६ विसाख २००९ बिक्रमी प्रेम सिँघ दे गृह पिण्ड बुगीं ज़िला अमृतसर
गुरमुखां देवे चरन ध्यान। चरन धूढ़ साचा इशनान। आत्म उपजावे जगावे जोत महान। गुरमुख साचे विच मात वड गुणी निधान। कलिजुग जीव बेमुख होए दिस ना आए भगवान। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, सर्ब जनां दा जाणी जाण। एका जोत जगत आकारे। जुगो जुग लए अवतारे। आदि अन्त ना कोई विसारे। जोत सरूपी सद निरहारे। बैठा अडोल आप गिरधारे। कोटन कोट खड़्हे प्रभ चरन दुआरे। गुरमुख साचे सदा बलिहारे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, प्रगटे जोत आप निरँकारे। नरायण नर जोत प्रगटाए। वाक् भविख्त सति कराए। सतिजुग साची लिख्त कराए। वड वड हँस गुरसिख उपाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सोहँ साचा शब्द चलाए। सोहँ साचा शब्द चलावे। गुरमुखां अमृत नाम पिआवे। अमृत आत्म देह झिरावे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत सरूपी दरस दिखावे। जोत सरूपी दरस दिखाया। आप आपणा खेल रचाया। भरम भुलेखे जगत भुलाया। बेमुख जीवां मानस जन्म विच मात गंवाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, भेव ना पाया। माया रूपी जगत पसार। कलिजुग जीव होए अन्ध अंध्यार। मदिरा मास करन रसन आहार। गुरमुख साचा दिवस रैण रैण दिवस साचा नाम रिहा उचार। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा आत्म जोत
करे उज्जयार। आत्म जोत होए आकारे। सोहँ शब्द उपजावे साची धुन्कारे। उपजे धुन खुल्हे सुन्न झूठे देह महल मुनारे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत सरूपी विच सिख पसारे। जोत सरूपी प्रभ पसर पसारया। एका जोत जुगो जुग निहकलंक अवतारया। अचरज खेल पारब्रह्म गुरमुख विरले कलि विचारया। होया मेल साचा कर्म, रक्ख आस चल्ल आयण द्वारया। आत्म दीपक जगाए बिन बाती बिन तेल निहकलंक नरायण नर अवतारया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत सरूपी जामा मातलोक विच धारया। गुरमुखां देवे नाम अधार। बेमुखां कलि करे ख्वार। गुरमुख साचे प्रभ साची उपजावे धुन्कार। बेमुख दर आए जाए झख मार। गुरमुख साचा कर दरस खुल्हावे दस्म दुआर। बेमुख जीव आवे जावे वारो वार। गुरमुख साचे दर घर वर मिले आप करतार। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, बांहों पकड़ कलि देवे तार। आप आपणी दया कमाए। जोत सरूपी प्रगट जोत, स्वच्छ सरूप प्रभ दरस दिखाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे मेल मिलाए। गुरमुख साचे मेल मिलाया। आप आपणी सेवा लाया। सोहँ साचा शब्द जपाया। अज्ञान अन्धेर सर्ब मिटाया। एका एकँकार जोत सरूपी प्रभ नज़री आया। एका जोत देवे अधार, आत्म तृखा सर्ब मिटाया। गुरमुख वड्याई धराई विच संसार, जुगो जुग पति रखदा आया। बेमुखां मारे प्रभ शब्द मार, सोहँ खण्डा दो धार चलाया। वेले अन्त होयण ख्वार, प्रभ अबिनाशी नज़र ना आया। गुरमुख करे प्रभ चरन प्यार, जगत तृष्ना प्रभ दए मिटाया। भगत जनां प्रभ पावे सार, अन्तकाल होए सहाया । विच बिठाए सच दरबार, आवण जावण गेड़ कटाया। एका जोत सति करतार, जोती जोत प्रभ मेल मिलाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे दया कमाया। गुरमुख साचे दया धारी। सचखण्ड देवे सिक्दारी। रक्खे लाज आप निरँकारी । महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे तेरी पैज संवारी। साचा प्रभ भगत उधारी। आवे जावे वारो वारी। अचरज खेल रंग करतारी। निर्मल जोत सदा निरहारी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक कलि जामा धारी। निहकलंक कलि जामा धारी। आपणी कलि आप वरतारी। सोहँ शब्द खण्डा दो धारी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, वरते वरतावे विच संसारी। साचे प्रभ सच वरताया। कलिजुग झूठा खेल मिटाया। जोत सरूपी जोत जगाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणा आप आप उपाया। कलिजुग झूठा खेल मिटावणा। चार वरन प्रभ इक्क करावणा। राउ रंक प्रभ चरन लगावणा। सोहँ साचा डंक चार कुन्ट वजावणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, चार कुन्ट जै जै जैकार करावणा। जै जै जैकार प्रभ जगत कराए। सोहँ साचा शब्द जपाए। चार वरन प्रभ सरन लगाए। जगत भेख प्रभ सर्ब मिटाए। सतिजुग साचा मार्ग लाए। कलिजुग जीव कोए रहण ना पाए। जोत सरूपी प्रभ किया भेख, गुरमुख साचे
बूझ बुझाए। गुरमुख साचे प्रभ लिक्खया लेख, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, प्रगट जोत दरस दिखाए। सतिजुग साचा सच मार्ग लावणा। सोहँ साचा शब्द चलावणा। सृष्ट सबाई एका अंक प्रभ रखावणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, ऊँच नीच दा भेद मिटावणा। ऊँच नीच प्रभ आप मिटाए। सर्ब जीव विच रिहा समाए। वेले अन्त कलि प्रगट जोत महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, विच मात दे आए। गुर गोबिन्द एह शब्द लिखाया। वड मलेश बेमुख लिखाया । वड नरेश निहकलंक जणाया। अन्तकाल कलि प्रगट जोत, बेमुखां दए सज़ाया। कलिजुग जीव आत्म हँकारी। मदिरा मास रसन आहारी। हउमे लग्गी तन बीमारी। दर दर फिरन झख मारी। साचा प्रभ दिस ना आए, होए जीव दुष्ट दुराचारी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, वेले अन्त करे ख्वारी। वेले अन्त प्रभ करे ख्वार। रखाए निवास विच नर्क मंझार। दिस ना आवे आर पार। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, अन्तकाल कलि डोबे विच मञ्झधार। अन्तकाल अन्त कराए। जगत तृष्ना जीव बिल्लाए। प्रभ अबिनाशी विच चुरासी गेड़ फिराए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कूकर सूकर जून दवाए। साचे प्रभ तेरी सति वड्याई। जन भगतां होए आप सहाई। आत्म सुख देवे सुखदाई। तृष्ना भुख सर्ब मिटाई। मात गर्भ उलटा रुख गुरमुख फेर ना आई। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, लक्ख चुरासी गेड़ कटाई। आत्म तरस प्रभ शब्द उचारया। वड दाता गहर गम्भीर तोड़े हंकारया। होए शांत सरीर जन आए चरन दुवारया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, किरपा करे आप गिरधारया। सोहँ देवे नाम अधारा। आत्म देवे जोत अपारा। एका जोत जगे निरँकारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर अवतारा। निहकलंक जगत पित आए। गुरमुख साचे प्रभ आप उपजाए। जोत सरूपी प्रगट जोत, प्रभ साचा दरस दिखाए। कलिजुग बेमुख जीव प्रभ दर दर फिराए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे धीर धराए। साचा प्रभ धीरन धीरा। जोत खिचावे सभ तीर्थ नीरा। माण गंवाए पैग़ंबर पीरा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि अन्त गुरमुखां कट्टे भीड़ा। पीर दस्तगीर कोई रहण ना पाए। चार यारां प्रभ वक्त चुकाए। सोहँ साचा शब्द चलाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सतिजुग साचा मार्ग लाए। सतिजुग साचा मार्ग लावणा। एका शब्द जगत चलावणा। सोहँ रसन जै जै जैकार करावणा। साचा प्रभ साचा दरबार, एका एक निहकलंक रखावणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, खाणी बाणी अन्त करावणा। माण गंवाए प्रभ शाह सुल्ताना। जोत प्रगटाए निहकलंक वाली दो जहाना। इक्क इक्क रखाए राउ रंक राजाना। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तोड़े सर्ब अभिमाना। गुर दर आए जीव अभिमानी। वेखे प्रभ देह वैरानी। सद सद बाहर ना वसे अन्ध अन्धाणी। जोत सरूप जोत प्रभ, एका जोत जगे नूरानी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान,
गुण निधानी। कलिजुग होए जीव हँकारा। मूर्ख मुग्ध ना पायण सारा। आत्म मिटे ना अन्ध अन्धयारा। साचा नाम ना रसन उचारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान बेमुखां करे ख्वारा। कलिजुग जीवां नाम भुलाया। मदिरा मास रसन विकार रखाया। अन्तकाल कलि होए नास, प्रभ साचे लेख लिखाया । गर्भवास सद रक्खण वास, आवण जावण प्रभ गेड़ चलाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे आण तराया। गुरसिख तेरा रूप अपारा। हिरदे वासे आप मुरारा। जोत सरूप सदा निराहारा । बैठा विच अडोल रचणहारा। सद वसे कोल, मूर्ख जीव ना पावे सारा। प्रभ अबिनाशी देवे पड़दे खोल्ह, दर आए करन निमस्कारा। सोहँ शब्द वजाए ढोल, अनहद धुन वज्जे धुन्कारा। बेमुखां प्रभ खोल्हे पोल, जोत प्रगटाए निहकलंक अवतारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत सरूपी भगत उधारा। आत्म करे जोत आकारे। जगे जोत अगम्म अपारे। साचा शब्द उपजे धुन्कारे। होए प्रकाश झूठी देह महिल मुनारे। कलिजुग माया होए नास, किरपा करे आप गिरधारे। साचा प्रभ सद रक्खे वास, महाराज शेर सिँघ चरन बलिहारे। साचे प्रभ चरन बलिहारी। आत्म देवे नाम ख़ुमारी। दुबिधा मैल प्रभ पार उतारी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सोहँ देवे साचा नाम भण्डारी। साचा दान गुर साचे दिया। पूरब जन्म दा बीज जो बीआ। आत्म जोत जगाया दिया। रसना रस रस नाम महारस पिया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे निर्मल किया जिया। साच नाम गुर पूरे दीना। आप आपणे जेहा कीना। गुर सिख सिख गुर इक्क रंग समावे जिउँ नीर मीना। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अमृत आत्म मेघ वरसाए शांत कराए सीना। अमृत बरखे सांतक सति। एका नाम देवे साचा तत्त। एका शब्द रखावे साची मति। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साध संगत देवे साची मति। साचा प्रभ साची मति। भगत जनां जाणे मित गति। रसना जप जप जीव, मानस जन्म ना आवे वत। साचा नाम रसना रस पीव, सोहँ धरावे प्रभ आत्म साचा यति। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साध संगत तेरा आप रखावे सति। साचा प्रभ सदा सतिवादी। साध संगत प्रभ सद विस्मादी। आत्म धुन उपजावे नाद अनादी। प्रभ साचा शब्द लिखाए बोध अगाधी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साध संगत सद रसन अराधी। साचा प्रभ रसना गाओ। जन्म जन्म दी मैल गंवाओ। मानस जन्म सुफल कराओ। लक्ख चुरासी गेड़ कटाओ। प्रभ अबिनाशी सेव कमाओ। सर्ब घट वासी रिदे वसाओ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका एक टेक रखाओ। एका एक आप ओंकारा। जोत सरूपी करे पसारा। आप आपणा किया उज्जयारा। तीन लोक प्रभ एक पसारा। खण्ड ब्रह्मण्ड वरभंड समारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका जोत निरँकारा। एका जोत एका आकार। पताल मात अकाश प्रभ साचे किया पसार । जुगो जुग प्रगट जोत मात टिकाए जोत
करतार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका जोत आप निरँकार। विच अकाश जोत आकारी। जगे जोत अगम्म अपारी। पारब्रह्म खेल न्यारी। जीव जन्त ना पाए सारी। साचा घर साचा दर दरबारी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत सरूप जोत अधारी। जोत सरूपी जोत अधारा। आप आपणा करे पसारा। आदि अन्त ना किसे विचारा। साध सन्त प्रभ एका देवे शब्द अधारा। आप बणाए साची बणत, अन्त देवे मुक्त दुआरा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान साचा कन्त, सोहँ देवे भगत भण्डारा। साचा प्रभ भगत भण्डारी। आत्म देवे नाम खुमारी। साची जोत करे उज्जयारी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, खोल्ह देवे दस्म दुआरी। दस्म दुआर प्रभ खुल्हाए। सुरत शब्द दा मेल मिलाए। उपजे धुन खुल्हे सुन्न, अज्ञान अन्धेर सर्ब मिटाए। गुरमुख विरला पाए जन, साचा नाम रसना गाए। गुरसिख आत्म जाए मन्न, प्रगट जोत प्रभ अबिनाशी दरस दिखाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, किरपा करे आप रघुराए। कलिजुग वेला अन्तिम अन्त। धरे जोत मात भगवन्त। खुल्हाए सोत वड साधन सन्त। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कलिजुग माया पाए बेअन्त। निहकलंक कलि प्रभ आए। निहकलंक कलि जामा पाए। निहकलंक जोत सरूपी जोत समाए। निहकलंक भरम भुलेखे जगत भुलाए। निहकलंक महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, होए आप सहाए। निहकलंक प्रभ नाउँ रखाया। निहकलंक जोत सरूपी जामा पाया। निहकलंक गुरमुख साचे विच समाया। निहकलंक आपणा आप कलि छुपाया। निहकलंक बेमुख जीवां दिस ना आया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोती जोत जोत प्रगटाया। निहकलंक खेल अपारे। निहकलंक जामा घनकपुरी विच धारे। निहकलंक गुरमुख साचे बख्शे चरन प्यारे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कलि जामा मात विच धारे। निहकलंक कलि जामा पाया। झूठा तन जगत तजाया। जोत सरूपी प्रगट जोत जोत सरूपी खेल रचाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कलिजुग अन्तिम अन्त कराया। निहकलंक कलि अन्त कराए। निहकलंक सोहँ साचा शब्द चलाए। निहकलंक महिंमा अगणत गणी ना जाए। निहकलंक जीव जन्त विच रिहा समाए। निहकलंक गुरमुख विरले सन्त आप आपणी बूझ बुझाए। निहकलंक प्रभ साचा कन्त गुरमुख भेव खोल्ह खुल्हाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका दूजा भउ चुकाए । निहकलंक खेल अपार । निरँकार निहकलंक राम अवतार। निहकलंक कृष्न मुरार। निहकलंक महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कलिजुग आया जामा धार। निहकलंक कलि जामा पाया। भगत भगवन्त मेल मिलाया। अचरज खेल प्रभ आप कराया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे चरन सेव लगाया । निहकलंक अगम्म अथाह। निहकलंक बेपरवाह। निहकलंक दिसे हर थां। निहकलंक महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दूसर कोई ना। निहकलंक निराधार। निहकलंक जोत अधार। निहकलंक भगत उधार।
निहकलंक महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत सरूपी आप गिरधार। निहकलंक निरवैर समाए। निहकलंक ऊँच नीच भेव चुकाए। निहकलंक वड वड नरेश आपणी सेव लगाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अन्तिम अन्त मात जोत प्रगटाए। निहकलंक सति कर्म कमावणा। निहकलंक पार ब्यासों चरन लगावणा। निहकलंक मस्तूआणा सच धाम उपजावणा। निहकलंक राणा संगरूर चरन लगावणा। निहकलंक गुण भरपूर जोत सरूप दरस दिखावणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, भरम भुलेखा सर्ब मिटावणा। मस्तूआणे चरन टिकाए। आप आपणी जोत प्रगटाए। सिँघआसण बैठ छत्र सीस झुलाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अभिमानीआं जाए माण गंवाए। मस्तूआणा आप उपजाए। सतिजुग साचा माण रखाए। सच दरबार प्रभ आप लगाए। सतिजुग वरते प्रभ लेख लिखाए। प्रभ निरँकार इक्क रंग समाए। जगत अधार सोहँ नाम धराए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे दृष्ट कूट खुल्हाए। मस्तूआणा साचा धाम। पूर कराए प्रभ साचा काम। साध संगत दवाए साचा नाम। प्रगट जोत दरस दिखाए घनईआ शाम। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका जोत रमईआ राम। निहकलंक साचा वरतार। साचा प्रभ साचा दरबार। ऊँच नीच ना कोए विचार। बूझ सूझ आप करतार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत सरूप जोत अधार। साचे प्रभ आप वड्याए। राजे राणे सरन लगाए। राउ उमराउ प्रभ माण गंवाए। रंकां विच प्रभ रिहा समाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, राणा संगरूर सरन लगाए। मस्तूआणा साचा धाम उपजा। सन्त मनी सिँघ बचन सति वरता। सतिजुग साचा सतिगुर प्रभ साचा दए बणा। प्रगट जोत निहकलंक देवे तिलक लगा। साचा शब्द वजाए डंक, राउ रंक देवे सरन लगा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणी सरन लगा। साचे प्रभ सिर हत्थ टिकावणा। सतिगुर साचा सतिजुग उपजावणा। चार वरन प्रभ सरन लगावणा। हरन फरन गुरसिख खुल्हावणा। सन्त मनी सिँघ सतिगुर साचा नज़री आवणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मस्तूआणे साचा कर्म कमावणा। साचा प्रभ तिलक लगाए। वड राजन राज आप अख्वाए। वड ताजन ताज सिर मुकट टिकाए। प्रभ साजन साज, साचा माण दवाए। वड लाजन लाज सन्त मनी सिँघ तेरी लाज रखाए। वड वाजन वाज, सोहँ शब्द गुरमुखां सोहँ अवाज़ लगाए। वड पाजन पाज बेमुखां प्रभ पाज खुल्हाए। वड साजन साज सृष्ट सबाई आप सजाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आया वक्त जोत प्रगटाए। साचा प्रभ सदा अंग सन्गया। रसना जप बाल अवस्था ध्रू पार लंघया। प्रहलाद उधारया, नर सिँघ रूप नव रंगया। बावन रूप धार प्रभ बल द्वार मंगया। अंबरीक आए चरन द्वार, दर साचे मूल ना संगया। राजा जनक प्रभ जोत अधारे, जीव जन्त छुडाए नर्क जो टंगया। राणी तारा होई पार, साध संगत जोड़ जुड़ाए वर प्रभ दर मंगया। बिदर
झुग्गी सुत्ता पैर पसार, भगत जनां पभ रक्खे अंगया। सुदामा आए कृष्न द्वार, मंग ना सके जो चाहे मूंहों मंगया। जानणहार आप करतार, भगत वछल वड संगया। साचे प्रभ सद बलिहारी। सद सद सद निमस्कारी। आत्म रोग चिन्ता सोग कट्टी शब्द बीमारी। सोहँ साचा जोग देवे जीव अधारी। रसना रस साचा नाम भोग, गुरमुख विरला कोए वपारी। बेमुखां लग्गे कर्म विजोग, चल ना आयण प्रभ दुआरी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, वेले अन्त करे ख्वारी। वेला अन्त जो जन जाणे। प्रभ अबिनाशी चले भाणे। आत्म रंग सदा सुख माणे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दरगाह साची देवे माणे। साची दरगाह साचा थाउँ। प्रभ साचे का साचा गाउँ। गुरमुख विरला हरि रंग समाओ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सोहँ देवे साचा नाउँ। सोहँ तेरी सति वड्याई। सोहँ बणत प्रभ आप बणाई। गुरमुख साचे रसना जप, आत्म भुक्ख मिटाई। नेड़ ना आयण तीनो तप, प्रभ साचा होए सहाई। कोट उतारे प्रभ साचा पप, जो जन आए सरनाई। विच्चों देवे छड्ड आपणा आप, दर्शन देवे आप रघुराई। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, भगत जनां सद होए सहाई। भगत जनां प्रभ सद रखवाला। साध संगत प्रभ सद प्रितपाला। सोहँ देवे आत्म साची माला। प्रभ अबिनाशी तोड़े सर्ब जगत जंजाला। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरसिख साचे आत्म साचा दीपक बाला। आत्म साचा दीप प्रकाश। अज्ञान अन्धेर जाए विनास। प्रगटे जोत प्रभ अबिनाश। पवण सरूपी चलाए स्वास। सोहँ शब्द धराए नास। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मानस जन्म कराए रास। कर किरपा गुरसिख उधारया। साची जोत जगे झूठे देही महल मुनारया। दूई द्वैत पड़दे तोड़े, एका रंग रंगे करतारया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जीव जन्त दे विच पसारया। प्रभ अबिनाश विच समाया। साध संगत दा मेल मिलाया। अचरज खेल पारब्रह्म रचाया। चतुर्भुज सिँघआसण लाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक जामा धार मात जोत प्रगटाया। मातलोक प्रभ जामा धारे। एका जोत जगे निरँकारे। गुरमुखां प्रभ पार उतारे। बेमुखां कलि करे ख्वारे। सोहँ शब्द चलाए खण्डा दो धारे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक कलि जामा धारे। निहकलंक कलि जोत प्रगटाणे। जोत सरूपी विच सिख समाणे। सृष्ट खपाए उपाए चलाए रहाए आपणे भाणे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि अन्त ना कोए जाणे। आप उपावे आप खपावे आप चलावे। आदि अन्त कोई जीव ना पावे। झूठी सृष्ट झूठे दाअवे। मायाधारी रोण माया हावे। गुरमुख विचारे साचा नाउँ रसना सद गावे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जिस जन दया कमावे। जिस जन प्रभ दया कमाई। आत्म त्रैकुटी खोल्ह वखाई। फाँसी जम की छुट्टी, जम नेड़ ना आई। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जो जन रसना गाई। एका नाउँ जगत चलाए। चार वरन प्रभ इक्क कराए। वरन बरन कोई रहण ना पाए। एका सरन
निहकलंक रखाए। तारन तरन सिर हत्थ टिकाए। गुरमुख साचे प्रभ हरन फरन खुल्हाए। बेमुखां लाए अग्न जोत तमाचे, अन्तकाल कलि रहे बिल्लाए। वरते शब्द सचो साचे, निहकलंक कलि रिहा लिखाए। गुरमुख विरला हिरदे वाचे, जोत सरूपी विच सिख रिहा समाए। गुरमुख आए प्रभ दरस दिखाए। आप आपणी जोत प्रगटाए। वड वड वड हँस गुरसिख लिखाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरसिक्खां संग सदा रहाए। गुरसिख तेरा साचा माण। पंचम विच सद परवान। देवे दरस आप भगवान। रक्खे वास विच सुघड़ स्याण। ना जाणे जीव मुग्ध अञ्याण। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, परिपूरन भगवान। प्रभ का रूप ना कोए जाणे। एका एक प्रभ सद वखाणे। वड भेखी भेख प्रभ भेख वटाणे। अलख अलेखी गुरसिक्खां प्रभ लेख लिखाणे। कलिजुग जीव झूठा भेख अन्तकाल प्रभ नष्ट कराणे। गुरमुख आत्म साची वेखी, राती सुत्या खड़्हा सरहाणे। गुरमुख साचे सच नेत्र पेखी, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवाने। नेत्र पेख निजानंद पाओ। आत्म तृष्ना सर्ब मिटाओ। काहना कृष्ना दरस नित पाओ। आत्म भुख चिन्ता दु:ख तनों तजाओ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सद रसना गाओ। गुरमुखां गुर पूरा पाया। वाह वाह सतिगुर लेख लिखाया। नेत्र पेख पेख आत्म तृप्ताया। मस्तक साचे लिखे लेख, बिधना लेख आप मिटाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साध संगत दया कमाया। जीव जन्त प्रभ लेख लिखाए बिधना बिध। सद बणत बणाए, प्रगट जोत करे कारज सिद्ध। लिखे लेख प्रभ मिटाए, घर उपजाए नौ निध। रिद्ध सिद्ध प्रभ वस कराए, प्रभ मिलण दी साची बिध। जोत सरूप जोत समाए, सोहँ देवे नाउँ प्रभ मिलण दी साची बिध। सोहँ नाम वड जपे जापी। रसना जप कोट उतारे पापी। साचा प्रभ वड प्रतापी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साध संगत पति तेरी राखी। रक्खे पति आप गिरधार। पतिपरमेश्वर आप जामा धार। जगतेश्वर आए गुरसिख द्वार। साध संगत सद रक्खे प्यार। बाशक सेज तजाए, मात आया नैण मुँधार। साचा दीपक जोत जगाया, मेट जाए जगत अंध्यार। जन भगतां गगन टिकाया, जोती जोत मेल मिलाया, प्रभ की जोत अगम्म अपार। विच आकाश डगमगाया, सचखण्ड सचा दरबार। प्रभ आपणा आप उपाया, जोत सरूपी जामा धार। साध संगत प्रभ बेड़ा पार कराया, जो जन आए चल द्वार। पारब्रह्म बेमुखां पाई माया, निगम कर विचार। प्रभ बाहों पकड़ तराया, गुरसिक्खां पाई सार। बेड़ा रुढ़दा बन्ने लाया, कर दया अपार। जामा घनकपुरी विच पाया, महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा सची सरकार। जोत सरूपी करे वरतार। तीन लोक वड सरकार। लक्ख चुरासी चरन पनिहार। बैठा विच आप सरदार। हुक्मे रक्खे जीव जन्त साची पावे सार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कोई ना पाए सार। सर्ब जनां प्रभ आप समाए। आपणा आप भेद रखाए। शास्त्र छे वेद चार भेव प्रभ ना पाए। पंडत पांधे
होए ख्वार, प्रभ अबिनाशी दिस ना आए। साध संगत सद सद बलिहार। गुर दर आए जन्म जन्म प्रभ मैल गंवाए, जन्म ना पाए दूजी वार। गर्भवासी प्रभ फाँस कटाए, गुरसिख पुजाए विच सच दरबार। बैकुण्ठ निवासी सच सिक्दार। बैठे विच आप निराधार। महाराज शेर सिँघ जोत करतार। गुरसिख गुर धाम जगत न्यारा। साचा पित सद वसे बाहरा। जोत सरूपी वसे नित, भेव खुल्हाए विरले सिख, साध संगत रक्खे हित, देवे मोख दुआरा । गुर सज्जण साचा मित, महाराज शेर सिँघ निहकलंक अवतारा। साचा प्रभ सज्जण सुहेला। गुरचरन कराए साचा मेला। अचरज खेल पारब्रह्म कलि खेला। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन्म जन्म दे विछड़े कलि कराया मेला। विछड़यां प्रभ मेल मिलाए। सुक्के होए रुक्खड़े प्रभ हरे कराए। उज्जल होए मुक्खड़े, सोहँ रसना गाए। सुफल कराए माता कुक्खड़े, धन्न जणेंदी माए। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा पार उतारे जो जन आए। जन आए प्रभ सरनाई। प्रभ साचे दया कमाई। साचे सतिगुर गुरमुख आप बणाई। उतप्त कीनी सृष्ट सबाई। माया रूपी खेल रचाई। बिन हुक्म ना झुल्ले पत्त, हुक्मे अंदर फिरे लोकाई। साध संगत प्रभ देवे मति, सोहँ देवे प्रभ साचा यत, अन्तकाल प्रभ साचा रक्खे पति, देवे दरस आप रघुराई। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि अन्त एका रंग समाई। एका रंग प्रभ रंगाए। साचा रंग नाउँ चढ़ाए। अंग अंग प्रभ संग समाए। मंग मंग साध संगत वर साचा मंग, प्रभ अबिनाशी भिच्छया पाए। अन्तकाल कट्टे भुख नंग, सतिजुग साचा सच उपजाए। हरि हरि हरि एका रंग, प्रभ साचा आप चढ़ाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साध संगत दया कमाए। साचा गुर सच दरबारा। साचा प्रभ वड संसारा। साचा गुर लेख लिखारा। साचा गुर वड भण्डारा। साचा गुर महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक अवतारा। साचा गुर सर्ब सहाई। साचा गुर लेख लिखाई। साचा गुर भेख वटाई। साचा प्रभ महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सृष्ट सबाई आप भुलाई। साचा प्रभ सर्ब रखवाला। साचा प्रभ भगत प्रितपाला। साचा प्रभ गुरसंगत समाला। साचा गुर महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सोहँ देवे नाम सुखाला। साचा गुर देवे दान। साचा गुर गुणी निधान। साचा गुर गुरसिख कराए चतुर सुजान। साचा गुर लिक्खया धुर सच होए फ़रमान। साचा गुर लोचण सुर, नज़र ना आवे विष्नूं भगवान। साचा गुर घनकपुर जामा धारे बली बलवान। महाराज शेर सिँघ जोत सरूपी जोत महान। साचा गुर वड वड बलिया। साचा गुर अछल छलिया। साचा गुर देवी देव नित मंगण खलिया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान लखमी नरायण, लच्छमी झस्से तलिया । साचा गुर गहर गम्भीर। साचा गुर आत्म सोहँ देवे धीर। साचा गुर प्रगटे जोत वड पीरन पीर। साचा गुर महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरी आत्म देवे धीर। साचा गुर धीर धराए। साचा गुर हउमे दीर्घ रोग गंवाए। साचा
प्रभ दरस अमोघ आप दिसाए। चिन्ता सोग गुरसिख मिटाए। साचा जोग नाम दवाए। आत्म रस भोग, सोहँ सद रसना गाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान आप आपणी दया कमाए। गुरसिक्खां प्रभ दया धार। खिच ल्याए विच दरबार। साध संगत सद रक्खे बसन्त बहार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अमृत बरसे मेघ फुहार। आत्म हरया भरया खुल्हे कँवल मिटे अंध्यार। गुरमुख साचा गुर दर तरना, देवे दरस आप करतार। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, सर्ब जीआं समाले सार। साध संगत तेरी पूरन आसा। प्रभ पूरन देवे चरन भरवासा। हिरदे वसे पुरख अबिनाशा । अज्ञान अन्धेर सर्ब विनासा। गुरमुख साचे जिउँ कंचन पासा। सोहँ शब्द जन रसना गाए, रसन तजाए मदिरा मासा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान होए दासन दासा। मदिरा मास जिस जन तजाया। प्रभ साचे आपणी सरन आप लगाया । बेमुख जीव दु:ख डाहढा भरन, अन्तकाल कलि नेड़े आया। महाराज शेर सिँघ तेरी साची सरन, गुरमुखां होए सहाया। साची सरन गुर दी रक्ख। बांहों पकड़ प्रभ कीने वक्ख। प्रभ की महिंमा अलख अलख अलख। सृष्ट सबाई होई भक्ख। काया अग्न जलायण कक्ख। गुरमुख आत्म मग्न रखाए, देवे दरस होए प्रतक्ख। महाराज शेर सिँघ गुर प्रसाद मुख सगण लगाए, रक्खे दे कर हत्थ। गुरू नानक अंगद अंग लगाया। अन्तिम जोती दीप जगाया। पिण्ड खडूर जिस आए तराया। हँकारीआं गुर हँकार गंवाया। गुरमुखी अक्खर उचार गुरबाणी दा मुक्ख रखाया। कलिजुग जीवां विच संसार, एका ओट प्रभ धराया। अन्तकाल कलि प्रगटे निहकलंक अवतार, अन्तिम खेल आप कराया। आप वरताए साची वरतार, चरन विच खडूर दे पाया। खिच ल्याए जोत करतार, अन्तिम खेल आप मिटाया। गुर गोबिन्द सची सरकार, साचा कर्म आप कराया। वड वड गुरसिख बेड़ा कर जाए पार, गुर सिँघ सोहण तराया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा कर्म कमाया। गुरसिख साचा प्रभ तारन जाई। साध संगत प्रभ संग रलाई। आत्म रंगत नाम चढ़ाई। सृष्ट सबाई होई मंगत, गुरमुख विरले प्रभ भिच्छया पाई। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे माण दवाई । माण दवाए जाए घर। देवे दरस अवतार नर। कर दरस कोटी कोट जायण तर। अमृत बरस बणाए साचा सर। बीसवीं सदी चार वरन चल आयण दर। छोहे ब्यासा नदी निहकलंक चरन जाए धर। सतिजुग बख्शे साची गद्दी, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान साचा देवे वर। देवे वर वड वरयाम। अमृत पिलाए साचा जाम। जोत प्रगटाए राम पुर रमईआ राम। थान सुहाए घनईआ शाम। माण दवाए पूर करईआ काम। आण रखाए सोहँ लगाए बाण। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, गुरसिख साचे देवे माण। सतिगुर साचा देवे माणा। गुरमुख होए चरन निमाणा। सति कर मन्ने प्रभ का भाणा। वेला गया हत्थ ना आणा। जोत सरूपी प्रभ पहरया बाणा। खेल मिटाए मुकाए राजा राणा।
महाराज शेर सिँघ गुरमुख साचे दर घर सुहाणा। दर घर गुर दरबार। गुर का शब्द चले अपार। साचा प्रभ सद सद बलिहार । महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान धरे जोत करतार। साचा घर प्रभ आप वसाया। आप आपणा डेरा लाया। जोत सरूपी दीपक जोत प्रभ साचे आप जगाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत सरूपी जामा पाया। जोत सरूप जोत आकार। जोत जोत प्रभ जोत अधार। जोत जोत जोत प्रभ जोत संसार। जोत जोत जोत प्रभ महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान जोत निराधार। जोत सरूपी एको गुण। गुरमुख साचे एका धुन। प्रभ अबिनाशी खोल्ह वखाए आत्म सुन। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कलिजुग जीव ना जाणे कवण गुण। गुरमुख साचा अन्तकाल कलि चरन पकड़ ल्यावे जन। एका जोत जगाए तन। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान कलिजुग जीव ना जाणे तेरे गुण। कलिजुग साचा प्रभ साचा दरबारा। जोत सरूपी करे आकारा। पारब्रह्म खेल न्यारा। जीव जन्त ना पावे सारा। निहकलंक नरायण नर अवतारा। गुणवन्ता प्रभ गुण विचारे। जुगो जुग लए अवतारे। भगत जनां प्रभ पार उतारे। बेमुखां प्रभ आण सँघारे। महाराज शेर सिँघ निहकलंक नरायण नर अवतारे। मातलोक प्रभ जामा धारया। निहकलंक नाउँ रखा ल्या। जोत सरूपी भेख वटा ल्या। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा दया कमा ल्या। साचा प्रभ दया कमाए। गुरमुख साचे मेल मिलाए। आत्म साची जोत जगाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप आपणे रंग रंगाए। दीनां नाथ दीन दयाला। भगत वछल गुर गोपाला । गुरसिक्खां प्रभ सदा रखवाला। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सोहँ देवे आत्म साची माला। गुरसिख आए गुर दर। प्रभ आत्म देवे साचा वर। चरन लाग जाए तर। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एक दिसाए साचा घर। सचा प्रभ सचा घरबारा। गुरमुख साचे पायण सारा। बेमुखां आत्म अन्ध अन्धयारा। गुर दर ना सूझे मूर्ख मुग्ध गंवारा। प्रगट होए रिखी केश गवर्धन धारा। सर्ब कला समरथ आप गिरधारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर अवतारा। नरायण नर कोए विरला जाणे। जिस चलाए आपणे भाणे। कलिजुग जीव भुल्ल भुल्ल होए अञ्याणे। गुरमुख साचे प्रभ साचे चरन लगाणे। अन्तकाल महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवाने। भगत जनां प्रभ लेख लिखाए। लिक्खया लेख ना कोए मिटाए। भेख भेख प्रभ जोत सरूपी भेख वटाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप आपणा रिहा छुपाए। साचे प्रभ दरस दिखाणा। अन्ध अज्ञानी सर्ब मिटाणा। आत्म साचा दीप जगाणा। सोहँ नाम प्रभ रिदे वसाणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान पारब्रह्म खेल रचाणा। पारब्रह्म खेल न्यारा। मातलोक प्रभ लए अवतारा। जुगो जुग आवे वारो वारा। गुरमुख साचा प्रभ देवे नाम अधारा। बेमुखां प्रभ करे ख्वारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका देवे चरन प्यारा। चरन प्यार जन दिया। आप आपणे जेहा किया।
प्रभ साचे आत्म जोत जगाया दिया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, देवे फल पूरब जन्म जो बीआ। पूरब जन्म लेख चुकाए। जामा धार निहकलंक आपणी सरन लगाए। आत्म वजाए सोहँ साचा डंक, सुरत शब्द प्रभ मेल मिलाए। इक्क कराए राउ रंक, एका अंक दूजा भउ चुकाए। जोत सरूपी लाए तनक, गुरमुख साचे पकड़ उठाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कलिजुग पूरन भाग लिखाए। जोत सरूपी जामा पाया। गुर गोबिन्द बचन सति वरताया। अन्तिम अन्त जो बचन लिखाया। निहकलंक प्रगट जोत महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, वेखा वेख जगत भुलाया। जगत भुलाए आप प्रभ, आपणी माया पाए। जगत भुलाया आप प्रभ, आपणा आप रिहा छुपाए। जगत भुलाया आप प्रभ, बेमुखां दिस ना आए। जगत भुलाया आप प्रभ, मदिरा मास आहार कराए। जगत भुलाया आप प्रभ, आत्म अन्धेर रखाए। जगत भुलाया आप प्रभ, माया रूपी पड़दा पाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणे भाणे आप रहाए। प्रभ की माया बड़ी बेअन्त। सार ना पाए कोई जीव जन्त। गुरमुख विरला जाणे सन्त। भगत जनां नाम दवाए सोहँ साचा मंत। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कलिजुग आया भगत जनां दा साचा कन्त। प्रभ साचे कलि जामा धारया। किरपा करी आप गिरधारया। आवे जावे वारो वारया। प्रभ कर्म ना किसे विचारया। ऊँचो ऊँच नीचो नीच सद वसे बाहरया। सूचो सूच जोत सरूपी प्रभ करे अकारया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान अन्त ना पारावारया। प्रभ का अन्त ना पारावार। कोटन कोट रहे झख मार। दिस ना आवे गुर दरबार। जिथ्थे वसे आप करतार। जोत सरूपी बैठ करे आकार। आप अडोल प्रभ अबिनाशी किरपा धार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर अवतार। साची जोत विच मात प्रभ धर। चार वरन अन्तकाल प्रभ इक्क जाए कर। मस्तूआणा साचा धाम सतिजुग उपजावे साचा सर। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, चार वरन दिसावे एका दर। एका दर एका दरबार। साचा दिसे आप निरँकार। लक्ख चुरासी वड सिक्दार। जीव जन्त प्रभ पावे सार। जीव जन्त जोत सरूपी किया पसार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका जोत एका गोत चलावे विच संसार। एका एक प्रभ आप उपाए। एका टेक निहकलंक रखाए। कलिजुग झूठा भेख मिटाए। सतिजुग साचा प्रभ मार्ग लाए। सोहँ शब्द प्रभ देह उपजाए। सुन्न समाध प्रभ आप खुल्हाए। जोत सरूपी दीप जगाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अन्तिम कलि आपणी कल वरताए। आपणी कल आप वरताए। राउ रंक प्रभ सरन लगाए। सोहँ साचा शब्द चार कुन्ट लगाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, ऊँच नीच दा भेद चुकाए। ऊँच नीच नीच ऊँच। कलिजुग झूठा खेल प्रभ कराए कूच। सतिजुग साचा सज्जण सुहेल, प्रभ साचा सूचो सूच। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन भगतां आत्म करे ऊँच। साचा प्रभ रचन रचाए। गुरमुख साचे
सरन लगाए। बेमुख काचे प्रभ माया अग्न जलाए। बेमुख दर आए नाचे, प्रभ साचे भेव ना पाए। गुरमुख विरला हिरदे वाचे, प्रभ बजर कपाट खुल्हाए। सतिगुर पूरा साचो साचे, कलिजुग जीव भरम भुलेखे पाए। भरम भुलेखे प्रभ भुलाए। ऐड़ा अथर्बण वेद चलाए। अन्तकाल कलि प्रभ आप कराए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान जोत सरूपी भेव खुल्हाए। जोत सरूपी प्रभ भेख धारी। साचा प्रभ जोत अधारी। जावे आवे आवे जावे, प्रभ साचे दी साची कारी। गावे रावे आत्म नहावे, गुरमुख उतरे हउमे बीमारी। सोहँ नाउँ प्रभ झोली पावे, मानस जन्म ना आवे दूजी वारी। भगत भगवान प्रभ मेल मिलावे, आत्म जोत करे उजारी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत सरूप जोत निरँकारी। गुरमुखां प्रभ जोत जगाए। अमृत आत्म देह झिराए। निर्मल साचा दीप जोत सरूपी विच देह टिकाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे दस्म दुआर खुल्हाए। अमृत झिरना प्रभ आप झिराया। निर्मल बूंद कँवल मुख टिकाया। खुल्हे कँवल मिटे अंध्यार, जोत सरूपी प्रभ नज़री आया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे सद समाया। सन्त जन दर मंगल गाए। तन मन हरा कराए। सोहँ साचा धन माल प्रभ झोली पाए। आत्म साचा दीप बाल, अन्ध अज्ञान नष्ट कराए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे दया कमाए। गुरमुख साचा गुर पूरा तारे। दर घर आए काज संवारे। निहकलंक सतिजुग साचा करे वरतारे। चार वरन होए पनहारे। धरे जोत आप निरँकारे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सृष्ट सबाई लेख लिखारे। साचा लेख प्रभ आप लिखाया। कलिजुग जीव कोई भेव ना पाया। अलक्ख अभेव प्रभ अभेद रहाया। सार ना पायण चार वेद, साचे प्रभ आपणा आप ना किसे जणाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जामा विच मात दे पाया। पुरान वेद ना जाणे सार। साचा प्रभ वसे बाहर। गुर गुर गुर गायण मुन रिख शायर। जोत सरूपी जोत प्रभ महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान अट्ठे पहर। एका जोत इक्क वरतारा। इक्क वरताए विच संसारा। कलिजुग मिटाए झूठा पसारा। सतिजुग उपजाए सति करतारा। सोहँ देवे साचा नाम अधारा। सांतक सति सति सति वरते वरताए आप गिरधारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सतिजुग वरते सति वरतारा। सतिजुग प्रभ साचा लाए। पहली माघ लेख लिखाए। कलिजुग झूठी रेख मिटाए। जोत सरूपी निहकलंक भेख वटाए। अन्तकाल प्रगट जोत राउ रंक इक्क कराए। चार वरन कराए एका गोत, ऊँच नीच कोई रहण ना पाए। गुरमुखां मैल प्रभ जाए धोत, सोहँ साचा नाम जपाए। बेमुख दर जायण रोत, प्रभ अबिनाशी नज़र ना आए। दर मंगण कोटन कोट, विरले गुरमुख प्रभ भिच्छया पाए। साचा प्रभ ना आवे तोट, भण्डार निखुट ना जाए। गुरमुख साचे प्रभ आत्म लगाए सोहँ चोट, आप आपणी बूझ बुझाए। कलिजुग जीव डिगे आलणिओ बोट, वेला गया हत्थ ना आए।
महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक कलि जामा पाए। जोत सरूपी पहरया जामा। जोत जगाई रमईआ रामा। निहकलंक कलि आया आया घनईआ शामा । महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अन्तकाल कलि पूर कराए आपणे कामा। आपणे काम प्रभ पूर कराए। गुरमुखां प्रभ जोत सरूपी नूर दवाए। बेमुखां प्रभ दूरो दूर रहाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, वड सूरन सूर आप अख्वाए। वड सूर बली बलवाना। जामा धारे कृष्ना काहना। दुष्ट सँघारे जिउँ रावण रामा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पूर कराए आपणे कामा। करे कराए आप प्रभ, कोई भेव ना जाणे। करे कराए आप प्रभ, आपणा भेव प्रभ आप खुल्हाणे। करे कराए आप प्रभ, गुरमुखां आत्म जोत जगाए महाने। करे कराए आप प्रभ, तख्तों लाहे राजे राणे। करे कराए आप प्रभ, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवाने। करे कराए आप प्रभ, कलिजुग अन्तिम करे ख्वारा। करे कराए आप प्रभ, सोहँ शब्द चलाए खण्डा दो धारा। करे कराए आप प्रभ, अग्न जोत लाए विच संसारा। करे कराए आप प्रभ, कलिजुग जीव करे ख्वारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान , निहकलंक नरायण नर अवतारा। करे कराए आप प्रभ, आपणी बणत बणाए। करे कराए आप प्रभ, बैठ अडोल जगत डुलाए। करे कराए आप प्रभ, आप अतुल जगत तुलाए। करे कराए आप प्रभ, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप आपणा भेव खुल्हाए। करे कराए आप प्रभ, कोए ना जाणे सार। करे कराए आप प्रभ, बेमुखां प्रभ करे ख्वार। करे कराए आप प्रभ, आपणे रंग आप करतार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप आपणा करे वरतार। करे कराए आप प्रभ, सर्ब कला समरथ। करे कराए आप प्रभ, गुरमुखां रक्खे दे कर हत्थ। करे कराए आप प्रभ, बेमुखां पाए नत्थ। करे कराए आप प्रभ, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सृष्ट सबाई जाए मथ। साचा प्रभ करावण जोग। सृष्ट सबाई होए सोग। गुरमुखां आत्म तीर्थ देवे जोग। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत सरूपी देवे दरस अमोघ। जोत सरूपी प्रगट जोत दरस दिखावणा। राजा राणा बांहों पकड़ प्रभ आपणी सरन लगावणा। सोहँ साचा बाण, प्रभ चार कुन्ट लगावणा। जीव जन्तां एका माण, निहकलंक चरन रखावणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मस्तूआणा धाम सुहावणा। प्रगटे जोत प्रभ भगवाना । सरनी आए राजा राणा। जोत सरूपी प्रभ दरस दिखाणा। भगत उधार जगत पित अख्वाणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप आपणा वरते भाणा। राजा राणा सरन लगाए। सतिगुर मनी सिँघ माण दवाए। बीस इकीस इकीस बीस प्रभ भेव चुकाए। सिद्ध मार्ग प्रभ चलाए। दिवस चाली प्रभ जोत प्रगटाए। बैठे अडोल सिँघआसण डेरा लाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, चार जुग लेख लिखाए। साचे प्रभ लेख लिखाउणा। चार जुग दा भेव खुल्हाउणा। दिवस चाली विच सिख समाउणा। दिवस रैण रैण दिवस सच शब्द गुरसिख कन्न सुणाउणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान,
अन्तकाल कलि सर्ब माण गंवाउणा। साचा प्रभ माण गंवाए। कलिजुग आण सर्ब चुकाए। सोहँ बाण शब्द चलाए। पूरन काम जन रसना गाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अन्तकाल कलि होए सहाए। साचा खेल करे करतारा। प्रगटे जोत निहकलंक अवतारा। पारब्रह्म अचरज खेल जोत सरूपी जगत विहारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, प्रगटे जोत अगम्म अपारा। साचा प्रभ जोत प्रगटाए। चार वरन प्रभ चोट लगाए। बेमुखां प्रभ खोट कढाए। सोहँ जोग विच कोट रखाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, धाम उपाए। मस्तूआणा धाम उपा के। सतिजुग साचा सर बणा के। चार वरन इक्क दर खुल्हा के। राउ रंक प्रभ इक्क करा के। बैठे अटंक जोत सरूपी जोत जगा के। देवे दरस राणा संगरूर चरनी लग्गे आ के। आत्म तुट्टे सर्ब ग़रूर, आपणी भुल्ल जाए बख्शा के। आत्म तपे तन तन्दूर, कर दरस जाए शांत करा के। जोत सरूपी उपजे नूर, प्रभ सरनी डिगे आ के। निहकलंक सर्ब कला भरपूर, सिर रक्खे हत्थ टिका के। प्रभ साचा महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, देवे वड्याई जोत सरूपी दरस दिखा के। जोत सरूपी प्रभ दरस दिखाउणा। राणा संगरूर प्रभ सरन लगाउणा। मातलोक प्रभ साचे माण दवाउणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप आपणा नाम जपाउणा। आप आपणा नाम जपा के। सोहँ साचा रिदे वसा के। पवण सरूपी विच स्वास समा के। ओंकार सोहँ साचा जाप जपा के। झूठी माया प्रभ तनों जाए जला के। होए सीतल काया, निहकलंक दर दर्शन पा के। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, सोहँ देवे वर आपणी दया कमा के। देवे वर आप वरतार। गुरमुखां प्रभ भरे भण्डार। निखुट ना जाए ना आए हार। प्रभ अबिनाशी वड वड वड घरबार। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, साचा देवे नाम अधार। साचा देवे शब्द ज्ञाना। एका बख्शे चरन ध्याना। चरन धूढ़ गुरमुख साचा करे इशनाना । आत्म तीर्थ इशनान करे प्रभ चढ़ाए रंग महाना। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, किरपा करे आप भगवाना। साजण आए गुर दरबारे। काजन काज प्रभ काज संवारे। साजन साज प्रभ पावे सारे। वड राजन राज आप निरँकारे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कलिजुग करे खेल अपारे। वड जोधा वड सूरबीर। सोहँ शब्द चलाए तीर। जोत खिचावे प्रभ तट्ट तीर्थ नीर। माण गंवाए प्रभ पैग़ंबर पीर फ़कीर। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, सोहँ चलावे साचा तीर। साचा प्रभ वड वड ज्ञाता। साचा प्रभ अन्तकाल कलि सभ खिचावे आप करामाता। एक ओट धराए निहकलंक चरनी नाता। मातलोक प्रभ जोत प्रगटाए, सृष्ट सबाई बणे पित माता। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, बिधना बिध आप बिधाता। साचा प्रभ बिध बणाए। आपणे कारज सिद्ध कराए। गुरमुख घर नव निध उपजाए। रिद्ध सिद्ध प्रभ वस कराए। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, कलिजुग अन्त करन दी बिध बणाए। अन्तिम कलि प्रभ आप
करावणा। सृष्ट सबाई दो धड़ करावणा । जोत सरूपी प्रभ अग्न जोत लगावणा। वड वड जोधा प्रभ साचे पकड़ उठावणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अन्तकाल अन्तिम अन्त करावणा। सूरबीर प्रभ देवे माणा। पकड़ बिठाए विच बबाणा। अग्न मेघ विच सृष्ट बरसाणा। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, अन्तकाल कलिजुग नष्ट कराणा। कलिजुग जीव दुष्ट दुराचारी। मदिरा मास रसन आहारी। हउमे लग्गी तन बीमारी। आत्म होई जीव हँकारी। साचा प्रभ करे ख्वारी। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, आदि अन्त दुष्टां सदा सँघारी । दुष्ट दुराचार प्रभ आप सँघारे। सोहँ मारे खण्डा दो धारे। अन्तकाल विच नर्क निवारे। कोई ना पावे बेमुखां सारे। निहकलंक नरायण नर कलिजुग जीव गए विसारे। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, प्रगटे जोत आप निरँकारे। होए कलि अन्त अख़ीर। कोई ना बन्न्हावे इस दी धीर। चार कुन्ट पै जाए वहीर। बालक तरसण माता सीर। भैणां लभ्भण वीर। होए ना कोए सहाई औलिया पैग़ंबर पीर। बेमुख कलिजुग जीवां कोए ना देवे धीर। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, सोहँ शब्द चलावे तीर। साचे प्रभ सच तीर चलाया। चार कुन्ट वहीर कराया। जीवां जन्तां नीर हत्थ ना आया। साधां सन्तां प्रभ गले लगाया। आप बणाए साची बणत, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत सरूप दरस दिखाया। गुरसिक्खां प्रभ सरन लगाए। वेले अन्त होए सहाए। साध संगत सिर हत्थ टिकाए। आदि अन्त प्रभ पैज रखाए। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, अगाध बोध बोध अगाध शब्द लिखाए। शब्द लिखाए जगत लेख। जीव ना जाणे प्रभ का भेख। सृष्ट सबाई रही वेखा वेख। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, जोत सरूपी धारया भेख। सृष्ट सबाई होई दो फाड़े। आप चबाए आपणी दाढ़े। कलिजुग जीआं अन्त भाग होए माड़े। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान जोत अग्न विच साड़े। अग्न जोत प्रभ आप लगाए। ना कोई मेटे मेट मिटाए। गुरमुख साचे प्रभ रंग रंगीले प्रभ साचे रंग रंगाए। प्रभ साचे दे साचे बेटे, भगत जनां प्रभ आप बणाए। आप आपणे पाए पेटे, पित मात आप हो जाए। बेमुख कलिजुग जीव विच माया अग्न लपेटे, ना कोई अन्त छुडाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अन्तिम कलि आपणी आप वरताए। कलिजुग तेरा तुट्टा माण। प्रगटे जोत निहकलंक बली बलवान। कोई ना दीसे राज रजान। राउ रंक इक्क समान। साचा प्रभ साचा देवे शब्द ज्ञान। सोहँ शब्द जन रसना सेवे, देवे दरस गुण गुणी निधान। प्रभ साचे दर साचे मेवे, गुरमुख विरले अमृत फल खाण। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, सोहँ देवे दानी दान। दानी दान आप वड दाना। साचा प्रभ वड भरे ख़ज़ाना। गुरमुख साचे प्रभ दर साचे देवे माणा। अनहद साची धुन प्रभ साचा सदा उपजाणा। कोई विरला पावे रिख मुन, राखे प्रभ चरन ध्याना। खोल्ह वखावे प्रभ आत्म सुन्न, आत्म उपजे ब्रह्म ज्ञाना । दिवस रैण रैण दिवस
रहे रुण झुण, साचा शब्द प्रभ आप सुणाणा। कौण जाणे निहकलंक तेरे गुण, जोत सरूपी पहरया बाणा। जोत सरूपी बाणा धार। कलिजुग मेटे अन्ध अंध्यार। सतिजुग वरतारे सति करतार। जोत प्रगटावे विच संसार । नाउँ धराए निहकलंक नर अवतार। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, भगत वछल आप गिरधार। साचा प्रभ जोत जगईआ । सतिजुग साचा मार्ग लईआ। राउ रंक इक्क करईआ। ऊँच नीच प्रभ मेट मिटईआ। सोहँ साचा नाम दवईआ। चार वरन कराए एका भैणां भईआ। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, सोहँ चलाए साची नईआ। साची नईआ जगत चलाए। गुरमुख विरले आप चढ़ाए। मदिरा मासी शौह दरया रुढ़ाए। हरिजन जन हरि जन भगत नाम उदासी, प्रभ आपणी जोत मिलाए। वेले अन्त करे बन्द ख़लासी, दरगाह साची माण दवाए। आवे ना जावे सद अबिनाशी, गुरमुख गुरसिख हरिसन्त साचे सच धाम बहाए। सर्ब घटा घट रिहा वासी, महाराज शेर सिँघ भगत जनां दी पैज रखाए। साचा प्रभ पैज रखाए। दर घर साचे गुरसिख टिकाए। वर घर प्रभ आप बणाए। अवतार नर सच कन्त कहाए। सरन पड़ सन्त तर जाए। महाराज शेर सिँघ बैकुण्ठ निवासी, विच बैकुण्ठ निवास रखाए। बैकुण्ठ धाम धाम न्यारा। पारब्रह्म खेल अपारा । जगे जोत अगम्म अपारा। आदि अन्त अन्त आदि एका रहे उज्जयारा। महाराज शेर सिँघ जोत सरूपी जोत चमत्कारा। दर कर बेनन्ती जन। जगत जंजाल जलाए तन। दिवस रैण शांत होए मन। प्रभ अबिनाशी बेड़ा जाए बन्न्ह। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा देवे नाम धन। संसा रोग प्रभ गंवाए। कर दरस आत्म तृप्ताए। रक्खे लाज बेमुख होए ना जीव उठ जाए। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, उलटी लट्ठ फिर आप गिड़ाए। भुल्ले जीव होए अञ्याणा। साचा प्रभ आत्म भुलाणा। आत्म रखावे झूठा माणा। उधरे जन जो होए निमाणा। महाराज शेर सिँघ देवे वड्याई विष्नूं भगवाना। शब्द शब्द जन भुलाए। आप आपणा किया कलि पाए। मदिरा मास मुख चोग रखाए। चिन्ता रोग विच देह वधाए। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, आप आपणी दे सज़ाए। साचा बचन सति कर पाले। चरन प्रीती निभे नाले। साची नीती होयण सास सुखाले। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, आपणा बिरद आप ही पाले। आप लिखावे आप भुलावे। झूठे बन्न्हे कलि जीव दाअवे। वरते सो जो प्रभ भावे। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, आप आपणी कल वरतावे। सतिगुर साचा शब्द कराए सति। सति पुरख बचन सति मन्नया। झूठा जगत जंजाल प्रभ साचे भन्नया। कदे ना होए आत्म कंगाल, प्रभ धीरन धीर बन्न्हया। साचा देवे धन माल, ना लागे कदे सन्नया। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, साचा बचन जिस सति कर मन्नया। साचा बचन आप लिखावे। भरम भुलेखे आप भुलावे। डुल डुल जीव आत्म डुलावे। रुल रुल आपणा आप गंवावे। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, देवे अन्त सज़ाए। साचा
हुक्म सच फ़रमाया। प्रभ अबिनाशी कर्म कमाया । भुल्ले भुलाए सो जन, जिस प्रभ ना रसना गाया। अग्न लगाए जोत तन, दिवस रैण चैन ना पाया। बेमुखां लाए प्रभ साचा डन्न, आप आपणा नाम भुलाया। भाणा जाणे सति कर मन्न, महाराज शेर सिँघ होए सहाया। भाणा मन्ने गुरमुख गुरसिख। आत्म मिटावे प्रभ साचा तृख। मंगी दात प्रभ साचा पावे भिक्ख। जोत सरूपी जोत प्रभ जाए लेख लिख। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, वाक् सर्ब भविख। भविख्त वाक् प्रभ लिखाया। साचा कर्म आप कमाया। साचा धर्म गुरसिख दिसाया। साचा जन्म विच मात दवाया। आत्म भरम प्रभ सर्ब मिटाया। हिरदा नरम प्रभ सीतल सति कराया। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, हुक्म लेख कर्म वेख आपणी रसन लिखाया। रसन लिखाए जीव लेखा। आप भुलाए पाए भरम भुलेखा। जीव ना जाणे प्रभ जो लिखाए लेखा। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, आप आपणा वटाया भेखा। भेख धारे जोत निरँकारे। भगत उधारे जन आए चरन दवारे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कर किरपा पार उतारे। पूरा गुर दर सेवीए, प्रभ पूरा देवे वर। सदा सद अलक्ख अभेविए, गुरमुख विरला आवे दर। प्रभ वड वड देवी देविए, लोचन दर्शन सुर नर। प्रभ देवे अमृत मेविए, पति पत्नी आए घर। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, साचा प्रभ दर। साचा दर घर गुर दरबार। दोए जोड़ कर निमस्कार। वेखे लेख आप करतार। देखण देख वड देखणहार। पति पत्त्नी लेख अपर अपार। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, आप तरावे सर्ब जीआं तारनहार। गुर दर आयण दोए जुर। लिक्खया मेट वखाए जो लिक्खया धुर। प्रभ साचा मेख लगाए, चरन जीव जो आयण तुर। वेखा वेख जो सीस झुकाए, हत्थ खाली जायण मुर। प्रभ अबिनाशी भेख जो पायण, महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, देवे वड्याई साचा गुर। आत्म घिरना प्रभ देवे कढ्ढ। झूठा रोग जाए देह छड्ड। साचा प्रभ आप गंवाए वड्डा वड वड। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, सुफल कराए देही हड्ड। रोग मिटाया सोग चुकाया। साचा नाम जोग दवाया। अमृत आत्म भोग लगाया। चिन्ता रोग आत्म सोग कोए रहण ना पाया। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, आप आपणी दया कमाया। आत्म देवे साची धीर। आत्म अग्न जलाए शांत कराए सरीर। देही दु:ख दर्द हटाए, आत्म कढाए गंवाए विच्चों पीड़। दुराचारनी प्रभ नष्ट कराए, जिस चलाया तीर। साचा प्रभ बचन स्पष्ट लिखाए, कर्म कमाया दु:ख रोग लगाया विच पिलाया सीर। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, अमृत बख्शे शांत कराए सरीर। साचा प्रभ शब्द लिखाए। इक्क लक्ख अस्सी हज़ार बंधाए। गुर नानक जो लेख लिखाए। शब्द मार प्रभ आप कराए। सोहँ निधान जन रसना गाए। भूत प्रेत कोई नेड़ ना आए। देव दंत ना कोए सताए। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, एका आण सोहँ रखाए। देही रोग प्रभ गंवाए। नाड़ी बहत्तर सुफल कराए। साचे दर
जन मंगण आए। रंगण नाम प्रभ चढ़ाए। पाप पहाड़ां पर्हे हटाए। विच उजाड़ां होए सहाए। सोहँ नाउँ जो रसना गाए। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, आप आपणी दया कमाए। देही रोग आत्म सोग। दुखीआ जीव रिहा दु:ख भोग। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, किरपा कर मिटाए आत्म सारा सोग। गुर दर पुकारे कन्यां। प्रभ साचा सति कर मन्नयां। आत्म बेड़ा प्रभ साचे बन्न्हया। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, भेव खुल्हावे कर्मां अंन्हयां। रोग दु:ख तन तपाया। हत्थ पैर अग्न जलाया। दिवस रैण चैन ना पाया। किशना सुखला पक्ख वक्ख वक्ख दिखाया। आप आपणी पति रक्ख, दु:ख रोग मिटाया। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, कर किरपा पार कराया। साचा प्रभ सारंगधर। मातलोक आए तारन तर। कुक्ख दु:ख प्रभ जाए सुफल कर। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, किरपा जाए कर। दु:ख रोग रोग दु:ख प्रभ मिटाया । अट्ठ अठराह नष्ट कराया। भट्ठ भट्ठ विच भट्ठ पवाया। नठ्ठ नठ्ठ नठ्ठ जन सरनी आया। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, सोहँ डण्ड लगाया। साचा प्रभ शब्द चलाए। सोहँ नाम धीर धराए। रसना जपे जन अट्ठ अठराह प्रभ दे गंवाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान सुफल कुक्ख आप कराए। अमृत मुख चुआए गुर पूरा। साध संगत मिटाए आत्म दु:ख वसूरा। एका सुख उपजाए सोहँ देवे सति सरूरा। आत्म भुक्ख गंवाए, नाम जपाए सतिगुर पूरा। महाराज शेर सिँघ शब्द लिखाए, बचन कराए आपणा पूरा। अमृत पी आत्म तृप्ताओ। प्रभ अबिनाशी घर में पाओ। दु:ख रोग सर्ब मिटाओ। साचा सुख आत्म उपजाओ। कृष्ना पख सुफल कराओ। अज्ञान अन्धेर मेट मिटाओ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दुक्खड़ा नास सर्ब जीव कराया, जो जन एका सरन रखाओ। पूरे गुर अमृत वसाया। आत्म वास प्रभ आप रखाया। होए दास जिस चरनी सीस झुकाया। सद वसे पास, गुरमुख साचे विच समाया। साचे प्रभ सद सद बलि जास, आदि अन्त होए सहाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अमृत मेघ आप वरसाया। साचा प्रभ अमृत बरसाए मेघ। सोहँ चलाए साची देग। गुरमुख दर आए विरला पीए अमृत मेघ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान कराए बुध्ध बिबेक। अमृत पी निर्मल बुध्ध। अमृत देवे प्रभ साची सुध। निज घर उपजावे प्रभ साचा नौं निध। दु:ख दर्द हटावे, महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, रसना गावे प्रभ मिलण दी साची बिध। अमृत पाए गुर दरबार। प्रभ साचे दे भरे भण्डार। साध संगत प्रभ करे प्यार। दर आए मंगत, प्रभ साचा जाए तार। आत्म चाढ़्हे सोहँ रंगत, आपणे रंग रंगे करतार। मानस जन्म ना होए भंगत, निहकलंक जो जन आए तेरे दरबार। प्रभ मिलाए विच साध संगत, रसना तजाए जन मदिरा मास आहार। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, अमृत बरखे किरपा धार। अमृत वेले अमृत बरसाया। प्रभ साचे सांतक सीतल सति कराया। आत्म अग्न प्रभ शब्द जलाया। गुरसिख गुर चरन लगण,
प्रभ साचा राह चलाया। बेमुख सड़न विच कलिजुग अग्न, प्रभ अबिनाशी नज़र ना आया। अन्तकाल फिरन नग्न, धर्म राए दे सजाया। गुरसिख साचे दीपक जगण, प्रभ साचा आत्म जोत जगाया। एका लग्गी प्रभ चरन लग्न, प्रभ हउमे रोग मिटाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अमृत आत्म बरस आत्म शांत कराया। आत्म शांत शांत सरीर। प्रभ साचा देवे साची धीर। अमृत पिलावे साचा सीर। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दुःख दर्द निवारे आत्म कढ्ढे हउमे पीर। अमृत पी आत्म तृप्ताया। प्रभ दर आए दर साचा पाया। एका शब्द प्रभ नाद धुन वजाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अमृत आत्म वरख कँवल मुख चुआया। अमृत देवे साचा गुर। गुरमुख साचे प्रभ चरनी जुर। प्रभ दर्शन को लोचन सुर। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पाताल आकाश छड्ड विच मात आए तुर। पताल अकाश प्रभ तजाया। मातलोक प्रभ जोत जगाया। गुरमुख साचे प्रभ खोल्हे सोत, प्रगट होए दरस दिखाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अमृत मेघ बरस साध संगत दु:ख रोग मिटाया। साचा प्रभ कर्म कमाए। आपणा वक्त आप सुहाए। लेखा लिखे दिस ना आए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान आपणे भाणे रिहा समाए। आपणा भाणा आपे वरते। आपणा खेल किया प्रभ आप करते। जोत सरूपी जोत प्रगटाया निहकलंक उप्पर धरते। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, भगत उधारे वड संसारे जो जन आए दर ते। दर आए दरगाह परवान। गुरमुख साचे चतुर सुजान। ब्रह्म सरूप विच ब्रह्म समाण। वड वड भूप प्रभ सरन तकाण। प्रभ की महिंमा बड़ी अनूप, गुरमुख जाणे जिस किरपा करे भगवान। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, प्रगट जोत देवे दरस विच मात प्रभ आण। दरस दिखाया, प्रभ सहसा रोग मिटाया। सोहँ साचा जोग प्रभ साचे नाम दवाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दीर्घ रोग गंवाया। साचा प्रभ दया धारे। साचा शब्द भगत लिखारे। जोत जगाए विच देही महिल मुनारे। प्रभ खोल्ह वखाए गुरमुख दस्म दुआरे। प्रभ सोहँ ढोल वजाए, सुणाए सची धुन्कारे। प्रभ पड़दे खोल्ह वखाए, देवे दरस अपारे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणा काज आप संवारे। प्रभ का रूप अपर अपारा। कोए ना जाणे प्रभ की सारा। कोटन कोट रंग करे करतारा। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, गुरमुख विरले पावे सारा। गुरसंगत गुरपुरब मनाउणा। साचा धाम प्रभ आप सुहाउणा। भुलयां डुलयां प्रभ सरन लगाउणा। एका हुक्म आप सुणाउणा। हँकार विकार सर्ब गंवाउणा। इक्क आकार गुरसंगत प्रभ कराउणा। गुरसिख दो फाड़ ना प्रभ रखाउणा। एका वाड़ सोहँ शब्द चौगिर्द कराउणा। महाराज शेर सिँघ बोल्लया बोल फिर मुड़ाउणा । गुर का दर सचा दरबार। साध संगत सद करे प्यार। साध संगत गुर इक्क रंग करतार। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, सर्ब जनां वड सिक्दार। गुरसंगत पाए गुर चरन रस। बेमुखां
अन्धेर जिउँ चन्न मस। गुरसिक्खां ना सूझे सञ्ज सवेर, होए प्रकाश कोट रवि ससि। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मेल मिलाए साचा शब्द जाए दस्स। साचे प्रभ एह मोड़ मुड़ाया। तोड़ विछोड़ प्रभ जोड़ जुड़ाया। गुरसिख ना दुपड़ दौड़, प्रभ एका रंग रंगाया। देही चले कोढ़, साध संगत विच जिस जन हँकार रखाया। मानस जन्म ना निभे तोड़, प्रभ साचे अद्धविचकार रखाया। प्रभ साचे दी साची लोड़, वेला अन्त कलिजुग नेड़े आया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साध संगत बेड़ा आप बन्न्हाया। बेड़ा बन्न्हे बन्न्ह वखावे। गुरमुख साचे प्रभ कन्न सुणावे। तन मन गुरसिख मन्न जावे। सतिगुर पूरा दया कमावे। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, सतिगुर मनी सिँघ उपजावे। सर्ब जीआं प्रभ शब्द सुणाए। आप आपणा मुखवाक् लिखाए। अंग साक ना गुर को भाए। पाकी पाक प्रभ आप रहाए। खोल्हे ताक जो जन चरनी सीस निवाए। गुरसिख आत्म मार झात, प्रभ साचा विच समाए। अन्तकाल कलि कोई ना पुच्छे वात, छड्ड जाण भैण भ्रा माए। इक्क दिन आए अन्धेरी रात, सज्जण साक सैण सभ जगत तजाए। झूठयां छड्डया नात मात, लक्ख चुरासी गेड़ कटाए। प्रभ साचा देवे साची दात, गुरमुख साचे सोहँ सद रसना गाए। प्रभ साचा कोट उतारे पाप, अन्तकाल होए सहाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे विच जोती मेल मिलाए। साचा प्रभ वड लिखारी। साचा प्रभ जोत अधारी। साचा प्रभ आए जाए भगतन पैज संवारी। साचा प्रभ महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुणवन्त गुण विचारी। साचे प्रभ गुण विचारया। विच साधन सन्त चुण चरन लगा रिहा। साचे गुण सन्त मनी सिँघ प्रभ साचा माण दवा रिहा। प्रभ साचा शब्द लिखाए साध संगत सुण वक्त सुहा रिहा। साचा वक्त प्रभ सुहाउणा। बेमुखां प्रभ नष्ट कराउणा। रसन अजोड़ तोड़ वखाउणा। बचन अजोड़ बचन अमोड़ प्रभ सर्ब हटाउणा। प्रभ साचा सिख साचे दी लोड़, प्रभ साची सरन लगाउणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साध संगत सति शब्द सुणाउणा। शब्द लिखाए साध संगत प्रभ रिहा सुणाए। गुर अंगद जिउँ अंग लगाए। सन्त मनी सिँघ प्रभ आप तराए। भरम भुलेखा सर्ब कढाए। सृष्ट सबाई सरन लगाए। हँकारी जीव दर दुरकाए। उधरे पार जो चल आए सरनाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप आपणा सिर हत्थ टिकाए। साचा प्रभ सर्ब वरतंत। सार जाणे सर्ब जीव जन्त। गुरमुख साचे प्रभ तेरा पति पतिवन्त। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, माण दवाए सतिगुर बणाए मनी सिँघ सन्त । सतिगुर बणाया, साचा फ़रमाण धुर तों आया। बली बलवान होए सहाया। गुणनिधान भरम भुलेखा जीव कढाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा भेद आप खुल्हाया। साचा प्रभ दया कमाए। पंचम जेठ गुरपुरब मनाए। बुग्घीं जाए भाग लगाए। गुरसिख साचा प्रेम सिँघ प्रभ साचा जाए तराए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, झुग्गी बिदर जिउँ डेरा
लाए। वीह सौ नौं बिक्रमी पंज जेठ साध संगत मेल मिलाए। गुरपुरब गुर आप मनाए। प्रगट जोत दरस दिखाए। गुरमुख गुरसिख प्रभ आण तराए। मुड़िआ मोड़ प्रभ आप मुड़ाए। ना चढ़े तोड़ जन जो बेमुख हो जाए। गुरमुख होए बचन अमोड़, कोई ना दीसे थांएँ। गुरमुख साचे प्रभ चरनी जोड़, अन्तकाल कलि लए तराए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, वेला वक्त आपणा आप जुगो जुग सुहाए।।