रभ जिस चितारया। पतित पापी प्रभ पार उतारया। नरायण नर अजामल उधारया। प्रभ साचे तेरी साची कारया । वेले अन्त तेरा होए सहारया। पापण पूतना माण दवाए। भगत जनां विच नाउँ रखाए। मोहण मुम्मे माधव पाए। पापण होए विस मुख लाए। जोत सरूप जोत निरँजण, ना एह मरे ना जाए। जीवां कारन जोत सरूप विच झूठी देह समाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादि जुगादि आदि एका रंग समाए। साचा प्रभ सति दातारा। अवगुण प्रभ ना कदे विचारा। जो जन डिग्गे आए दुआरा। उज्जल मुख कराए विच संसारा। प्रभ साचा देवे मोख दुआरा। निहकलंक नरायण नर अवतारा। नरायण नर निहकलंक। सोहँ शब्द वजाया डंक। जोत अधारे जामा धारे सुहाए थान बंक। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, चरन आए तारे रंक। प्रभ साचे सहसा उतारना। साचा शब्द रसन उचारना। हँकार निवार प्रभ दुष्ट सँघारना। जामा धार घनकपुर, कलिजुग जीवां अन्त करावणा। साध संगत महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, माण दवावणा। कलिजुग झूठी खेल रचाई। अथर्बण वेद प्रभ माण रखाई। चार लक्ख बत्ती हज़ार प्रभ औध लिखाई। कर्मां कारन प्रभ अन्त कराई। कुकर्मी जीव होए दुखदाई। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणी कल वरताई। वेद अथर्बण मात टिका। कलिजुग रचना लई रचा। जूठ झूठ प्रभ झोली देवे पा। ईसा मूसा मुहम्मदी प्रभ मात दए प्रगटा। झूठा मार्ग मातलोक प्रभ खेल देवे रचा। दुष्ट दुराचार प्रभ मति उपठी देवे पा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणा नाउँ दए भुला। साचे प्रभ एह बणत बणाई। उलटी मति सगल विच पाई। गऊ ग़रीब होए दुखदाई । सुणे पुकार आप रघुराई। महाराज शेर सिँघ कलिजुग साचे, प्रभ जोत प्रगटाई। अल्ला नूर जगत उपाया। कलिजुग उम्मत नबी बणाया। विच हँकार वसाया। झूठे रसते प्रभ साचे पाया। जीवां जन्तां दे सज़ाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणा खेल रचाया । साची जोत प्रभ जोत प्रगटाई। गुर नानक दी जोत जगाई। पंदरां सौ छब्बी बिक्रमी लै लिखाई। मात माया सर्ब त्यागी प्रभ दर मंगण जाई। साचे दर घर गुर गया, साची वस्त प्रभ झोली पाई। साचा वेख प्रभ आकार। जोत सरूपी बैठा निराधार। चार कुन्ट जोत आकार। नानक गए प्रभ दर दरबार। सोदरु राग ल्या उचार। प्रभ साचे दा दरस अपार। वाह वाह साची सेव कमाई, जोत सरूप होए दयाल। एका नाम दिया सति करतार। चार कुन्ट गुर सुणाया, कलिजुग जीव ना पायण सार। एका जोत प्रभ जगाई। साचा शब्द ज्ञान दवाई । एका धुन प्रभ जोत प्रगटाई। एका धुन अनहद प्रभ दे सुणाई। जोत निरँजण विच मात दे आई। सतिनाम मन्त्र दृढ़ाई। चार वरन समाणे एका ज़ात, चार कुन्ट फिरे दुहाई।
कलिजुग जीव ना पुच्छण वात, ऊँचा कूक रिहा सुणाई । कलिजुग अन्त अन्धेरी रात, वेले अन्त ना कोई सहाई। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, सतिनाम मन्त्र दृढ़ाई। सतिनाम मन्त्र दृढ़ा के। भुल्लयां जीवां मार्ग पा के। वेले अन्त झूठी काया जगत तजा के। साची जोत नानक जाए अंगद विच जगा के। साचा धाम पिण्ड खण्डूर जाए वसा के। साची जोत निहकलंक, सद रक्खे जोती जोत मिला के। अंगद गुर एह कर्म कमाया। मोख गुर गुरमुखी अक्खर बणत बणाया। साचा राह फेर चलाया। कलिजुग जीवां बहि समझाया । बेमुखां दर फेर ना पाया। वेले अन्त अन्तकाल, विच जोती मेल मिलाया। साची जोत प्रभ अमरदास धराया। साची जोत अमर जगाई। बिरध अवस्था पूरन मति पाई। साची सेव गुर कमाई। साचा धाम जगत उपजाई। चुरासी देवे गेड़ कटाई। साचे धाम रचना बणाई। वेदी कुल अन्तिम जोत प्रगटाई। साचा बंस राम चन्द रघुराई। सोढी बंस मिली वड्याई। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जुगो जुग एका जोत प्रगटाई। अमरदास एह कर्म कमाया। चुरासी कट तीर्थ बणाया। बेमुख जीवां सार ना पाया। दर जायण ध्रो कमाया। धीआं भैणां पति गंवाया। प्रभ अबिनाशी मनो भुलाया। गुर दर गुर घर वेसवा घर बणाया। बेमुख जीवां अन्तकाल सभ धामां नष्ट कराया । महाराज शेर सिँघ जामा धार, सभ मलिया मेट कराया। अमरदास एह दया कमाई। सोढी बंस देवे वड्याई। रामदास विच जोत जगाई। साचा गुर दे सुणाई। सर अमृत दी नींह रखाई। चार वरन आए दर बण भैणां भाई । कलिजुग बेमुख जीवां सार ना पाई। साची कार सच्ची सरकार दिवस रैण कमाई। झूठी देह अन्त छड, आकार जोत जोत मिल जाई। गुर अर्जन गुर दरबार पूरन दे कराई। जोत सरूप प्रभ लए अवतार, आपणे हत्थ कार कमाई। नज़री आए प्रभ करतार, गुर अर्जन बलि बलि जाई। किरपा करे प्रभ गिरधार, अगाध बोध दा भेव खुल्हाई। जोत सरूप सदा निराधार, साची जोत दे जगाई। अमृतसर बणाया सच दरबार, मातलोक मिले वड्याई। पापी जीव होए दुष्ट दुराचार, गुर का बचन गए भुलाई। वेले अन्त आई हार, कलंकनिह दे सज़ाई। पंचम गुर एह कर्म कमाया। भगत जनां विच बहाया । ज्ञान बोध गुर दर बणाया। शब्द सोध जगत राह चलाया। बेमुख जीवां अन्तकाल कलि भुलाया। महाराज शेर सिँघ जामा धार, वेले अन्त दए खपाया। हरिगोबिन्द गुर दया कमा ली। दो जहानां बणया वाली। कलिजुग जीवां होया रखवाली। देग तेग़ प्रभ हत्थ उठा ली। कलिजुग जीअ अन्तिम रहि गए खाली। प्रभ साचा बणया सच बनवाली। आए राए हरि राया। साचा राम नाम वसाया। एका जोत प्रभ जगाया। जगत पित गुर उपजाया। कलिजुग जीवां डौरू वाहया। काम क्रोध विच मन वसाया। आयन दर सीस झुकाया। वेले अन्त प्रभ दे सज़ाया। आपणी बणत रिहा आप बणा। हरिकृष्न विच जोत टिका। साची जोत प्रभ जाए जगा। अठवां
गुर जाए बणा। बाल अवस्था जाए समा। साचा धाम दिल्ली जाए बणा। प्रगट जोत निहकलंक फेर जाए वसा। अठवां जामा गुर तजाया। भरम भुलेखे जगत भुलाया। साचा प्रभ नज़र ना आया। जगत भेख बहुत वधाया। तेग़बहादर गुर छुपाया। बेमुख जीवां दिस ना आया। साचे प्रभ एह कर्म कमाया। डुबदा बेड़ा मक्खण तराया। आप आपणा आप प्रगटाया । कलिजुग जीवां भाग गए जाग, विच बकाले प्रभ जोत जगाया। भेख पखण्डी सभ गए भाग, साची जोत होई रुशनाया। गुरमुख विरले गए चरन लाग, नाम दान गुर दर ते पाया। जोत सरूपी जोत प्रभ, जुगो जुग विच मात दे आया। तेग़ बहादर दया कमाई। साध संगत एह हुक्म सुणाई। सर अमृत दा दर्शन पाई। साचे घर आ चरन टिकाई। बेमुखां एह सार ना पाई। साचा प्रभ सच दर आई। कुफ़ल लगाए सर्ब नठ जाई। सतिगुर नौवें पातशाह साचा शब्द सुणाई। सर अमृत नूं सराप दे, पिण्ड वल्ले भाग लगाई। एका ओट निहकलंक तेरी रखवाई। जामा धार पुरी घनक, पूरी दे कराई। सर अमृत जो पुजारी। होए कलि दुष्ट दुराचारी। आत्म भरे हँकारी। गुर साचे दी सार ना जाणी । साची मार शब्द गुर मारी। वेले अन्तकाल कलि होए ख्वारी। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, सच करे वरतारी। गुर गोबिन्द प्रभ उपजाया। साची जोत प्रभ जगाया। पटने विच भाग लगाया। अनन्दपुर फेर वसाया। दुष्ट दमन दा जामा पाया। कठिन तपस्सया घाल प्रभ साचे दी सेव कमाया। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, सर्ब थांएँ होए सहाया । कलिजुग वरताए प्रभ ऐसी माया। साची खेल करे कराया। एका दाल दोफाड़ कराया। एका मात दो पूत उपजाया। एका नाथ ज़ात अलग रखाया। प्रभ अबिनाशी निहकलंक अचरज खेल रचाया। ऐसा वक्त जगत विच आया। मलेछां तांईं प्रभ माण दवाया। हिन्दू धर्म दा नष्ट कराया। गऊ ग़रीब ज़बह कराया । देवी कन्या पति गुआया। दुखिया जीव सर्ब बिल्लाया। गुर तेग़बहादर दी शरनी आया। साचा गुर होए सहाया । प्रभ अबिनाशी जोत सरूप भाणा कलि वरताया। साचे गुर दया कमाई। हिन्द धर्म दी लाज रखाई। दिल्ली जाए बहु दु:ख पाई। शाह औरंगा दे सज़ाई। वेले अन्त सर्ब नठ्ठ जाई। विरले गुरमुख साचे सन्त, गुरसिख गए मन डुलाई । माया तेरी बड़ी बेअन्त, तेरा भेद ना लख्या जाई। जोत सरूप जोत प्रभ, आपणे भाणे विच समाई। शाह औरंगे कर्म कमाया। डाहढा दु:ख गुर तेग़ बहादर पाया। आप अडोल जोत सरूप डगमगाया। गुरसिक्खां आ चित डुलाया । उठ भज्ज पल्ला छुडाया। साचे प्रभ कर्म विचार, एका शब्द अलाया। संग सखा सभ तज गए, विच गुर ग्रन्थ लिखाया । सुणा शब्द टुट्टा हँकार, चरनी आए सीस निवाया। मती सिँघ बैठ अडोल, आरा सीस धराया । धन्न गुरसिख जिस पाई सार, दयाला देग़ विच उबलाया। गुर तेग़ बहादर सीस दित्ता उतार, औरंगे कहर कमाया। आप अडोल बैठ
रिहा निराधार, विच जोत मेल मिलाया। प्रभ साचे दी साची कार, जुगो जुग विच मात करदा आया। सतिजुग उपजावे सति दरबार, साचा कर्म कमाया। निमाणयां निताणयां हेत गुर साचे सीस लगाया। बेमुख जीवां कलि साचा प्रभ भुलाया । जायण गुर दरबार, काम क्रोध वधाया। निहकलंक लै अवतार, सारयां नष्ट कराया। एका जोत आकार, साचे धाम दे जगाया। साचा उपजे दर दरबार, निहकलंक चरन जा दिल्ली पाया। जिस जन प्रभ सेव कमाई। साचे प्रभ सुण पुकार, मातलोक देवे वड्याई। साची जोत करे आकार, अनाथां हेत जन्म दवाई। वाह वाह देवे रंग करतार, आपणी बणत आप बणाई। हुक्म पाए गोबिन्द गुर पाया। साचा भेद प्रभ खुल्हाया। एक शब्द ध्यान रखाया। साची धुन प्रभ उपजाया। जोत सरूप जोत प्रभ सिर उप्पर हत्थ टिकाया। मातलोक साचे गुर साचा मग चलाया। जोत सरूपी जोत धर, दसवां जामा विच मात दे पाया। गुर नानक एह दया कमाई। बाबर दित्ती एह वड्याई। सत्त कुल सिर ताज रखाई। वेले अन्त प्रभ दए खपाई। आपणी बणत प्रभ बणाई। गुर गोबिन्द प्रभ दे उपजाई। मलेच्छां बुध हँकार कराई। कर्म धर्म सर्ब मिट जाई। साचे प्रभ साची जोत करे रुशनाई। अनाथां हेत प्रभ चण्डी चमकाई । चण्ड प्रचण्ड ब्रह्मण्ड विच नव खण्ड वरभंड बेमुखां प्रभ देवे दंड। जोत सरूप जोत धर, साची दात जाए जग वंड। गुर गोबिन्द एह कर्म विचारा। दुखिया होया सर्ब संसारा। छत्री ब्राह्मण वैश शूद्र करन ख्वारा। साचे प्रभ साची बिध आप रची करतार। जोत सरूप धार खेल कराई अपर अपार। गुर गोबिन्द एह कर्म कमाया। चार वरन माण दवाया। ऊँच नीच दा भेव चुकाया। एका नाम लेख लिखाया। हँकार विकार सर्ब गंवाया। जीव दुखिआर प्रभ गले लगाया। हँकारीआं तांईं प्रभ दे सज़ाया। प्रभ साचे दर साचा शब्द मातलोक उपजाया। जोत सरूपी जोत प्रभ जुगो जुग आपणा खेल रचाया। दस्म जोत एह कर्म कमा। चार वरन सभ चरन लगा। ऊँच नीच दा भेव मिटा। सिक्खी परखे वेले अन्त आ। गुरसिख पूरे उतरे सो जन पंज प्यारे लए बणा। सतारां सौ छपंजा बिक्रमी पहली विसाख दिन मना। पहली विसाख एह कर्म कमाया। पन्थ खालसे जन्म दवाया। साचा अमृत गुर बणाया। अमृत रूप होए विच समाया। साची जोत विच मिलाया। आपणा कर्म आप कराया। कलिजुग जीवां भरम भुलाया। झूठे धन्दे विच भुलाया। गुरमुख विरले विच संगत मेल मिलाया। साचा अमृत प्रभ साचे उपजाया । गुर गोबिन्द मेहर कर, विच सांतक सति समाया। झीरां छींबिआं नाईआं प्रभ केहर कर, प्रभ जामा शेर बणाया । मातलोक गुर मेहर कर, अमृत मुख चुआया। पंचम प्यारे गुर बणा। अमृत देवे मुख चुआ। साची दात प्रभ झोली देवे पा। पंजां विच प्रभ रिहा समा। पंजां देवे प्रभ वड्याई, सच्चा हुक्म देवे सुणा। गुर गोबिन्द साचा तिलक देवे लगा। गुरमुख साचे गुर पूरे दा शब्द कमा। कलिजुग
माया दए तजा। गुर धर्म दी साची रीती साचा देवे मग चला। कलिजुग जीव भुल्ल छड्ड गए साचा राह। निहकलंक वेले अन्त प्रगट जोत देवे सज़ा। गुर गोबिन्द तेरी वड्याई । आपे गुर आपे चेला अख्वाई। साचा मार्ग जगत चलाई। अमृत आत्म सिंच प्रभ दुखियां दु:ख मिटाई। जोत सरूपी जोत प्रभ सर्ब विच रिहा समाई। साचा मार्ग मात लगाया। सारा बंस वार रखाया। धर्म दी बाण गुर लगाया । अनाथां हेत सभ कर्म कमाया। दर घर सर्ब लुटाया। एका आन एका शान मुख रखाया। कलिजुग जीवां भेद ना पाया। गुरमुख विरले प्रभ शरनी सेव कमाया। जोत सरूपी जोत प्रभ, जोत सरूप सद समाया। वार वार, बंस सभ वारया। तार तार तार, निरधनां प्रभ तारया। हार हार हार, कलिजुग जीव बचन अन्त हारया। सार सार सार, पाए गुरसिख जिस देवे दरस अपारया। तार तार तार प्रभ जाए तार, जो जन आए चरन द्वारया। जोत सरूपी जोत प्रभ धरे जोत निरंकारया। प्रभ बणाई बणत अपार। दु:ख भुख करे ख्वार। झूठा देस छड्ड गया गुर अवतार। गोदावरी चरन टिकाए अपार। बैरागीआं तोड़े हँकार। बणाए बन्दा देवे तार। हुक्म सुणाए आप करतार। दुष्टां तांईं जाए सँघार। भाणा मन्नीं ना आवे हार। वर दित्ता साचे गुर अवतार। गुर गोबिन्द दक्खण जाए। जाए नंदेड़ डेरे लाए। साचा धाम प्रगट कराए। मुखी तीर जा लगाए। सच निशान पुट वखाए। सर्ब जीआं दा माण गंवाए। उपजे सो थांएँ गुर साचा लिख्त कराए। पूरन किया अन्त एह काम, अन्तिम खेल रचाए। अन्तिम वेला अन्त गुर करया। अंगीठा साहिब निशान सी धरया। चन्दन चिखा विच प्रभ वड़या। साध संगत एह बचन करया। साचा गुर दर दरबार धरया । अन्तकाल कलिजुग निहकलंक अवतार होए नरया। निहकलंक दी ओट रखा। जोती जोत गुर गए समा। साचा बचन गए लिखा। प्रभ जामा घनकपुरी विच लै पा। वेला अन्तिम आ गया, साचा कर्म प्रभ लए कमा। प्रगट जोत महाराज शेर सिँघ, बेमुखां गया भुला। गुर आए जगत उपदेसे। प्रभ आए उलटाए जगत भेसे। जोत सरूपी सदा अदेसे। सार ना पायण ब्रह्मा विष्न महेषे। एका जोत प्रभ निरँकार जोत सरूपी साचे भेसे। महाराज शेर सिँघ नर अवतार, चार वरन करे अदेसे। साची जोत प्रभ जगत टिकाए। आप आपणा भेद रिहा छुपाए। कलिजुग माया बहुत वधाए। गुरमुख साचे प्रभ लए जगाए। शाम रूप प्रभ दरस दिखाए। काहन घनईआ नज़री आए। सांवल सुंदर भेख वटाए। जामा धार घनकपुर, भाग घनकपुरी लगाए। घनकपुर अवतार प्रभ धरया। सन्त मनी सिँघ सरनी परया। चरन लाग कलिजुग तरया। तन मन सीतल आत्म ठरया। सोहँ साचा शब्द रसन आहार करया। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचे जामा घनकपुरी विच धरया। प्रभ साचे ल्या जगत अवतार। तीन लोक होई जै जै जैकार। कलिजुग जीव सुत्ते पैर पसार। गुरमुखां होई आत्म उज्जयार। सुर नर
आए प्रभ दरबार। फुल बरसावण बरखा धार। एका जोत जगी निरँकार। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, घनकपुरी लै अवतार। जगी जोत जगत निरालम। प्रभ भुलाई सारी आलम। सन्त मनी सिँघ हत्थ फड़ाई कालम। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, वड दाता वड सालम। साची जोत करे आकारे। देव देवीआं खड़्हे प्रभ चरन दुआरे। दर दर फिरन होए ख्वारे। सन्त मनी सिँघ कलम लेख लिखारे। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, घनकपुरी लै अवतारे। घनकपुर प्रभ जामा धारे। देव देवीआं फिरन दवारे। साचा सन्त साची मारे लकारे। ना दिसे दर ना दरबारे। दुखी होए फिरन दुखियारे। अरचा पूजा प्रभ पार उतारे। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, जामा घनकपुरी विच धारे। देवीआं आण पाई दुहाई। सन्त मनी सिँघ दर दुरकाई । विष्नूं भगवान तुहाढ्ढी सेव सर्ब चुकाई। अन्तकाल कलिजुग जामा धार, घनकपुर प्रभ सारी जोत खिचाई। खिच्चे जोत प्रभ ज्वाला। कलिजुग जीवां अन्तिम होए मूंह काला। साचा बाण प्रभ चलाए सोहँ बाणा। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, घनकपुरी विच पहरया जामा। देवी देव प्रभ पूज हटाए। साचा शब्द आप लिखाए। गंगा गोदावरी प्रभ नीर खिचाए। जोत सरूप प्रभ जोत मेल मिलाए। कलिजुग धाम निहकलंक वेले अन्त सर्ब मिटाए। सतिजुग साचा शब्द प्रभ उपजाए। जामा धार निहकलंक साचा डंक वजाए। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, कर्म धर्म जगत चलाए। मनी सिँघ प्रभ रसना गाए। हरि हरि हरि, साचा रिदे समाए। नर नर नर अवतार नर प्रभ दरस दिखाए। धर धर धर, एका जोत प्रभ धर वखाए। वर वर वर, प्रभ दर वर साचा पाए। तर तर तर, मातलोक तर जाए। डर डर डर, राजे राणयां प्रभ डर चुकाए। कर कर कर प्रभ किरपा कर, साची लिख्त आप लिखाए। भर भर भर भण्डार प्रभ साचे निहकलंक भर जाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जामा घनकपुरी विच पाए। साचे सन्त सच सेव कमाई। उच्च पदवी प्रभ दर ते पाई। साचा साहिब देवे वड्याई। लिक्खया लेख जगत वरताई। साध संगत प्रभ दे सुणाई। भुल ना जाणा निहकलंक होए सहाई। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, वेले अन्त सुत्तयां लै जगाई। सन्त मनी सिँघ शब्द लिखारी। साचा भयो जोत अधारी। देवे दात नैण मुँधारी। कलिजुग जीवां लिख्त लिखारी। जन भगतां प्रभ पार उतारी। पारब्रह्म प्रभ परमेश्वर निहकलंक अवतारी। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, घनकपुर करे जोत अकारी। साचे प्रभ तेरी साची कार । गुरमुखां बख्शे चरन प्यार। साचा शब्द सच्ची धुन्कार। साचे सन्त प्रभ भरे भण्डार। एका दिसे ओंकार । छत्र झुलाए प्रभ दे सीसे, दिसे जोत निरँजण नर अवतार। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, साची जोत धरे अपार। जगन्नाथ गोपाल मुख भनी। प्रभ अबिनाशी वड धन धनी। जोत जगावे सन्त सिँघ मनी। साची प्रीत प्रभ चरन संग बणी। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा,
देवे दात वड दाता वड धनी। वड्डी दात प्रभ वड देवे। जोत सरूप अलख अभेवे। साचा सन्त सद रसना सेवे। माण दवाए प्रभ विच देवी देवे। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, सर्ब मिटावे भरम भुलेवे। सन्त मनी सिँघ जोत जगाई। सुधि बुध प्रभ साची पाई। झूठा आकार प्रभ दे मिटाई । साचा किया आकार प्रभ साची जोत प्रगटाई। लिखाए लेख प्रभ विच संसार, प्रभ साची कलम फड़ाई। राजे राणे दित्ते तख्तों उतार, शब्द मार प्रभ कराई । लिक्खया शब्द सन्त अपार, निर्भय होए कलम उठाई। रक्खे लाज आप मुरार, सन्त साचे सिर हत्थ टिकाई। आया अन्त लैणा विचार, लिख्त लिखी प्रभ सति कराई । महाराज शेर सिँघ कर जोत आकार, आपणा भेत दए खुल्हाई। साचा भेद प्रभ खुल्हाए। लिखी लिख्त प्रभ बन्द कराए। वाक् भविख्त प्रभ सच कराए। राणयां महाराणयां प्रभ जाए माण गंवाए। गुरसिख जीवां बाल अञ्याणयां, प्रभ जाए माण दवाए। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, प्रगट साची जोत साचा धर्म कमाए। राजिआं प्रभ माण गंवाया। ग़रीब निवाज़ एह कर्म कमाया। एका एक अंक एका रंग कराया। एक सोहँ डंक प्रभ कुन्ट चार वजाया। एका जोत तनक विच सर्ब समाया। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, जोत सरूपी खेल रचाया। साचे प्रभ सच ध्याना । अन्त ना पाया वेद पुराना। बेअन्त बेअन्त बेअन्त, सर्ब लिखाना। एका जोत इकन्त प्रभ भगवाना । जोत सरूप सर्ब विसमंत, रूप रंग ना किसे पछाना। भेव ना पाए जीव जन्त, प्रभ साचे विच किया टिकाणा । शब्द लिखाए प्रभ अगणत, जोत सरूपी प्रभ पहरया बाना। कलिजुग वेला आए अन्त, प्रभ साचे साचा खेल रचाना। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सभ दा माण गंवाना। माण सर्ब दा प्रभ गंवाए। एका नाम जगत धराए। राजिआं राणयां डन्न लगाए। हुक्मनामे जो सन्त लिखाए। प्रभ अबिनाशी कढ्ढ वखाए। जूठे ठूठे प्रभ भन्न वखाए। बेमुख मूठे रहे मुख छुपाए। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, जोत सरूपी खेल रचाए। पहले शब्द प्रभ लिखाया। राजे राणयां प्रभ हुक्म सुणाया। वाली दो जहान विच घनकपुरी दे आया। अन्त तोड़े प्रभ अभिमान, जो आत्म विच रखाया। जो जन चरनी डिग्गे आण, प्रभ देवे माण सवाया। सोहँ शब्द प्रभ देवे दान, चार वरन देह विच उपजाया। सो जन होए चतुर सुजान, प्रभ अबिनाशी जिस दरस दिखाया। कलिजुग जीवां मिले माण, प्रभ अबिनाशी सरनी आया। देवे दरस विष्नूं भगवान, जोत सरूप प्रगट निहकलंक नाउँ रखाया। कलिजुग जामा धार, घनकपुरी प्रभ भाग लगाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत सरूपी खेल रचाया। जोत सरूपी प्रभ खेल रचा। बणत बणाए आप प्रभ, झूठी सृष्टी उपा। जोत सरूपी आकार कर, माया रूपी दे सज़ा। साचा जगत विहार कर, कलिजुग अन्त दए खपा। एका जोत अधार धर, सोहँ साचा शब्द दए चला। चार वरन प्रभ एका दरबार कर, ऊँच नीच दा जाए भेख मिटा।
महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, जोत सरूपी भेख जाए वरता। जो वरते सो प्रभ लिखावे। कलिजुग वेला अन्तिम आवे। प्रभ अबिनाशी जोत प्रगटावे। जोत सरूप विच सिख समावे। आपणे भेव विरले गुरमुख जणावे। राणा संगरूर प्रभ शरनी लावे। वाली हिन्द प्रभ दरस दिखावे। चार वरन प्रभ माण दवावे। एका ऊँच दरबार निहकलंक दिस आवे। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, आपणी कल वरतावे। मस्तूआणे चरन टिका। आपणे चरन प्रभ लए उठा। साचा जाए कर्म कमा। लिख्त लिखाए अगम्म अथाह। प्रगटे जोत निहकलंक प्रभ साचा बेपरवाह। चार वरन दिखाए चलाए एका राह। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कलिजुग जोत लए प्रगटा। मस्तूआणे जोत प्रगटा। सृष्ट सबाई प्रभ लेख दए लिखा। भरम भुलेखे सर्ब दे, प्रभ साचा दए खुल्हा। वाली हिन्द चरन लाग भुल लए बख्शा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साची लिख्त रिहा लिखा। भाणा वरते प्रभ साचे। जोत सरूपी जाए राचे। गुरमुख विरला हिरदे वाचे। बेमुखां लग्गण जोत अग्न तमाचे। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, शब्द लिखाए सचो साचे। मस्तूआणे शब्द लिखा के। सृष्ट सबाई भेद खुल्हा के। कलिजुग अन्त अख़ीर प्रभ जाए करा के। सतिजुग साची धीर प्रभ जाए धरा के। वाली हिन्द प्रभ सरनी लग्गे आ के। पिछली जाए भुल्ल बख्शा के। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, सिर रक्खे हत्थ टिका के। वाली हिन्द अर्ज़ गुज़ारे। प्रभ जाए जमन किनारे। सन्त मनी सिँघ तेरे निशान अपारे। धरे चरन नरायण नर अवतारे। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, साची कल वरतारे। वाली दो जहान। जमन किनारे उतरे आण। साध संगत प्रभ दवाए साचा माण। साचा शब्द सति वरताण । महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा निहकलंक विष्नूं भगवान। साची लिख्त प्रभ लेख लिखईआ। आपणा भेत आप खुल्हईआ । वरन चार इक्क करईआ। सृष्ट सबाई चढ़ाए एका नईआ। चार कुन्ट प्रभ एका शब्द चलईआ। एका राज एका ताज एका काज सर्ब सृष्ट करईआ। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, साचे लेख लिखईआ। किनारे जमन डेरा लावना । साचा धाम प्रभ बनावणा। साचा काम आप करावणा। लिक्खया शब्द सति वरतावणा। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचे, सभ दा माण गंवावणा। वाली हिन्द प्रभ शरनी आए। वड वड सेव प्रभ चरन कमाए। साध संगत माण रखाए। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, साचा शब्द दे लिखाए। जाए आप प्रभ गिरधार। साचा लाए इक्क दरबार। रसना देवे शब्द उचार। एका जोत दिसाए कृष्न मुरार। अठारां ध्याए प्रभ रसना लए उचार। चार वेद छे शास्त्र प्रभ सर्ब दे मनार। वेद पुराना बाहरा प्रभ आप दिसावे निरँकार। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, खेल करे अपार। सच दरबार प्रभ लगाए। साचा शब्द आप उपजाए। धुर दी बाण जगत चलाए। रंक राजान इक्क कराए। वाली हिन्द आए सीस निवाए। साचा कर्म
साचा धर्म प्रभ जाए चलाए। दुखियां भुखियां प्रभ जाए माण दवाए। आत्म सुखियां प्रभ जाए सुख वसाए। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, साचा कर्म जाए कमाए। भारत वर्ष प्रभ चरनी ला। एका वरन प्रभ दए करा। तीर्थ तट्ट सर्ब मिटा। साचा मार्ग देवे जगत चला। सोहँ साचा शब्द प्रभ देवे झोली पा। वड्डे वड्डे ज्ञानीआं प्रभ देवे हुक्म सुणा। तोड़े माण अभिमानीआं, प्रभ दुष्ट लए निवा। बख्शे चरन धूढ़ इशनानीआं, चार कुन्ट दूत दए भजा। उत्तर पूरब पच्छिम दक्खण चार कुन्ट प्रभ डंक दए वजा। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, साची खेल दए रचा। चार कुन्ट प्रभ दूत पठाए। वाली हिन्द सिर हत्थ टिकाए। सर्ब खण्ड विच हुक्म सुणाए। नव खण्ड पृथ्मी प्रभ एक कराए। साचा माण साचा ताण, प्रभ आपणे हत्थ रखाए। सोहँ शब्द प्रभ मारे बाण, आकी कोई रहण ना पाए। चार कुन्ट करे परवान। एका होवे रंक राजान। ज़ात पात सर्ब मिट जाण। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, साची जोत धरे भगवान। साची धुन कदे टुट ना जाए। सोया जीव प्रभ सर्ब जगाए। निहकलंक विच मात दे आए। साचा कर्म साचा धर्म विच जगत चलाए। कलिजुग झूठे भरम प्रभ नष्ट कराए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सतिजुग साचा राह बताए। भारत वर्ष प्रभ माण दवाणा अचरज खेल प्रभ फेर करावणा। जोत सरूप प्रगट जोत विच रूस दे जावणा। साचा डंक चार कुन्ट प्रभ आप जाए वजावणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, भेख सर्ब मिटावणा। देवण को प्रभ एक दातार। मंगण खड़्हे कोट द्वार। मातलोक करे सच दरबार। भगत वछल भगत उधार। जोत सरूप निहकलंक नरायण नर अवतार। साचा प्रभ खाली भरे भण्डार। साची दात आप देवे करतार। साध संगत साचा प्रभ जाए तार। दु:ख भुक्ख प्रभ जाए मार। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, सर्ब जनां दी पाए सार। दु:ख दुख प्रभ दु:ख कटाए। सुख सुख सुख आत्म सुख उपजाए। मुख मुख मुख प्रभ उज्जल मुख कराए। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, सर्ब थांएँ होए सहाए। गुरसिख तेरी तृखा मिटाए। गुर साचा पूरन आस कराए। देवे दात दान प्रभ रघुराए। पुरख निरँजण देवे वड वड्याए। साचा नाम अञ्जन, प्रभ देवे नेत्र पाए। साचा चरन धूढ़ मजन, इशनान दे प्रभ कराए। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, सर्ब जनां दा होए सहाए। जन जन जन प्रभ तारे। धन्न धन्न धन्न सो जन, जो चरन प्रभ निमस्कारे। मन मन मन, प्रभ तोड़े मन हँकारे। कन्न कन्न कन्न, प्रभ सोहँ शब्द उपजावे धुन्कारे। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, खाली भरे भण्डारे। साचा प्रभ वड भण्डारे। देवे दात प्रभ गिरधारे। जो जन आए चरन दवारे। चरन प्रीती रंग अपारे। पूरन आस करे मुरारे। देवे दात वड संसारे। दु:ख भुक्ख दी कट्टे बीमारे। आत्म देवे नाम ख़ुमारे। महाराज शेर सिँघ निहकलंक अवतारे। साचा प्रभ दया कमाए। किशना पख अन्धेर मिटाए। साची जोत
विच दीप जगाए। आत्म भउ सर्ब चुकाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सर्ब जनां दी आस पुजाए। पूरन आस प्रभ कराए। साची दात झोली पाए। कलिजुग माया नेड़ ना आए। सोहँ शब्द सद उपजाए। गुरमुख साचा रसनी गाए। निहकलंक अवतार प्रगट जोत दरस दिखाए। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, गुरमुख साचे विच समाए। साचा प्रभ सज्जण सुहेला। साध संगत कराए साचा मेला। अचरज खेल पारब्रह्म विच मात दे खेला। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, शब्द लिखावे जोत प्रगटावे बेमुखां हत्थ ना आए वेला। बेमुखां प्रभ लेख लिखाया। मदिरा मास रसन लगाया। साचे प्रभ वेले अन्त दुष्ट मलेच्छां खपाया। गुरसिख साचे किरपा करी बेअन्त, प्रभ अमृत मुख चुआया। देवे माण विच साधन सन्त, निहकलंक जिस जन तेरी सरनाया। मिले वड्याई विच जीव जन्त, मातलोक विच नाम रखाया। अन्त जोत मिलाए जिस बणाई बणत, प्रभ साचे आवण जाण खेल रचाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणा भाणा आप वरताया। जो जन चले प्रभ के भाणे। आत्म रंग सदा जन माणे। साची दात देवे भगवान, सोहँ शब्द महाने। आत्म उपजे ब्रह्म ज्ञाने। प्रगट होवे वाली दो जहाने। आत्म जोत जगाए प्रभ महाने। आवण जाण चुकाए, जोत सरूप विच जोत मिलाणे। बैकुण्ठ निवासी विच बैकुण्ठ निवास रखाणे। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचे, दर दरबान बहाणे। एका धाम बैकुण्ठ बणाया । साध संगत दा डेरा लाया। एका जोत जगे रघुराया। जोत सरूपी जोत प्रकाश प्रभ, तीन भवन कराया। अमृत वरखे जिउँ मेघ सवण साध संगत प्रभ आत्म शांत कराया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, प्रगट जोत पहली माघ साध संगत दरस दिखाया। बैकुण्ठ धाम धाम न्यारा। पारब्रह्म सद रक्खे अवतारा। जोत सरूपी जोत आकारा। बैठे अडोल आप निराधारा। जगे जोत अगम्म अपारा। कलिजुग जीव ना जाणे प्रभ का रंग अपारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत सरूप जोत निरँकारा। जोत निरँकार जगत बिलोए। तीन लोक प्रकाश होए। मात पताल अकाश प्रभ साचे दी साची सोए। रघुपति रघुनाथ जुगो जुग आपणा भेत खुल्हाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कलिजुग प्रगट बेमुखां रिहा सवाए। साचे प्रभ एह कर्म कमाया। आप आपणा आप उपाया। जोत सरूपी इक्क प्रकाश, तीन लोक रखाया। एका जोत प्रभ अबिनाश, ना कदे मरे ना जाया। सर्ब सृष्ट सद रखे वास, मातलोक प्रभ सदा समाया। जीव जन्त प्रभ जोत निवास, विच वसे दिस ना आया। महाराज शेर सिँघ सर्ब गुणतास, साध संगत सभ भेद खुल्हाया। साध संगत प्रभ भेद खुल्हाए। जोत सरूपी दरस दिखाए। दस्म दुआर प्रभ खुल्हाए। गुरमुखां प्रभ साचा दरस दिखाए। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, गुरसिक्खां दया कमाए। निहकलंक वड्डी वड्याई । वड्डी दात गुरमुखां दवाई। साध संगत प्रभ भेद खुल्हाई। आपणी जोत कलि प्रगटाई। देवे दरस प्रभ रघुराई। गुरमुख सोया
प्रभ लए जगाई। सुरत शब्द दा मेल कर, प्रभ देवे दरस रघुराई। कलिजुग अचरज खेल कर, साची निमस्कार चरन कराई। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचे, साची दित्ती भगत वड्याई। साचा कर्म प्रभ कराया। भगत जनां प्रभ दरस दिखाया। तीजा नैण प्रभ खोल्ह वखाया। जोत सरूपी साचा रूप प्रभ दिखाया। महाराज शेर सिँघ कलिजुग वड भूप, आपणे रंग समाया। गुरसिक्खां प्रभ दरस दिखाए। आत्म साची जोत जगाए। बेमुख कोई दर ना पाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा शब्द कमाए। साचा प्रभ दया कमाए। साध संगत मेल मिलाए। साची मति प्रभ विच पाए। एका शब्द रसना अलाए। रैण दिवस दिवस रैण, प्रभ मंगलाचार कराए। धन्न धन्न धन्न गुर संगत, हरि हरि हरि जस रसना गाए। आत्म चाढ़्हे प्रभ साची रंगत, नाम ख़ुमारी साध चढ़ाए। गुरमुख साचे प्रभ गले लगाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान दया कमाए। साध संगत प्रभ दया कमाया। पूरब लहणा झोली पाया। एका बख्शे चरन ध्यान, अमृत आत्म मुख चुआया। साचा माण साचा ताण निहकलंक रखाया। तोड़े माण गुणी निधान, आत्म सुध कराया। प्रभ अबिनाशी जाणी जाण, विछड़यां प्रभ मेल मिलाया। देवे दान प्रभ पुरख सुजान, साचा नाम दान प्रभ झोली पाया। एका बख्शे चरन ध्यान, अमृत आत्म मुख चुआया। साचा उपजे ब्रह्म ज्ञान, अज्ञान अन्धेर सर्ब मिटाया। निहकलंक पतित पावन, खेल अवल्लड़ा जगत चलाया। अछल अछल अछल प्रभ अडोल, सृष्ट सबाई विच मवलाया। सोहँ साचा धर तराजू, सारा जगत तुलाया। प्रभ अबिनाशी प्रगट जोत, आपणा भेद जगत खुल्हाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, हँकार निवारे जो दर आए बिललाया। जो जन आए दर हँकारी। आत्म होई जगत विकारी। मदिरा मास रसन आहारी। शब्द मार प्रभ साचे मारी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आत्म लाहे सर्ब ख़ुमारी। जो जन आए होए निमाणा। एका रक्खे चरन ध्याना। प्रभ अबिनाशी पूरन ज्ञाना। देवे दात प्रभ महाना। साचा नाम भगत भगवाना। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, जोत सरूपी पहरया बाणा। जोत सरूपी जामा धार। जोत निरँजण विच संसार। गुरमुखां लए कर्म विचार। खिच ल्याए प्रभ विच दरबार। बाहों पकड़ प्रभ जाए तार। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, प्रभ साचे दी साची कार। टुट्टी गंढ्ढणहार दयाला। अमृत बख्शे सर्ब प्रितपाला। होए सहाई आप रखवाला। आपणे रंग रवे आप गुर गोपाला। जगत दु:ख कोई पोह ना सके, वलिया छलिया टूणा जादू होए आप रखवाला। महाराज शेर सिँघ साचा प्रभ, सर्ब जनां रखवाला। साचा प्रभ अमृत मुख चुआए। इक्क लक्ख अस्सी हज़ार भूत प्रेत कोई नेड़ ना आए। सर्ब दा प्रभ माण गंवाए। माई गौरजा मृदंग वजाए। अन्तकाल प्रभ नष्ट कराए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणी दया कमाए। गुरमुख रक्खे आपणी आण। सिद्ध साधकां लावे बाण। सभना तोड़े प्रभ अभिमान। कलिजुग जामा धारे महाराज शेर सिँघ
बली बलवान। साचा प्रभ सच्चा साहिब। साचा गुर गम्भीर गहर। साचा प्रभ सच निरवैर । सच्चा प्रभ अमृत बख्शे कर जाए मेहर। अमृत रस मुख चुआए। साचा अमृत सुफल कुख कराए। दीना नाथ दर्द दु:ख भंजन, आपणी दया कमाए। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, देही दु:ख मिटाए। दु:ख दर्द प्रभ निवारे। दर घर आए काज संवारे। भुल्ले डुल्ले प्रभ पार उतारे। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, ख़ाली भरे भण्डारे। साचा प्रभ दया कमा। दु:ख रोग प्रभ जाए गंवा। सुफल कुक्ख जाए करा। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, सर्ब जनां होए सहा। दया धार प्रभ बख्शणहारा। गुण अवगुण प्रभ ना विचारा। साचा देवे अमृत अधारा। पी अमृत होए उज्जयारा। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, ख़ाली भरे भण्डारा। ऊँचा सूचा प्रभ का धाम। सतिगुर महिंमा लिखी महान। आत्म आया साचा ध्यान । प्रभ साचा बख्शे सोहँ दान। आत्म होए गुणी निधान। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचे, गुरसिख साचे दिया माण। साचे घर साचे दर मिली वड्याई। प्रभ साचे दी महिंमा गाई। आत्म देवे सुख सर्ब सुखदाई। काया कटाक्ष प्रभ साचे चोट लगाई। उपजे धुन खुल्हे सुन्न, गुर साचे दी महिंमा गाई। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, तेरी कलम देवे वड्याई। साचा उपज्या सच ज्ञान। एका उपजया चरन ध्यान। साची दात मंगी ब्रह्म ज्ञान। सोहँ साचा दान प्रभ देवे गुणी निधान। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, आत्म करे चतुर सुजान। अमृत रस चातृक पीव। गुरसिख तेरी आत्म जगाए दीव। प्रभ साचे के गुण गाए प्रभ रखाई नींव। महाराज शेर सिँघ देवे वड्याई, जो रसना गावे जीव। रसना किया शब्द आहार। एका उपजी सच्ची धुन्कार। लिखी वड्याई निहकलंक अपार। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, भर दए तेरे भण्डार। आत्म भरे प्रभ भण्डारा। लिख्त लिखाए अपर अपारा। दिवस रैण प्रभ जोत सरूपी देवे चमत्कारा। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, भर दए तेरा भण्डारा। प्रभ की महिंमा जिस जन गाई। मातलोक विच मिली वड्याई। साचा प्रभ होए सहाई। गुरमुख साचे भुल्ल ना जाई। मदिरा मास ना रसना लाई। आपणी कीती ना आप गुआई। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, सभ थांईं होए सहाई। मदिरा मास ना रसन लगाउणा । प्रभ अबिनाशी घर में पाउणा। आत्म साचा दीप जगाउणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, स्वास सरूपी वसे पवणा। आत्म रस रस माण। आत्म होए गुणी निधान। लिक्खया प्रभ साचे वड्याई शान। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, जो चरनी डिग्गे आण। प्रभ साचा देवे भेद खुल्हाई। निजानंद निज मांह चलाई। अमृत आत्म मेघ बरसाई। नाभ कँवल दे विच चुआई। खुल्हे कँवल होए उज्जयार, सुरत शब्द प्रभ मेल मिलाई। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचे, साची सोझी पाई। साचा दर विरले बूज्झया। प्रभ अबिनाशी साचा सूज्झया। जोत सरूपी प्रभ भेव खुल्हावे गूज्झया। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा,
आत्म भेद मिटावे दूज्जया। एका जोत करे आकार। जोत सरूप प्रभ गिरधार। पवण उनन्जा सिर छत्र झुलार। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, सर्ब जनां दी जाणे सार। सर्ब जनां प्रभ जानणहारा। सर्ब जनां प्रभ देवे नाम अधारा। आपे रावे आपे गावे, सोहँ नाद वजावणहारा। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, जोत सरूपी पसर पसारा। जोती जोत प्रभ सरूपिआ। सदा अनन्द सदा अनूपिआ। गुरमुख मंगे मंग वेख दर वड भूपिआ। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, देवे दान सति सरूपिआ। प्रभ साचे दी साची दात। सोहँ शब्द सची करामात। गुरमुख कराए एका ज़ात। दिवस रैण जोत जगावे आत्म खोल्हे ताक। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, जोत सरूपी तेरा साचा नात। प्रभ संग जीव साचा नाता। सभ झूठे भैण भ्राता। अन्तकाल ना कोई संगी, छड गए झूठे सर्ब पित माता। जोत सरूप प्रगट जोत प्रभ देवे दरस बिधाता। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत सरूप सदा रंग राता। जोत सरूप प्रभ रंग रंगाए। आत्म रंग मजीठ चढ़ाए। साचे दर जो मंगण आए। साचा नाम प्रभ भिच्छया पाए। भरे भण्डार तोट ना आए। जो जन एका ओट रखाए। निजानंद निज मांहि उपजाए। अमृत झिरना प्रभ निझरों दे झिराए। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, पूरन आस कराए। साचा वर दर प्रभ मंगया। प्रभ साचे नाम आत्म रंग्गया। रसना जप जप जीव भवजल पार लंघया। गुरमुख आए साचे घर मूल ना सन्गया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, देवे दान जो मूंहों मंगया। देवणहार एक दातारा। भगत जनां प्रभ भरे भण्डारा। दोए जोड़ खड़्हे चरन दवारा। हउमे ममता छोड करन निमस्कारा। प्रभ साची जोत जगाए सर्ब संसारा। सोहँ शब्द प्रभ रसन उचारा। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, सच जोत निरँकारा। निरँकार नरायण नर। साची जोत जगत जाए धर। जो जन गए चरन पड़। गुरमुखां देवे साचा वर। नाम भण्डारे प्रभ जाए भर। अमृत आत्म विच बणाए सर। पी अमृत सदा जग जीव, गुरमुख ना जाए मर। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, वास कराए साचे घर। साचे घर प्रभ सिख टिकाया। जोत सरूपी प्रगट जोत विच जोत मेल मिलाया। सिख गुर गुर सिख एका जोत एका गोत, एका दूजा प्रभ भउ चुकाया। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, जोत सरूपी कलिजुग खेल रचाया। साचा प्रभ दया कमाए। प्रगट जोत भोग लगाए। प्रभ साचे दी सच वड्याए। जूठे बेर भीलणी खाए। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, साचे खेल आप कराए। साचे प्रभ एह कर्म कमाया। रिखीआं मुनीआं माण गंवाया। घर भीलणी भोग लगाया। भक्ख तांईं भोज बणाया। विच सरोवर प्रभ साचे भीलणी चरन छुहाया। साचा नीर साचा सर रघुपति उपजाया। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, जुगो जुग तेरी अचरज वरते माया। साचा प्रभ कर्म कमाए। भगत जनां घर भोग लगाए। जिउँ धन्ने दी छाछ मुकाए। नाम देव प्रभ आण तराए। पकड़ कटोरा
मुख लगाए। महाराज शेर सिँघ जोत सरूप, प्रगट जोत भोग लगाए। भोग लगाए प्रभ भण्डारे। साध संगत सर्ब वरतारे। आत्म दु:ख प्रभ निवारे। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, साची जोत निरँकारे। प्रभ साचे घर भोग लगाया। साध संगत दे रखाया। हउमे रोग विच्चों कढ्ढ, आत्म संसा सारा लाहया। साचा सुख आत्म उपजाया। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, जोत सरूपी विच सिख समाया। भोग लगाए भगत भण्डारे। दर घर आए पैज संवारे। जोत निरँजण विच मात आकारे। साचा प्रभ सर्ब भरे भण्डारे। दर घर आए पैज संवारे। छिन्न भंगर जोत निरँकारे। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, साची जोत करे आकारे। भोग लगाए प्रभ पकवान। प्रभ साचे रसना किया पान। साध संगत प्रभ दित्ता दान। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचे, कर्म कमाया आण। भोग लगाए प्रभ वड भोगिया। आत्म शांत कराए प्रभ वड जोगिया। देही रोग मिटाए प्रभ वड रोगिया। महाराज शेर सिँघ सच भण्डारा, रसना भोग लगावे भोगिया। साचा प्रभ दया कमाए। हरन फरन गुरसिख खुल्हाए। आप आपणा भेद खुल्हाए। जोत सरूपी दरस दिखाए। अज्ञान अन्धेर सर्ब मिटाए। निजानंद प्रभ सुख उपजाए। परमानंद विच सिख समाए। ब्रह्म सरूपी ब्रह्म हो जाए। प्रभ साचा सिर हत्थ टिकाए। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, गुरसिख साचे दया कमाए। गुरसिख सिर प्रभ हत्थ रखाया। आप आपणा भेद खुल्हाया। प्रगट होए तीजे नैण, प्रभ साचे दरस दिखाया। साचा दे आत्म ज्ञान, सोहँ साचा स्वास चलाया। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, जोत सरूपी मेल मिलाया। जोत सरूपी मेल कर, प्रभ भगत उधारे। पारब्रह्म अचरज खेल कर, साची जोत करे आकारे। जोत प्रकाश बिन बाती बिन तेल कर, करे प्रकाश विच देह झूठे महिल मुनारे। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, गुरसिख साचे पार उतारे। गुरसिख साचा पार उतारया । प्रगट जोत आपणा बिरद संभारया। अछल छल प्रभ कलिजुग करे अपारया। जोत सरूपी धर भेख, भुलाए सर्ब संसारया । गुरमुख साचे जोत एक कर प्रभ जन्म मरन संवारया। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचे, साचा कर्म कमा ल्या। गुरमुखां प्रभ रंग चढ़ाए, चाढ़्हे रंग जो उतर ना जाए। गुरमुखां प्रभ जोत जगाए, जगाए जोत जो बुझ ना जाए। गुरमुखां प्रभ सोग मिटाए, मिटाए सोग जो फिर ना आए। गुरमुखां प्रभ दिब दृष्ट खुल्हाए, खुल्हाए प्रभ फिर ना बन्द कराए। गुरमुखां प्रभ सुन्न समाध खुल्हाए, खुल्हे सुन्न प्रभ साची सोझी पाए। गुरमुखां प्रभ आत्म जिंदा दए खुल्हाए, सोहँ साची चाबी लाए। गुरमुखां प्रभ दया कमाए, आत्म विच सद समाए। गुरमुखां प्रभ अन्धेर मिटाए, मिटे अन्धेर जोत प्रगटाए। गुरमुखां प्रभ दीद वखाए, जोत सरूपी नज़री आए। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, गुरमुख साचे दया कमाए। गुरमुखां प्रभ धीर धराए, आत्म सोहँ साचा तीर लगाए। गुरमुखां प्रभ पीड़ चुकाए, हउमे कंडा कढ्ढ वखाए।
गुरमुखां आत्म नीर वहाए, अमृत झिरना दे झिराए। गुरमुखां प्रभ दया कमाए, खोल्ह त्रैकुटी दरस दिखाए। गुरमुखां महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, आप आपणा भेद खुल्हाए। गुरमुखां प्रभ भेद चुकाया। आप आपणा जोत सरूपी दीपक विच देह जगाया। साची जोत करे प्रकाश, अज्ञान अन्धेर मिटाया। हउमे किया नास, सच सुच्च वरताया। होया आप प्रभ दास, दासां दे विच समाया। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, गुरमुख आपणे रंग रंगाया। गुरमुख साचा रंग रंगीला। गुरमुख मिल्या प्रभ साचा बीठला। आत्म चढ़ाए रंग मजीठला। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, गुरमुख साचे रंग साचा डीठला। गुरमुख तेरी सुरत अनाद। गुरमुख सच सदा ब्रह्माद। गुरमुख तेरा होए सहाई प्रभ आदि जुगादि। गुरमुख साचे साची धुन उपजाई प्रभ नाद। गुरमुख साचे तेरी लिख्त लिखाई, शब्द लिखाए प्रभ बोध अगाध। महाराज शेर सिँघ देवे वड्याई, विच साधन साध। साध सन्त प्रभ वड्आया। गुरमुख साचे लेख लिखाया। उतरे भुक्ख दरस दिखाया। उपजावे सुख कपाट बजर खुल्हाया। वास ना पाए मात कुक्ख, महाराज शेर सिँघ दरस दिखाया। गुरसिख तेरी पूरन घाल। गुरचरन प्रीती लई पाल। गुरमुख तेरी निभे नाल। आत्म दीपक प्रभ देवे बाल। गुरमुख तोड़े आप जंज़ाल। गुरमुख लभ्भ ल्या पाल। लक्ख चुरासी विच्चों लाल। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, सदा तेरा रखवाल। गुरमुख साचे मन वधाई। पारब्रह्म तेरी पति रखाई। गुरमुख साचे हरि गुण गाई। प्रभ साचा सद विच समाई। गुरमुख साचे प्रभ बूझ बुझाई। प्रभ अभेद अभेद हो जाई। गुरमुख साचे अन्धेर मिटाई। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचे, कलि तेरी वड्याई। गुरमुख तेरी पूरन आसा। प्रभ पूरन देवे जगत भरवासा। गुरसिख तेरी आत्म रहिरासा। सोहँ शब्द जप स्वास स्वासा। गुरमुख मिले प्रभ अबिनाशा। जोत सरूपी किया वासा । महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, भगत जनां दा होए दासा। भगत जनां प्रभ दास बणाया। जुगो जुग प्रभ जगत पठाया। साचा काम प्रभ जामा पाया। बहत्तर जामे प्रभ लेख लिखाया । मातलोक विच माण दवाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा कर्म कमाया। गुरमुख तेरी पति रखाई। दूई द्वैत प्रभ चुकाई। गुरमुख आत्म होए रुशनाई। प्रभ साचे ने जोत टिकाई। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, अदि जुगादि तेरा सहाई। गुरमुख तेरा माण रखाया। प्रभ साचे सिर हत्थ टिकाया। गुरमुख तेरा आवण जाण चुकाया। जोत सरूपी मेल मिलाया। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, साचा खेल खिलाया। प्रभ अबिनाशी लेख लिखाए। गुरमुख साचे विच समाए। गुरमुख साचे प्रभ होए सहाए। अन्त काल प्रभ दरस दिखाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दे दरस जोती जोत मिलाए। अन्तकाल प्रभ भए सहाए। दे दरस प्रभ देह छुडाए। विच बिबाण प्रभ लए बिठाए। बैकुण्ठ निवासी विच बैकुण्ठ लै जाए। गुरमुख तेरी बणत बणाए। थिर घर
वासी थिर घर पुचाए। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, साची जोत मिलाए। गुरमुख साचा जोत मिलाया। लक्ख चुरासी गेड़ चुकाया। प्रभ अभेद गुरमुख साचे विच समाया। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, तेरा साचा लेख लिखाया। गुरसिक्खां प्रभ लेख लिखाए। साची दरगहि माण दवाए। एका आपणी जोत जगाए। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, साची बणत बणाए। गुरसिख तेरा धाम न्यारा। जगे जोत अगम्म अपारा। प्रभ अबिनाशी वसे निरँकारा। जोत सरूप सदा निराधारा। आप अडोल प्रभ गिरधारा। रंग रूप ना किसे विचारा। एका जोत सर्ब आकारा। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, जोत सरूपी जोत अधारा । गुरमुख साचे तेरा साचा घर। प्रभ अबिनाशी एका दर। एका जोत मिलावे अवतार नर। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, चरन लाग जग गया तर। साची पुरी प्रभ बणाई। एका आपणी जोत जगाई। गुरमुख साचे विच समाई। जिस उपजाया तिस लए मिलाई। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, साची जोत बुझ ना जाई। साचा प्रभ अगम्म अपार । जोत जगाए प्रभ निरँकार। गुरमुख बहाए विच दरबार। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, बणया आप करतार। भगत जनां प्रभ दासन दासा। विच बैकुण्ठ कराए वासा। एका जोत एका प्रकाशा। महाराज शेर सिँघ आदि जुगादि सदा अबिनाशा । साचा प्रभ सदा अबिनाश। सृष्ट सबाई जाए विनास। गुरमुख जन्म होए रास। प्रभ साचा जपिआ स्वास स्वास। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, अंग संग प्रभ सद रहे पास। जोत जोत जोत निरँकार। जोत जोत जोत सर्ब आकार। जोत जोत जोत सरूप प्रभ गिरधार। जोत जोत जोत प्रभ, वसे विच संसार। जोत जोत जोत प्रभ, सर्ब जीआं दे अधार। जोत जोत जोत प्रभ, जोत सरूप लए अवतार। जोत जोत जोत प्रभ, जुगो जुग आवे वारो वार। जोत जोत जोत प्रभ, अनाथां नाथ सुणे सर्ब पुकार। जोत जोत जोत प्रभ, साची जोत धरे विच संसार। जोत जोत जोत प्रभ, नाथ त्रैलोकी कृष्न मुरार। जोत जोत जोत प्रभ, महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, निहकलंक अवतार। जोत जोत जोत प्रभ, निहकलंक अवतारा। जोत जोत जोत प्रभ, कलिजुग किया खेल अपारा। जोत जोत जोत प्रभ, कलिजुग माया किया पसारा। जोत जोत जोत प्रभ, कलिजुग जीआं आत्म करे अन्धयारा। जोत जोत जोत प्रभ, बेमुखां करे ख्वारा। जोत जोत जोत प्रभ, अन्त पूर खपाए मूर्ख मुग्ध गंवारा। जोत जोत जोत प्रभ, बेमुख रसन लगाए मदिरा मास आहारा। जोत जोत जोत प्रभ, सोहँ शब्द बाण बेमुखां मारा। जोत जोत जोत प्रभ, अन्तकाल कलिजुग सोहँ शब्द चलाया खण्डा दो धारा। जोत जोत जोत प्रभ, प्रगट जोत निहकलंक गुरमुखां देवे नाम अधारा। जोत जोत जोत प्रभ, गुरमुखां आत्म करे उज्जयारा। जोत जोत जोत प्रभ, जोत निरँकारा। जोत जोत जोत प्रभ, सोहँ साचा देवे देह हुलारा। जोत जोत जोत प्रभ, जोत सरूप समाए चलाए
पवण दवारा। जोत जोत जोत प्रभ, जन भगतां देवे नाम अधारा। जोत जोत जोत प्रभ, कलि धरे जोत निहकलंक अवतारा। जोत जोत जोत प्रभ, कर दरस गुरसिख उतरे पारा। जोत जोत जोत प्रभ महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, सर्ब घट वरतारा। जोत जोत जोत प्रभ जोत जगाए। जोत जोत जोत प्रभ, साचा नाद वजाए। जोत जोत जोत प्रभ, साची गाथ सुणाए। जोत जोत जोत प्रभ, सतिजुग साची नींह रखाए। जोत जोत जोत प्रभ, पहली माघ दो हज़ार अट्ठ बिक्रमी भाग लगाए। जोत जोत जोत प्रभ, दर आई साध संगत माण दवाए। जोत जोत जोत प्रभ, दर घर साचे भिच्छया पाए। जोत जोत जोत प्रभ, आत्म रंगण नाम चढ़ाए। जोत जोत जोत प्रभ, महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, वेले अन्त होए सहाए। जोत जोत जोत प्रभ, जोत सरूपी दरस दिखाया। जोत जोत जोत प्रभ, प्रभ साचे मार्ग लाया। जोत जोत जोत प्रभ, सोहँ साचा शब्द चलाया। जोत जोत जोत प्रभ, निमाणयां सिर हत्थ टिकाया। जोत जोत जोत प्रभ, छत्री ब्राह्मण शूद्र वैश इक्क कराया। जोत जोत जोत प्रभ, चार वरन इक्क जोत जगाया। जोत जोत जोत प्रभ, ऊँच नीच दा भेव चुकाया। जोत जोत जोत प्रभ, सतिजुग साचा राह चलाया। जोत जोत जोत प्रभ, राउ रंक इक्क कराया। जोत जोत जोत प्रभ, एका बंक द्वार सुहाया। जोत जोत जोत प्रभ, कलिजुग झूठा खेल मिटाया । जोत जोत जोत प्रभ, वाहवा सतिजुग साचा लाया। जोत जोत जोत प्रभ, महाराज शेर सिँघ दरस दिखाया। जोत जोत जोत प्रभ, कलि जोत जगाई। जोत जोत जोत प्रभ, सृष्ट सबाई ख़ाक रुलाई। जोत जोत जोत प्रभ, चार कुन्ट पए दुहाई। जोत जोत जोत प्रभ, राजे राणयां जाए पति गंवाई। जोत जोत जोत प्रभ, बेमुखां नक्क नत्थ पवाई। जोत जोत जोत प्रभ, कलिजुग साची कार कराई। जोत जोत जोत प्रभ, बेमुखां देवे प्रभ सज़ाई। जोत जोत जोत प्रभ, दर दर मंगण भिख ना पाई। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, साची लिख्त लिखाई। जोत जोत जोत प्रभ, साचा लेख लिखारी। जोत जोत जोत प्रभ, जन भगतां देवे नाम अधारी। जोत जोत जोत प्रभ, सोहँ साचा शब्द देवे भण्डारी। जोत जोत जोत प्रभ, साध संगत जाए पैज संवारी। जोत जोत जोत प्रभ, दूतां दुष्टां जाए सँघारी । जोत जोत जोत प्रभ, कलिजुग प्रगटे निहकलंक अवतारी। जोत जोत जोत प्रभ, रंकां देवे सची सिक्दारी। जोत जोत जोत प्रभ, राउ करे ख्वारी। जोत जोत जोत प्रभ, एका दर उपजावे सच्चा दरबारी। जोत जोत जोत प्रभ, चार वरन कराए दर भिखारी। जोत जोत जोत प्रभ, मातलोक विच छत्र झुलारी। जोत जोत जोत प्रभ, महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा इक्क जोत निरँकारी। साची जोत प्रभ निरँकारा। जोत जोत जोत प्रभ गिरधारा। जोत जोत जोत प्रभ, जोत सरूप वरते विच संसारा। जोत जोत जोत प्रभ, गुरमुखां देवे दरस अपारा। जोत जोत जोत प्रभ, गुरमुख साचे
खोल्ह देवे दस्म दुआरा। जोत जोत जोत प्रभ, आत्म दीप करे उज्जयारा। जोत जोत जोत प्रभ, रुण झुण उपजाए सची धुन्कारा। जोत जोत जोत प्रभ, अनहद राग उपजाए अपारा। जोत जोत जोत प्रभ, गुरसिख तेरा जन्म मरन संवारा। जोत जोत जोत प्रभ, कर दरस करे आत्म उज्जयारा। जोत जोत जोत प्रभ, सिँघासण बैठे गिरधारा। जोत जोत जोत प्रभ, आत्म सहसा लाहे सारा। जोत जोत जोत प्रभ, महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, जोत सरूप जोत आकारा। जोत सरूप सदा निराहारी। जोत सरूप जगत अधारी। जोत जोत जोत प्रभ, साची जोत मात अवतारी। जोत जोत जोत प्रभ, नाम धराया निहकलंक नरायण नर अवतारी। जोत जोत जोत प्रभ, खाणी बाणी पार उतारी। जोत जोत जोत प्रभ, साचा शब्द रसन आहारी। जोत जोत जोत प्रभ, चार वेदां करे ख्वारी। जोत जोत जोत प्रभ, साची मात करे सिक्दारी। जोत जोत जोत प्रभ, महाराज शेर सिँघ साची जोत धरे मुरारी। जोत जोत जोत प्रभ, जोत जगाणा। जोत जोत जोत प्रभ, अन्तकाल कलि मिटाए अञ्जील कुराना। जोत जोत जोत प्रभ, सोहँ शब्द चलाणा। जोत जोत जोत प्रभ, एका जोत जगे महाना। जोत जोत जोत प्रभ, कलिजुग भेख सर्ब मिटाणा। जोत जोत जोत प्रभ, दूसर कोई रहण ना पाणा। जोत जोत जोत प्रभ, गुरसिक्खां देवे दरस महाना। जोत जोत जोत प्रभ, गुरसिक्खां बख्शे चरन धूढ़ इशनाना। जोत जोत जोत प्रभ, निहकलंक आप भगवाना। जोत जोत जोत प्रभ, जोत सरूपी पहरया बाणा। जोत जोत जोत प्रभ, मातलोक धरे बिध नाना। जोत जोत जोत प्रभ, कलि विरले गुरमुख जाणा। जोत जोत जोत प्रभ, जन भगतां होए मेहरवाना। जोत जोत जोत प्रभ, एका राग उपजाना। जोत जोत जोत प्रभ, सतिजुग साचा मार्ग लाणा। जोत जोत जोत प्रभ, पहली माघ वक्त सुहाणा। जोत जोत जोत प्रभ, चार वरन इक्क कराना। जोत जोत जोत प्रभ, सतिजुग साचा राह चलाणा । जोत सरूपी जोत प्रभ, महारज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निमाणयां सिर हत्थ टिकाणा। जोत जोत जोत प्रभ, सति जोत अधारी। जोत जोत जोत प्रभ, एका एकँकारी। जोत जोत जोत प्रभ, सृष्ट सबाई करे पनिहारी। जोत जोत जोत प्रभ, साध संगत तेरी जाए पैज संवारी। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, जाओ चरन बलिहारी। प्रभ चरन जाओ बलिहार। प्रभ के चरन हरि का द्वार। प्रभ के चरन जायण तार। प्रभ के चरन जीव उतरन पार। प्रभ के चरन मोख द्वार। प्रभ के चरन विरला पावे सार। प्रभ के चरन जीव जन्त अधार। प्रभ चरन साध संगत बेड़ा कर जाए पार। प्रभ चरन जिस जन जाणया । प्रभ चरन जिस रंग माणया। प्रभ चरन लाग होए सुघड़ स्यिांणया। प्रभ चरन बुध्ध बिबेक करे अञ्याणया। प्रभ चरन गुरसिख तरनणया। प्रभ चरन गुरमुख विरला करे ध्यानया। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, किरपा करे जिस भगवानया। प्रभ चरन जो जन आया, चरन धूढ़ लै मस्तक
लाया। प्रभ चरन जो जन आया, आसा मनसा प्रभ पूर कराया। प्रभ चरन जो जन आया, आत्म रस प्रभ दे चुआया। प्रभ चरन जो जन आया, साचा वर प्रभ दर ते पाया। प्रभ चरन जो जन आया, हँकार निवार प्रभ मार्ग लाया। प्रभ चरन जो जन आया, लक्ख चुरासी प्रभ जून कटाया। प्रभ चरन जो जन आया, खण्ड ब्रह्मण्ड प्रभ माण दवाया। प्रभ चरन जो जन आया, विच वरभंड प्रभ वड्आया। प्रभ चरन जो जन आया, जोत सरूप सिर हत्थ टिकाया। प्रभ चरन जो जन आया, प्रभ साचे ने चरनी लाया। प्रभ चरन जो जन आया, अज्ञान अन्धेर प्रभ दे मिटाया। प्रभ चरन जो जन आया, भरम निवार माण गंवाया। प्रभ चरन जो जन आया, जोत सरूप प्रगट जोत दरस दिखाया। प्रभ चरन जो जन आया, अमृत आत्म सति सति वरताया। प्रभ चरन जो जन आया, माया अग्न दे जलाया। प्रभ चरन जो जन आया, दु:ख भुख दा रोग मिटाया। प्रभ चरन जो जन आया, चरन सेव प्रभ साचे लाया। प्रभ चरन जो जन आया, आत्म भउ सर्ब चुकाया। प्रभ चरन जो जन आया, सोहँ साची नाओ चढ़ाया। प्रभ चरन जो जन आया, प्रभ साचे सच मेल मिलाया। प्रभ चरन जो जन आया, भरम भुलेखा प्रभ सारा लाहया। प्रभ चरन जो जन आया, एका रूप अगम्म दरसाया। प्रभ चरन जो जन आया, सुरत शब्द प्रभ ज्ञान दवाया। प्रभ चरन जो जन आया, साचा ध्यान रिदे वसाया। प्रभ चरन जो जन आया, गोझ ज्ञान दा भेद चुकाया। प्रभ चरन जो जन आया, नाना रूप प्रभ दरस दिखाया। प्रभ चरन जो जन आया, माण अभिमान सर्ब तुड़ाया। प्रभ चरन जो जन आया, ज्ञान रूप प्रभ शब्द चलाया। प्रभ चरन जो जन आया, सारंगधर भगवान बीठला आपणे रंग रंगाया। प्रभ चरन जो जन आया, प्रभ अबिनाशी साचा बीठला सर्ब सुखदाया। प्रभ चरन जो जन आया, प्रभ कौड़ा करे मीठला जिस चरनी सीस निवाया। प्रभ चरन जो जन आया, इक्क रंग चढ़ाए मजीठला, महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा साची दया कमाया। प्रभ चरन जो करे ध्याना। प्रभ साचा देवे दरस महाना। अज्ञान अन्धेर सर्ब मिटाणा। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, वाली दो जहानां। प्रभ चरन जो जन आए, प्रभ साचा भए दयाला। प्रभ चरन जो जन आए, आदि अन्त होए रखवाला। प्रभ चरन जो जन आए, आत्म दीपक प्रभ साचे बाला। प्रभ चरन जो जन आए, सोहँ शब्द प्रभ आत्म देवे साची माला। प्रभ चरन जो जन आए, महाराज शेर सिँघ वेले अन्त होए रखवाला। प्रभ चरन जो जन आए, प्रभ साचा पैज संवारे। प्रभ चरन जो जन आए, आत्म जोत होए उज्जयारे। प्रभ चरन जो जन आए, साची धुन उपजे धुन्कारे। प्रभ चरन जो जन आए, एका जोत जगे निरँकारे। प्रभ चरन जो जन आए, मानस जन्म कलिजुग उज्जयारे। प्रभ चरन जो जन आए, दे दरस गुर पार उतारे। प्रभ चरन जो जन आए, महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा खोल्ह देवे दस्म दुआरे।
प्रभ चरन जो जन आया, कर किरपा प्रभ पार लँघाया। प्रभ चरन जो जन आया, नाम निधान प्रभ झोली पाया। प्रभ चरन जो जन आया, पहली माघ प्रभ लाज रखाया। प्रभ चरन जो जन आया, सोहँ साची आत्म जाग लगाया। प्रभ चरन जो जन आया, प्रगट जोत निहकलंक अनहद साचा राग उपजाया। प्रभ चरन जो जन आया, निमाणयां सिर हत्थ टिकाया। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, साचा लेख लिखाया। प्रभ दरस जन विरला पेखे। कलिजुग जीव रहे भरम भुलेखे। गुरमुख विरला जोत सरूपी रंग प्रभ साचे दा वेखे। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, साध संगत दर आए लाए लेखे। साध संगत प्रभ दर परवान। प्रभ साचे दे साचे गुण गाण। आलस निंदरा मनों तजाण। प्रभ साचे दा चरन ध्यान। आत्म उपजे ब्रह्म ज्ञान। प्रभ साचे दा दर्शन पाण। प्रगटी जोत निहकलंक बली बलवान। देवे दरस प्रभ सिँघ आसण आण। गुरमुख साचे साचा प्रभ नेत्र पेख विष्नूं भगवान। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा वाली दो जहान। सिँघ आसण प्रभ डेरा लाया। मातलोक प्रभ भाग लगाया। वरभंडी वरभंड समाया। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचे, निहकलंक नाउँ रखाया। निहकलंक कलि नाउँ रखा के। जोत सरूपी भेस वटा के। भरम भुलेखे सृष्ट भुला के। गुरमुख सोए प्रभ जगा के। देवे दरस दर घर प्रभ आ के। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, कलिजुग आए जोत प्रगटा के। साचा प्रभ सच घर आए। जोत सरूपी डेरे लाए। बेमुखां प्रभ दिस ना आए। गुरसिख प्रभ चरन बहाए। चरन धूढ़ प्रभ मस्तक लाए। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, साची दया कमाए। दया करे प्रभ दीन दयाला। साध संगत बणे रखवाला। सोहँ देवे नाम सुखाला। गुरमुख साचा सच कुठाली गाला। मगरों लाहे जगत जंजाला। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, सर्ब थांईं होए रखवाला। सर्ब थांएँ प्रभ होए सहाई। भगत जनां दी पैज रखाई। पतिपरमेश्वर जगत पित आप रघुराई। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, गुरसंगत माण रखाई। साध संगत तेरा माण रखाया। सच दर आए दर्शन पाया। एका दिसे निहकलंक सरनाया। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, सर्ब जनां दे विच समाया। सर्ब जनां प्रभ विच समाए। गुरमुख साचा कोई विच्चों पाए। बेमुखां कोई दिस ना आए। गुरमुख प्रभ पर्दा लाहे। आत्म साची जोत जगाए। बेमुखां अन्धेर कराए। प्रभ अबिनाशी नज़र ना आए। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, साध संगत दया कमाए। तारनहार आप प्रभ तारे। रक्खे लाज आप मुरारे। सचा देवे नाम अधारे। पारब्रह्म प्रभ गिरधारे। जन भगतां आप लिखारे। प्रगट जोत निहकलंक नरायण नर अवतारे। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, साध संगत तेरी पैज संवारे। भगत जनां प्रभ लेख लिखाया। निमाणयां प्रभ माण दवाया। मातलोक विच प्रभ वड्आया। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचे, साचा शब्द सुणाया। सच्चा शब्द सुणे जो काना। बेमुख आत्म जाए
माना। सोहँ साचा मिले माल धन माला। दिवस रैण ना लागे साना। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका राग सुणावे काना। एका राग प्रभ सुणाया। दूई द्वैत पड़दा लाहया। आत्म सर्ब अन्धेर मिटाया। गुरमुख साचे माण दवाया। प्रभ साचे साची दया कर, कागों हँस बणाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे दया कमाया। गुरमुख वड हँस प्रभ की जोती। सोहँ चोग चुगावे प्रभ माणक मोती। सृष्ट सबाई रही सोती। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचे, गुरमुख तेरी आत्म धोती। गुरसिख तेरी मैल गंवाई। साची जाग प्रभ साचे लाई। नाम दान दी भट्ठी पाई। आत्म तेरी विच रंगाई। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा गुरसिख साचे दया कमाई। गुरसिख साचा प्रभ रंग माणे। प्रभ चलाए आपणे भाणे। बेमुखां भुन्ने जिउँ भठयाले दाणे। गुरमुख होए सुघड़ स्याणे। कलिजुग भुल्ले जीव बेमुख होए अञ्याणे। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, सर्ब कला वरताणे। सर्ब कला प्रभ वरतणहारा। आप अपरम्पर भेद न्यारा। जुगा जुगन्तर जोत आकारा। गुरमुख साचे देवे जोत अधारा। सोहँ साचा मन्त्र करे जगत वरतारा । महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, साची जोत धरे संसारा। साची जोत जगत धराए। आपणा भाणा प्रभ वरताए। चार कुन्ट हाहाकार कराए। गुरमुखां जै जै जैकार कराए। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, आपणी कल वरताए। कलिजुग वरते आपणी कल। भाणा अन्त ना जाए टल। सृष्ट सबाई जाए हल। प्रभ अबिनाशी करे थल जल। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, कलिजुग वरताए आपणी कल। साची कल प्रभ वरतार। जीव जन्त सभ होयण ख्वार। मदिरा मास जो करन आहार। प्रभ साचा मारे साची मार। आप अडोल जोत सरूप निराधार। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, शब्द मार कराए संसार। शब्द मार प्रभ कराए। सृष्ट सबाई सुंञ मसाण वखाए। जो जन आए प्रभ दरबार, प्रभ साचा दया कमाए। बेमुख पीसे प्रभ पीस पीसाए। एक छत्र झुल्ले निहकलंक तेरे सीसे, प्रभ सभ दा माण गंवाए। गुरमुख विरला सतिजुग दीसे, सोहँ शब्द जो रसना गाए। भेद मुकाए प्रभ बीस इकीसे, आप अभेद हो जाए। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, आपणी कल रिहा वरताए। प्रभ साचे दा साचा भाणा। प्रभ साचे सच कमाणा। ऊँच नीच दा भेद मिटाणा । तख्तों लाहे राजा राणा। एका ताज आप रखाणा। बाकी सर्ब नष्ट कराणा। सोहँ साचा शब्द उपजाणा। कर्म धर्म जगत चलाणा। बेमुख प्रभ नष्ट कराणा। गुरमुखां प्रभ माण दवाणा। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, कलिजुग वरते आपणा भाणा। आपणा भाणा सद वरतावे। आप अडोल जगत डुलावे। आप अतोल जगत तुलावे। आप अभुल जगत भुलावे। बेमुख प्रभ दिस ना आवे। मातलोक विच जोत प्रगटावे। निहकलंक प्रभ नाउँ रखावे। माया पड़दा सारा लाहवे। गुरसिक्खां प्रभ जगावे। बाहों पकड़ चरन लगावे। आपणा भाणा कलि वरतावे। महाराज
शेर सिँघ सतिगुर साचा, आपणे रंग समावे। आपणा भाणा कलि वरताया। निहकलंक डंक वजाया। सोहँ साचा शब्द चलाया। बेमुखां एह खण्डा लाया। अन्तकाल विच नर्क निवास रखाया। मदिरा मास जिस रसना लाया। गुरमुख साचे माण दवाया । अमृत मेघ मुख चुआया। आत्म शांत तृखा मिटाया। बेमुख जीवां अग्न जलाया। जोत सरूपी जोत प्रभ अबिनाशी नज़र ना आया। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, गुरसिख तेरा होए सहाया। गुरसिक्खां प्रभ होए सहाई। जिस साची एह बणत बणाई। निहकलंक कलि जोत प्रगटाई। भरम भुलेखे सृष्ट भुलाई। बैठ अडोल वेखे रघुराई। साध संगत देवे वड्याई। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचे, आपणी कल वरताई। कलिजुग झूठी खेल मिटा। सभ दा जाए माण गंवा। एक शब्द डंक वजा। सोहँ साचा खण्डा उठा। चार वरन प्रभ चरनी लए लगा। कोई ना लए उभ्भा साह। प्रभ अबिनाशी ऊँच नीच दा जाए भेख मिटा। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, साचा शब्द लए लिखा। साचा शब्द प्रभ लिखाए। जो वरते सो दए लिखाए। भरम भुलेखे सारे लाहे। आपणा भेद आप खुल्हाए। सिख गुर गुर सिख इक्क हो जाए। आपणी जोत विच टिकाए। साचा शब्द विच कन्न सुणाए। प्रभ अबिनाशी भउ चुकाए। जोत सरूप निहकलंक दरस दिखाए। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, साध संगत दया कमाए। साध संगत प्रभ रखवाला । झूठा तोड़े जगत जंजाला। साचा प्रभ सदा प्रितपाला। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरसिक्खां आत्म करे लाल गुलाला। आत्म रंग प्रभ चढ़ाया। रोग सोग प्रभ मिटाया। एका जोग सोहँ कमाया। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, साचा माण दवाया। माण दवाए आप प्रभ जोत प्रगटा। माण दवाए आप प्रभ, आपणी कल वरता। माण दवाए आप प्रभ, भगत जनां दरस दिखा। माण दवाए आप प्रभ, आत्म पर्दे देवे लाह। माण दवाए आप प्रभ, अमृत झिरना दए झिरा। माण दवाए आप प्रभ, हरन फरन दए खुल्हा। माण दवाए आप प्रभ, जोत सरूपी दरस दिखा। माण दवाए आप प्रभ, जो जन चरनी डिग्गे आ। माण दवाए आप प्रभ, सच्चो सच दिसावे राह। माण दवाए आप प्रभ, गुरसिख साचे भुल्ल ना जाह । माण दवाए आप प्रभ, वेले अन्त पकड़े बांह। माण दवाए आप प्रभ, महाराज शेर सिँघ सभ थांएँ होए सहा। माण दवाए आप प्रभ, सिर हत्थ टिकाए। माण दवाए आप प्रभ, जगत पित अख्वाए। माण दवाए आप प्रभ, आपणी मित गत जणाए। माण दवाए आप प्रभ, जो जन शरनी आए। माण दवाए आप प्रभ, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, वेले अन्त होए सहाए। माण दवाए आप प्रभ अबिनाशा। माण दवाए आप प्रभ, साची जोत करे प्रकाशा। माण दवाए आप प्रभ, एका शब्द चलाए स्वासा। माण दवाए आप प्रभ, एका बख्शे चरन भरवासा। माण दवाए आप प्रभ, जोत सरूपी रक्खे विच वासा। माण दवाए आप प्रभ, भगत जनां होए दासन दासा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं
भगवान, रसना जप जीव तेरी रहिरासा। माण दवाए आप प्रभ, गुरसिख बलिहारी। माण दवाए आप प्रभ, जाए पैज संवारी। माण दवाए आप प्रभ, आत्म जोत करे उज्जयारी । माण दवाए आप प्रभ, महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, चरन जाउ बलिहारी। साचे प्रभ चरन बलिहार। निर्धन पाए सार । प्रभ साचे दी साची कार। गुरमुख साचे लाए पार। अन्त ना खायण जम की मार। प्रभ साचा देवे जोत सरूप दरस अपार । महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, गुरसिक्खां देवे तार। तारनहार आप समरथ। प्रभ साचा सिर रक्खे हत्थ। सोहँ शब्द चलाए साचा रथ। प्रभ की महिंमा बड़ी अकथ्थ। गुरमुख विरला पाए साची वत्थ। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, भगत जनां सिर रक्खे हत्थ। भगत जनां सिर हत्थ टिकाया। निहकलंक कलि दया कमाया। आपणा आप प्रभ आप उपजाया। मात पाताल आकाश, प्रभ सर्ब तजाया। जोत सरूप इक्क प्रकाश विच वरभंड कराया। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, साचा थान सुहाया। थान सुहाए आप प्रभ, कलि जोत आकारा। थान सुहाए आण प्रभ, साध संगत देवे दरस अपारा। थान सुहाए आप प्रभ, जोत प्रगटाए अगम्म अपारा। थान सुहाए आण प्रभ, हँकारीआं प्रभ भरम निवारा । थान सुहाए आण प्रभ, गुरचरन बणाए साचा गुर दुआरा। थान सुहाए आण प्रभ, साध संगत करे निमस्कारा । थान सुहाए आण प्रभ, बेमुख आए जाए झख मारा। थान सुहाए आण प्रभ, पारब्रह्म अवतारा। थान सुहाए आण प्रभ, महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, करे पार उतारा। थान सुहाए आण प्रभ, वक्त जगत जां आए। थान सुहाए आण प्रभ, अन्त जोत जगत प्रभ प्रगटाए। थान सुहाए आण प्रभ, जोत सरूप करे रुशनाए। थान सुहाए आण प्रभ, निहकलंक नाउँ रखाए। थान सुहाए आण प्रभ, साचा शब्द सुणाए। थान सुहाए आण प्रभ, गुरसिख साचे चरन लगाए। थान सुहाए आण प्रभ, जोत सरूपी शब्द लिखाए। थान सुहाए आण प्रभ, बोध अगाध अगाध बोध आप प्रभ अख्वाए। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, सर्ब जनां दी आस पुजाए। गुर दर आए मंगल गाया। रसना जप जप आत्म तृप्ताया। भरम भुलेखा सारा लाहया । गुण निधान वड दान दवाया। गुरमुख साचे प्रभ ब्रह्म ज्ञान दवाया। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, आपणा भेद चुकाया । जुगो जुग प्रभ आवण जाणा। जोत सरूपी पहरया बाणा। साध संगत दरस करे भगवाना। गुरमुख साचे चतुर सुजाना। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, देवे वड्याई विष्नूं भगवाना। भगत हित जगत पठाए। वेले अन्त लाज रखाए। हँकारीआं प्रभ हँकार गंवाए। भगत जनां जै जै जैकार कराए। निहकलंक अवतार नर, जोत सरूप रिहा समाए। जोत सरूपी जोत धर, विच मात दे आए। पारब्रह्म अचरज खेल कर, आपणा भेव चुकाए। गुरमुखां दर मेल कर, प्रभ साध संगत रलाए। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, जन भगतां होए सहाए। जोत सरूप प्रभ जामा धारे। पारब्रह्म नर अवतारे।
रंग रूप ना किसे चितारे। गुरमुख विरला पेखे कर विचारे। जिस रक्खे हत्थ प्रभ मुरारे। जो जन आए प्रभ की सरनारे। कलिजुग जीव दुखी होए अंध्यारे। मदिरा मास करन आहारे। साचा नाम मनों विसारे। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, जोत सरूपी कलि जामा धारे। निहकलंक कलि जामा धार। साची जोत धरे संसार। शब्द रूप प्रभ मारे मार। कलिजुग जीवां करे ख्वार। चार कुन्ट कराए हाहाकार। साध संगत रसना कराए जै जै जैकार। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, जोत सरूप प्रगटे निहकलंक अवतार। निहकलंक मात विच आया। साचा डंक जगत वजाया। एका अंक आप अख्वाया। राउ रंक इक्क कराया। पुरी घनक प्रभ भाग लगाया। बेमुखां प्रभ पर्दा पाया। गुरमुखां प्रभ दरस दिखाया। साध संगत प्रभ दे वड्आया। गुणवन्त गुण निधान, प्रभ अबिनाशी दया कमाया। सुरती देवे चरन ध्यान, सुरत शब्द दा मेल मिलाया। गुरमुख कीए चतुर सुजान, प्रभ आत्म ब्रह्म ज्ञान दवाया। आत्म उपजे साची धुन, सोहँ साचा शब्द सुणाया। निहकलंक बली बलवान, जोत सरूपी जामा घनकपुरी विच पाया। घनकपुरी प्रभ जामा धारया। निहकलंक नर अवतारया। पारब्रह्म अचुत पूरन परमेश्वर अवतारया। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, गुरमुख विरले किसे चितारया। सो वेखे जिस आप वखाए। सो पेखे जिस तीजा नैण खुल्हाए। सो वेखे जिस प्रभ भाण्डा भउ चुकाए। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, भरम भुलेखे जगत भुलाए। कलिजुग जीवां माया पा। अछल छल प्रभ आप करा। सृष्ट सबाई लई भुला। अन्तकाल कलिजुग निहकलंक साची जोत लई प्रगटा। गुरमुख साचे साचे प्रभ चरन लए लगा। राजयां राणयां पकड़ प्रभ तख्तों देवे लाह। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, सतिजुग साची नींह जाए रखा। सतिजुग साचा प्रभ लाए। सांतक रूप होए विच समाए। साची सिख्खया साची भिख्या कोए जन विरला पाए। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, जोत सरूपी जोत प्रगटाए। साचा प्रभ लेख लिखाए। वाक् भविख्त सति कराए। जीव जन्त कोई भेद ना पाए। विरले सन्त प्रभ आपणी बूझ बुझाए। विच बैठ इकन्त बेमुखां दिस ना आए। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, आत्म माया पर्दा पाए। कलिजुग माया भरम भुलाया। आपणा आप जीव ना पाया । आत्म रस सर्ब गंवाया। रसना रस जीव हलकाया। जामा धार निहकलंक आपणा भेद खुल्हाया। साचा प्रभ जोत सरूप, बेमुख ना जाणे प्रभ रंग रूप। गुरमुख दिखाए प्रभ सति सरूप। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, साची जोत जगाए विच देह अन्ध कूप। कलिजुग जीवां अन्ध अन्धयारा। झूठा ठूठा देह मुनारा। बैठा विच ना दिसे गिरधारा। जोत जगाए विच देह अपारा। दुष्ट दुराचार ना पायण सारा। गुरमुख साचे निहकलंक किया चरन प्यारा। खोल्ह देवे प्रभ साचा दस्म दुआरा। साचा प्रभ अमृत बरसे किरपा धारा। बेमुख दर आए नाचा, सार ना पाए नैण मुँधारा। महाराज शेर
सिँघ विष्नूं भगवान, सर्ब जनां दी जाणे सारा। सर्ब जनां प्रभ आप समाले। प्रभ अबिनाशी दीन दयाले। कोई ना जाणे प्रभ भेद निराले। गुरमुखां वखाए, अमृत देवे भर प्याले। कर सुघड़ स्याणे सोहँ शब्द प्रभ देवे दाने। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, राउ रंकां इक्क समाणे। राउ रंक प्रभ इक्क कराणे। एका दूआ दूआ एका भउ चुकाणे। कलिजुग जोत जगी महाने। भगत जनां प्रभ दरस दिखाणे। रातीं सुत्तया खड़्हा रहे सिरहाणे। जोत सरूपी जोत धर, गुरमुख साचे पकड़ उठाणे। निहकलंक अवतार नर, अनहद शब्द उपजाणे। साची जोत विच जाए धर, सोहँ शब्द जो रसना गाणे। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, सर्ब जीआं दी आपे जाणे। सर्ब जनां प्रभ आप ज्ञाता। भगत जनां देवे प्रभ साची दाता। आदि जुगादि सदा पित माता। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, चार वरन कराए एका भ्राता। कलिजुग अवतार धार, प्रभ अबिनाशी खेल करे अपार। सृष्ट सबाई प्रभ मारे मार। शब्द सोहँ प्रभ लाए कटार। महाराज शेर सिँघ जोत सरूप सदा निराहार। जोत सरूपी प्रभ जोत प्रगटाए। जोत सरूप प्रभ जामा मात विच पाए। जोत सरूप जुग चौथे आपणा भेख वटाए। जोत सरूप अगाध बोध बोध अगाध शब्द लिखाए। जोत सरूप साचा नाउँ सोहँ जगत रखाए। गुरमुखां जोत सरूप पवन स्वास चलाए। जोत सरूप महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सभ थांएँ होए सहाए। साचा प्रभ सदा सहाई। जिस जन ओट प्रभ रखाई। भगतां हित प्रभ मात विच आई। प्रभ साचे दी साची नाई। गुरमुख साचे प्रभ लए चढ़ाई। साची दरगाह देवे वड्याई। अन्तकाल विच जोत मिलाई। जोत सरूपी विच जोत समाई। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, भगत जनां दी पैज रखाई। आदि अन्त प्रभ जोत आकार। जुगो जुग आए जामा धार। अन्तिम जुग करे करतार। प्रभ साचे दी साची कार। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, कर किरपा जाए तार। अन्तिम जुग प्रभ आप कराए। सर्ब शक्ती प्रभ खिच वखाए। एका आपणा नाम धराए। आगे मार्ग प्रभ फेर चलाए। साचा ज्ञान प्रभ दवाए। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, निहकलंक कलि नाउँ धराए। नरायण नर जगत प्रभ आया। कलिजुग अन्तिम भेख वटाया। सतिजुग साचा मार्ग लाया। एका नाम जगत चलाया। चार वरन प्रभ इक्क कराया । राउ रंक कोए रहण ना पाया। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, निहकलंक कलि नाउँ धराया। एका रंग सर्ब समाए। ऊँच नीच कोई रहण ना पाए। एका शब्द चार कुन्ट रसना गाए। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, सतिजुग साची नींह धराए। सोहँ साचा शब्द चलाया। साचे प्रभ रसन अलाया। सतिजुग तेरी झोली पाया। जगत भण्डारी सर्ब वरताया। सतिजुग जीवां विच वसाया। आत्म विकार नष्ट कराया। हँकार निवारी प्रभ अख्वाया। सांतक रूप होए विच समाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक कलि जामा पाया। साचा
शब्द जगत धराए। चार वरन रसना गाए। बाकी पूजा सर्ब हटाए। एका होए निहकलंक सरनाए। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, निहकलंक कलि जामा पाए। एका शब्द जगत वरतंत। शब्द चलाए प्रभ भगवन्त। रसना गाए कोई विरला सन्त। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, कलिजुग जीआं माया पाए बेअन्त। साचा प्रभ शब्द भण्डारी। सतिजुग जीवां देवे नाम अधारी। दिवस रैण रैण दिवस प्रभ आत्म देवे खुमारी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, देवे माण सर्ब नर नारी। सतिजुग साचा मार्ग लाया। निहकलंक कलि जामा पाया। सोहँ साचा शब्द लेख लिखाया। चार वरन प्रभ एका ओट धराया। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, जोत सरूपी जामा पाया। साचा शब्द साची नईआ। चार वरन कराए एका भईआ। साचा शब्द ज्ञान प्रभ दवईआ। देवे दान भगत भगवान, प्रभ सभ दा माण रखईआ। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, साची कल वरतईआ। सोहँ साचा शब्द ज्ञाना। आत्म जोत जगाए महाना। प्रगट जोत देवे भगवाना। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत सरूपी पहरया बाणा। जोत सरूप जगत पित आया। साचा नाम जगत धराया। गुरमुखां प्रभ गले लगाया । दुखियां भुखियां प्रभ भुक्ख गंवाया। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, आत्म साचा सुख दवाया। आत्म सुख आत्म रस। साचा राह प्रभ जाए दस्स। गुरमुख आए प्रभ चरन नस्स। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, गुरमुखां होए वस। बलि बलि बलि बलिहार। जो जन चल आयण प्रभ दरबार। अन्तिम देवे मोख द्वार। साचा बख्शे नाम अधार। देवणहार आप दातार। कर्म धर्म प्रभ लए विचार। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, साध संगत तेरी पाए सार। साध संगत प्रभ सार समाले। आपणा बिरद आप रखाले। गुरमुखां करे सदा प्रितपाले। चरन धूढ़ जन मस्तक ला ले। प्रभ अबिनाशी घर में पा ले। सतिगुर साचा संग रहे सद नाले। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, सोहँ देवे साची माले। कर दरस आत्म तृप्तास्सया। सोहँ जपे स्वास सवास्सया। अज्ञान अन्धेर सर्ब विनास्सया। साचा प्रभ जोत प्रकाशया। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, सच देवे धरवास्सया। प्रभ अबिनाशी अलख अभेवे। चरन आए सभ देवी देवे। गुरमुख विरला प्रभ रसना सेवे। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, एका पूज रखेवे। प्रभ चरन सच द्वार। जन भगतां देवे मोख द्वार। गुरमुख रक्खे जो चरन प्यार। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, सर्ब जनां दी पावे सार। भगत उधारी आप प्रभ। गुरमुख कलिजुग लए लभ्भ। अमृत झिरना झिराए नभ। आपणा भेव खुल्हाए झब्ब। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, माया अग्न जलाए सभ। आप आपणा भेव चुकाया। दर आई साध संगत माण दवाया। जोत सरूप प्रगट जोत दरस दिखाया। जगत चुकाया आवण जाण, विच जोती मेल मिलाया। गुरमुख साचे विच बिबाण, अन्त साचे धाम पुचाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साध संगत दया कमाया। गुरमुखां
प्रभ माण दवाए। आत्म सुख सद उपजाए। जगत तृष्ना सर्ब जलाए। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, साचा कर्म कमाए। गुरमुख साचे प्रभ साची देवे मति। सोहँ देवे साची वथ। अन्तकाल प्रभ साचा रक्खे पति। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सर्ब कला समरथ। सर्ब जनां प्रभ आसा पूर। जो जन आए चरन हज़ूर। जोत सरूपी प्रभ साचा देवे नूर। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, वड दाता वड सूर। साध संगत दर परवान । देवे वड्याई विष्नूं भगवान। सतिजुग साचा रिहा निशान। सृष्ट सबाई चरनी लग्गे आण। राउ रंक इक्क समान। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सर्ब जनां दा जाणी जाण। सर्ब जनां दी आपे जाणे। सर्ब चलाए आपणे भाणे। मायाधारी नष्ट कराणे। राउ रंक इक्क समाने। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवाने। दे दर्शन गुर रोग मिटाया। सच घर आ भरम चुकाया । सोहँ दित्ता साचा नाउँ, मुक्त जुगत दा राह चलाया। दरगहि साची मिले थाँउं, महाराज शेर सिँघ माण दवाया। सर्ब घटा प्रभ वास रखाए। आप आपणे विच समाए। जो जन होए मदिरा मासी, अन्तकाल प्रभ दे सज़ाए। अन्तकाल होए नर्क निवासी, कोई ना पार लँघाए। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, आपणी कल सर्ब वरताए। आपणा भाणा सति वरताए। सति पुरखां जीवां जन्म दवाए। सन्त जनां प्रभ विच समाए। संगत साध साध संगत प्रभ अबिनाशी दरस दिखाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आसा मनसा पूर कराए। आसा मनसा पूर कराए। विस्मादी विस्माद समाए। भरम भुलेखे जगत भुलाए। गुरमुखां प्रभ लेखे लाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दरगाह साची लेख लिखाए। लेख लिखाया आप करतार। साचा शब्द लिखाए अपर अपार। भगत जनां प्रभ भरे भण्डार। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, सर्ब जनां दी जाणे सार। वड दाता वड दया दान। किरपा करे आप भगवान। सोहँ साचा देवे माण। रसना जीव आत्म तृप्ताण। जोत सरूप देवे दरस, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान। रसना जप आत्म तृप्ताए। जोत सरूप प्रभ दरस दिखाए। निजानंद प्रभ दे उपजाए। आत्म बुझी दीप जगाए। अज्ञान अन्धेर प्रभ दे मिटाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा कर्म कराए। अज्ञान अन्धेर प्रभ मिटाया। पतिपरमेश्वर विच्चों रघुपति रघुनाथ सगला साथ नज़री आया। साचा प्रभ सगला साथ, भगत जनां दे विच समाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत सरूपी जगत रहाया । सर्ब जनां दी आस पुजाए। अन्ध अज्ञान दे मिटाए। सर्ब जीआं दी आस पुजाए। जीव जन्त प्रभ धरवास जोत रखाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पूरब लहणा आप चुकाए। साचा प्रभ सर्ब धरवास। जीव जन्त सर्ब रखे वास। रसना जप जीव, मानस जन्म होए रास। आत्म जगे साची दीव, दु:ख दर्द हो जायण विनास। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, किरपा करे प्रभ अबिनाश। साचा प्रभ दया कमाए। साध संगत दर माण दवाए। दुध्ध पुत्त प्रभ झोली पाए। जो दर मंगण सीस झुकाए।
महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आत्म भुक्खयां सर्ब भुक्ख गंवाए। गुरसंगत गुर पार उतारया। साचा दान देवे दर दरबारया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, नरायण नर अवतारया। साध संगत गुर पेखे नैण। कर दरस गुरचरनी बहिण। प्रभ का भाणा सिर उत्ते सहिण। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पूरब लहणा लैण । साची प्रीती चरन ध्यान। किरपा करे आप भगवान। जीव जन्त प्रभ साचे दी सोझी पाण। महाराज शेर सिँघ जोत सरूप दरस देवे आण। साची प्रीत जिस जन कमाई। साचे दर मिले वड्याई। उच्च पदवी प्रभ दर ते पाई। चुरासी गेड़ प्रभ कटाई। प्रभ साचे दी साची वड्याई। गुरमुख साचे जोत सरूप दरस दिखाई। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, सभ थांएँ होए सहाई। चरन प्रीती पूरन घाल। गुरसिख तेरी निभे नाल। साचा नाम सोहँ देवे धन माल। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, सद तेरा रखवाल। साची प्रीत चरन कमा। मानस जन्म सुफल करा। आवण जावण दु:ख मिटा। जोत सरूपी विच जोत रिहा समा। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, सभ थांईं होए सहा। चरन प्रीती साची रीती। प्रभ अबिनाशी परखे नीती। साची दात प्रभ साचे दीती। भुल करे ना सिख कुरीती। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचे, तेरी काया सीतल कीती। साची प्रीती चरन प्यार। देवे दरस प्रभ अगम्म अपार। कलिजुग रक्खे पति आप करतार। जन होए निमाणा प्रभ दरबार। सोहँ साचा नाम प्रभ देवे आत्म अधार। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, देवे भर भण्डार। चरन प्रीती साचा थां। प्रभ मिलण दा साचा राह। भरम भुलेखे प्रभ सारे दए गवा। जोत सरूप निहकलंक रखाए नां। कलिजुग जामा धारया बेमुखां दीसे ना। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, गुरमुख साचे विच रिहा समा। गुरचरन प्रीती साचा रंग। साचा दान प्रभ दर ल्या मंग। साचा प्रभ वड सूरा सरबंग। चरन धूढ़ जन लाए अंग। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, सदा सहाई अंग संग। अंग संग प्रभ सदा सहाई। चरन सेव जिस जन कमाई। साची मति प्रभ साचे पाई। साचा शब्द प्रभ दे जणाई। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, साची कार कमाई। चरन प्रीती देवे साचा गुर। प्रभ अबिनाशी लेख लिखाया धुर। गुरमुख विरले कलि जाए चरन जुड़ । महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कलिजुग मिल्या साचा गुर। साचा गुर सदा उपदेसे। जोत सरूपी पहरया वेसे। शरन परन ब्रह्मा विष्न महेषे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत सरूप सर्ब परवेशे। प्रभ चरन प्रीती सदा कमाओ। अमरा पद प्रभ दर सद पाओ। वड हँस गुरसिख बण जाओ। कागां विच्चों नां कढाओ। निहकलंक दी सेव कमाओ। आत्म अमोड़ ना पति गंवाओ। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, आत्म रंग गूढ़ चढ़ाओ। चरन सेव जिस जन कराए। कर किरपा प्रभ पार कराए। साची बख्शे प्रभ सरनाए। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, गुरसिख सेवा सुफल कराए। चरन प्रीती गुरचरन कर। आत्म साचा
ध्यान धर। प्रभ अबिनाशी साचा देवे वर। गुरमुख साचे मूल ना डर। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, होए सहाई अवतार नर। गुर चरन प्रीती साची मंग। गुरमुख साचा पार जाए लँघ। मानस जन्म ना होवे भंग। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, आत्म चाढ़्हे साचा रंग। गुरचरन सेव गुर दरबार। गुरसिख साचा जाए ना हार। अन्त ना खाए जम की मार। प्रभ अबिनाशी जाए तार । जोत सरूपी देवे दरस अपार। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, चरन सेवक नूं जाए तार। चरन सेव साचा सति। प्रभ अबिनाशी देवे साची मति। सोहँ शब्द एका रक्खे तत्त। सति सन्तोख धीर धरत। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख तेरी रक्खे पति। बेमुखां प्रभ पड़दा पाया। प्रभ अबिनाशी नज़र ना आया। जोत सरूपी जोत जगा, प्रगट होए दरस दिखाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दर आए माण दवाया। धन्न धन्न धन्न कमाई गुरसंगत। धन्न धन्न धन्न वड्याई पाई प्रभ संगत। धन्न धन्न धन्न नाम दान भिच्छया पाई गुर संगत। धन्न धन्न धन्न, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, प्रगट जोत तराई गुर संगत। रंग रंग रंग गुरचरन चढ़ाए। अंग अंग अंग, प्रभ अंगीकार कराए। मंग मंग मंग दान गुरमुख साचा बेड़ा पार कराए। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, साध संगत सिर हत्थ टिकाए। साध संगत तेरे मन वड्याई। लज पति प्रभ आप रखाई। विच मात देवे वड्याई । पहली माघ महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साध संगत तराई। साध संगत प्रभ दरस दिखाया। आसा मनसा पूर कर, आत्म सर्ब तृप्ताया। हउमे दुखड़े दूर कर, प्रभ आत्म सुख वसाया। गुरसिक्खां आत्म नूर कर, प्रभ जोती जोत मिलाया। ख़ाली भरे भण्डार सर्ब भरपूर कर, प्रभ दर तों विदा कराया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पहली माघ प्रगट साध संगत दरस दिखाया। गुरसंगत आई गुर दरबार। प्रभ अबिनाशी देवे तार। दुखियां दु:ख लए निवार। दुध्ध पुत्त बख्शे दाता दातार। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, ख़ाली भरे भण्डार। साध संगत तेरी पति रखाई। रिद्ध सिद्ध सभ वस कराई। चरन आए प्रभ दए वड्याई। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, साध संगत देवे वधाई। गुर संगत संगत गुर गुर गोबिन्दा। सदा सदा सदा प्रभ बख्शिंदा। गुरमुखां देवे माण, ऊँच करे विच सुरप्त राजे इन्दा । सिर हत्थ धरे भगवान, वड दाता गुणी गहिंदा। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, सर्ब जनां दी आस पूर करंदा। गुणवन्त प्रभ गुण भरपूर। साध संगत तेरी आसा पूर। चरन लगाए जो जन मस्तक धूर। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, प्रगट जोत देवे दरस ना जाणो दूर। गुर पूरे सच धाम सुहाया। साध संगत मिल मंगल गाया। प्रभ अबिनाशी रसना अलाया। मातलोक बैकुण्ठ बणाया। निहकलंक अवतार नर साध संगत विच बहाया। साध संगत प्रभ जाए तार, जोत सरूपी जामा पाया। बेमुख सुत्ते पैर पसार, प्रभ अबिनाशी नज़र ना आया। कलिजुग जीव होए
विभचार, माया ममता लोभ वधाया। गुर संगत बेड़ा पार कर, महाराज शेर सिँघ होए सहाया। गुरसंगत बन्न्हाए प्रभ साचा धीर। अमृत मुख चुआए जिउँ बालक माता सीर। प्रभ आत्म सुख दवाए हउमे कट्टे पीर। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, शांत करे सरीर। शांत शांत प्रभ शांत कराए। अमृत मेघ बूंद स्वांती प्रभ मुख चुआए। प्रभ अकाशी दिवस राती, एका जोत विच जगाए। गुरमुख साचे मारी झाती, जोत सरूप विच रिहा समाए। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, साध संगत तेरी पति रखाए। साध संगत तेरा साचा दर। साध संगत तेरा साचा घर। साध संगत तेरा साचा वर। साध संगत तेरा होए सहाई अवतार नर। साध संगत मातलोक विच मूल ना डर। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, वेले अन्त बचाए सिर हथ धर। प्रभ साचे घर साचा नाउँ। प्रभ अबिनाशी सद रसना गाओ। कोट जन्म दे पाप गंवाओ। दरगाह साची माण रखाओ। आवण जाण दा गेड़ कटाओ। जोत सरूपी जोत प्रभ, अन्त जोत मिल जाओ। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, कर दरस तर जाओ। गुण गाओ गहर गम्भीर। सोहँ देवे आत्म धीर । हउमे कढ्ढे विच्चों पीर। अमृत झिरे जिउँ बालक माता सीर। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, शांत करे सरीर। आत्म शांत प्रभ कराए। एका दूजा भउ चुकाए। प्रभ अबिनाशी एका नज़री आए। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, गुरमुख साचे दरस दिखाए। कर दरस गुरसिख तृप्तास्सया । गुरमुख साचा सचखण्ड निवास्सया। पूरन गुर दिया पूरन भरवास्सया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, करे बन्द खुलास्सया । बन्दी तोड़ प्रभ अख्वाए। चरन जोड़ गुरसिख तराए। बेमुख रोढ़ कलिजुग अन्त कराए। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, जोत सरूप जगत विच आए। जोत सरूप जगत प्रभ आ के। विछड़यां प्रभ चरनी मेल मिला के। गुरमुखां आत्म दुखड़े जाए मिटा के। सुक्के होए रुखड़े प्रभ जाए हरे करा के। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, सोहँ शब्द जीव उपा के। सोहँ शब्द मुख चुआया। रसना जप जीव आत्म रस पाया। अमृत नाम साचा रस पीव, प्रभ आत्म साची नईआ चलाया । तेरी आत्म गुरसिख जोत जगाए दीव, महाराज शेर सिँघ होए सहाया। गुरमुख साचे साचा रंग माण। प्रभ अबिनाशी साचा जाण। चरन कँवल कँवल चरन जन प्रभ डिग्गे आण। निहकलंक अवतार नर एका बख्शे चरन ध्यान। गुरमुख साचे जग उधरे, प्रभ आत्म जोत धरे महान। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, सोहँ साचा देवे दान। सोहँ दान भगत प्रभ दिया। आप आपणे जैसा किया। पिता पूत बणाए पुत्तर धीआ। निहकलंक प्रगट जोत, साध संगत वर वड्डा दिया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, देवे फल पूरब जन्म जो बीआ। आदि अन्त प्रभ वरतार। आपे करन करावणहार । गुरमुखां जोत करे आकार। एका नाम देवे दातार। सोहँ शब्द करे वड्यार। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, जोत सरूपी भरे भण्डार। एका
जोत आकार कर, गुरसिख जगाए। एका शब्द अधार कर, विच जगत चलाए। बेमुखां शब्द मार कर, कलि नष्ट कराए। साध संगत साचा परिवार कर, भगत पित आप अख्वाए। किरपा नैण मुँधार कर, कलिजुग आए गुरसिख तराए। वड वड्याई विच संसार कर, शब्द रूप प्रभ भेख वटाए। गुरमुखां प्रभ गुण विचार कर चरन लगाए। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, गुरमुखां उज्जल मुख कराए। गुरमुख आत्म सदा उज्जयारी। करे आप प्रभ निरँकारी। निहकलंक सच बनवारी। सर्ब सृष्ट कराए पनिहारी। वड राजा आप सिक्दारी। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, नरायण नर अवतारी। नरायण नर कलि अवतारया। भगत जनां हरि पार उतारया। साचा नाम प्रभ रसन उचारया । सोहँ नाम धरे विच संसारया। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, नरायण नर अवतारया। साचा शब्द जगत धराए। सतिगुर साचा मार्ग लाए। सतिजुग जीव सभ रसना गाए। दूसर थांएँ ना कोई सीस निवाए। एका दर निहकलंक चार वरन चल आए। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, एका मार्ग लाए। सतिजुग साचा मार्ग लाया । सोहँ शब्द मुख रखाया। बालक कुक्ख प्रभ साचे ज्ञान दवाया। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचे, सतिजुग साचा लाया । मात गर्भ प्रभ ज्ञान दवाए। सोहँ शब्द विच स्वास चलाए। किरपा कर अवतार नर, विच मात जन्म दवाए। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, संसारी माया नष्ट कराए। बालां देवे शब्द ज्ञान। साचा बख्शे चरन ध्यान। सुरती सुरत शब्द करे महान। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, साचा देवे दान। साचा दान जगत प्रभ दिया। सतिजुग रखाई साची नींहा। राउ रंक प्रभ एका किया। सर्ब जीआं का प्रभ साचा दिया। सोहँ साचा नाम सतिजुग साचे अमृत पिया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पहली माघ जन्म प्रभ विच जगत दे दिया। पहली माघ प्रभ विच जगत जन्म दवाया । सतिजुग तेरा वास विच मात रखाया। एका शब्द प्रभ साचे तेरी झोली पाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सिर तेरे हत्थ टिकाया। सतिजुग जन्म जगत दवाए। सतिगुर साचा प्रभ अबिनाशी सिर हत्थ टिकाए। सोहँ साचा दान प्रभ झोली पाए। सच सुच्च प्रभ दे वरताए। वड वड्याई प्रभ आप दवाए। एका माता धरत बणाए। एका पित आप अख्वाए। दूसर कोई रहण ना पाए। सतिजुग साचे तेरे हित निहकलंक कलि जामा पाए। प्रभ अबिनाशी सदा अचुत, पहली माघ तेरा जन्म दवाए। साचा पित आप अख्वाया। धरत मात तेरी मात बणाया। साचा पूत सतिजुग रचाया। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचे, तेरा नाउँ रखाया। सतिजुग तेरा नाम धराया। प्रभ अबिनाशी जोत प्रगटाया। वर घर साचा नाम दवाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सोहँ साचा शब्द चलाया। सोहँ शब्द जगत चला। चार वरन इक्क करा। ऊँच नीच दा भेव मिटा। राउ रंक इक्क करा। गुरमुख साचे चरन लगा। साची वस्त प्रभ जाए झोली पा। चार कुन्ट प्रभ चरनी लए लगा। गुरमुख
साचे भगत जन प्रभ लेख जाए लिखा। जन्म जन्म दे विछड़े प्रभ मेल लए करा। धन्न जणेंदी मां जिस रक्खे कुक्ख उठा। निहकलंक साची दरगहि देवे थां। प्रभ साचा वेले अन्तकाल पकड़े गुरमुख बांह। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, सभ थांईं होए सहा। सदा सहाई आप प्रभ गुरसिख तेरा। सदा सहाई आप प्रभ, गुरसिख प्रभ का चेरा। सदा सहाई आप प्रभ, गुरमुखां प्रभ रक्खे धीरा। सदा सहाई आप प्रभ, गुरसिक्खां सद वसे नेरा। सदा सहाई आप प्रभ, गुरसिख जोत सरूपी सदा वसेरा। सदा सहाई आप प्रभ, प्रगटे जोत ना लाए देरा। सदा सहाई आप प्रभ, बेमुख भुलाए कर हेरा फेरा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, देवे दरस गुरसिख ना लावे देरा। बेमुखां प्रभ पर्दा पाया। माया पाए जगत भुलाया। आत्म अन्ध अन्धेर रखाया। जोत सरूपी ना दरस दिखाया। वड वड भूप ना चरन लगाया। बिन रंग रूप प्रभ नज़र ना आया। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, भरम भुलेखे जगत भुलाया। भरम भुलेखे भुल्ला संसार। प्रभ अबिनाशी ना पाई सार। साचा प्रभ दिस ना आए किसे दरबार। मदिरा मासी प्रभ दर आयण होयण ख्वार। अन्तकाल कलि गल जम फाँसी, धर्म राए मारे मार। मुक्ती जुगती दर तों नासी, एका मिल्या नर्क द्वार। जो जन होए मदिरा मासी, निहकलंक मारे कर ख्वार। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, निहकलंक अवतार। मदिरा मासी होण ख्वारा। प्रभ अबिनाशी दर दुरकारा। मानस जन्म अन्त जग हारा। रसना चलाया इक्क विकारा। साचा प्रभ मनों विसारा। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, निवास दवाए नर्क दुआरा। साचा प्रभ लेख चुकाए। जैसा करे तैसा भुगताए। साचा लहणा दर दवाए। बेमुख जीव झूठे ठूठे प्रभ अबिनाशी गए भुलाए। गुरमुख चले प्रभ के भाणे, प्रभ अबिनाशी दया कमाए। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, होए आप सहाए। साचा कर्म जगत कमाओ। प्रभ अबिनाशी रसना गाओ। दिवस रैण ना मनों भुलाओ। रसन विकार सर्ब तजाओ। मदिरा मास रसन ना लाओ। सोहँ स्वास स्वास जीव सद गाओ। प्रभ अबिनाशी निज घर में पाओ। आत्म दुखड़े नास कराओ। साची सुरती सच दर ते पाओ। आत्म आपणी गंढ्ढ खुल्हाओ। प्रभ साचे का दीप जगाओ। सोहँ साचा तेल विच पाओ। साचे नाम दी बत्ती लाओ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा गुण रसन सद गाओ। साचा प्रभ रसन जिस गाया। चरन ध्यान जिस जन रखाया। चतुर सुजान गुरमुख बणाया। प्रभ साचे प्रगट जोत दरस दिखाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप आपणा खेल रचाया। साचा खेल जगत रचाया। वेखे वखाए गुरमुखां दया कमाया। भरम भुलेखे प्रभ सारा जगत भुलाया। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचे, गुरमुख दरस दिखाया। साचे प्रभ दरस दिखाया। दे दरस सभ दु:ख मिटाया। उतरी भुक्ख साध संगत प्रभ दर्शन पाया। सुफल होई मात कुक्ख, निहकलंक चरन सीस निवाया। निजानंद
उपजावे आत्म रंग चढ़ाया। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, साध संगत उप्पर दया कमाया। गुरसिख साचे प्रभ दर्शन पा। जन्म जन्म दी मैल लई गंवा। पतित पापियां कर दरस मैल लई धुआ। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, जाए दया कमा। पतित पापी जो प्रभ दर आए। होए निमाणा दर सीस झुकाए। प्रभ भगवाना देवे दया कमाए। सोहँ साचा दाना, प्रभ देवे झोली पाए। गुण अवगुण प्रभ ना पछाणा, साचे दर आए जो भुल्ल बख्शाए। भुल्लयां डुल्लयां प्रभ मार्ग पाया। साचा प्रभ सद दया कमाया। सोहँ शब्द प्रभ साचा देवे नाम, साचे मार्ग लाया। सर्ब जीआं का एका थां, सर्ब जीआं प्रभ उपाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत सरूपी विच समाया। सर्ब जीआं प्रभ विच समाए। जीव कुकर्मी कुकर्म कमाए। प्रभ अबिनाशी भउ चुकाए। सर्ब घट वासी भरम शर्म चुकाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणी खेल आप रचाए। एका माया सृष्ट प्रभ पाई। माया रूपी सभ खेल रचाई। सृष्ट सबाई प्रभ माया रूप उपाई। जीव जन्त प्रभ फुलवाड़ी विच लगाई। जुगो जुग उपजावे मिटावे, अचरज रचना प्रभ रचाई। माया रूपी सृष्ट उपा के। जीव जन्तां जन्म दुआ के। जोत सरूपी विच आप समा के। बैठा अडोल विच आसण ला के। झूठी माया जगत वरता के। आप आपणा रक्खे छुपा के। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, माया रूपी रचन रचा के। माया रूपी रचन रचाया। झूठा जाल जगत विच पाया। आप आपणा खेल रचाया। भगत जनां प्रभ दया कमाया। पूरब जन्म दा लहणा दवाया। मातलोक विच जन्म दवाया। जामा धार जोत सरूप, प्रभ साचे चरन लगाया। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचे, झूठी माया विच्चों कढाया। गुरसिक्खां प्रभ दया कमाई। झूठी माया सर्ब चुकाई। एका लिव प्रभ चरन लगाई। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुखां सद दया कमाई। दीन दयाल तेरी वड्याई वाह। गुर गोपाल चरन लगा । सर्ब प्रितपाल गुरसिक्खां पकड़े बांह। भगत वछल रछक महाराज शेर सिँघ तुध बिन दूसर कोई ना। साचे प्रभ साचा रूप। धरे जोत जोत सरूप। साचे प्रभ एका जोत रंग अनूप। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, करे प्रकाश जोत सरूपी विच अन्ध कूप। आए जगत प्रभ निरँकार। भगतां हेत प्रभ लए अवतार । दुष्टां खेत करे करतार। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, कलिजुग आए जामा धार। साचे प्रभ कलि जामा धारया। जीव जन्त जां होए दुखिआरया। दु:ख भुक्ख मरे संसारया। एका सुख देवे शाहूकारया। जीव जन्त प्रभ दर पुकारया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अनाथां हेत जामा घनकपुरी विच धारया। साचे प्रभ सुणी पुकार। मातलोक आए जामा धार। निहकलंक नरायण नर अवतार। दुखियां भुखियां दी प्रभ पाई सार। राउ करे प्रभ ख्वार। साचा करे जगत वरतार। मंगण ना जाए कोई द्वार। सतिजुग लावे वरतावे विच संसार। दु:ख भुक्ख प्रभ जाए निवार। महाराज
शेर सिँघ सतिगुर साचा, एका देवे सर्ब अधार। एक अधार प्रभ आप देवे। सोहँ शब्द जन रसना सेवे। अमृत फल वड्डे वड मेवे। गुरमुख साचा साचा लहणा प्रभ दर लेवे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जो जन रसना सेवे। रसना जप जीव आत्म रसायण। कर वस निहकलंक नरायण। जोत जगावे जिउँ रवि सस, साचा प्रभ देवे तीजा नैण। आत्म उपजे साचा रस, साचे दर वहन्दे वहिण। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, गुरसिख साचे साचा लहणा लैण। जीव जन्त प्रभ बणत बणाए। कर किरपा प्रभ जन्म दवाए। पवण सरूपी स्वास चलाए। काया रंगण नाम चढ़ाए। जोत सरूपी दीप जगाए। कलिजुग जीआं माया पर्दा पाए। आप आपणा भेव छुपाए। बेमुखां प्रभ नज़र ना आए। गुरसिख साचे प्रभ साचा दया कमाए। साचा प्रभ साची सेव आपणे चरन लगाए। प्रभ अबिनाशी मिलाए मेल, साची जोत जगाए। वड्डे वड गुरसिख देवी देव, प्रभ साचा आप बणाए। निहकलंक अवतार नर, आदि जुगादि जगत विच आए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका जोत जगाए। एका जोत जगे अपारा। तीन लोक करे उज्जयारा। प्रभ की जोत सदा निराधारा। अन्तकाल प्रभ अबिनाशी लए अवतारा। मात पाताल आकाश महाराज शेर सिँघ साची जोत करे आकारा। मात आया नैण मुँधारी। वड वड दाता वड संसारी। जोत सरूप जोत निरँकारी। महाराज शेर सिँघ कलंकनिह, जाए पैज संवारी । गुरमुखां प्रभ दया कमाए। विच मात दे जन्म दवाए। सोहँ साचा ज्ञान दवाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आत्म सुध कराए। मातलोक विच जन्म दवाया। सोहँ शब्द डंक वजाया। राउ रंक इक्क कराया। प्रभ कलिजुग झूठा खेल रचाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जामा घनकपुरी विच पाया। जोत सरूप प्रभ जामा धारया। कलिजुग जीव भुल्ले संसारया। कलंकनिह गुण अवगुण विचारया। पारब्रह्म परमेश्वर इक्क रंग करतारया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जामा घनकपुरी विच धारया। जुगो जुग प्रभ जोत प्रगटाए। भगत जनां प्रभ आण तराए। साचा प्रभ दया कमाए। साची जोत विच देह जगाए। अज्ञान अन्धेर सर्ब मिटाए। कपाट बजर खोल्ह वखाए। अमृत झिरना विच देह झिराए। खुल्हे कपाट प्रभ नज़री आए। गुरमुख साचे प्रभ दिसे पास, बेमुखां नज़र ना आए। भगत जनां प्रभ दया कमाए। विछड़यां प्रभ मेल मिलाए। साचा प्रभ सर्ब घट वासी, सच घर दी सोझी पावे। अवतार नर कलिजुग जामा धार, जोत सरूपी दीप जगावे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, प्रगट जोत दरस दिखावे। देवे दरस अगम्म अपारे। भगत वछल आप करतारे। जन भगतां पैज संवारे। लक्ख चुरासी प्रभ दे निवारे। वेले अन्त भगत जनां प्रभ खड़्हा दवारे। साचा शब्द मेल भगवन्त, साचा देवे दर दरबारे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत सरूप जोत निरँकारे। भगत जनां होए सहाया। आपणा भेद प्रभ रखाया। अनाथां हेत प्रभ
आप आपणा जामा पाया। जोत सरूपी जोत धर, जोत सरूपी दरस दिखाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे मेल मिलाया। गुरमुखां करे बन्द खुलासी। देवे दरस घनकपुर वासी। गलों कटाए जम की फाँसी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, चरन तेरे साची रहिरासी। चरन प्रीत जिस जन कमाई। धन्न धन्न गुरसिख सेव कमाई। उज्जल करे प्रभ साचा मुख, धन्न जणेंदी माई। सुफल कराए मात कुक्ख, निहकलंक तेरी वड्याई। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, सर्ब थांईं होए सहाई। गुरमुख साचे प्रभ अबिनाशी रसना गाया। छुट्टी जगत उदासी, प्रभ चरनी सीस झुकाया। एका शब्द जपे स्वासी, जम नेड़ ना आया। किरपा करे प्रभ अबिनाशी, भगत जनां प्रभ मेल मिलाया। करे कराए जो मन भासी, आदि अन्त ना किसे जणाया। सरबजीत होई चरन दासी, प्रभ साचा रिदे समाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, वेले अन्त होए सहाया। जोत सरूप विच जोत मिला के। दरगाह साची विच माण दवा के। साचा नाम जगत लिखा के। पंचम जेठ प्रभ हुक्म सुणा के। प्रभ अबिनाशी दया कमा के। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत सरूपी गुरसिख रक्खे जोत मिला के। सरबजीत सर्ब सुख पाया। प्रभ अबिनाशी रसना गाया। दर घर प्रभ साचा पाया। साचे प्रभ सिर हत्थ टिकाया। तीन लोक प्रभ माण दवाया जै जै जैकार खण्ड ब्रह्मण्ड कराया। विच वरभंड साचा नाम धराया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत सरूप विच समाया। सरबजीत सदा सुखदाई। साचा प्रभ होए सहाई। साचा वर प्रभ दर ते पाई। अवतार नर पूरन आस कराई। एका सुख प्रभ सरनाई। जगत प्रीत सर्ब तजाई। साची प्रीत प्रभ चरन लगाई। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मातलोक विच लाज रखाई। मातलोक प्रभ लाज रखाई। वेले अन्त होए सहाई। साचे घर वजी वधाई। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोती मेल मिलाई। लाज रखावे लाजावन्त। भगत जनां प्रभ आप भगवन्त। गुरमुख विरले उतारे उधारे सन्त। प्रभ साचे बणाई साची बणत। प्रभ अबिनाशी महिंमा बड़ी बेअन्त। कलिजुग माया भरम भुलाया, सार ना पायण जीव जन्त। गुरमुख विरले प्रभ दरस दिखाया, जोत सरूप विच बैठ इकन्त। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा नाम जपाया साचे सन्त। साचे रंग गुरसिख रंगाया। सोहँ दान प्रभ झोली पाया। निजानंद निज मांहि उपजाया। खोल्ह त्रैकुटी आपणा भेव चुकाया। जोत सरूपी साचा दीपक विच देह जगाया। प्रभ अबिनाशी विच समीप्त, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान मेल मिलाया। मेल मिलाया आप प्रभ, जामा मातलोक विच धार। मेल मिलाया आप प्रभ, जुग चौथे लै अवतार। मेल मिलाया आप प्रभ, वरते वरतावे विच संसार। मेल मिलाए आप प्रभ, जन भगतां किरपा कर अपार। मेल मिलाए आप प्रभ, एका जोत देवे अधार। मेल मिलाए आप प्रभ, गुरमुखां अज्ञान अन्धेर जाए निवार। मेल मिलाए आप प्रभ, रक्खे लाज
आप मुरार। मेल मिलाए आप प्रभ, साचा दर दस्से दरबार। मेल मिलाए आप प्रभ, जोत प्रगटावे मात निरँकार। मेल मिलाए आप प्रभ, प्रभ साचे दी साची कार। मेल मिलाए आप प्रभ, गुरसिक्खां दुरमति मैल जाए उतार। मेल मिलाए आप प्रभ, साचा शब्द करे वरतार। मेल मिलाए आप प्रभ, एका बख्शे चरन प्यार। मेल मिलाए आप प्रभ, हउमे ममता जाए मार। मेल मिलाए आप प्रभ, गुरसिख दुखड़े जाए निवार। मेल मिलाए आप प्रभ, आत्म तोड़े सर्ब हँकार। मेल मिलाए आप प्रभ, साची जोत करे आकार। मेल मिलाए आप प्रभ, झूठी काया होए उज्जयार । मेल मिलाए आप प्रभ, जोत सरूप देवे दरस अपार। मेल मिलाए आप प्रभ, गुरमुख साचे खोल्ह देवे दस्म दुआर। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सर्ब जनां दी पावे सार। गुरसिख साचे मेल मिलाया। दूई द्वैत प्रभ पर्दा लाहया। एका नाम प्रभ दान दवाया। पूरन होए काम, जिस रसना गाया। घनईआ शाम, जामा धार निहकलंक नाम रखाया। रमईआ राम प्रगट जोत महाराज शेर सिँघ कलि नाम धराया। जोत सरूपी प्रभ भेस वटाए। अछल छल प्रभ आप कराए। जुगो जुग प्रभ आपणा आप उपाए। प्रभ साचा सर्ब गुण वरते, बावन रूप धार बल दर प्रभ मंगण जाए। जीव जन्त प्रभ सर्ब भुलाए माया पर्दे पाए। जोत सरूपी जोत प्रभ, आवण जाण इक्क खेल रचाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मातलोक कलि जामा पाए। प्रभ साचे का खेल न्यारा। आवे जावे सद रहावे, जगत लए अवतारा। गुरमुख विरले दरस दिखावे पकड़ लै आवे चरन दुआरा। एका साचा नाम जपाए, झूठा मेट देवे पसर पसारा। आप आपणा प्रभ मुख रखावे, तोड़ देवे सर्ब हँकारा। आत्म साचा सुख दवावे, साचा देवे नाम अधारा। आत्म तृष्ना भुक्ख मिटाए, सोहँ शब्द भरे भण्डारा। दरगाह साची माण दवाए, जोत सरूप जोत निराधारा। अन्तकाल विच जोती मेल मिलाए, गुरमुख साचा प्रभ साचे पार उतारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, देवे मोख दुआरा। गुरमुख साचा सच जोत मिलावे। गुरमुख साचा सच जोत समावे। एका जोत गुर गोबिन्द हो जावे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कलिजुग जामा धार भगत जनां दी लाज रखावे। जन्म मरन गुरसिख संवारया। कर किरपा प्रभ पार उतारया । लक्ख चुरासी गेड़ निवारया। जो जन आए निहकलंक चरन निमस्कारया। आत्म उतारे सारा शंक, सोहँ बाण प्रभ मारया। एका दसावे एका अंक, जोत सरूप प्रभ लावे डंक, गुरमुख साचे खिच ल्याए चरन द्वारया। साचा प्रभ बणाए बणत, प्रभ की महिंमा बड़ी अगणत, गुण अवगुण ना किसे विचारया। पार उतारे सर्ब जीव जन्त, प्रभ अबिनाशी एका कन्त, एका दर इक्क दरबारया। गुरमुख विरला सन्त, जिस देवे दरस निहकलंक नर नरायण अवतारया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरसिख तेरा जन्म मरन संवारया। साचे प्रभ सच राह चलाया। सोहँ साचा नाम जपाया। चार वरन चार कुन्ट जै जै जैकार कराया। राउ रंक
प्रभ इक्क कराया। निहकलंक साचा डंक विच मात वजाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत सरूपी जामा पाया। निहकलंक नर अवतारया। निरँजण जोत इक्क निरंकारया। एका शब्द चलावे विच संसारया। ऊँच नीच प्रभ भेख निवारया। चार वरन दिसाए एका दर दरबारया। सतिगुर साचे सतिजुग विचारया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत सरूपी जामा धारया। सच सुच करे करतारा। एका शब्द देवे अधारा। निहकलंक नरायण नर अवतारा। भगत जनां प्रभ भरे भण्डारा। सोहँ शब्द जन अन्त देवे मोख दुआरा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निवास रखाए सचखण्ड दुआरा। गुरसिख साचा सचखण्ड निवास्सया। साचा वर साचा घर जोत सरूप सद प्रकास्सया। गुरसिख तेरी धन्न कमाई, देवे माण सर्ब घट वास्सया। साची सेव प्रभ चरन कमाई, सरबजीत रक्खे प्रभ चरन निवास्सया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मानस जन्म करे रहिरास्सया । चरन निवास प्रभ रखाया। दरगाह साची माण दवाया। थिर घर वासी थिर घर निवास रखाया। अचुत अबिनाशी साचा पित कहाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, विच जोती मेल मिलाया। मिली जोत होई अतीत। प्रभ साचे परखी साची नीत। जुगो जुग प्रभ साचे दी साची रीत। एका बख्शे चरन प्रीत। चरन लाग गुरसिख मानस जन्म ल्या जग जीत। देवे वड्याई आप रघुराई महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मानस जन्म सरबजीत ल्या जग जीत। सरबजीत सर्ब जग जित्तया। प्रभ साचे संग किया साचा हित्या। प्रभ अबिनाशी जन भगतां साचा मित्या। जन भगतां आदि जुगादि सदा भय भित्या। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा घर दर सरबजीत नूं दित्या। देवणहार आप दातार। कर किरपा कर जावे पार। देवे वड्याई विच संसार। एका नाम दिया अधार। आवण जावण दिया गेड़ निवार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सरबजीत मानस जन्म दिया सुधार। मानस जन्म लक्ख चुरासी विच्चों पाया। साचा प्रभ रसना गाया। रसना जप जप जीव आत्म रस पाया। साचा नाम आत्म रस पीव, सोहँ अमृत मुख चुआया। आत्म दीव प्रभ जगाया। आत्म जोत सदा उज्जयार, गुरमुख साचे बुझ ना जाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, भगत जनां सिर हत्थ टिकाया। भगत जनां सिर हत्थ टिकाए। आपणा भेव प्रभ आप खुल्हाए। एका लिव चरन लवाए। जगत माया प्रभ जलाए। जोत सरूपी अग्न लगाए। सर्ब विकार सोहँ खण्डा प्रभ सिर लगाए। एका अधार गुरमुख साचे सोहँ नाउँ तेरे विच रखाए। निहकलंक अवतार नर, गुरसिख साचे सिर तेरे हत्थ टिकाए। गुरसिख तेरी पति रखाए। वेले अन्त होए सहाए। प्रगट जोत दरस दिखाए। जम जँधार कोई नेड़ ना आए। नर्क निवास गुरसिख ना पाए। सोहँ साचा जो जन रसना गाए। साची गाथ विच मात रसना जप जीव अमरा पद पाए। प्रगट जोत निहकलंक, अन्त तेरी देह छुडाए। अन्त अन्तकाल प्रभ साचा आप सुहाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान,
वेले अन्त होए सहाए। वेले अन्त होए सहाए। विच बबाण प्रभ लए बिठाए। गुण निधान एह दया कमाए। सच धाम प्रभ दए पुचाए। जोत सरूपी जोत मिलाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरसिक्खां सिर हत्थ टिकाए। गुरसिख मंगे प्रभ दर साची मंग। आत्म चाढ़्हे प्रभ साचा रंग। भवजल पार गुरमुख साचा जाए लँघ। मानस जन्म ना होवे भंग। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरसिख साची दात सोहँ प्रभ दर मंग। साची दात सच घर पाओ। प्रभ अबिनाशी सदा ध्याओ। दूख निवारन रसना गाओ। सर्ब घट वासी रिदे वसाओ। प्रभ अबिनाशी माण रखाओ। जगत उदासी मनों तजाओ। सच धरवास प्रभ चरन रखाओ। गर्भवास फंद कटाओ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, चरन लाग जन्म मरन दा गेड़ चुकाओ। साचा प्रभ साचा ध्यान। साचा देवे आत्म ब्रह्म ज्ञान। गुरमुख बख्शे प्रभ साचा चरन धूढ़ इशनान। कलिजुग जीव दिस ना आवे विष्नूं भगवान। गुरमुख साचे चतुर सुजान, साचा देवे दर प्रभ माण। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, सर्ब जनां दा जाणी जाण। जानणहार आप जणावे। जीव जन्त दी बणत बणावे। आप आपणा विच रखावे। निज घर वासी निज मांहि समावे। माया रूपी पर्दा पावे। बेमुखां प्रभ दिस ना आवे। गुरमुखां प्रभ दया कमावे। जोत सरूपी दरस दिखावे। सति सरूपी नज़री आवे। अज्ञान अन्धेर सर्ब मिटावे। एका नाम मुख रखावे। सोहँ नाम रसन जपावे। आप आपणा दरस दिखावे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरसिक्खां सिर हत्थ टिकावे। गुरसिक्खां प्रभ दया कमाए। साचा कर्म आप कराए। भरम भुलेखे जगत भुलाए। अलख अलेखे दिस ना आए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे दरस दिखाए। दरस दिखाए प्रभ मुकंदा। भगत जनां प्रभ सद बख्शिंदा। बेमुखां मुख रखाए मदिरा मास गन्दा। धन्न धन्न धन्न गुरसिख दिवस रैण सोहँ नाउँ रसन जपंदा। उज्जल होए मुख, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सदा सहाई अंग संगा। गुरसिख संग साचा तेरा। जोत सरूप विच रक्खे वसेरा। प्रगट जोत देवे दरस ना लावे देरा। चरन लाग निहकलंक आत्म मिटे सर्ब अन्धेरा। गुरमुख साचा प्रभ का रूप, गुरसिख ना जाणे सञ्ज सवेरा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरसिख तेरा पार कराया बेड़ा। प्रभ अबिनाशी बेड़ा बन्न्ह। एका शब्द सुणाया कन्न। आत्म सुन्न खुल्हाई साचे जन। जोत जगाई साचे तन। गुरमुख गुरसिख तेरी कमाई धन्न। सोहँ शब्द देवे दान ना लागे संन। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत जगावे झूठे तन। साची जोत प्रभ जगाए। पंचम प्रभ नष्ट कराए। एका नाम विच समाए। एकँकार प्रभ साची दया कमाए। साची दात वड करामात, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सोहँ झोली पाए। भय भंजन प्रभ नैण मुँधारा। प्रभ साचे के साचे गुण, सगल करे जोत वरतारा। गुरमुख विरले विच मात चुण, शब्द रूप प्रभ भरे भण्डारा। एक टेक अवतार नर, जोत जगाए
प्रभ अगम्म अपारा। चरन लाग जन जायण तर, एका बख्शे चरन प्यारा। भगत जनां मन जाए मन्न, एका दीसे जोत निरँकारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मातलोक लए अवतारा। मातलोक प्रभ जामा धारे। सन्त जनां दी सुणी पुकारे। एका जोत एका आकारे। प्रभ अपरम्पर प्रभ साचे दी साची कारे। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, भगत जनां दे काज संवारे। जोत सरूपी खेल प्रभ खेला। सन्त जनां प्रभ संग सुहेला। साचा मेल मिलाया मेला। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा खेल जगत विच खेला। साचा प्रभ सच घर पाओ। निजानंद निज मांहि उपजाओ। दीपक साची जोत जगाओ। अज्ञान अन्धेर सर्ब मिटाओ। प्रभ अबिनाशी रसना गाओ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सर्ब घट वासी दर्शन पाओ। साचा शब्द साचा ज्ञान। साचा शब्द गुर का ध्यान। साचा शब्द मेल मिलाए भगत भगवान । साचा शब्द साध संगत प्रभ देवे माण। साचा शब्द वड गुणी निधान। साचा शब्द सन्त जन विरले पाण। महाराज शेर सिँघ सोहँ बख्शे साचा ज्ञान। साचा शब्द दर साचे सुण। मिले वड्याई विच रिख मुन। जन सन्त सुणावे प्रभ साची धुंन। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, खोल्ह दिखावे आत्म सुन्न। आत्म सुन्न प्रभ खुल्हाए। थिर घर वासी थिर घर दी सोझी पाए। जोत सरूपी प्रभ दीपक जगाए। घनकपुर वासी गुरमुख साचे दरस दिखाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सच शब्द दी सोझी पाए। साचा शब्द प्रभ सच चलावे। सन्त जनां सच मार्ग पावे। रसना रस अमृत रस मुख चुआवे। रसना जप जप जप जीव सर्ब सुख पावे। तप तप तप कलि वड्डा तप, प्रभ साचा रसना गावे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, प्रगट जोत दरस दिखावे। प्रभ साचे सच दया कमाई। सच दर सच घर प्रभ जोत प्रगटाई। साध संगत मिल रसना हरि हरि हरि जस गाई। सन्त जनां प्रभ बलि बलि जाई। दिवस रैण रैण दिवस एका लिव प्रभ चरन लगाई । प्रभ अबिनाशी पेखे नैण साची सुरत प्रभ आप दवाई। दर घर साचे सन्त जन बहिण, साची मति सन्त प्रभ पाई। पूरब जन्म दा लहणा लैण, प्रगट देवे आप रघुराई। बेमुख जीव दु:ख दर्द सहिण, प्रभ अबिनाशी ल्या भुलाई। अन्तकाल झूठे वहिण वहण, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साची लिख्त कराई। सन्त जनां दर मंगल गाया। प्रभ अबिनाशी दया कमाया । बजर कपाट प्रभ खोल्ह वखाया। सुन सुन सुन जन सन्त बिगसाया । परमानंद दे विच समाया। जोत सरूपी जोत प्रभ, जोत सरूपी दरस दिखाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप आपणा भेव चुकाया। आप आपणा भेव चुकाए। सन्त जनां नूं सोझी पाए। सच घर विच सद समाए। साचा नाम रसन जपाए। एका ध्यान चरन लगाए। गुण निधान प्रगट जोत दरस दिखाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप आपणा भेव खुल्हाए। साचा प्रभ भेख भिखारी। कलिजुग जीव भुल्ले संसारी। नज़र ना आवे प्रभ गिरधारी। सन्त जनां सद बलिहारी। रसना
जप जप जप प्रभ आत्म तृखा उतारी । जोत सरूपी जोत प्रभ, साची जोत देवे निरँकारी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सन्त जनां देवे नाम अधारी। साची जोत करे आकार। साचा शब्द देवे अधार। साचे सन्त प्रभ पावे सार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सन्त जनां नूं जावे तार। साची जोत प्रभ जगाए। भगत जनां प्रभ माण दुआवे। साची बणत आप बणाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत सरूपी विच समाए। सन्त जनां प्रभ जोत जगाए। सन्त जनां प्रभ विच समाए। सन्त जनां प्रभ अमृत झिरना दे झिराए। सन्त जनां प्रभ अमृत रस रस चुआवे। सन्त जनां प्रभ अमृत झिरना नभ कँवल कँवल नभ मुख चुआवे। सन्त जनां प्रभ जोत सरूपी मेल मिलाए। सन्त जनां प्रभ साचा सति ज्ञान दुआवे। सन्त जनां प्रभ एका दूजा भउ चुकाए। सन्त जनां प्रभ सच घर दी बूझ बुझाए। सन्त जनां प्रभ आपणा भेव आप खुल्हाए। सन्त जनां महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दया कमाए। सन्त जनां प्रभ धीर धराए। सन्त जनां प्रभ साचा आत्म सीर पिलाए। सन्त जनां हउमे विच्चों पीर गुआए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सन्त जनां धीर धराए। सन्त जनां प्रभ सरधा पूर। सन्त जनां प्रभ आत्म देवे सति सरूर। सन्त जनां प्रभ आत्म जोत करे नूरो नूर। सन्त जनां प्रभ भण्डार करे भरपूर। सन्त जनां महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आसा मनसा पूर। सन्त जनां प्रभ लाज रखाए। सन्त जनां प्रभ माण दुआए। सन्त जनां प्रभ साचा नाम झोली पाए। सन्त जनां प्रभ एका ध्यान सुरत दुआए। सन्त जनां प्रभ प्रगट जोत जोत सरूप दरस दिखाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप आपणी दया कमाए। सन्त जनां प्रभ दे वड्याई। सन्त जनां प्रभ साची दात भिच्छया पाई। सन्त जनां चरन धूढ़ मस्तक लाई। सन्त जनां साची जोत विच ललाट जगाई। सन्त जनां उच्च पदवी प्रभ दर ते पाई। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सन्त जनां सद दया कमाई। सन्त जनां प्रभ चरन भरवासा। सन्त जनां प्रभ चरन रहिरासा। सन्त जनां प्रभ करे बन्द खुलासा। सन्त जनां प्रभ करे जोत प्रकाशा। सन्त जनां प्रभ पूर कराए आसा। सन्त जनां प्रभ साचा सद रक्खे विच वासा । झूठी सृष्ट देखे तमाशा। सन्त जनां प्रभ होए दासन दासा। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा देवे चरन भरवासा। सन्त जनां प्रभ सदा संग। एका नाम चढ़ाए रंग। अमृत झिरना झिराए विच देह गंग। साचा प्रभ साचा वर साचा दर जन सन्त ल्या मंग। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, होए सहाई सदा अंग संग। सन्त जनां सर्ब ज्ञाता। सन्त जनां एका मिल्या भगवन्त भ्राता। सन्त जनां प्रभ सदा रंग राता। सन्त जनां अमृत बूंद पीए स्वांत स्वांता। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत सरूपी जोत मिलाता। सच घर प्रभ रक्खे वास्सया । साची जोत जगत प्रकाशया। तीन लोक जोत सरूप निवास्सया। खण्ड ब्रह्मण्ड प्रभ दासन दास्सया। महाराज शेर सिँघ सतिगुर
साचा, सर्ब जीआं सद रक्खे वास्सया। साचा प्रभ सदा अबिनाशी। जीव जन्त विच सद निवासी। साची जोत प्रभ प्रकाशी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दरस दे कर जाए बन्द खुलासी। साची जोत प्रभ प्रकाश कर। एका जोत जगाए अज्ञान विनास कर। सोहँ शब्द रसन स्वास कर। एका जोत सरूपी विच वास कर। साची जोत प्रकाश कर। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख आपणे दास कर। जीव जन्त प्रभ विच समाया। प्रभ अबिनाशी नज़र ना आया। गुरमुख साचे सच शब्द सुणाया। एका धुन दे उपजाया। अनहद राग प्रभ सुणाया। जोत सरूपी प्रगट जोत दरस दिखाया। होए प्रकाश विच अन्ध कूप, प्रभ साचा होए सहाया। महाराज शेर सिँघ साचे भूप, जोत सरूपी दरस दिखाया। उपजे धुन सची धुन्कार। आत्म जोत होए उज्जयार। एका शब्द वज्जी धुन्कार। साची रुण झुण आत्म मिले अधार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका देवे नाम अधार। साची धुंन देह वजाई। आत्म सुन्न प्रभ खोल्ह वखाई। गुरमुख साचे प्रभ बूझ बुझाई। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका दूज मिटाई। साचा दर घर प्रभ सूज्झया। साचा प्रभ भेव खुल्हावे गूज्झया। भउ चुकावे एका दूज्जया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचा तेरे चरन लूज्झया। गुरमुख साचे मन वज्जी वधाई। प्रभ साचे सच जोत जगाई। अज्ञान अन्धेर सर्ब मिटाई। साची जोत दीपक दे जगाई। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, देवे वड्याई। साचा नाम प्रभ दर पाया। एक ध्यान गुरचरन लगाया। साचा ज्ञान गुर नाम ध्याया। साचा ध्यान चरन धूढ़ प्रभ मस्तक लाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, होए सहाया। भगत जनां सदा रखवाला । रक्खे लाज गुर गोपाला। दीनां नाथ दीन दयाला। सन्त जनां दी सार समाला। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान सदा रखवाला। साचा प्रभ जोत आकारी। जोत सरूप सदा निराधारी। जोत निरँजण एका आकारी। मातलोक आए वारो वारी। जुगो जुग भगतां जाए पैज संवारी। प्रभ साचे दी खेल न्यारी। भगत जनां रसना जप जप आत्म तृप्ताई। भगत जनां आत्म दीप जोत जगाई। भगत जनां साचा रंग चढ़ाई। भगत जनां मन वज्जी वधाई। भगत जनां प्रभ दरस दिखाई। भगत जनां प्रभ भरम गुआई। भगत जनां एका राग उपजाई। भगत जनां जोत सरूप दरस दिखाई। प्रभ साचे जन आस रखाई। प्रभ साचा आप होए सहाई। वेले अन्त प्रभ दरस दिखाई। भगत जनां प्रभ आण तराई। हँकारीआं जाए प्रभ हँकार गुआई। गुरमुख साचे सच दया कमाई। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दर घर साचे बूझ बुझाई । मातलोक प्रभ दया कमाए, साची जोत विच देह टिकाए। मातलोक प्रभ दया कमाए, जुगो जुग प्रभ जामा पाए। मातलोक प्रभ जामा पाए, जोत सरूपी जोत जगाए। मातलोक प्रभ जोत जगाए, कृष्ना सांवला घनकपुरी विच जामा पाए। मातलोक प्रभ जामा पाए, रमईआ राम आपणी जोत कलि प्रगटाए। महाराज शेर
सिँघ विष्नूं भगवान, एका नाम आप धराए। साचा प्रभ जोत प्रगटाए। भगत जनां दया कमाए। भगत जनां प्रभ सरनी लाए। साचा नाम रसना जपे, दिवस रैण एका लिव लावे। गुरमुख पेखे तीजे नैण, आपणा आप भेव खुल्हाए। साचा लहणा प्रभ दर लैण, महाराज शेर सिँघ सद रसना गाए। रसना जप आत्म रस माणया। प्रभ अबिनाशी सद चलाए आपणा भाणया। प्रभ अबिनाशी गुरमुख सति कर जाणया । सो जन होए सुघड़ स्याणया। देवे दरस विष्नूं भगवानया। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, जोत सरूप विच समाणया । जोत सरूप विच समाण। बेमुखां प्रभ तोड़े माण। गुरमुखां देवे दरस महान। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान। साचा प्रभ आत्म जोत जगाए। जगत पित आप अख्वाए। जीव जन्त विच प्रभ आप समाए। सर्ब जीआं दी आप बणत बणाए। महिंमा अगणत गणी ना जाए। वेद पुरान प्रभ भेव ना पाए। खाणी बाणी प्रभ विच समाए। जोत सरूपी दिस ना आए। जोत सरूपी प्रभ जोत सरूपा। प्रभ साचे घर सदा अनूपा। वड दाता प्रभ वड भूपा। जोत प्रकाश करे विच देह अन्ध कूपा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत सरूप सति सरूपा। जोत सरूप जोत जगाए। सोहँ साचा नाम जपाए। ऊँच नीच प्रभ भेद चुकाए। एका आप एका जाप विच मात रखाए। सर्ब भेव आप खुल्हाए। पारब्रह्म सच शब्द लिखाए। गया वेला हत्थ ना आए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, चार वरन आण तराए। ऊँच नीच भेद चुकाए। दूसर कोई रहण ना पाए। सतिगुर साचा सतिजुग मार्ग लाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कलंकनिह कलि जामा पाए। आप आपणा भेद खुल्हावणा। वेद चार वक्त चुकावणा। सोहँ शब्द जगत चलावणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मातलोक कलि जामा पावणा। मातलोक प्रभ जामा पाए। राजे राणे चरनी लाए। आपणी कल आप वरताए। मस्तूआणे माण दवाए। सन्त जनां प्रभ जोत सरूपी शब्द जणाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मस्तूआणा धाम सुहाए। मस्तूआणे दे वड्याई। जमन किनारे प्रभ जोत जगाई। वाली हिन्द लै जगाई। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सुरत शब्द मेल मिलाई। वाली हिन्द सरनी आए। आप आपणी बूझ बुझाए। एका रूप नज़री आए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, प्रगट जोत दरस दिखाए। सचा प्रभ सचा दरबारा। निर्मल जोत जगे अपारा। एका एक दिसे निरँकारा। साचा वेस प्रभ करतारा। वड नरेश विच संसारा। ब्रह्मा विष्न महेष खड़्हे दुआरा। वाली हिन्द प्रभ दे उपदेश, आत्म करे जोत आकारा। सोहँ शब्द हिरदे प्रवेश, देवे दरस अगम्म अपारा। एका छत्र झुले प्रभ सीस, सोहँ खण्डा हत्थ दो धारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणा आप किया पसारा। एका आप एक दिसावे। एका जाप मुख रखावे। एका बाप आप बण जावे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप आपणा भेद खुल्हावे। आप आपणा भेद खुल्हा के। वाली हिन्द सरन लगा के। साचा माण मात दुआ के। आप आपणा
सिर हत्थ टिका के। चार वरन सिर ताज पहना के। राउ रंक इक्क थां बहा के। एका आपणा नाम जपा के। दूई द्वैती पड़दे लाह के। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत सरूपी जोत प्रगटा के। आपणी जोत आप प्रगटाए। साचा मार्ग विच सृष्ट लगाए। सन्त जनां प्रभ वड्याए। निमाणयां सिर हत्थ टिकाए। राजे राणयां प्रभ नष्ट कराए। जो जन चले भाणया, प्रभ दया कमाए। गुरमुख चतुर सुघड़ स्याणयां प्रभ विच समाए। कलिजुग जीव अञ्याणयां, प्रभ दिस ना आए। भुन्ने जिउँ भठयाले दाणयां, ना कोए छुडाए। गुरसिख साचे रंग साचा माणया, सोहँ रसना गाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणी सरन लगाए। आप लगाए आपणी सरना। गुरमुख साचे कर दरस भवजल तरना। बेमुख मानस जन्म कलि हरना। गुरमुख साचे प्रभ साचा वरना। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका साची सरना। आपणी सरन आप लगाए। जन्म मरन गेड़ कटाए। तारन तरन आप बण जाए। वरन बरन प्रभ दे मिटाए। कारन करन एह दया कमाए। हरन फरन गुरमुख खुल्हाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान दया कमाए। भगत जनां प्रभ दया कमाए। सन्त जनां प्रभ होए सहाए। कलिजुग ना लागे तत्ती वाए। पूरन भागे प्रभ दरस दिखाए। कलि सोए जागे, जिन दरस दिखाए। शब्द लिखाया पहली माघे, सतिजुग साचा लाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सोहँ नाउँ धराए।