पुस्तकालयभाग १

२१ माघ २००८ बिक्रमी लछमण सिँघ दे गृह दिल्ली शहर

पारब्रह्म तेरी अचरज माया। जोत सरूपी खेल रचाया। आप अभुल्ल सभ जगत भुलाया। निहकलंक कलि जामा पाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, बेमुख जीवां सर्ब भुलाया। निहकलंक कलि जामा धारे। जोत सरूप प्रभ गिरधारे। साची जोत करे मात आकारे। सर्ब गुणवन्त विच संसारे। बेमुख प्रभ अबिनाशी दर दुरकारे। गुरमुख साचे सोहण गुरचरन दुआरे। देवे दरस प्रभ अबिनाशी सदा गिरधारे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जामा घनकपुरी विच धारे। घनकपुरी प्रभ जामा पाया। आपणा भेद प्रभ आप छुपाया। कलिजुग जीवां प्रभ आप भुलाया। गुरमुख साचे प्रभ प्रगट जोत दरस दिखाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक कलि नाउँ धराया। निहकलंक कलि जामा धारे। मातलोक लए अवतारे। साची जोत करे आकारे। गुरमुखां देवे आत्म जोत अधारे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सच सच करे वरतारे। सच सच प्रभ भरे भण्डार। सच सच प्रभ देवणहार। सच सच प्रभ जोत निरँकार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर अवतार। नर नरायण जगत प्रभ आया। बाशक सेज प्रभ तजाया। मातलोक जोत सरूप सिँघआसण डेरा लाया। बेमुख

जीव प्रभ साचा भेव ना पाया। धन्न धन्न धन्न गुरसिख महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जो तेरी सरनाया। गुरसिख आए प्रभ सरनाया। प्रभ अबिनाशी सरन लगाया। साचा देवे जगत माण, प्रभ आपणी सेवा लाया। साची दरगाह देवे माण, आत्म साची जोत जगाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचा मातलोक वड्आया। गुरसिक्खां प्रभ दया कमाए। जुगो जुग प्रगट जोत, प्रभ अबिनाशी दरस दिखाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत निरँजण तीन लोक करे रुशनाए। जोत निरजंण जगत आकारा। कलिजुग मिटाए धुंधूकारा। साचा शब्द सोहँ उपजाए, उपजे धुन सची धुन्कारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक कलि लए अवतारा। साचा शब्द प्रभ उपाया। सोहँ साचा नाम लिखाया। सतिजुग साचे माण दवाया। जगत भेख कलि मिटाया। एका लेख निहकलंक सरनाया। कलिजुग जीव भुल्ले वेखा वेख, प्रभ साचा नज़र ना आया। जोत सरूपी प्रभ किया भेख, जामा घनकपुरी विच पाया। महाराज शेर सिँघ गुरमुख वेख, कलि आपणी सरन लगाया। जोत सरूप भेख धारी। साची जोत कृष्न मुरारी। कलिजुग जीव भुल्ले प्रभ गिरधारी। मदिरा मास करन रसन आहारी। गुरमुख साचे सोहण निहकलंक चरन द्वारी। कलिजुग जीव भाण्डे काचे, अन्तकाल कलि भन्ने महाराज शेर सिँघ भंड भण्डारी। झूठे जीव सर्ब वरभंडी। कलिजुग जीव होए पखण्डी। आत्म होई सर्ब दी रंडी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तोड़े अभिमान सर्ब फ़रंगी। सर्ब जीव मात हँकारे। रसन चले सर्ब विकारे। साचा नाम मनों विसारे। निहकलंक अवतार नर, जामा घनकपुरी विच धारे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा जगत करे वरतारे। मातलोक प्रभ जामा पाया। जोत सरूपी प्रगट जोत, गुरमुख साचे मेल मिलाया। दुरमति मैल जाए धोत, रंगण रंग नाम चढ़ाया। आत्म जगाए निरँजण जोत, आत्म अन्धेर सर्ब मिटाया। गुरमुख प्रभ साचे कीने एका गोत, गुरमुखां विच सद समाया। बेमुख दर जायण रोत, प्रभ अबिनाशी नज़र ना आया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक कलि नाउँ धराया। गुरमुखां प्रभ पैज संवारे। चल घर आए प्रभ गिरधारे। जुगो जुग प्रभ साचे दी साची कारे। आदि जुगादी मातलोक लए अवतारे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जामा मातलोक विच धारे। मातलोक प्रभ जोत जगाए। गुरमुख साचे प्रभ सोए जगाए। बेमुख जीव चार कुन्ट रहे बिल्लाए। प्रभ अबिनाशी दिस ना आए। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, माया रूपी पर्दा पाए। प्रभ साचे दी साची माया। कलिजुग जीव सर्ब भुलाया। जूठ झूठ प्रभ झोली पाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कलिजुग अन्तिम अन्त कराया। कलिजुग अन्तिम अन्त करा के। साची जोत सच प्रगटा के। सतिजुग साचा सति सति सति जाए वरता के। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जामा घनकपुरी विच पा के। सोहँ शब्द प्रभ भरे भण्डार। गुरमुखां आत्म जोत करे उज्जयार। एका जोत

जगे साची निरँकार। उपजे धुन खुल्हे सुन्न, देवे दरस प्रभ अगम्म अपार। गुरमुख साचे उत्तम विच मुन, साची देवे प्रभ सिक्दार। साचा राग ल्या कन्न सुण, हउमे विच्चों देवे मार। एका उपजे साची रुण झुण, महाराज शेर सिँघ साचा शब्द भरे भण्डार। साचा शब्द प्रभ उपजावे। साध संगत माण दवावे। एका अंक राउ रंक, चार वरन प्रभ कन्न सुणावे। सोहँ साचा डंक निहकलंक द्वार बंक, प्रभ साची धुन आप उपजावे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मातलोक विच जोत जगावे। साचा शब्द साची धुन्कारा। गुरमुख साचे प्रभ खोल्हे दस्म दुआरा। आत्म मिटाए सर्ब अन्ध अन्धयारा। जोत सरूपी प्रगट जोत, साची जोत करे आकारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अमृत वरसाए विच देह सीतल धारा। अमृत मेघ प्रभ वरसाए। अमृत बूंद कँवल मुख पाए। गुरमुख साचे प्रभ बजर कपाट खोल्ह वखाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, प्रगट जोत स्वच्छ सरूप दरस दिखाए। प्रभ साचे सच दरस दिखाया। प्रभ साचे आपणा भेद आप खुल्हाया। प्रभ साचे आत्म जोती जोत मिलाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक कलि नाउँ रखाया। जोत सरूपी प्रभ मेल मिलाए। प्रभ साचे दी साची नाए। गुरमुख साचे अन्तकाल प्रभ साचे चरन लगाए। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, वेले अन्त होए सहाए। अन्तकाल प्रभ रखवाला। सर्ब जीआं प्रभ प्रितपाला। धरे जोत निहकलंक सतिगुर साचा दीन दयाला। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, गुरमुख साचे तेरा सद रखवाला। गुरमुख तेरी साची मति। प्रभ अबिनाशी रखावे तेरी पति। सर्ब घट वासी तेरी जाणे मित गत। घनकपुर वासी महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आत्म देवे नाम सति। साचा प्रभ सच घर आए। आप आपणी जोत जगाए। गुरमुखां प्रभ रिहा समाए। बेमुखां प्रभ दिस ना आए। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, गुरमुख साचे दे वड्याए। गुरमुख साचे प्रभ माण दवाया। निहकलंक सिर हत्थ टिकाया। सोहँ साचा नाम भुलाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जामा मातलोक विच पाया। गुरमुख तेरा साचा रूप। होए प्रकाश विच देह अन्ध कूप। दरस दिखावे जोत सरूप। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, वड दाता वड वड वड भूप। जोत सरूप भए अनन्दा। गुरमुख आत्म उपजावे प्रभ परमानंदा। गुरमुख साचे प्रभ खोल्ह वखावे तेरा आत्म जिंदा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जुगो जुग भगत जनां सद बख्शिंदा। भगत जनां प्रभ रक्खणहारा। देवे दरस प्रगट जोत जोत सरूप निराहारा। रूप अगम्म ना पाए कोई सारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जुगो जुग सति सति तेरा वरतारा। जुगो जुग प्रभ भए सहाई। भगत जनां प्रभ पैज रखाई। निर्मल जोत प्रभ विच मात टिकाई। हँकारीआं प्रभ हँकार गंवाई। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका जोत रघुराई। एका जोत एका आकारे। जोत सरूप प्रभ विच संसारे। जीव जन्त भुल्ले कलिजुग प्रभ गिरधारे। वेले अन्त

प्रभ अबिनाशी करे ख्वारे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जामा घनकपुरी विच धारे। कलिजुग जीव होए अञ्याणे। प्रभ भुन्ने जिउँ भठयाले दाणे। तख्तों लाहे प्रभ राजे राणे। गुरमुख साचे प्रभ साचे चरन लगाणे। चरन लाग जन होए सुघड़ स्याणे। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, सर्ब जनां दी आपे जाणे। सर्ब जनां दी आपे जाण। पूरन ब्रह्म रिहा पछाण। एका शब्द चार वरन रखाए साची आण। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, सर्ब घटां दा जाणी जाण। सर्ब घटां प्रभ आपे वसे। जोत सरूपी भेस गुरमुख साचे दस्से। साची जोत करे आकार, होए प्रकाश कोट रवि सस्से। बेमुखां प्रभ करे नास, दर आयण जायण नस्से। जोत सरूप सदा अबिनाश, बेमुखां ना दीसे जिउँ चन्द मस्से। वरत रिहा सर्ब गुणतास, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे तेरे हिरदे वसे। गुरमुख साचे रंग न्यारा। देवे दरस अगम्म अपारा। साचे नाम प्रभ देवे भर भण्डारा। साची जोत प्रभ आत्म देवे इक्क आधारा। महाराज शेर सिँघ निहकलंक लए अवतारा। सन्त जनां प्रभ साचा पाया। सन्त जनां प्रभ मेल मिलाया। सन्त जनां प्रभ भउ चुकाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, प्रगट जोत दरस दिखाया। सन्त जनां प्रभ आस पुजाए। सन्त जनां प्रभ होए सहाए। सन्त जनां प्रभ साचा राह दिखाए। सन्त जनां प्रभ आत्म साची जोत जगाए। सन्त जनां अज्ञान अन्धेर सर्ब मिटाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सन्त जनां प्रगट जोत दरस दिखाए। सन्त जनां प्रभ भए सहाया। सन्त जनां प्रभ आप पित माया। सन्त जनां प्रभ साचे मार्ग लाया। सन्त जनां महाराज शेर सिँघ होए सहाया। सन्त जनां प्रभ सद रखवाला। सन्त जनां सदा प्रितपाला। सन्त जनां आत्म जोत करे उजाला। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आत्म साचा दीपक बाला। सन्त जनां प्रभ साची ओट। आत्म शब्द जगावे साची जोत। सन्त जनां प्रभ आत्म कढे हउमे खोट। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सन्त जनां दी साची ओट। सन्त जनां सिर प्रभ हत्थ टिकाए। सन्त जनां प्रभ माण दवाए। सन्त जनां साची दरगाह माण दवाए। सन्त जनां महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान सरन लगाए। सन्त जनां प्रभ नाम जपाया। सन्त जनां प्रभ सोहँ दात झोली पाया। सन्त जनां प्रभ साचे सच मार्ग लाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दर साचा मंग वर घर साचा पाया। सन्त जनां जाओ बलिहार। प्रभ साचा सोहण चरन द्वार। सन्त जनां मिले वड्याई विच संसार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, देवे दरस निहकलंक नर अवतार। सन्त जनां सर्ब सुख माणया। सन्त जनां पूरन ब्रह्म ज्ञानया। सन्त जनां निहकलंक तेरा जामा सति कर मानया। सन्त जनां होए विस्माद, प्रभ विष्नूं भगवानया। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, देवे माण जो जन आए चरन निमाणयां। सन्त जनां आत्म भरपूरा। सन्त जनां प्रभ आत्म उपजावे साची तूरा। सन्त जनां प्रभ एका देवे शब्द सरूरा। सन्त जनां

महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान जोत सरूपी देवे नूरा। सन्त जनां प्रभ उपजावे साची धुन। सन्त जनां प्रभ खोल्ह वखावे आत्म सुन्न। सन्त जनां प्रभ चरन लगावे विच मातलोक चुण। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कलिजुग जीव ना जाणे तेरे गुण। सन्त जनां सिर हत्थ टिकाया। सन्त जनां प्रभ होए सहाया। सन्त जनां प्रभ साचा दीपक दे जगाया। सन्त जनां साची जोत करे रुशनाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत सरूपी दरस दिखाया । सन्त जनां सदा बलिहार। सन्त जनां प्रभ साचा जाए तार। सन्त जनां देवे वड्याई निहकलंक विच संसार। सन्त जनां महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सच शब्द भरे भण्डार। सन्त जनां प्रभ धीर धराया। सन्त जनां प्रभ आत्म साचा दीप जगाया । सन्त जनां प्रभ साचे साची दरगाह माण दवाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कलिजुग जीवां तेरा भेद ना पाया । सन्त जनां मिले प्रभ सारंगधर। सन्त जन प्रभ सरनी गए पर। सन्त जन गुरचरन लाग गए तर। सन्त जन अन्तकाल ना जायण मर। सन्त जनां प्रभ अमृत झिरना झिराए साचा सर। सन्त जनां महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका दिसावे साचा दर। सन्त जनां प्रभ दर सचा दरबारा। सन्त जनां प्रभ देवे दरस अगम्म अपारा। सन्त जनां दिसावे निहकलंक नरायण नर अवतारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत सरूपी जगत पसारा। सन्त जनां उपजावे धुंन अनाद अनादी। सन्त जनां प्रभ मिले आदि जुगादी। सन्त जनां प्रभ चरन लाग आत्म साधी। सन्त जनां महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत सरूप सदा विस्मादी। सन्त जनां प्रभ सद विस्मादे। सन्त जनां एका धुन उपजावे साची नादे। सन्त जनां शब्द चलावे बोध अगाधे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सन्त जनां विच सद विस्मादे। सन्त जनां सदा प्रभ वसे। सन्त जनां आपणा भेव आप प्रभ दस्से। सन्त जनां प्रभ करे प्रकाश जिउँ रवि सस्से। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत सरूपी हिरदे वसे। सन्त जनां प्रभ भेद खुल्हाया। सन्त जनां प्रभ राग सुणाया। सन्त जनां प्रभ अनहद साची धुन उपजाया। सन्त जनां महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सुन्न समाध खुल्हाया। सन्त जनां प्रभ संग सुहेला। सन्त जनां प्रभ जोत सरूपी कराए मेला। सन्त जनां संग अचरज खेल पारब्रह्म कलि खेला। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सन्त जनां साचा सज्जण सुहेला। सन्त जनां प्रभ दया धारी। सन्त जनां प्रभ आत्म करे उज्जयारी। सन्त जनां देवे दरस आप गिरधारी। सन्त जनां महाराज शेर सिँघ साची दरगाह देवे सिक्दारी। सन्त जनां सच धाम न्यारा। जन सन्तां प्रभ साचा देवे मोख दुआरा। सन्त जन साची जोत प्रभ मिले विच संसारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सन्त जनां पार उतारा। सन्त जनां प्रभ पार उतारे। किरपा करे आप बनवारे। सोहँ उपाए गिरधारे। जामा मातलोक विच धारे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर अवतारे। सन्त जनां प्रभ सुणी पुकारा।

प्रभ अबिनाशी लए अवतारा। जोत सरूपी किया आकारा। कलिजुग मिटाए अन्ध अन्धयारा। सतिजुग वरताए सति करे वरतारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर अवतारा। सतिजुग साचा मार्ग ला। कलिजुग झूठा खेल मिटा। सोहँ साचा शब्द प्रभ अबिनाशी जाए चला। ऊँच नीच राउ रंक इक्क धाम जाए बहा। सतिजुग साचा डंक, चार वरन चार कुन्ट प्रभ साचा जाए वजा। मातलोक एका अंक, निहकलंक तेरा नां। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, दूसर कोई ना। सतिजुग प्रभ जन्म दवाया। मातलोक विच टिकाया। साचा माण विच जगत दवाया। धरत मात दी गोद सवाया। निहकलंक अवतार नर, साचा पित आप अख्वाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जामा मातलोक विच पाया। सतिजुग साचे जन्म दवा। सतिजुग साचा मार्ग ला। सोहँ साचा शब्द चला। ऊँच नीच दा भेद मिटा। राजा राणा तख्तों लाह। राउ रंक इक्क करा। सोहँ शब्द सर्ब वरता। बाकी सर्ब नष्ट करा। साचा दर इक्क वखा। जोत सरूपी साचा दीप प्रभ आत्म जाए जगा। सतिजुग जीआं प्रभ सोहँ नाम जाए जपा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कलिजुग अन्धेर जाए मिटा। सतिजुग साचा मात उपजाया। प्रभ अबिनाशी सिर हत्थ टिकाया। सोहँ साचा दान प्रभ साचे झोली पाया। वड बली बलवान निहकलंक होए सहाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सतिजुग साचे माण दवाया। सतिजुग साचा मात धर। प्रभ अबिनाशी देवे साचा वर। चार वरन प्रभ जाए इक्क कर। एका सरन दिसाए निहकलंक अवतार नर। दूसर कोई रहण ना पाए, प्रभ साचा अन्त जाए कर। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, चार वरन दिसाए एका दर। साचा प्रभ सच दरबार। चार वरन आए प्रभ चरन द्वार। राउ उमराउ प्रभ करे ख्वार। अन्तकाल कलि प्रभ पाए सार। एका जोत जगाए निहकलंक नरायण नर अवतार। चार वरन दिसाए प्रभ साचा निहकलंक दर हरि का द्वार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कलिजुग आया जामा धार। साचा प्रभ सच दरबारी। राणयां महाराणयां प्रभ साचा करे ख्वारी। निमाणयां निताणयां प्रभ देवे जोत अधारी। सतिजुग साचे प्रभ अनाथां देवे सची सिक्दारी। सोहँ शब्द जो जन हिरदे वाचे, प्रभ आत्म जोत करे उज्जयारी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर अवतारी। सतिजुग साचे जन्म दवाया। विच मात प्रभ वड्आया। सच सच सच प्रभ साचे झोली पाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सोहँ साचा नाम दवाया। सोहँ शब्द प्रभ भरे भण्डारा। सोहँ वरते विच संसारा। सोहँ दिसावे हरि का दवारा। सोहँ गावे जीव अन्त पावे मोख दुआरा। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, सर्ब जनां दी पावे सारा। सोहँ साचा शब्द चलाया। सोहँ साची धुन उपजाया। सोहँ आत्म सुन्न खुल्हाया। रसना सोहँ जप जप जीव, महाराज शेर सिँघ होए सहाया। सोहँ शब्द प्रभ देवे दात। सोहँ देवे प्रभ साची करामात । सोहँ शब्द करे

प्रकाश, जिउँ दीपक अन्धेरी रात। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन भगतां देवे साची दात। सोहँ शब्द सर्ब गुण। सोहँ शब्द उपजावे साची धुन। सोहँ शब्द गुरमुख साचे सच कन्न सुण। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुखां सुणाए उपजाए जणाए चुण चुण। सोहँ शब्द प्रभ जिस जन जणाया। प्रभ अबिनाशी आपणा भेद मिटाया। गुरमुख साचे सुरत शब्द दा मेल मिलाया। घनकपुर वासी प्रगट जोत, जोत सरूपी दरस दिखाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, भरम भुलेखे सर्ब मिटाया। जोत सरूपी दरस दिखा। भरम भुलेखा सारा लाह। गुरमुख साचे साची जोत प्रगटा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अन्तकाल कलिजुग चरन लए लगा। गुरमुखां प्रभ चरन लगाए। जन्म जन्म दे विछड़े निहकलंक मेल मिलाए। साचा प्रभ साची दरगाह माण दवाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, भगत जनां सद होए सहाए। भगत जनां प्रभ सदा सहाया। वेले अन्त दरगाह साची माण दवाया। गुरमुख साचे प्रगट जोत दरस दिखाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचे धाम गुरसिख बहाया। गुरमुख साचे धाम न्यारा। पारब्रह्म खेल अपारा। एका जोत जगे गिरधारा। गुरमुख विरला देखे कर विचारा। जोत सरूप जोत निरँजण, निहकलंक नर नरायण अवतारा। साची जोत सद आकारे। सचखण्ड सचा दरबारे। धरे जोत निहकलंक अवतारे। गुरमुख साचे सोहण गुरचरन दवारे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, खण्ड ब्रह्मण्ड तेरे पनिहारे। सचखण्ड धाम न्यारा। पारब्रह्म जोत जगे अपारा। जोत सरूपी पसर पसारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सचखण्ड तेरा सच दवारा। सचखण्ड प्रभ सच द्वार। एका जोत जगे अपार। एका उपजे साची धुन्कार। गुरमुख साचे प्रभ जाए तार। साचा धाम प्रभ उपजाया। भगत जनां प्रभ दे वसाया। प्रभ आपणा भेद आप चुकाया। जोत सरूपी प्रगट जोत, महाराज शेर सिँघ गुरमुख साचे भेव खुल्हाया। गुरमुख साचे भेद खुल्हा। जोत सरूपी मेल मिला। वेले अन्तकाल कलि प्रभ साचा होए सहा। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, सोहँ साचा नाम जाम जाए पिला। सोहँ नाम सदा खुमारी। गुरमुख आत्म होए उज्जयारी। अमृत वरखे प्रभ साचा किरपा धारी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, देवे दरस सचखण्ड दवारी। देवे दरस प्रभ अबिनाशा। गुरमुख साचे किया वासा। सोहँ शब्द चलावे जपावे स्वास स्वासा। महाराज शेर सिँघ चरन प्रीत साची रहिरासा। चरन प्रीत जो जन कमाए। मात गर्भ विच फेर ना आए। लक्ख चुरासी गेड़ चुकाए। जोत सरूपी प्रगट जोत, वेले अन्त लए छुडाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, प्रगट जोत गुरमुख साचे जोत जगाए। गुरसिख साचा जोत मिलाया। प्रभ अबिनाशी कर्म कमाया। जन्म मरन दा गेड़ चुकाया। आप आपणे विच समाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे साचे धाम बहाया। गुरमुख साचे सच धाम बहाए। प्रभ अबिनाशी दया कमाए। आप आपणे विच

समाए। गुरमुख साचा ना मरे ना आए जाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, थिर घर निवास रखाए। गुरमुखां थिर घर बहाया। प्रभ साचे सिर हत्थ टिकाया। बैकुण्ठ निवासी विच बैकुण्ठ निवास रखाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे साचे धाम बहाया। गुरमुखां हरि दर धाम न्यारा। जोत सरूप दीपक उज्जयारा। प्रभ साचे सच चरन बलिहारा। आदि अन्त प्रभ एकँकारा । मातलोक जुगो जुग प्रभ साचा लए अवतारा। जोत सरूप प्रभ अबिनाशी, आपणा आप पसर पसारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कलिजुग जीव ना करन विचारा। कलिजुग जीव ना करे विचार। अन्तकाल कलि होयण ख्वार। सोहँ शब्द प्रभ साची मारी मार। मदिरा मास रसना किया आहार। वेले अन्त मानस जन्म गए कलि हार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, लेख लिखाए दुष्ट दुराचार। कलिजुग जीव आत्म अन्ध। बेमुख जीवां भाग होए मन्द। मदिरा मास रसना लाया गन्द। आत्म गंवाया प्रभ साचे का साचा अनन्द। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, रसना गाए जीव उपजे परमानंद। रसना जप आत्म रस पाओ। आत्म साची जोत जगाओ। भरम भुलेखा सारा लाहो। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक सच सरन रखाओ। प्रभ सरन जो जन आए। प्रभ अबिनाशी दया कमाए। पतित पापी प्रभ लए तराए। जो जन आए चरनी सीस झुकाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, विछड़यां कलि मेल मेल मिलाए। विछड़यां प्रभ मेल मिलाया। आत्म साचा दीप जगाया। अज्ञान अन्धेर सर्ब मिटाया। एका चरन ध्यान लगाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सच तेरी सरनाया। जो जन आए प्रभ सरनाए। प्रभ अबिनाशी होए सहाए। आत्म साची जोत जगाए। जोत सरूपी दरस दिखाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप आपणा भेद खुल्हाए। जिस जन प्रभ भेद खुल्हाया। अज्ञान अन्धेर सर्ब मिटाया। आत्म साचा दीप जगाया। सोहँ शब्द धुन उपजाया। साचा राग प्रभ उपजाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका नाद आप वजाया। साचा नाद प्रभ वजाए। आत्म सुन्न खोल्ह वखाए। एका धुन आप उपजाए। गुरमुखां प्रभ चरन लगाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सरन पड़े दी लाज रखाए। गुरमुख आयण प्रभ चरन द्वार। सोहँ साचा शब्द प्रभ देवे नाम अधार। साचा प्रभ सच भरे भण्डार। जुगो जुग प्रभ साचे दी साची कार । आत्म देवे जोत अधार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत सरूप सदा निराधार। जोत सरूप जगत पित आए। आप आपणा भेद छुपाए। कलिजुग जीव प्रभ लए भुलाए। गुरमुख साचे प्रभ बाहों पकड़ तराए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, प्रगट जोत दरस दिखाए। जोत सरूप प्रभ दरस दिखाया। गुरमुख साचा सच मार्ग लाया। एका धुन सोहँ साचा राग उपजाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे मेल मिलाया। जोत जोत जोत प्रभ जोत धारे। जोत जोत जोत प्रभ जोत पसारे। जोत जोत जोत प्रभ जोत

निरँकारे। जोत जोत जोत प्रभ मातलोक जोत आकारे। जोत जोत जोत प्रभ जोत सरूप वरते विच संसारे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत सरूपी जामा धारे। जोत जोत जोत प्रभ जोत जगाई। मातलोक विच खेल रचाई। रमईआ राम घनईए शाम आपणी कलि प्रगटाई। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक कलि नाउँ धराई। एका जोत राम अवतारा। एका जोत कृष्न मुरारा। एका जोत जगत वरतारा। एका जोत जगत आकारा। एका जोत एका रंग रवे करतारा। जोत सरूपी प्रगट जोत, निहकलंक नरायण नर अवतारा। निहकलंक कलि जामा धार। सृष्ट सबाई करे ख्वार। चार कुन्ट कराए हाहाकार। जन भगतां देवे सोहँ शब्द अधार। रसन जपाए कराए जै जै जैकार। गुरमुख साचे सोहण तेरे चरन द्वार। भगत वछल आप गिरधार। जन भगतां प्रभ जाए तार। सदा सदा प्रभ साचा जाए पैज संवार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कलिजुग आया जामा धार। कलिजुग प्रभ जामा धार। अचरज खेल करे करतार। जोत सरूप रहे निराधार। सोहँ शब्द चलावे खण्डा दो धार। सृष्ट सबाई करे ख्वार। सच घर वसे महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नर अवतार। मातलोक प्रभ जामा धारे। दुष्ट दुराचार प्रभ आप सँघारे। भगत जनां प्रभ पार उतारे। साची जोत करे आत्म उज्जयारे। जोत सरूपी विच पसारे। नज़री आवे नैण मुँधारे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, नरायण नर अवतारे। नरायण नर कलि जामा धार। कलिजुग जीवां करे ख्वार। दुष्ट दुराचारां सोहँ मारे साची मार। आप बैठ अडोल रहे गिरधार। अग्न जोत जगत जलाए, महाराज शेर सिँघ नरायण नर अवतार। अग्न जोत जगत जलाया। चार कुन्ट प्रभ साचे हाहाकार मचाया। आप बैठ अडोल प्रभ सारा जगत डुलाया । महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जामा घनकपुरी विच पाया। घनकपुरी प्रभ जामा धार। किरपा करे भगत गिरधार। गुरमुख चल आयण निहकलंक तेरे दरबार। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, आत्म जोत करे आकार। गुरमुख आत्म जोत आकारी। देवे दरस प्रभ नैण मुँधारी। साची जोत प्रभ पसर पसारी। बेमुख जीवां कलिजुग आत्म होई अन्ध अंध्यारी । दिस ना आवे जोत सरूप प्रभ कृष्न मुरारी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन भगतां जाए पैज संवारी। भगत जनां प्रभ तारनहारा। आप आपणा बिरद संभारा। पारब्रह्म प्रभ खेल न्यारा। वरते वरताए करे कराए विच संसारा। जगत भुलावे रुलावे करे ख्वारा। गुरमुख तरावे चरन लगावे, देवे नाम अधारा। साचे मार्ग पावे, सोहँ साचा नाम जपावे, अन्तकाल प्रभ साचा देवे मोख दुआरा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर अवतारा। निहकलंक कलि बणत बणाए। कलिजुग जीवां माया पाए। झूठे धन्दे सृष्ट भुलाए। गुरमुख साचे प्रभ बूझ बुझाए। आप आपणा भेद जणाए। जोत निरँजण विच मात दे आए। अनाथां हेत प्रभ जोत प्रगटाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत सरूपी बणत

बणाए। एका जोत रमईआ रामा। सांवल काहन घनईआ शामा। निहकलंक जोत सरूपी पहरया बाणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सोहँ शब्द देवे वड दानी दाना। सोहँ शब्द प्रभ वरताए। जो जन आए सेव कमाए। आत्म तृखा सर्ब मिटाए। बूंद स्वांती मुख चुआए। आत्म अमृत मेघ वरसाए। आत्म सांतक सति सति कराए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जो जन आए दर्शन पाए। कर दरस आत्म तृप्तास्सया। अज्ञान अन्धेर सर्ब विनास्सया। गुरमुख साचे आत्म साचा दीप प्रकास्सया। गुरचरन प्रीती कलिजुग साची रहिरास्सया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन भगतां होए दासन दास्सया। भगत जनां प्रभ दासन दासा। साचा प्रभ सद रक्खे विच वासा। साची जोत धरे अबिनाशा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सर्ब जनां दी पूरन आसा। सर्ब जनां प्रभ आसा पूर। जो जन आए चरन हज़ूर। सोहँ साचा देवे नाम सरूर। प्रभ अबिनाशी आत्म करे भरपूर। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख हिरदे वसे ना जाणो दूर। गुरमुख साचे सच रंग माणया। प्रभ अबिनाशी साचा जाणया। कलिजुग होए सुघड़ स्याणया। जो जन चले प्रभ के भाणया। बेमुख जीवां प्रभ भुन्ने जिउँ भठयाले दाणया। तख्तों लाहे प्रभ राजे राणया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, विरले गुरमुख पछाणया। गुरमुख जाणे जिस प्रभ जणाए। प्रभ अबिनाशी सिर हत्थ टिकाए। दे दरस प्रगट जोत प्रभ आत्म चिन्त मिटाए। विच्चों जाए हउमे सोग, प्रभ आत्म साची जोत जगाए। देवे दरस प्रभ अमोघ, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान जिस जन दया कमाए। प्रभ साचे की साची सरना। प्रभ अबिनाशी कलि विरले गुरमुख वरना। चरन लाग प्रभ साचे साध संगत कलि तरना। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, देवे दरस धरनी धरना। देवे दरस गुर गोपाला । भगत जनां प्रभ सदा रखवाला। आदि जुगादि सदा प्रितपाला। सोहँ नाम आत्म देवे साची माला। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सदा सहाई आप रखवाला। सोहँ नाम प्रभ दवाए। सच वस्त प्रभ झोली पाए। रसना जप जप जप जीव आत्म रस उपजाए। साचा नाम आत्म रस पीव, आत्म तृखा मिटाए। आत्म बुझी जगाए दीव, अज्ञान अन्धेर सर्ब मिटाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत सरूपी दरस दिखाए। जोत सरूपी दरस दिखा के। गुरमुख साचे मेल मिला के। कलि मार्ग प्रभ साचे जाए ला के। सोहँ साचा नाम निधान, प्रभ रसना जाए जपा के। साचा मेल भगत भगवान, जोत सरूपी जाए करा के। एका बख्शे चरन धूढ़, गुर जाए चरन लगा के। सोहँ देवे वड दानी दान, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान जोत सरूपी भेख दिखा के। जोत सरूपी धरया भेख। कलिजुग जीव रहे वेखा वेख। अन्त मिटाए प्रभ काया झूठी रेख। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, शब्द लिखाए साचे लेख। साचा प्रभ लेख लिखा के। जोत सरूपी भेख वटा के। थिर घर वासी विच मात दे आ के। आकाश पाताल तजाए विच वरभंड आप समा के।

सर्ब खण्ड प्रभ जोत जगा के। बेमुख जीवां अन्ध करा के। सोहँ शब्द प्रभ डन्न लगा के। गुरमुख साचे प्रगट जोत प्रभ टुट्टी गंढ्ढे आ के। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, विछड़यां कलि मेल मिला के। विछड़यां कलि मेल मिलाया। साचे मार्ग गुरसिख लाया। सोहँ साचा नाम जपाया। आत्म साची जोत जगाया। अज्ञान अन्धेर सर्ब मिटाया। एका दीपक देह धराया। अनहद साचा राग उपजाया। शब्द धुन प्रभ वजाया। आत्म सुन्न खोल्ह वखाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, प्रगट जोत जोत सरूपी दरस दिखाया। दरस दिखाए प्रभ गुरसिख पूरे। आत्म उतारे सगल वसूरे। एका शब्द अनहद तूरे। साचा नाम सदा सरूरे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सर्ब जनां दी आसा पूरे। पूरन आस प्रभ कराई। जो जन चल आए सरनाई। आत्म चिन्त प्रभ मिटाई। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचे लेख दए लिखाई। लिक्खया लेख ना मेटे कोए। प्रभ साचे दी साची सोए। वेख वखाणे करे सो होए। कलिजुग जीव ना जाणे कोए। जोत सरूप पसर पसार प्रभ तीन लोए। पाताल मात अकाश प्रभ साचे दी साची सोए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत सरूपी प्रगट होए। जोत सरूपी प्रभ प्रकाशे। जगत अन्धेर सर्ब विनासे। एका जोत जगे अबिनासे। चार वरन होयण प्रभ चरन दासे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका देवे चरन भरवासे। साचा प्रभ धीर धराए। चार वरन आए प्रभ सरनाए। एका नाम रसन जपाए। सोहँ जै जै जैकार कराए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका नाम मुक्ख रखाए। एका शब्द जगत चलावणा। सोहँ सति सति सति वरतावणा। सतिजुग साचा प्रभ वसावणा। कलिजुग अन्ध अन्धेर सर्ब मिटावणा। बेमुख जीवां प्रभ खपावणा। गुरमुख साचे प्रभ सच उपजावणा। पहली माघ लिख्या लेख, प्रभ साचे सति वरतावणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणा भेद सर्ब खुल्हावणा। आपणा भेद आप खुल्हाए। मस्तूआणे प्रभ चरन टिकाए। साचा प्रभ शब्द लिखाए। सुरत शब्द दा मेल कराए। हँकारीआं प्रभ हँकार गंवाए। आत्म साची जोत जगाए। राणा संगरूर प्रभ पकड़ उठाए। आप आपणी शरनी लाए। पिछली भुल लए बख्शाए। प्रभ साचा सच मार्ग लाए। सोहँ साचा नाम दवाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप आपणा भेद खुल्हाए। राणा संगरूर प्रभ चरन लगा। आपणा भेद दए खुल्हा। सोहँ शब्द डंक वजा। राउ रंक दए उठा। चार वरन प्रभ दए सुणा। भुल्ले डुल्ले प्रभ चरनी डिग्गण आ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, वेले अन्त पकड़े बांह। राणा संगरूर प्रभ सरन लगाए। मस्तूआणे माण दवाए। सतिजुग साचा धाम उपजाए। सोहँ साचा नाम चलाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप आपणा भेद खुल्हाए। साचा प्रभ भरम चुकाए। जोत सरूपी भेद खुल्हाए। राणा संगरूर सरन लगाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप आपणी दया कमाए। राणा संगरूर प्रभ चरनी आया। चरन धूढ़ लै मस्तक

लाया। प्रभ अबिनाशी नज़री आया। रंकां विच प्रभ रंक समाया। एका अंक एका डंक प्रभ दे वजाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप आपणा भेद खुल्हाया। राणा संगरूर प्रभ सेव कमाए। साचा दर साचा घर प्रभ अबिनाशी पाए। साचा प्रभ होए सहाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप आपणी सेवा लाए। साचा प्रभ कर्म कमावणा। राणा संगरूर अग्गे लावणा। जमन किनारे प्रभ चरन टिकावणा। वाली दो जहान साचा धाम उपजावणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, वाली हिन्द सरन लगावणा। जमन किनारे प्रभ चरन टिकाए। सोहँ साची धुन उपजाए। सन्त जनां प्रभ होए सहाए। सुन्न समाधीआं दे खुल्हाए। एका जोत करे रुशनाए। जगन्नाथ गोपाल एका धुन उपजाए। भगत जनां प्रभ सगला साथी, आप आपणा दे बुझाए। सोहँ शब्द दिसावे प्रभ साचा राह, भगत जनां प्रभ लए चलाए। प्रगट होए त्रैलोकी नाथ, वाली हिन्द प्रभ सरनी आए। प्रभ साचे दी साची गाथ, जीव जन्त कोई भेद ना पाए। साचा तिलक लगाए माथ, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप आपणा भेद खुल्हाए। सच धाम प्रभ चरन टिका के। भारत मात भाग जगा के। वाली हिन्द सरन लगा के। साचा दर साचा दरबार प्रभ एका एक दिसा के। एका जोत एकँकार एका शब्द एका अधार चार वरन प्रभ रखा के। साचा प्रभ सच वरतार, प्रभ साचा हुक्म जाए लिखा के। वरते वरतावे विच संसार, निहकलंक एह कर्म कमा के। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साची बणत आप बणा के। साचा वक्त प्रभ सुहावणा। सच दरबार निहकलंक लगावणा। साचा मार्ग विच संसार प्रभ साचे सच चलावणा। एका शब्द अधार प्रभ चार वरन रखावणा। एका शब्द धुन धुन्कार, प्रभ एका धुन उपजावणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप आपणा भेद खुल्हावणा। साचा प्रभ सचा दरबारा। साचा प्रभ सचा पसारा। साचा प्रभ सदा निराहारा। सचा प्रभ जोत सरूप गिरधारा। सचा प्रभ सच सच वरते वरतावे विच संसारा। सचा प्रभ सतिजुग साचे सोहँ देवे नाम अधारा। साचा प्रभ महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुखां खोल्हे दस्म दुआरा। द्वार दस्म प्रभ खुल्हाए। आत्म साची जोत जगाए। गुरमुख साचे मेल मिलाए। बेमुखां प्रभ दिस ना आए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साध संगत सद समाए। साध संगत प्रभ सदा समाया । साचे प्रभ थान सुहाया। प्रगट जोत दरस दखाया। गुरमुख साचे माण दवाया। रसना साचा नाम जपाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साध संगत दया कमाया। साध संगत तेरी वड्याई। प्रभ अबिनाशी सेव कमाई। हरि हरि हरि जप दरगाह साची मिले वड्याई। प्रभ साचा तेरा होए सहाई। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साध संगत सिर हत्थ टिकाई। साध संगत प्रभ माण दवाए। वेले अन्त होए सहाए। कलिजुग ना लग्गे तत्ती वाए। सोहँ शब्द जन रसना गाए। ओंकार प्रगट जोत दरस दिखाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान,

साध संगत सिर हत्थ टिकाए। साध संगत प्रभ देवे धीर। विच्चों कढ्ढे हउमे पीर। सोहँ शब्द आत्म शांत करे सरीर। अमृत आत्म चले विच भिन्ना नीर। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अमृत आत्म देवे जिउँ बालक माता सीर। प्रभ साचे सच अमृत दिया। गुरमुख साचे प्रभ दर पिया। निर्मल किया कलिजुग जिया। प्रभ मिलण का साचा हीआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान चरन लाग जीव, प्रभ अबिनाशी तेरा आत्म जोत जगाए दिया। आत्म जोत प्रभ जगाए। सोहँ साची बत्ती लाए। सच सच सच विच देह वरताए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साध संगत दी पैज रखाए। साध संगत तेरा साचा माण। प्रभ अबिनाशी साचा जाण। वेले अन्त प्रभ बिठाए विच बबाण। गुरमुख साचे अन्तकाल विच साची जोत मिल जाण। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुणवन्त गुणी निधान। गुणवन्त प्रभ गुण निधाना। पूरन देवे ब्रह्म ज्ञाना। जो जन करे चरन ध्याना। प्रभ अबिनाशी साचा माना। रसना जप जप जप जीव आत्म उपजे सुख महाना। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान कलिजुग पहरया जोत सरूपी बाणा। जोत सरूपी प्रभ बाणा धारया। प्रभ साचे का भेद न्यारया। सृष्ट सबाई प्रभ भुला रिहा। गुर साचे प्रभ बाहों पकड़ चरन लगा ल्या । प्रगट जोत विच मात, साचा दरस दिखा रिहा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पूरन आस करा रिहा। साचा प्रभ दरस दिखाए। सर्ब जनां दी आस पुजाए। जो जन आए प्रभ सरनाए। निज घर वासी प्रगट जोत दरस दिखाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साध संगत तेरी पैज रखाए। साध संगत तेरी पूरन आसा। प्रभ पूरन पूरन किया भरवासा। हउमे दुखड़ा सारा नासा। गुरचरन प्रीती कलिजुग तेरी साची रहिरासा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साध संगत तेरा दासन दासा। साध संगत प्रभ रसना गाया। प्रगट जोत निहकलंक कलि दरस दिखाया। भगत उधारे जिउँ राजा जनक, प्रभ साचा साचा माण दवाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साध संगत सिर हत्थ टिकाया। साध संगत कलि साची सीख्या। प्रभ अबिनाशी पावे साची भीख्या। मिट ना जाए लिक्खया लेख गुरमुख साचे प्रभ लीख्या। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख विरले कलिजुग दीखिआ। गुरमुख वेखे प्रभ वखाए। तीजा नैण प्रभ आप खुल्हाए। आप आपणी जोत प्रगटाए। स्वच्छ सरूप प्रभ नज़री आए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सर्ब जीआं दे विच समाए। जीव जन्त प्रभ विच समाया। बेमुख जीवां दिस ना आया। साचा प्रभ ना रसना गाया। रसना विकार मदिरा मास रखाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कलिजुग जीवां झूठे धन्दे लाया। कलिजुग जीव होए कुड़िआर। साचा प्रभ ना पायन सार। अन्तकाल कलि डुब्बे विच मँझधार। मानस जन्म कलिजुग गए हार। धर्म राए अन्त करे ख्वार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सोहँ शब्द मारे मार। भगत जनां प्रभ माण दवाए। आप आपणा नाम जपाए। सच सुच विच देह वरताए। आत्म

विकार सर्ब मिटाए। एका आकार जोत कराए। शब्द अधार गुरसिख रखाए। विच संसार डुल ना जाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, भगत जनां दी लाज रखाए। भगत जनां प्रभ होए सहाया। रक्खे लाज आप रघुराया। साचे मार्ग गुरसिख साचा प्रभ लाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, प्रगट जोत गुरमुख साचा आण तराया। चरन लाग गुरसिख तरया। सोए भाग गए जाग, प्रभ दर्शन करया। आत्म उपजे साचा राग, अनहद शब्द साचा वरया। साचा शब्द लिखाया पहली माघ, महाराज शेर सिँघ गुरमुख हत्थ तेरे सिर धरया। गुरसिख तेरा भउ चुकाया। साचा शब्द प्रभ सुणाया। एका ओट निहकलंक सरनाया। उतरे पाप कोटन कोट, प्रभ साचे तेरा दर्शन पाया। आत्म लगाई सोहँ चोट, बजर कपाट खोल्ह वखाया। प्रभ अबिनाशी भरे भण्डार ना आवे तोट, साध संगत सोहँ दान प्रभ वरताया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणी दया कमाया। साचा प्रभ भरे भण्डारे। सोहँ शब्द प्रभ वरतारे। चार वरन देवे एका नाम अधारे। सति सति सति कर वरते विच संसारे। सो जन उधरे पार, सोहँ शब्द रसन उचारे। प्रभ दुत्तर जाए तार, जो जन आए चरन दवारे। मानस जन्म गए संवार, निहकलंक चरन निमस्कारे। अन्तकाल कलिजुग ना आए हार, रक्खे लाज आप मुरारे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर अवतारे। जो जन आए प्रभ चरन द्वारया। मानस जन्म कलि संवारया। आत्म दु:ख प्रभ निवारया। सांतक सुख प्रभ वरता रिहा। रोग भुक्ख प्रभ गंवा रिहा। मात कुक्ख प्रभ सुफल करा रिहा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, चरन आए जिस सीस निवा ल्या। जन आए चरन निमस्कारे। कर किरपा प्रभ पार उतारे। भगत वछल आप गिरधारे। रक्खे पति आप मुरारे। देवे वड्याई विच संसारे। जोत सरूपी जोत प्रभ निराहारे। अगाध बोध बोध अगाध प्रभ शब्द लिखारे। वड सूरन वड जोधन जोध निहकलंक नरायण नर अवतारे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, चार वरन करे सिक्दारे। चार वरन प्रभ सिक्दारे। सृष्ट सबाई प्रभ चरन पनिहारे। साचा प्रभ साचा दर निहकलंक अवतारे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सच सुच करे वरतारे। नरायण नर नर नरायण। गुरमुख साचे साचा नाम रसना गायण। प्रभ अबिनाशी देवे दरस दिवस रैण। धन्न धन्न धन्न गुरसिख प्रभ दर्शन पेखे नैण। उज्जल होए मुख सोहँ शब्द जो रसना लैण। सुफल कराई मात कुक्ख, जो प्रभ चरनी बहिण। आत्म उतरे सारी भुख, जन्म जन्म दा लहणा लैण। उलटा मात कुक्ख विच रुक्ख, जगत जीव वहे झूठे वहिण। उज्जल कीने कलिजुग मुख, प्रभ सरनी जो जन पैण। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दरस दिखावे तीजे नैण। बेमुखां प्रभ दर ना सूझे। कलिजुग जीव दर दर लूझे। गुरमुख साचा प्रभ अबिनाशी बूझे। देवे दरस प्रभ आत्म भेव खुल्हाए गूझे। मिटाए हरस महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, भउ चुकावे एका दूजे। दे

दरस प्रभ भउ चुकाया। साचे मार्ग गुरसिख लाया। सोहँ नाम रिदे वसाया। आप आपणे विच समाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे मेल मिलाया। प्रभ अबिनाशी मेल मिला। गुरमुख साचे साध संगत लए रला। अमृत आत्म बाण प्रभ सोहँ दए चला। सोहँ साचा नाम, गुरमुख हिरदे प्रभ साचा दए वसा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सर्ब थांईं होए सहा। साचा प्रभ वड धीरन धीरा। साचा प्रभ वड पीरन पीरा। साचा प्रभ गुरमुख साचे तेरी अन्तकाल कट्टे भीड़ा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरा शांत करे सरीरा। गुरमुख साचा करे अरदास। प्रभ अबिनाशी बख्शे चरन निवास। प्रभ साचा सद रक्खे वास। रसना जप जीव स्वास स्वास। सोहँ साची जीव तेरी रहिरास। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, वेले अन्त तेरी करे बन्द खलास। साचा प्रभ सुण पुकारे। गुरमुख साचे प्रभ खड़्हा दवारे। दोए जोड़ गुरसिख करे निमस्कारे। प्रभ अबिनाशी सद तारनहारे। निहकलंक नरायण नर अवतारे। चरन आए प्रभ पार उतारे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पतित पापी सर्ब उधारे। प्रभ साचा सद सच समावे। भुलयां जीवां मार्ग पावे। सारंगधर भगवान बीठला, आप आपणी बणत बणावे। गुरमुख आत्म रंग चढ़ावे मजीठला, चरन धूढ़ जो जन नहावे। निहकलंक अवतार नर जग बीठला, बेमुख जीवां भरम भुलावे। कलिजुग जीव होए जिउँ कौड़ा रीठला, प्रभ अबिनाशी नज़र ना आवे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे दया कमावे। गुरमुख आए प्रभ हज़ूर। प्रभ अबिनाशी सरधा पूर। सोहँ शब्द उपजावे साची तूर। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत सरूपी देवे नूर। पूरन आस प्रभ कराए। जो जन चल आए सरनाए। चरन धूढ़ मस्तक लाए। साची जोत प्रभ विच ललाट जगाए। घनकपुर वासी महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सरन पड़े दी लाज रखाए। सरन आए जन होए निमाणा। साची दरगाह मिले टिकाणा। मिले प्रभ अबिनाशी गुण निधाना। गुर गुर गुरसिख अन्त एका जोत समाणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे जोत मेल मिलाणा। गुरसिख तेरा आत्म ध्यान। प्रभ अबिनाशी जाणी जाण। सर्ब गुण देवे नाम गुणी निधान। आत्म उपजे ब्रह्म ज्ञान। निजानंद सुख मिले महान। किरपा करे आप भगवान। आत्म जोती जोत जगाण। मिटाए अन्धेर मिटे अज्ञान। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सोहँ साचा देवे दानी दान। प्रभ साचा सिख धीर धराए। आत्म साचा ब्रह्म ज्ञान दवाए। भुल भुल जीव भुल ना जाए। रुल रुल जीव कलिजुग रुल ना जाए। डुल डुल जीव डुल ना जाए। वेला अन्त कलि ना बेमुख होए। गुरमुख तुल अवर ना कोए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सोहँ देवे साचा नाम वाली जहानां दोए। सोहँ शब्द गुरसिख कमावणा। रसना जप जप निजानंद उपजावणा। प्रभ अबिनाशी सद रिदे वसावणा। आत्म साचा दीप विच झूठी देह जगावणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत सरूपी दरस दिखावणा।

सोहँ शब्द साचा ज्ञाना। ओंकार देवे विष्नूं भगवाना। आत्म जोत जगे महाना। मिलाए मेल प्रभ बिधनाना। गुरमुख साचा सद रसना गाए, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवाना। गुरमुख तेरी साची मति। प्रभ अबिनाशी रक्खे पति। आत्म देवे सोहँ यति। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत सरूपी देवे साचा सति। सति सति सति पुरख माण। गुरमुख साचे चतुर सुजान। प्रभ अबिनाशी रसना गाण। रसना जप जप आत्म रस पाण। आत्म रस रस निज मांहि उपजाण। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे जाण। साचा प्रभ जोत जगईआ। साचा प्रभ भेख वटईआ। साचा प्रभ सोहँ चलाए साची नईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे शब्द सुणईआ। गुरमुख मंगे साची मंग। प्रभ आत्म चाढ़्हे साचा रंग। मानस जन्म ना होए भंग। भवजल पार जाए लँघ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सदा सहाई अंग संग। साचा प्रभ सदा संग साथ। जोत सरूप त्रैलोकी नाथ। प्रभ साचे दी साची गाथ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख रक्खे सिर दे कर हाथ। साचा रंग प्रभ चढ़ाए। गुरसिख साचा दर मंगण आए। नाम भिक्ख प्रभ साचा पाए। साचे लेख लिख, दरगाह साची माण दवाए। साची सिख्खया गुरमुख गुरसिख, मदिरा मास ना रसन लगाए। उत्तम होए विच मुन रिख, प्रभ साचा माण दवाए। आत्म उतरे सारी भुख, सोहँ शब्द जन रसना गाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरसिख तेरे सिर हत्थ टिकाए। साचा प्रभ लाजावन्त। रक्खे लाज प्रभ आप भगवन्त। गुरमुख साचे प्रभ साचा तेरा कन्त। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जिस बणाई तेरी बणत। जीव जन्त प्रभ बणाए। आप आपणी जोत टिकाए। जोत सरूप प्रभ विच समाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, बेमुखां दिस ना आए। जोत सरूप प्रभ हिरदे वस्सया। गुरमुख साचे प्रभ आपणा भेद सच दस्सया। रसना जप जीव हरि हरि हरि हिरदे वस्सया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, करे जोत प्रकाश जिउँ रवि सस्सया। आत्म जोत होए प्रकाश। गुरमुख अन्धेर जाए विनास। धरे जोत प्रभ अबिनाश। सोहँ शब्द जप जीव रसन स्वास स्वास। साचा प्रभ तेरे हिरदे रक्खे वास। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरी करे बन्द खलास। साचा प्रभ बन्दी तोड़। गुरसिख साचे गुरचरन प्रीती जोड़। वेला अन्त अन्तकाल कलिजुग मुख ना जायण मोड़। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, प्रभ साचे दी साची लोड़। साचा प्रभ आदिन अन्ता। साचा प्रभ पूरन भगवन्ता। साचा प्रभ माण दवाए विच साधन सन्ता। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत जगाए रखाए विच सर्ब जीव जन्ता। गुरमुख मंगे प्रभ चरन द्वार। प्रभ साचा आत्म भरे भण्डार। साचा शब्द जुगो जुग प्रभ जगत वरतार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे जाए तार। तारनहार सदा समरथ। प्रभ की महिंमा बड़ी अकथ्थ। गुरमुख चढ़ाए प्रभ सोहँ साचे रथ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान,

झोली पाई साची वथ। साची दात प्रभ दर पाओ। आप आपणा माण गवाओ। साचा प्रभ सद रसना गाओ। कोट अपराध सर्ब मिटाओ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, वर घर दर साचा पाओ। साचा प्रभ सच घर पाओ। आत्म सहसा सर्ब गंवाओ। एका ओट निहकलंक चरन रखाओ। मदिरा मास रसन तजाओ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत सरूपी रिदे वसाओ । प्रभ साचे का साचा वेस। प्रभ साचे को सदा आदेस। साचे दर खड़्हे ब्रह्मा विष्न महेष। सुरप्त राजा इन्द वड देवी मृगेश। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत सरूपी किया वेस। साचा प्रभ मात विच आए। तीन लोक जै जै जैकार कराए। करोड़ तेतीस प्रभ चरन बहाए। गण गंधर्ब फूलन बरखा लाए। खण्ड ब्रह्मण्ड वरभंड जै जै जैकार कराए। मात पाताल आकाश साची जोत होए रुशनाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साची जोत जगाए। गुरमुख साचे प्रभ बणत बणा। साचा नाम प्रभ रिदे दए वसा। साचे धाम प्रगट जोत प्रभ दरस देवे दिखा। साचा राम निहकलंक कलि आया नाम रखा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सभ थाँईं होए सहा। आत्म बख्शे प्रभ चरन प्रीती। आत्म तेरी सदा अतीती। जीवन जुगती साची मुक्ती, प्रभ साचे दी साची रीती। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख तेरी काया सीतल कीती। साचा प्रभ सांतक रूप। प्रभ अबिनाशी साचा भूप। दिस ना आए जोत सरूप। ना दिसे रंग रूप। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत जगाए विच देह अन्ध कूप। गुरमुख तेरा अन्धेर मिटाया। जोत सरूपी साचा दीपक प्रभ साची जोत जगाया। सदा सदा सदा गुरमुख समीप्त, प्रभ अबिनाशी विच समाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख तेरा होए सहाया। गुरमुख तेरी पूरन घाल। गुरमुख देवे सोहँ शब्द सचा धन माल। आत्म तोड़े जगत जंजाल। रसन जप जप जीव आत्म होए लाल गुलाल। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत सरूपी दीपक देवे बाल। साचा दीपक दे प्रकाशे। अज्ञान अन्धेर सर्ब विनासे। साचा नाम चले स्वासे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरी करे बन्द खलासे। गुरमुख अमृत प्रभ चुआए मुख। प्रभ अबिनाशी आत्म तृष्ना मिटाए भुक्ख। प्रभ आत्म अमृत सिंचाए सुक्का हरा कराए देही रुक्ख। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सुफल कराए मात कुक्ख। साचा प्रभ अमृत बरखाए। गुरमुख साचे प्रभ मुख चुआए। सच सुच दी जोत जगाए। आप आपणा बिरद रखाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, बाहों पकड़ गुरसिख तराए। गुरमुख साचा चरन लगाया। प्रभ साचे दी सच सरनाया। साचा प्रभ सर्ब सुखदाया । सोहँ चलाए साची नाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, वेले अन्त होए सहाया। वेले अन्त होए सहाई। भगत वछल आप रघुराई। देवे दरस जोत सरूप जोत प्रगटाई। गुरमुख साचा जम डण्ड ना खाई। विच बबाण प्रभ धाम बैकुण्ठ पुजाई। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे

विच साची जोत मिलाई। मिले जोत जोत मिल जाए। गुरमुख साचा घर साचा पाए। बैकुण्ठ निवास प्रभ आप रखाए। दर दरबान प्रभ चरन बहाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे सचखण्ड निवास रखाए।