पहली सावण २००९ बिक्रमी मेरठ छाउणी
गुरमुख वेख गुर विचारे। गुर साचे दी साची कारे। एका जोत आप निरँकारे। जुगो जुग विच मात लए अवतारे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जामा घनकपुरी विच धारे। जामा धारे घनकपुर। प्रभ अबिनाशी साचा गुर। गुरमुख साचे दर आयण तुर। बेमुख खाली हत्थ जायण मुर। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, चरन लगाए करोड़ तेतीस सुर। करोड़ तेतीस चरन लगाए। एका जोत आप जगाए। तीन लोक प्रभ रिहा समाए। मात पताल अकाश प्रभ आप उपाए। किया सर्ब घट वास, जोत सरूपी दिस ना आए। अन्तकाल कलिजुग कर जाए नास, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कलि जामा पाए। साचा प्रभ जामा पाए। जुगो जुग जन भगत उपाए। आपणी खेल आप रचाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अन्तकाल कलिजुग घनकपुरी विच भाग लगाए। घनकपुरी प्रभ भाग लगाणा। जोत सरूपी दीप जगाणा। चार वरन प्रभ सरन लगाणा। साचा धाम निहकलंक विच मात उपजाणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सोहँ साचा डंक चार कुन्ट वजाणा। एकँकार एका अंक कराणा। आप आपणा नाम जपाणा। सोहँ विच संसार रखाणा। चार वरन रसना गाणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, चार कुन्ट जै जै जैकार प्रभ कराणा। जै जै जैकार प्रभ कराए। तीन लोक जोत जगाए। सुरपति राजा इन्द प्रभ उठाए। देवे शब्द ज्ञान वाली हिन्द प्रभ सरन लगाए। एका देवे चरन ध्यान, एका दूजा भउ चुकाए। एका दूजा भउ चुकाए, आत्म देवे ब्रह्म ज्ञान घनईआ शाम नज़री आए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप आपणा सिर हत्थ टिकाए। आपणा हत्थ सिर आप टिकाए। जोत सरूपी दरस दिखाए। अन्ध अंध्यार सर्ब मिटाए। आत्म साचा ज्ञान दवाए। जोत सरूपी विच समाए। आप आपणी बूझ बुझाए। साचे मार्ग वाली हिन्द लगाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सतिजुग साची बणत बणाए। सतिजुग साचा प्रभ साचे लावणा। एका मार्ग जगत चलावणा। वरन बरन सर्ब मिटावणा। राउ रंक इक्क करावणा। राजा राणा तख्तों लाहवणा। आपणा हुक्म आप वरतावणा। वड प्रताप आप धरावणा। सोहँ शब्द जगत चलावणा। साचा हुक्म शब्द सुणावणा। वाली दो जहान निहकलंक अख्वावणा। जोत सरूपी कर्म कमावणा। सर्ब भरम आप मिटावणा। साचा कर्म जगत करावणा। एका धर्म मात रखावणा। साचा बरन निहकलंक
सरन धरावणा। ना होए मरन, प्रभ दया कमावणा। खुल्ले हरन फरन, जिस दर्शन पावणा। कलिजुग जीव दु:ख अन्त भरन, मदिरा मास जिस मुख रखावणा। गुरमुख प्रभ चरन लाग तरन, जन्म मरन गेड़ कटावणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नाउँ धरावणा। निहकलंक नाउँ धराए। जोत सरूपी जामा पाए। साची जोत जगत जगाए। गुरमुख साचे प्रभ उपजाए। साधां सन्तां प्रभ नज़री आए। एका कन्ता दया कमाए। दिवस रैण जो रहे गाए। आपणे भाणे आप रहाए। सुघड़ स्याणे आप बणाए। कलिजुग जीव अन्जाणे आप भुलाए। भुल्ले डुल्ले दर ना आए। प्रभ अबिनाशी नज़र ना आए। साचा प्रभ कोई सार ना पाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक कलि जामा पाए। मातलोक आए कलि धार। निहकलंक ल्या अवतार। बेमुख सुत्ते पैर पसार। गुरमुखां देवे चरन प्यार। आपे आप करे विचार। बेमुखां डोबे विच मँझधार। गुरसिखां बेड़ा कर जाए पार। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, निहकलंक नरायण नर अवतार। निहकलंक अवतार नर। चरन लाग गुर संगत जाए तर। खाली भण्डारे प्रभ जाए भर। बेमुखां दर आए डर। गुरसिखां आत्म उपजे हरि हरि हरि। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मात जोत प्रगटाए बणाए साचा दर। साचा दर सच्चा दरबार। धरे जोत आप करतार। गुरसिखां प्रभ पावे सार। बेमुख दर आए जाए झक्ख मार। जोत सरूप महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सतिजुग साचा लाए, कलिजुग आया जामा धार। जामा धारे पार उतारे। जन आए चरन दुआरे। किरपा करे आप गिरधारे। देवे दरस गुरसिख प्यारे। जगाए जोत विच झूठे देह मुनारे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर अवतारे। जामा धारया काज संवारया। भगत उधारया शब्द लिखारया। जोत सरूपी खेल वरतारया। आपणा आप छुपा रिहा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणा वक्त आप सुहा रिहा। आपणा वक्त आप सुहाया। भगत जनां प्रभ सरन लगाया। तारन तरन आप अख्वाया। मरन डरन भउ चुकाया। जोत सरूपी प्रगट जोत महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दरस दिखाया। साचा प्रभ अचरज खेल, साचा मेल भगत भगवान। रसना गायण गुण गुणी निधान। देवे वड्याई वाली दो जहान। दिवस रैण गुरमुख साचे प्रभ साचे चरन ध्यान। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, सर्ब जीआं करे पछाण। आप पछाणे भगत अञ्याणे। दर प्रभ आयण होए निमाणे। देवे माण चतुर सुजाने। साचे दर दरबान प्रभ सरन लगाणे। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा जो जन चरनी डिगे आणे। चरन आए सीस झुकाए। हँकार गंवाए भुल बख्शाए। मदिरा मास तजाए आगे प्रभ मार्ग पाए। सोहँ नाम झोली पाए। स्वास स्वास रसन जपाए। होए दास दरस दिखाए। पुरख अबिनाश महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान दया कमाए। आत्म सुख प्रभ साचे धरया। प्रभ साचे दी सरनी परया। सुक्का काष्ट प्रभ करे हरया। महाराज शेर सिँघ
विष्नूं भगवान, जो जन सरनी परया। जगत तृष्ना बहुत तरसाया। चरन आए बहुत घिगराया। आपणी भुल आप बख्शाया। लिख्या लेख प्रभ मोड़ मुड़ाया। गया ना हुल्ल प्रभ फल फुल्ल लगाया। कीनी सेव अतुल्ल प्रभ दया कमाया। डाल्ही टुट्टा फल प्रभ फेर लगाया। सिँघ दलबीर जन्म दवाया। पिता पूत सच्चा सपूत मात प्रगटाया। सिँघ भजन सुत सुखदाया। दु:ख भुक्ख रोग मिटाया। भगत भगवन्त दया कमाया। नाम कुलवन्त सिँघ आप रखाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पहली सावण प्रगट जोत गुरमुख साचे तेरा नाउँ जगत रखाया। गुरमुख गुरसिख कदे ना भुल्ल। प्रभ अबिनाशी सदा अतुल्ल। कलिजुग अन्त ना जाणा रुल। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरसिख सतिजुग उपजावे कँवल फुल्ल। गुरमुख साचा, आप जगा रिहा। किरपा कर आप गिरधारया। कलि बेड़ा प्रभ साचे पार उतारया। पहली सावण प्रगट जोत, प्रभ साचा शब्द लिखा रिहा। आप उपजाए साची जोत, प्रभ अज्ञान अन्धेर मिटा रिहा। दुरमति मैल आत्म धोत, अमृत साचा जाम पिला रिहा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे, जोती मेल मिला रिहा। दरस दिखाए आप प्रभ, गुरसिख किरपा धार। हरस मिटाए आप प्रभ, जोत जगाए अपर अपार। तरस कमाए आप प्रभ, गुरमुखां देवे शब्द अधार। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, एका बख्शे चरन प्यार। चरन प्यार साची रीती। गुरमुख बख्शे सच प्रीती। देवे दरस मिटाए हरस, काया सीतल कीती। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन भुल बख्शाए चरन लगाए दया कमाए गुरमुख तराए पिछे जो जन कीती। जीव अन्जाणा प्रभ सतिगुर स्याणा। आपे देवे चरन ध्याना। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा देवे आत्म ब्रह्म ज्ञाना। सोहँ शब्द साची धारा। गुरमुख विरला पावे सारा। आत्म जोत जगे अपारा। एका धुन एका धुन्कारा। एका सुन्न खोल्हे दुआरा। गुरमुख साचे जन प्रभ देवे दरस अगम्म अपारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे खोल्ह देवे दस्म दुआरा। दस्म दुआर आप खुल्हाए। निज घर वासी निज घर जोत जगाए। नाड़ी बहत्तर होए रुशनाए। गुरसिख साचा प्रभ दर्शन पाए। बेमुख जीव रहे बिल्लाए। प्रभ अबिनाशी नज़री ना आए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत सरूपी विच समाए। जोत सरूपी जोत समईआ। बेमुखां डुबाए कलिजुग नईआ। गुरसिखां सिर आप प्रभ विच मात हत्थ रखईआ। साची दरगाह प्रभ साचा माण दवईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कलिजुग प्रगट दरस दिखाए साँवल सुंदर काहन घनईआ। साँवल सुंदर रूप बणा के। जोत सरूपी गुरसिख समा के। बेमुखां प्रभ दिस ना आए, गुरमुख सिर रक्खे हत्थ टिका के। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जुगो जुग जामा विच मात दे पा के। एका जोत आप अकारे। एका जोत आप निरँकारे। एका जोत पसर पसारे। एका जोत विच संसारे। एका जोत प्रभ वरतारे। महाराज शेर सिँघ
विष्नूं भगवान, जुगो जुग जामा विच मात दे धारे। एका जोत आदि अन्त। एक जोत भगत भगवन्त। एका जोत गुरमुख साचे सन्त। एका जोत प्रभ जगाए लक्ख चुरासी विच रखाए साचो साच प्रभ इकन्त। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरसिख बणाए साची बणत। साची बणत आप बणाए। जोत सरूपी जोत जगाए। एका जोत अधार रखाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, थिर घर वासी थिर घर निवास रखाए। थिर घर प्रभ का वास। जगे जोत प्रभ अबिनाश। सृष्ट सबाई रक्खे वास। जन भगतां प्रभ होए दास। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जो जन जपे स्वास स्वास। स्वास स्वास रसना जप। प्रभ उतारे तीनो तप। कोट उतारे प्रभ साचा पप। सोहँ देवे प्रभ साचा जप। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत प्रगटाए दरस दिखाए आपणा अप। आपणा आप आप उपाए। आप आपणी बणत बणाए। जीव जन्त कोई भेव ना पाए। प्रभ इकन्त सच घर रहाए। गुरसिख साचे सन्त प्रभ पकड़ उठाए। बेमुखां पाए माया बेअन्त, कलि गहरी नींद सुवाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कलिजुग वेले अन्त बेमुखां दे सजाए। वेला अन्त अन्त कलि आया। निहकलंक कलि जामा पाया। जोत सरूपी भेख वटाया। गुरसिख वेख प्रभ साचा दया कमाया। जगत लिखाए लेख, सृष्ट सबाई रही वेखा वेख, प्रभ अबिनाशी नज़र ना आया। जोत सरूपी प्रभ का भेख, गुरमुख साचे विच समाया। अन्तकाल कलिजुग आया जोत सरूप विच मात दे आया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणा भाणा आप वरताया। आपणा भाणा आप वरताए। राजे राणे तख्तों लाहे। सुघड़ स्याणा आप अख्वाए। गुण निधान कोई सार ना पाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कलिजुग जीव सर्ब भुलाए। अलख अलक्खणा ना लख्या जाए। दु:ख सुख आप वखाए। गुरमुख साचे प्रभ आप तराए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अन्तकाल कलि मात जोत प्रगटाए। मातलोक प्रभ दीप जगाणा । एका जोत एका रंग चार कुन्ट प्रभ लगाणा। एका गोत सृष्ट सबाई प्रभ कराणा। दुरमति मैल धोत, सोहँ साचा नाम जपाणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सतिजुग साचा मार्ग लाणा। आपणा आप आप उपाए। आपणा शब्द आप लिखाए। सतिजुग साचा मार्ग लाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अन्तिम अन्त कलि कर आपणी खेल दिखाए। साचा खेल आप वरताए। साचा मेल आप कराए। बिन बाती बिन तेल गुर साचा जोत जगाए। बेमुखां बेड़ा शौह दरया ठेल, नर्क निवास रखाए। पारब्रह्म अचरज खेल, कलिजुग जीव भेव ना पाए। भगत भगवान हो जाए मेल, सोहँ साचा जन रसना गाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप आपणा सिर हत्थ टिकाए। सोहँ गाया प्रभ उपाया। सोहँ गाया प्रभ साचा पाया। सोहँ गाया दर द्वार प्रभ आया। सोहँं गाया गुरमुख साचे प्रभ साचा कर्म कमाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका काम एका नाम
एका जाम सतिजुग साचे मुख चुआया। सोहँ साचा सच कर जाण। सोहँ साचा गुण निधान। सोहँ गावे दर परवान। सोहँ देवे आप वड बली बलवान। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, वाली दो जहान। सोहँ साचा गुरसिख उपजा के। स्वास स्वास रसन जपा के। नास नास नास दु:ख दर्द नास करा के। वास वास वास निज घर वासी निज घर वास रखा के। रास रास रास गुरमुख साचे मानस जन्म प्रभ रास करा के। वास वास वास प्रभ आपणा आप विच वास करा के। महाराज शेर सिँघ होए सहाई देवे वड्याई, उधरे पार जन रसना गा के। सोहँ गावणा सर्ब सुख पावणा। आत्म वसावणा। जोत सरूपी आत्म साचा दीप जगावणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दया कमाए छत्र झुलाए गुरसिख उप्पर सीस उनन्जा पवणा। सोहँ तेरा सच वरतार। कलिजुग कूड़ होए ख्वार। निहकलंक लए अवतार। सतिजुग वरतावे विच संसार। सति पुरख उपजावे सभ नर नार। एका जोत जगावे साची देवे शब्द धुन्कार। एका मार्ग लावे दरस दिखावे दूसर कोई नज़र ना आवे बिन साचे करतार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, प्रगटे जोत विच मात कृष्न मुरार। कृष्न मुरारी भगत उधारी। जाए दर आए पैज संवारी। प्रभ साचे दी साची कारी। एका जोत एका गोत विच मात वरतारी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर अवतारी। आया जग पित मात। सोहँ देवे जन भगतां साची दात। सतिजुग उपजावे रखावे प्रगटावे धरावे साची करामात। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरसिखां दिसावे साच चरन नात। साचा नात गुर चरन रखाए। गुरसिख साचा प्रभ दर आए। हरन फरन प्रभ आप खुल्हाए। तीजा लोयण खोल्ह वखाए। खोल्हे सुन्न शब्द जणाए। बेमुख तरसण प्रभ दिस ना आए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुखां सोहँ साचा नाम जपाए। सोहँ साचा नाम धरईआ। सतिजुग चलाई साची नईआ। चार वरन कराए एका भैणां भईआ। प्रभ चरन लगाए आत्म मैल सर्ब धवईआ। दर दरबान रखाए एका राग कन्न सुणईआ। भगत भगवान मेल कराए, शब्द सुरत साची धुन उपजईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सतिजुग साचा मार्ग लवईआ। सतिजुग साचा मार्ग लाए। सोहँ शब्द मुख रखाए। मात कुक्ख प्रभ बाल जणाए। उलटा रुक्ख दु:ख ना पाए। साचा सुख आप वखाए। तृष्ना भुक्ख जीव गंवाए। उज्जल मुख विच जगत कराए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जो जन रसना गाए। सतिजुग साचा जगत चला के। साचा शब्द आप टिका के। चार वरन प्रभ दर बहा के। सोहँ शब्द जै जै जैकार करा के। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक कलि नाउँ धरा के। निहकलंक तेरी वड्याई। कलिजुग अन्तिम अन्त कराई। जीव जन्त कोई वेख ना पाई। आप आपणी बणत बणाई। साधन सन्त प्रभ रिहा जणाई। आदिन अन्त गुरसिख समाई। साचा कन्त आप रघुराई। माया बेअन्त सृष्ट
प्रभ पाई। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अचरज खेल आप कलि वरताई। आपे खेले आपे मेले। आप बणाए आपणे चेले। जोत प्रगटाए आप आपणे अन्त वेले। गुरमुख साचे सति पुरख बणाए, साचे सज्जण सुहेले। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अचरज खेल आप प्रभ खेले। साचा खेल आप खिलाया। गुरमुख साचे मेल मिलाया। बेमुखां गया वेला हत्थ ना आया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत सरूप प्रगट जोत निहकलंक सोहँ साचा डंक वजाया। प्रभ साचा साचा डंक। सोहँ सुणाए प्रभ राउ रंक। गुरमुख वड्याए जिउँ राजा जनक। आप लगाए जोत सरूपी साची तनक। एका जोत जगाए आप आपणा विच टिकाए सोहँ रखाए आत्म साचा मनक। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जुगो जुग जामा पाए विच मात बार अनक। अनक बार बार अनक। कलिजुग जोत प्रगटाए विच पुरी घनक। गुरमुख साचे मेल मिलाए। आप लगाए साची तनक। महाराज शेर सिँघ तेरी वड्याई गुरमुखां बणाए साची बणत। सच घर दीपक प्रगास्सया। प्रभ पाया पुरख अबिनाशया। सर्ब घट घट किया वास्सया। सोहँ जपावे स्वास स्वास्सया। मानस जन्म करावे रहिरास्सया। गुरसिख होए चरन दास्सया। बेमुख दर तों जाए नास्सया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरसिख तेरे हिरदे वास्सया। साचा प्रभ हिरदे वास। साचा प्रभ सद रहे पास। साचा प्रभ होए दास। साचा प्रभ ना जाए विनास। साचा प्रभ सदा अबिनाश। साचा प्रभ, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे जप स्वास स्वास। साचा प्रभ सच घर आया। साचा प्रभ बूझ बुझाया। साचा प्रभ आत्म भेव गूझ खुल्हाया। साचा प्रभ एका दूज मिटाया। साचा प्रभ महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, चरन लूझ गुरसिख सुख पाया। साचा प्रभ सदा अतीता। साचा प्रभ परखे नीता। साचा प्रभ गुरमुख साचे एका देवे चरन प्रीता। साचा प्रभ कर दरस गुरसिख आत्म होए सीता। साचा गुर महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, चरन लाग मानस जन्म गुरसिख साचे कलिजुग जीता। साचा प्रभ दया नंद। साचा प्रभ आत्म उपजावे परमानंद। साचा प्रभ दु:ख कटाए बन्द बन्द। साचा प्रभ गुरसिख उपजावे सतिजुग साचे चन्द। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, बेमुखां दिस ना आए कलिजुग होए भाग मन्द। साचा प्रभ साचा रूप। साचा प्रभ जोत सरूप। साचा प्रभ महिंमा अनूप। साचा प्रभ कलि जोत प्रगटावे, सतिजुग साचा मार्ग लावे वड भूपन भूप । महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका जोत जगाए करे रुशनाए विच मात अन्ध कूप। साचा प्रभ जोत जगाए। साचा प्रभ करे रुशनाए। साचा प्रभ होए सहाए। साचा प्रभ दु:ख रोग मिटाए। साचा प्रभ आत्म चिन्ता सोग मिटाए। साचा प्रभ गुरमुख साचे दरस अमोघ वखाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप आपणी दया कमाए। साचा प्रभ सति दातारा। साचा प्रभ आप निरँकारा। साचा प्रभ जोत अधारा। साचा प्रभ सद निराहारा। साचा
प्रभ आप गिरधारा। साचा प्रभ राम अवतारा। साचा प्रभ कृष्न मुरारा। साचा प्रभ निहकलंक नरायण नर अवतारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अन्तकाल कलिजुग एका जोत जगाए प्रगटाए विच संसारा। साचा प्रभ वड संसारी। साचा प्रभ वड भण्डारी। साचा प्रभ भगत उधारी। साचा प्रभ बेमुखां करे ख्वारी। साचा प्रभ कलिजुग जोत जगाए एका एक एकँकारी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कलिजुग आया जामा धारी। साचा प्रभ दीन दयाल। साचा प्रभ भगत वछल रच्छक आप कृपाल। साचा प्रभ आत्म जोत गुरसिख देवे बाल। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सर्ब जीआं दी सार समाल। साचा प्रभ पाए सार। साचा प्रभ जाए तार। साचा प्रभ देवे नाम अधार। साचा प्रभ गुरमुख बख्शे चरन प्यार। साचा प्रभ आत्म जोत करे उज्जयार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका रंग रंगाए एका नाम जपाए एका मार्ग लाए सर्ब संसार। साचा प्रभ सच घर आया। मातलोक गुर धाम बहाया। आप आपणा प्रभ प्रगटाया। जोत सरूप प्रगट जोत सिँघासण डेरा लाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अन्तकाल कलि तेरा बेड़ा बन्न्ह वखाया। गुरसिख तेरा बेड़ा बन्न्ह। सोहँ देवे माल धन्न। गुरमुख साचे ना लग्गे कदे संन्ह। साचा प्रभ एका राग सुणावे कन्न। गुरमुख साचे तेरी आत्म जाए मन्न। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत सरूप वड भूपन भूप विच अन्ध कूप देवे दरस प्रगट जोत गुरसिख बणाए साचे जन। साचा प्रभ साचा दर। साचा प्रभ साचा देवे वर। साचा प्रभ गुरसिख पुचावे साचे घर। साचा प्रभ निहकलंक अवतार नर। साचा प्रभ मातलोक आया जामा धर। साचा प्रभ कलिजुग जीव मानस जन्म गए हर। साचा प्रभ महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरसिख साचे चरन लाग जायण तर। साचा प्रभ तारनहार। साचा प्रभ इक्क करतार। साचा प्रभ जीव जन्त अधार। साचा प्रभ वड पसर पसार। साचा प्रभ महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि अन्त अन्त आदि एका एकँकारा। एका रंग आप रंगाए। साचा प्रभ सच कर्म कमाए। सच सुच्च दी जोत जगाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सतिजुग साचा मार्ग लाए। सतिजुग तेरा जन्म दवाया। प्रभ साचे सच कर्म कमाया। सर्ब जनां दा भरम मिटाया। एका ब्रह्म आप उपाया। साचा कर्म आप लिखाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सोहँ साचा दान तेरी झोली पाया। सतिजुग देवे साचा दान। विच मात प्रभ देवे साचा माण। गुरमुख साचे सन्त उपाए, आत्म देवे ब्रह्म ज्ञान। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप जोत प्रगटाए खेल करे बिधनान। आपणी जोत आप जगाए। वेला वक्त आप सुहाए। साची लिख्त रिहा लिखाए। वाक भविख्त सति वरताए। लिखी लिख्त मिट ना जाए। निहकलंक नाम धराए। जोत सरूपी जामा पाए। छड्ड देह गुरसिख समाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अचरज खेल कलि आप वरताए। कलिजुग तेरी होए अख़ीर। सोहँ शब्द चलाया
तीर। माण गंवाए अठसठ तीर्थ नीर। रहण ना पाए फ़कीर पैगम्बर औलीआ पीर। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, चार कुन्ट पवाए वहीर। सोहँ शब्द प्रभ चलाया। एका डंक आप वजाया। राउ रंक प्रभ सुणाया। द्वार बंक कोई रहण ना पाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अन्तकाल कलिजुग आपणा खेल आप रचाया। कलिजुग अन्तिम अन्त कराए। गुरमुख साचे सन्त जगाए। बेमुख जीव रहे बिल्लाए। चार कुन्ट पै जाए दुहाए। ईसा मूसा मुहम्मदी प्रभ दे खपाए। कोई ना रहे अहमदी प्रभ दे मिटाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कलिजुग अन्तिम अन्त कराए। कलिजुग अन्तिम अन्त कराणा। प्रभ साचे दा साचा भाणा। जोत जगाए वाली दो जहानां। वेला अन्तिम अन्त कराए वेद पुरानां। कलिजुग कोई रहण ना पाए प्रभ मिटाए अंज़ील कुरानां। एका शब्द प्रभ चलाए, जोत सरूपी पहरया बाणा। एका नाम जगत चलाए, सोहँ देवे गुण निधाना। ऊँच नीच इक्क थां बहाए, कोई ना दिसे रंक राजाना। एका छत्र सीस झुलाए, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवाना। एका छत्र झुल्ले सीस। प्रगटे जोत निहकलंक जगदीस। जगत मिटाए भेस बीस इकीस। प्रभ साचा जीव जन्त ना कोई करे रीस। अन्तकाल कलिजुग प्रगट जोत निहकलंक सृष्ट सबाई जाए पीस। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका शब्द उपाए जगत सुणाए, मात तराए दे वड्याए दूसर ना कोई दीस। ना कोई दूसर ना कोई दोआ। एका प्रभ जगत जोत बलोआ। जोत प्रगटाए करे रुशनाए निहकलंक तीन लोआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, डंक वजाए रिहा सुणाए, गुरसिख जगाए, आत्म तृखा मिटाए, जगत दु:ख गंवाए, साचे लेख लिखाए, बेमुख कलि रिहा सोया। बेमुख जीव दर दुरकारी। प्रभ साचा अन्तिम करे ख्वारी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पावे नर्क मँझारी। बेमुख जीव आपणा आप पछाण। सोहँ शब्द प्रभ मारे बाण। झूठा चुकावे जगत माण। अन्तकाल कलि जायण पछताण। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, सर्ब जीआं दा जाणी जाण। आपे जाणे आप वखाणे। आप चलाए आपणे भाणे। माण गंवाए राजे राणे। पकड़ लगाए चरन अञ्याणे। जो जन होए चरन निमाणे। दरगाह साची दर परवाने। मानस जन्म सुफल कराने। साचा प्रभ आत्म साची जोत जगाणे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कोई भेव ना जाणे। कलिजुग भेव ना पाया। वड देवी देव नज़र ना आया। साची सेव ना चरन कमाया। काम क्रोध मोह रसन हलकाया। मदिरा मास मुख रखाया। मात कुक्ख कलंक लगाया। साचा प्रभ मनों भुलाया। आपणा आप दिस ना आया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साची दरगाह दर दुरकाया। साची दरगाह सच दरबारा। चले चलावे आप निरँकारा। एका जोत अगम्म अपारा। प्रभ साचे दा सच दुआरा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एकम एक एक अनेक एका इक्क आप करतारा। एका एक एक करतार। एका जोत
आप अपर अपार। एका जोत प्रभ गिरधार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जुगो जुग जोत सरूप विच मात आए जामा धार। जामा धारे प्रभ निरँकारे। विच संसारे भगत उधारे सृष्ट सँघारे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सद सद सद चरन बलिहारे। चरन बलिहारी प्रभ गिरधारी। इक्क निरँकारी जोत न्यारी। वड संसारी गुरमुख आत्म करे उज्जयारी। बेमुखां कलिजुग होए ख्वारी। गुरसिखां देवे शब्द भण्डारी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सदा सदा चरन बलिहारी। चरन बलिहार जाए तार पैज संवार। देवे नाम अधार उपजे धुन्कार शब्द गुण विचार विच अन्ध अंध्यार करे जोत अकार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सदा सदा सदा बलिहार। जोत उज्जयारे विच झूठे महल्ल मुनारे। खोल्हे दस्म दुआरे। जगे जोत अगम्म अपारे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सदा सदा सदा चरन बलिहारे। जोत जगाए करे रुशनाए। अन्धेर मिटाए हरन फरन खुल्हाए। दरस दिखाए देर ना लाए। सञ्झ सवेर इक्क कराए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सदा सदा चरन बलिहारे। गुर चरन साचा धाम। गुर चरन पूरन काम। गुर चरन साचा जाम। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सोहँ देवे साचा नाम। साचा नाम गुर दर पाया। आत्म साचा दीप जगाया। साचा प्रभ साचा घर आया। बजर कपाट खोल्ह वखाया। साचा नाम ना हट्ट विकाया। तट्ट तीर्थ कोई हत्थ ना आया। साचा सीरथ गुर पूरा रसना गाया। आत्म तीर्थ गुरमुख विरला नहाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जिस जन दया कमाया। आत्म तीर्थ आप नुहाए। साचा सीरथ अमृत पिलाए। नाभ कँवल देवे उलटाए। जोत सरूपी विच रिहा मवल, आपणी जोत जगाए। गुरमुख साचा होवे बवल, एका बूंद कँवल मुख विच पावे। नज़री आवे कृष्ना सँवल, जोत सरूप गुरसिख समावे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक कलि जामा पावे। साचा खेल आप प्रभ करना। आपणा नाम जगत प्रभ धरना। आप मिटाए वरना बरना। राउ रंक इक्क प्रभ करना। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत प्रगटाए धरनी धरना। साचा प्रभ जोत जगाए। आप आपणी पति रखाए। झूठा नात जगत तजाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत सरूपी जामा पाए। जोत सरूपी जामा धार। निहकलंक आया अवतार। वरते वरतावे विच संसार। साचा प्रभ करे आप विहार। कोई ना पावे प्रभ की सार। जुग चौथा अन्त अन्तकाल करे ख्वार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, लिख्त लेख लेख लिख्त आप करतार। आप लिखारी आप भण्डारी आप दरबारी आप सिक्दारी जोत निरँकारी । महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कलिजुग अन्तिम करे ख्वारी। कलिजुग अन्तिम आप कराए । प्रभ साचा बणत बणाए । बैठ इकन्त जीव जन्त खपाए। गुरमुख साचे सन्त प्रभ शब्द जणाए। आप बणाए साची बणत, जोत सरूपी रिहा समाए। प्रभ की महिंमा बड़ी अगणत, जीव जन्त कोई भेव
ना पाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप आपणी बणत बणाए। साचा प्रभ बणत बणा के। जोत सरूपी खेल रचा के। एका जोत अग्न लगा के। हाहाकार चार कुन्ट मचा के। वक्त अख़ीर आप करा के। वड पीरन पीर आप अख्वा के। वड चीरन चीर बेमुखां जाए चीर लुहा के। वड सीरन सीर गुरमुखां जाए सीर पिला के। वड नीरम नीर बेमुख जीव नीर तरसा के। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कलिजुग अन्तिम अन्त जाए आप करा के। कलिजुग अन्तिम आप करावे। सृष्ट सबाई झूठे दाअवे। प्रभ अबिनाशी कोई विरला गावे। जगत उदासी माया हावे। नर्क निवासी जीव बिल्लावे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अन्तिम अन्त कलि आप करावे। अन्तिम अन्त आप करावणा। आपणा वक्त आप सुहावणा। झूठा खेल कलि मिटावणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा समां आप सुहावणा। वेला अन्त आप कर। आपणी जोत जाए धर। जोत जगाए अवतार नर। सृष्ट सबाई आपणा किया लए भर। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत सरूपी खेल सृष्ट सबाई जाए कर। सृष्ट सबाई होए दो फाड़। आप चबाए आपणी दाढ़ । कलिजुग जीव होए भाग माढ़ । अग्न जोत प्रभ लगाए, चार कुन्ट देवे साड़। बेमुख जीव ठोहर ना पाए, शब्द सरूपी पए साड़। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख उपजाए सतिजुग साचे लाड़। साचे सिख आप उपाए। निहकलंक कलि जामा पाए। आपणा आप आप उपाए। साध संगत प्रभ रिहा सुणाए। एका रंगत नाम चढ़ाए। जीव मंगत कोई रहण ना पाए। साची संगत विच रलाए। माण हँगत सर्ब गंवाए। बेमुख जीव विच अग्न जलाए। कोई ना होए अन्त सहाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक कलि जामा पाए। अन्तकाल कलिजुग कलि आया। महीना जेठ प्रभ आप लिखाया। वड वड सेठ नष्ट कराया। राउ उमराउ दर दुरकाया। कलिजुग जीव कौड़े रेठ प्रभ भन्न वखाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कलिजुग अन्तिम अन्त कराया। महीना जेठ आए जग। अग्न जोत जाए लग्ग। सृष्ट सबाई जाए दग्ग। पकड़ पछाड़े प्रभ शाह रग। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कलिजुग जीव अगे धर्म राए लगाए वग। धर्म राज प्रभ साचे का साचा साज। झूठे जीवां खोल्हे पाज। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अन्तकाल कलि गुरमुख तेरी रक्खे लाज। गुरसिख साचे प्रभ तेरी लाज रखावे। सोहँ साची अवाज़ प्रभ आप लगावे। अन्तकाल साचा दाज प्रभ झोली पावे। विच माझ प्रभ जोत प्रगटावे। बेमुखां भाज प्रभ शब्द लिखावे। छुडाए जगत सांझ, भैण भ्रा कोई दिस ना आवे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, महीना जेठ कहर वरतावे। महीना जेठ होए अख़ीर। कलिजुग जीव ना देवे कोई धीर । बिरधां बाल अञ्याणे नज़र ना आवे भैण भाई वीर। चार कुन्ट पै जाए दुहारी, पै जाए सर्ब वहीर। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सोहँ शब्द चलाया इक्क तीर। वड सूरा आप
सरबंग। गुरसिख चाढ़्हे आत्म साचे रंग। बेमुख कलिजुग जीव अन्तकाल कलि होए नंग। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सृष्ट सबाई करे भंग। साचे प्रभ सच वरताणा। इक्क चलाए आपणा भाणा। कोई ना दीसे राजा राणा। सर अमृत प्रभ थेह कराणा। लिख्या लेख ना किसे मिटाणा। सन्त मनी सिँघ सतिगुर बनाणा। सतिजुग साचा सतिगुर उपजाणा। साध संगत प्रभ सरन लगाणा। चार वरन प्रभ माण दवाणा। शब्द सुरत प्रभ मेल मिलाणा। तुरत फुरत हरन फरन खुल्हाणा। गुरमुख विरले चरन जुड़। दिवस रैण दरस दिखाणा। एका जोत अकार कर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कलि पहरया बाणा। जोत सरूपी गुरमुख साचे विच समाणा। जोत सरूपी जोत गुरसिख समाए। जोत निरँजण विच मात दे आए। जोत सरूपी जामा पाए। बेमुखां प्रभ रिहा भुलाए। गुरसिखां प्रभ आप जगाए। आप आपणी बूझ बुझाए। राती सुत्तयां दरस दिखाए। आत्म हउमे तृखा मिटाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सर्ब जनां दी आस पुजाए। साचा प्रभ शब्द भरपूरा। देवे शब्द अनहद तूरा। झूठी काया होए नूरी नूरा। दिवस रैण एका दिसे सति सरूरा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सर्ब कला भरपूरा। सर्ब कला प्रभ भरपूर। गुरसिखां प्रभ सदा हज़ूर। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, खाली भाण्डे करे भरपूर। वड वड वड आप वड दाना। वड वड वड आप ज्ञाना। वड वड वड आप प्रभ पुरख सुजाना। वड वड वड आप सर्ब जीआं कमाना। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणे आप वड ब्रह्म ज्ञाना। साचा प्रभ ब्रह्म ज्ञाता। ऊँचो ऊँच पुरख बिधाता। सूचो सूच जगत पित माता। कूचो कूच कलिजुग कराता। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप आपणी गोद सवाता। आप आपणी गोद सवाए। कलिजुग अन्तिम अन्त कराए। जुग चौथा मात रहण ना पाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, प्रगट जोत निहकलंक कलि नाउँ धराए। कलिजुग अन्तिम अन्त प्रभ किया। पूर्ब लहणा प्रभ दर लीआ। मिल्या फल बीज जो बिया। आप लगाए, आप गंवाए, आप धराए, आप तराए, आप रहाए, आप मिटाए कलिजुग जिस रखाई निया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अन्तकाल कलिजुग प्रगट जोत अन्त कलि किया। अन्तकाल कलिजुग कराया। प्रभ साचे सच शब्द लिखाया। भरम भुलेखा सर्ब मिटाया। वेखी वेखा जीव भुलाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा लेखा आप लिखाया। लेख लिखावे आप जग। सोहँ पहनावे आत्म साचा तग। साचा शब्द जणावे गुरमुख साचे प्रभ चरनी जायण लग्ग। आत्म भरम चुकावे महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मुख लगावे साचा सग। सोहँ शब्द साचा सगणा। गुरमुख साचे आत्म रंगणा। आप कटावे भुक्ख नंगणा। पाप पहाड़ां गुरमुख लँघणा। विच उजाड़ां दरस प्रभ मंगणा। बहत्तर नाड़ी प्रभ साचा चाढ़्हे साची रंगणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका दीप जोत सरूपी सतिजुग
साचे जगणा। एका दीप होए प्रकाश। कलिजुग अन्धेर जाए विनास। सोहँ सतिजुग देवे सति पुरखा प्रभ सति धरवास। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कलिजुग माया कीनी नास। कलिजुग माया आप जलाई। पूरे गुर एह वड्याई। गुरमुख साचे बूझ बुझाई। आत्म साचा दीप जगाई। एका धुन शब्द धुन उपजाई। साची सुन्न आप खुल्हाई। रुण झुण दिवस रैण रखाई। निहकलंक तेरे गुण जीव जन्त ना पाई। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरे रिहा लेख लिखाई। सतिजुग तेरा सच वरतारा। साचा प्रभ सच भण्डारा। वरते वरतावे विच संसारा। जन भगत आयण निहकलंक तेरे चरन दुआरा। एका शब्द सोहँ सच सच सच करे वरतारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सतिजुग जोत जगाए अपर अपारा। रजो राज आप तजाए। तजो ताज कोई रहण ना पाए। अस्व अस्वार प्रभ जोत प्रगटाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कलिजुग जीव दिस ना आए। चिट्टे अस्व करे अस्वारी। निहकलंक जोत निरँकारी। मातलोक आए जामा धारी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सच्चा गुर सच्चा दरबारी। साचा प्रभ सच दरबार। जोत जगाए आप निरँकार। भेव खुल्हाए नैण मुँधार। देवी देव ना पायण सार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणे आप आप जाणे करतार। आपणा रंग आप दिखानयां। जोत सरूपी पहरया बानयां। साचा धाम आप उपजानयां। कलिजुग अन्तिम अन्त निशानयां। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, शब्द लिखाए आप भगवानयां। कलिजुग अन्तिम अन्त निशानी। कलिजुग प्रगटे वाली दो जहानी। आप मिटाए खाणी बाणी। माण गंवाए वेद पुरानी। रहण ना देवे अञ्जील कुरानी। एका जोत अग्न लगाणी। सृष्ट सबाई होए वैरानी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुणवन्त गुण निधानी। साचा प्रभ चण्ड प्रचण्डा। सोहँ लगावे बेमुखां सिर डण्डा। कलिजुग जीव तोले सोहँ साचे कंडा। सृष्ट सबाई होई रंडा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सोहँ उठाए दो धारा खण्डा। सोहँ शब्द खण्डा दो धार। गुरमुखां जाए तार। बेमुखां मारे डाहढी मार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कोई ना पावे तेरी सार। आप चलावे खण्डा दो धारा। वरते वरतावे विच संसारा। बेमुख जीव नां दीसे कोई किनारा। गुरसिखां देवे सोहँ शब्द अधारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर अवतारा। नरायण नर जामा धारया। आप आपणा बिरद आप संभारया। कलिजुग जीवां भरम भुला रिहा। झूठा काम विच जला रिहा। आपणा नाम आप भुला ल्या। झूठे धन्दे आप लगा ल्या। कलिजुग अन्तिम अन्त करा रिहा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणा खेल आप रचा ल्या। कलिजुग आप भुलाए। झूठी काया अग्न लगाए। मदिरा मास मुख सगन लगाए। प्रभ साचे का साचा राह, गुरमुख साचे दया कमाए। गुरमुख साचा साचा घर, प्रभ आत्म तृखा बुझाए। एका देवे साचा वर, सोहँ झोली पाए। दर आयण जायण तर, महाराज
शेर सिँघ जिस जन दया कमाए। दया कमाए दयानंद। साचा प्रभ सदा बख्शंद। जो जन रसन लायण मदिरा मास गन्द। नज़र ना आवे लखमी नरायण मनोहर मुकंद। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अन्त फड़ाए धर्म राए दे सजाए कटाए बन्द बन्द। साचा प्रभ साचे कर्मा। साचा प्रभ सच लिखाए गुरसिख तेरे कर्मा। अन्तिम अन्तकाल कलिजुग चौथे जुग प्रभ माण गंवाए ब्रह्मा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, ब्रह्मलोक मिटाए विच जोती मेल मिलाए सर्ब मिटाए भरमा। चौथे जुग प्रभ कर्म कमाया। ब्रह्मलोक दे उलटाया। ब्रह्म सरूप ब्रह्म समाया। जोत सरूपी मेल कर, आप आपणे विच रखाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सतिगुर साचे माया जगत भुलाया। सतिजुग साचा आप लगाए। गुरमुख साचे सच माण दवाए। सिँघ पाल ब्रह्मलोक बहाए। सृष्ट सबाई हत्थ फड़ाए। आप आपणा सिर हत्थ टिकाए। जोत सरूपी जोत प्रभ, गुरसिख साचे विच समाए। मातलोक प्रभ भेख मिटाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कलिजुग अन्तिम अन्त आपणी खेल आप वरताए। आपणा भाणा आप वरताया। ब्रह्मा ब्रह्म सरूप समाया। जोत सरूपी विच जोत मिलाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा साचे धाम बहाया। साचे धाम गुरसिख बहा के। पूरन काम आप करा के। सतिजुग साची बणत बणा के। आप आपणी जोत प्रगटा के। वेले अन्तिम अन्त करा के। साध सन्त प्रभ चरन बहा के। साचा शब्द आप सुणा के। गुरमुख साचे संग रला के । एका रंग नाम चढ़ा के। अंग संग प्रभ आप रहा के । महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अन्तिम अन्तकाल जाए आपणी खेल वरता के। साध संगत होए इक्ठ। प्रभ चरन आए नठ्ठ। सृष्ट सबाई होए भट्ठ। अग्न जोत लगाए मट्ठ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरसिख ना छोड़े तेरा हट्ठ। गुरसिख एका आत्म धीरा। गुर दर आए घत्त वहीरा। प्रभ साचा अमृत मुख चुआए साचा सीरा। हउमे रोग गंवाए विच्चों कढ्ढे पीरा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जो जन तेरे चरन लगाए जीअड़ा। साचा जीआ प्रभ का हिया। अमृत रस प्रभ दर पीआ। आत्म जोत जगाया दिया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचा आप आपणे जिहा किया। आप आपणे रंग रंगाणा। साचा संग गुरसिख निभाणा। सिँघासण आपणा प्रभ उठाणा। अन्तिम अन्त जुग प्रभ आप कराणा। साचा भाणा वरताए कलसीं, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप आपणा भेव खुल्हाणा। आप आपणा भेव खुल्हाए। सृष्ट सबाई लेख लिखाए। देख देख देख कोई भुल ना जाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अतुल्ल अभुल्ल अडुल्ल अरुल्ल रुल ना जाए। साचा हुक्म आप सुणाया। प्रभ साचे सच कर्म कमाया। साध संगत हरिजन हरि दरस कमाया। अन्तिम अन्तकाल कलिजुग तेरा आया। सन्त मनी सिँघ प्रगट जोत निहकलंक तिलक लगाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सतिजुग साचा गुर उपजाया। सन्त
मनी सिँघ तिलक लगाए। आत्म साची जोत जगाए। विच ललाट लेख लिखाए। आपणा भेख रिहा वटाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक कलि नाउँ धराए। साचा प्रभ सच प्रधाना। देवे शब्द गुण निधाणा। बणत बणाए आप बिधनाना। कोई ना जाणे प्रभ का भाणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अन्तिम अन्त कलि कराणा। लिखाए लेख शब्द लिखारी। सृष्ट सबाई होई दुख्यारी। प्रगटे जोत निहकलंक अवतारी। चार कुन्ट होए हाहाकारी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत जगाए अपर अपारी। अपर अपार जोत जगा। साचा भाणा आप वरता। राजा राणा तख्तों लाह। जोत सरूपी बाणा विच मात दे पा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सिँघासण आपणा लए उठा। सिँघासण प्रभ उठाए। स्वासन स्वासन प्रभ नाम जपाए। आस आस आस प्रभ पूरन आस कराए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सन्त मनी सिँघ लिखाई लिख्त वाक भविख्त सति पूरन आप कराए। गुर संगत प्रभ किरपा धारे। देवे शब्द अगम्म अपारे। सृष्ट सबाई सुत्ती पैर पसारे। कलिजुग जीव होए अन्ध अंध्यारे। आतम बुझी दीव झूठे महल्ल मुनारे। गुरसिख चल आयण प्रभ दुआरे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, देवे शब्द आप निरँकारे। देवे दरस आप निरँकारा। साचा वरते जगत विहारा। ऊपर धरते जोत अकारा। एकँकार करे खेल अपारा। बेमुख दर ते जायण झक्ख मारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप आपणी जाणे सारा। आप आपणा आपे जाणे। वेला वक्त आप पछाणे। साध संगत संग रलाणे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, वरते वरतावे चले चलावे आपणे भाणे। साध संगत दर बुलाए। प्रभ साचा देवे आप वड्याए। एका शब्द हुक्म सुणाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका ओट आप रखाए। जिस जन जाणयां आप पछाणयां होए निमाणयां, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अन्त अन्तकाल कलिजुग पार लँघाए, सोहँ देवे वञ्झ मुहाणयां। गुर संगत प्रभ हुक्म सुणाए। आपणी बणत प्रभ आप बणाए। साध संगत संग रलाए। दिवस रैण रहे रसना गाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, बैठ इकन्त जोत जगाए। सन्त जनां प्रभ सुणे पुकारा। मातलोक लए अवतारा। बेमुखां दु:ख लग्गे भारा। गुरसिख आत्म होए उज्जयारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, रूप अनूप दरस अपारा। दर्शन अपार जोत करतार। आप निरँकार विच संसार ल्या अवतार। छड्डी देह अपार। किया जोत अकार। गुरसिख साचे सिँघ पूरन रिहा पसार। सृष्ट सबाई करे ख्वार। गुरसिखां प्रभ जाए तार। वेला वक्त जगत सुधार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कर दरस गुरसिख तेरा बेड़ा कर जाए पार। अन्तकाल अन्त प्रभ करना। साचे सन्त प्रभ साचा वरना। बेमुख जीवां अन्तकाल कलिजुग दु:ख डाहढा भरना। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पार ब्यासों चरन जा धरना। पार ब्यासों चरन टिकाए। सृष्ट सबाई
प्रभ उलटाए। थल जल जल थल कराए। दल मल प्रभ सर्ब कराए। इक्क अटल आप रह जाए। ना लाए घड़ी पल, प्रभ अग्न मेघ बरसाए। भाणा जाए ना टल, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, रिहा शब्द लिखाए। सृष्ट सबाई जाए हल्ल, एका बाण शब्द चलाए। जोत सरूपी किया छल्ल, कलिजुग जीआं दिस ना आए। जोत सरूप आप अचल्ल, आपणे भाणे सर्ब चलाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, लिख्त भविख्त रिहा लिखाए। पार ब्यासों चरन धर। सर अमृत प्रभ थेह कर। मस्तूआणा उपजावे साचा सर। जोत जगावे अप्पर अपर। चार वरन दिसाए एका वर। जोत प्रगटावे निहकलंक अवतार नर। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका देवे साचा वर। साचा दर इक्क दिसावे। जोत सरूपी जोत जगावे। दिवस चाली प्रभ लिख्त लिखावे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, राउ उमराउ सभ सरन लगावे। दिवस चाली शब्द लिखाए। सृष्ट पाली आप रखवाली साचा माली आप बण जाए। दो जहानां वाली निहकलंक कलि जोत प्रगटाए। मस्तूआणा सांतक सति। प्रभ साचा रक्खे साची पति। चार वरन रखावे एका तत्त। एका सच बिजाए सोहँ साचे वत्त। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, चार वरन देवे साची मति। चार वरन आप उपदेशे। जोत सरूप सर्ब प्रवेशे। भेव ना जाणे ब्रह्मा विष्न महेषे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सदा सदा सद अदेसे। चार वरन सच दरबारा। इक्क दिसाए प्रभ निरँकारा। मस्तूआणा धाम अपारा। निहकलंक लए अवतारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका जोत अगम्म अपारा। एका जोत आप जगा के। सृष्ट सबाई लेख लिखा के। जोत सरूपी जोत प्रगटा के। राणा संगरूर पकड़ उठा के। देवे दरस सुत्तयां जा के। जगाए जोत आपणा आप टिका के। चरनी डिगे आप भुल बख्शा के। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणी सरन लगाए दया कमा के। राणा संगरूर प्रभ चरन लगा के। आत्म भरपूर प्रभ आप करा के। साचा नूर प्रभ जोत दवा के। आत्म सुरत प्रभ शब्द खुल्हा के। ना दिसे दूर प्रभ बैठा विच आपणा आप समा के। सर्ब कला भरपूर प्रभ नज़री आ के। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत सरूप जाए धीर धरा के। सिँघासण प्रभ आप बणाए। गुरमुखां प्रभ पकड़ उठाए। साचा हुक्म आप सुणाए। पंज गज़ चौगिर्द लकीर लगाए। अमृत साचा नीर प्रभ छिड़काए। वड राजन राज वड पीरन पीर कोई नेड़ ना आए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अचरज खेल आपणी आप वरताए। सिँघासण प्रभ सच रचाया। आप आपणा उप्पर टिकाया। साचा सुखन आप अलाया। भुक्खयां भुक्ख प्रभ दे गंवाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मस्तूआणा साचा लेख लिखाया। साचा लेख आप लिखाए। साचा भेख आप वटाए। गुरमुख साचा वेख प्रभ विच समाए। आप लिखाए साचे लेख, कोई जीव भेव ना पाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा सच दरबार मस्तूआणे
आप लगाए। साचा प्रभ वड दरबारी। आपे आप आप निरँकारी। वरते वरतावे वड संसारी। सृष्ट सबाई करे पनिहारी। एका जोत जगाए अपारी। चार वरन आए द्वारी। वरन बरन प्रभ सर्ब निवारी। एका सरन निहकलंक अवतारी। तारन तरन प्रभ बनवारी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अन्त ना पारावारी। मस्तूआणा प्रभ सुहाणा। राजा राणा सरन लगाणा। नीचों ऊँच ऊँचों नीच प्रभ कराणा। राउ रंक इक्क थां बहाणा। साचा दर दरबार लगाणा। एका शब्द प्रभ सुनाणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, राउ रंक इक्क कराणा। मस्तूआणा मस्त कराए। आप आपणी वस्त टिकाए। सोहँ नाम दस्त फड़ाए। साचा असत आप चलाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणी बणत आप बणाए। मस्तूआणे माण दवाया। मातलोक प्रभ वड्आया। चार वरन इक्क धाम बणाया। अट्ठ सट्ठ तीर्थ रहण ना पाया। एका सीरथ प्रभ उपजाया। वड नीरन नीरथ प्रभ चरन छुहाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा धाम सतिजुग उपजाया। मस्तूआणा धाम उपजाए। पूरन काम आप कराए। रमईआ राम चरन छुहाए। निमाणयां निताणयां प्रभ गले लगाए। राउ उमराउ प्रभ नष्ट कराए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका जोत एका इष्ट आप रखाए। एका इष्ट आप करतारा। करे भृष्ट कलि विकारा। खुल्हावे दृष्ट गुरसिख प्यारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आत्म भरे शब्द भण्डारा। शब्द भण्डारी आप प्रभ, वड गुण दाता। शब्द भण्डारी आप प्रभ, मुख देवे बूंद स्वांता। शब्द भण्डारी आप प्रभ, आत्म देवे ब्रह्म ज्ञाता। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचा आप पछाता। गुरसिख साचा आप पछाणयां। राणा संगरूर विच राणयां महांराणयां। प्रभ भाण्डा करे भरपूर होवे सुघड़ स्याणयां। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सोहँ देवे नाम निधाणयां। सोहँ साचा देवे दान। आत्म कढ्ढे सर्ब अभिमान। एका देवे चरन ध्यान। सोहँ शब्द सुणाए कान। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, इक्क रखाए आपणी आण। आप आपणी आण रखाए। सोहँ साचा बाण लगाए। होए निमाणा जन चरनी सीस झुकाए। पकड़ भगवान आपणे गले लगाए। जगत रखाए माण, प्रभ साचा संग निभाए। धुरों होए फ़रमाण, प्रभ साचा लिख्त लिखाए। ना कोई ऊँच नीचान, निहकलंक कलि जामा पाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, वड बली बलवान, रंक राजान सभ सरन लगाए। राउ रंक सरन लगा के। सोहँ साचा नाउँ जपा के। मस्तूआणा साचा धाम उपजा के। सतिजुग साचा माण दवा के। साध संगत प्रभ संग रला के। राणा संगरूर पकड़ उठा के। जगत भुलेखा सर्ब कढा के। जोती जोत जोत प्रगटा के। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणा आप जाए भेव खुल्हा के। राणा संगरूर संग रलाया। साचा प्रभ होए सहाया। मंगी मंग, सोहँ दान प्रभ झोली पाया। अंगी अंग अंग संग प्रभ सद रहाया। अमृत आत्म साचा नीर प्रभ गंग वहाया।
महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जमन किनारे डेरा लाया। जमन किनारे चरन टिकाए। राणा संगरूर संग रलाए। चरन धूढ़ प्रभ मस्तक लाए। आत्म गूढ़ प्रभ रंग चढ़ाए। पाए जूड़ जन आत्म सुन्न खुल्हाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जमन किनारे साचा दीप जगाए। जमन किनारा धाम उपजाणा। साधां सन्तां प्रभ शब्द जनाणा। कलिजुग जीवां प्रभ आप भुलाणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणा भाणा आप वरताणा। साचा प्रभ सच कल वरते। करे खेल उप्पर धरते। लए मेल जो जन आयण दर ते। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सो जन उधारे जो जन सरनी पड़ते। जमन किनारा धाम न्यारा। प्रभ लगावे सच दरबारा। जोत जगावे अगम्म अपारा। वरते वरतावे विच संसारा। निहकलंक अन्त ना पारावारा। बणाए बणत जगाए साध सन्त देवे शब्द हुलारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका आप लगाए सच दरबारा। साचा प्रभ सच दरबार लगाए। साचा प्रभ इक्क घर बाहर आप उपजाए। साचा प्रभ अवतार नर आप अख्वाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जमन किनारा धाम सुहाए। धाम सुहावणा दरबार लगावणा शब्द चलावणा भेव खुल्हावणा। लेख लिखाया वाली हिन्द पकड़ उठावणा। जमन किनारे दरस दिखावणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणा भेव आप खुल्हावणा। साचा भेख भेखाधारी। साचा प्रभ निहकलंक अवतारी। साचा प्रभ जोत निरँकारी। साचा प्रभ जगत विहारी। साचा प्रभ सृष्ट सबाई रही झक्ख मारी। साचा प्रभ गुरसिख वेख आए चरन द्वारी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत सरूप जोत निरँकारी। साचा भेख आप वटाया। वेखा वेख जगत भुलाया। साचा भेख प्रभ धराया। जिउँ बल द्वार मंगण आया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सृष्ट सबाई आप भुलाया। साचा भेख प्रभ साचे करना। देवे दरस वड धरनी धरना। वाली हिन्द प्रभ लाए सरना। चरन धूढ़ लाए चरनां। आत्म खुल्हाए हरना फरना। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका माण रखाए चार वरनां। वाली हिन्द सरन प्रभ आए। वड वड मृगिन्द प्रभ सरनी आए सीस झुकाए। सुरपति राजा इन्द प्रभ दर आए सेव कमाए। प्रभ साचा वाली हिन्द आपणी सरन लगाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणा दरस दिखाए। वाली हिन्द प्रभ दर भिखारी। एका मंगे नाम अधारी। देवे दरस कृष्न मुरारी। मिटाए हरस प्रभ गिरधारी। आत्म रही तरस होई दुख्यारी। अमृत मेघ बरस, साचा देवे जोत सरूप जोत निरँकारी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, चरन लाग सद सद सद बलिहारी। वाली हिन्द करे पुकारा। आए दर प्रभ निमस्कारा। होए दास चरन पनिहारा। करे वास साचा देवे नाम अधारा। साचा प्रभ सच दरबारा। जोत सरूपी जोत प्रभ, एका जोत करे अकारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सोहँ आत्म भरे भण्डारा। साचा दान प्रभ दर मंगे। वाली हिन्द मूल ना संगे। होए सहाई अंग संगे। महाराज
शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा दर दरबार गुरमुख साचा साची मंग प्रभ दर मंगे। मंगी मंग आत्म रंग। साचा प्रभ साचा संग। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप लगावे आपणे अंग। आपणे अंग आप लगाया। आपणा संग आप रखाया। मंगी मंग, प्रभ साचा दान झोली पाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा सच ध्यान अन्तकाल कलि विच दिल्ली शहर टिकाया। साचा प्रभ सच वरताए। दर द्वार इक्क रखाए। जगत लिखार आप बण जाए। सृष्ट भिखार प्रभ दर मंगण आए। भगत उधार इक्क अख्वाए। अतुट्ट भण्डार तोट कदे ना आए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा सच भण्डार अन्तिम अन्तकाल विच दिल्ली आप कराए। साचा प्रभ शब्द भण्डारी। साचा प्रभ वड सिक्दारी। साचा प्रभ चरन लगाए वड वड हँकारी। साचा प्रभ माण गंवाए अगाध बोध बोध अगाध निहकलंक नरायण नर अवतारी। सच दरबारा सच वरतंत। एका जोत जगाए आप भगवन्त। अन्तिम अन्त रहाए आप इकन्त। गुरसिख साचे आप उपजाए। प्रभ बणाए साचे सन्त। साचा हुक्म आप सुणाए, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सतिजुग बणाए साची बणत। राजस राज आप वड राजा। सृष्ट सबाई संवारे काजा। सर्ब जनां दी रक्खे लाजा। प्रभ अबिनाशी महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, शब्द धुन उपजाए वजाए साचा वाजा। साचा शब्द साची धुन। गुरमुखां खुल्हावे आत्म सुन्न। पकड़ उठावे प्रभ साचा चुण। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरे जाणे कवण गुण। गुणवन्त गुण निधाना। प्रभ अबिनाशी आप भगवाना। जोत सरूप सद मेहरवाना। बिन रंग रूप गुरसिख समाना। वड भूपन भूप आप अख्वाणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत सरूपी पहरया बाणा। साचा प्रभ जोत सरूपा । जोत सरूपी रंग अनूपा। जोत जगाए विच अन्ध कूपा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, वड भूपन भूपा। अमृत आत्म साचा सीर। गुरमुखां प्रभ कढ्ढे पीड़। आत्म देवे अमृत धीर। गुरसिखां प्लाया साचा अमृत नीर। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अमृत मुख चुआए सुख उपजाए दु:ख मिटाए भुक्ख गंवाए शांत करे सरीर। साचा अमृत गुर दर पीआ। निर्मल कराया साचा जीआ। आत्म जोत जगाया दिया। प्रभ साचे का साचा हिया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन भगत उपाए बणाए पुत्तर धीआ। अमृत प्रभ साचा देवे। प्रभ साचे दर साचे मेवे। साचा रस गुरसिख विरला प्रभ दर आए लेवे। प्रभ अबिनाशी जो जन रसना सेवे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत सरूपी जोत प्रगटावे, दरस दिखाए हरस मिटाए, गुरसिख प्रभ तरस कमाए वड अलख अभेवे। अमृत आत्म गुर साचा देवे। वड वड कर्म प्रभ आप करेवे। गुरमुख साचा साचा लहणा प्रभ दर लेवे। सोहँ साचा गहणा गुरमुख साचे प्रभ साचा तन पहनावे, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जो जन रसना सेवे। अमृत पी आत्म रस। प्रगटे जोत निज घर वस। जोत
सरूपी सर्ब घट रिहा वस। नाम जपाए स्वास सवस। अन्तकाल कलिजुग गुरमुख साचे तेरी करे बन्द खुलस। मानस जन्म विच मात आप कराए रस। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे होए तेरा दासन दस। अमृत आत्म साची जाग। गुरमुख सोया गया जाग। रसना अमृत लाए लाग। आत्म धोए प्रभ साचा दाग़। वेले अन्त गुरमुख साचे निहकलंक तेरी पकड़े वाग। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, शब्द लिखाया कर्म कमाया सच दवाया मात उपजाया नाउँ धराया सतिजुग लाया पहली माघ। अमृत पी आत्म तृप्ताओ। आत्म संसा रोग मिटाओ। प्रभ अबिनाशी घर में पाओ। सर्ब घट वासी रिदे वसाओ। घनकपुर वासी चरन लग जाओ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आवण जावण गेड़ कटाओ। अमृत देवे अमृत धारा। गुरमुख करे प्रभ प्यारा। गुण अवगुण ना किसे विचारा। जो जन आए चरन निमस्कारा। साचा प्रभ सद सद सद वड संसारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सर्ब जीआं दी पाए सारा। अमृत प्रभ आप वरताए। बिन गुर साचे हत्थ ना आवे। कलिजुग जीव होए काचे, सच दर फिरन हलकाए। आयण जायण दर दर नाचे, आत्म तृखा ना कोई बुझाए। प्रभ साचा गुरमुख ढाले सांचे ढांचे, आत्म साची जोत जगाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जो जन हिरदे वाचे, स्वच्छ सरूप प्रभ दरस दिखाए। अमृत साचा मुख चुआया। जन्म जन्म दा रोग गंवाया। प्रभ साचे रसना भोग आप लगाया। कर्म वियोग प्रभ आप गंवाया। साचा अमृत रस भोग रसन रसन प्रभ रसना लाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप आपणी दया कमाया। अमृत देवे अमृत धरवासा। साचा प्रभ पूरन भरवासा। अमृत मुख चुआए खुल्हाए कँवल सोहँ जपे जन स्वास स्वासा। दरस दिखाए प्रगट जोत झब्ब, जो जन तजाए मदिरा मासा। प्रभ साचा आत्म धीर धराए, अमृत साचा सीर पिलाए आप आपणा करे वासा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अन्तकाल कलिजुग जन भगतां करे बन्द खलासा। गुर अमृत साची धारा। गुर अमृत साची आत्म कटारा। गुर अमृत कढ्ढे सर्ब विकारा। गुर अमृत खाली तेरा भरे भण्डारा। गुर पीवे चल आए प्रभ दर दरबारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा देवे शब्द अधारा। गुर अमृत गुर मुख चुआया। गुर अमृत सिंच आत्म हरा कराया। गुर अमृत भिंच प्रभ आत्म जोत जगाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे तेरे अमृत मुख चुआया। अमृत देवे साची धारा। अमृत प्याए गंवाए मिटाए धुंधूकारा। अमृत चुआए जगाए उपाए जोत अपारा। अमृत वरसाए कँवल उलटाए बूंद मुख पाए खोल्ह देवे प्रभ साचा दस्म दुआरा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे निगम कर विचारा। अमृत देवे आप अपार। अमृत मुख चुआए, प्रभ साचा जाए तार। आत्म दु:ख गंवाए, दु:ख भुक्ख ना करे ख्वार। आत्म साचा सुख उपजाए, अमृत बरसे किरपा धार। उज्जल मुख आप कराए, प्रभ साचा
विच संसार। मात कुक्ख सुफल कराए, जन्म ना पाए दूजी वार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जो जन चरन करन निमस्कार। अमृत देवे वड गुरदेवा। प्रभ अबिनाशी अलख अभेवा। गुरमुख विरले लाए सेवा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, वड वड आप वड देवी देवा । अमृत प्रभ आप बणाए । जीव जन्त प्रभ मुख चुआए। साध सन्त प्रभ दरस सद रहे बिल्लाए। बूंद स्वांती प्रभ मुख चुआए। बैठा इकांती खेल कराए। मार झाती प्रभ विच समाए। दिवस राती रहे रसना गाए। सृष्ट नाती सर्ब तजाए। वड करामाती लिख्त लिखाए। बहु बहु भांती दु:ख उठाए। पुरख विधांती दिस ना आए। बूंद स्वांती ना कोई पिलाए । महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अन्तकाल कलिजुग प्रगट जोत दया कमाए। अमृत देवे आत्म जीता। जोत सरूप प्रभ अतीता। गुरमुख विरले प्रभ दर पीता। कलिजुग मिल्या प्रभ साचा मीता। मानस जन्म कलिजुग जीता। जो जन करे निहकलंक चरन प्रीता। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत प्रगटाए भेव खुल्हाए, वेला हत्थ ना कलिजुग जीव आए, जाए अन्तकाल जुग बीता। वेला अन्त जाए बीत। प्रभ साचा गुरमुख साचे अमृत बरख काया कीनी सीत। मिटाए हरस दिखाए दरस साची बख्शे चरन प्रीत। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, चरन लाग पूरन भाग, मानस जन्म जाए जग जीत। मानस जन्म जीव जग जित। प्रभ साचे का साचा हित। गुरमुख साचे प्रभ साचा जाणे गति मितक। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मात जोत प्रगटाए जुगो जुग नित नवित्त। जोत सरूप नित रहाए। भगत हेत जोत उपाए। साचा पित आप अख्वाए। मानस जन्म जाए जित, जो जन चरनी आए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, प्रगट जोत जोत सरूपी दरस दिखाए। दरस देवे आप दयाला। गुरसिख पूरन होए घाला। आत्म देवे सोहँ साची माला। होए सहाई आप रखवाला। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन भगतां सद सद रखवाला। भगत जनां आप उधारे। जिउँ हरनाक्ष दुष्ट सँघारे। ध्रू बाल पार उतारे। मंगण आए बल दुआरे। माण रखाए अमरीक अपारे। भगत जनक आप वड्यारे। राणी तारा पार उतारे। बिदर झुग्गी पैर पसारे। भगत सुदामे चरन निमस्कारे। द्रोपत रक्खे पति मुरारे। जैदेव लेख लिखे अपारे। भगत जनां जुगो जुग प्रभ साचा जाए तारे। जोत सरूपी जोत प्रभ जुगो जुग विच मात लए अवतारे। नामदेव आण तराया। रवीदास कसीरा अंग लगाया। निर्धन बैणी माण रखाया। सज्जण साक सैण आप अख्वाया। जुगो जुग प्रगट जोत, जन भगतां होए आप सहाया। तारनहार आप समरथ। जन भगतां रक्खे दे कर हत्थ। सोहँ देवे साचा रथ। प्रभ महिंमा बड़ी अकथ्थ। बेमुखां प्रभ पाए नत्थ। सृष्ट सबाई होवे सत्थ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कर दरस गुरमुख साचे आत्म वसूरे जायण लथ्थ। आपे तारे भगत उधारे। जोत निरँकारे पार उतारे प्रभ बनवारे।
कोटन कोट पाप उतारे। जो जन आए चरन निमस्कारे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन्म जन्म दी मैल उतारे। साचा वक्त जगत सुहेला। प्रभ साचे का साचा मेला। अचरज खेल पारब्रह्म कलि खेला। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरसिख साचे बण जाए सज्जण सुहेला। सज्जण सुहेला आपे आप। भगत जनां प्रभ माई बाप। सोहँ देवे साचा जाप। कोटन कोट उतारे पाप। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप उपाए आपणा आप। आपणा आप आप उपाया। जोत सरूपी जोत जगाया। माया रूपी पर्दा पाया। वड वड भूपी प्रभ भुलाया। कलि अन्ध कूपी अन्ध अन्धेर रखाया। सति सरूपी प्रभ दिस ना आया। बिन रंग रूपी गुरसिख समाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत सरूप निहकलंक कलि जामा पाया। निहकलंक साचा डंक। निहकलंक एका अंक। निहकलंक सुहाए थान बंक। निहकलंक इक्क कराए राउ रंक। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत सरूपी जोत प्रगटाए बैठा रहे सदा अटंक। निहकलंक धीरज धर। निहकलंक साचा दर। निहकलंक अवतार नर। निहकलंक जन सरनी पर। निहकलंक पुचाए साचे घर। निहकलंक जोत जगाए आत्म अपर। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे देवे साचा वर। निहकलंक जन साचे वरया। निहकलंक आप प्रभ हरया। निहकलंक जोत सरूपी जामा विच मात दे धरया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत सरूप ना जम्मे ना मरया। निहकलंक जोत निरँकार। निहकलंक आप करतार। निहकलंक चिट्टे अस्व अस्वार। निहकलंक भगत अधार। निहकलंक वड सिक्दार। निहकलंक तेरा साचा सच दरबार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कोटन कोट मंगण खड़े द्वार। निहकलंक ऊँचा दरबारा। निहकलंक ऊँचा घर बाहरा। निहकलंक ऊँच संसारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत सरूप जोत निरँकारा। निहकलंक महिंमा अनूप। निहकलंक सति सरूप। निहकलंक बिन रंग रूप। निहकलंक जोत सरूप। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक प्रगट जोत सर्ब माण गंवाए, एका छत्र झुलाए आप वड भूपन भूप। निहकलंक सच तेरी गाथा। निहकलंक त्रैलोकी नाथा। निहकलंक सगला साथा। निहकलंक मिटाए शंक चरन धूढ़ जन लाए माथा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरसिख साचे आप टिकाए, चरन लगाए माण दवाए, विच लोकमात वड्याए, सतिजुग साचे तेरी पति रखाए, रक्खे दे कर हाथा। निहकलंक सिर हत्थ टिकाया। निहकलंक गुरसिख तराया। निहकलंक उज्जल मुख विच मात रखाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक कलि जामा पाया। निहकलंक किया भेखा। सृष्ट सबाई रही भरम भुलेखा। गुरमुख साचे आए दर, साचा प्रभ विच मात नेत्र पेखा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप कढाए हउमे गंवाए, रिदे ध्याए भउ चुकाए, संसा मिटाए अंस बणाए, आप लिखाए साचा लेखा। निहकलंक लेख लिखंता। निहकलंक
पूरन भगवन्ता। निहकलंक साचे उपजाए विच मात गुरमुख साचे सन्ता। निहकलंक साचे सिख तेरी आप बणाए बणता। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपे आप वड चेतन्न चंनता। आपे चेतन्न आपे मन। आपे धीर धरावे जन। आपे शब्द सुणाए कन्न । गुरमुख रसना गाए धन्न धन्न। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कर दरस तेरी आत्म जाए मन्न। मिटाए जन सीतल तन प्रभ बेड़ा बन्न्ह, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचा साचे धाम बहाया। निहकलंक नर अवतार जोत अकार। निहकलंक वरते वरतावे विच संसार। निहकलंक जोत सरूप कलिजुग जीव ना पायण सार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत सरूप जगत वरतार। निहकलंक निहकलंक निहकलंक एका अंक। निहकलंक निहकलंक निहकलंक इक्क कराए राउ रंक। निहकलंक निहकलंक निहकलंक सुहाए थान बंक। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, इक्क चलाए इक्क वरताए इक्क सरनाए इक्क रखाए एका अंक। एका अंक इक्क अकारा। एका वरते विच संसारा। एका दूजा भरम बिरथा, प्रभ साचा वरते सच वरतारा । निहकलंक किया पसारा। कलिजुग मिटया अन्ध अन्धयारा। सतिजुग वरते सति सति सति वरतारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप आपणी पाए सारा। सच वरताए वरते सच । सच चलाए उप्पर धरते सच। सच रहाए करे कराए सच। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सतिजुग बीज बिजाए आप उगाए अमृत सिंच आत्म उपजाए सच्चो सच। सच सच सच वरतार। सच सच सच विहार। सच सच सच रंग करतार। सच सच सच मंगण जन गुर द्वार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सतिगुर साचा, साचा देवे शब्द अधार। साचा दान प्रभ साचा देवे। गुरमुख साचे प्रभ दर साचे मेवे। मिल्या प्रभ अलख अभेवे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, देवे वड्याई होए सहाई पैज रखाई जो जन रसना सेवे। साचा प्रभ रसना गाया। साचा प्रभ हिरदे वसाया। साचा प्रभ होए सहाया। साचा प्रभ, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, बेमुखां देवे सद सद सज़ाया। साचा प्रभ दया धार। साचा प्रभ आप दातार। साचा प्रभ सच दी कार। साचा प्रभ दुतर बेड़ा जाए तार। साचा प्रभ गुरमुख साचा मंगे सच द्वार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कर किरपा जाए तार। गुरसिखां प्रभ दया कमाए। लिख्या लेख आप मिटाए। गुरमुख वेख चरन लगाए। बुध वसेख आप कराए। जगत भेख नेड़ ना आए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जिस जन दया कमाए। लिखी लिख्त आप मिटा के। साची लिख्त प्रभ करा के। बेड़ा बन्न्हया रेख मिटा के। जीवण सिँघ तेरी धीर धरा के। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पूरन आस जाए तेरी करा के। साची सेव प्रभ दर कमाई। भुल्लयां रुल्लयां प्रभ गले लगाई। वड वड अनमुलया गुरसिख बणाई। जगत अन्धेर अन्त कलिजुग झुल्लया, कोई रहण ना पाई। गुरमुख साचा प्रभ फुलवाड़ी
फुलया, कदे टुट्टे ना जाई। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सद अडोल कदे ना डोल जाई। गुरसिख तेरा धरया नाउँ। धन्न धन्न गुरसिख धन्न जणेंदी माउँ। सुहाए थान प्रभ अबिनाशी जिथ्थे टिकाए पाउँ। तन मन प्रभ साचा सद रसना गाओ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, देवे माण जगत ताण गुण निधान भगत दान सोहँ साचा नांउँ। साचे प्रभ माण दवाया। पूर्ब लहणा आप दवाया। भाणा सहणा हुक्म सुणाया। गुर चरन बहणा भरम चुकाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचा आण तराया। साचे लेख गुरसिख लिखाए। गुरमुख साचा वेख प्रभ चरन लगाए। आप मिटाए बिधना लिखी रेख, प्रभ साचा लेख लिखाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे तेरे मस्तक मेख लगाए। मस्तक देवे साचा नूर। आत्म करे प्रभ भरपूर। कीती भुल होई दूर। सद रह प्रभ चरन हज़ूर। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, नेड़न नेड़ ना दिसे दूर। साचा प्रभ चरन लाग। आप आपणी जगाए जाग। प्रभ सुणाए साचा राग। आत्म बुझाए तृष्ना आग। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दया कमाए होए सहाए घर लगाए तेरे भाग। गुरसिख तेरे पूरन भागा। प्रभ साचे दी सरनी लागा। साचे प्रभ हँस बणाया कागा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दया कमाए शब्द जणाए दरस दिखाए रैण दिवस दिवस रैण अनरागा। अनुराग शब्द धुन। गुरमुख साचे कन्न सुण। सदा रहे रुण झुण। प्रभ साचे दे साचे गुण। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे पकड़ उठाए दर ल्याए सेव लगाए कलिजुग चुण चुण। गुरसिखां प्रभ आप उपाया। जोत सरूपी दरस दिखाया। बेमुखां प्रभ दर दुरकाया। आप आपणा मुख छुपाया। गुरसिखां प्रभ नाम दवाया। आप आपणा माण रखाया। बेमुखां मदिरा मास मुख रखाया। आपणा नास कलिजुग जीवां आप कराया। गुरसिखां वास आप दिस ना आया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे तेरे रिहा लेख लिखाया। कर्म वेख लिखाए लेख। प्रभ साचा सच कराया भेख। अर्ज़ गुजारे गुर दर दरबारे, बख्श दे प्रभ बख्शणहारे, आया गुरसिख दर दरवेस। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप विचारे गुरसिख उधारे जन्म कर्म दोए जग वेख। अर्ज़ गुजारी गुर दरबार। साचा प्रभ सुणे पुकार। दर आयण जो नर नार। प्रभ पूरन काज दे संवार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन भगतां पाए सार। आपे जाणे आपे बूझे। आप वखाणे आप सूझे। आपे भेव खुल्हाए गूझे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख उपजाए तराए भेव चुकाए दूजे। एका दूजा आप मिटाए। साची बूझ आप बुझाए। चरन लूझ गुरसिख बख्शाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जिस जन दया कमाए। भिन्नड़ी रैण वक्त सुहञ्जणा। जोत जगाए प्रभ निरँजणा। चरन धूढ़ प्रभ दर साचा मजना। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचे साक सैण सज्जणा। साचा प्रभ गुरसिख उधारे। किरपा कर पार उतारे।
मंगण आया प्रभ दर, दुध्ध पुत्त प्रभ भरे भण्डारे। होए सुत प्रभ शब्द लिखारे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सोहण सिँघ लेख लिखारे। साची दात दया कर। प्रभ अबिनाशी दिया साचा वर। खाली भण्डारे प्रभ दए भर। चरन लाग गुरमुख साचा जाए तर। देवे वड्याई निहकलंक अवतार नर। होए सहाई जन सरनी जाए पर। वज्जे वधाई प्रभ साचा साचे घर। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जो जन मंगण तेरा दर। वड दर अखुट्ट अतोल। प्रभ अबिनाशी सद अमोल। गुरमुख वेख मुखों कढ्ढे साचा बोल। गुरमुख आत्म रंगे प्रभ साचा रंग, सोहँ कंडे तोल। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, नौं निध उपजाए वज्जे वधाए दर घर सोहँ शब्द साचा ढोल। साचे घर वज्जे वधाई। पूरन आसा प्रभ कराई। दासन दास गुरसिख होए सेव कमाई। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साची दात झोली पाई। साची दात सचा सुत्त। देवे दरस प्रभ अबिनाशी अचुत्त। आए वक्त सुहाए रुत्त। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जो दर मंगे गुरमुख ना संगे आपणे रंग रंगे सोहँ देवे दात अतुट्ट। जगत पित मात आप बणाए। साचा नात जगत रह जाए। साचा सति आप रखाए। साचा प्रभ दया कमाए। पिता पूत मेल मिलाए। साचा सूत ताणा पेटा इक्क कराए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जिस जन बूझ बुझाए। साची वस्त प्रभ साचे दर। प्रभ अबिनाशी देवे साचा वर। आप सुहाए गुरमुख तेरा घर। सुक्का काष्ट हरा कराए अवतार नर। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे साचा देवे वर। बेमुख जीव आप हो जाए। साचा प्रभ सार ना पाए। होए कुकर्मी कुकर्म कमाए। वड अधर्मी धर्म गंवाए। गुरसिख गुरमुख जो मुख भवाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अन्तकाल दुखियां दु:ख दे सजाए। गुरसिख होए मुख भुआवणा। निहकलंक कलिंक नाउँ लगावणा। प्रभ अबिनाशी एका डंक आपणा जगत वजावणा। राउ रंक नीच ऊँच ऊँच नीच इक्क करावणा। जोत सरूपी जोत प्रभ, चार वरन सरन लगावणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका नाम जगत चलावणा। एका नाम जगत चला के। एका धाम आप उपा के। एका राम आप अख्वा के। सोहँ जाम सृष्ट पिला के। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा कर्म जाए करा के। साचा गुर साची सीख्या। साची देवे गुरमुख भीख्या। वेले अन्तकाल कलि करे सच परीख्या। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख विरले दीख्या। गुरसिख होए ना मन डुलाए। गुरसिख होए ना काम क्रोध तन जलाए। गुरमुख महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दिवस रैण रसना गाए। गुरसिख गुर एका रंग। गुरसिख प्रभ कट्टे भुक्ख नंग। गुरसिख प्रभ साचे दा साचा संग। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरसिख साचे सदा सहाई अंग संग। एका संग सदा प्रभ तेरा। प्रभ अबिनाशी विच सद वसेरा। दूरन दूर प्रभ नेरन नेरा। गुरसिख मिटाए हेरा फेरा। प्रगट जोत दरस दिखाए
ना लाए देरा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अन्तकाल आप कराए सर्ब नबेड़ा। आपणा काम प्रभ आप कराए। जोत सरूपी दरस दिखाए। जोत सरूपी मेल मिलाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दरगाह साची माण दवाए। दरगाह साची साचा धाम। एका जोत रमईआ राम। गुरसिख पूरन कराए काम। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सचखण्ड बणाया साचा धाम। धाम सुहाया जोत जगाया। गुरसिख बहाया आप आपणा नाम जपाया। साचे धाम गुरसिख बहाया। आवण जावण गेड़ चुकाया। पतित पावन आप अख्वाया। अमृत मेघ सावण बरसाया। साचे प्रभ सतिजुग सोहँ शब्द चलाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अगाध बोध बोध अगाध साचा शब्द प्रगट जोत विच मात लिखाया। सुरत शब्द प्रभ मेल मिलाए। सुरत शब्द गुरसिख तराए। सुरत शब्द प्रभ वेख वखाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप आपणा भेव चुकाए। सुरत शब्द चरन ध्याना। सुरत शब्द जोत महाना। सुरत शब्द अनहद उपजाए सुणाए राग साचा काना। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मेल मिलाए सुरत शब्द विष्नूं भगवाना। सुरत शब्द जिस जन दवाए। सुरत शब्द गुर आप उपाए। सुरत शब्द प्रभ बूझ बुझाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरसिख तेरी लाज रखाए दूज मिटाए। दूज मिटाई बूझ बुझाई। सच घर दी सोझी पाई। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे दया कमाई। साचा प्रभ दीन दयाला। सदा सदा सदा प्रितपाला। एका रंग सदा समाए बिरध जवान बाला। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सोहँ जपाए आत्म चढ़ाए रंग गुलाला। साचे रंग आत्म रंग। गुरमुख साचे प्रभ चरन तेरा साचा संग। बेमुख जीव अन्तकाल टुट्ट जायण जिउँ काची वंग। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, होए सहाए सदा अंग संग। इक्क घर इक्क वरतार। इक्क घर इक्क दरबार। इक्क दर इक्क दातार। इक्क घर दो विहार। इक्क घर दो गंवार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका दर एका घर एका वर एका अवतार नर देवे सर्ब संसार। एका घर दो धड़। प्रभ अबिनाशी छड्डया लड़। कलिजुग माया गए हड़्ह। हँगता रोग विच गए सड़। अन्तकाल कलिजुग जाए छड़। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, शब्द लिखाए सति वरताए जो जन फड़े प्रभ साचे दा साचा लड़। साचा प्रभ सच हुक्म लिखंता। देवे वड्याई मनी सिँघ साचे सन्ता। क्या कोए करे कलिजुग जीव जन्ता। आप बणाए साची बणता। सिर रक्खे हत्थ प्रभ साचा कन्ता। प्रभ वक्त सुहाए जोत प्रगटाए, साध संगत प्रभ चरन लगाए, आप उठाए माण दवाए पूरन भगवन्ता। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कोई भेव ना पाए, एका जोत आदिन अन्ता। सन्त मनी सिँघ तेरा दुख। जन ना पाए कोई सुख। दर घर वरते मारे भुक्ख। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, शब्द लिखाए सच वरताए जो उपजाए साचे मुख। गुरसिख भुल्ले होए अञ्याण। प्रभ साचे दी साची
बाण। एका शब्द रखाया आण। सन्त मनी सिँघ किया प्रधान। देवे वड्याई वाली दो जहान। सरन तकाई निहकलंक बली बलवान। चरन लगाए दरस दिखाए जोत जगाए विच ललाट महान। साचे सन्त दया कमाई, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान। सन्त मनी सिँघ सति कर मन्नया। साचा बेड़ा प्रभ साचे बन्न्हया। जो जन भुल्ले जगत डुल्ले जगत पीड़े जिउँ वेलणे गन्नयां। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सो जन उतरे पार जिस जन सति सति कर मन्नया। मनी सिँघ जोत अधार। जोती जोत आप निरँकार। सतिजुग बणे सच्ची सरकार। धरे हत्थ सिर आप करतार। जगे जोत विच संसार। चार वरन आयण दरबार। सोहँ रंग होयण पनिहार। साधन सन्तन दरस अपार। ऊँचो ऊँच आप निहकलंक नरायण नर अवतार। सन्त मनी सिँघ सति पुरख मनाया। प्रभ अबिनाशी दया कमाया। मस्तक लेख आप लिखाया। साचा सन्त वेख प्रभ सेवा लाया। जोत सरूपी भेव प्रभ आप खुल्हाया। मस्तूआणे लगाई मेख, साचा कर्म सन्त कमाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप आपणी सेवा लाया। सन्त मनी सिँघ सेवा लग्ग। प्रभ अबिनाशी सोहे पग्ग। लेख लिखावे सारे जग। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोती जोत जगाए करे रुशनाए आत्म जोत बुझाए अग्ग। सन्त मनी सिँघ सच कर मन्न। आपणा बेड़ा ल्या बन्न्ह। आत्म कढाया सारा जन। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका शब्द उपजाया सुणाया साचा कन्न। साचे सन्त शब्द जणाया। निहकलंक दरस दिखाया। साची अंस गुरसिख उपजाया। विच सहँस मुख रखाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, बाल अवस्था अचरज खेल आप कराया। सन्त मनी सिँघ शब्द जणाए। प्रभ अबिनाशी हुक्म सुणाए। गुरमुख सिँघ संग रलाए। निहकलंक सीस उठाए। सर अमृत पहुंचे जाए। दर दरबार बूझ बुझाए। आपणा घर बाहर आप सुहाए। हरि हरि हरि प्रभ हरिमन्दिर आए। सन्त मनी सिँघ साचा सन्त साचा कर्म कमाए। बांहों पकड़ साचा सन्त निहकलंक मंजी साहिब उप्पर बिठाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप आपणा धाम सुहाए। अमृतसर दे उठे पुजारी। कलिजुग जीव दुष्ट दुराचारी। मदिरा मास करन आहारी। दर गुर भोगण सर्ब नर नारी। बेमुखां मति कलि गई मारी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अन्तिम अन्त कलि करे ख्वारी। अचरज खेल आप खिलंता। साचा प्रभ सच वरतंता। कोई ना जाणे जीव जन्ता। प्रभ साचा सच थांएँ रहंता। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोती जोत जोत सरूप पूरन भगवन्ता। आपणा भेव आप छुपाया। सर अमृत एह खेल रचाया। दर दरबारी। दर दरबारी धक्के लाया। संग सन्त मनी सिँघ बाहर कढाया। साचे प्रभ सच शब्द उपजाया। सन्त मनी सिँघ कलम उठाया। लिखाया लेख मिट ना जाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सर अमृत एह सराफ दवाया। अन्तकाल कलि प्रगटी जोत बेमुखां दे सजाया।
सन्त वाक भविख्त सति कराई। लिख्या लेख ना कोई मिटाई। सर अमृत जो लिख्त कराई। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, वक्त कलिजुग लए जोत प्रगटाई। अमृतसर साचा सर। राम दास तेरा साचा घर। कलिजुग जीव आपणा बचन गए हर। वेले अन्त अन्तकाल आपणा किया लैण भर। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सम कमाया शब्द शब्द लिखाया आण भुगताया अवतार नर। गुर अर्जन एह लिख्त लिखाई। हरि जू हरिमन्दिर विच आई। निहकलंक एह कल वरताई। बेमुखां कलि सार ना पाई। कलिजुग जीव होए दु:ख दाई। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, वेले अन्त दे सजाई। अमृतसर सराफ दवा के। घनकपुरी बैठे आ के। साचे सन्त शब्द जणा के। पुरी अनन्द दा हुक्म सुणा के। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, बाल अवस्था साचा कर्म कमा के। पुरी अनन्द डेरा लाया। आप आपणा खेल रचाया। सन्त मनी सिँघ सर्ब सुणाया। निहकलंक कलि जामा पाया। कूचो कूच आप सुणाया। वाली दो जहान विच मात दे आया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कलि नाउँ धराया। पुरी अनन्द प्रभ साचा जाए। गुर गोबिन्द जिथ्थे गया गंवाए । एका ओट निहकलंक रखाए। कलिजुग अन्तिम प्रगट जोत होए जोत सरूप खेल रचाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पुरी अनन्द चतुर्भुज आप अख्वाए। साचे सन्त पाई दुहाई। पुरी अनन्द दी सुणे लोकाई। अवतार नर जोत प्रगटाई। कल्गीधर आप अख्वाई। सरन आओ सर्ब माई भाई। वेला गया फिर हत्थ ना आई। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साची खेल आप रचाई। साचे सन्त शब्द जणाया। आपणा भाणा आप सुणाया। नीला बाणा सन्त बणाया। प्रभ साचे दे गल पहनाया। आपणे सीस सन्त उठाया। अमाम मैहन्दी नाउँ रखाया। गली गली विच फिराया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पूरन काम बाल अवस्था आप कराया। बाल अवस्था खेल करा के। कलिजुग जीवां माया पा के। भरम भुलेखे जगत भुला के। झूठी देह आप तजा के। जोत सरूपी जोत मिला के। एका जोत जोती जोत प्रगटा के। जोत सरूपी जोत प्रभ गुरमुख साचे रक्खे विच मिला के। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक कलि नांउँ धरा के। देह तजाए जोत प्रगटाए निहकलंक अख्वाए। जोत सरूपी जामा पाए। साची जोत विच मात टिकाए। दिवस रात प्रभ इक्क कराए। साचा नात सोहँ जगत रखाए। उठ प्रभात जो जन रसना गाए। विच कुक्ख मात फेर ना आए। प्रभ साचा बख्शे साची दात, जन्म मरन दा गेड़ कटाए। नपुंसक होए जो जन। झूठा दिसे जगत धन। आत्म बुझी जोत अन्धेर मन। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आत्म बन्न्हे साचा बंन। आत्म सति धीरज धर। आत्म सति जोत कर। साचा वत्त बीज हरि। पूरन मति प्रभ देवे कर। साचा सति प्रभ सरन तर। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, हरि हरयावला देवे कर। प्रभ साचा, राह। साचा प्रभ बेपरवाह। साचा प्रभ अगम्म
अथाह। साचा प्रभ जन कोई बूझे ना। साचा प्रभ निमाणयां निताणयां पकड़े बांह। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जो जन भुल्ले नाह। सच दर द्वार पुकारा। आत्म दु:ख जीव दुख्यारा। उपजे सुख प्रभ देवे जोत अधारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरा सच दरबारा। सच द्वार सच दरबार। सच दातार सच करतार सच वरतार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सच सच करे विहार। आत्म सच्ची ना होए कच्ची। गुरमुख साचे प्रभ साचा शब्द लिखाए सच सच्ची प्रभ महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आत्म धीर धराए, दीर्घ रोग गंवाए, चिन्ता सोग मिटाए दिवस रैण रहे जो लगी । आत्म चिन्ता आप मिटाए। सुणे बेनन्ती आप रघुराए। एका तिनका जोत टिकाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत सरूपी दया कमाए। दया कमाई वेख वेख कर। लेख लिखाए वेख वेख कर। कलिजुग जीव भुल ना जाए। कलिजुग माया वेख वेख कर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आत्म जोत जगाए बुध बिबेक एक कर। एका बुद्धि होए बिबेक। एका राखो चरन टेक। कलिजुग अग्न लगाए सेक। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आत्म दु:ख मिटाए, नाड़ी बहत्तर सुफल कराए, हुक्म सुणाए साचा एक। सच्चा हुक्म सच्चा फ़रमाण। देवे आप वाली दो जहान। भगत भगवान इक्क रंग समाण। एका आण एका ताण विच जहान। एका ताण एका माण पिता पूत समान। देवे वड्याई दु:ख मिटाई देही रोग गंवाई प्रभ बली बलवान। दु:ख दर्द मिटाए सुख उपजाए मुख रखाए, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान। साचा दरस आप दिखाए। साचा मार्ग जगत लगाए। साचा मार्ग सति कर मन्नणा। आत्म साची धीरज बंनणा। प्रभ अबिनाशी सति कर मन्नणा। आप रंगाए आपणी रंगणा। आपणे रंग आप रंग। साचा दरस गुर दर मंग। मदिरा मास झूठा संग। अन्तकाल धर्म राए कराए नंग। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दे सजाए थांएँ ना पाए, मानस जन्म हो जाए भंग। साचा प्रभ सांतक सीतला। गुरमुख साचे तेरा साचा मीतला। प्रभ साचे दी साची रीतला। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, चरन लाग मानस जन्म कलिजुग जीतला। मन वैरागी, जगत त्यागी, होए वैरागी, प्रभ सेवा लागी दूज भागी, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सोहँ जपाए आत्म धोए पापां दाग़ी। आत्म रस जिस जन जाणयां, पूरन ब्रह्म आप पछाणयां। आत्म रस जिस जन वखाणयां, रसना रस आत्म रस माणयां। आत्म रस जिस जन जाणयां, प्रभ अबिनाशी होए वस, देवे दरस प्रभ भगवानयां। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख विरले कलि पछाणयां। प्रभ साचा कलिजुग भेख। साचा प्रभ सच कर वेख। चरन ना लाग वेखा वेख। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत सरूपी जगत भेख। साचा प्रभ सच वरतारा। जूठ झूठ प्रभ दर निवारा। हत्थ ठूठ जगत भिखारा। रंग अनूठ प्रभ चरन दुआरा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जो जन जाणे
सच सच निरँकारा। निरँकार निरँकार निरँकार। करे करावे आप करतार। जोत जगाए विच मात सद गिरधार। भगत प्रगटावे दरस दिखावे सिध्ध मार्ग पावे नाम जपावे आपणी किरपा धार। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, गुरमुख साचे पूर्ब कर विचार। पूर्ब विचार गुरसिख कर। साचा प्रभ फेर वर। आपणा आत्म सुहाए साचा घर। सोहँ उपजे खुल्ले दर। प्रभ अबिनाशी आवे तेरे आत्म साचे घर। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत जगाए दरस दिखाए हरस मिटाए अवतार नर। आत्म घर आप वसावणा। भरम भुलेखा सर्ब मिटावणा। वेखा वेख ना सीस झुकावणा। अछल्ल छल प्रभ आप करावणा। वल छल विच ना आवणा। आपणा आप जीव समझावणा। मदिरा मास ना रसन लगावणा। साचा वास जिस विच रखावणा। दुखड़ा नास तन करावणा। विच प्रभास चन्दन बिरख गुरसिख लगावणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सोहँ साचा राग गुरमुख साचे तेरी आत्म विच उपजावणा। साचा प्रभ सच लिखाए। वक्ख वक्ख वक्ख कराए। कक्ख कक्ख कक्ख बणाए। भक्ख भक्ख सृष्ट सबाई भक्ख हो जाए। गुरमुख साचे वेख प्रभ आपणी सरन लगाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जिस जन दया कमाए। जिस जन प्रभ दया धारे। आपे जाए काज संवारे। साचा देवे शब्द अधारे। भुल जायण जो जन गंवारे। प्रभ साचा करे आप ख्वारे। सोहँ शब्द मार मारे। वेले अन्तकाल अन्त कलि दर दुरकारे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जो जन मनों विसारे। मन तन सति कर मन्न। आप मिटाए आपणा जन। प्रभ अबिनाशी बेड़ा जाए बन्न्ह। साचा शब्द सुणाया कन्न। कलिजुग जीव ना होए अन्न्ह। जगत तृष्ना जलाए तन। आत्म होई रहे सदा दुरगण। झूठा ठूठा प्रभ जाए भन्न। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सति सति सति कर मन्न। वक्त सुहाए आप प्रभ, आपणी जोत प्रगटाए। वक्त सुहाए आप प्रभ, आपणी बणत बणाए। वक्त सुहाए आप प्रभ, गुरसिख साचे चरन बहाए। वक्त सुहाए आप प्रभ, दर घर आए भिच्छया पाए। वक्त सुहाए आप प्रभ, पूरन इच्छया आप कराए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जो जन चरनी सीस झुकाए। बणत बणाए आप प्रभ, रमईआ रामा। बणत बणाए आप प्रभ, घनईआ शामा। बणत बणाए आप प्रभ, निहकलंक कलि पहरया जामा। बणत बणाए आप प्रभ, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवाना, बणत बणाए आप प्रभ, दर्द दु:ख भय भंजन। बणत बणाए आप प्रभ, चरन धूढ़ देवे साचा अंजण। बणत बणाए आप प्रभ, आप बणाए गुरसिख साचे सज्जण। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जो जन दर दरबार आए हरि हरि गाए प्रभ साचा भय भंजन। बणत बणाए गणत गिणाए। जीव जन्त उपाए जोत जगाए। आप उपाए आप मिटाए। आपणी खेल आप रचाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जिस जन देवे सो जन प्रभ दर पाए। आसा मनसा प्रभ साचा पूरे। जो जन आए चरन
हज़ूरे। खाली भरे भण्डार, करे आप भरपूरे। दु:ख ना पाए दूजी वार, दर आया सतिगुर पूरे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सच द्वार सर्ब जनां दी आसा पूरे। जीव जन्त आप उधारी। साचा कन्त जोत निरँकारी। एका जोत जगत पसारी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपे दुखीआ आपे भुखीआ आपे करे कारी। खट्ट रोग प्रभ गंवाया। हाकन डाकन सिर मुंडवाया। निर्मल तन आप कराया। साचा धन प्रभ झोली पाया। मिटाया जन जन सरनी आया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दु:ख कुक्ख सर्ब गंवाया। दु:ख रोग प्रभ मिटाए। साचा सुख आप उपजाए। आत्म भुक्ख सर्ब गंवाए। दुखीए जीव जो रहे बिल्लाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप आपणी दया कमाए। जीआ दान प्रभ साचे दिया। आप रखाए जगत निया। साचा अमृत प्रभ दर पीआ। निर्मल कराए प्रभ साचा सीआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दु:ख मिटाए सुख वखाए सच घर सच दर आत्म जोत जगाया दिया। प्रभ साचा सच वखाणदा। वाली दो जहान दा। हुण वेला भुल बख्शाण दा। रुल रुल नहीं वक्त लँघाण दा। वेला अन्तकाल कलिजुग आया जगत मिटाण दा। एका मंग दरस प्रभ साचे भगवान दा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, वेला दरसन पाण दा। साचा प्रभ अखुट्ट भण्डारा। साचा प्रभ आप वरतारा। साचा प्रभ जगत दातारा। कोटन कोट खड़े दुआरा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, घर वसे राह साचा दस्से जोत सरूपी जोत निरँकारा। साचा दर जन पछाण। आत्म विच मार ध्यान। बैठा प्रभ गुणी निधान। कलिजुग जीव होए निधान। प्रभ अबिनाशी ना करन पछाण। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, सर्ब जनां दा जाणी जाण। साचा जन सच दर परवान। जो जन जाणे गुण निधान। एका रंग जाणे चतुर सुजान। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, साचा दर साचा घर करे सर्ब पछाण। साचा घर उच्च दरबार। एका जोत आप निरँकार। पूरन कर्म रिहा विचार। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, सर्ब जनां दी पावे सार। कर्म विचार आप कर। भगत उधार साचा हरि। चरन लाग जीव जाए तर। बेमुख जायण भाग प्रभ दर आए साचा डर। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत निरँजण अवतार नर। आपणा आप जीव सुधार। पूरन ब्रह्म कर विचार। साचा धर्म विच संसार। मानस जन्म ना आए दूजी वार। मदिरा मास तज अहार, मिले आप सच करतार। दर दर घर घर ना होए ख्वार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, किरपा कर जाए तार। आपणी आत्म आप सोध। प्रभ अबिनाशी वड वड बोध। गुरमुख साचे सन्त प्रभ साचा जाए सोध। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, शब्द लिखाए अगाध बोध। साचा शब्द जो जन मन्ने। प्रभ अबिनाशी बेड़ा बन्न्हे। जोत जगाए दरस दिखाए माण रखाए जिउँ माल चराए धन्ने। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा शब्द सुणाए कन्ने। कन्न सुण आत्म पुन लगाए
धुन जीव चुण महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सच सच वरताए लिखाए भुगताए जीव जन्त ना जाणे तेरे गुण। गुणवन्त गुण निधाना। पूरन प्रभ आप भगवाना। वेख विचारा चतुर सुजाना। जगत सुधारे काज संवारे जिस जन साचा माना। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, जोत सरूपी पहरया बाणा। पूरन सुख आत्म रास। रसना तजाओ मदिरा मास। प्रभ दर मंगण दरस अबिनाश। घट घट घट वसे सर्ब घट रक्खे वास। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दुखियां दु:ख मिटाए साचा सुख उपजाए जन्म कराए रास। सोहँ साचा बाण लगाए। आप आपणी आण रखाए। गुरमुख साचा जाण प्रभ दया कमाए। भगत भगवान प्रभ मेल मिलाए। चतुर सुजान प्रभ दरस दिखाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सरन पड़े दी लाज रखाए। साचा प्रभ सच घर आया। दर घर साचा गुरमुख पाया। हिरदे वाचा प्रभ दया कमाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप आपणी सेवा लाया। आप आपणी सेवा लाए। एका ओट चरन रखाए। कोटन कोट प्रभ पाप गंवाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सोहँ साची चोट प्रभ शब्द लगाए। साचा प्रभ सच सुणाया। आप आपणा भरम चुकाया। साचा कर्म गुरसिख कमाया। एका वरम शब्द कराया। बजर कपाट खोल्ह वखाया। झूठा आन बाट प्रभ मेट मिटाया। झूठा तन प्रभ आत्म साची जोत जगाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, देवे दरस आप रघुराया। दरस देवे दया कर। गुरमुख साचे साचे वर। जोत प्रगटाए अवतार नर। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप खुल्हाए दस्म दर। दस्म दर आप खुल्हाया। आत्म जिंदा तोड़ वखाया। अमृत बूंद मुख चुआया। कँवल नाभ आप उलटाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा कर्म गुरसिख लिखाया। मुख कँवल बूंद चुआए। स्वांतक सांत आप वरताए। भांती भांत जोत जगाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आत्म बुझी दीप गुरसिख साचे प्रभ करे रुशनाए। आत्म दीप प्रभ जगाया। सच समीप विच समाया। वड महीप दिस ना आया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत सरूपी जोत एको एक एक कर, आप आपणा बिरद रखाया। जीव जन्त प्रभ उपाए। जोत सरूपी विच समाए। आदिन अन्त दिस ना आए। साधन सन्त रिहा दरस दिखाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप आपणा जगत छुपाए। आपणा आप प्रभ छुपाया। कलिजुग जीवां भरम भुलाया। ना कोई वेखे वेख वखाया। लाए लेखे जिस जन दया कमाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचे मार्ग गुरसिख साचा लाया। साचे मार्ग आप लगाए। आप आपणी दया कमाए। आत्म साचा ज्ञान दवाए। चरन ध्यान आप रखाए। गुण निधान सद विच समाए। वड वड मेहरवान दया कमाए। जो जन सरनी डिगे आण, प्रभ पकड़ उठाए। गुणवन्त गुण निधान, जोत सरूप विच समाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सतिगुर साचा जिस जन दया कमाए। गुरसिख गुर आप सहारा।
आपे देवे नाम अधारा। आपे पावे आत्म सारा। आप जगाए जोत अपारा। आप रहाए विच टिकाए देही महल्ल मुनारा। कलिजुग जीव भेव ना पाए, जोत सरूपी प्रभ अकारा। गुरमुख साचे प्रभ दर आए, सोहँ शब्द भरे भण्डारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका देवे शब्द अधारा। शब्द आधार गुरसिख रखाया। विच संसार आप वड्आया। जन्म संवार गर्भवास कटाया। किया पार नां देर लगाया। साची सार जिस जन सरनी सीस झुकाया। आत्म होए अधार प्रभ साचा रसनी गाया। कलिजुग ना होए ख्वार, निहकलंक सच तेरी सरनाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, किरपा कर सिर हत्थ धुर साचा दिया प्रभ साचे वर, आप आपणा नाम जपाया। साचा नाम जो जन गाए। जगत माण प्रभ रखाए। देवी देव विच वड्याए। साची सेव चरन कमाए। अलक्ख अभेव दरस दिखाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे सिर तेरे हत्थ टिकाए। सुरती सुरत सुरत ज्ञाना। आत्म सुरत शब्द उपजाणा। साची मूर्त इक्क भगवाना। नूरो नूरत विच जहाना। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप आपणा पहरया बाणा। रसना गाए माण रखाए। पुरख अबिनाशी प्रभ अबिनाशी देखे देख भरम भरम भुलाए। गुरमुख साचे प्रभ साचा लेखे लाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जो जन रसना गाए। रसना जप स्वास स्वासा। पूरन प्रभ पुरख अबिनाशा। जोत जगाए आत्म रासा। देवे दरस सर्ब घट वासा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आत्म भरे भण्डार, सदा सदा हिरदे रक्खे वासा। हिरदे वास प्रभ रखाया। सच निवास प्रभ सच घर दवाया। पुरख अबिनाश विच समाया। पूरन आस गुरसिख कराया। बलि बलि बलि जास जिस जन हरि हरि हरि रिदे वसाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, प्रगट जोत दरस दिखाया। दरस देवे गुरसिख गुरमुख दोए। प्रभ साचा सोहँ धागे लए परोए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप जगाए गुरमुख सोए। साचे प्रभ सच पुरख उपाए। सति पुरखां विच आप समाए । आप आपणा विच छुपाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जीव जन्त जोत सरूपी दिस ना आए। ना दिसे ना वेख वखाणे। कलिजुग जीव भुल्ले अञ्याणे। गुरमुख विरले सुघड़ स्याणे। सद ही चल्लण प्रभ के भाणे। साचा रंग प्रभ दर माणे। आप रखाए आपणी आणे। जगत जगाए बाल अञ्याणे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, देवे दरस मिटाए हरस गुणवन्त गुणी निधाने। ऊँच अगम्म अपर अपार। पूरन ब्रह्म करे विचार। साचा धर्म आप करतार। खोटे कर्म कलिजुग कल होयण ख्वार। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, सोहँ मारे मार। दुष्टी दुष्ट दुराचार। जगत करन कुकर्म विहार। साचा धर्म गए विसार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप खपाए दुष्ट दुराचार। दुष्ट दुराचारां करे ख्वारा खण्डा दो धारा। खण्डा दो धारा प्रभ साचे मारा। साचा शब्द आप उचारा। दुखियां दु:ख सर्ब निवारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं
भगवान, जो जन मंगण आए दुआरा। शदौण माई पौण खाण पीण किस की चाटी किस का मधाण आपे होए आप प्रधान। माई गौरज़ां वड बली बलवान। सोहँ रखाए प्रभ एका आन। दु:ख मिटाए वाली दो जहान। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, सर्ब चुकाए झूठी कान। किंगरे किंगरे मृदंग वजाया। इक्क आपणा रंग आप वखाया। माई गौरज़ां दुध्ध गंवाया। मक्खण मधाण बन्न्ह वखाया। भगत भगवान दया कमाया। दुष्ट दुराचारां दे सजाया। साचा दर फेर वसाया। एका शब्द मुख रखाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुर गोरख तेरा माण गंवाया। मूंड मुंडाए कन्न पड़वाए। जलंधर मच्छन्दर आप अख्वाए। जोत कलंदर जीव बन्दर प्रभ आप नचाए। साचे मन्दिर प्रभ साची जोत जगाए। कलिजुग काया झूठी कंदर अन्ध अन्धेर फेर रखाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप आपणी दया कमाए। गुर प्रसादि गुर दर आए। गुर प्रसादि प्रभ दया कमाए। गुर प्रसादि अनाद अनादी वड ब्रह्मादी दरस दिखाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, प्रगट जोत भोग लगाए। भोग लगाए आप प्रभ, आपणी जोत जगा। भोग लगाए आप प्रभ, मात जोत प्रगटा। भोग लगाए आप प्रभ, साची दया कमा। भोग लगाए आप प्रभ, साध संगत दए वरता। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सभ थांईं होए सहा। गुर संगत गुर दर परवान साध संगत चतुर सुजान। गुर संगत प्रभ देवे माण। साध संगत प्रभ सच पछाण। गुर संगत होए दरबान। साध संगत प्रभ साचा पाया, आत्म दु:ख गंवाया, सर्ब सुख प्रभ दर ते पाया, देवे महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान। साध संगत तेरी बन्द खलासी। मिल्या प्रभ घनकपुर वासी। दरस परस मिटाई हरस प्रभ साचा सद बलि बलि जासी। साध संगत प्रभ उतारी सर्ब उदासी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आत्म कराए रासी। साध संगत तेरी आत्म रास। गुर संगत प्रभ रक्खे वास। गुर संगत प्रभ वसे पास। साध संगत मिल्या प्रभ अबिनाश। गुर संगत तजाए रसन ना लाए मदिरा मास। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मानस जन्म कराए रास। मानस जन्म जगत सुधार। गुर चरन प्रीती सच प्यार। सरबजीत सदा जग जीती, मिल्या मोख द्वार। प्रभ साचे दी सच प्रीती, सद सद सद जाओ चरन बलिहार। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा साध संगत कलि जाए तार। साचे घर प्रभ साचा आया। साचा दर आप सुहाया। अवतार नर जोत सरूपी जामा पाया। एका हरि गुरमुख साचे विच सद समाया। आप खुल्हाए दस्म दर, अज्ञान अन्धेर सर्ब मिटाया। कर दरस तन मन जाए ठर, प्रभ सांतक सति वरताया। झिरना झिरे अपर अपर, प्रभ निझरों दे झिराया। चरन लाग गुर संगत जाए तर, निहकलंक कलि दरस दिखाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साध संगत सीतल सति सति सति प्रसादि आप वरताया।