२१ सावण २००९ बिक्रमी माता बिशन कौर नवित्त पिण्ड जेठूवाल
जीउ पिण्ड जिस जन दिया। साचो साच सोहँ प्रभ साचे बिया। सतिजुग तेरी सच सच विच मात रखाई निया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान जोत प्रगटाई, एका जोत सर्ब सृष्ट आत्म जोत जगाया दिया। एका जोत आत्म देवे। प्रभ अबिनाशी अलख अभेवे। गुरमुख साचा रसना सेवे। साचा लहणा प्रभ दर लेवे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, बिरथा ना जाए तेरी सेवे। गुरमुख सेवा प्रभ दर घाल। प्रभ अबिनाशी सद सद तेरे नाल। बोध अगाध अकथ्थ कथा, आपे अकथ्थ सभ सृष्ट संभाल। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरी पैज रखावे जिउँ माता बाल। मात पित आपे जन। आपणा आप वसाए तन। सोहँ शब्द सुणाए कन्न। गुरमुख आत्म जाए मन्न। भाण्डा भउ भरम प्रभ देवे भन्न। एका देवे साचा नाउँ कदे ना लागे संन्ह। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे आप तराए बेड़ा देवे बन्न्ह। आपे आवे काज संवारे। दूती दुष्ट दर दुरकारे। गुरसिख साचे सोहण साचे तेरे दरबारे। कलिजुग जीव भाण्डे काचे दर दर होयण ख्वारे। सोहँ शब्द जन हिरदे वाच, देवे दरस अगम्म अपारे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा घर साचा दर अवतार नर, सरन पर मूल ना डर, साचा प्रभ भरे आप भण्डारे। आप आप आप भरपूरा। गुरमुखां आसा मनसा पूरा। गुरमुखां आत्म संसा उतारे सगल वसूरा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, नेरन नेर, बेमुखां सद दूरन दूरा। बेमुख जीव कलि बेताले। अग्न कुठाली प्रभ साचा गाले। अग्न जोत प्रभ साचा बाले। गुरमुख साचे बण जाए आप रखवाले। आदि अन्त भगत भगवन्त साध सन्त प्रभ अगणत चरन लाग जागण भाग, उपजे राग धोए दाग, बुझाए आग सोहँ लगाए साची जाग, चरन प्रीती निभे नाले। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपे आप माई बाप, उतारे पाप देवे जाप, सदा सदा सद रखवाले। गुरसिखां राखा आपे आप। गुरसिखां भाखा आपे आप। गुरसिखां साखा आपे आप। गुरसिखां लाखा आपे आप। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत प्रगटाई वज्जी वधाई, सुणे लोकाई सोहँ जै जै जैकार कराई। सर्ब सृष्ट प्रभ भुलाई। गुरमुख साचे साचा इष्ट निहकलंक रखाई। कलिजुग जीआं आत्म होई भृष्ट, मदिरा मास मुख चोग रखाई। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे आपे आप देवे वड्याई। वडा आप वड वड दाता। वडा आप पुरख बिधाता। वडा आप जोती जोत समाता। वडा आप जोती जोत प्रगटाता। वडा आप महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरसिखां देवे सच सच चरन प्रीती साचा नाता। वडा आप वड बली बलवान। वडा आप वड दाता चतुर सुजान। वडा आप साचा प्रभ गुणवन्त गुण निधान। वडा आप महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान। वडा आप वडी वड्याई। वडा आप जिस सृष्ट उपाई। वडा
आप मात पताल अकाश रहाई। वडा आप एका जोत तीन लोक प्रकाश कराई। वडा आप आप आपणा आप जगाई। वडा आप आप आपणा नाउँ रखाई । वडा आप जुगो जुग विच मात आपे जोत प्रगटाई। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अन्तिम अन्त चौथे जुग सोहँ मात टिकाई। सोहँ शब्द तीर चलाया। हसन हुसैन नष्ट कराया। दसन दसैन कोई रहण ना पाया। वसन वसैन थेह कराया। नसण नसैण खेह रुलाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अग्न मेघ आप वरसाया। आप बरसाए अग्नी अग्ग। आप तरसाए सर्ब जग। आप वगाए कहर अन्धेरी जाए वग। आप मिटाए राउ उमराउ पकड़ शाहरग। आप लिखाए सच वरताए दूसर कोई नाहे, प्रभ अबिनाशी वड सूरा सरबग। वड सूरा इक्क दातार। सर्ब कला भरपूरा इक्क दातार। जीव जन्तां देवे नूर इक्क दातार। हँकारीआं करे ख्वार इक्क दातार। आत्म कढ्ढे सर्ब गरूर महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, वड वड जोधन जोध वड सूरबीर इक्क दातार। जोत सरूप वड सूरबीरा। प्रभ वड भूप सोहँ शब्द चलाए तीरा। सृष्ट सबाई होए अन्धेर हत्थ ना आए नीरा। एका जोत प्रगटाए सति सरूप, राजे राणे महांराणे फिरन वांग फ़कीरा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सतिगुर साचा प्रभ बिन कोए ना देवे धीरा। आत्म धीर आप धराए। कलिजुग लथ्थे चीर, सोहँ जामा प्रभ आप पहनाए। आप उपजाए गुरमुख साचे सूरबीर, अमृत साचा मुख चुआए। चार कुन्ट कराए वहीर, एका अटल आप रह जाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक कलि जोत प्रगटाए। वेख वखाए, जुगत बणाए, गुरसिख जगाए, प्रभ शब्द जणाए, एका रखाए निहकलंक चरन ध्यान बलि बलि बलि जाओ। प्रभ अबिनाशी गुरसिख तराए, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप आपणी जोत प्रगटाए । सृष्ट सबाई भरम भुलेवा। कलिजुग झूठी साध सन्त दी सेवा। जोत खिचाए जोत प्रगटाए करोड़ तेतीस देवी देवा। एका सेव चरन रखाए, आपे देवे साचा मेवा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान अलख अभेवा। रसना जप आत्म चला हल। सोहँ शब्द साचा मेवा, आत्म लग्गे फल। कोट उतारे आत्म तप, आप उगावे गुरमुख कलिजुग दो फाड़ दाल। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान जोत प्रगटाए, दर घर साचे आए, गुरमुखां माण दवाए ना लाए घड़ी पल। केस चँवर चरन झुलार। प्रभ अबिनाशी एका देवे चरन प्यार। दर घर आए घनकपुर वासी, झूठे ठूठे देवे तार। संसा रोग दर तों नासी, देवे शब्द अपार। आत्म जीव होए रहरासी, प्रभ साचा सद रसन उचार। एका जोत आप प्रकाशी, प्रभ साचा सुरत शब्द शब्द सुरत दे जाए तार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, किरपा कर धरनी धर, लाहे डर आए घर देवे वर, बांहों पकड़ बेड़ा कर जाए पार। पार उतारे आप समरथ। आए चरन दुआरे रक्खे दे कर हत्थ। ना होए ख्वारे सगल वसूरे जायण लथ्थ। एका मंग गुर दर दरबारे, सोहँ देवे प्रभ सचा साची
वत्थ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत निरँकारे महिंमा जगत अकथ्थ। अकथ्थन अकथ्थ ना कथया जाए। सर्ब कला समरथ सोहँ साचे रथ चढ़ाए। मानस जन्म सुफल कराए। आत्म देवे साची वथ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जो जन भुल ना जाण लेख लिखाए मथ। प्रभ भुलावे डुलावे रुलावे खपावे तरावे धरावे जगावे, आपे आप दु:ख मिटावे, आत्म उपजावे उज्जल विच मात रखावे, सुफल कुक्ख आप करावे जो जन रसन गावे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, चरन लाग जागण भाग जिस जन दया कमावे। दया धारी आप गिरधारी। आत्म देवे शब्द अधारी। एका जोत जगावे अगम्म अपारी। गुरमुख साचे तेरी आत्म ब्रह्म विचारी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सदा सदा सदा चरन निमस्कारी। निमस्कार चरन धूढ़। गुरमुख बणाए मस्तक लाए जन मूढ़्ह। बंधन बंध कटाए जिउँ आत्म जूड़। एका रंग आप चढ़ाए सोहँ साचा गूढ़ो गूढ़। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, किरपा धार आप विचार, एका देवे चरन धूढ़। चरन धूढ़ साचा नाता। आपे देवे पुरख बिधाता। गुरमुख विरला प्रभ पछाता। सोहँ देवे साची दाता। अन्तकाल होए सहाई छड्ड जायण मात पित भैण भ्राता। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सच प्रीती साची रीती। परखे नीती कर दरस मिटे हरस प्रभ काया सीतल कीती। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप तराए चरन लगाए शब्द लिखाए पिछली भुल जो जन कीती। भुल भुलाया जीव हलकाया। प्रभ अबिनाशी भेव ना पाया। सर्ब घट वासी सर्ब विच समाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, रुल्लयां रुलाया, डुल्लयां डुलाया गले लगाया। आप लगाए आपणे अंग। आप रखाए आपणे संग। प्रभ दर मंगे जन साची मंग। मानस जन्म ना होए भंग। कलिजुग अन्तिम अन्त पार जायण लँघ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, किरपा करे वड सूरा सरबंग। प्रभ जीव जन्त उधार कर। रुढ़दा बेड़ा पार कर। किरपा गिरवर गिरधार कर। निर्धन होए सुधार कर। दुखियां दु:ख नास कर। आपणा आप विश्वास कर। एका जोत प्रकाश कर। गुरमुख आपणा दास कर। सोहँ रसन स्वास स्वास कर। प्रभ साचे आत्म घर सच धीर धरवास धर। कलिजुग अन्धेरी रात आवे डर, सदा सदा रक्ख पास हरि। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका दिसे तेरा साचा घर, आत्म दुखड़े नास कर। साचा घर सच दरबारा। वसे आप आप करतारा। दस्से जाप सोहँ साची धारा। कढ्ढे पाप रसन रसन रसन जिस जन उचारा। जगत होए वड प्रताप गुरसिख गुर चरन करे निमस्कारा। होए सहाई आपे आप, जो जन आयण चल दुआरा। होए सहाई देवे वड्याई। पति रखाई गुर मति प्रभ सर्ब जणाई। आत्म वत्त सोहँ साचा बीज बिजाई। रसना चरखा साचा नाम सोहँ कत्त, ताणा पेटा प्रभ आप रखाई। एका देवे साची मति, पिता मात जिउँ पूत समझाई । जीव जन्त बाल अञ्याणा प्रभ साचा कन्त, सुघड़ स्याणा आप बणाई। महाराज
शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सति तेरी वड्याई। आप बणाए सर्ब बणत, ना किसे पछाणा। बैठा रहे विच इकन्त, सर्ब चलाए आपणा भाणा। माण गंवाए सभ राजा राणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत सरूपी पहरया बाणा। जोत सरूपी बाणा धार। आपणा रंग किया करतार। कलिजुग जीव भुलावे कर गंवार। गुरमुखां प्रभ पावे आपे सार। आत्म उतारे तृष्ना, भुक्खयां देवे दरस अपार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अन्त ना पारावार। सच कर्म प्रभ साचा करता। सच धर्म प्रभ साचा धरता। सच ब्रह्म प्रभ आत्म वरता। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपे आप अख्वाए, जीव जन्त उपाए, जोत सरूपी विच समाए वड धरनी धरता। धीरज देवे साची मति। आपे रक्खे गुरसिख पति। सोहँ साचा आत्म यति। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे तेरी आपे जाणे मित गत। आपे जाणे आप पछाणत। गुरमुख साचे प्रभ चरन ध्यानत। एका देवे आत्म ब्रह्म ज्ञानत। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख बणाए चतुर सुजानत। सच घर तेरा दरबारा। सच घर तेरा पसारा। सच घर वसे आपे आप आप निरँकारा। राह साचा दस्से, एका देवे शब्द हुलारा। गुरमुख साचे हिरदे वसे, आत्म जोत करे उज्जयारा। होए प्रकाश कोट रवि सस्से, आत्म मिटे धुंधूकारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपे आप खुल्हावे तेरा दस्म दुआरा। दस्म निगम कर विचार, जोती जोत करे उज्जयार। सोहँ शब्द चलावे आर पार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जिस जन देवे मन रखाए तन मिटाए जन सुणावे कन्न जो आवे अन्न कर किरपा जाए तार। अन्धेर मिटाए, सवेर वखाए, हेर फेर गंवाए ना देर लगाए, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, राजे राणे सुघड़ स्याणे, वड बली बलवाने, जोधबीर वड सुल्ताने, चरन लै आए घेर। सोहँ शब्द तीर चौगिर्द चलाया। आपणा बिरद प्रभ मात रखाया। कारज सिध्ध निहकलंक कराया। गुर गोबिन्द अन्त सृष्ट आपणी दाढ़ प्रभ लै चबाया। गुरसिख उपजाए नौं निध, प्रगट होए दरस दिखाया। कारज होयण सिद्व, प्रभ साचे दर्शन पाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मिलण दी साची बिध, मदिरा मास रसन तजाया। निहकलंक दर सीस झुकाणा। एका अंक इक्क जगदीस सतिजुग अख्वाणा। सृष्ट सबाई जाए पीस, जीव जन्त चार कुन्ट बिल्लाना। गुरमुख साचे महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सदा होए सहाई लाजपत्त आप रखाई, आपणे नाम देवे दुहाई, चार कुन्ट सुणे लोकाई, गुरमुख साचे सोहँ शब्द धुन उपजाई, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपे आप सच्चे जगदीस। सोहँ शब्द धुन उपजाए। गुरमुख चुण चरन लगाए। बेमुख पुण दर दुरकाए। निहकलंक कवण जाणे तेरे गुण, सो जाणे जिस आप जणाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणे भाणे सद समाए। दोए जीआ एका हिया वर घर पाया साचा पीआ। आप रखाई आपणी निया। सोहँ सच्चा सच आत्म बिया । महाराज
शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आत्म जोत जगाया दिया । आत्म जोत होए प्रकाश। अन्ध अन्धेर हो जाए विनास। घट घट वसे सर्ब घट वास। गुरमुख साचे साचा होया वास। पाप पहाड़ां कीना नास। सोहँ शब्द जप स्वास स्वास। आपे देवे स्वास ग्रास। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे सद सद सद वसे पास। गुरसिख गुर दर दुआरा। आपे भरे प्रभ भण्डारा। आपे बणे प्रभ वरतारा। जोती जोत जोत निरँकारा। साचा घर साचा दर साचा देवे वर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपे आप होए भगत अधारा। भगत उधारया जन्म संवारया। दु:ख दर्द निवारया। दु:ख रोग गवा रिहा। सहिसा सोग चुका रिहा। आत्म भुक्ख सर्ब गंवा रिहा। लग्गे दु:ख सर्ब मिटा रिहा। सुक्के रुक्ख प्रभ हरे करा रिहा। उज्जल मुख विच संसार करा रिहा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जो जन तेरे चरन कलि निमस्कारया। निमस्कार गुर दरबार प्रभ साचा पावे सार। गुरमुख लभ्भ अमृत देवे नीर कँवल नभ। झिरना झिरे अमृत अपार, दु:ख दर्द निवारे सभ। प्रभ किरपा धार, दूती दुष्ट आप सँघारे सभ। सोहँ शब्द चले खण्डा दो धार, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, झब्ब। सोहँ चले खण्डा दो धारा। दूती दुष्ट करे ख्वारा। साचे प्रभ सिर रखाया आरा। आपे चीर लगावे करे दो फारा। दु:ख रोग मिटावे विच बहत्तर नाड़ा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, होए सहाई विच जंगल जूह पहाड़ा। साचा प्रभ सद सुहेला। प्रभ साचे दा साचा मेला। गुरसिख बणाए सज्जण सुहेला। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणे रंग रवे सद रंग नवेला। आपणे रंग वरतण जोग। देवे दरस आप अमोघ। मिटाए हरस चुक्के सोग। जो जन रहे तरस, प्रभ चुगावे सोहँ साची चोग। अमृत मेघ आत्म बरस, हउमे गंवाए विच्चों रोग। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, चरन प्रीती साचा योग। साचा योग जटा जूट धार। मूड मुंडाए विच संसार। रिद्ध सिद्ध नव निध प्रभ चरन पनिहार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपे आप जपावे पावे सर्ब सार। सारंग धर प्रभ भगवान बीठला। प्रभ साचे दा साचा दर गुरमुखां लग्गे मीठला। सोहँ देवे साचा वर, आत्म रंग चढ़ाए मजीठला। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे आप तराए जिउँ नानक कौड़ा रीठला।
२२ सावण २००९ बिक्रमी रणजीत कौर दे गृह पिण्ड जेठूवाल
मिल हरि आत्म रंगया। गुरमुख साचा दरस दान दर मंगया। प्रभ सदा सहाई अन्गया सन्गया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अन्तिम अन्त कलि होए सहाई भुख्या नम्गया। गऊ ग़रीब सुणे पुकारा। आपे आप आप गिरधारा। पूर्ब
करे सर्ब विचारा। आपणा खेल आप कर, जगत मिटाए अन्ध अन्धयारा। गुरमुख साचे मेल कर, सोहँ देवे शब्द अधारा। बेमुखां बेड़ा ठेल कर, ना दिसे कोई किनारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अचरज कलि खेल कर, सृष्ट सबाई करे ख्वारा। गंवार गंवार गंवार प्रभ सृष्ट कर। ख्वार ख्वार आत्म कलिजुग जीव कर। गुरमुख साचे चरन लगाए आपणी किरपा अपार कर। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप आपणी दया कर। एका देवे साचा जीअ। आप रखाए सतिजुग साची नीह। गुरसिख बणाए उत्तम सोहँ आत्म साचा बीज बी। सतिजुग साचे फल लगाए, आप आपणे कीने जी। प्रभ का भाणा जाए ना टल, अग्न मेघ बरसाए मींह। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत सरूप जामा धर, अवतार नर खेल कर, दुष्ट सँघार भगत उधारे आप बणाए पुत्तर धी। भगत उधारे एका गुर। जीव सुधाए एका गुर। भेख वटाए एका गुर। आत्म वेख चरन लगाए एका गुर। साची जोत जगाए एका गुर। जो जन होए चरन पनिहारे, दर घर आए तारे एका गुर। दर घर आए काज संवारे, मेल मिलावे एका गुर। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे पार उतारे, चरन आए जो बैठे जुर। चरन लगाया मरन चुकाया। चरन लगाया डरन चुकाया। चरन लगाया प्रभ दया कमाया। चरन लगाया जीव जन्त प्रभ इकन्त अन्तिम सभ मेल मिलाया साध सन्त जोत जगंत, आत्म साचा दीप जगाया। चरन लगाए महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे आण तराया। बणत बणाए आपे जग। गुरमुख गुरसिख चरन लग्ग। प्रभ साचा हँस बणाए कलिजुग कग। आप आपणी अंस बणाए सोहँ शब्द लगाए रसन सग। विच सहँस गुरसिख उपजाए महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जो जन सरनी जायण लग्ग। गुर चरन जन्त उधारे। गुर चरन मिले कन्त प्यारे। चरन लाग देवे शब्द अधारे। गुर चरन विरले आयण सन्त दुआरे। गुर चरन महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कलिजुग पापी पार उतारे। पाप खण्डे सोहँ वंडे विच ब्रह्मण्डे। जोत प्रगटाए विच नव खण्डे। झूठी सृष्ट कराए रंडे। आपे भन्न वखाए काया काची भाण्डे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कलंकनिह सृष्ट सबाई आप कराए खण्डे । सृष्ट सबाई आपे खण्ड। चार कुन्ट दिसे रंड। साचा लाया सोहँ डण्ड। बेमुखां आई अन्त कंड। साचा शब्द प्रभ चलाया चण्ड परखण्ड। एका हुक्म सुणाया। इन्दलोक शिवलोक ब्रह्मलोक वरभण्ड। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कलि जामा पाया। जोत जगाए आपे आप नवखण्ड। एका जोत आप धराए। आप आपणी दात टिकाए। आप आपणा मात प्रगटाए। सच गुर सतिजुग सति सति सति लगाए। सोहँ वड करामात विच सृष्ट धराए। चरन प्रीती निहकलंक साचा नाउँ रखाए। अन्तकाल ना कोई पुच्छे बात, झूठे दिसण भैण भ्राए। ना कोई अन्त छुडाए ना होए सहाए। पित मात आपणी गोद रहे उठाए। महाराज
शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुखां देवे सोहँ साची दात, वेले अन्त होए आप सहाए। सोहँ सो ईश्वर जाण। सोहँ शब्द जप जीव आपणा आप पछाण। सोहँ एका जीव ईश्वर एका, एका एक एक पछाण। सोहँ साचा सतिजुग साचे दिया, किरपा करे प्रभ महान। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा विष्नूं भगवान। अचरज भेख्या कलिजुग भुलाए भरम भुलेख्या। गुरसिख विरले नेत्र पेख्या। प्रभ साचे जन धुरों लिखाई रेख्या। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कलिजुग अन्तिम लक्ख चुरासी आप मुकाए तेरा लेख्या। लक्ख चुरासी आप गंवाए। आप उधारे आपे तारे। आपे आप पाए सारे। जीव जन्त की करन विचारे। साध सन्त बैठे होए अन्ध अंध्यारे। आत्म अन्धेर रसना होए हलकारे। ना दिसे सञ्झ सवेर, मंगण खड़े दर दर दुआरे। गुरमुखां देवे साची धीर, प्रगट जोत आप निरँकारे। खिच्चे जोत अठसठ तीर्थ नीर, एका ओट निहकलंक चरन दुआरे। कलिजुग लथ्थे अन्तिम चीर, नग्न फिरन राउ राजान होए ख्वारे। गुरमुखां देवे साचा सीर, प्रभ साचे दे वड भण्डारे। विच्चों कढ्ढे हउमे पीड़, आत्म रहे ना लोभ हँकारे। आप बणाए सच सच सूरबीर, साची देवे जोत अधारे। एका शब्द लगाए तीर, सृष्ट सबाई होए दो फाड़े। चार कुन्ट रहे वहीर, प्रभ साचे दे खेल न्यारे। कलिजुग होए अन्तिम भीड़, दुखी जीव करन हाहाकारे। प्रभ साचे तोड़ी हड्डी रीड़, कोई ना देवे साची धीर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका आप अख्वाए, एका आप तराए, एका आप जपाए, एका आप भुलाए, आपे आप पिलाए, गुरमुखां देवे सोहँ साचा सीर। साचा सीर मुख लगाए। साचा सीर सुख उपजाए। साचा सीर दु:ख गंवाए। साचा सीर भुक्ख मिटाए। साचा सीर सुकड़े रुखड़े हरे कराए। साचा सीर महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे तेरे मुख चुआए। अमृत आत्म सर। आत्म देवे प्रभ जोत धर। एक दिसावा साचा घर। द्वार दस्म खोल्ह वखाए ना आए डर। कोट कोटन पाप गंवाए प्रभ भस्म कराए, सीस झुकाए जीव साचे दर। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मात जोत प्रगटाए सतिजुग खुल्हाए साचा दर। सतिजुग तेरा दर दरवाज़ा। प्रगटे जोत ग़रीब निवाज़ा। सृष्ट सबाई जिस साजन साजा। भाग लगाया प्रभ देस माझा। आपणा आप उपाया, जोत जगाई वड राजन राजा। एक आप आपणा डंक वजाया, झूठा ठूठा सर्ब का बाजा। सोहँ साचा रसन चलाया, गुरमखां मारे आप अवाजा। आपणा भाणा आप वरताया, आप रखावे आपणी लाजा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक कलि जामा पाया, सतिजुग संवारे आपे काजा। माझा देस तेरा साचा घर। जोत प्रगटाए आपे हरि। वड वड वड प्रतापे प्रभ तेरा साचा सर। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सृष्ट सबाई माई बापे, सर्ब उधारे जो जन सरनी जायण पर। माझा देस लागे भाग। माझा देस सोया जाग। माझा देस प्रभ उपजाया साचा राग। माझा देस जोत
प्रगटावे। निहकलंक आप अख्वावे। गुरमुख साचे आप मिलावे। बेमुख जीव आप भुलावे। मदिरा मास मुख रखावे। आत्म लाई आग, राम दास तेरा साचा सर, सर अमृत गए पति गंवाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अन्तकाल कलिजुग आपे दे सजाए। राम दास तेरी साची नगरी। अर्जन गुर बणाई सच समग्री। ज्ञान बोध शब्द लिखाई। आत्म रहे सद इकग्री। साचा शब्द प्रभ रिहा लिखवाए, एका प्रीत प्रभ चरन संग लगरी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अन्तिम खेल आप मिटाए, सदा सदा आदि अन्त छिन भंगरी। आया हरि आप निरँकार। आया हरि जोत अधार। आया हरिभगत उधार। आया हरि कलिजुग जीव वक्त सुधार। आया हरि मानस जन्म मूल ना हार। आया हरि महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान कलि जामा धार। आया हरि हरि, घर आया हरि। आप भुलाया साचा दर। आया हरि मुख रखाया सोहँ साचा वर। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान कलि जामा पाया, चरन लाग जीव जन्त जायण तर। जामा पाया खेल वरताया। भेव छुपाया देवी देवता सेव लगाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणा भेव ना आप खुल्हाया। जामा पा के कर्म करा के नाउँ धरा के सृष्ट भुला के गुरसिख जगा के दया कमा के सरन लगा के चरन धूढ़ प्रभ आप दुवा के। आत्म नूर रंग चढ़ा के। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणा भेख कलिजुग आया वटा के। भेख वटाया वेख वखाया। वड वड सेठ दिस ना आया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपे आप सर्ब भुलाया। आप भुलाया आप डुलाया। आप रुलाया आप तुलाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणा आप आप छुपाया। आपणा आप आप छुपा के। भरम भुलेखे सृष्ट भुला के। साचे लेखे गुरसिख लगा के। दर्शन पेखे प्रभ दर आ के। मानस जन्म लगाए लेखे, जो जन चरनी डिगे आ के। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणी किरपा जाए आप कमा के। आपे आया आपे जाया। आपे दाई आपे दाया। आपे पाई सर्ब माया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणा आप छुपाया। आपणी माया आपे पा के। कलिजुग जीव सर्ब भुला के। आपणी माया आपे पाए, आपणा भेव आप छुपाए। आपणी माया आपे पाए, देवी देव किसे दिस ना आए। कलिजुग माया परे हटाए, गुरसिख सेव लगाए। आप रखाए आपणी साया, अन्तकाल ना कोई पाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जिस जन दया कमाए। दया कमाई जोत जगाई। वज्जी वधाई सुणे लोकाई। होए रुशनाई धुन उपजाई सुन्न खुल्हाई। गुरमुख साचे सन्त जन प्रभ आपणे चरन लगाई। निहकलंक कवण जाणे तेरे गुण, महाराज शेर सिँघ नाउँ रखाई। नाउँ रखाया जामा पाया, पिता मात घर पूत अख्वाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सोहँ साचा दूत संग लै आया। जामा पाया कर्म कमाया, धर्म धराया, ब्रह्म मिलाया, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणा आप जगत तजाया। आपणा आप
जगत तजाए। एका आपणा नाउँ जगत धराए। झूठी काया खेल रचाए। महाराज शेर सिँघ निहकलंक कलि जामा पाए। आपणी देह आप तजा के। आपणा आप जगत प्रगटा के। जोत सरूपी जोत प्रभ एका जोत नाउँ धरा के। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अचरज खेल किया विच मात दे आ के। जीव जाए फिर ना आए। लक्ख चुरासी गेड़ फिराए। गुर जाए फेर ना आए। एका नाउँ जगत रह जाए। ईश्र भाए करे कराए। आपे आए आपे जाए। ना कोई वेखे ना वेख वखाए। जोत सरूपी भुलेखे पाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कलिजुग अन्तिम लेखे लाए। प्रभ भगवाना प्रभ जोत महाना, प्रभ बीना दाना, प्रभ चतुर सुजाना। प्रभ आवण जावण खेल रचाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत सरूपी कलि पहरया जामा। बाणा धारया, पसर पसारया, भेव छुपा रिहा, वेखा वेख जगत भुला रिहा, भेखा भेख जोत सरूपी भेख वटा रिहा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सति सरूपी गुरमुख साचे साचे दीप जगा रिहा। भेख धरया, आसा वरया, गुरमुख साचे सद सदा तेरे दर खड़्हया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अन्त ना पारा वरया। प्रभ का अन्त ना पारावार। प्रभ साचा सच विहार। जुगो जुग जन भगतां पावे सार। आवे दर बांहों पकड़ कलि जावे तार। धन्न धन्न धन्न गुरसिख जिन मिल्या प्रभ साचा करतार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि अन्त दुत्तर जाए तार। दुत्तर तारे सद बलिहारे। वारो वार काज संवारे, निहकलंक अवतारे। अचरज खेल अपर अपारे। माझा देस होए उज्जयारे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सोहँ शब्द कराए जै जै जैकारे। जै जै जैकार आप कराणा। सोहँ साचा डंक वजाणा। एका साचा अंक रखाणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा बंक द्वार सुहाणा। बंक द्वार आप सुहाए। प्रभ साचा जिस थांए चरन छुहाए। सतिजुग साच नाउँ रह जाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा माण दवाए। वेला अन्त अन्त अन्त आप बणाए आपणी बणत। आप बणाए साचे सन्त। बैठा रहे आप इकन्त। माया पाए जगत बेअन्त। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कोई ना जाणे आदि अन्त। आदि आदि आपे आदि। जुगादि जुगादि आपे जुगादि। नाद नाद सोहँ साचा नाद। साध साध प्रभ साचा आत्म देवे साध। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका शब्द लिखाए बोध अगाध। साचा प्रभ आप लिखाए। जो वरताउणा कलि भेव खुल्हाए। गुरमुख सोहँ गावणा जिस दया कमाए। चार कुन्ट जीव बिल्लावणा, पै जाए सर्ब दुहाए। कलिजुग जीआं नीर हत्थ ना आवणा, अन्तकाल कलि आप वरताए। दिवस रैण ना मिले सवणा, भज्जे फिरन प्रभ अग्न जोत लगाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, लक्ख चुरासी आाप तड़फाए। जोत सरूपी भेख धरया जिउँ बावना, गुरमुख विरले आण तराए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणी जोत आप प्रगटाए। जोत प्रगटाए
पंचम जेठ। गुरसिख रखाए साया हेठ। बेमुख पिसाए कौड़े रेठ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप मिटाए वड वड सेठ। पंचम जेठ जगत उज्जयार। पंचम जेठ निहकलंक अवतार। पंचम जेठ करे विचार। पंचम जेठ करे जगत ख्वार। पंचम जेठ, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दुष्टां दए सँघार। पंचम जेठ होए वडभागा। गुरसिख आए चरन लागा। बेमुख सवाए गुरमुख जागा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणी कलि वरताए, पहली छेड़ छिड़ाए, ना कोई मोड़ मुड़ाए उठे दल कोल वाहगा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणी खेल वरताए आप जुआए चौबलद सुहागा। प्रभ के भाणे जो कोई आए। प्रभ का भाणा सति वरताए। प्रभ सुघड़ स्याणा आप अख्वाए। प्रभ राजा राणा माण गंवाए। प्रभ ताणा पेटा आप उलझाए। प्रभ वड किरसाना कलिजुग जीव वांग खेत कटाए। आपे वरते आपणा भाणा ना कोई अन्त छुडाए। ना कोई दीसे राजा राणा, एका निहकलंक जोत प्रगटाए। सोहँ प्रभ मुहाणा वंञ लगाए। आप पार कराणा, गुरमुख साचे रक्ख चरन ध्याना, प्रभ आपणी सरनी लगाए। प्रभ साचे दा साचा भाणा, प्रभ साचे दा साचा बाणा, जिउँ बाल पिता रखाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अन्तिम अन्त गुरमुखां आपे मेल मिलाए। आपे मेले मेल मिलावे। आप चलावे जो मन भावे। आपे आप करे करावे। झूठी सृष्ट झूठे दाअवे। प्रभ अबिनाशी विरला गुरमुख रसना गावे। गुरमुख साचा दर घर साचे प्रभ साचा बहावे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पंचम जेठ दाढ़ां हेठ सृष्ट सबाई आप चबावे। पंचम जेठ जोत जगा। पंचम जेठ सृष्ट खपा। पंचम जेठ गुरसिख तरा। पंचम जेठ बेमुख रुला। पंचम जेठ प्रभ खेल वरता। पंचम जेठ महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सृष्ट सबाई हिल हिला देवे पा। पंचम जेठ दिवस सुहाए। सतिगुर साचा जोत प्रगटाए। जन पूरन भाग जिस सरन लगाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कलिजुग तेरा अन्तिम अन्त कराए। चौथा जुग अन्त कर। पिण्ड बुग्घे जोत धर। साध संगत देवे साचा वर। आप खुल्हावे एका साचा दर। सोहँ रसना जप गुरमुख विरला जाए तर। बेमुख कोई नेड़ ना आए, दर घर साचे आए डर। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत प्रगटाई अवतार नर। अवतार नर नर अवतार। साध संगत आए द्वार। साचे मंगत दर भिखार। चाढ़्हे रंगत नाम करतार। जिउँ अंगद दित्ता नानक तार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कलिजुग अन्तिम होए तेरा सिक्दार। साध संगत तेरा सिक्दारा। आपे आप होए गिरधारा। आपे भुलावे आपणा दुआरा। सोहँ खण्डा आप उठाए दो धारा। चौगिर्द नैण ना आवे दुष्ट दुराचारा। मेर तेर सर्ब मिटाए, सतिगुर मनी सिँघ देवे आप सहारा। नेड़न नेड़न आप अख्वाए, निहकलंक नरायण नर अवतारा। अवतार नर साचा गुर। गुर संगत सच आवे दर। प्रभ अमृत आत्म वरखे आप खुल्हावे साचा सर। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान,
चरन लाग कलिजुग जाओ तर। कलिजुग अन्त होए अख़ीर। चार कुन्ट हो जाए वहीर। गुर संगत प्रभ दर आओ कोट पहाड़ां चीर। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपे आप गुर संगत प्रभ कट्टे तेरी भीड़। साध संगत तेरा रखवाला। आपे आप गुर गोपाला। सदा सदा सदा तेरा प्रितपाला। आत्म देवे साचा धन माल सोहँ, बेमुखां होए अन्तकाल कलिजुग मूंह काला। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सद सदा तेरा रखवाला। सदा सदा आपे रखवाली। भगत जनां आपे प्रितपाली। गुरमुख साचे फुल्ल बणाए आप बणे प्रभ साचा माली। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अन्तकाल कलिजुग दीन दुनी दा वाली। आपे होए पवण समाना। आप उपाए आपणा बाना। आप रखाए आपणी आणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत पवण पवण जोत एका रंग समाना। गुर पूरे तेरी माया, गुरसिख पले तेरी छत्र छाया। गुर पूरे तेरी माया, गुर पूरे विच समाया। गुर पूरे तेरी माया, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरा भेव किसे ना पाया। गुर पूरा आपे बन्न्हे। गुर पूरा आप कराए आत्म अन्न्हे । गुर पूरा आपे घड़े आपे भन्ने । गुर पूरा आप लगाए आपणे बन्न्हे। गुर पूरा कर किरपा जाए, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सति सति सति कर मन्ने। सति कर मन्नया बेड़ा बन्न्हया। भाण्डा भरम भउ भन्नया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा नाउ सद रसना गाओ, पाओ कदे ना भंगणा। आत्म रस शब्द अधार। प्रभ हिरदे वस देवे तार। राह साचा दस्स लावे पार। गुर चरन आए नस्स प्रभ पाए सार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुखां हिरदे जाए वस आपे पावे सार। आपणी सार आपे जाणे। गुरसिख मिले जीव अञ्याणे बाले। बाल अञ्याणे सद भुलाने। किरपा करे आप महाने। गुरमुख साचा प्रभ साचे दा रंग साचा माणे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, चरन लाग जुगो जुग इक्क समाणे। गुरमुख साचे किरपा कर। आत्म जोत देवे धर। एका दिसे साचा हरि। आप भुलावे साचा दर। प्रभ साचे दा साचा घर। अवतार नर बेमुखां आवे डर। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे अमृत आत्म झिरना झिराए साचा सर। आत्म झिरना साची धारा। उलटावे कँवल पावे सारा। मुख चुआवे करे उज्जयारा। मिटावे दु:ख सर्ब संसारा। आए सुख निहकलंक तेरे चरन दुआरा। भुल्ले फिरन कलि मूर्ख मुग्ध गंवारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कर दरस जीव तेरी उतरे भुक्ख, पारब्रह्म रूप अपारा। रूप अपार जोत करतार। विच संसार शब्द अधार। भगत सुधार अमृत मुख चुआए किरपा करे अपार। दुखियां दु:ख मिटाए जो चल आए दरबार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणी दया कमाए अमृत वरखे किरपा धार। निर्मल करे निर्मल निर्मला। सीतल सीतल शांत करे बालू बिमला। फल फुल लगाए आपे हरे कराए कलिजुग जिउँ रुक्ख सिमला। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान चरन लाग, कलिजुग जीव भुल ना। आत्म
चिन्ता घिरना घुण। साचे प्रभ पुकार सुण। निरगुण जीव विचार गुण। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप उधारे पार उतारे गुरसिख प्यारे कलिजुग चुण चुण। आत्म दु:ख जिस जन लग्गे। दिवस रैण तपे विच अग्गे। साक सैण ना कोई दिसे सगे। भैण भाई कोई नेड़ ना लग्गे। एका दर साचा घर साचा अवतार नर किरपा कर जीआ दान अन्न भगवान रक्खया माण दर परवान गुण निधान जीव जन्तां प्रभ साचा चोग चुगाण। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, दुखियां भुखीआं सदा सदा आत्म चिन्त मिटाण। सदा सदा होए सहाई। प्रभ साचे जिस बणत बणाई। राजक रिजक आप अख्वाई। मंगया दान सच वस्त झोली पाई। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप आपणी दया कमाई। आप सुहाया थान गुर गोबिन्द। गुरसिख साचे माण रखाए, वड वड वड सुरपति राजा इन्द। सोहँ शब्द आत्म बाण लगाए, आप खुल्हावे आत्म जिंद। जो जन चरनी सीस झुकाए, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सदा सदा बख्शिंदा गुर गोबिन्द। कर्म विचारे दया कमाए। गुर गोबिन्द कर्म विचारे। गुर गोबिन्द जन्म संवारे। गुर गोबिन्द एका बैठे दर दरबारे। गुर गोबिन्द एका जोत आप निरँकारे । गुर गोबिन्द महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सन्त मनी सिँघ जोत चमत्कारे। गुर गोबिन्द एका जोती। दर आपणे बणाए गुरसिख माणक मोती। प्रभ साचा दया कमाए, गुरसिखां उठाए आत्म सोती। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सतिगुर मनी सिँघ संग रलाए, पापां आत्म सभ दी धोती। गुर गोबिन्द गुण निधान। गुर गोबिन्द जोत महान। गुर गोबिन्द आपे बैठे थान सुहाए एका थान। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, सतिगुर मनी सिँघ सिर तेरे हत्थ टिकाए बली बलवान। गुर गोबिन्द साची रीता। गुर गोबिन्द एका साचा साजण मीता। गुर गोबिन्द गुणी गहिंद वड वड मृगिन्द, अमृत मुख चुआए विरले दर आए प्रभ पीता। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सतिगुर मनी सिँघ देवे वड्याई, आपे परखे साची नीता। गुर गोबिन्द गहर गम्भीरा । गुर गोबिन्द दोए मिल गुर सिखन कट्टन भीड़ा। गुर गोबिन्द आप लगाए शब्द सरूपी आत्म तीरा । महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सतिगुर मनी सिँघ देवे वड्याई, होए सहाई वड वड पीरन पीरा। गुर गोबिन्द एका घाट। गोबिन्द गोबिन्द गोबिन्द जोत जगाए गुर ललाट। सतिजुग साचा दर खुल्हाए सन्त मनी सिँघ तेरा हाट। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दया कमाई आप खुल्हाए बजर कपाट। गुर गोबिन्द गुणी गुणवन्ता। गुर गोबिन्द वड वड साधन सन्ता। गुर गोबिन्द जोत अधारी सर्ब जीव जन्ता। गुर गोबिन्द महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, बैठा रहे सद अडोल इकन्ता। गुर का शब्द सच कमाणा। आत्म विच ना हँकार रखाणा। गुर पीर ना आप अख्वाणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, वेले भीड़ आप छुडाणा। गुर चरन रक्ख उरधार। प्रभ साचे दा सच प्यार। दर दर ना हो ख्वार। कलिजुग जीव झूठे झक्ख
मार। एका प्रभ साचे दा सच दरबार। देवणहार आपे आप इक्क करतार। भरे भराए खाली कराए, खाली भरे प्रभ सच भण्डार। चरन आए गुरसिख तरे प्रभ साचा सच द्वार। आपणा किया आपे भरे मदिरा मास करे अहार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचो साच शब्द लिखाए आत्म वेख जीव विचार। सोहँ सिख रसन उचार। रसन उचार मंग भिख देवे करतार। सच लेख देवे लिख, आपे बणे लेख लिखार। देवे वड्याई विच मुन रिख, सोहँ सच्ची धुन्कार। साचा दरस निहकलंक नेत्र पेख कोट उतारे पाप। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन भगतां आपे होए माई बाप। मात पित भगत जन बाला। साचा हित होए रखवाला। आवे जावे जुगो जुग नित, प्रभ साचे खेल निराला। चरन लाग मानस जन्म जीव जित, घर आए दीन दयाला। आपे आप कलिजुग जोत धरे करतार साचा वक्त कलिजुग भया, सोहँ देवे सच्चा धन माल। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आत्म जोत जगाए साची जोत रखाए आपे उपजावे साचे राग। धीरज धीरज आत्म यति। सोहँ राग साचा तत्त। आप बंधाए आत्म यति। आप समझावे देवे मति। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपे सद बिठावे आपे राखे साची पति। माण तेरा ताण तेरा चरन ध्यान तेरा भगत भगवान तेरा। महाराज शेर सिँघ किरपा भगवान कर, घर भुल्लया सिख आया तेरा। भुल्लयां भुलाया माण रखाया। प्रभ का भाणा दिलों गंवाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान लथ्था रोग फिर लगाया। रोग लगाया गया लग्ग। दिवस रैण आत्म रही दग। प्रभ पकड़ पछाड़े वड सूरबीर शाहरग। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कर किरपा पार उतारे आप लगाए आपणे पग। रोग गया सोग गया विजोग गया दरस अमोघ भया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सोहँ साचा शब्द रसन जोग दिया। सोहँ जोत आप जगावे। रोग सोग आप मिटावे। गुरमुख साचा रसना गावे। काहना कृष्ना दरस दिखावे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे दया कमावे। भेव चुकाए बीर बेताला। आपे होए रखवाला। सोहँ जपाए साची माला। गुरमुख साचे तन पहनाए कट्टे सर्ब जंजाला। जो जन आप आपणे मन वसाए, प्रभ देवे सास सुखाला। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अन्ध अंध्यार होए आप रखवाला। भय भूत होए नास। आप आपणा विच किया वास। आत्म होए जीव रास। सोहँ जप स्वास स्वास। प्रभ साचा घर साचे वास। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सद सद सद वसे पास। दिया बाती छोड़े तेल। जोत सरूपी प्रभ साचे दा साचा मेल। अचरज पारब्रह्म दा खेल। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपे होए सज्जण सुहेल। साचा प्रभ विच ना रागां। साचा प्रभ विच ना चरागां। साचा प्रभ कदे ना मिले बिन पूरन भागां। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आत्म धोए खट रोग गंवाए दाग़ां। दुष्ट दुराचार नारी नार बत्ती धारा। करे ख्वार बालक सीर होए पसारा। महाराज शेर
सिँघ विष्नूं भगवान, आपे आप पावे सारा। अमृत सीर होया नीर पाए सीर महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अमृत बरस शांत कराए सरीर। आत्म कढ्ढे इक्क विकार। प्रभ साचे दा सच दरबार। सच सच सच वरतार। साचा करे आप विहार। सर्ब जीआं आपे पाए सार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सदा सदा सदा बख्शणहार। गुर चरन आत्म रासा। आत्म रंग दुखड़ा नासा। काया वंग सद सद विनासा। दान साचा मंग सोहँ स्वास स्वासा। आप संभाले आपणा अंग, प्रभ का बचन ना जाणो हासा। आत्म विकारीआं प्रभ देवे टंग, झूठा भन्ने देही कासा। कर हरि चरन प्रीती चाढ़्हे साचा रंग, प्रभ साचा पुरख अबिनाशा। जीव जन्तां परखे नीती, आपे आप सद रक्खे विच वासा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, चरन प्रीती सोहँ शब्द सच्चा भरवासा। साचा प्रभ जिस जन मन्नया। प्रभ भाग लगावे आत्म अन्न्हया। साचा संग बणावे कन्या। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप कढावे आत्म जन्नया। गुर पूरा सद अराधणा। जीव आत्म आपणा साधणा। प्रभ पूरा माधव माधना। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपे आप खुल्हावे अन्ध अन्धेर, सोहँ धुन वजाए नादना। साचा प्रभ भोग लगाए। गुरसिख गुरमुख चोग चुगाए। दुखियां भुखीआं संसा रोग मिटाए। सुफल कराए प्रभ मात कुक्ख, किशना सुखला पक्ख प्रभ इक्क कराए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जो जन रसना गाए। प्रगट जोत भोग लगाया। दरस अमोघ आप दिखाया। गुर संगत रोग मिटाया। दर आई संगत साचा नाम प्रभ झोली पाया। इक्क चढ़ाए नाउँ रंगत, आपणे रंग आप रंगाया। कोई ना दीसे भुक्खा नंगत, प्रभ साचा दया कमाया। आप गंवाए रोग हँगत, सोहँ साचा बीज बिजाया। रसना जप जीव पार लँघत, साचे रथ प्रभ आप चढ़ाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुर संगत गुर दर आए प्रभ साचे माण रखाया। आया दर दर परवान। प्रभ साचा दर घर साचे देवे माण। आप बिठाए विच बबाण। नेड़ ना आए पवण सरूपी जम मसाण। लक्ख चुरासी गेड़ कटाए, किरपा करे आप भगवान। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, प्रगट जोत भोग लगाए गुर संगत रखाए माण।