८ चेत २००९ बिक्रमी पूरन सिँघ दे गृह पिण्ड जेठूवाल ज़िला अमृतसर
गुरसिख साचे प्रभ चरन टेक। प्रभ साचा करे बुध बिबेक। निर्मल जोत जगाए एक । महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साची रखावे चरन टेक। चरन टेक गुरसिख रखाए। प्रभ अबिनाशी बणत बणाए। मातलोक प्रभ साचा देवे वड्याए। जीव जन्त गुरसिख साचे तेरा नाम रसना गाए। साचा प्रभ अबिनाशी बैठ इकन्त तेरे लेख लिखाए। जोत सरूपी प्रभ साचा कन्त, गुरसिख भुल्ल ना जाए। प्रभ साचा सदा बेअन्त, सद आपणे रंग समाए। गुरमुख विरले प्रभ बणाए सन्त, साची धुंन उपजाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका बख्शे चरन सरनाए। जिस जन बख्शे चरन सरना। गुरमुख साचे प्रभ चरन तरना। निहकलंक जोत मेल कर गुरसिख गुर इक्क करना। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कलिजुग खेल कर जोत जगाए चार वरनां। वरन चार प्रभ माण दवईआ। सोहँ चढ़ाए साची नईआ। जै जै जैकार बणाए साची मईआ। एका एकँकार पित आप अखवईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत सरूपी भेव खुल्हईआ। भेत खुल्हाए आप प्रभ, आपणी बणत बणा। भेत खुल्हाए आप प्रभ, विच मात जोत प्रगटा। भेत खुल्हाए आप प्रभ, कलिजुग जीआं देवे माण गंवा। बणत बणाए आप प्रभ, गुरसिख सोए लए आप जगा। भेत खुल्हाए आप प्रभ, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सोहँ डंक वजा। सोहँ डंक चार कुन्ट जाए वज्ज। शेर शेर शेर सिँघ जाए गज्ज। वेद पुरान कुरान अञ्जील शास्त्र छे विच्चों मात जायण भज्ज। सोहँ शब्द पाए आण साध संगत रखाए लज्ज। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, चरन आए जन सीस झुकाए पर्दे लए कज्ज। खाणी बाणी ना होए सहाए। निहकलंक कलि जोत प्रगटाए। वड वड वड प्रभ आपणे भाणे रिहा
समाए। तट तीर्थ कोई सार ना पाए। वेले अन्त कलि ना कोए होए सहाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सर्ब माण गंवाए। माण गंवाए सर्ब आण। चार यारां संग मुहम्मद जो प्रभ पाई आण। एका शब्द निहकलंक सोहँ लाया बाण। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सर्ब गंवाए माण। प्रभ साचा कलि बणत बणावे। बिन पित पूत उपजावे। कुँआरी मरीआ नाम लिखावे। यसू कृस्ती जगत उपावे। कलिजुग उलटी बणत बणावे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, वेले अन्त जोत अञ्जील खिच्च वखावे। साचा नाम धरे गुर मन्त्र। सोहँ शब्द सर्ब भस्मन्त्र। रसना स्वास चलाए प्रभ एका सतंतर। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, चार वरन सोहँ देवे साचा गुर मन्त्र। साचा नाम जो जन दृढ़ावे। प्रभ अबिनाशी रसना गावे। निज घर वासी निज मांहि पावे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत सरूपी सद विच समावे। आपणा आप प्रभ रिहा छुपाए। बेमुखां प्रभ दिस ना आए। गुरमुखां प्रभ बूझ बुझाए। सोहँ शब्द ज्ञान दे, प्रभ साचा सरन लगाए। एका नाम जगत निधान दे, प्रभ भुल्लयां मार्ग पाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप आपणा नाम धराए। साचा नाम जगत धराए। हँसा अवतार जगत प्रभ अख्वाए। मोहणी रूप प्रभ ल्या वटाए। शिव शम्भू प्रभ दे भुलाए। आकार विकार प्रभ रिदे वसाए। गुण निधान चतुर सुजान शिव जाए माण गंवाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत सरूपी खेल रचाए। मोहणी रूप प्रभ बणाया। वेख शिव आत्म डुलाया। काम हँकार सुध भुलाया। जोत सरूपी जोत प्रभ किसे हत्थ ना आया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत सरूप जुगो जुग सभ दा माण गंवाया। सच प्रभ सच दरबार। साची जोत धरे विच संसार। देवणहार इक्क दातार। मंगण खड़्हे कोट द्वार। एका शब्द प्रभ रखावे अधार। प्रगट जोत जोत सरूप, साचा जोत करे आकार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नर अवतार। साचा दर भगत भण्डार। देवे प्रभ अगम्म अपार। अगम्म अपार गुरसिख साचा जाए तार। हिरदे वसे कृष्न मुरार। लोकमात ना होवे किसे डर। रक्खे हत्थ सिर आप गिरधार। कलि जीव आपणा किया लैण भर, मदिरा मास करन आहार। गुरमुख साचा प्रभ चरन लाग जाए तर, सोहँ शब्द गाए रसन अपार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत सरूपी करे पसार। जोत सरूप प्रभ प्रकाशे। आत्म अन्धेर सर्ब विनासे। साचा प्रभ रक्खे सच घर वासे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सोहँ शब्द चलाए जपाए स्वास स्वासे। सोहँ शब्द बली बलवान। बख्शे गुरमुख साचा प्रभ विष्नूं भगवान। जो जन रसना जपे आत्म जोत जगे महान। कर दरस जोत सरूप महाराज शेर सिँघ गुण निधान। गुणवन्त ना जीव विचारे। जोत सरूप विच संसारे। कलिजुग जीव अन्तकाल होए अन्ध अंध्यारे। बेमुख सोए लंबे पैर पसारे। मानस जन्म गए कलि हारे। दो जहानी होए ख्वारे। गुरसिख जन साचा होए। बिन प्रभ अवर ना दीसे
कोए। प्रभ चरन लाग जन्म जन्म दी मैल धोए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सोहँ धागे लए परोए। सोहँ साचा नाम उपजाया। सतिजुग साचा मार्ग लाया। कलिजुग झूठा भेख मिटाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, राउ रंकां इक्क कराया। सतिजुग साचा मार्ग लाए। जोत सरूपी साची जोत विच मात जगाए। एका शब्द एका राग प्रभ एका धुन उपजाए। साचा नाम चार कुन्ट प्रभ सोहँ डंक वजाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, राउ रंक इक्क कराए। साचा प्रभ कल वरताए। साची जोत विच मात प्रगटाए। पवण पूत प्रभ शब्द अलाए। गुरमुख साचे प्रभ रिदे वसाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत सरूपी होए सहाए। सोहँ साचा सच घर पाया। साचा प्रभ रसना अलाया। विच मात पवण समाया। चार कुन्ट प्रभ साचे एका डंक वजाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सोहँ माण दवाया। सोहँ शब्द प्रभ की धुन। जन विरला जाणे माणे रिख मुन। पूरन प्रभ पछाणे जीव आत्म खुल्हे सुन्न। कलिजुग जीव होए अञ्याणे, प्रभ खपाए अन्तकाल कलि चुण। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, रंकां लए पुकार सुण। साचा प्रभ सुणे पुकारा। मातलोक लए अवतारा। एका जोत जगे निहकलंक अवतारा। सृष्ट सबाई होए ख्वारा। बेमुखां आत्म प्रभ लाए खण्डा दो धारा। गुरमुख साचे रंग चढ़ाए प्रभ सोहँ अपारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत सरूप अगम्म अपारा। सच गुर सच दरबार। भगत जनां प्रभ तारनहार। कलिजुग बेड़ा करया पार। जो जन आए प्रभ चरन द्वार। सोहँ शब्द प्रभ देवे नाम अधार। रसना जप जप जीव आत्म करे उज्जयार। साचा नाम अमृत रस पीव, वेले अन्त पावे मोख द्वार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे माण रखाए विच संसार। विच जगत प्रभ माण दवाए। प्रभ साचा मितगति जिस जन जणाए। बेमुख जीव कोई भेव ना पाए। गुरमुख साचे सुफल होए दर सेव, दर आए सीस झुकाए। देवे दरस प्रभ अलख अभेव, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साची जोत प्रगटाए। किरपा करे आप गिरधारा। साची जोत करे आकारा। जोत सरूप प्रभ अगम्म अपारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर अवतारा। नरायण नर जगत पित आया। जोत सरूपी खेल रचाया। एका भेव प्रभ आप खुल्हाया। गुरमुखां प्रभ माण दवाया। बेमुखां गूढ़ी नींद प्रभ सवाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जामा घनकपुरी विच पाया। जोत सरूपी जामा धार। अचरज खेल करे करतार। साचा प्रभ सुणे पुकार। एका शब्द देवे अधार। आत्म जोत जगे अपार। अनहद शब्द उपजे धुन्कार। अमृत आत्म बरखे प्रभ किरपा धार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सर्ब जनां दी जाणे सार। सर्ब जनां प्रभ आपे जाणे। आपणा रंग आप प्रभ माणे। कलिजुग जीव होए अञ्याणे। जोत सरूप ना प्रभ पछाणे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अन्तकाल कलि मेट वखाणे। कलि कलि कलि होए अन्त। माया
प्रभ पाए बेअन्त। सर्ब भेख मिटाए सर्ब जीव जन्त। बैठा अडोल प्रभ इकन्त। गुरमुख साचे महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, बणाए साचे सन्त। आत्म साची जोत जगाई। सुरत शब्द प्रभ मेल मिलाई। साचे प्रभ दया कमाई। सोहँ साचा नाम गुरमुखां झोली पाई। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आत्म देवे जोत सवाई । आत्म जोत करे उज्जयार। सोहँ देवे नाम अधार। एका रंग वसे करतार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सति पुरखां लावे पार। सति पुरख सति कर जाण। साचा प्रभ सद रंग माण। देवे दरस प्रभ बिधनान। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, बेमुखां सोहँ शब्द मारे बाण। सोहँ शब्द प्रभ चलाया। कलिजुग झूठा भेख मिटाया। कलिजुग साचा लेख चुकाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत सरूपी जोत प्रगटाया। एका जोत इक्क आकारा। एका बंक इक्क दुआरा। जुगो जुग प्रभ मात लए अवतारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर अवतारा। सतिगुर साचा दया कमाए। विछड़यां कलि मेल मिलाए। रुठड़यां प्रभ लए मनाए। भुखड़यां प्रभ भुक्ख गंवाए। दुखड़यां प्रभ दु:ख मिटाए। रुखड़यां प्रभ अमृत मेघ बरसाए। सुकड़यां प्रभ मात हरा कराए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आत्म साची जोत जगाए। गुरमुख सोया प्रभ साचा जागा। अनहद शब्द उपजावे रागा। खुल्हे सुन्न प्रभ चरनी लागा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आत्म मैल गंवाए दाग़ा। दुखीआ जीव दर बिल्लाए। साचा प्रभ दया कमाए। किरपा करे आप रघुराए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सरन पड़े दी लाज रखाए। सरन आए जो जन सरनाया। प्रभ साचे दा माण रखाया । आत्म अभिमान सर्ब गंवाया। एका ध्यान गुरचरन लगाया । महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दर घर आए सिर हत्थ टिकाया। जो जन आए गुरचरन दरबारे। किरपा करे प्रभ गिरधारे। रोग सोग प्रभ आप निवारे। दरस अमोघ देवे गिरधारे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कर किरपा पार उतारे। कर किरपा पार उतारया। निर्धनां प्रभ काज संवारया। सरधनां प्रभ आस पुजारया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, किरपा करे आप करतारया। निर्धनां प्रभ सरधा पूर। साचा प्रभ सदा हज़ूर। आत्म बख्शे साचा नूर। सोहँ देवे साची तूर। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, खाली भाण्डे करे भरपूर। पूरन प्रभ पूरन आसा। साचा प्रभ सच भरवासा। चरन प्रीती साची रहिरासा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, करे बन्द ख़लासा। गुरमुखां करे बन्द ख़लासी। गलों कटे जम की फाँसी। जुगत मुक्त कराए दासी। देवे माण घनकपुर वासी। कलिजुग प्रगटे जोत अबिनाशी। कलिजुग माया दर तो नासी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सर्ब घट वासी। सर्ब घटा प्रभ आपे जाणे। भगत जनां प्रभ बिरद रखाणे। दर घर साचे देवे माणे। साची जोत जगे महाणे। गुरमुख विरला प्रभ रंग माणे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सर्ब जनां दी आपे जाणे। सर्ब जनां प्रभ जानणहार।
आत्म वसे प्रभ गिरधार। दिस ना आए कलिजुग जीव गंवार। गुरमुखां जोत आत्म करे उज्जयार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे खोल्ह देवे दर द्वार। दस्म दुआर प्रभ आप खुल्हाए। सुरत शब्द प्रभ मेल मिलाए। आत्म त्रैकुटी खोल्ह वखाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सोहँ साची धुन उपजाए। सोहँ धुन उपजावे आत्म अंदर। झूठी काया साचा मन्दर। गुरमुख साचे खुल्हा जंदर। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत सरूपी वसे अंदर। गुरसिख मंग दरस दान। देवे दरस विष्नूं भगवान। सोहँ नाम देवे बबाण। रसना जप जप जीव आत्म जोत जगे महान। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत सरूपी मेल मिलाण। जोत सरूपी मेल मिलावे। आप आपणा आप प्रगटावे। आत्म बुझी दीपक फेर जगावे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे दरस दिखावे। दरस दिखाए दयावंद। आत्म उपजावे परमानंद। गुरमुख कटाए दु:ख बन्द बन्द। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे धीर धराए, जिउँ सीतलता चन्द। साचा गुर सांतक सति। गुरमुख साचे साची मति। प्रभ अबिनाशी जाणे आप मित गति। सोहँ शब्द रखावे देह साचा यति। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे रक्खे तेरी पति। पतिपरमेश्वर दया कमाए। आप आपणे चरन लगाए। अज्ञान अन्धेर सर्ब मिटाए। जोत सरूपी दरस दिखाए। एका जोत दे टिकाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरसिख साचे दया कमाए। देवे दरस अलख अभेवा। आप आपणी लावे सेवा। सोहँ देवे आत्म साचा मेवा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरसिख वड्याई वड देवी देवा। सुरती देवे सुरत ध्याना। आत्म देवे ब्रह्म ज्ञाना। सोहँ उपजावे सुणावे शब्द महाना । महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत सरूप गुण निधाना। किरपा करे प्रभ अपारा। सोहँ शब्द उपजे धुन्कारा। खोल्ह देवे प्रभ दस्म दुआरा। अमृत झिरना झिरे अपारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, देवे दरस जोत सरूप निराधारा। साचा प्रभ निराहार समाए। साचा प्रभ निरवैर अख्वाए। साचा प्रभ गुरमुखां सद दया कमाए। साचा प्रभ देवे वड्याई होए निमाणा जो दर ते आए। आत्म साची जोत जगाए। बिन बाती बिन तेल विच देह करे रुशनाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप आपणा देवे जणाए। आप आपणा जन जणावे। जोत सरूपी दरस दिखावे। बाहों पकड़ प्रभ आप उठावे। गुरमुख साचे महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, वेले अन्तकाल कलि चरन लगावे। अन्तकाल कलिजुग कराणा। बेमुख जीवां प्रभ सर्ब मिटाणा। गुरमुख साचे साची दरगाह माण दवाणा। साध संगत अन्तकाल प्रभ सिर हत्थ टिकाणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सचखण्ड निवास रखाणा। दरगाह साची माण दवाए। दर घर साचे लए बहाए। जोत जोत मेल कर, लक्ख चुरासी गेड़ कटाए। पारब्रह्म अचरज खेल कराए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे लए तराए। तारनहार आप दातार। कलिजुग बेड़ा किया पार।
देवे दरस प्रभ अपार। पकड़ ल्यावे चरन द्वार। किरपा करे भगत उधार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आत्म जोत जगाए अपार। आत्म जोत होए प्रकाश । आत्म अन्धेर जाए विनास । सोहँ उपजे स्वास स्वास। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सद रक्खे विच वास। सोहँ तेरी जै जै जैकार। चार कुन्ट वरते विच संसार। चार वरन एका दिसे निहकलंक तेरा दरबार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मात जोत करे आकार। एका दर दरबार रखाया। चार वरन प्रभ माण दवाया। ऊँच नीच सर्ब भेख मिटाया। राउ रंक इक्क कर बहाया । राजा राणा तख्तों लाहया। सोहँ बाण शब्द चलाया। कलिजुग अन्तिम प्रगट जोत निहकलंक कलि कर्म कमाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सोहँ साचा डंक वजाया। सोहँ शब्द वज्जे डंक। इक्क कराए राउ रंक। प्रगट जोत सुहाए थान बंक। जोत सरूपी प्रगट जोत देवे दरस वासी पुरी घनक। घनकपुरी प्रभ जामा पाया। आपणा आप प्रभ आप छुपाया । गुरमुख विरले प्रभ सेव लगाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे दरस दिखाया। गुर दरस पेखे गुर दर आए। आत्म तृखा सर्ब मिटाए। निजानंद निज मांहि उपजाए। आत्म साची जोत जगाए। जगे जोत कदे बुझ ना जाए। सोहँ शब्द रसन स्वास चलाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सद आत्म वास रखाए।