पुस्तकालयभाग १

५ विसाख २००९ बिक्रमी ठाकर सिँघ दे गृह पिण्ड जेठूवाल

साचा नाम गुरमुख को दिया। आत्म जोत जगाया दिया। गुरदर आए अमृत रस पिया। निर्मल कराए आपणा जिया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप आपणा दरस दिखईआ। साचा प्रभ बणत बणाए। जोत सरूपी जोत समाए, आवण जावण खेल रचाए। नाथ त्रैलोकी खण्ड ब्रह्मण्ड वरभंड समाए। जोत सरूपी प्रगट जोत, बेमुखां सोहँ डण्ड लगाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत सरूपी खेल रचाए। सतिजुग तेरा सति वरतार। धरे जोत आप करतार। निहकलंक जोत सरूपी रूप अपार। सोहँ शब्द उपजावे चलावे विच संसार। गुरमुखां प्रभ दरस दिखाए, साचा बख्शे चरन प्यार। बेमुखां प्रभ नष्ट कराए, साचा प्रभ गए विसार। गुरमुखां प्रभ साची जोत जगाए, निर्मल जोत जगे अपार। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, सच वरतावे आप संसार। साचे प्रभ सच मार्ग लावणा। आप आपणा खेल रचावणा। कलिजुग झूठा कर्म मिटावणा। सति सति सति सतिजुग वरतावणा। गुरमुखां प्रभ शब्द ज्ञान दे, जोत सरूपी दरस विष्नूं भगवान दे, आत्म बुज्झया दीप जगावणा। सोहँ शब्द देवे भगत भगवान, आत्म सुन्न विच मात खुल्हावणा । महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक कलि नाउँ धरावणा। निहकलंक नाम धराए। कलिजुग अन्तिम अन्त कराए। मातलोक प्रभ एका सच सच वरताए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत सरूपी सर्ब समाए। जोत सरूपी प्रभ पसार। एका जोत जीव जन्त अधार। चार वरन कराए इक्क गोत, ऊँच नीच प्रभ जाए निवार। गुरमुखां आत्म मैल सोहँ नाम धोत, आत्म जोत करे उज्जयार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सतिजुग साचा मार्ग लाए, सति सति सति करे वरतार। सति सति सति करे वरतार । जोत सरूपी जामा धार। गुरसिक्खां बेड़ा कर जाए पार। जन्म मरन गेड़ निवार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर अवतार। निहकलंक कलि जामा पाए। आपणी कल आप वरताए। ऊँच नीच दा भेव चुकाए। राउ रंक इक्क कराए। एका रंग नाम चढ़ाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत सरूपी विच समाए। साचे रंग गुरसिख रंगाया। जोत सरूपी विच समाया। खोल्ह त्रैकुटी प्रभ भाण्डा भरम भन्नाया। जम की फांसी अन्तकाल कलि छुट्टी, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सिर हत्थ टिकाया। साचा प्रभ होए सहाए। आप आपणा दरस दिखाए। मेल मिलाए भगत भगवन्त, जोत सरूपी मेल मिलाए। कलिजुग मिल्या साचा कन्त, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जीव जन्त तेरी बणत बणाए। बणत बणाए आप प्रभ, आपणी दया कमाए। बणत बणाए आप प्रभ, विच मात जन्म दवाए। बणत बणाए आप प्रभ, जुगो जुग आवे जाए जोत प्रगटाए जन भगत तराए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक कलि नाउँ धराए। निहकलंक तेरा पसार। जोत सरूपी जगत

उधार। वरते वरतावे विच संसार। आप अडोल रहे गिरधार। गुरमुख साचे आत्म साची जोत करे आकार। बेमुख आए नाचे सोहँ मारे प्रभ साची मार। धन्न धन्न धन्न गुरसिख सोहँ शब्द हिरदे वाचे, प्रभ अबिनाशी देवे दरस अपार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत सरूपी जामा धार। साचा प्रभ दरस दिखावे, एका आपणा भेव खुल्हावे, गुरसिख साचे मार्ग लावे, एका देवे नाम भिक्ख। बजर कपाट प्रभ खुल्हावे, जोत सरूपी जोत जगावे, देवे वड्याई विच मुन रिख। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, होए सहाई गुरमुख साचे गुरसिख। सोहँ शब्द जन रसना गाया। जोत सरूपी प्रगट जोत गुरसिख साचा लेख लिखाया। जोत सरूपी प्रभ साचे भेख वटाया। वेखा वेख रहे सभ जीव जन्त, साचा प्रभ कलि भुलाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत सरूपी आदि अन्त इक्क जोत समाया। गुरमुखां प्रभ बन्द कटाए। मुकंद मनोहर होए सहाए। आत्म गन्द दे कढाए। आत्म अन्ध अन्धेर गंवाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दर घर आए भाग लगाए। गुरमुख पाए गुर दरबार। साचा प्रभ एका देवे नाम अधार । चरन प्रीती साची नीती गुरमुख उतरे पार। बख्शे भुल्ल जो जन कीती, गुरचरन करन निमस्कार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, काया सीतल कीती, अमृत आत्म झिरना झिराए अपार। अमृत आत्म मेघ वरसाए। कँवल मुख दे उलटाए। साचा सुख अमृत मुख दे चुआए। उतरे भुक्ख आत्म सुख, द्वार दस्म प्रभ दे खुल्हाए। मात गर्भ जीव उलटा रुक्ख, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि अन्त होए सहाए। गुरमुख तेरा रूप अपारा। गुरमुख मिल्या वड भूप गिरधारा। गुरमुख देवे प्रभ वड सिक्दारा। गुरमुख लेवे गुरचरन प्यारा। सतिगुर साचा एका नाम आत्म देवे जीव अधारा। जोत सरूपी प्रगट जोत, कलिजुग खेल करे अपारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर अवतारा। निहकलंक नरायण नर। गुरमुख साचे चरन लाग जायण तर। जोत सरूपी जोत प्रभ, एका दिसावे साचा घर। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कर दरस गुरमुख साचे जायण तर। तारनहार आप समरथ। गुरमुखां रक्खे दे कर हत्थ। सोहँ नाम देवे साची वत्थ। गुरमुख साचे कर दरस महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सतिजुग चलाया साचा रथ। प्रभ साचा जग साची नईआ। सतिजुग साचे सोहँ शब्द प्रभ ज्ञान दवईआ। चार वरन इक्क कराए भैणां भईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, राउ रंक इक्क करईआ। आप आपणी खेल रचाए। जूठ झूठ सभ नष्ट कराए। ऊँच नीच कोई रहण ना पाए। सर्ब विच प्रभ आप समाए। नीचो नीच आप हो जाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत सरूपी दिस ना आए। ऊँच नीच प्रभ भेख मिटावणा। सतिजुग साचा मार्ग लावणा। सोहँ साचा शब्द चलावणा। सोहँ डंक चार कुन्ट वजावणा। राउ रंक प्रभ इक्क करावणा। एका अंक सोहँ नाम धरावणा। गुरमुख उधरे जिउँ राजा जनक, भगत जनां सद विच समावणा।

जोत सरूपी लाए तनक, वाली हिन्द प्रभ पकड़ उठावणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत सरूपी भेव खुल्हावणा। जोत सरूपी भेव खुल्हाए। प्रभ अबिनाशी जोत प्रगटाए। घनकपुर वासी आप आपणी कल वरताए। चार कुन्ट कराए दासी, सोहँ शब्द जै जै जैकार कराए। कलिजुग भेख सर्ब विनासी, साचा प्रभ आप मिटाए। बेमुख दर आयण जायण कर कर हासी, प्रभ अबिनाशी नज़र ना आए। गुरमुखां प्रभ कट्टे लक्ख चुरासी, चरन सरन जो सीस निवाए। चरन प्रीती सची रहिरासी, स्वच्छ सरूप प्रभ दरस दिखाए। कलिजुग माया दर तों नासी, महाराज शेर सिँघ जन रसना गाए। साचा प्रभ जिस जन जाणया। आत्म रंग दर साचा माणया। अन्तकाल पार जायण लँघ, देवे दरस आप भगवानया। दर घर साचा गुरसिख मंग, प्रभ आत्म देवे जोत महानया। होए सहाई सदा अंग संग, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जिस साचा जाणया। साचा प्रभ सदा सहाए। गुरमुखां सच मार्ग लाए। आत्म साचा ज्ञान दवाए। अज्ञान अन्धेर सर्ब मिटाए। सञ्ज सवेर इक्क रंग कराए। गुरमुख आत्म जोत जगाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दर घर आए दया कमाए। दर घर आए दया कमाई। दु:ख रोग प्रभ दे मिटाई । पारब्रह्म परमेश्वर जोत सरूपी खेल रचाई। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन भगतां होए आप सहाई। भगत जनां प्रभ होए सहाया। आत्म साचा ज्ञान दवाया। सोहँ राग आत्म साची धुन उपजाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका नाद चार कुन्ट वजाया। साचा नाद प्रभ वजाए। अगाध बोध बोध अगाध प्रभ शब्द लिखाए। बेमुखां प्रभ जाए सोध, सृष्ट सबाई सद समाए। पकड़ उठाए वड जोधन जोध, आप आपणी जोत जगाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अचरज खेल कलि वरताए। प्रभ का खेल जगत न्यारा । कलिजुग जीव ना करे विचारा। जोत सरूपी आप करतारा। निहकलंक नाउँ अपारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सोहँ शब्द चलाए खण्डा दो धारा। सोहँ शब्द खण्डा दो धार। प्रभ अबिनाशी खेल अपार। सृष्ट सबाई करे ख्वार। दर दर बिल्लायण दु:ख डाहढा पायण, निहकलंक शब्द मारे मार। जोत प्रगटाए भगत उधार, प्रभ दरस दिखाए। दरस दिखाए जगत सुधार, प्रभ चरन लगाए। आत्म विकार प्रभ नष्ट कराए। सोहँ अधार विच जीव रखाए। एका एकँकार आत्म साची जोत जगाए। बैठे अडोल आप निराधार, बेमुखां प्रभ दिस ना आए। गुरमुख साचे सोहँ शब्द साची धुन्कार, दिवस रैण प्रभ दे सुणाए। जोत सरूपी कलि करतार, आप आपणा रिहा छुपाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे मेल मिलाए। मेल मिलाए आप प्रभ, भगत उधारे। मेल मिलाया आप प्रभ, धरे जोत विच संसारे। मेल मिलाया आप प्रभ, देवे दरस आप गिरधारे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन भगतां चल आए दुआरे। गुरमुखां प्रभ धीर धराए। अमृत आत्म नीर वहाए। जिउँ बालक माता सीर पिलाए। बेमुखां अन्तकाल कलि प्रभ साचा चीर

लुहाए। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, सोहँ साचा तीर चलाए। सोहँ साचा तीर चलाया। बेमुखां प्रभ आत्म विन्न्ह धराया। गुरमुखां प्रभ बजर कपाट खुल्हाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत सरूपी जामा पाया। जोत सरूपी जामा धारे। कलिजुग खेल करे अपारे। बेमुखां आत्म अन्ध अंध्यारे। गुरमुखां आत्म जोत आकारे। देवे दरस अगम्म अपारे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका जोत सच निरँकारे। एका जोत प्रभ निरँकारा। एका जोत एकँकारा। लक्ख चुरासी विच पसारा। एका जोत जुगो जुग ना कोए पाए सारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत सरूप जोत निरँकारा। कलिजुग जीव प्रभ आप भुलाए। आप आपणी खेल रचाए। ऐड़ा अथर्बण वेद मिटाए। सोहँ साचा शब्द जगत चलाए। कुरान अञ्जील सभ नष्ट कराए। गीता ज्ञान वक्त चुकाए। खाणी बाणी अन्त हो जाए। कलिजुग भेख कोई रहण ना पाए। सतिजुग साची मेख प्रभ मस्तूआणे लगाए। वड्डे वड्डे पकड़ नरेश प्रभ सरन लगाए। दर खड़े ब्रह्मा विष्न महेष, कलिजुग जीव भेद ना पाए। प्रभ साचे को सदा आदेस, आप आपणे विच रिहा समाए। जोत सरूपी विच सिख प्रवेश, कलिजुग अचरज खेल रचाए। जोत सरूपी किया भेस, मातलोक प्रभ जोत प्रगटाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अचरज रचना रिहा रचाए। आपणी रचना आप रचाए। जोत सरूपी भेस वटाए। आप आपणा भेव खुल्हाए। मस्तूआणे प्रभ चरन टिकाए। सृष्ट सबाई लेख लिखाए। लिक्खया लेख मिट ना जाए। नर नरेश वड मृगेश प्रभ आपणी सरन लगाए। भाग लगाया प्रभ माझे देस, घनकपुरी प्रभ जामा पाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, छड्ड देह जोत सरूपी जोत समाए। जोत सरूपी जोत अधारी। बैठे अडोल आप निराधारी। निहकलंक नर अवतारी। सृष्ट सबाई करे ख्वारी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कलिजुग माया आप पसारी। कलिजुग माया जगत पसार। जीव जन्त भुलाए कलि रुलाए कर ख्वार। मदिरा मास रसन लगाए आत्म चलाए प्रभ विकार। अन्तकाल ना कोए सहाए, प्रभ मारे डाहढी मार। सोहँ शब्द गुरसिख ध्याई, देवे दरस कृष्न मुरार। आत्म बुझी दीप जगाए, एका बख्शे चरन प्यार। चरन धूढ़ गुरचरनी नहाए, मानस जन्म जाए सुधार। धन्न गुरसिख धन्न जणेंदी माए, देवे दरस निहकलंक नर अवतार। दरगाह साची पाए ठाएं, साचा प्रभ एका दवाए सच दर गुर दरबार। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, गुरमुख साचे तेरा जन्म मरन जाए संवार। अन्तिम अन्त प्रभ आप संवारया। कर किरपा प्रभ पार उतारया। दर आए वड वड दरबारया। पारब्रह्म अचरज खेल विच मात दे धारया। गुरमुख साचे प्रभ किया मेल, चरन लाग करे निमस्कारया। आत्म जोत जगाए बिन बाती बिन तेल, जामा मातलोक विच धारया। साचा प्रभ सर्ब गुणवन्त। साचा प्रभ गुरमुख मेल मिलाए साचे कन्त। साचा सन्त प्रभ दी महिंमा जणाए दिखाए भेख भगवन्त। साचा सन्त प्रभ रसना गाए, देवे दरस जोत सरूपी

प्रभ इकन्त। साचा प्रभ आत्म धुन उपजाए, प्रभ बणाए साची बणत। साचे सन्त प्रभ आपणा आप जणाए, महाराज शेर सिँघ साचा कन्त। साचे सन्त प्रभ आप उपजाया। साचे सन्त प्रभ बूझ बुझाया। साचे सन्त प्रभ भेव गोझ खुल्हाया। साचे सन्त प्रभ रसना जप जप आत्म रस पाया। साचे सन्त साचा तप प्रभ नाउँ ध्याया। साचे सन्त महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणी दया कमाया। साचे सन्त सर्ब गुणतास। साचा सन्त जाणे भेव प्रभ अबिनाश। साचा सन्त प्रभ साचा सद रक्खे वास। साचा सन्त रसना जपे स्वास स्वास। साचे सन्त रसना जप मानस जन्म होए रास। साचा सन्त दु:ख दर्द मिटाए, तृष्ना आत्म गंवाए किरपा करे सर्ब घट वास । महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे अन्त करे बन्द खलास। साचे सन्त हरि रंग माणया। चले चलाए आपणे भाणया । आत्म विच हँकार रखाए, प्रभ अबिनाशी अन्त भुलाणया। काम क्रोध मोह रखाए, भरम भुलेखे जीव जन्त भुलाणया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, माण दवाए वड सुघड़ स्याणयां। आत्म मोह हित प्यार। काम तृष्ना रसन विकार। साचा प्रभ अन्त ना पावे सार। गुरदर गुरसिख आए प्रभ देवे नाम अधार। आत्म संसा गुरसिख चुकाए, एका देवे मोख दुआर । अन्तकाल विच जोती मेल मिलाए, बाहों पकड़ प्रभ जाए तार। दरगाह साची सच धाम बहाए, जन्म ना पाए दूजी वर। जोत सरूपी जोत मिलाए, एका जोत करे आकार। आवण जावण प्रभ खेल मिटाए, किरपा करे आप निरँकार। दरगाह साची माण दवाए, थिर घर वासी एका देवे चरन प्यार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सचखण्ड तेरा सच दरबार। अन्तकाल प्रभ बन्द कटाया। आत्म अन्ध अन्धेर गंवाया। गुरमुख साचा चन्द निहकलंक विच मात चढ़ाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मानस जन्म लेखे लाया। मानस जन्म प्रभ सुधारे। जन सन्त आए गुरसिख दुआरे। गुरसिख होए निहकलंक चरन पनिहारे। किरपा करे आप गिरधारे। चेला गुर गुर चेला आप अख्वारे। जोत सरूपी जोत प्रभ, पंचम आए विच दरबारे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरसिक्खां सद काज संवारे। साचे प्रभ काज संवारया। मानस जन्म पार उतारया। आपणे रंग रंगावे प्रभ गिरधारया। गुरमुख साचा सदा संग रहाए, जोत सरूपी मेल मिला रिहा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दर घर आए तेरा काज संवारया। रंग गुर साचा नाउँ। लिक्खया प्रभ धुर दरगाहों थाउँ। तरसण सुर नर ना पायण थाउँ। धन्न धन्न धन्न गुरसिख प्रभ अबिनाशी महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन लागे पाउँ। प्रभ दरस कवण जाणे। जीव जन्त कलि होए अञ्याणे। मदिरा मासी मुग्ध अञ्याणे। गुर गोबिन्द आत्म भुलाणे। वड सागर सिन्ध नीर गवाणे। वाली हिन्द प्रभ देवे एका चरन ध्याने। बेमुख दर आयण जायण निंद, लक्ख चुरासी प्रभ गेड़ भवाणे। वड दाता गुणी गहिंद, भगत जनां प्रभ पार लगाणे। दर्शन लोचे सुरप्त राजा इन्द,

मिले ना दरस प्रभ भगवाने। धन्न धन्न धन्न गुरसिख महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अन्तकाल विच जोत मिलाणे। वाली हिन्द प्रभ दरस दिखाए। सांवल सुंदर प्रभ भेख वटाए। मुकंद मनोहर लखमी नरायण प्रभ नज़री आए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सोहँ आत्म जोत जगाए। सोहँ शब्द प्रभ डंक वजाए। वाली हिन्द प्रभ पकड़ उठाए। जोत सरूपी पकड़ जोत दरस दिखाए। एका एकँकार सृष्ट सबाई प्रभ पसार, माया रूपी रंग करतार जोत प्रगटाए। आवे जावे वारो वार, प्रभ अबिनाशी साची कार, जन भगतां जाए तार, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जामा पाए। मातलोक प्रभ जामा पाए। नित नवित्त जोत प्रगटाए। भगतन हित आप प्रभ आए। आत्म सित प्रभ आत्म शांत कराए। मानस जन्म ल्या कलि जित्त, प्रभ साचे दी सरनी आए। प्रभ अबिनाशी साचा पित, जामा घनकपुरी विच पाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, प्रगट जोत आपणा भेव खुल्हाए। गुरमुखां देवे अमृत धार। जन भगतां प्रभ पाए सार। राम रमईआ कृष्न अवतार। निहकलंक जोत सरूप, जोत सरूपी किया आकार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मात पताल अकाश एका जोत निरँकार। तीन लोक जोत आकारा। खण्ड ब्रह्मण्ड वरभंड पसारा। सोहँ नाम मातलोक प्रभ वंड सभ जगाए चलाए राह अपारा। बेमुखां प्रभ लाए दण्ड, अन्तकाल विच नर्क मंझारा। गुरमुख साचे आत्म होई ना रंड, प्रभ साचा विच करे पसारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत सरूप अनूप अगम्म अपारा। साचा प्रभ गुरसिख समाए, जोत सरूपी जोत धर। साचा प्रभ आत्म साचा दीप जगाए, सोहँ देवे साचा वर। जो जन आए सरनाए, प्रभ दिखाए साचा घर। सच घर प्रभ रिहा समाए, चरन लाग पूरन भाग गुरसिख गया जाग। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सूज्झया साचा दर। साचा प्रभ सदा सहाया। जगत पित आप रघुराया। जन भगत प्रभ आपणी चरन लगाया । तन मन मन तन प्रभ सांतक सति वरताया। सोहँ शब्द सुणावे कन्न उपजावे धुन साचा नाम देवे तन गुर साचा तोट कदे ना आया। प्रभ अबिनाशी आत्म कढ्ढे जन जो जन सरनी आया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, प्रगट जोत गुरमुख साचे होए सहाया। प्रभ साचे दी साची रीत। दर घर आए पतित पुनीत। साची सेव कमाई, प्रभ साचे परखी नीत । दरगाह साची मिली वधाई, बैठी होई जगत अतीत। साचे प्रभ दया कमाई, मास दस गए जां बीत। जन्म मरन प्रभ गेड़ कटाई, काया कीनी सीत। निहकलंक कलि रीत चलाई, होए सहाई विच भय भीत। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दरगाह साची सरबजीत सदा जग जीत। मास दस वक्त विहाया। पंचम पंचम पंचम प्रभ पंचम हुक्म सुणाया । साची सेवा साचा मेवा प्रभ धुर दरगाहों दवाया । महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पंचम प्रगट जोत सरबजीत आवण जावण गेड़ कटाया। दस दस दस मास। मानस जन्म होया रहिरास। जोती जोत मिलाई प्रभ अबिनाश।

महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सचखण्ड कराया वास। दु:ख रोग प्रभ मिटाए। अमृत मेघ आप बरसाए। साध संगत प्रभ मुख चुआए। आत्म दु:ख सर्ब गंवाए। एका सुख निजानंद उपजाए। उज्जल मुख विच लोकमात कराए। सुफल कराए मात कुक्ख, निहकलंक जो जन आए तेरी सरनाए। प्रभ निवारे जगत भुक्ख, सोहँ दात प्रभ झोली पाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साध संगत तेरी पूरन आस कराए। अमृत रस प्रभ मुख चुआए। परमानंद सुख उपजाए। बजर कपाट प्रभ खोल्ह वखाए। अमृत झिरना प्रभ दे झिराए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, किरपा कर साध संगत अमृत मुख चुआए। गुर साचा अमृत देवे। गुरमुख विरला गुर दर आए लेवे। कलिजुग गुरमुख साचे दरगाह साची प्रभ साचे दे साचे मेवे। धन्न धन्न धन्न गुरसिख महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जो जन रसना सेवे। पी अमृत आत्म तृप्ताया। हउमे ममता रोग गंवाया। सोहँ साचा जोग प्रभ दर पाया । अमृत रस रस साचा भोग, गुर साचे गुरमुख मुख चुआया। लग्गे कर्म विजोग, प्रभ अबिनाशी दिस ना आया। सृष्ट सबाई होए सोग, साध संगत रसना जै जै जैकार कराया। देवे दरस प्रभ अमोघ, जोत सरूपी भेख वटाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे तेरा अन्तिम रोग गंवाया। आत्म रोग अन्ध अंध्यार। गुरमुख विरला करे विचार। जो जन आए प्रभ दरबार। प्रभ साचे दी पावे सार। जोत सरूपी जोत प्रभ, एका शब्द उपजावे धुन्कार। गुरमुख साचे प्रभ साचा ल्या लभ्भ, खोल्ह देवे दस्म दुआर। अमृत झिरना झिराए विच कँवल नभ, एका जोत आप करे आकार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कोई ना जाणे तेरा पसर पसार। अमृत आत्म साचा रस। पी पी गुरसिख प्रभ साचा होए वस। प्रगट जोत निहकलंक सतिजुग साचा राह जाए दस्स। एका शब्द वजाए डंक, बेमुख दर जायण नस्स। गुरमुखां दिसावे एका अंक, महाराज शेर सिँघ हिरदे वस। प्रभ साचा दरस दिखावे। महाराज शेर सिँघ आपणी बूझ बुझावे। सुरत शब्द प्रभ शब्द चलावे। अकालमूर्त्त कलि दया कमावे। सरधा पूर सरधनां आस पुजावे। सोहँ शब्द दवाए सुरत, अनहद शब्द धुन उपजावे। गुरमुख दिसावे साची सूरत, प्रभ अबिनाशी विच समावे। वाली हिन्द उठ बैठे झूरत, प्रभ अबिनाशी नज़र ना आवे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सुरत शब्द दा मेल मिलावे। वाली हिन्द शब्द गुण, आत्म देवे ब्रह्म ज्ञाना। दिसावे जोत प्रभ जगत महाना। गुरसिख समाए जोत सरूप विष्नूं भगवाना। बेमुखां प्रभ दिस ना आए, जोत सरूपी पहरया बाणा। गुरसिक्खां प्रभ सदा रहाए, जिउँ गोपी काहना। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साध संगत सोहँ शब्द देवे सच दाना। साचा प्रभ वड भण्डारी। भगत वछल आप गिरधारी । विच मात देवे वड सिक्दारी। चार कुन्ट कराए चरन पनिहारी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जामा धारे कृष्न मुरारी । जामा धारे निहकलंक। जन भगत तराए सुहाए थांएँ बंक। प्रभ शब्द

लिखाए एका अंक। सन्त सिख प्रभ दोए तराए, आप उधारे सुधारे वेले अन्त। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, देवे वड्याई विच जीव जन्त। साचा प्रभ देवे वड्याई। आप आपणी सरन लगाई। गुरसिख हरन फरन प्रभ दे खुल्हाई। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आत्म बुझी दीप जगाई। जगे दीप होए प्रकाश। अज्ञान अन्धेर गुरसिख जाए विनास। साचा प्रभ तेरे हिरदे रक्खे वास। एका धुन उपजाए सुन्न खुल्हाए रसन जपाए स्वास स्वास। महाराज शेर सिँघ जोत सरूप, जन भगतां दासन दास। दासन दास आप प्रभ दासा। पारब्रह्म अचरज खेल कलि करे तमाशा। गुरसिख साचे मिल्या मेल, प्रभ साचा सद रक्खे वासा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे तेरी करे बन्द ख़लासा। साचा प्रभ तेरे बन्द कटाए। गुरमुख साचे जोड़ जुड़ाए। बेमुखां कलि रोढ़ वखाए। बिरथा सीर जिउँ बिरछ बोहड़ जाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि अन्त गुरमुख साचे तेरा संग तोड़ निभाए। आदि अन्त प्रभ होए सहाई । गुरमुख साचे तेरे मन वधाई। निहकलंक तेरी जोत जगाई। वड वड सन्त प्रभ चरन लगाई। प्रभ बैठ इकन्त, गुरमुख साचे सिर तेरे हत्थ टिकाई। कलिजुग जीव अन्त भस्म कर अग्न मेघ बरसाई। चरन आए गुरमुख साचे सन्त, महाराज शेर सिँघ धन्न धन्न धन्न तेरी वड्याई। जगत रंग होया विनास। साचा जोग दरस प्रभ अबिनाश। साचा प्रभ हिरदे रक्खे वास। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरी कीनी बन्द ख़लास। सरबजीत सच धाम पठाए। एका दर दरबार प्रभ सरन रखाए। विच संसार फिर जन्म ना पाए। एका शब्द अधार, प्रभ जोती मेल मिलाए। मानस जन्म ल्या सुधार, निहकलंक चरनी सेव कमाए। चरन सेव कीनी केस। प्रभ बहाया सच घर साचे देस। प्रभ देवे वड्याई जोत सरूपी किया भेस। सरबजीत मन वज्जी वधाई, झूठा छड्डया बाबल देस। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, करे कराए आपणे वेस। जगत पित जन उपजाए। आत्म खेत मन कराए। प्रभ साचा देत सोहँ बीज बीजाए। देवे दरस प्रभ नेतन नेत महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप आपणी जोत प्रगटाए। पंचम प्रभ वक्त सुहाया। प्रगट जोत सिँघआसण डेरा लाया। गुरमुख साचे मैल दुरमति धोत, सोहँ रंग चढ़ाया। आत्म जगाए साची जोत, जोत सरूप दीप टिकाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचा आप तराया। गुरसिख उधारे सर्ब सरबंस। मुख उज्जयारे जिउँ वड हँस। प्रभ साचा दुष्ट सँघारे जिउँ काहना कंस। गुरमुख साचे प्रभ साचे दी साची अंस । देवे दरस आप गिरधारे उज्जल मुख विच सहँस। रक्खे लाज आप मुरारे महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आत्म होए सुख। जोत जगाए झूठे महिल मुनारे। गुरमुख साचे तारे आत्म देवे धीर ध्यान। जगत देवे वड्याई भगत वछल आप भगवान । पैज रक्खी जिउँ बिदर घर आण। वज्जी वधाई प्रभ सुन्न खुल्हाई, नौं निध पाई प्रभ देवे शब्द ज्ञान। होए सुखदाई देवे दरस

विष्नूं भगवान। देवे दरस गुरमुख जुगती। सोहँ देवे जन प्रभ साची मुक्ती। गुरमुख साचे देवे साची सुरती । महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जीव ना जोड़े जुड़ती। गुरमुखां प्रभ रंग चढ़ाया। बेमुखां प्रभ नंग कराया। गुरमुखां प्रभ अंग लगाया। बेमुखां प्रभ दर दुरकाया। गुरमुखां प्रभ सोहँ जोग दवाया। बेमुखां मदिरा मास मुख रखाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, वेले अन्त दे सज़ाया। गुरमुख तेरा सच धरवास। सोहँ उपजे स्वास स्वास। कोई विरले जपे जाप सोहँ नास। गुरमुख साचे प्रभ साचा सद वसे पास। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका जोत सद सद सद अबिनास। सदा सदा प्रभ अबिनाशा। आदि अन्त ना कदे विनाशा। साध संगत सद रक्खे वासा। जीव जन्त जोत धरवासा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत सरूप घट घट सद रक्खे वासा। पंचम आया पंचम जागे। बेमुख सवाया ना सोया जागे। गुरमुख साचा निहकलंक कलि चरनी लागे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका शब्द उपजाए सुणाए अनहद रागे। नरायण नर कलि अवतार। जोत सरूपी जामा धार। जगत पित जगतेश्वर भगत हित करे प्यार। महाराज शेर सिँघ प्रगट जोत दर घर आए सिँघ ठाकर जाए तार।