पुस्तकालयभाग २

१७ विसाख २००९ बिक्रमी माता बिशन कौर दे गृह पिण्ड जेठूवाल

गुरसिख प्रभ आप तराए। गुरमुख साचे गुरसिख बणाए। गुरमुख गुर मुन रिख उपजाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप आपणी सरनी लगाए। गुरमुख प्रभ सरन लगाए। आत्म भिक्ख प्रभ नाम पाए। जगत तृष्ना प्रभ दे मिटाए। काहना कृष्ना जोत जगाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान गुरमुख साचे कलि तराए। गुरमुख गुर दर पाए। कर दरस आत्म तृप्ताए। गुरमुख हउमे ममता रोग गंवाए। गुरमुख गुर पूरा आत्म सोग सर्ब मिटावे। गुरसिख गुर साचा जोत सरूपी सद समावे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान आपणी कल आप वरतावे। जोत सरूपी गुरसिख समाया। गुरमुखां प्रभ भउ चुकाया। गुरमुखां जुगो जुग प्रभ सेव लगाया। गुरमुखां सोहँ फल साची चोग चुगाया। गुरमुखां महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान आपणा नाम जपाया। गुरमुखां प्रभ बूझ बुझाए। गुरमुखां प्रभ भेव दूज चुकाए। गुरमुखां प्रभ एका सूझ चरन रखाए। गुरमुखां बूझ निहकलंक सरन लगाए। गुरमुखां महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान जोत सरूपी मेल मिलाए। गुरमुखां प्रभ मेल मिलाया। मातलोक प्रभ आप वड्आया। गुरमुखां गुर दया कमाया। बांहों पकड़ गुर चरन लगाया। गुरमुखां प्रभ लाही माया। आप आपणे जिहा कराया। गुरमुखां प्रभ रोग चुकाया। सोहँ साचा जोग दवाया। गुरमुखां दरस अमोघ प्रभ आप दिखाया। साचा रस भोग आत्म संसा सर्ब मिटाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान गुरमुख साचे मेल मिलाया। गुरमुखां गुर देवे धीर। जोत प्रगटावे निहकलंक वड पीरन पीर। गुरमुखां प्रभ आत्म कुण्डा खुल्हावे सोहँ लावे तीर। गुरमुखां प्रभ भरे भण्डारे अमृत वंड, जिउँ बालक माता सीर। सृष्ट सबाई होए खण्ड खण्ड, चार कुन्ट पै जाए वहीर। बेमुखां आत्म होई रंड, अन्तकाल कलि लथ्थे चीर। एका जोत जगाए नव खण्ड, प्रभ माण गंवाए गौस औलीए पीर फ़कीर। निहकलंक प्रगटे जोत विच वरभण्ड, होए ना सहाई कोई दस्तगीर। कलिजुग मेट मिटाए सर्ब भेख पखण्ड, सोहँ देवे आत्म धीर। साचा शब्द चण्ड प्रचण्ड, कलिजुग करे अन्त अख़ीर। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान अन्तकाल कलि गुरमुखां कट्टे भीड़। गुरमुख गुर एका रंग। प्रभ दर मंगे साची मंग। साचा प्रभ आत्म चाढ़्हे साचा रंग। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अन्तकाल

कलि पार जाए लँघ। साचा प्रभ पार लँघाए। गुरसिखां बेड़ा बन्न्ह वखाए। साचा राग प्रभ कन्न सुणाए। पकड़े वाग सच मार्ग पाए। लागे ना दाग़ निहकलंक सच तेरी सरनाए । गुरमुख विरले कलि गए जाग, बेमुख गूढ़ी नींद सवाए। गुरसिख वड वड भाग, प्रभ आपणी सेवा लाए। शब्द लिखाया पहली माघ, सतिजुग साचे जन्म दवाए। कलिजुग जीव होए हँसों काग, साचा प्रभ गए भुलाए। सेज तजाए बाशक नाग, प्रभ विच मात दे आए। भोग लगाए जिउँ बिदर अलूणे साग, दर्योध्न माण गंवाए। निमाणयां निताणयां सोहँ शब्द सुणावे राग, साची धुन उपजाए। कलिजुग जीव माया तृष्ना जलाए आग, कोई ना होए सहाए। अन्त गुरमुख विरले कलि गए जाग, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान दया कमाए। गुरमुख गुर उपजाए पूरा। एका मार्ग लाए शब्द चलाए अनहद तूरा। भारत जोत जगाए निहकलंक वड सूरा। राउ रंक सरन लगाए, शब्द लिखाए ना होए अधूरा। प्रभ हरन फरन खुल्हाए, सोहँ देवे सति सरूरा । प्रभ जन्म मरन कटाए, अन्तकाल गुर सतिगुर पूरा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुखां जोत जगाए देवे नूरा। गुरमुखां प्रभ जोत जगईआ। सोहँ चढ़ाए साची नईआ। धरत मात जगत मईआ। भैण भ्रा चार वरन करईआ। आत्म शांत प्रभ करईआ। बैठ इकन्त जोत सरूपी जोत जगईआ। कलि साचा नात, निहकलंक सरनईआ। प्रभ वास कटाए गर्भ मात, जोती जोत मिलईआ। सोहँ देवे साची दात, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान एका दात सर्ब दवईआ। साचा दान गुर दरबारे। साचा प्रभ भरे भण्डारे। जो जन आए गुर चरन दुआरे। सरधा पूर प्रभ आत्म दु:ख निवारे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे पैज संवारे। गुरमुखां हरि काज संवार। देवे वड्याई विच संसार। गुरमुखां प्रभ जोत अधार। होए सहाई भगत वछल आप गिरधार। गुरसिखां प्रभ कर्म विचार। एका दिसाया सच दरबार। धरे जोत निहकलंक नर अवतार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे प्रभ जाए तार। गुरमुखां प्रभ तारनहारा। बेमुखां प्रभ करे ख्वारा। सोहँ शब्द चलाए खण्डा दो धारा। विच देह दो फाड़ कराए, साचा शब्द रक्खे सिर आरा। सृष्ट सबाई लए मार, चार कुन्ट चले खून फुहारा। सृष्ट सबाई चबाई दाढ़, प्रभ साचे दी साची कारा। गुरमुख साचे मात उपजाए लाड़, सोहँ देवे साची नारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान साचे शब्द चलाए साची धारा। साचा शब्द साची धार। साची जोत साचा आकार। एका जोत एका अधार। खोल्हे सोत जन आए चरन द्वार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, खाली भरे भण्डार। साचा प्रभ वड भण्डारी। गुरमुख चल आयण द्वारी। आत्म सुख उपजावे निहकलंक नर अवतारी। हउमे रोग गंवाए साचा नाम आत्म दे अधारी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान गुरमुखां जाए पैज संवारी। गुरसिखां गुर उपदेस्सया। जोत सरूपी किया वेस्सया।

सार ना जाणे ना कोई वखाणे भेव ना पाए ब्रह्मा विष्न महेषया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान प्रभ साचे को सदा आदेस्सया। साचा प्रभ सदा आदेस। आवे जावे जगत करावे साचा वेस। भगत जन जोत प्रगटावे, माण दवाए माझा देस। गुरमुख उपजाए सरन लगाए, जोत सरूपी सद प्रवेश। पकड़ उठावे अग्न जोत लगाए, चरन लगावे वड वड मृगेश। कलिजुग जीआं दोष लगावे, जोत सरूपी किया भेस। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा दर साचा घर सच दिसावे साचा देस। साचा प्रभ साचा राह। साचा प्रभ सद सद बेपरवाह। आदि अन्त जीव जाणे कोई ना। साध सन्त बणाए बणत, आत्म साची जोत जगा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत प्रगटाए निहकलंक धराए नां। निहकलंक कलि नाउँ धराया। एका डंक आप वजाया। द्वार बंक प्रभ सर्ब सुहाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, घनकपुरी कलि जामा पाया। घनकपुरी कलि जामा धार। निहकलंक आए सच अवतार। शब्द लिखाए जगत वरताए, आप आपणी पाए सार। वाक भविख्त सति कराए, साचे लेख जगत लिखाए, सोहँ शब्द चलाए कटार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कलिजुग आए जामा धार। जामा धारे पुरी घनक। आवे जावे जोत प्रगटावे विच मात बार अंक। गुरसिख समावे दरस दिखावे, जोत सरूपी लावे तनक। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान आत्म भरम चुकावे, संसा रोग मिटावे मनक। मन का रोग प्रभ चुकाए। आत्म सोग कोई रहण ना पाए। साचा रस भोग प्रभ सेव कमाए। होए ना कदे विजोग, सोहँ शब्द जन रसना गाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणी दया कमाए। साचा प्रभ दयावान। मेल मिलाए भगत भगवान। साचा प्रभ सोहँ देवे साचा दान। साचा प्रभ एका बख्शे चरन ध्यान। साचा प्रभ महाराज शेर सिँघ वड गुणी निधान। गुण निधान गुण किसे ना जाणयां। गुरमुख चतुर सुजान रंग साचा माणयां। साचा प्रभ सद मेहरवान, आप आपणे चलाए भाणयां। भगत जनां हरि देवे माणयां। जन आए चरन होए निमाणयां। आवण जावण चुकाए महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान्यां। आवण जावण प्रभ कटाया। अमृत मेघ सावण वरसाया। सोहँ साची देग प्रभ सच भण्डार खुल्हाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान सतिजुग सोहँ साचा जाम प्लाया। सोहँ साचा साची जीत। सोहँ उपजावे प्रभ चरन प्रीत। सोहँ तरावे भुल बख्शावे जो गई बीत। गुरमुख विरला रसना गावे, अमृत आत्म तीर्थ नाव्हे, देवे दरस प्रभ साचा मीत। सज्जण सुहेला गुरसिखां कराए साचा मेला, अचरज खेल पारब्रह्म कलि खेला। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, चरन लाग जीव हत्थ ना आवे वेला जो गया बीत। वेला गया हत्थ ना आणा। सृष्ट सबाई अन्त पछताणा। दे मिटाए सभ राजा राणा। भगत सहाई रैण सबाई प्रभ साचा रसना गाणा। वज्जी वधाई मिली वड्याई निहकलंक चरन सीस झुकाणा। साध संगत सद रसना गाई, पूरन मति प्रभ साचे पाई, शब्द

चलाए विच स्वास पवणा। आत्म स्वास पवण झुलार। साचा शब्द सच्ची धुन्कार। पूरा गुर पूरन भरे भण्डार। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, शब्द सुरत दे जाए तार। सुरत शब्द प्रभ मेल मिलाया। आत्म धुन प्रभ उपजाया। बजर कपाट प्रभ जंदा आप तुड़ाया। गुरमुख साचे विच ललाट, दीपक जोत जगाया। साचा नाउँ ना विके हाट, प्रभ दर मिले दुण सवाया । साचा शब्द जीव सद रसना राट, देवे दरस आप रघुराया । गुरमुख विरले प्रभ ल्या लाध, निहकलंक वेले अन्त होए सहाया। देवे वड्याई विच सन्तन साध, जो जन आए सरनाया। प्रभ शब्द लिखाए बोध अगाध, अगाध बोध बोध अगाध प्रभ आप अख्वाया। सृष्ट सबाई अन्तिम प्रभ सोध, साचा दीपक मस्तूआणे प्रभ जाए जोत जगाया। वड दाता वड सूर वड जोधन जोध, वड बोध ज्ञानीआं ध्यानीआं प्रभ देवे माण सवाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान गुरमुख साचे विच मात माण दवाया। साध संगत प्रभ किरपा कर। गुर संगत देवे प्रभ साचा वर। साध संगत प्रभ जोत धर। गुर संगत तराए अवतार नर। साध संगत प्रभ रोग हर। गुर संगत प्रभ किरपा जाए कर। साध संगत गुर चरन लाग जाए तर। गुर संगत रंगत रंगाए नाम साचे सर। गुर संगत संसा भउ चुकाए डर। गुर संगत दिखावे साचा घर। साध संगत खुल्हावे प्रभ आत्म साचा दर। गुर संगत प्रभ मेल मिलावे दरस दिखावे, जोत सरूपी जोत धर। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान गुर संगत किरपा जाए कर। साध संगत गुर साचा माण। गुर संगत बख्शे एका चरन ध्यान। साध संगत आत्म गंवाए सर्ब अभिमान। गुर संगत सोहँं देवे गुर साचा दान। साध संगत दर आई मंगत, देवे दरस आप भगवान। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा सर्ब जनां दा जाणी जाण। साध संगत प्रभ साचा संग। गुर संगत प्रभ रक्खे अंग। साध संगत कलि जाए पार लँघ। गुर संगत मानस जन्म ना होए भंग। साध संगत साचा प्रभ दर घर साचा मंग। गुर संगत दिसावे प्रभ ऊँचा दर, गुरसिख मूल ना संग। गुर संगत अमृत झिरना झिराए गंग। गुर संगत प्रभ होए सहाई कट्टे भुक्ख नंग। गुर संगत चढ़ाए प्रभ सोहँ मजीठी रंग। बेमुख जीव भन्नाए कलि जिउँ झूठी कच्च वंग। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, होए सहाई सदा अंग संग। साध संगत प्रभ सद प्रितपाल। गुर संगत प्रभ सार समाल। साध संगत चरन प्रीती निभे नाल। गुर संगत प्रभ परखी नीती आत्म वेखे साचा लाल । साध संगत सदा जग जीती, मुक्ख रखाया सिँघ पाल । कलिजुग औध अन्त अन्त अन्त कलि बीती, किरपा करे दीन दयाल। साध संगत प्रभ काया सीतल कीती, भगत रच्छक दीन दयाल। गुर संगत सद रहे जग जीती, प्रभ तोड़े जगत जंजाल। साध संगत आत्म रस गुर चरन दर पीती, सोहँ देवे सच्चा धन माल। गुर संगत सदा जग अतीती, आत्म दीपक प्रभ देवे बाल। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, आदि अन्त होए आप

रखवाल। साध संगत प्रभ आपे राखे। गुर संगत दर साचा भाखे। साध संगत लेख लिखाए अलक्खणा अलाखे। गुर संगत प्रभ मेल मिलाए, मेट वखाए जो लिखी बिधना माथे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान साध संगत तेरा सगला साथे। साध संगत तेरा सगला साथ। गुर संगत तराए त्रैलोकी नाथ। साध संगत रक्खे दे कर हाथ। गुर संगत लेख लिखाए प्रगट विच माथ। साध संगत प्रभ शब्द जणाए, सोहँ साची गाथ। गुर संगत प्रभ शब्द चढ़ाए, चलाया साचा राथ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साध संगत तेरा सगला साथ। साध संगत प्रभ सगला साथी। गुर संगत मिल्या प्रभ नाथ अनाथी। साध संगत कर दरस पाए वस्त सोहँ साची वाथी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान सर्ब कला समरथ, महिंमा अकथ्थ अकाथी। आप अकथ्थ ना कथया जाए। सोहँ साचा रथ प्रभ जगत चलाए। जीव जन्त प्रभ साची गथ, स्वास स्वास जन रसना गाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान सर्ब कला समरथ, गुर संगत आण तराए। गुर संगत प्रभ आण तराई। गुर संगत प्रभ रहे सरनाई। साध संगत प्रभ पूरन मति पाई। गुर संगत मन वज्जी वधाई। गुर पूरे गुर संगत जोत प्रगटाई। साध संगत प्रभ मिल्या सर्ब सुक्खदाई। गुर संगत देवे नाम वड्याई। साध संगत प्रभ बणाए भैणां भाई। गुर संगत प्रभ रिहा समाई। साध संगत प्रभ रचन रचाई। गुर संगत प्रभ लोहा कंचन बणाई। साध संगत महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान आपणी देवे आप सरनाई। साध संगत प्रभ सरनाई। गुर संगत प्रभ चरन लगाई। साध संगत हरि हरि हरि सद रसना गाई। गुर संगत प्रभ अबिनाशी चल घर आई। साध संगत सच धाम सुहाई। गुर संगत रैण सबाई प्रभ रसना गाई। साध संगत महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान स्वच्छ सरूप दरस दिखाई। साध संगत प्रभ साचा जाण। साचा प्रभ चरन धूढ़ देवे इशनान। साध संगत दर साचा प्रभ साचा देवे दान। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, गुणवन्त गुणी निधान। साध संगत गुर सतिगुर पाया। साध संगत साचा लेख धुरों प्रभ लिखाया। साध संगत प्रभ कलिजुग वेख चरन सेव लगाया। साध संगत जोत सरूपी जणावे भेख, दे दरस चिन्ता रोग मिटाया। साध संगत वड्याई वड नरेश, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान आपणी दया कमाया। साध संगत गुर पूरा पाया। गुर संगत प्रभ होए सहाया। साध संगत दु:ख रोग मिटाया। गुर संगत विजोग चुकाया। साध संगत हउमे रोग नेड़ ना आया। गुर संगत प्रभ चरन जोड़, दरगाह साची माण दवाया। साध संगत प्रभ साचे दी साची लोड़, वेले अन्त होए सहाया। साध संगत प्रभ होए सहाई। गुर संगत प्रभ दरगाह माण दवाई। साध संगत सच धाम बहाई। गुर संगत बख्शे आप रघुराई। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, साध संगत सचखण्ड निवास रखाई। साध संगत धाम न्यारा। गुर संगत सचखण्ड मुनारा। साध संगत एका जोत अकारा। गुर संगत एका

गोत एका दिसे निरँकारा। साध संगत घर साचे देवे अमृत भण्डारा। गुर संगत प्रभ देवे खोल्ह दस्म दुआरा। गुर संगत प्रभ देवे पवन हुलारा। साध संगत जोत सरूपी सद रक्खे आप पसारा। गुर संगत गुर सद सद सद बलिहारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका देवे सचखण्ड दुआरा। एका जोत प्रभ अकारा। बैठा अडोल आप निराधारा। रिहा तोल सर्ब संसारा। प्रभ अनमोल जीव ना पायण सारा। गुर संगत देवे पड़दे खोल्ह, चल आयण सच दरबारा। सोहँ शब्द वजाए ढोल, उपजे धुन्कारा। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, साध संगत तरावे रखावे चरन दुआरा। साध संगत गुर चरन बलिहारे। गुर संगत प्रभ पैज संवारे। साध संगत जुगो जुग प्रभ साचा तारे। गुर संगत वड वड्याई देवे आप गिरधारे। महाराज शेर सिँघ रक्खे पति, साध संगत जिउँ राणी तारा हरी चन्द नारे। किरपा करे आप गिरधार। एका जोत जगत करे अकार। मातलोक आए जामा धार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान निहकलंक अवतार। मातलोक प्रभ जामा पाए। भगत जनां प्रभ दया कमाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान जामा मातलोक विच पाए। साचा प्रभ बणत बणाए। साचा सोहँ शब्द चलाए। कलिजुग मदिरा मास अन्त कराए। गुरमुख साचे सन्त सोहँ रसना पिलाए। आप आपणा दरस दिखाए। भगत वछल दया कमाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप आपणी जोत जगाए। भगत वछल गुण निधाना। बेमुखां प्रभ करे बेहाला। आत्म अग्न लगाए जिउँ जोत ज्वाला। गुरमुखां प्रभ सद रखवाला। साचा प्रभ साचा घर। गुरमुख मंगे साचा वर। कलिजुग मानस जन्म ना जाए हर। प्रभ पुजाए साचा घर। साचा घर सच्चा घर बाहर। साचा जगत करे अकार। तीन लोक इक्क आधार। मातलोक प्रभ वरतार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका जोत आप निरँकार। प्रभ जोत कोई भेव ना पावे। गुरमुख साचे प्रभ दया कमावे। आप आपणा दरस दिखावे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, थिर घर वासी थिर घर रहावे। दर घर प्रभ आप बणाया। दु:ख भुक्ख प्रभ सर्ब गंवाया। सच दान प्रभ झोली पाया। रसन स्वास स्वास चलाया। गुरमुख आत्म सद वास रखाया। महाराज शेर सिँघ दया करे एका दरस निहकलंक दरसाया। निहकलंक दरस दिखावे। आत्म साची जोत जगावे। आत्म तृखा सर्ब मिटावे। प्रगट जोत दरस दिखावे। साध संगत सदा संग रहावे। निजानंद अमृत मेघ वरसावे। नाभ कँवल प्रभ मुख खुल्हावे। एका बूंद कँवल टिकावे। दस्म दुआर प्रभ खोल्ह वखावे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत सरूपी जोत जगावे। जोत सरूपी जोत जगाया। आप आपणा भेद खुल्हाया। सोहँ साचा शब्द चलाया। सोहँ साचा नाद वजाया। बोध अगाध प्रभ शब्द लिखाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान कलि मांहि आया। जोत निरँजण विच मात दे आए। दुखी जीव जगत बिल्लाए। प्रभ अबिनाशी नज़र ना आए। आप आपणी

बणत बणाए। लक्ख चुरासी गेड़ लिखाए। अन्तकाल धर्म राए दे सजाए। महाराज शेर सिँघ सद निवास रखाए। गुरसिख प्रभ बणत बणाए। आत्म साची जोत जगाऐ। सोहँ शब्द धुन उपजाए। निज घर वासी निज मांहि समाए। गुरमुख विरले प्रभ सरन लगाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप आपणी जोत जगाए। निहकलंक कलि अवतारे। मातलोक प्रभ जामा धारे। सृष्ट सबाई करे ख्वारे। एका जोत जगे निरँकारे। सोहँ शब्द चले खण्डा दे धारे। कलिजुग जीआं पार उतारे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान कोई ना पावे सारे। साचा प्रभ किरपा धार। जोत निरँजण मात करे अकार। सिँघासण बैठे जोत सरूप निराधार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान कलिजुग खेल करे अपार। कलिजुग प्रभ खेल खलाउणा। जोत सरूपी जामा पाउणा। कलिजुग जीवां भरम भुलाउणा। गुरमुख साचे मानस जन्म सुफल कराए। निहकलंक चरनीं सीस निवाउणा। कलिजुग जीव रहे वेखा वेख, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सोहँ बाण लगाउणा। शब्द बाण प्रभ लगाए। चार कुन्ट हाहाकार कराए। कलिजुग जीव सर्ब बिल्लाए। दु:ख भुक्ख सर्ब सताए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणी खेल आप वरताए। साचा प्रभ खेल वरताए। कलिजुग अन्तिम अन्त कराए। गुरमुख विरले सन्त प्रभ चरन लगाए। देवे वड्याई विच जीव जन्त जिस आपणा भेव खुल्हाए। गुरसिख मिल्या साचा कन्त, जोत सरूपी मेल मिलाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दरगाह साची माण दवाए। घनकपुरी मिले वड्याई। प्रभ अबिनाशी जोत जगाई। जोत निरँजण प्रभ मात प्रगटाई। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान निहकलंक, कलि जामा पाई। घनकपुर धाम न्यारा। घनकपुर हरि का दुआरा। घनकपुर चार वरन दिसावे साचा दरबारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत जगाए अगम्म अपारा। घनकपुर प्रभ दे वड्आया। सतिजुग साचा माण दवाया। चार वरन इक्क धाम बहाया। पूरन कर्म प्रभ आप कराया। घनईआ शाम विच मात दे आया। रमईआ राम निहकलंक नाम धराया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, घनकपुरी प्रभ भाग लगाया। आप आपणी जोत प्रगटाए। सन्त मनी सिँघ दरस दिखाए। नेत्र तीजा खोल्ह वखाए। सतिगुर गुर सति इक्क जोत रहाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सोहँ शब्द उपजाए। सोहँ शब्द चले अबिनाशा। सोहँ सर्ब चले स्वासा। प्रभ अबिनाशी किया वासा। चरन प्रीती देवे साची रहरासा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सन्त जनां करे बन्द खलासा। सन्त जनां प्रभ धुन उपजाए। सन्त जनां प्रभ सेवा लाए। सन्त जनां प्रभ सरन लगाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप आपणी सेवा लाए। साचा सन्त प्रभ आप उधारे। किरपा करे आप गिरधारे। आत्म देवे शब्द अधारे। करोड़ तेतीस खड़े रहण दुआरे। देवी देव होए चरन पनिहारे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान सोहँ देवे नाम अधारे। सोहँ शब्द अधार दे, प्रभ

शांत कराया। गुरमुख साचे दरस अपार दे, प्रभ आपणी सरन लगाया। बेमुख दर घर आए नाचे, साचा प्रभ नज़र ना आया। गुरमुख विरला सोहँ रसना वाचे, आत्म प्रभ साची जोत जगाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान अज्ञान अन्धेर सर्ब मिटाया। अज्ञान अन्धेर प्रभ मिटाया। जोत सरूपी विच समाया। गुरमुख साचे सद प्रभ दया कमाया। होया मेल भगत भगवन्त, सन्त मनी सिँघ महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान दरस दिखाया। सन्त मनी सिँघ दरस दिखाया। आत्म साची जोत जगाया। भरम भुलेखा सारा लाहया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान साची धुन शब्द उपजाया। साचा प्रभ धुन उपजाए। जोत सरूपी शब्द चलाए। कलिजुग जीव लेख लिखाए। कलिजुग झूठा भेख मिटाए। सतिजुग साचा मार्ग लाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, घनकपुरी विच जामा पाए। साचा प्रभ कर्म कमाए। झूठी देह जगत तजाए। जोत सरूपी विच सिख समाए। बेमुखां प्रभ दिस ना आए। गुरमुखां प्रभ दरस दिखाए। मदिरा मास जो जन तजाए। सोहँ स्वास स्वास सद रसना गाए। प्रभ अबिनाश जोत सरूप दरस दिखाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सर्ब जनां दी आस पुजाए। ऊँचा दर ऊँचा दरबारा। एका जोत एकँकारा। निर्मल जोत जगे अपारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान सर्ब जनां दी जाणे सारा। सर्ब जनां प्रभ जाणे सार। प्रभ अबिनाशी रूप अपार। जीव जन्त जोत अधार। एका आप एकँकार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सच्चा आप सच्चा दरबार।