१५ सावण २००९ बिक्रमी मेरठ छाउणी
सचखण्ड सच अकारा। एका जोत आप निरँकारा। सचखण्ड रूप अपारा। जोत सरूपी दिसे गिरधारा। जोत सरूप आप निराहारा। एका इक्क एका इक्क ओंकारा। एका एकँकारा। जोत सरूपी लोक तीन पसारा। अलख अगोचर अगम्म अपारा। आप आपणा रक्खे अधारा। मात जोत प्रगटाए आए वारो वारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर अवतारा। सचखण्ड सच दुआरा। गुर साचे का सच पसारा। एका आप एका करे अकारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत निरँजण नरायण नर अवतारा। सचखण्ड सच वरतंत। एका जोत जगे प्रभ भगवन्त। गुरमुख विरले मात वसाए प्रभ साचा सन्त। बैठे आप अडोल सद सदा इकन्त। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत निरँजण भेव ना जाणे कोई जीव जन्त। जोत निरँजण मात अकारे। निहकलंक कलि जामा धारे। घनकपुरी करे उज्जयारे। लिखावे शब्द अगम्म अपारे। अचरज खेल पारब्रह्म न्यारे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कलि खेल रचावे, सुरत शब्द दवावे, गुरसिख जगावे देवे शब्द हुलारे। शब्द हुलारा आपे दिया। गुरसिख आत्म जोत प्रभ जगाया दिया। प्रभ साचे का साचा हिया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे सच उपजाए जगत वरताए सोहँ नाम झोली पाए सतिजुग रखाई साची निया। सतिजुग साचा सति लगावणा। आपणा कर्म प्रभ आप करावणा। साचा धर्म मात चलावणा। कलिजुग कूड़ा अन्त मिटावणा। बेमुख कलिजुग जीव मूढ़ां, प्रभ गूढ़ी नींद सुलावणा। गुरसिखां देवे प्रभ चरन धूढ़, दरस अमोघ प्रभ आप दिखावणा। आत्म रंग चढ़ाए गूढ़ो गूढ़, निहकलंक प्रभ साचा पावणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, प्रगट जोत विच मात जोत सरूपी अचरज खेल आप वरतावणा। अचरज खेल आप वरताए। जोत सरूपी जामा पाए। सृष्ट सबाई प्रभ भुलाए। गुरमुख साचे कँवल नभ अमृत बूंद मुख चुआए। देवे दरस प्रगट जोत साचा कर्म अन्तकाल प्रभ आप कराए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत सरूप विच मात दे आए। जोत सरूप प्रभ जामा धरया। गुरमुख विरले कलिजुग वरया। बेमुख दर ते आए डरया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पार उतारे जन्म संवारे जो जन सरनी परया। साचे प्रभ साची सरन। गुरमुख साचे कलिजुग तरन। बेमुख कलिजुग अन्तिम अन्त मानस जन्म हरन। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कलि जोत प्रगटाई सृष्ट भुलाई गुरसिख वधाई देवे वड्याई दर दर दर प्रभ माण रखाई। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अन्तिम अन्त प्रगट जोत गुरमुख साचे तेरा होए आप सहाई। साचा प्रभ सदा सहाया। आवण जावण खेल रचाया। पतित पावन आप अख्वाया। बावन रूप जिउँ भेख वटाया। गुरमुख साचे तेरे आत्म अमृत मेघ प्रभ सावण आप वरसाया। महाराज शेर
सिँघ विष्नूं भगवान, जोत सरूपी प्रगट जोत निहकलंक कलि जामा पाया। जोत सरूपी जामा धर। अचरज खेल करे अवतार नर। गुरमुखां भउ चुकाए ना आए डर। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जिस जन कलिजुग ल्या वर। साचा प्रभ जिस जन वरया। मानस जन्म कलिजुग हरया। पूरन कर्म प्रभ सरनी परया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दरस दिखाए तरस मिटाए तरस कमाए गुरमुख साचे तेरे दर दरबान प्रभ साचा खड़या। आए चल दर द्वार। धरे जोत इक्क करतार। गुरमुख साचे पूर्ब कर्म विचार। निहकलंक घर आया, मूर्ख मुग्ध ना करन विचार। भरम भुलेखे आप भुलाया, बेमुखां दर दे दुरकार। कलिजुग जीवां प्रभ रुलाया, आपणा आप आप भुलाया, गूढ़ी नींद आप सुलाया, मदिरा मास करन अहार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, प्रगट जोत अन्तिम अन्तकाल कलिजुग करे सर्ब ख्वार। कलिजुग अन्तिम होए ख्वारी। आया कलि प्रभ निरँकारी। जामा धारे भगत अधारी दुष्ट सँघारी । महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, शब्द चलाए बेमुख खपाए आप उठाए खण्डा दो धारी। सोहँ खण्डा साची धारा। कलिजुग जीआं करे ख्वारा। बेमुखां आत्म लाया आरा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अन्तिम अन्त मिटाए कोई रहण ना पाए विच मात दुष्ट दुराचारा। दुष्ट दुराचार प्रभ दर ख्वार। दर दर बिल्लायण होयण ख्वार। आपणा आप जीव ना पायण, भुल्लया प्रभ साचा करतार। अन्तकाल कलि खाली हत्थ जायण, कोई ना होए अन्त सहार। गुरमुख साचे साचे दर आयण, देवे दरस प्रगट जोत जोत सरूप आप निरँकार। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, गुरमुख साचे तेरा बेड़ा कर जाए पार। सतिगुर साचा बेड़ा बन्न्ह। सोहँ शब्द सुणावे कन्न। गुरमुख साचे आप तराए चरन लगाए जगत वड्याए, सोहँ शब्द सुणाए कन्न। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, वड वड दया कमाए, गुरसिख साचे तेरी आत्म जाए मन्न। गुरमुख साचा आप बणाए। गुरमुख साचा आप तराए। गुरमुख साचा आप वड्याए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत सरूपी विच समाए। गुरमुख साचे सच घर पाया। गुरमुख साचे प्रभ डेरा लाया। गुरमुख साचे दर दरबान बहाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, प्रगट जोत चौथे जुग सवरन माण दवाया। गुरसिख तेरी धन्न कमाई, दर साचे प्रभ सेव कमाई। गुरसिख तेरी धन्न कमाई, साची धुन आप उपजाई। गुरसिख तेरी धन्न कमाई, जोत सरूप प्रगट जोत आत्म जोत करे रुशनाई। गुरसिख तेरी धन्न कमाई, एका धुन साची अनहद आप उपजाई। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, विच मात देवे वड्याई। मातलोक प्रभ वड्याए। आप आपणी दया कमाए। गुरमुख साचे चरन लगाए। हरन फरन प्रभ आप खुल्हाए। तारन तरन आप अख्वाए। मरन डरन भउ चुकाए। एका चरन जन ओट रखाए। सोहँ शब्द चोट प्रभ आप लगाए। हउमे कढ्ढे आत्म खोट, जो जन चरनी आए। कलिजुग जीव आलणिओं
डिगे बोट, कलिजुग ना कोई फेर टिकाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, प्रगट जोत निहकलंक जोत सरूपी जामा पाए। जोत सरूपी जामा पाया। कलिजुग जीआं भरम भुलाया। बेमुखां प्रभ दिस ना आया। गुरसिखां उतारे आत्म भुक्ख, प्रगट होए दरस दिखाया। सुफल कराई मात कुक्ख, निहकलंक जिस चरनी सीस झुकाया। निहकलंक कलि जामा धारया। जोत सरूपी भेख वटा रिहा। वड वड वड आप अख्वा रिहा। बिन रंग रूप गुरसिख समा रिहा। विच अन्ध कूप जोत जगा रिहा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत सरूपी प्रगट जोत गुरमुख साचे स्वच्छ सरूप प्रभ दरस दिखा रिहा। गुर पूरा रंग अनूपा। गुर पूरा सति सरूपा। गुर पूरा ना दिसे रंग रूपा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप आपणा जाणे रूपा। आपणा आप आपे जाणे। कलिजुग जीव ना कोई पछाणे। मदिरा मासी होए अञ्याणे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अन्तकाल कलि प्रगट जोत सोहँ शब्द चलाए बाणे। सोहँ शब्द बाण चलाए। जगत माण सर्ब गंवाए। एका आण आप रखाए। कलिजुग झूठी काण सर्ब चुकाए। एका बख्शे चरन ध्यान, काहन घनईआ जोत प्रगटाए। गुरमुख विरले चरनी डिगे आण, जिस आत्म जोत प्रभ जगाए। बेमुखां कलि आई हाण, प्रभ साचा नज़र ना आए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अछल अछल्ल छल कर सर्ब भुलाए। आप भुलाया आप डुलाया। आप तुलाया आपणा आप, कलिजुग जीवां अन्तिम अन्त आपणा आप गंवाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, प्रगट जोत निहकलंक अन्तिम दे सज़ाया। अन्तिम अन्त आप प्रभ आए। साचा कन्त जोत प्रगटाए। माया बेअन्त जगत विच पाए। झूठे जीव जन्त प्रभ सर्ब भुलाए। गुरमुख साचे सन्त सुरत शब्द प्रभ आप जगाए। बैठे अडोल आप इकन्त, निहकलंक कलि जामा पाए। प्रभ की माया बड़ी बेअन्त, जोत सरूपी कलि खेल वरताए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप इकन्त महिंमा गणी ना जाए। सुरत शब्द मेल मिलाए। सुरत शब्द प्रभ आप जगाए। सुरत शब्द गुरसिख उठाए। सुरत शब्द देवे महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप आपणी दया कमाए। सुरत शब्द देवे ज्ञाना। सुरत शब्द उपजावे प्रभ भगवाना। सुरत शब्द देवे गुणवन्त गुण निधाना, सुरत शब्द गुरमुख जाणे। प्रभ दर माणे होए सुघड़ स्याणे। आत्म जोत जगावे प्रभ महाना, कलिजुग जीव होए अञ्याणे। मदिरा मास रसन लुभाणे। अन्तकाल कलिजुग भुन्ने जिउँ भठयाले दाणे। गुरसिखां उपजाए एका शब्द धुन, बांहों पकड़ प्रभ आप उठाणे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक कलि जोत प्रगटाए तख्तों लाहे राजे राणे। राजा राणा तख्तों लाहे। जोत सरूपी शब्द लिखाए। लिख्या लेख मिट ना जाए। एका ओट आप रह जाए। सृष्ट सबाई जुगो जुग प्रभ साचा दे खपाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, प्रगट जोत निहकलंक कलि नाउँ धराए। साचे प्रभ सच कर्म कमाणा। जोत सरूपी भेख वटाणा।
आपणा आप जगत छुपाणा। तख्तों लाहे राजा राणा। एका आण आप रखाणा। सोहँ चलाए साचा बाणा। वरन चार प्रभ सरन लगाणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा कर्म कलिजुग अन्तिम आप कराणा। चार वरन सरन लगाए। वरन बरन मेट मिटाए। एका सरन निहकलंक आपणी आप रखाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अन्तिम अन्त प्रगट जोत कलिजुग निहकलंक कलि नाउँ धराए। चार वरन इक्क कराणा। ऊँच नीच प्रभ मेट मिटाणा। वेखा वेख जगत भुलाणा। गुरमुख साचे प्रभ लिखे लेख, सतिजुग साचा दीपक आप जगाणा। प्रभ अबिनाशी नेत्र पेख, आत्म संसा रोग मिटाणा। जोत सरूपी किया भेख, निहकलंक कलि पहरया बाणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणा नाम धराणा। इक्क आपणा नांउँ धराए। देह तजाए जोत सरूपी जोत समाए। जोतो जोत जोत आप प्रगटाए। एका जोत एका गोत आप हो जाए। गुरमुख साचे खोल्हे सोत, जोत सरूपी दरस दिखाए। आत्म मैल दुरमति धोत, प्रभ साचे दा दर्शन पाए। आत्म जगे निर्मल जोत, जिस जन दया कमाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे तेरे हिरदे विच समाए। जोत सरूपी विच समाया। आप आपणा विच टिकाया। कलिजुग जीआं भरम भुलेखे आप भुलाया। जो जन रहे वेखा वेखे, प्रभ अबिनाशी दिस ना आया। मानस जन्म लगाए लेखे, जो जन सरनाई आया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप आपणा भेख वटाया। भेख वटाए भेखा धारी। जगत डुलाए आप गिरधारी। जगत वड्याए शब्द अधारी। गुरमुख जगाए सोहँ शब्द दे भण्डारी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आत्म जोत जगाए अन्ध अंध्यार मिटाए निहकलंक नरायण नर अवतारी। अन्ध अन्धेर गुरसिख मिटावणा। सञ्झ सवेर इक्क करावणा। इक्क दीपक जोत जगावणा। वड वड समीप प्रभ विच समावणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा कर्म आप करावणा। साचा प्रभ साचा कर्मा। प्रभ साचे का साचा धरमा। गुरमुख साचे चरन लाग, आप संवारे आपणा जन्मा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत सरूपी जोत प्रगटाए लेख लिखाए गुरमुख साचे कर्मा। साचा कर्म आप कराए। लिख्या लेख प्रभ मिटाए। बिधना लेख जो रही लिखाए। अलख अलेख ना लिख्या जाए। वेखा वेख जगत भुलाए। देखे आप ना देख्या जाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कृष्ना कलि मातलोक कलि जामा पाए। कलिजुग तेरा होए अन्त। जोत प्रगटाए प्रभ भगवन्त। चार कुन्ट बिल्लायण सर्ब जीव जन्त। नीर तरसाए कोई थां ना पाए, पै जाए दुहाए ना कोई धीर धराए चीर लुहाए बैठे अडोल आप इकन्त। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत प्रगटाए देवे वड्याए, पंचम जेठ मिले वधाए, रसना गाण विरले साध सन्त। पहली माघ सतिजुग साचे नींह रखाई। सृष्ट सबाई आप भुलाई । कलिजुग तेरी मिटी वड्याई। धुन्कार अन्ध अंध्यार जीव जन्त ख्वार करे
गिरधारा आप मुरारा सद निराहार करे अकार विच संसार, गुरमुख साचे प्रभ जाए तारी। प्रगट जोत खिच ल्याए दर दरबार, महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, नरायण नर अवतारी। कलिजुग तेरा अन्त अख़ीर। प्रभ अबिनाशी लाहे चीर। एका शब्द चलाए तीर। चार कुन्ट पै जाए वहीर। कोई ना देवे कलिजुग जीवां धीर। बिरधां बाल अञ्याणयां महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, प्रगट जोत माण गंवाए आप मिटाए जगत भुलाए रहण ना पाए कोई पीर दस्तगीर पैगम्बर औलीआ फ़कीर। आपणा शब्द आप चलाया। अन्तिम अन्त जुग चौथा आण कराया। माण अथर्बण वेद प्रभ साचे आप मिटाया। कुरान अञ्जील कोई रहण ना पाया । महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक विच मात जोत सरूपी जामा पाया। अन्तिम अन्त आप करावणा। आप आपणा भेख मिटावणा। निहकलंक प्रभ नाम रखावणा। जोत सरूपी विच मात कर्म कमावणा। मेट मिटाए आप खपाए अंज़ील कुरान अन्तिम जुग रहण ना पाए, माण गंवाए वेद पुराना। सतिजुग साचा मार्ग लाए, बेमुख खपाए गुरसिख उपजाए, सोहँ साचा शब्द वरतावणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा कर्म विच मात आप करावणा। आपणा कर्म आप कराए। जुगो जुग प्रभ जोत प्रगटाए। मात पताल अकाश सद रहाए। जोत सरूपी सर्ब समाए। वड वड भूपी प्रभ आप अख्वाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक कलि जामा पाए। निहकलंक जोत निरँकार। निहकलंक इक्क करतार। निहकलंक आप अधार। निहकलंक जोत सरूप जुगो जुग विच मात लए अवतार। निहकलंक जोत निरँकारा। निहकलंक रूप अपारा। निहकलंक राम अवतारा। निहकलंक जोत गिरधारा। निहकलंक सर्ब अधारा। निहकलंक जुगो जुग प्रगट जोत विच मात लए अवतारा। निहकलंक जोत अकारे। निहकलंक सद निराहारे। निहकलंक आप मुरारे। निहकलंक कृष्न मुरारे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जुगो जुग अन्तिम जुग जामा विच मात दे धारे। निहकलंक एका अंक। निहकलंक एका डंक। निहकलंक जोत अटंक। निहकलंक महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, प्रगट जोत दरस दिखाए हरस मिटाए आप कढाए आत्म शंक। आत्म संसा आप निवारे। जो जन आए चल दरबारे। प्रभ अबिनाशी जोत अपारे। जुगो जुग प्रभ साचे दी साची कारे। जन भगतां प्रभ पार उतारे। दोए जोड़ चरन करन निमस्कार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दे दरस दुतर पार उतारे। गुरसिख दुतर तरना। प्रभ अबिनाशी लागे सरना। अन्तिम अन्त ना होए मरना। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दरस दिखाए दया कमाए विच जोती मेल मिलाए, आप बहाए साचे दरना। साचा दर सच दरबारा। दिसे आप एकँकारा। गुरमुख विरला पावे सारा। जिस जन देवे अमृत आत्म साची धारा। देवे धार होए उज्जयार, मिटे अंध्यार देवे खोल्ह दस्म दुआरा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत सरूप गुरमुख साचे पूरन करे विचारा। आप विचारे
गुरसिख तारे। आप विचारे गुरसिख उधारे। आप विचारे देवे दरस जोत सरूप अपारे। आप विचारे मिटाए हरस गुरमुख आए चरन दुआरे। आप विचारे गुरमुख आत्म धुन देवे साची धुन्कारे। आप विचारे गुरमुख साचे तेरी खुल्ले सुन्न, आए प्रभ दुआरे। कलिजुग पकड़ उठाए प्रभ साचा सरन लगाए, निहकलंक दया कमाए, कलिजुग विरले चुण। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत सरूपी कोई ना जाणे तेरे गुण। प्रभ गुण कवण विचारे। कलिजुग जीव अन्ध अंध्यारे। आपणी आप ना पायण सारे। प्रभ अबिनाशी मनों विसारे। आत्म उदासी सदा पुकारे। सचखण्ड निवासी सदा गिरधारे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत सरूप प्रगटाए जोत विच मात एका आप करतारे। एका आप जोत जगाई। चार कुन्ट होए रुशनाई। सोहँ प्रभ धुन वजाई। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका अंक एका डंक चार वरन चार कुन्ट देवे आप वजाई। एका डंक आप वजाया। राउ रंक इक्क कराया। रंकां पकड़ प्रभ आप उठाया। जोत सरूपी लाए तनक, आप आपणा लए प्रगटाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कलिजुग तेरा अन्तिम अन्त महीना जेठ विच मात लिखाया। महीना जेठ कलिजुग जीव कौड़े रेठ। प्रभ मिटाए वड वड सेठ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत प्रगटाए विच मात टिकाए सोहँ शब्द आप उपजाए। साची धुन धुर दरगाह प्रभ साचे आप उपजाई, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरे नाउँ पै जाए दुहाई। महीना जेठ आए जग। शब्द अन्धेरी जाए वग। अग्न जोत लगाए अग्ग। वड वड बली बलवान, प्रभ मिटाए पकड़ शाह रग। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणी कल वरताए जोत प्रगटाए, आपे देखे देख दिखाए, गुरमुख साचे चरन लगाए हँस बणाए कग। महीना जेठ मात लिखाया। महीना जेठ प्रभ वड्आया। महीना जेठ निहकलंक कलि जामा पाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कलिजुग तेरा अन्तिम अन्त देवे अन्त कराया। चौथा जुग आए बग। प्रभ अबिनाशी सदा अभग्ग। सर्ब घट वासी आप अलग्ग। घनकपुर वासी, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सृष्ट सबाई कराए सग्ग। सृष्ट सबाई होए सोग। आत्म लग्गा हउमे रोग। सोहँ छड्डया साचा जोग। आत्म वस्सया झूठा भोग। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप मिटाए आप खपाए आप उपाए आप बणाए आप तराए गुरमुख साचे देवे दरस अमोघ। जेठ महीना जगत जित। प्रभ साचे दा साचा हित। एका प्रभ साचा मित। जोत प्रगटाए विच मात आए भगत हित नित नवित्त। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कोई सार ना पाए, आपणा आप गए जीव भुलाए, गुरमुख प्रभ आप तराए साचा किया हित। सन्त जनां प्रभ दया कमाए। सन्त जनां प्रभ विच समाए। सन्त जनां प्रभ आप उठाए । महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप आपणे दर वड्याए। सन्त जनां देवे वड्याई। सन्त जनां आप सहाई। सन्त जनां प्रभ शब्द जणाई। महाराज
शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप आपणी सरन लगाई। सन्त जनां सद बलिहारा। सन्त जनां दिसे आप निरँकारा। सन्त जनां एका देवे शब्द अधारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप दवाए मोख दुआरा। सन्त जन साचे सुत्त। आप उपजाए प्रभ अचुत। सन्त जनां संग साचा हित। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आत्म जोत जगाए, बजर कपाट खुल्हाए, अज्ञान अन्धेर सर्ब मिटाए, आप सुहाए साची रुत्त। साचा दर जन कोई वखाणे। साचा घर गुरमुख पछाणे। अवतार नर जिस दरस दिखाणे। देवे सोहँ साचा दान जीव जाए तर, मिल्या प्रभ भगवाने। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका देवे चरन ध्याने। एका देवे चरन ध्याना। आत्म देवे ब्रह्म ज्ञाना। सोहँ देवे वड दानी दाना। रसना जपे पुरख सुजाना। आत्म जोत जगे महाना। एका दिसे विष्नूं भगवाना। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, सर्ब जनां दी आपे जाना। आपे जाणे आप पछाणे। आप चलाए आपणे भाणे। गुरसिख साचे सुघड़ स्याणे। देवे वड्याई दर दरबार बहाई, होए सहाई वड बली बलवाना। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जो जन साचा जाणे। साचा माण आप पछाण। देवे माण दर परवाण। अन्तिम अन्त जोती जोत मिल जाण। सचखण्ड सच दर प्रभ माण। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुखां देवे अन्तिम अन्त आत्म देवे शब्द बबाण। गुरमुख साचे रसना गाणा। होए सहाई आप भगवाना। देवे वड्याई गुरमुख साचे धाम प्रभ बहाणा। पूरन काम आप कराणा। एका जाम प्रभ सोहँ पिलाणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक साचा कर्म कमाणा। साचा कर्म आप कमाए। साचा धर्म आप चलाए। साचा ब्रह्म आप अख्वाए। झूठा भरम आप गंवाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कलि नाउँ धराए। झूठा भरम आप गवा के। निहकलंक जोत प्रगटा के। पुरी घनक प्रभ भाग लगा के। माझा देस किया भेस साचा वेस जोती जोत प्रगटा के। निहकलंक अन्तिम अन्त खेल आपणी आप जाए वरता के। आपणी जोत जगाए महाना। जोत सरूपी पहरया बाणा। करे कराए आप, प्रभ का खेल ना किसे पछाणा। सर्ब सृष्ट माई बाप, एका एक आप भगवाना। एक चलाए सोहँ जाप, कलिजुग भेख सर्ब मिटाणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा शब्द लिखाए जगत वरताए, झूठयां ठूठयां हत्थ फड़ाए विचारे गुण गुणवन्त गुण निधाना। गुणवन्त गुण निधान। आपे आप चतुर सुजान। जीव जन्त सर्ब अञ्याण। अन्तिम अन्त करे सम्मत प्रभ साचे दी साची बाण। कलिजुग खेल वरताए, लिखाए लिख्त सर अमृत थेह कराए, सत्तर लक्ख चढ़े पठान। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, लिखाए लेख आप महान। कक्ख कक्ख कक्ख लक्ख लक्ख लक्ख इक्क हो जाए। रक्ख रक्ख रक्ख गुरमुख साचे प्रभ आप रखाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अन्तिम अन्त अचरज खेल विच मात वरताए। अन्तिम अन्त आपे कर। सृष्ट सबाई करे
दो धड़। एका जोत जगाई अवतार नर। आपणा किया कलिजुग जीव लैण भर। मानस जन्म विच मात जायण हर। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सच सच सच वरताए भुगताए निहकलंक अवतार नर। साचा कर्म आपे करना। आप देवे आपणी सरना। जो जन सेवे प्रभ खोल्हे हरना फरना। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक वड धरनी धरना। निहकलंक नर अवतारा। जोत सरूपी जगत पसारा। सति सरूपी किया अकारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कलिजुग कर्म धर्म जरम आप विचारा। कलिजुग कर्म आप विचारया। साचा धर्म अन्तिम अन्त हारया। झूठा जरम प्रभ आप निवारया। साचा ब्रह्म आप अपारया। साचा धर्म जगत चला रिहा। साचा कर्म निहकलंक कमा रिहा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सोहँ साचा नाम विच मात आप टिका रिहा। सोहँ नाम साचा जाम। पूरन काम करे राम। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, इक्क जपाए इक्क कराए इक्क धराए इक्क वरताए एका एक एक हो जाए। दूसर कोई रहण ना पाए। राउ रंक इक्क थां बहाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कलंकनिह कलि नाउँ रखाए। निहकलंक निहकलंक निहकलंक अग्न मेंह। सृष्ट सृष्ट सृष्ट सर्ब थेह। कलिजुग जीव होए खेह। इस हत्थ दे इस हत्थ ले। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पूरन काम आप करे। आपे करे पूरन काजा। सृष्ट सबाई जिस साजन साजा। वडा आप वड वड राजन राजा। कलिजुग जोत प्रगटाए निहकलंक विच देस माझा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, नाउँ रखाई, पावे दुहाई सुणे लोकाई, रिहा शब्द लिखाई वाक भविख्त ना बिरथा जाई, लिखाई लिख्त ना मेट मिटाई, जोत जगाई वड लाजन लाजा। वड बली आप बलवाना। प्रभ अबिनाशी वाली दो जहानां। सभ सृष्ट विनासी, एका मारे सोहँ बाणा। जन भगत आत्म दरस सदा उदासी, देवे दरस आप भगवाना। जो जन होए मदिरा मासी, नर्क निवास प्रभ रखाणा। दर आयण कर कर जायण हासी, साचा प्रभ करे पछाणा। जो जन जपे रसन स्वास स्वासी, साचा रंग प्रभ आत्म आप रंगाणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, राउ रंक रंक राउ इक्क रंग समाणा। राउ रंक इक्क वरतार। राउ रंक इक्क दरबार। राउ रंक इक्क करतार। राउ रंक इक्क सिक्दार। राउ रंक इक्क वरतार। राउ रंक इक्क दातार। राउ रंक इक्क आधार। राउ रंक इक्क द्वार। इक्क शब्द देवे जन विरला लेवे, प्रभ अबिनाशी रसना सेवे, प्रभ साचे दर साचे मेवे, सोहँ शब्द सच्ची धुन्कार। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, गुरमुख पूर्ब कर्म तेरे लए विचार। पूर्ब लहणा दर साचे लैणा। सोहँ देवे प्रभ आत्म गहणा। रसना जप जप जीव आत्म रस पीव देवे दरस प्रभ तीजे नैणां। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सृष्ट सबाई आप रहाई, झूठे वहिण आप वहाई, गुरमुख साचे प्रभ दर लैण लहणा। कलिजुग जीव भाण्डे काचे, दर आए नाचे, भेव ना जाणे प्रभ साचो
साचे, शब्द ना हिरदे वासे, अग्न जोत प्रभ लाए तमाचे, झूठी रसना झूठा कहण। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, चतुर सुजान गुण निधान भगत भगवान आप दवाए भिख्या पाए, तृप्त कराए जो जन आए सोहँ साचा लहणा लैण। सोहँ साचा प्रभ साचे दिया। पूर्ब जन्म बीज जो बिया। रसना रस आत्म वस, राह साचा प्रभ जाए दस्स, जप जीव सद होए वस, निर्मल कराए जीआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दया कमाए, कपाट बजर खुल्हाए, आत्म जोत आप जगाए, विच ललाट करे रुशनाए आन बाट विच फेर ना आए, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आत्म जोत जगाया दिया। आत्म जोत करे प्रकाश, अज्ञान अन्धेर विनास। आत्म होए गुरमुख रास। प्रभ साचे विच किया वास। भगत जनां सद होए दास। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मानस जन्म गुरमुख कराए रास। मानस जन्म आप विचार। प्रभ साचे दी साची सार। वेला अन्त ना भुल गंवार । कलि जोत प्रगटाई प्रभ भगवन्त, वेला हत्थ ना आए दूजी वार। गुरमुख जगाए प्रभ साचे सन्त, एका देवे शब्द धुन्कार। आप बणाए साची बणत, जो जन करे चरन निमस्कार। देवे वड्याई विच जीव जन्त, रसना तजाए मदिरा मास अहार। होए सहाई प्रभ साचा कन्त, बांहों पकड़ कलि जाए तार। आप बणाए गुरमुख तेरी बणत, जोत सरूप विच दिसे आप गिरधार। महाराज शेर सिँघ वरते वरतावे चले चलावे करे करावे विच आप संसार। साचा प्रभ वड संसारी। साचा प्रभ वड गिरधारी। साचा प्रभ जोत निरहारी। साचा प्रभ एका एकँकारी। साचा प्रभ जोत सरूप जोत निरँकारी। साचा प्रभ मात जोत प्रगटाए, निहकलंक नाउँ धराए, जोत सरूपी जामा पाए वड वड वड आप दरबारी। साचा प्रभ वड दरबारी। साचा प्रभ वड भण्डारी। साचा प्रभ कोटन कोट खड़े द्वारी। साचा प्रभ महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका जोत एका एकँकारी। साचा प्रभ वड सिक्दारा। साचा प्रभ सच विहारा। साचा प्रभ सच जगत अधारा। साचा प्रभ सृष्ट सबाई करे पसारा। साचा प्रभ एका एक एका एकँकारा। साचा प्रभ आप अडोल। साचा प्रभ अखुट्ट अतोल। साचा प्रभ अतुल अतोल। साचा प्रभ महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, शब्द लिखाए जगत वरताए, सृष्ट सबाई खपाए सोहँ आप वजाए ढोल। उठ जीव जाग प्रभ जोत जगाए। उठ जीव जाग प्रभ विच मात दे आए। उठ जीव जाग, साचा नात प्रभ चरन रखाए। उठ जीव जाग प्रभ चरन लाग ना लाए दाग़, अन्तिम अन्त पकड़े तेरी वाग, निहकलंक होए सहाए। उठ जीव जाग, वेला सच। उठ जीव जाग, प्रभ भगत सुहेला सच। उठ जीव जाग, प्रभ मिलण दा वेला सच। उठ जीव जाग, अचरज खेल पारब्रह्म खेला सच। उठ जीव जाग, प्रभ साचे दी सरनी लाग, निहकलंक आपणा आप कराए मेला सच। उठ जीव जाग, प्रभ सच मिलावा। उठ जीव जाग, प्रभ दर आए जोत प्रगटाए निहकलंक नाउँ रखाए, साचा
रक्ख प्रभ मिलण दा दाअवा। उठ जीव जाग, प्रभ सोहँ लाए जाग, साचा नाउँ सद रसना गावा। उठ जीव जाग, निहकलंक जोत प्रगटाई। भेख वटाई रेख कलि मिटाई। सतिजुग लेख रिहा लिखाई। सोहँ साची नईआ विच मात चलाई। चार वरन कराए भैणां भाई। निहकलंक तेरी सच वड्याई। सतिजुग साची नींह रखाई। सोहँ सच प्रभ आप बिजाई। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक विच मात देवे साची दात, सोहँ वड करामात, आत्म मार झात, जोत सरूपी जोत प्रभ गुरमुख तेरे हिरदे रिहा समाई। उठ जीव जाग, कलि जन्म गंवाया। उठ जीव जाग, क्यों भरम भुलाया। उठ जीव जाग, आपणा आप क्यों माया ममता विच रुलाया। उठ जीव जाग, हउमे हँगता रोग लगाया। उठ जीव जाग, प्रभ साचा सच लगाए अंगता, आत्म रंग मजीठ चढ़ाए, बेमुख दर फिरे मंगता, साचा नाम झोली किसे ना पाया। उठ जीव जाग, कलिजुग जागण तेरे भाग, रल साची संगता, निहकलंक होए सहाया। कर दरस गुरसिख साचा पार लँघाए, जिस जन प्रभ साचा दया कमाया । महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि अन्त जुगा जुगन्त साध सन्त बणाए बणत साचा कन्त होए आप सहाया। उठ जीव जाग, मंग सच्ची मंग। उठ जीव जाग, प्रभ साचे दे लाग अंग। उठ जीव जाग, आत्म धो दाग़, प्रभ गंवाए भुक्ख नंग। उठ जीव जाग, अनहद सुण साचा राग, प्रभ दर आए मूल ना संग। सोहँ लगाए प्रभ आत्म अवाज़, आपणे रंग प्रभ जाए रंग। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, गुरसिख साचे सदा सहाई अंग संग। साचा प्रभ सदा अंग संगा। साचा प्रभ वड सूरा सरबंगा। साचा प्रभ आत्म वजाए सोहँ साचा मृदंगा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख रंगाए आपणे रंगा। आपणे रंग आप रंगाए। साचा संग गुर संगत बणाए। दर दर मंगत नष्ट कराए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा कर्म आपणा आप जाए कराए। साचा कर्म आपे कर। पार ब्यासों चरन धर। शब्द अकाशों देवे धर। महाराज शेर सिँघ जोत प्रगटाई अवतार नर। पार ब्यासों चरन धरा के। मस्तूआणा साचा धाम उपा के। राणा संगरूर संग रला के। जमन किनारे प्रभ साचा आ के। शब्द सुरत वड सन्त जगा के। अकाल मूर्त आपणी बणत आप बणा के। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, वाली हिन्द आपणी सरन आप लगा के। वाली हिन्द सरन लगा के। जोत सरूपी मेल मिला के। बिन बाती बिन तेल, आत्म साचा दीप जगा के। अचरज किया खेल, जोत सरूपी भेख वटा के। प्रभ साचे दर साचा मेल, गुरसिखां मिलाए आप मिला के। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, वाली हिन्द माण दवाए, आपणी सरन आप लगा के। आपणी सरन आप लगावणा। निहकलंक कलि जोत प्रगटावणा। साचा कर्म प्रभ आप करावणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप आपणा आप उपावणा। आपणा आप आप उपा के। वाली
हिन्द सरन लगा के। वड वड मृगिन्द माण गवा के। गुणी गहिंद आप अख्वा के। आपणी जोत आप प्रगटा के। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा कर्म कमाए, शब्द लिखाए दर दरबार खुल्हा के। साचा दर दरबार लगाणा। साचा कर्म प्रभ आप कराणा। सतिजुग साचा शब्द लिखाणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा कर्म आप कमाणा। साचा शब्द आप लिखावे। साचा शब्द आप खुल्हावे। साचा शब्द आप वरतावे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सृष्ट सबाई देवे आप वड्याए। साचा लग्गे वड दरबारा। धरे जोत आप करतारा। निहकलंक लए अवतारा। वाली हिन्द खड़ा दुआरा। सुणे शब्द अगम्म अपारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, राजस राज आप राज धारा। राजस राज आप वड राजा। सृष्ट सबाई आपे साजा। एका शब्द उपजाए सतिजुग सोहँ अवाज़ा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, वाली हिन्द आप रखाए लाजा। साचा प्रभ वड सिक्दारा। गुरमुख साचे सन्त आयण चल दुआरा। आप बणाए आपणी बणत सच्ची सरकारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, वरते वरतावे विच संसारा। सोहँ तेरी साची धारा। एका वरते विच संसारा। आप वरताए चलाए खण्डा दो धारा। गुरमुख उपाए सोहँ देवे नाम अधारा। बेमुख खपाए सोहँ मारे शब्द कटारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर अवतारा। नरायण नर नर नरायण। साचा घर साचा दर गुरमुख विरले प्रभ दर बहण। प्रभ अबिनाशी देवे साचा वर, जो जन प्रभ दर आए पैण। कलिजुग जीव जायण तर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत सरूप जो जन पेखे नैण। नेत्र पेख आत्म वेख। जोत सरूपी प्रभ दा भेख। प्रगट जोत साचा प्रभ विच मात गुरमुख तेरी फेर लगाए मेख। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप तराए पार लँघाए, सोहँ साची नईआ आप चढ़ाए गुरमुख साचे कलिजुग वेख वेख। गुरसिख प्रभ आपे तारे। बेमुख प्रभ आप सँघारे। गुरमुख सोहन प्रभ दर दुआरे। बेमुख प्रभ दर दुरकारे। गुरमुख सोहँ रसना जै जै जैकारे। बेमुख मदिरा मास रसन अहारे। गुरमुख आत्म जोत जगाए आप निरँकारे। बेमुख आत्म अन्ध अंध्यारे। गुरमुख जगाए उठाए किरपा कर आप गिरधारे। बेमुख रुलाए आप सवाए सुत्ते पैर पसारे। गुरमुखां देवे एका जाम एक नाम आप करतारे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जो जन आए चरन निमस्कारे। चरन द्वार साचा धामा। पूर कराए प्रभ साचा कामा। एका जोत जगाए रमईआ रामा। आपणा आप प्रगटाए घनिया शामा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक कलि पहरया जामा। गुरमुख घर साचा पाया गुरमुख प्रभ आप बुझाया। गुरमुख दर द्वार प्रभ आप खुल्हाया। गुरमुख अधार प्रभ जोत रखाया। गुरमुख अकार प्रभ आप कराया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे आप वड्आया। गुरमुख गुर एका रंग। गुरमुख गुर एका संग। गुरमुख प्रभ दर मंगे साची मंग। गुरमुख
कर दरस निहकलंक पार जाए लँघ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सदा सदा सद अंग संग। साचा प्रभ सगला साथा। आपे रक्खे दे कर हाथा। साचे लेख लिखावे माथा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, त्रैलोकी नाथा। अनाथन अनाथ आप अखवईआ। साथन साथ गुरसिख रखईआ। राथन राथ सोहँ साचे राथ प्रभ आप चढ़ईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, त्रैलोकी नाथ आप अखवईआ। तीन लोक प्रभ आपे वरते। साचा प्रभ सच कल वरताए उप्पर धरते। कलिजुग गुरमुख आयण दर ते। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पार उतारे विच संसारे जो जन सरनी परते। तीन लोक प्रभ अकारा। एका जोत एकँकारा। विच अकाश रूप अपारा। प्रभ अबिनाश जोत अधारा। विच मात होए देह धारा। छड्डे देह आप अपारा। जोत सरूपी रंग करतारा। जीव जन्त ना पावे सारा। साचा प्रभ सर्ब पसारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जो जन चरन करन निमस्कारा, एका देवे नाम अधारा। विच पाताली सेज सुखाली, नैण मुधाली बाशक संघाली लछमी पाली। जोत सरूप जोत प्रभ आपणा आप आप उपाए। आलस निंदरा मगरों लाहे। जोती जोत सद डगमगाए। प्रभ की खेल सद निराली, एका जोत डगमगाए। एका जोत अग्ग लगाए। एका जोत जगत जगाए। एका जोत जीव जन्त रहाए। एका जोत साध सन्त आप टिकाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत सरूपी जोत प्रभ, जामा विच मात दे पाए। जोत जोत जोत प्रभ जोत इकागर। जोत जोत जोत प्रभ जोत वड सागर। जोत जोत जोत प्रभ वड जोत रत्नागर। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत प्रगटाए गुरमुख तराए निर्मल कर्म करे उजागर। जोत जोत जोत वरतंत। जोत जोत जोत सर्ब जीव जन्त। जोत जोत जोत एका जोत प्रभ भगवन्त। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत सरूपी आप उपाए गुरमुख साचे सन्त। जोत जोत जोत प्रभ जोत जगाए। जोत जोत जोत प्रभ साध सन्त उठाए। जोत जोत जोत प्रभ साचे कन्त मिलाए । महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साध सन्त अन्तिम अन्त एका जोत एका गोत आप हो जाए। साध सन्त एका जोती। प्रभ उपाए गुरमुख साचे कलिजुग माणक मोती। सृष्ट सबाई अन्तकाल कलि रही सोती। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, वक्त ल्याए कहर वरताए, वेला गया हत्थ ना आए, उठावण ना देवे टोपी धोती। वेला वक्त आपे करना। आपणा कर्म कलिजुग जीआं आपे हरना। गुरमुख साचे आयण चल प्रभ साचे तेरे सरना। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत प्रगटाए माण रखाए आपे आप चार वरनां। चार वरन आयण सरनाई। साचे दर मिली वड्याई। साचा घर प्रभ लए बहाई। अवतार नर वडी वड्याई। कल्गी धर आप अख्वाई। साचा छत्र सीस झुलाई। वाली हिन्द दर दरबान रखाई। एका आण निहकलंक चार कुन्ट हो जाई। गुर गोबिन्द तेरी पति अन्तिम अन्त कलंकनिह आप रखाई।
महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जामा धारे विच संसारे, वड गिरधारे वड सिक्दारे कृष्न मुरारे एका रक्खे आपणी आप सरनाई। दस दस दस गुर अवतरा। एका जोत नर हरि हरा। एका मंगण साचा दर दरा। साचा प्रभ पूरन भण्डारे भर भरा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत सरूप निरँजण जोत निहकलंक नरायण नर नर हरा। नर हरि हरि नर। मातलोक आए जामा धर। सृष्ट सबाई कर जाए सर। चार वरन एका एक कर। सोहँ साचा नाम रसना आप उचर। सतिजुग साचे देवे वड्याई, साची दात प्रभ झोली पाई, सोहँ दिया साचा वर। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मात जोत प्रगटाई निहकलंक अवतार नर। अवतार नर जोत धर। आप बणाया विच मात साचा दर। एका नात चरन रखाया, चार वरन दिखाया साचा घर। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत प्रगटाए, राजा राणा सरन लगाए, मस्तूआणा धाम न्यार। चार वरन एका दुआरा। तारन तरन भगत भण्डारा। छुहाए चरन कलंकनिह नरायण नर अवतारा। मिटाए डरन जो जन आए प्रभ चरन दुआरा। कारन करन आप गिरधारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सतिजुग उपजाए मस्तूआणा साचा सच दुआरा। सच दर वड दरबारा। धरे चरन आप निरँकारा। पूरन कर्म सतिजुग विचारा। साचा धर्म जगत अधारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सोहँ शब्द चलाए। सृष्ट सबाई लेख लिखाए। कलिजुग झूठा भेख मिटाए। सतिजुग साची मेख लगाए। मस्तूआणा आप उपजाए। राणा संगरूर प्रभ सरन लगाए। चरन धूढ़ मस्तक छुहाए। आत्म गरूर सर्ब मिटाए। आए हज़ूर सीस झुकाए। नूरो नूर प्रभ जोत जगाए। दूरो दूर प्रभ आप हो जाए। वड सूरन सूर सिर हत्थ टिकाए। सर्ब कला भरपूर आत्म भरपूर कराए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा कर्म विच मात प्रगट जोत निहकलंक आप कराए। मस्तूआणा धाम अटल। प्रभ अबिनाशी आए चल। जगत भुलाए कर कर वल छल। गुरमुख उठाए दर घर जाए जिउँ राजा बल। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अन्तिम अन्त आपणी खेल वरताए कलि। मस्तूआणे आपे प्रभ आ। साध संगत संग रला। साची रंगत नाम चढ़ा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप बहाए साचे थां। साचा धाम जगत न्यारा। धरे जोत आप करतारा। सच सच सच करे वरतारा। रच रच रच गुरमुख हिरदे रच, आत्म जोत करे उज्जयारा। वाच वाच वाच गुरमुख साचे रसना वाच, प्रभ मिटाए अन्ध अन्धयारा। बेमुख दर आए नच्च नच्च नच्च, मूर्ख मुग्ध ना जाणे प्रभ दी सारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान साचो सच्च, निहकलंक नरायण नर अवतारा। निहकलंक तेरा दर। निहकलंक साचा घर। निहकलंक जोत हरि। निहकलंक गुरमुख मंगण तेरा दर। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मस्तूआणा उपजावे साचा सर। साचा धाम आप उपावणा। दिवस चाली प्रभ शब्द लिखावणा। रैण दिवस दिवस रैण प्रभ इक्क करावणा। महाराज
शेर सिँघ विष्नूं भगवान, हँकारीआं आत्म विकारीआं सर्ब माण गंवावणा। दिवस चाली शब्द लिखाए। निहकलंक खेल वरताए। साचा डंक आप वजाए। राउ रंक आप उठाए। दिसावे बंक जोत सरूपी शब्द जणाए। एका अंक सोहँ साचा जगत धराए। सर्ब मिटाए आपे शंक, सुख आसण बैठे डेरा लाए। गुरमुख तराए जिउँ जगत जनक, निहकलंक कलि दया कमाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अचरज खेल मस्तूआणे अन्तिम अन्त कलिजुग आपणी आप कराए। मस्तूआणा साचा नूर। चार वरन आए दूरो दूर। अठसठ तीर्थ मेट मिटाए कलिजुग गंवाए कूड़ो कूड़। गंगा गोदावरी नीर खिचाए, एका सरन रखाए निहकलंक चरन धूढ़। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मस्तूआणा साचा धाम उपजाए, अमृत साचा जाम प्याए, चतुर सुजान आप बणाए जो जन आत्म मूढ़्ह। कलिजुग जीव आत्म अन्ध। एका मनक आत्म कंध। आप गंवाया निजानंद। रसना ना गाया प्रभ अबिनाशी जीव भुलाया आप गंवाया परमानंद। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अन्तिम अन्त कलि लए छुडाया, जो जन आए सरनाया। भुल बख्शाए रसना बोले विच्चों बत्ती धार। माता सीर अमृत अपार। एका अमृत आत्म साचा तीर प्रभ चरन द्वार। आत्म देवे साची धीर, सोहँ देवे प्रभ शब्द अधार। हउमे विच्चों कढ्ढे पीड़ जो जन रसना लए उचार। आत्म वज्जे शब्द तीर झूठा बजर देवे पाड़। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, प्रगट जोत निहकलंक अन्तिम कलि गुरमुख साचे जाए तार। तारनहार आप दयाला। भगत जनां सद सद रखवाला। आत्म देवे सोहँ साची माला। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सद सदा गुरमुख साचे तेरा सद रखवाला। प्रभ साचे दी साची सरना। चरन लाग गुरमुख कलिजुग तरना। बेमुख कलिजुग जीव आपणा किया आपे भरना। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अमृत आत्म झिराए साचा झिरना। अमृत झिरना झिरे अपारा। एका बूंद जीव अधारा। देवे खोल्ह सच दुआरा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जिस जन रसन उचारा। आप आपणी सरन रखाए। लक्ख चुरासी गेड़ कटाए। सचखण्ड निवासी सचखण्ड निवास रखाए। सर्ब घट वासी आप आपणी दया कमाए। घनकपुर वासी निहकलंक कलि नांउँ धराए। सृष्ट सबाई कराए दासी, चार वरन आए सरनाए। जो जन होए मदिरा मासी, गुर साचा दे सजाए। गुरमुख साचे आत्म रहिरासी, गुर साचा दया कमाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका जोत प्रकाशी, कलिजुग अन्धेर सर्ब मिट जाए। साची सरन प्रभ सरनागत। गुरमुख साचे आपे जाणे तेरी गति मितक। प्रभ साचे का साचा हित। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सरन लाग मानस जन्म कलि जाए जित। सरन लाग सर्ब सुख। कर दरस उतरे भुक्ख। प्रभ उतारे आत्म दुख। कलिजुग जीव होए बेमुख। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत सरूप जोत निरँजण वड वड सूखम सूख। सूखम सूख आप वड सुखिया। भूखम भूख भूख आप
वड भुखिया। दूखम दूख दूख आप वड दुखिया। सूखम सूख उपजाए साध सन्त तेरी आत्म कराए सुखिया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत सरूप जोत निरँजण गुरसिख उधारे आप निरँकारे पूर्ब करे विचारे सुफल कराए मात कुखिया। मात कुक्ख सुफल कराओ। निहकलंक कलि दर्शन पाओ। आत्म संसा रोग मिटाओ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत सरूपी जोत धर आत्म साचा दीप जोत जगाओ। दीपक जोत आप जगाए। गुरमुख साचे प्रभ साचा दया कमाए। आपे ढाले साचे ढांचे जो जन सोहँ रसना गाए। कलिजुग जीव भाण्डे काचे, अन्तिम अन्त कलि प्रभ साचा भन्न वखाए। गुरमुख साचे धन्न धन्न धन्न जिन आत्म गया मन्न, प्रभ साचा सेव कमाए। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचे, गुरमुख गुरसिख साचे सन्त उपजाए। साची धुन गुर दरबारे। मंगण मंग दिल उमंग, रसन ना मूल उचारे। प्रभ अबिनाशी सद आत्म संग, आत्म जीव सदा विचारे। सोहँ देवे साचा रंग, प्रभ साचा खाली भरे भण्डारे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जो जन आए मंगण तेरे दुआरे। साचा धन प्रभ साचे घर। साचा जन बणाए हरि। एका जोत टिकाए जगाए करे रुशनाए, हरया होवे मन तन। एका शब्द उपजाए एका राग सुणाए कन्न। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान। आत्म दु:ख मिटाए। एका सुख उपजाए। तृष्ना भुक्ख रहण ना पाए। काहना कृष्ना दया कमाए। ब्रह्मा विष्न जिस रहे ध्याए। प्रगट जोत जोत सरूप विच मात दे आए। प्रभ साचा रंग ना रूप महिंमा अनूप गुरमुख साचे विच समाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक साचा डंक एका अंक चार वरन एका सरन आपणी आप रखाए। साचा दर पाए वड भागा। प्रभ साचे दी सरनी लागा। बेमुख कलि सोया, गुरमुख साचा प्रभ दर जागा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका शब्द सुणाए धुन उपजाए आप आपणी अनहद अनरागा। अनहद राग आप उपाए। गुरमुख साचे जो जन रसना गाए। हिरदे वसणा प्रभ दरस दिखाए। कोटन कोट कोट रवि ससिणा प्रभ जोत जगाए। बेमुख आत्म अन्धेर जिउँ चन्द मस्सणा, प्रभ अबिनाशी दिस ना आए। गुरमुख साचे रसना जप आत्म रस रसना, अमृत आत्म प्रभ मुख कँवल नाभ चुआए। बेमुख कलिजुग जीव निहकलंक तेरे दर तों रुशना, सोहँ शब्द प्रभ तीर चलाए। गुरमुख साचे प्रभ अबिनाशी तेरे आत्म दीप जगाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, घनकपुर वासी निहकलंक कलि जामा पाए। साचा प्रभ वड वड दाता। साचा प्रभ सर्ब का ज्ञाता। साचा प्रभ गुरमुख साचे साचा बख्शे चरनी नाता। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख विरले कलि पछाता। साचा प्रभ वड वड ख़ज़ीना। साचा प्रभ वड प्रबीना। साचा प्रभ दाना बीना। साचा प्रभ महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत प्रगटाए आप मिटाए मुहम्मदी दीना। दीन मुहम्मदी आप मिटाए। सच ब्रह्म दी जोत जगाए। सच धर्म दी नींह रखाए। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचे
विच मात जन्म दवाए। अल्ला अलाहू नूर मिटाए। पीर दस्तगीर कोई रहण ना पाए। चार यारां वक्त चुकाए। पंच प्यारां विच समाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सतिजुग साचे तेरी साची बणत बणाए। पंचम होए आप प्रधाना। पंचम होए जगत वडाना। पंचम देवे वड वड्याई प्रभ गुण निधाना। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पंचम पंचम पंचम वड्याए, विच मात समाए होए जगत वक्त सुहाना। साचा प्रभ सर्ब पित माता। साचा प्रभ आत्म जोत जगाता। साचा प्रभ सृष्ट सबाई एका दाता। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप आपणा सतिजुग बख्शे साचा नाता। साचे प्रभ साची कार। साचे प्रभ सच विहार। साचा प्रभ सच सरकार। साचा प्रभ सच वरतार। साचा प्रभ सोहँ चार कुन्ट कराए जै जै जैकार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सच सच करे जगत वरतार। सच सुच्च करे वरतारा। सच सुच्च भरे भण्डारा। सच सुच्च जीव जन्त विच पसारा। सच सुच्च देवे आप गिरधारा। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, सच करे वरतारा। सतिजुग होए सांतक सति। सतिजुग कराए आपे सति। मति मति मति गुरमुख साचे देवे साची मति। यति यति यति रहाए एका देवे सोहँ तत्त। एका सति आप रखाए आत्म देवे साची मति। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सतिजुग साचे सोहँ चलाए तराए सति सति सति। सतिजुग चले धीरन धीरा। सतिजुग पले प्रभ अमृत पिलाए वड सीरन सीरा। सतिजुग चले प्रभ साचा दर गुरमुख साचे प्रभ आत्म देवे शांत नीरन नीरा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका जोत प्रगटाए, एका ओट रखाए, सोहँ जोत जगत जगाए वड वड शाह पीरन पीरा। दीन दुनी दा आपे राखा। गुरमुख साचे सच शब्द प्रभ दर भाखा। लिखाए लेख अलक्खणा अलाखा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जीव जन्त सच साची साखा। आपे आप आप वड दाता। आवे आप जीव जन्त सर्ब पित माता। आपे आप प्रभ पुरख बिधाता। आपे आप महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जीव जन्त सद विच समाता। विच समाए, दया कमाए, सरन लगाए, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साची मति आत्म पाए। साची आत्म करे विचारा। प्रभ दर आए करे निमस्कारा। मंगे दान आण भण्डारा। देवे माण विच संसारा। भगत भगवान सदा अधारा। जो जन आए चरन निमस्कारा। सच सच आप उपजाए, सच सच आत्म समाए, पूरन आस आप कराए, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप आपणी दया कमाए। आप आपणी दया कर। प्रभ अबिनाशी देवे वर। गुरमुख साचा जाए तर। खाली भण्डारे जाए भर। जो जन चल आया दर। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, भाग लगाए तेरे घर। साचे दर भाग लगाए। साचे घर सुख उपजाए। अवतार नर दया कमाए। मंगया दान दानी दान आण भगवान प्रभ झोली पाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, चतुर सुजान आप अख्वाए। प्रभ साचा सच सुहेला। प्रभ साचा घर
साचा मेला। प्रभ साचा देवे दान वड गुणी गुहेला। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निमाणयां निताणयां सदा संग सुहेला। साचा प्रभ सुख उपजाए। दु:ख भुक्ख नेड़ ना आए। आत्म सुख सदा दिसाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सरन पड़े दी लाज रखाए। साचा प्रभ कर्म विचारे। दुखियां दु:ख सुणे मुरारे। आत्म सुणे सच पुकारे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जो जन आए चरन निमस्कारे। चिन्ता फिकर उदासी झोरा। दिवस रैण रहे थोड़ा थोड़ा। ना मिले बहण सदा सदा घनघोरा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप मिटाए तोरा मोरा। आत्म जीव सदा दुखदाई। अद्ध विच सदा घिगआई। अग्गा पिच्छा दीसे नाही। पूरन इच्छा ना कोई कराई। चारे दिसां रहे फिराई। पूरन भिच्छा प्रभ साचे पाई। मदिरा मास रसन तजाई। साचे घर वज्जे वधाई। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा शब्द देवे उपजाई। बाल जवानी गई बीत। ना कोई मिल्या कलिजुग साचा मीत। आत्म होई ना अज अतीत। कलिजुग झूठी देखी सृष्ट सबाई प्रीत। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जो जन दर आए संसा चुकाए प्रभ साचा परखे साची नीत। साचे प्रभ पुरख बिधाते। जीव जन्त दर तेरे मंग मंगाते। देवे घर वसा, दर आवे डर सुंञे रहे अकल्ल इकांते। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरा साचा दर, पतित पापी जायण तर, जो जन आए भुल बख्शाते। साचे प्रभ सच वड्याई। साचा दर इक्क रघुराई। वसाए घर जन होए सहाई। खोल्हे दर जो बन्द रखाई। किशना सुखला पक्ख अन्धेर गंवाई। नाड़ी बहत्तर प्रभ रोग मिटाई। आत्म इकत्तर प्रभ चरन लगाई। सत्तर बहत्तर प्रभ दे वड्याई। साचा पितर जग नाउँ रखाई। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, शब्द लिखाए, हुक्म सुणाए, आप समझाए, जीव भुल ना जाए, मदिरा मास रसना मूल ना लाई। साचा प्रभ हरि हरि हरि हरा, आप अभुल्ल जीव भुलाए। आप अडुल जीव डुलाए। आप अभुल्ल जीव भुलाए। आप अरुल जीव रुलाए। जो जन बख्शावे प्रभ दर भुल्ल, प्रभ साचा दया कमाए। सुक्के रुक्खड़े आप लगावे फुल्ल, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जो जन मदिरा मास तजाए। पूरन कर्म आप विचारे। प्रभ साचे दी साची कारे। साचा थान प्रभ सुहाए जाए जिस दुआरे। विच मात माण दवाए, देवे वड्याई आप गिरधारे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान किरपा करे, कर किरपा पार उतारे। साचे प्रभ सच दी कार। गुरमुख गुर एका धार। एका शब्द एका धुन एका धुन्कार। एका सुन एका मुन एका एक आप करतार। गुरमुख उठाए शब्द जणाए आप आपणी किरपा धार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दया कमाए चरन लगाए साचा राग कन्न सुणाए, आत्म आग आप बुझाए। सांतक सुवांत मेघ बरसाए। इकांतक इकांत आपणा आप रखाए। आत्म मार जीव झात, प्रभ साचा तेरे विच समाए। झूठी सृष्ट झूठा नात, अन्तकाल ना कोई सहाए। बिन
प्रभ साचे कोई ना पुच्छे वात, झूठे दिसण मां पिउँ भैण भ्राए। सोहँ देवे प्रभ साची दात, जो जन आए सरनाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणा दरस दिखाए जो जन मदिरा मास रसन तजाए। मदिरा मास रसन विकारा। अन्तिम करे अन्ध अन्धयारा। जोत सरूपी होए उज्जयारा। कूड़ो कूड़ होए पसारा। मूढ़ो मूढ़ जीव गंवारा। साचा प्रभ मनों विसारा। रसना रस लोभ हँकारा। आत्म रस ना जीव विचारा। प्रभ हिरदे जाए वस, सोहँ जप शब्द अपारा। दर घर आए प्रभ साचा नस्स, आदि अन्त जन भगत उधारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, लगाए भाग गुरमुख साचे तेरे दर दुआरा। बाल अवस्था काया कच्च। जीव अञ्याणा रिहा मच्च। भेव खुल्हाए आत्म सच। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कर्म कमाया भेव खुल्हाया जुल्म कमाया माता होई जच्च। आत्म रोग सभ परवारा। चिन्ता सोग होए ख्वारा। रोगण रोग रोग ना कोई पाए सारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप मिटाए आप खपाए दुष्ट दुराचारा। दुष्ट दुराचार विभचार झूठा कर्म किया वक्ख, आत्म दु:ख गया लथ्थ, प्रभ साचा मारे मार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आत्म दु:ख जाए निवार। वल छल जिस कमाया। इन्द्र जाल पाई माया। महांकाल इक्क हलकाया। रिद्धी दाल विच खवाया। दित्ता गाल सरबंस सभा, अंसो अंस दु:ख रखाया। प्रभ अबिनाशी आप विच सहँस, बालक बाल दु:ख मिटाया। दुबिधा रोग जगत लगाया। ताणा पेटा आप उलझाया। गुर चरन छोहया प्रभ दर बख्शाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आत्म सर्ब लिपटाया। आत्म ताणा, आप सुलझावे। आपे आप आप समझावे। साचे मार्ग आपे पावे। मूर्ख मुग्ध अञ्याण कलि प्रभ आपे आप भुलावे। प्रभ गुरमुख गुरसिख चतुर सुजान कर, मति दे आपे समझावे। गुणवन्त दया गुण निधान कर, साचा कर्म कमावे। सर्ब सरबंस साची अंसा, भैणां भईआ मेल कर, प्रभ एका धाम बहावे। ओटं आप एकँकार। ओअँ आप इक्क निरँकारा। ओअँ आप इक, एक एका जोत अधारा। ओअँ आप सोहँ जपावे जाप, गुरमुख आपे आप खुल्हावे तेरा दस्म दुआरा। ओअँ आप सोहँ जपावे दोअँ मिटावे, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका एकँकार इक्क अकार जोत अधार आत्म विच रखावे। आत्म झाती प्रभ इकांती। जोत जगावे बिन तेल बाती। अमृत झिरना झिरावे बूंद स्वांती। कँवल मुख उलटावे बैठा वेखे आप इकांती। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरी आत्म त्रैकुटी खुल्हावे सुत्तयां राती। आत्म रक्ख इक्क ध्याना। आत्म रक्ख विष्नूं भगवाना। आत्म वेख वसे गुण निधाना। आत्म रक्ख प्रभ जोत, जोत जोत जगाए महाना। सृष्ट दृष्ट इष्ट एका निहकलंक बली बलवाना। अन्धेर अज्ञान कराए भृष्ट, दया कमाए दर खुल्हाए बजर तुड़ाए जोत जगाए प्रभ बिधनाना। जप जीव सोहँ जाप, पावे प्रभ विष्नूं भगवाना। जप जीव सोहँ महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान तेरी जै।
जप जीव सति सच प्रभ धराए आत्म जोतै। सोहँ महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान तेरी जै। साची मति प्रभ अबिनाशी गुरमुख साचे दै। सोहँ जप महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान तेरी जै। एका तत्त एका सति आत्म सद सद सद रहै। एका जप महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान तेरी जै। प्रभ अबिनाशी तेरी आत्म प्रगट जोत दर द्वार अग्गे बहै। एका जप गुरसिख, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान तेरी जै। साचा प्रभ साचे दर साचे घर गुरसिख घर आपे आप सद बैठा रहै। ओअँ गुरू जी का, प्रभ बणाए साची मेका। मरू देवा छेआ देवी बाल मेका। गऊ चरदी चरदी बन में आई, माल जोग की अधराई, सत्त काले सत्त सफेद, उत्तर बिछड़ डंक समीता। एका डंक इक्क करीता। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, रोग सोग सर्ब मटीता। घर घर दर दर हाहाकारी। जीव जीव जीव कलि दुष्ट दुराचारी। एका दूआ करन ख्वारी। पापां मति जीआं मारी। मात गऊ हत्या अत्याचारी। मास बणाया आए द्वारी। होए घर सदा ख्वारी। लग्गी दर इक्क बिमारी। कारा करे सुत्ती नारी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप खपाए दुष्ट दुराचारी। दर साचे आए आस कर। दुखीआ जीव ना कोई बिल्लाए, सोहँ जपे रसन स्वास स्वास कर। प्रभ आत्म चिन्ता सोग रोग मिटए, साचा शब्द अनुराग धर। एका साची चोग चुगाए, वड वड हँस गुरसिख काग कर। प्रभ साचा बंस बणाए, गुरमुख साचे साज साज साज कर। प्रभ एका अंस चलाए, आप आपणी लाज कर। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, विच सहँसा आप वड्याए, आप आपणा काज कर। आत्म अधूरी रसन वसूरी। प्रभ दिसे दूरी वड गरूरी। आत्म दिसे सद भरपूरी। रक्खे जोत नूरो नूरी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका जोत जगाए गुरमुख आत्म जिउँ कोहतूरी । आत्म घिरना सद दो फाड़। जीआं जन्त भाग माढ़। कलिजुग पापी आप चबाए आपणी दाढ़। आत्म अग्न वड वड तापी, दिवस रैण रैण दिवस सद रही साड़। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, वड वड वड प्रतापी, एका अग्न मिटाए बहत्तर नाड़। जन सेव कमाए रसना गाए, प्रभ दु:ख मिटाए सुख दिखाए, होए सहाए दरस दिखाए भय भउ चुकाए, एका नाउँ सर्ब चढ़ाए, थाउँ थांईं आप बहाए, वाहो दाही ना किसे फिराए। राहो राही न किसे रखाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे सतिजुग उपजाए। दु:ख दुख दु:ख प्रभ दु:ख मिटाणा। दु:ख दुख दु:ख प्रभ दु:ख गंवाणा। दु:ख दुख दु:ख प्रभ दर रहण ना पाणा। सुख सुख सुख प्रभ सुख उपजाणा। मुख मुख मुख प्रभ साचा सद ही गाणा। जिउँ चन्दन प्रभास गुरमुख साचे प्रभ साचे आप उपजाणा। आप आपणा करे दास, जोत सरूपी दीप जगाणा। काम क्रोध हो जाए विनास, प्रभ साचा करे सच टिकाणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दूखम दूख सर्ब मिटाणा। निर्धन होए प्रभ दर आ। दुखीआ जीव साची दर दरगाह। साचे दर मारे धाह। माया ममता
दु:ख रोग मिटाए, कोई जाणे नांह। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप लगाए आप मिटाए आप बणाए ढाहे जीव जन्त सर्ब बणत रिहा बणा। एका दु:ख आत्म घेर। झिरना झिर हेर फेर। नेत्रां अग्गे होए अन्धेर। ना कोई दिसे सञ्झ सवेर। आया आप भुलाए ना जाणे तेर मेर। कुष्टी कुशट उठाए दु:ख लग्गा अपेर। प्रभ साचा दृष्ट कराए ना लगाए देर। सुणे पुकार आप दातार, जन आए दर दरबार। साची करे प्रभ आपे कार। काया दु:ख दे निवार। ऊपजे सुख दीपक उज्जयार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, किरपा कर देवे तार। जीव आया दर। सरनी गया पर। बचन ना जाए हर। काया सीतल प्रभ जाए कर। निहकलंक नरायण नर अवतार। प्रभ साचा सिर रक्खे हत्थ। सर्ब कला सद ही समरथ। आत्म मंगी देवे साची वत्थ। जुगो जुग प्रभ साचे दी महिंमा अकथ्थ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पूरन आस कराए, दासन दास दास होए जन सीस झुकाए, आप रखाए गुरमुख साचे सिर तेरे हत्थ। गुरसिखां देवे प्रभ पूरा भरवासा। अप तेज वाए आप बणाए पृथ्मी आकाशा। इक्क लक्ख अस्सी हज़ार भूत प्रेत कलि प्रभ रक्खे वासा। एका आप जाणे प्रभ अबिनाशा। जीव जन्त ना कोई दुखाए, लिखाए गुर गोबिन्द होए लिखासा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, भेव खुल्हाए सर्ब लिखाए कलिजुग जीव जो करन हासा। तीन लोक आप बणाए। सुरत चित मन लगाए। नाम निरबाण प्रभ बाण लगाए। जेतीआं मुशकलां तेतीआं असान कराए। साचा नाउँ प्रधान रखाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप आपणी दया कमाए। मसाण मसाण पवण रूप। आप बन्न्हाए प्रभ साचा भूप। जम का बेटा कालका माता आप परोए एका सूत। प्रभ माण गंवाए वड वड अवधूत। एका शब्द आप उठाए, सोहँ सिर लगाए जूत। उहनी माता पतला बीर हँसता बीर बटका बीर। बटका बीर विनोदिया बीर। सौ सन्तर विनोदिआ बीर। कालीआ बीर दुनियां बीर भौर। पताल बीर भैरों बीर। नरसिँघ बीर नाहर सिँघ बीर। हनुवन्त बीर दया वन्त बीर। अहिमद बीर। मुहम्मद बीर। सलसला बीर सलाबीर। निरंदी नेसरी केसरी इजीआ बिज़ीआ बसोधरी काखमी कमखमी ललमी पलमी जगगनी जुगती भुगती इतनीआं भैणां जोर ना मिले मुक्ती। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दर दर फिराए साचे दर दुरकाए जिस जन दया कमाए। नाम जपाए प्रभ मिलण दी साची जुगती। आप धारे आप संवारे पार उतारे। पसू प्रेत जिस सगले बन्द पाए। लोहे का संगल पायो गले लटकाए। सार की मुगली सिर लगाए। सोहँ शब्द माण रखाए। सच सच सच रिहा लिखाए। किया जोत अकार आप निरँकार। बचन ते बाहर, खाए सिर मार। प्रभ साचा करे ख्वार। सन्त का दोखी दुष्ट दुराचार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान कलिजुग करे ख्वार। शब्द साचा जीउ पिण्ड काचा सो साचा काचा, जिस हिरदे वाचा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सच
सच सच कलि सच पछाता । हाकनी डाकनी छाकनी छार खुरी निरँकार बंधाए भण्डारी दृष्ट करे। मुशट करे, छल करे, छिद्र करे, टूणा करे, जादू करे, काल के बाल करे, सोहँ साचा शब्द प्रभ सिर धरे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा शब्द मात चलए किरपा आप करे। राजा का तेज चोर का घोर रड़ा डूगर प्रभ साचा रच्छया आप करे। दीन दुनी दे पातशाह दर ते आए सीस झुकाए, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पूरन काज आप करे। गुर पूरे भोग लगाया। साचा कर्म आप कमाया। गुर पूरे कर्म कमाया, सति सति प्रसादि आप वरताया। गुर पूरे भोग लगाया, अनादी अनाद साध संगत सद सरनाया। गुर पूरे भोग लगाया, जुगो जुग जन भगतां दर घर प्रभ साचा आया। गुर पूरे भोग लगाया, बिदर अलूणे साग जिउँ रसन छुहाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे दर दरबार आए प्रभ पूरन आस कराया। भोग लगाए पूरा गुर। मातलोक आया तुर। गुर संगत बैठी चरन जुर। प्रभ दर्शन को लोचन सुर। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मात जोत प्रगटाए निहकलंक साचा गुर। भोग लगाए आप भगवाना। गुर संगत प्रभ आप वरताना। साध संगत प्रभ मुख रखाना। गुर संगत प्रभ दु:ख मिटाना। साध संगत प्रभ सुख उपजाणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत प्रगटाए भोग लगाए साध संगत वरताए वड दानी दाना। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुर प्रसाद गुर भोग लगाया। गुर संगत प्रभ रसन लगाया। आत्म दुबदा सर्ब मिटाया। एका नाद धुन उपजाया। साचा साध गुर दर पाया। वड माधव माध वक्त सुहाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, किरपा कर अवतार नर, सीतल सीत सीत प्रसाद वरताया। गुर संगत कलि तेरा माण। प्रभ अबिनाशी साचा जाण। अन्तिम अन्त प्रभ मिले गुण निधान। गुरमुख साचे सन्त प्रभ विच बिठाए बबाण। आप बहाए आप बणाए साचे सन्त, दरगाह साची देवे माण। माण। आवण जावण जावण आण कलि पछाण । गेड़ कटाए मात गर्भ विच फिर ना आण। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, गुरमुख साचे सचखण्ड निवास रखाए, आप आपणे विच समाए, जन्म मरन दा गेड़ कटाए वाली दो जहान। साचा प्रभ सच वरतंता। आपणा आप प्रगटाए प्रभ साचा कलि भगवन्ता। प्रगट जोत दरस दिखाए भोग, दु:ख मिटाए सर्ब जीव जन्तां। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, वड वड तेरी सरनाए, गुरसिखां मिल्या प्रभ साचा कन्ता। सच शब्द साची धारा। साची धुन साची धुन्कारा। खुल्हाए सुन्न होए उज्जयारा। विरला जाणे रिख मुन, प्रभ शब्द हुलारा। कलि गुरमुख साचे चुण, प्रभ देवे नाम अधारा। बेमुखां प्रभ जाए पुण, अन्तिम अन्तिम कलि करे ख्वारा। सोहँ शब्द उपजाए साची धुन निहकलंक नरायण नर अवतारा। चार कुन्ट जै जैकार। चार वरन प्रभ दर भिखार। देवणहार इक्क दातार। अखुट्ट अतुल्ल भरे भण्डार। वड अनमुल्ल ना कोई पाए
सार। कलिजुग जीव भुल मानस जन्म गए हार। आई बसन्त गए हुल्ल्ह फिर ना लगण डार। गुरमुख साचे साचे फुल्ल प्रभ साचा जाए तार । महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपे जाणे आपणी सार। आपे किया जगत पसारा। आपे दिया जोत अधारा। जीव जन्त की करे विचारा। विच विस्मंत ना देवे दरस अपारा। दर दर फिरंत ना देवे कोई अधारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे सन्त आप बहाए आपणे चरन दुआरा। चरन द्वार गुरसिख बहाए। अस्व अस्वार दया कमाए। सच घर बाहर आप दिखाए। सर्ब नर नार इक्क माण रखाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साची कार लिख्त चलाए। नारी नर एका माणा। नारी नर एका बाणा। नारी नर एका ताणा। नारी नर सतिजुग एका रंग रंगाणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत सरूपी पहरया बाणा। जोत सरूपी जोत जगईआ। गुरमुख साचे मेल मिलईआ। सोहँ चढ़ाए साची नईआ। बेमुख डुबाए मँझधार रखईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आर पार विच संसार सच विहार एका आप करईआ। एक चलाए जगत विहारा। इक्क रखाए नाम अधारा। इक्क टिकाए शब्द अपारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सतिजुग साचे सच सच करे वरतारा । सतिजुग तेरा बेड़ा बन्न्ह । प्रभ उठाए आपणे कन्न। सोहँ जै जै जैकार कराए चार वरन जाए मन। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, नीचों ऊँच ऊँचों नीच आप कराए, आपे घड़े आपे देवे भन्न। प्रभ साचा सांतक सीतला । गुर संगत तेरा मीतला। जुगो जुग प्रभ साचे दी साची रीतला। चरन लाग गुरमुख मानस जन्म जग जीतला । महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सांतक सति सति वरताए, सति सरूप गुरसिख समाए, गुरमुख साचे साची परखे तेरी नीतला। जीव जागो चरन लागो वड वड भागो। घर आया कन्त हो जाओ सुहागो। एका शब्द उपजाए प्रभ अनरागो। कलिजुग जोत प्रगटाई पुरी घनक होई रुशनाई, पंचम जेठ प्रभ जोत जगाई, गुरमुख साचे गुर पूरा हँस बणाए कागों। आपे हँसा आपे बंसा। आपे आप गुरमुख तेरी पूर कराए मनसा। संसा भउ प्रभ चुकाए, मात वड्याए विच सहँसा । महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरसिख तराए दुष्ट खपाए जिउँ काहना कंसा। साची सारा साची धारा। साची कारा सच दसारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा दर सच्चा दरबारा। वडा आप वडा दरबारी। आया कलि निहकलंक आप अवतारी। साध संगत प्रभ सरन पड़, मात गर्भ ना आए दूजी वारी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मानस जन्म सुफल जाए कर, लोकमात आया चल वड वड दरबारी।