पुस्तकालयभाग २

१४ भाद्रों २००९ बिक्रमी मेरठ छाउणी

रैण सुहाए भिन्नड़ी, प्रभ जोत जगाए। रैण सुहाए भिन्नड़ी, प्रभ मात विच आए। रैण सुहाए भिन्नड़ी, गुरमुख साचे प्रभ आण तराए। रैण सुहाए भिन्नड़ी रुढ़दा बेड़ा प्रभ बन्ने लाए। रैण सुहाए भिन्नड़ी, सोहँ तेज आप रखाए। रैण सुहाए भिन्नड़ी, निमाणयां माण आप हो जाए। भिन्नड़ी रैण सुहाई महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, प्रगट जोत गुरमुख साचे कलिजुग आण तराए। आप तराया, आप रखाया, आप लगाया, आप बसाया, आप सवाया, आप अपणा खेल रचाया। प्रगट जोत निहकलंक वेले अन्त आपे आप होए सहाया। वेला अन्त गुरसिख पछाण। धरे जोत आप भगवान। जीव जन्त सभ जाणी जाण। आदिन अन्त इक्क रंग समाण। साधन सन्त करे पछाण । सर्ब जीव जन्त प्रभ विच सद समाण । बैठ इकन्त लोक तीन एका धरे चरन ध्यान। बणाए जीव जन्त, वेले अन्त पूरन भगवन्त सहाई साधन सन्त, आपे देवे चरन ध्यान। वेला अन्त आया जग। प्रभ अबिनाशी लाया पग। गुरसिख तराया हँस बणाया कग। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप आपणा कर्म कमाया, दूती दुष्ट सँघारे पकड़ शाह रग। दूत दुष्ट कोई नेड़ ना आए। सोहँ सीर गुरसिख पिलाए। धर्म राए ना दए सजाए। सच दीबाण नाम लगाए। एका आण निहकलंक आपणी आप रखाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, प्रगट जोत जोत सरूप गुरमुख साचे तेरा होए सहाए। गुरसिख तारे आप गिरधारे। वेले अन्त पावे सारे। प्रगट जोत निहकलंक अवतारे। कलिजुग अन्तिम अन्त बांहों पकड़ गुरसिख लगाए प्रभ आप किनारे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका जोत निरँजणा धरे मात आप निरँकारे। गुरसिख तेरा आप सहारा। प्रभ अबिनाशी अन्त ना पारावारा। एका देवे गुरसिख चरन सहारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा सच सच दरबारा। साचा घर सच्चा दरबारा। साचा घर सच्चा गिरधारा। साचा घर सच घर वसे आपे आप अपर अपारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अन्त ना पारावारा। साचे घर आपे वस्सया। साचा घर गुरमुख साचे प्रभ साचे दस्सया। साचा घर जोत प्रकाश कोट रवि सस्सया। साचा घर साचा दर साचा वर देवे हरि अवतार नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे सद सद तेरे हिरदे वस्सया। गुरमुख पूरे आत्म विचारया। सोहँ साचा नाम रसन उचारया। धरे जोत मात निहकलंक अवतारया। कलिजुग जीव बेमुखां दिसे अन्धेरी रात, गुरसिखां प्रभ साचा खड़ा द्वारया। जोत प्रगटाई प्रभ साचे मात, एका एकँकार इक्क अकारया। जन भगतां देवे साची दात, आप कर किरपा गिरधारया। साचा बख्शे चरन नात, वेले अन्त होए आप सहारया। बिन प्रभ साचे कोई ना पुच्छे वात, कलिजुग जीव वेले अन्त दुष्ट दुराचार होए सभ ख्वारया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत

धर किरपा कर अवतार नर गुरमुख साचा पार उतारया। गुरमुख साचे आत्म धारा। साचा प्रभ रसन उचारा, पूरन ब्रह्म प्रभ पावे सारा। साचा कर्म प्रभ जोत निरँकारा। साचा धर्म प्रगट जोत गुरसिख साचे सदा खड़ा तेरे दर दुआरा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत सरूप आदिन अन्त जुगां जुगन्त गुरमुखां होए सद पनिहारा। गुरमुख साचे तेरी सति वड्याई। गुरमुख साचे प्रभ साचे तेरी पति रखाई। गुरमुख साचे एका तत्त हिरदे सोहँ वसाई। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, प्रगट जोत वेले अन्त देवे आप वड्याई । धन्न सो वेला गुरसिख धन्न । प्रभ अबिनाशी बेड़ा देवे बन्न्ह। सर्ब घट वासी आप उठावे आपणे कन्न्ह। निज घर वासी आप रखावे आपणी सरन। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचा सच सच कर मन्न। साचा मन्नया बेड़ा बन्न्हया। भाण्डा भरम भउ भंनया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, देवे वड्याई होए सहाई आप रघुराई, जिस जन सति सति कर मन्नया। सति कर जाणया आपणा आप जीव पछाणयां। प्रभ अबिनाशी चले भाणया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, होए सहाई देवे वड्याई वड वड वड विच सुघड़ स्याणयां। गुरमुख साचा वड प्रतापा। गुरमुख साचा सोहँ साचा जापा। गुरमुख साचा प्रभ अबिनाशी आपे होए माई बापा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपे आप आपणा आप पछाता। आप पछाणयां जिस जन जाणयां। भगत अञ्याणयां आप बणाए सुघड़ स्याणयां। साची दरगाह देवे माणयां। जिथ्थे वसे आप भगवानयां। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सदा सदा चले भाणयां। आपणे भाणे आपे चल। जोत प्रगटाए ना लाए घड़ी पल। जन भगतां तराया दर दुआरे खल। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, होए सहाई ना जाए वेला टल। वेला अन्त अन्त अख़ीर। प्रभ साचा कट्टे गुरमुख भीड़। प्रगट जोत तोड़े धर्म राए ज़ंजीर। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, किरपा कर साचा हरि आया दर, अमृत पिलाए गुरमुख साचे प्रभ साचा सीर। अमृत प्याया आप चुआया। सच दिखाया पृथ्मी आकाश रहाया। पवण सरूपी स्वास चलाया। तोड़ तोड़ मोड़ मोड़ जोड़ जोड़ प्रभ साचे फेर जुड़ाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, हाहाकार घर बाहर भाईचार सभ दा आप गंवाया। हाहाकार चार चौफेर। घर मापया होए अन्धेर। करे बेनन्ती गुरमुख साचा प्रभ दर आए तीजी वेर। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, प्रगट जोत ना करे हेर फेर। जोत प्रगटाई चिन्त मिटाई। झूठी माटी काया चाटी प्रभ साचे जोत सरूपी जोत धर विच मात फेर जगाई। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, किरपा कर साचे दर फेर वज्जी वधाई। वज्जे वधाई होए रुशनाई। दु:ख रोग सोग प्रभ दे मिटाई। एका साचा जोग सोहँ झोली पाई। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणी कल आप वरताई। आपणी वरताए आपे कल। प्रभ का भाणा ना जाए टल। जीव भुलाए कर वल छल। गुरसिख तराए जिउँ राजा बल। आपणी

दया कमाए टुट्टे डाले फेर लगाए फल। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत सरूपी विच मात आए चल। गुरसिखां प्रभ सुणे पुकारा। गुरसिखां प्रभ पावे सारा। गुरसिखां प्रभ साचा आपे मोड़े फेर मुहारां। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत सरूप जोत प्रगटाए दुखियां दु:ख मिटाया कोट पहाड़ां। दु:ख रोग आप गंवा के। चिन्ता सोग आप मिटा के। हउमे रोग आप मिटा के। दरस अमोघ आप दिखा के। हाहाकार सर्ब विभचार जीव दुखियार सांत करा के। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, भगतन भगवन्त भगत अधार आपे आप अख्वा के। भगत अधारे आप गिरधारी मुकंद मनोहर लखमी नरायण जोत प्रगटाए कृष्न मुरारी। गुरसिखां देवे जोत अपारी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दिवस रैण रैण दिवस चिट्टे अस्व अस्वारी। तीन लोक तीन पवण तीन गवण विच पवण, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख अमृत चुआए मुख जिउँ मेघ सवण। गुरसिख जगाया जोत सरूपी विच समाया। जम जंदार प्रभ हटाया। विच संसार अचरज खेल पारब्रह्म रचाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे वेले अन्त बांहों पकड़ आपणे चरन लगाया। आप आपणे चरन लगाए। आप आपणी सरन रखाए। हरन फरन गुरसिख खुल्हाए। मरन डरन भउ चुकाए। तारन तरन आप अख्वाए। कारन करन कोई सार ना पाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, प्रगट जोत गुरमुख साचा बांहों पकड़ आप तराए। गुरमुख प्रभ तारनहारा। गुरसिखां प्रभ करे प्यारा। गुरमुखां देवे शब्द अधारा। गुरमुखां महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपे आप पावे सारा। गुरमुखां देवे नाम निधान। गुरमुखां देवे ब्रह्म ज्ञान। गुरमखां देवे आत्म ध्यान, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान। गुरमुखां तारे प्रभ समरथ। गुरसिखां रक्खे दे कर हत्थ। गुरमुखां चढ़ाए सोहँ साचे रथ। गुरमुखां लेख लिखाए प्रगट जोत निहकलंक आपे आप विच मथ्था। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, महिंमा जुगो जुग अकथ्थ। गुरमुख साचे जोत जगाए। गुरमुख आत्म दुरमति मैल धो वखाए। गुर गुर गुरसिख गुर एका जोत रखाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अन्तिम अन्त गुरमुख साचे तेरे दर द्वार आए। दर द्वारया विच गिरधारया। जोत निरँजण पावे सारया। गुरमुख साचा चरन निमस्कारया। गुरमुख साचे सद सद बलिहारया। जुगो जुग विच मात लए अवतारया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन भगतां आपे आप होए सहारया। गुर साचा कर्म विचारदा। गुर साचा जन्म संवारदा। गुर साचा पार उतारदा। गुर साचा रंग करतार दा। गुर साचा महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, चरन लाग ना पासा आवे हार दा। गुर साचा जोत निरँकारा। गुर साचा जोत अकारा। गुर साचा कोटन कोट खड़े दुआरा। गुर साचा महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान सृष्ट सबाई आपे पावे सारा। गुर साचा गुर गोबिन्दा। गुर साचा वड गुणी गहिंदा। गुर साचा वड वड सुरपति राजा इन्दा। गुर साचा

महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान गुरमुख साचे तेरा आत्म तोड़े जिंदा। गुर साचा पूरन आसा। गुर साचा गुरमुख साचे तेरी आत्म सद निवासा। गुर साचा चरन प्रीती देवे सच भरवासा। गुर साचा महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान जुगो जुग जन भगतां होए दासन दासा। गुर साचा गहर गम्भीर। गुर साचा गुरमुख साचे तेरी आत्म देवे धीर। गुर साचा अमृत मुख चुआए शांत कराए सरीर। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आत्म जोत जगाए एका शब्द वसाए दूई द्वैत मिटाए अख़ीर। एक मिटाए दोअँ दोआ। एक वसाए सोहँ सोआ। एक दिसाए ओअँ ओआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत सरूप जोत निरँजण दूसर नाही कोआ। गुर साचा चतुर सुजाना। गुर साचा भगत भगवाना। गुर साचा गुण निधाना। गुर साचा जोत जगाए जगत महाना। गुर साचा जोत सरूपी पहरया बाणा। गुर साचा महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन भगतां करे आप पछाणा। गुर साचा रूप करतार। गुर साचा सच विहार। गुर साचा शब्द अपार। गुर साचा महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि अन्त एका एकँकार। गुर साचा आदि अन्त। गुर साचा भेद खुल्हाए साध सन्त। गुर साचा भेव ना पाए कोई जीव जन्त। गुर साचा महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे तेरी मात बणाए आपे बणत। गुरमुख सचे तेरी बणत बणा। सतिगुर साचा आपणा आप दए जणा। सोहँ साचा शब्द तेरे कन्न दए सुणा। आत्म माया झूठा नाग, प्रभ देवे नष्ट करा। प्रभ साचा गुरमुख साचे चरन लाग, वेले अन्त होए सहा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, प्रगट जोत गुरमुख साचे तेरी आपे पकड़े बांह। चरन लाग होए उधार। चरन लाग गुरसिख पार। चरन लाग प्रभ साचा देवे तार। चरन लाग मानस जन्म ना आवे दूजी वार। चरन लाग महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप रखावे आपणे द्वार। सच दुआरा आप दिसाया। सच घर बाहरा आप वसाया। जोत निरँकारा करे रुशनाया। सुरत शब्द कर उज्जयार, एका दीपक जोत जगाया। गुरमुख साचे मिटे अन्ध अंध्यार, प्रभ अबिनाशी तेरे विच समाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कोटन कोट रवि ससि जोत रखाया। गुर साचा साची धार। गुर साचा साची कार। गुर साचा साची सार। गुर साचा महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपे जाणे सच विहार। जगत विहारा आपे कर। गुरमुख साचे आवे दर। मां पिउ भैण भ्रा साक सज्जण सैण सभ आवे डर। गुरमुख साचे बांह पकड़ प्रभ बहावे साचे घर। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत प्रगटाए गुरमुख साचे निहकलंक अवतार नर। गुरमुख साचे दया कमाई। सच घर सच दर प्रभ साचा दे टिकाई । पूरन आस अन्त कर घर साचे वज्जे वधाई। काया दुखड़े नास कर, जोती जोत प्रभ आप मिलाई। सर्ब घटा घट वास कर, आप आपणी पति रखाई। सोहँ शब्द गुरमुख आत्म रसन स्वास कर, प्रभ साचा मेल मिलाई। जन भगतां प्रभ अबिनाशी

आपणा दास कर, वेले अन्त लए छुडाई। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सचखण्ड निवासी थिर घर वासी सच निवास रखाई। साचा घर साचा दर ना आवे डर। गुरमुख साचा गया तर। चरन लगाए अवतार नर। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका सरन रखाए आपणी किरपा कर। साचा घर धाम न्यारा। साचा वसे इक्क निरँकारा। आपे रोए आपे हस्से आपे करे प्यारा। आपे आप राह साचा दस्से, जन भगतां देवे शब्द अधारा। बेमुखां करे अन्धेर जिउँ चन्द मस्से, ना दीसे कोई किनारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत सरूप जोत निरँजण जोती जोत जोत उज्जयारा। जोत जोत जोत प्रभ जोत अकारा। जोत जोत जोत प्रभ जोत अपारा। जोत जोत जोत प्रभ, जोत सरूप सद निराहारा। जोत जोत जोत महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत सरूप जुगो जुग विच मात लए अवतारा। जोत जोत जोत जामा धार। जोत जोत जोत प्रभ, जोत अवतार। जोत जोत जोत, गुरमुख साचे कर विचार। जोत जोत जोत, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप खुल्हावे आप रखावे आप लै जावे आप सुहावे द्वार। गुरमुख साचा सच दरबारा। साचा प्रभ सच दरबारा। साचा प्रभ साचा विहारा। साचा प्रभ जोत निरँकारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका एक साचा दर दुआरा। साचा घर गुरसिख पछाण। साचा दर इक्क भगवान। जोत सरूप वड बली बलवान। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कलिजुग भुलाए मूर्ख मुग्ध अन्जाण। कलिजुग जीव आप भुलाए। कलिजुग जीव आप डुलाए। कलिजुग जीव आप रुलाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, उलटे वहण आप वहाए। कलिजुग जीव आप तराए। गुरमुख साचे नाउँ कराए। सोहँ साचा नाउँ चलाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप आपणा नाम जपाए। पुरख विधाता देवे साची दाता। आपे आप वड वड ज्ञाता। पवण जोत जोत पवण एका रंग समाता। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका एक चरन प्रीती साचा नाता। चरन प्रीती साचा नात। आपे बख्शे साची दात। सोहँ देवे वड करामात। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत सरूप जामा धरे विच मात। जोत सरूपी जामा धार। आपणा रंग करे करतार। सृष्ट सबाई करे ख्वार। गुरमुख विरला पावे सार। जिस जन किरपा करे अपार। कर किरपा लै आवे दर द्वार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका देवे नाम अधार। आपे आप किरपा कर। आत्म साचा नाम धर। गुरमुख पूरन काम आपे कर। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा नाम देवे वर। साचा वर आपे दिया। आत्म जोत जगाया दिया। गुरमुख साचे तेरी आप रखाए निया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा बीज तेरी आत्म बिया। सोहँ साचा बीज बिजाया। आत्म सीज गुरमुख रखाया। विच विच विच दर दहलीज प्रभ आप बहाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत सरूपी विच समाया। जिया दान आपे दे। आपणे खेल

आपे करे। आपणा मेल आपे धरे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे तेरी आत्म जोत एक हरे। एका हरि एका दर एका घर एका वर गुरमुख साचे किरपा आप करे। प्रभ आप तरए दया कमाए, बांहों पकड़ नुहाए आत्म साचे सरे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गर्भवास आप कटाए किरपा आपणी करे। गर्भवास कटाया, धरवास रखाया, स्वास चलाया, वास कराया, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका नाम विच मात टिकाया । मात पिता घर पूत प्यारा। दिवस रैण करे प्यारा। आपे भुल्लया सच दुआरा। आपे रुल्लया होए गंवारा। आपे डुल्लया होए ख्वारा। अन्त चढ़े काठ दे चुलया, ख़ाकी ख़ाक ना देवे कोई सहारा । महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका एक तेरा दर दरबारा । गुरमुख साचे प्रभ जन्म दवाए। गुरमुख साचे प्रभ कर्म लिखाए। गुरमुख साचे प्रभ धर्म रखाए। गुरमुख साचे प्रभ भरम गंवाए। गुरमुख साचे प्रभ आत्म ध्रोह वरम लगाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका आपणी सरन रखाए। गुरमुख साचे एका ओट। गुरमुख सचे इक्क जगाए आत्म साची जोत। गुरमुख साचे प्रभ साचा तेरे कढ्ढे आत्म खोट। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अन्तिम अन्त कलिजुग प्रगट जोत आप उठाए आपणी गोद। आप आपणी गोद उठाए दया कमाए कलिजुग जीव अल्हणयो डिगे बोट। गुरसिख तराया अमृत साचा सीर प्लाया। एका नीर देह वहाया। साचा तीर सोहँ चलाया। पीर फ़कीर प्रभ दर द्वार दिवस रैण रैण दिवस सद मंगत, प्रभ देवे दूण सवाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अगाध बोध अटल अखल अछल भेव किसे ना पाया। क्या कोई जाणे हरि का भेवा। खड़े द्वार करोड़ तेतीस देवी देवा। गुरमुख साचा पावे सार, जिस प्रभ साचा सोहँ देवे आत्म साचा मेवा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मात जोत प्रगटाए, निहकलंक नाउँ रखाए, जोत सरूपी खेल वरताए, सृष्ट सबाई रक्खे भरम भुलेवा। गुरमुख साचा गुण गुणवन्त। देवे वड्याई आप भगवन्त। विच मात सर्ब जीव जन्त। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे जिस बणाई तेरी बणत। बणत बणाए आपे आप। आप जपावे सोहँ जाप। आपे हो जाए माई बाप। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका देवे साची दात। साची दात गुर दर पाओ। आत्म चिन्ता सर्ब मिटाओ। महिंमा अगणत प्रभ दर आओ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कर दरस मिटा हरस, ना कलि तरस, भरम भुलेवा सर्ब गवाओ। भरम निवारे आप करतारे। जन आए दुआरे चरन निमस्कारे। तोड़े हँकारे निहकलंक अवतारे। तीन लोक सोहँ शब्द जै जै जैकारे । एका शब्द एका धुन, आप खुल्हावे गुरमुख साचे तेरी आत्म सुन्न साची जोत करे उज्जयारे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक कलि जामा धारे। गुरमुख साचे सच दर आवणा। सोहँ साचा नाम दिवस रैण सद रसना गावणा। प्रभ अबिनाशी जोत सरूप आपे आपणे विच्चों पावणा। महाराज

शेर सिँघ विष्नूं भगवान, स्वच्छ सरूप दरस दिखावणा। स्वच्छ सरूप दरस कर। एका मेल साचे हरि। आपे मेल अवतार नर। आत्म जोत देवे साची धर। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे किरपा कर। गुरमुख साचा आया दर द्वार प्रभ साचा खड़या। खाली भण्डार प्रभ साचे भरया। ना आई हार प्रभ रसन उचरया। धर्म राए ना खावे मार, कर दरस तन मन हरया। दे दरस प्रभ जाए तार, गुरमुख साचा सरनी पड़या। मूर्ख मुग्ध ना करन विचार, प्रभ का खेल अपर अपरया। गुरमुख साचे पूर्ब विचार, देवे दरस प्रभ धरनी धरया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पूरन आस गुरसिख करया। गुरसिखां प्रभ पूरन आसा। गुरसिखां प्रभ दे भरवासा। गुरसिखां जन्म कराए आपे रासा। गुरसिख रखाए आपणे दासा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपे आप अख्वाए जन भगतां दासन दासा। भगत जनां होए दासन दास। मानस जन्म कराए रास। चल दुआरे आए प्रभ अबिनाश। सोहँ खण्डा मारे दूतां दुष्टां करे नास। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे सद सदा तेरे वसे पास। साचा प्रभ सद वसेरा। बेमुख भुलाए कर हेरा फेरा। गुरसिख तराए ना लाए देरा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप कराए गुरसिख निबेड़ा। गुरमुख साचे साची आण। सोहँ साचा सच कर माण। गुरमुख साचे साचा घर अन्त पछाण। गुरमुख साचे सृष्ट सबाई सुंञ मसाण। गुरमुख साचे बेमुख अन्तिम अन्त सर्ब मिट जाण। गुरमुख साचे आदि अन्त साचा कन्त एका रहे भगवान। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, सदा सदा कर चरन ध्यान। चरन ध्याना दरस भगवाना। जोत महाना तोड़े अभिमाना। सोहँ शब्द सुणावे काना। आप रखावे आपणी आणा। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा विष्नूं भगवाना। विष्नूं भगवान तेरा भाणा। विष्नूं भगवान एका दीसे राउ रंक राजा राणा। विष्नूं भगवान एका सोहँ साचा डंक चार कुन्ट विच मात वजाणा। विष्नूं भगवान एका एक सृष्ट सबाई सोहँ सति रखाणा। विष्नूं भगवान झूठे द्वार बंक, अन्तिम अन्त कलि सर्ब मेट मिटाणा। विष्नूं भगवान गुरमुख साचे तारे जिउँ भगत जनक, आपे आप खण्ड सच बहाणा। आपणा घर आपे दस्से। गुरमुख साचे राह साचा दस्से। जोत सरूपी पवण सरूपी तीन लोक प्रभ सद ही वसे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा सच दरबार कलिजुग जीव जायण नस्से। सच दरबार मात लगाया। कलि अन्धेरी रात करे रुशनाया। गुरमुख साचे एका नात गुर चरन रखाया। सोहँ शब्द साची दात प्रभ तेरी झोली पाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अन्तिम अन्त तेरा आपे होए सहाया। भिन्नी रैनड़ीए तेरी रुत्त सुहाई। दर घर साचे वज्जी वधाई। भिन्नी रैनड़ीए प्रभ अबिनाश मात जोत प्रगटाई। भिन्नी रैनड़ीए निहकलंक प्रगट जोत, जोत सरूपी पवण चलाई। भिन्नी रैनड़ीए तीन भवन उनन्जा पवण एक सुगंध रखाई। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कलिजुग जामा धार आप आपणी

जोत जगाई। भिन्नी रैनड़ीए तेरा वक्त सुहेला। भिन्नी रैनड़ीए गुरमुख साचे प्रभ साचे दा साचा मेला। भिन्नी रैनड़ीए आप उपाया आपे रंग लाया। आपे मन भुलाया करे कराया सृष्ट सबाई दाई दाया। आपे घड़े आपे भन्न वखाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, रैण सुहाई जोत सरूपी मात दीप जगाया। जोत सरूपी जोत धर आप आपणी करे रुशनाए। गुरमुख साचे गुर एका जोत एका गोत, गुरमुख साचे सच सच सच हो जाए। एका जोत आप जगाए। भूत प्रेतों देव बणाए। सिख गुरसिख प्रभ दया कमाए। माता तेजो तेरा दु:ख मिटा के। जन्म दवाया प्रगट जोत निहकलंक चौदां भाद्रों विच मात दे आ के। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा कर्म कमाया, जोत सरूपी शब्द लिखाया, सिँघ गुरमुख नाउँ जगदीश सिँघ रखा के। प्रेत प्रेत प्रेत जन्म गया। देव देव देव दैंत जन्म गया। सोहँ साचा बैंत प्रभ साचे दा सिर पिआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, चौदां भाद्रों दया कमाए, इक्क पहर रैण वेला अमृत सुहाए, जोत मात टिकाए, मात पित हित प्रभ साचा फेर मिलाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, किरपा कर वीह सौ अट्ठ बिक्रमी फेर स्वास चलाए। पवण सरूपी शब्द हुलारा। आपे दिया जोत अधारा। माटी काया किया अकारा। वस्सया विच आप गिरधारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अन्त ना पारावारा। मात पुकारे सच दरबारे। सुणे पुकारे आप गिरधारे। धरे जोत कर खेल अपारे। निहकलंक तेरा भेद ना कोई विचारे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, किरपा कर गुरसिख तेरा बेड़ा पार उतारे। गुरसिख तेरा बेड़ा बन्न्ह। साचा देवे प्रभ शब्द माल धन । बेमुख दर आए प्रभ साचा देवे डन्न । धर्म राए पास लै जाए, कर के आत्म अन्न्ह। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपे देवे बेड़ा बन्न्ह। बेड़ा आपणा बन्न्हणहारा । घड़े भन्ने भन्नणहारा । फड़े डन्ने दुष्ट दुराचारा। पीड़े वांग गन्ने जीव हँकारा। सति सति सति कर मन्ने, निहकलंक प्रगट जोत गुरमुख खड़ा तेरे दुआरा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत सरूपी शब्द लिखारा। शब्द लिखाए दया कमाए। टुट्टी गंढ्ढणहार प्रभ गंढ्ढ वखाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आत्म होई रंड सुहागण फेर कराए। आत्म रंडी विच वरभण्डी ना दीसे कन्ढ्ढी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, किरपा कर आत्म साची जोत धर, आपे दुष्टां देवे खण्डी। खण्ड खण्ड खण्ड दुष्ट कर। गए आए आए गए आए दर आए डर। निहकलंक तेरा साचा घर। एका शब्द गुरमुख साचे रसना धर। आप खुल्हावे प्रभ साचा तेरा आत्म दर। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अमृत झिरना झिराए आत्म साचा सर। साचा सर अमृत रस। प्रभ साचा हिरदे जाए वस। सोहँ शब्द प्रभ साचा जाए दस्स। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचे जोत जगाई विच मात धराई आपे आए दर ते नस्स। दर ते आण वक्त सुहाया। दर ते आण भगत तराया। दर ते आण मरन

रखाया। दर ते आण आण बाण गुण निधान आपणा साचा नाम जपाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, किरपा कर महान जीउ जीव उपाया। जीआ दान आपे दे। भगत भगवान इक्क करे। गुण निधान जोत धरे। बली बलवान इक्क हरे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे फेर करे। किरपा करे आप कृपाला। प्रभ अबिनाशी दीन दयाला। सर्ब घट वासी सर्ब रखवाला। घनकपुर वासी महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सद आपणे रंग समाला। किरपा कर आपे हरि दिया वर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मात जन्म दवाया आप वसाया साचा घर। साचे घर जन्म दवा के। पिता पूत संग मेल मिला के। पूर्ब लहणा आप चुका के। भाणा सहणा शब्द लिखा के। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सोहँ साचा गहणा आत्म जाए आप पहना के। आत्म गहणा आप पहनाया। साचा लहणा हुक्म सुणाया। चरनी बहणा प्रभ दर भाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पिता पूत एका धागा एका सूत आपे आप परोया। आपे ताणा आपे पेटा। आपे होए भगत सुहेटा। आपे आप मां प्यो बेटा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, वड वड खेवट खेटा। वड खेवट आप अख्वाए। वड खेवट आप रखाए। वड खेवट आपे आप होए सहाए। गुरमुख साचे ना लग्गे तत्ती वाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, चढ़ाए सोहँ साची नाए। साची नईआ आप चढ़ाया। साचा दिया आप जगाया। साचा पीआ आप अख्वाया। साचा बिया आप बिजाया। गुरमुख साचे पुत्तर धीआं आप अख्वाया। सतिजुग रखाए साची नीहा, गुरमुख साचे साचा माण दवाया। गुरमुख साचे महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, विच मात आप उपाया। गुरमुख साचे आप उपाए। आप आपणी दया कमाए। अप तेज़ वाए पृथ्मी अकाश इक्क अकार कराए। आन बाट विच काया पाट आप अन्धेर घाट, प्रभ साचा बणत बणाए। गुरमुख साचा साचा शब्द रसना सद राट, प्रभ साचा होए सहाए। एका जोत करे प्रकाश विच ललाट, तीन लोक होए रुशनाए। आपे खोल्हे तेरा बजर कपाट, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप मिटाए दूई दोए। आप खुल्हाए बजर कपाट। आप जगाए जोत ललाट। आप लगाए शब्द सरूपी साचा हाट। आप चढ़ाए गुरमुख साचे विच कलिजुग औखे घाट। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सद सद रसना राट। रसना गाणा हिरदे वसाणा। जोत जगाणा भरम चुकाणा अन्धेर गंवाणा। सञ्झ सवेर इक्क कराणा। मेर तेर रहण ना पाणा। नेरन नेर प्रभ आप अख्वाणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे सद सद रसना गाणा, सर्ब सुख पाणा। आत्म चिन्ता रोग मिटाणा। प्रभ अबिनाशी घर में पाणा। आत्म साचा दीप जगाणा। अज्ञान अन्धेर नष्ट कराणा। एक दरस स्पष्ट प्रभ साचे दा सच घर पाणा। एक रखाओ आत्म इष्ट, सोहँ साचा रसना गाणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निज घर वासी निज घर में पाणा। निज

घर वसे आप निरँकारा। कलिजुग जीव बेमुख आत्म अन्धेर जिउँ चन्द मस्से ना दिसे प्रभ गिरधारा। हँकार विकार दुष्ट दुराचारां हिरदे वसे, आत्म होए अन्ध अन्धयारा। गुरमुख साचा प्रभ साचा सद हिरदे वसे, एका जोत करे उज्जयारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपे आप दिसाए आपणा सच दुआरा। सच द्वार जो जन आए। आत्म अंध्यार प्रभ मिटाए। जीव हँकार जो रखाए। विच संसार रहण ना पाए। चरन प्यार जन सेव कमाए। सद उधार प्रभ आप रखाए। हउमे मार दुतर तराए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पूर्ब कर्म विचार पूर्ब लहणा आप चुकाए। पूर्ब लहणा आपे दिया। आपणा कर्म आपे किया। कलिजुग जीव की जाणे जीआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे आपणे आप आत्म जोत जगाया दिया। आत्म जोत करे प्रकाश। अज्ञान अन्धेर जाए विनास। सोहँ जपावे रसन स्वास स्वास। बेमुख लिखाए जो जन मुख लगाए मदिरा मास। वेले अन्त निहकलंक दए सजाए, विच देवे नर्क निवास। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका विष्टा मुख रखाए सास ग्रास। मदिरा मास जो जन खावे। प्रभ साचे मूल ना भावे। आपणा किया आपे पावे। आवे जावे जावे आवे ना कोई अन्त छुडाए। जन्मे मरे मर मर जन्मे, धर्म राए दे सजाए। कलिजुग जीव होए कुकर्म, मदिरा मास रसन लगाए। आप गंवाया आपणा धरमे, प्रभ अबिनाशी लए भुलाए। जोत सरूप आत्म जोत ब्रह्मे, ब्रह्म सरूप सद समाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, प्रगट जोत निहकलंक दुष्ट दुराचारां कलि आपे अन्त खपाए। आत्म काले आप खपाए। जोत सरूपी जामा पाए। घनईआ शामा जोत प्रगटाए। रमईआ रामा नाम धराए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप आपणा भेव चुकाए। आपणा भेव आपे खोल्हे। जोत सरूपी जोत बोले। भेख धार जिउँ बावन खड़ा बल द्वार ओहले। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सोहँ शब्द वजाए ढोले। सोहँ शब्द सच पुकारा। निहकलंक ल्या अवतारा। वेद पुरानां करे ख्वारा। खाणी बाणी ना रहे संसारा। कुरान अंज़ील ना रहे अधारा। एका शब्द सोहँ चार कुन्ट कराए जै जै जैकारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत प्रगटाए निहकलंक नरायण नर अवतारा। चार कुन्ट होए जै जै जैकार। सोहँ शब्द तेरी धुन्कार। सृष्ट सबाई होए सुनार। पवण सरूपी शब्द हुलार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका जोत धरे निरँकार। जोत सरूपी शब्द हुलारा। सृष्ट सबाई रंग करतारा। एका जोत करे उज्जयारा। खण्ड ब्रह्मण्ड वरभण्ड प्रभ साचे दा सच पसारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका शब्द प्रचण्ड, सोहँ उठाए खण्डा दो धारा। सोहँ खण्डा कलि दो धारा। सृष्ट सबाई करे दो फाड़ा। करे रंग आप करतारा। मंगी मंग कलि दुष्ट दुराचारा। करे नंग होयण ख्वारा। दर दर फिरन कंग दुष्ट झक्ख मारा। बेमुखां प्रभ देवे टंग, सोहँ चलावे तीर न्यारा। आपे होए अंग संग, निहकलंक नरायण

नर अवतारा। गुरमुखां प्रभ साचा संग, आपे देवे शब्द हुलारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणा भाणा वरते विच संसारा। भाणा वरते साचा जग। चार कुन्ट लग्गे अग्ग। सृष्ट सबाई जाए दग। भज्जे फिरन नंगे पग। आपे आप पछाड़े पकड़ शाह रग। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कलिजुग जीव अग्गे धर्म राए लगाए वग। सृष्ट सबाई दो फाड़ा। सोहँ धरया प्रभ साचे सिर आरा। नारी नर रहे झक्ख मारा। ना आवे डर विसरया करतारा। छड्डया साचा घर, भुल्ले जीव कलि गंवारा। जोत प्रगटाए अवतार नर, आत्म कलि करे ख्वारा। आपणा किया लैण भर, चार कुन्ट होए हाहाकारा। सृष्ट सबाई आवे डर, एका होए धुन धुन्कारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका रंग करे करतारा। सृष्ट सबाई रंग करतार। आपणा वरते आप विहार। उप्पर धरते जीव जन्त निवार। कादर करते तेरी महिंमा अपर अपार। नारी नर ते दुष्ट दुराचार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कोई ना पावे तेरी सार। अन्तिम अन्त आया कलि। प्रभ का भाणा ना जाए टल। सृष्ट सबाई जाए हल्ल। आप कराए जल थल। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत प्रगटाए ना लाए घड़ी पल। जोत जगा के लिख्त लिखा के। वाक भविख्त सति करा के। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सतिजुग साचा जाए लगा के। सतिजुग साचा आप लगाणा। आप आपणा नाउँ धराणा। सोहँ साचा नाउँ जपाणा। राउ रंक इक्क कराणा। सच सच भेव खुल्हाणा। राजा राणा तख्तों लाहुणा। वड वड महांराणा निहकलंक आप अख्वाणा। आपे आप बणे चतुर सुघड़ स्याणा। प्रभ साचा सच विहारी, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कलिजुग झूठा अन्तिम अन्त मिटाणा। कलिजुग झूठा खेल मिटा के। सृष्ट सबाई नष्ट करा के। गुरमुख साचे फेर जगा के। आत्म साची जोत टिका के। जोत सरूपी विच समा के। पवण सरूपी शब्द चला के। शब्द सरूपी मेल मिला के। मेल मिला के भेव खुल्हा के। वड देवी देव दरस दिखा के। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपे तारे आपे मारे आपे गुरसिखां काज संवारे आपणी सरन लगा के। गुरमुख साचा वड वड भागा। प्रभ साचे दी सरनी लागा। अन्तकाल कलिजुग ना लागे दाग़ा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कलिजुग जीव आपे फेरे जगत सुहागा। साचा भाणा प्रभ वरतावणा। राउ रंक प्रभ उठावणा। जोत सरूपी कर्म कमावणा। पवण सरूपी हुक्म सुणावणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, वड वड सूरबीर आपे आप पकड़ उठावणा। प्रभ साचा सद दाना बीना। प्रभ साचा आपे खेल कराए चीना। प्रभ साचा कलिजुग जीव तड़फाए जिउँ जल मीना। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका जोत अग्न लगाए, कलिजुग जलाए सीना। एका जोत अग्न लगा के। जोत सरूपी गगन हिला के। एका लग्न दो बिध रखा के। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कलिजुग मेवा मुख सगण घोड़ी मौत चढ़ा के। आप उठाए

वड वड वड सूरबीरा। आप उठाए आप चलाए सोहँ साचा तीरा। आप तड़फाए कलिजुग जीव बिन नीरा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणी कल वरताए चार कुंट कराए वहीरा। चार कुन्ट होए वहीर। निहकलंक सोहँ शब्द चलाए तीर। कलिजुग जीव कोए ना देवे धीर। प्रभ आप मिटाए औलीए ईसा मूसा मुहम्मदी ना कोई दीसे पीर पैगम्बर फ़कीर। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक विच मात जोत धर गुरसिखां पिलावे अमृत साचा सीर। आपे आप उठावे रूस्सया। नष्ट कराए ईसा मूस्सया। ना कोई दीसे शाह अबनूसीआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका कफ्न पहनाए सृष्ट सबाई काला सूसीआ। निहकलंक तेरी वड्याई। निहकलंक जोत प्रगटाई। निहकलंक लिख्त भविख्त सति वरताई। निहकलंक साची लिख्त फेर लिखाई। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कलि नाउँ धराई। निहकलंक कलि जामा पाए। शेर सिँघ प्रभ नांउँ धराए। घेर घेर दुष्ट खपाए। सञ्झ सवेर किसे दिस ना आए। सृष्ट सबाई एका ढेर आप कराए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक फेर मात अख्वाए। जोत सरूपी पहरया बाणा। धरे जोत आप भगवाना। ना कोई दीसे राजा राणा। नेत्र पेखे विरला गुरमुख सुघड़ स्याणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणी कल वरताए आप चलाए आपणा भाणा। आपणे भाणे आप चलाए। राजे राणे माण गंवाए। माण निमाणयां होए सहाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सच धर्म दी जोत जगाए। सच जोत अकार कर। सच जोत संसार धर। सच जोत विहार कर। सच जोत महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सर्ब जीआं दी सार कर। साची जोत पावे सार। सृष्ट सबाई दब्बी भार। मात धरत करे पुकार। प्रभ दर अग्गे सच दरबार। कलिजुग जीव दुष्ट दुराचार। धीआं भैणां करन पति ख्वार। राम दास तेरा साचा घर सर अमृत दुष्ट दुराचार मदिरा मास किया अहार। प्रगट जोत निहकलंक अन्तिम अन्त कलि सर्ब करे ख्वार। राम दास तेरा साचा घर। कलिजुग जीआं बणाया वेसवा घर। गुर अर्जन तेरा साचा सर। कलिजुग जीआं आप भुलाया तेरा दर। प्रगट जोत निहकलंक ल्या अवतर । माझा देस जाए हर । महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एक अग्न लगाए घर घर। माझे देस आई हार। अन्तिम कलिजुग होए ख्वार। बाहों दाही औण ब्यासों पार। भज्जे जाण सर्ब नर नार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका मारे आण सोहँ शब्द धार। सोहँ तेरी साची धारा। साचा वरते जगत विहारा। बेमुखां करे आप ख्वारा। गुरसिखां देवे चरन प्यारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा शब्द जगत दो धारा। गुर गोबिन्द तेरी पुकार। सुणे आप सच दातार। पुरी अनन्द आई हार। बेमुख होए जीव कलि विभचार। आपणा किया गए हार। एका हिया किया, साचा प्रभ साचे दिया एका शब्द अपार। आप वजाया आप उठाया आप दिखाया आप रसाया आपे आप सच

टिकाया सच दरबार। एका ओट आप रखाई, निहकलंक नर अवतार। निहकलंक नरायण नर। जोत प्रगटाए एका हरि। अन्तकाल कलिजुग प्रभ अबिनाशी खुल्हावे साचा दर। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, विच मात जोत धर। गुर गोबिन्द तेरी आस। विच मात प्रभ किया वास। धरे जोत प्रभ अबिनाश। सृष्ट सबाई कराए नास। गुरसिख विरला होए पास। मानस जन्म कराए रास। सोहँ जपे स्वास स्वास। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दिवस रैण सद वसे पास। दिवस रैण सदा सुहेला। गुरमुख साचे साचा मेला। अचरज खेल पारब्रह्म कलि खेला। कलिजुग जीव होए वक्त दुहेला। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणे रंग नवेला। एका रंग एक संग एका अंग। एका मंग पार लँघ, मानस जन्म ना होए भंग। काया झूठी काची वंग। कलिजुग जीव अन्त कलिजुग होयण नंग। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, चरन लाग गुरमुख साचे पार जायण लँघ। गुरमुख साचा पार लँघया। घर साचा मंगया प्रभ चाढ़्हे आत्म रंगया। दर आए मूल ना सन्गया। सोहँ शब्द आत्म साचा सन्गया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे दर आए साचा दरस दान दर मंगया। दरस दान प्रभ दर मंग। आत्म चाढ़्हे प्रभ साचा रंग। अमृत आत्म वहाए नीर गंग। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, होए सहाई सदा अंग संग। साचा प्रभ सगला साथ। होए सहाई आप रघुनाथ। पति रखाई त्रैलोकी नाथ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख उधारे दे कर हाथ। गुरमुख उधारया काज संवारया। पार उतारया जन्म दवा रिहा। वक्त सुहा रिहा, लेख लिखा रिहा, बणत बणा रिहा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे सन्त आप उपा रिहा । गुरमुख साचे आप उपाए । साचे सन्त आप बणाए। साचे सन्त विच समाए । साचे सन्त महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप आपणी जोत जगाए। साचा सन्त सदा अनादी। साचा सन्त सदा विस्मादी। साचा सन्त सदा ब्रह्मादी। साचा सन्त देवे शब्द महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, बोध अगाधी। साचा शब्द साची धुन। साचा शब्द खोल्हे सुन्न। साचा शब्द मेल मिलावे रिख मुन। साचा शब्द गुरमुख साचे कन्न सुण। सच घर प्रभ आप वसाया। सच दर गुरसिख बहाया। अवतार नर दया कमाया । कलिजुग अन्तिम अन्त चौथा जुग आण कराया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, खण्ड ब्रह्मण्ड दे उलटाया। चौथा जुग जाए बीत। प्रभ साचा परखे साची नीत। जुगो जुग प्रभ साचे दी साची रीत। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान गुरमुखां सद साचा मीत। ब्रह्मलोक आप उलटाए। साचा प्रभ अन्तिम सोग आप कराए। कलिजुग जीव भुल्ले लोग प्रभ दे सज़ाए। एका दे शब्द सलोक, प्रभ संग रलाए। देवे दरस अमोघ, जो जन रसना गाए। सोहँ साची चोग गुरसिख चुगाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका साचा जोग चार वरन रखाए। ब्रह्मा ब्रह्म लोक समाया । आप

आपणा कर्म कमाया । वेला अन्तिम अन्त ल्याया। जोत सरूपी ब्रह्म मिलाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा कर्म आप कमाया। ब्रह्मा ब्रह्मलोक तजाए। जोत सरूपी विच जोत समाए। शब्द सरूपी शब्द लिखाए। बिन रंग रूपी किसे दिस ना आए। वड वड वड भूपन भूपी, आप वड वड सिक्दार हो जाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तीन लोक दे उलटाए। ब्रह्मलोक ब्रह्मा तजाया। अन्तिम अन्त प्रभ कराया। विच विस्मंत सद विच समाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे सन्त आण तराया। साचा माण आप दवा के। सृष्ट सबाई हत्थ फड़ा के। सतिजुग साचा दीप जगा के। निहकलंक सिर हत्थ टिका के। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सतिजुग साची जाए बणत बणा के। गुरमुख साचे माण दवाया। साचे धाम गुरसिख बहाया। साचा काम पूर कराया। साचा राम ना मरे ना जाया। जोत सरूपी जोत प्रभ, ब्रह्मा जोती जोत मिलाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, प्रगट जोत निहकलंक गुरमुख साचे पाल सिँघ ब्रह्मलोक बहाया। गुरमुख साचे साजन साजा। करे कराए गरीब निवाजा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे माण दवाए आप संवारे आपणे काजा। ब्रह्मलोक गुरसिख बहाया। पाल सिँघ नाम लिखाया। साचा छत्र सीस झुलाया। सहजू शम्भू संग रलाया। सृष्ट सबाई हत्थ फड़ाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप आपणा सिर हत्थ टिकाया। आपे करे कर्म विचारा। आपे पावे गुरमुख सारा। आपे बख्शे बत्ती धारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जिस जन दया कमाए, आपे बहाए साचे दर दरबारा। गुरमुख साचे जोत धर। किरपा कीनी आपे हरि। एका दिया साचा वर। आप बहाया साचे घर। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा शब्द लिखाया नरायण हरि। झूठा माण जगत तजाया। माता पिता भैण भ्रा सगल छुडाया। सोहँ साची दात प्रभ झोली पाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कलिजुग अन्धेरी राता गुरमुख साचा साचा दीप जगाया। साचा दीपक आप जगाया। बिन बाती बिन तेल रखाया। सोहँ साचा मेल मिलाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप आपणा खेल रचाया। आपणा खेल आपे खेला। आप कराया गुरमुख मेला। आपे बणया सज्जण सुहेला। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अचरज खेल पंचम जेठ खेला। सप्तम जेठ सति सति सतिवाद। प्रभ शब्द लिखाए बोध अगाध। साचा भेव खुल्हाए प्रभ माधव माध। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका धुन उपजाए सुन्न खुल्हाए सोहँ साचा नाद । नाद धुन आप वजा के । आत्म सुन्न गुरसिख खुल्हा के। कलिजुग जन चरन लगा के। बेमुख प्रभ दर दुरका के। वक्त आया अन्तकाल कलिजुग हुण आपणी जाए भुल बख्शा के। प्रभ अबिनाशी जीव ना जाणे गुण, जोत सरूपी बैठा जामा पा के। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक कलि नाउँ रखा के। निहकलंक कलि

जामा पा के। घनकपुरी प्रभ भाग लगा के। बेमुखां दिस ना आया गुरसिखां प्रभ विच समाया। जोत सरूपी रुण झुण लगाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक कलि जामा पाया। घनकपुरी धाम न्यारा। धरे जोत निहकलंक नरायण नर अवतारा। भुल्ला फिरे सर्ब संसारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख विरला पाए तेरा सच दुआरा। सच द्वार जीव विचार, जोत गिरधार विच संसार, पावे सार रंग करतार, कर विचार भरम निवार, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका रंग रंग करतार। निहकलंक कर्म कमाउणा। साचा लेख लिख्त लिखाउणा। झूठा भेख जगत मिटाउणा। वेख वेख गुरसिख जगाउणा। लेख लेख साचे लेख प्रभ आप लिखाउणा। नेत्र पेख गुरमुख सचे प्रभ आपणा दर्द मिटाउणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत सरूपी साचा दीप जगाउणा। गुरमुख साचे आप जगाए। आप आपणी सरन लगाए। बेमुख जीव कलि भुलाए। आपणा दर ना किसे दसाए। मानस जन्म गए हर, निहकलंक दे सजाए। गुरमुख साचे गए तर, जिस जन दया कमाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अन्तकाल कलि आपणी कल वरताए। अन्तकाल कलि अन्त प्रभ करना। धरे जोत वड धरनी धरना। आप मिटाए ज़ात पात चार वरनां। एका एक कराए प्रभ एका वरना। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका ओट रखाए निहकलंक साची सरना। निहकलंक सच दुआरा निहकलंक सच घर बाहरा। निहकलंक सच वरतारा। निहकलंक महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, चार वरन एका देवे शब्द हुलारा। चार वरन इक्क ध्यान। चार वरन इक्क ज्ञान। चार वरन इक्क आण। चार वरन इक्क बाण। चार वरन देवे वड्याई महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान। चार वरन इक्क सिक्दारा। चार वरन इक्क घर बाहरा। चार वरन इक्क गिरधारा। चार वरन इक्क विहारा। चार वरन निहकलंक तेरे चरन निमस्कारा। चार वरन महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका पावे सर्ब सारा। चार वरन एका जोती। चार वरन एका गोती। चार वरन प्रभ आप बणाए माणक मोती। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे आप उठाए आत्म जोत जगाए जोती। साचा शब्द सच संदेश। सच शब्द प्रभ देवे ब्रह्मा विष्न महेष। सच शब्द विच मात धरे कोई ना होवे वड मृगेश। साचा शब्द गुरमुख विरला जपे सोहँ विच माझे देस। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत प्रगटाई कलिजुग किया जोत सरूपी वेस। जोत सरूपी किया वेस्सया। प्रभ अबिनाशी किया भेस्सया। आप वसाए साचा देस्सया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपे आप भुलाए वड मरगेस्सया। आपे आप सर्ब भुलाए। आपे आप सर्ब डुलाए। आपे आप सर्ब रुलाए। आपे आप सर्ब खपाए। आपे आप सर्ब मिटाए। आपे आप महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान आप आपणी जोत जगाए। आपे आप आप भगवन्ता। आपे आप प्रभ जोत जगाए साधन सन्ता। आपे आप मेल मिलाए गुरमुख साचे

कन्ता। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मात जोत प्रगटाए आदिन अन्ता। अन्तिम अन्त खेल कराए। साची लिख्त आप लिखाए। पिण्ड बुग्घे भाग लगाए। साध संगत संग रलाए। साचा हुक्म आप सुणाए। गुर संगत दर मंगल गाए। बेमुख गल संगल घत्त चार कुन्ट जमदूतां दे हत्थ फड़ाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अन्तिम अन्त खेल कर चरन ब्यासों पार टिकाए। चरन धरे ब्यासों पार। माझा देस होए ख्वार। दर दर बिल्लायण सर्ब नारी नार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपे पावे सर्ब सार। माझा देस गया हर। घर घर दर दर आवे डर। ना कोई दीसे नारी नर। आपणा किया लैण भर। मेट मिटाए राम दास तेरा साचा सर। अन्तिम खेल कराए अवतार नर। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत प्रगटाए चरन ब्यासों पार धर। पार ब्यासों चरन टिकाए। जोत सरूपी शब्द जणाए। सत्तर लक्ख पठाण उठाए। वाहो दाही आवण धाए। कोई ना मोड़े मोड़ मुड़ाए। प्रभ का भाणा सति वरताए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अन्तिम अन्त आपणी कल आप वरताए। पार ब्यासों होए वास। गुर संगत प्रभ होए दास। एका जोत करे प्रकाश। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपे जाणे आपणी रास। आपणी रास आपे जाणे। आपणा वक्त आप पछाणे। आपे होए माण निमाणे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साध संगत सिर हत्थ टिकाए। साध संगत संग रलाए। साची रंगत नाम चढ़ाए। अंगद अंगीकार आप हो जाए। गुरमुख साचे प्रभ साचा मंग दरस दान, सोहँ भिच्छया साची पाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मस्तूआणे चरन टिकाए। मस्तूआणे प्रभ साचा आ के। जोत सरूपी जोत जगा के। आपणा भेव आप खुल्हा के। सिँघासण बैठे डेरा ला के। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक कलि जामा पा के। सिँघासण सिँघ रूप सुहावणा। बैकुण्ठ निवासण विच मात दे आवणा। पुरख अबिनाशण जोत सरूपी जामा पावणा। सर्ब घट वासण साचा दासण विच मात अख्वावणा। सृष्ट सबाई सद बिनासण प्रभ आपणा हुक्म वरतावणा। धुंधूकार विच संसार मात पताल अकाशण अग्न मेघ प्रभ आप वरसावणा। जो जन जपे सोहँ स्वास स्वासण निहकलंक चरन लगावणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा भेव मस्तूआणे जा खुल्हावणा। मस्तूआणे जोत जगाए। दिवस रैण इक्क रंग समाए। वड सूरा सरबंग आप अख्वाए। शब्द सरूपी किया जंग, सृष्ट सबाई भेड़ भिड़ाए। आपे वेखे आपणे रंग, जीव जन्त कोई भेव ना पाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अचरज खेल कलि वरताए। सिँघासण प्रभ जोत धर। जगाए जोत अवतार नर। आत्म हँकारीआं दुष्ट दुराचारीआं दर आवे डर। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक मस्तूआणा चार वरन खुल्हावे साचा दर। मस्तूआणा सच दुआरा। निहकलंक लए अवतारा। चार वरन आए दुआरा। सोहँ देवे नाम अधारा। दुरमति मिटाए जगत सुधारा। प्रभ अबिनाशी पावे सारा। ओअँ ओअँ ओअँ

आप अख्वाए, जोत सरूप निहकलंक नरायण नर अवतारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अन्त ना पारावारा। सिँघासण प्रभ डेरा ला। विच मात प्रभ आपणी जोत जगा। पंज पंज गज़ चौगिर्द लीक लए लगा। कोई विरला सन्त फ़कीर चरनी डिगे आ। जो जन आत्म गहर गम्भीर प्रभ देवे दर दुरका। एका जोत अग्न लगाए तीर अन्तिम भस्म देवे करा। गुरमुख साचे अमृत साचा सीर देवे ठंड वरता। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मस्तूआणे आपणा खेल दए वरता। मस्तूआणे कर्म कमावणा। चाली दिवस शब्द लिखावणा। दिवस रैण इक्क करावणा। एकस रंग आप करावणा। गुरमुख साचे सति सति सति विच समावणा। एका सच यति शब्द रखावणा। एका साचा सति सोहँ रसना गावणा। एका साची मति चार वरन रखावणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका तत्त चार वरन प्रभ चरन लगावणा। एका रसना सोहँ साचा कत्त, जिस बेड़ा बन्न्ह पार लगावणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मस्तूआणे जोत सरूपी साचा दीप जगावणा। साचा शब्द लेख लिखारी। भगत वछल प्रभ गिरधारी। अछल अछल्ल ना कोई पावे सारी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कलि अचरज खेल अपारी। अचरज खेल पारब्रह्म अपार। आपणा रंग किया करतार। जोत सरूपी ल्या अवतार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा दर इक्क सच दरबार। साचा दर दरबार लगावणा। मस्तूआणा धाम सुहावणा। गुरमुख साचे विच प्रभ साचे सद समावणा। दिवस रैण रैण दिवस चाली इक्क करावणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, राजा राणा बांहों पकड़ उठावणा। साचा प्रभ वड भरपूरा। देवे शब्द अनहद तूरा। आत्म रहे सति सरूरा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सर्ब कला भरपूरा। सर्ब कला आपे भरपूर। आप वजाए शब्द तूर। पकड़ उठाए राजा संगरूर। दरस दिखाए दया कमाए आप बणाए चतुर बेमुख मूढ़्ह। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणी दया कमावे जोत सरूपी आत्म पावे जूड़। जोत सरूपी आत्म खिच। पकड़ ल्यावे चरन विच। अमृत आत्म देवे सिंच महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख हिरदे विच। हिरदे रच्चया साचा सच्चया, बेमुख मच्चया, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप चढ़ाए सोहँ भट्ठी भाण्डे कच्चया। राणा संगरूर आए हज़ूर। टुट्टे गरूूर किरपा कर सरूर। शब्द सरूपी जोत जगा। आपणी सरन लए लगा। आत्म दु:ख दए गंवा। एका सुख दए उपजा। सुकड़े रुक्ख हरे दए करा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कलिजुग उज्जल मुखड़ा लए रखा। राणा संगरूर प्रभ दर आए। आपणी भुल जाए बख्शाए। शब्द सार साची पाए। वड अडोल प्रभ दर्शन पाए। प्रभ साचा सद अतोल सृष्ट सबाई जाए तुला के। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत सरूपी ना कलिजुग भुल प्रभ दर आ के। राणा संगरूर साचा साची। आप बणाए साचा राथी। सिँघ अस्वारी वड गिर हाथी। महाराज शेर सिँघ

विष्नूं भगवान, साचा खेल कराए, करे कराए आपे देखे देख दिखाए, भरम भुलेखे सृष्ट सबाई आप भुलाए, गुरमुख साचे लेखे आप लगाए त्रैलोकी नाथी। राणा संगरूर संग रल। साध संगत नाल चल। जमन किनारा लैण मल। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका जोत जगाए जुगो जुग अटल। जमन किनारे प्रभ साचा आ के। जोत जगाए दया कमा के। शब्द सुणाए जन भगत उठा के। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साची धुन उपजाए सोहँ नाद वजा के। सोहँ नाद साची धुन्कारा। चार कुन्ट कराए जै जै जैकारा। साधां सन्तां जीवां जन्तां प्रभ साचा सुणे पुकारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा धाम सुहाए जमन किनारा। जमन किनारे जोत गिरधारे लए अवतारे, गुरमुख साचा पावे सारे। आवण चल निहकलंक दुआरे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप भरे सर्ब भण्डारे। सर्ब गुणां भरपूर हरि। आत्म सहिँसे दूर कर। गुरमुख साचे आत्म नूरो नूर कर। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, शब्द सरूपी सोहँ आत्म सरूर धर। साध सन्त दर्शन पाए। आप आपणी अलख जगाए। कलिजुग सोए जीव आप उठाए। सोहँ नाअरा देवे ला। जीव जन्त दए सुणा। साधां सन्तां संग रला। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि अन्ता आए जोत प्रगटा। साध सन्त शब्द धुन्कार। साध सन्त रंग करतार। साध सन्त साचा करन चरन प्यार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, किरपा कर देवे तार। साध सन्त वड्याई दे। आप रखावे आपणा नेंह। आत्म बख्शे साचा मेंह। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान किरपा आप करे। जमन किनारे डेरा ला के। जोत सरूपी खेल वरता के। वाली हिन्द पकड़ उठा के। सिँघ रूप प्रभ दरस दिखा के । साँवल सुंदर काहना कृष्ना निहकलंक अख्वा के । बन बिन्दरा वक्त सुहाणा, सुरपति राजा इन्द सरन लगा के। वाली हिन्द प्रभ साचा तोड़े आत्म जिंदा, जोत सरूपी दरस दिखा के। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप आपणा भेव खुल्हा के। वाली हिन्द दरस दिखावणा। बांहों पकड़ प्रभ आप उठावणा। आप आपणा जोत सरूपी भेव खुल्हावणा। वड वड भूपी सति सरूपी बिन रंग रूपी आपणा तेज वखावणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप आपणी सरन लगावणा। वाली हिन्द सरन प्रभ आए। आप आपणी भुल बख्शाए। निहकलंक चरन सीस झुकाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आत्म साची जोत जगाए। वाली हिन्द चरन प्यार। आत्म जोत होए उज्जयार। प्रभ मिटाए अन्ध अंध्यार। आपे ढाहे जीव कंध आप विच घर आपणा दरस दिखाए जोत सरूपी आप मुरार। आत्म तृष्ना हरस मिटाए, निहकलंक नर अवतार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक कलि जामा धार। वाली हिन्द चरन लग्ग। आपणी आप बुझावे अग्ग। प्रभ अबिनाशी साचा दिसे जग। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका जोत सृष्ट सबाई जाए जग। वाली हिन्द चरन दुआरे। वाली

हिन्द चरन भिखारे। वाली हिन्द शब्द अधारे। वाली हिन्द देवे दरस आप मुरारे। वाली हिन्द महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका जोत जगाए करे रुशनाए अन्धेर मिटाए बहत्तर नाड़े। वाली हिन्द दर्शन पा के। आपणा भरम सर्ब मिटा के। एका ओट चरन रखा के। सोहँ चोट आत्म ला के। आत्म खोट सर्ब गंवा के। कोटन कोट पाप लहा के। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणी दया कमा के आपणी सरन लगा के। चरन लगाए होए अधीना। बख्शे प्रभ वड प्रबीना। करे शांत गुरमुख सीना । सर्ब सहाई दाना बीना । वाली हिन्द कर्म कमाए। प्रभ अबिनाशी सरनी आए। आपणी करनी आपणी भरनी आपणी धरनी आपणी चरनी आप बख्शाए। साची सरन निहकलंक दिसाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप आपणा मार्ग लाए। करे बेनन्ती होए निमाणा। आपे बख्शे बाल अञ्याणा। साचा वरते आपणा भाणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तख्तों लाहे राजा राणा। साचा कर्म आप कराए। दर दरबार इक्क लगाए। वड सिक्दार आप अख्वाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा कर्म साचा ब्रह्म आप चलाए। साचा दर सच दुआरा। साचा करे आप विहारा। साचा नाम करे वरतारा। चार वरन प्रभ भरम निवारा। एका सरन निहकलंक अवतारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सोहँ तीन लोक कराए जै जै जैकारा। सच दरबार आप लगावणा। सचखण्ड निवासी विच मात कर्म कमावणा। सिँघासण बैठ जोत सरूपी साचा दीप जगावणा। सीस साचे छत्र झुलावणा। बिन रंग रूपी निहकलंक गुरमुख साचे विच समावणा। वड वड भूपन भूपी प्रभ आपणे चरन लगावणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सोहँ साचा फ़ुरमाण सतिजुग साचे आपे आप सुणावणा। साचा दर दरबार लगा के। साचा हुक्म करतार चला के। साचा विहार जगत धरा के। सर्ब नर नार इक्क करा के। इक्क उधार निहकलंक चरन रखा के। राउ रंक रंक राउ इक्क धाम बहा के। राजा राणा राणा राजा तख्तों लाह के। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका एक एक जगदीस, सृष्ट सबाई जाए पीस, कोई ना करे प्रभ दी रीस, साचा छत्र आपणे सीस जाए झुला के। एका छत्र झुल्ले सीस। धरे जोत मात जगदीस। भेव मिटाए बीस इकीस। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका एक सृष्ट सबाई दीस। सतिजुग साचा मात धरावणा। दर दरबार प्रभ दिल्ली शहर लगावणा। साची सरकार प्रभ साचे आप अख्वावणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, चार वरन एका रंग रंगावणा। सतिजुग तेरा साचा दर। चार वरन तेरे इक्क सुहाए साचे घर। नीच ऊँच ऊँच नीच सभ गए हर। एका एक एक जोत अबिनाश, जोत प्रगटाए अवतार नर। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सोहँ शब्द जपाए सृष्ट सबाई घर घर। सोहँ शब्द तेरा प्रकाश। कलिजुग माया हो जाए विनास। सतिजुग होवे तेरा धरवास। आत्म मैल पापां धोवे प्रभ अबिनाश। गुरमुख साचा कदे ना

सोवे, प्रभ हिरदे रक्खे वास। गुरमुख साचा कदे ना रोवे, रसना जपे स्वास स्वास। गुरमुख साचा सच साचा बीज बोवे, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान आप कराए आत्म रास। दर दरबारी आपे आप। पैज संवारी आपे आप। सतिजुग तेरी सिक्दारी प्रभ साचा रक्खे आपे आप। सृष्ट सबाई होए पनिहारी, सोहँ शब्द तेरा चले साचा जाप। जन भगतां होए उधारी आपे आप। आप उतारे कोटन पाप। दिवस रैण गुरमुख साचे नाम खुमारी सोहँ देवे साचा जाप। साचा शब्द साचा अधारी मेल मिलावे आपे आप। सृष्ट सबाई रही झक्ख मारी, सर्ब भुलाए आपे आप। गुरमुख विरला जगत वपारी जिस जन दया कमाए आपे आप। गुरसिखां करे जोत अकारी, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कर किरपा आपे आप। सतिजुग साचे जन्म दवाया। मातलोक प्रभ आप टिकाया। एका ओट निहकलंक सरनाया। सोहँ चोट शब्द लगाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सतिजुग साचा कर्म कमाया। सतिजुग साचा मात धर। किरपा आप गिरधार कर। निहकलंक ल्या अवतार इक्क खुल्हाया साचा दर। इक्क रखाया साचा घर। आपे आप चल आया प्रभ साचा हरि। कलिजुग जीवां पाई माया ना दीसे साचा दर। गुरमुख साचे प्रभ साचे दी छत्र छाया चरन आए पायण वर। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत सरूपी जोत धर, गुरमुख साचे साचा देवे वर। वर घर प्रभ साचे दिया। आत्म जोत जगाई, आप रखाई साची निया। साचे घर वज्जे वधाई, आप बिजाए सोहँ साचा बिया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप आपणे जेहा किया। कलिजुग जीव वेला अन्त। कलिजुग जीव आप पछाण साचा कन्त। कलिजुग जीव माया पाए जगत बेअन्त। कलिजुग जीव महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत प्रगटाए एका आदिन अन्त। कलिजुग जीव वेला वेख। कलिजुग जीव जोत सरूपी किया भेख। कलिजुग जीव आप लिखाए आपणे साचे लेख। कलिजुग जीव प्रभ अबिनाशी आप मिटाए बिधना लिखी रेख। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कलि जोत प्रगटाए नेत्र पेख। कलिजुग जीव अन्ध अंध्याने। कलिजुग जीव आत्म अभिमाने। कलिजुग जीव ना भुल निधाने। महाराज शेर सिँघ जोत प्रगटाई विष्नूं भगवाने। कलिजुग जीव उठ जाग। कलिजुग जीव सुण राग। कलिजुग जीव चरन लाग। कलिजुग जीव क्यों माढ़े होए भाग। कलिजुग जीव प्रभ अबिनाशी आपे आपणा किया सांग। कलिजुग जीव महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान कर दरस आत्म बुझा आग। कलिजुग जीव प्रभ चरन द्वार। कलिजुग जीव प्रभ पावे सार। कलिजुग जीव ना भुल गंवार। कलिजुग जीव मदिरा मास छड्ड आहार। कलिजुग जीव सोहँ देवे प्रभ शब्द आधार। कलिजुग जीव आत्म करे जोत उज्जयार। कलिजुग जीव एका दिसे रंग करतार। कलिजुग जीव हिरदे वसे प्रभ अपार। कलिजुग जीव राह साचा दस्से, आपणी किरपा धार। कलिजुग जीव एका एक निहकलंक चरन प्यार। कलिजुग

जीव प्रभ साचा देवे मोख द्वार। कलिजुग जीव प्रभ साचा देवे दु:ख निवार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, वेले अन्त पतित पापीआं जाए तार। पतित पापी आयण दर। प्रभ अबिनाशी सरन जायण पड़। कोटन कोट प्रभ साचा पाप जाए हर। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा दर दरबार एका एक साचा हरि। साचा हरि हरयावला। सृष्ट सबाई होई बावला। गुरमुख विरला प्रभ साचे रंग मावला। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक जोत प्रगटाई विच मात उप्पर धावला। उप्पर धवल जोत धर। मातलोक आए अवतार नर। सचखण्ड बणाया साचा दर। विच वरभण्ड समाया जोत सरूपी भेख कर। सृष्ट सबाई रंड कराया भरम भुलेखा इक्क रखाया सृष्ट सबाई रंड कर। खण्ड खण्ड कर सोहँ डण्डा सिर लगाया, आप आपणी वंड कर। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सोहँ डण्डा आप उठाया जोत वरभण्ड धर। आप उठाया लगाया सोहँ खण्डा। सृष्ट सबाई आप तुलाया आप लगाया साचा कंडा। सृष्ट सबाई आप भुलाया मदिरा मास मुख लगाया आत्म होई घमंडा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अन्तिम अन्त कलिजुग प्रगट जोत आपे चण्ड प्रचण्डा । चण्ड प्रचण्ड विच वरभण्ड सर्ब नवखण्ड। मारे डण्ड चार कुन्ट दीसे रंड। बेमुखां अन्त आई कंड। आत्म पीची झूठी गंढ्ढ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप कराए खण्ड खण्ड। पारब्रह्म तेरी अचरज माया, जोत सरूपी जामा पाया। पारब्रह्म तेरी अचरज माया, आपणे भाणे विच समाया। पारब्रह्म तेरी अचरज माया, बिन वञ्झ मुहाणे जगत तराया। पारब्रह्म तेरी अचरज माया, वड वड सुघड़ स्याणे आप भुलाया। पारब्रह्म तेरी अचरज माया, आप आपणे विच समाया। पारब्रह्म तेरी अचरज माया, खाणीआं बाणीआं भेव ना पाया। पारब्रह्म तेरी अचरज माया, तत्त पंचम तेरा भेव ना पाया। पारब्रह्म तेरी अचरज माया, गुरमुख साचे सेवना सोहँ स्वास चलाया। पारब्रह्म तेरी अचरज माया, गुरमुख विरला पेखे तीजे नैणां बेमुखां दिस ना आया। पारब्रह्म तेरी अचरज माया, कलिजुग जीव रुढ़ाए वहन्दे वहिणा ना कोई छुडाया। पारब्रह्म तेरी अचरज माया, आपे लवे लहणा देणा, विच विचोला आप अख्वाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत सरूपी कलि जामा पाया। पारब्रह्म तेरी अचरज माया, झूठे धन्दे सर्ब भुलाया। पारब्रह्म तेरी अचरज माया, अन्धे जीव कराया। पारब्रह्म तेरी अचरज माया, रसना गन्दे मदिरा मास मुख रखाया। पारब्रह्म तेरी अचरज माया, कलिजुग जीव होए भाग मन्दे, प्रभ अबिनाशी दिस ना आया। पारब्रह्म तेरी अचरज माया, गुरमुख रंदाए सोहँ साचे रंदे, पापण पाप आप लुहाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा जाम आप प्लाया। सोहँ बीओ, जुगो जुग जगत विच जीओ, आपणा आप गुरमुख साचे, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचो सच रस मुख पीओ। साचा प्रभ सच द्वार। प्रभ साचे दे भरे भण्डार। कोटन कोट खड़े द्वार। अखुट्ट

अतुल निहकलंक तेरा दरबार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, खाली भरे भण्डार। पारब्रह्म तेरी अचरज माया, गुरमुख साचे विच समाया। पारब्रह्म तेरी अचरज माया, आप आपणा विच छुपाया। पारब्रह्म तेरी अचरज माया, अंग संग संग अंग रंग रंग गुरसिख चढ़ाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सृष्ट सबाई भंग कराया। आपे रंग सदा इक्क रंगा। आपे संग सदा इक्क संगा। साचा दरस दान प्रभ दर मंगा। प्रभ देवे वड सूरा सरबंगा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे सदा सदा तेरे अंग संगा। अंग संग सदा सहाई। साची दात प्रभ दर मंग, प्रभ देवे जगत वड्याई। आत्म कट्टे भुक्ख नंग, सोहँ वस्त झोली पाई। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचे रथ दे चढ़ाई। आत्म रथ सच सन्तोख। आपे देवे गुरमुख मोख। कर दरस उतरे भूख। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आत्म चिन्त मिटाए इक्क उपजाए साचा सूख। दरस कर प्रभ दरबार। प्रभ अबिनाशी देवे तार। आत्म उदासी देवे निवार। सर्ब घट वासी आपणी किरपा धार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आत्म अभिमानीआं अन्ध अज्ञानीआं आपे पावे सार। आपे आप पावे सारा। आपे देवे नाम अधारा। आपे लेवे जीव जन्त सर्ब सारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जिस जन किरपा कर खोल्हे दस्म दुआरा। आत्म द्वार आप खुल्हाए। अमृत फुहार मुख कँवल चुआए। जोत अकार इक्क हो जाए। किरपा कर करतार, कँवल नाभ उलटाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत सरूपी साचा दीप जगाए। साचा दीपक आप जगईआ। आप चढ़ाए साची नईआ। चार वरन कराए एका भैणां भईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सोहँ साचा नाम जपईआ। सोहँ साचा साची धारा। सोहँ चले विच संसारा। गुरमुख साचा रसना जप, आत्म रस पीव विच मात दे पले, आत्म जोत जगावे दीव गिरधारा। प्रभ अबिनाशी आदि अन्त बेड़ा बन्न्हे, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप आपणी किरपा धारे, दर घर आए काज संवारे, जिउँ माल चराए धन्ने जोत निरँकारा। रैण सुहाई भिन्नड़ी प्रभ दया धारी। रैण सुहाई भिन्नड़ी घर आए गिरधारी। रैण सुहाई भिन्नड़ी दरस भए कृष्न मुरारी। रैण सुहाए भिन्नड़ी निहकलंक लए अवतारी। रैण सुहाए भिन्नड़ी विच मातलोक होए उज्जयारी। रैण सुहाई भिन्नड़ी महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका जोत जगाए आपे आप निरँकारी। रैण सुहाए भिन्नड़ी प्रभ किरपा निध। रैण सुहाए भिन्नड़ी प्रभ कारज कीने सिध्ध। रैण सुहाए भिन्नड़ी प्रभ आप लिखावे प्रभ मिलण दी साची बिध। रैण सुहाए भिन्नड़ी सोहँ शब्द गुरमुख साचे आत्म जाए विध। रैण सुहाए भिन्नड़ी, सोहँ गाओ घर साचे प्रभ उपजाए नौं निध। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सर्ब जीआं आपणे · आप रखावे साची सिध्ध। साचा नाम रस प्रभ दर

पीव। आत्म बुझी फेर जगाए दीव। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप लिखाए साची बिध। भिन्नड़ी रैनड़ीए तेरा

वक्त निराला। भिन्नी रैनड़ीए मात जोत जगाए गुर गोपाला। भिन्नड़ी रैनड़ीए गुरमुख साचे होए प्रभ आप रखवाला। भिन्नी रैनड़ीए सोहँ साचा आत्म देवे प्रभ साची माला। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका शब्द देवे चार वरन सुखाला। भिन्नी रैनड़ीए तेरा वक्त मजीठला। भिन्नी रैनड़ीए प्रभ आया घर बीठला। भिन्नी रैनड़ीए प्रभ साचा गुरमुख साचे डीठड़ा। भिन्नी रैनड़ीए प्रभ साचा रंग रंगाए गुरमुख साचे आत्म मजीठड़ा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, रसना सद सद गाए, आपणी चिन्त मिटाए प्रभ साचा सद भय भीतला। भिन्नी रैनड़ीए तेरा वक्त सुहञ्जणा। भिन्नी रैनड़ीए जोत जगाए जगत निरँजणा। भिन्नी रैनड़ीए गुरमुखां देवे चरन धूढ़ प्रभ साचा सच मज्जना। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपे आप अख्वाए साचा साक सैण सज्जणा। भिन्नी रैनड़ीए तेरा एका नूर। भिन्नी रैनड़ीए प्रभ साचा किरपा कर गुरसिखां देवे चरन धूढ़। भिन्नी रैनड़ीए गुरमुख साचे प्रभ एका देवे सति सरूर। भिन्नी रैनड़ीए, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निज घर वासी निज घर वसे बेमुखां दिसे दूर। भिन्नी रैनड़ीए तेरी उत्तम ज़ाता। भिन्नी रैनड़ीए प्रभ सच पछाता। भिन्नी रैनड़ीए तेरा जगत साचा नाता। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरा भगत वड्याए नाउँ रखाए, ना कोई मेटे मेट मिटाए, आपणे रंग सच रंगाए पुरख बिधाता। आप किया, पार किया, जगत विहार किया, भगत उधार किया, आप रखाई साची निया, सतिजुग साचा साचा बिया। गुरमुख जोत जगाया दिया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा कर्म मात विच किया। गुरमुख सिँघ प्रभ दया कमाए। जन्म मरन गेड़ चुकाए। पसू प्रेतों देव बणाए आप आपणी सेव लगाए। मानस जन्म विच मात दवाए। मात गर्भ तों बाहर कढाए। सति सन्तोखी जीव प्रभ आप उपजाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप आपणी विच जोत टिकाए। आपणी जोत जीव धराए। साचा प्रभ विच निवास मात रखाए। गुरमुख साचे कीने वस एका नाम जपाए। आत्म रक्खे सद ही वास, आप आपणी सरन लगाए। सोहँ चले रसन स्वास स्वास, गुणवन्त गुण कहण ना पाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, करे बन्द खुलास, पिछला लेखा दे चुकाए। लहणा देणा आप चुकाया। पेख नैणां प्रभ साचा धर्म धराया। सजण साक सैणां सर्ब छुडाया। धीआं पुतर भाई भैणां कोई नेड़ ना आया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप आपणा गेड़ चलाया। आप आपणा गेड़ चलाए। लक्ख चुरासी विच फिराए। मानस जन्म फिर हत्थ ना आए। वेला अन्त जीव पछताए। प्रभ साचा परखे नीत वेले अन्त दे सजाए। जो जन रक्खे चरन प्रीत, प्रभ साचा साचे धाम दए बहाए। प्रभ साचे गुरमुख काया कीनी सीत, आत्म तृखा प्रभ आप मिटाए। सरबजीत सदा जग जीत, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप आपणा दरस दिखाए। देवे दरस थिर घर वासा। गुरमुख साचे प्रभ साचा देवे आत्म भरवासा।

कर दरस मिटाए हरस आत्म दुखड़ा सर्ब नासा। कर तरस अमृत मेघ बरस आत्म हरि हरयावला पुरख अबिनाशा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सोहँ जपावे स्वास स्वासा। सोहँ साचा रसना जाप। आप उतारे कोटन पाप। विच्चों मारे तीनो ताप। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, होए सहाई आपे आप। साचा प्रभ आपे राखा। सदा सहाई अलखणा अलाखा। देवे वड्याई आप बणाए कक्खों लाखा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे आप उपजाए साचे साथा। गुरमुख साचा आप उपाया। विच मात प्रभ जन्म दवाया। पूर्ब लहणा आप लिखाया। साचा नाउँ जगत धराया। साचे थाउँ जोत जगाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, विच गुड़गाऊं करे रुशनाया। गुरमुख साचे आत्म रस। प्रभ अबिनाशी हिरदे जाए वस। आपे आप आप चल आया दर, घर साचे नस्स। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचा आण तराया सर्ब घट घट वस। सर्ब घटां प्रभ आपे जाण। आपे करे भगत पछाण। देवे जोत जगत महान। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा वाली दो जहान। मात पिता घर लागे भाग। सोए भाग जायण जाग। प्रभ सुणाए साचा राग। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, किरपा कर आप बुझाए आत्म आग। अमृत वेला होया अज्ज। प्रभ साचा पड़दे लवे कज्ज। अमृत मुख चुआए, नाभ कुंढ खुल्हाए, गुरमुख साचा पीवे रज्ज। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मात जन्म दवाए। आपणी सरन रखाए जोत सरूपी दरस दिखाए, अंडज ज़ेरज उत्भुज सेतज आन बाट आप तुड़ाया। बजर कपाट आप खुल्हाया। साचे घाट आप चढ़ाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, विच मात जन्म दवाया। मातलोक जन्म दवा के। तीन लोक बूझ बुझा के। इन्दलोक शिवलोक ब्रह्मलोक प्रभ सर्ब वखा के। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, बाल अञ्याणे सुघड़ स्याणे आपे आप जाए जगत बणा के। साचा वक्त साची रास। किरपा करे प्रभ अबिनाश। बालक जन्मे थिर घर वास। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आत्म जोत करे प्रकाश। अमृत वेला अमृत होवे। दुरमति मैल प्रभ साचा धोवे। आपे वेखे ना कोई दूजा जाणे सोए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप वखाणे तीन लोए। वेला वक्त घड़ी विचार। साचा जन्म देवे करतार। बालक जन्मे अपर अपार। धरे जगत करे विहार। जोत ब्रह्मे ब्रह्म पसार। जगाए जोत कर्म विचार। पंदरां मिन्ट उप्पर चार, बालक जन्मे विच संसार। किरपा करे आप करतार। चौदां भाद्रों दिवस विचार। सृष्ट सबाई करे उज्जयार। गुरसिखां जाए तार। बेमुखां कलि करे ख्वार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे जन्म चरन लगाए विच मात दूजी वार। दूजी वार जन्म दवाया। पिछला लहणा देण चुकाया। साचा सच पहनाया गहणा, प्रभ साचे कर्म कमाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा नाम आपणा आप जगत जगदीश सिँघ रखाया। साचा शब्द साचा जोग। साचा रस प्रभ

दर भोग। आत्म चिन्त मिटाए सोग। प्रभ अबिनाशी कीने आत्म जोग। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका दरस दिखाए अमोघ। दरस अमोघ आत्म धीरा। अमृत मुख चुआए प्रभ आत्म साचा सीरा। तृखा आप मिटाए जिउँ बालक माता नीरा। प्रभ सुक्के रुक्खड़े हरे फेर कराए, सोहँ लगाए सुखला किशना विच तीरा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे आपे कट्टे तेरी भीड़ा। रसना गावणा हिरदे वसावणा। ना कदे भुलावणा महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत सरूपी घर में पावणा। गुरसिखां देवे शब्द अधार। कर किरपा प्रभ जाए तार। बेमुखां प्रभ करे ख्वार। धर्म राए मारे डाहढी मार। गुरसिखां देवे एका जोत करतार। सोहँ साचा वणज वपार। अखुट्ट अतुल्ल भरे भण्डार। आपे होए भगत वरतार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरसिखां बख्शे चरन प्यार। चरन प्रीती साची रीती। प्रभ साचा परखे गुरमुख साची नीती। आपे आप किरपा कर काया सीतल कीती। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, रसना जप जीव आत्म रहे सदा अतीती। आत्म रस साचा रस। प्रभ अबिनाशी होए वस। दरस दिखाए हस्स हस्स। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आत्म जोत जगाए गुरमुख साचे कोट रवि ससि। साचा नाम आत्म अधारा, गुरमुख साचे लावे पारा। साचा नाम सच सिक्दारा, आपे करे पार उतारा। साचा नाम देवे महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा दर दुआरा। साचा नाम प्रभ दर लहणा। औखा जीव भाणा सहणा। हुक्मे अंदर सद ही रहणा। झूठे वहण विच ना वहणा । कलिजुग जीव झूठे साक भैण भ्रा मां पिउ साक सैण सज्जण सैणां। अन्तिम अन्तकाल साचा नाम तेरे पल्ले रहणा। आत्म दुखीआ दरस भुक्खीआ। प्रभ देवे दरस कराए सुक्खीआ। उज्जल कराए जगत मुखीआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आत्म चिन्त मिटाए भूख गंवाए भूखन भुखीआ। आत्म दूख मिटे भूख साचा सूख, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरे दर घर उपजावे वड सूखन सुखीआ। दर घर साचे भाग लगाए। अनहद वाजे आप वजाए। सोहँ साचा राग कन्न सुणाए। पहली माघे दया कमाए। प्रगट जोत दरस दिखाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे तेरी आत्म चिन्त मिटाए। पहली माघ दया कर। सोहँ राग आत्म धर। कागों हँस आपे कर। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप खुल्हाए आत्म सर। आत्म सर साचा इशनाना। आत्म उपजे ब्रह्म ज्ञाना। जोत जगाए आप जहाना। देवे दरस आप भगवाना। मिलाए मेल कर खेल प्रभ बिधनाना। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सतिगुर साचा सर्ब जीआं दा जाणी जाणा। पहली माघ आत्म रासे। प्रभ अबिनाशी हिरदे वासे। गुरमुख साचा रसना जपे सोहँ स्वास स्वासे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका किणका जोत जगाए ना तोले ना मासे। प्रभ अबिनाशी पावे सार। वेखे विगसे कर विचार। वरते वरतावे विच संसार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणे

रंग रंगाए तन अपार। आपणा रंग आप दिखाया। इन्द्र जाल पाई माया। वल छल जिस कराया। छल छदौण विच पवण ना देवे सौण, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तुध बिन दु:ख मिटावे कौण। अंजाणा बाला दुखड़ा घाला। आत्म आग घिरन जंजाला। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मास दसवें आपे आप होए रखवाला। एका मंग मिटे सोग। एका मंग मिटे विजोग। एका मंग ना होए रोग। एका मंग, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, किरपा कर आप मिटाए चिन्ता सोग। एका रोग लग्गा खट्ट। मातलोक साचा हट्ट। देखण दोए बिट बिट। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका एक कढाए दर द्वार दबाए दहलीजों कढ्ढे पहली इट्ट। किंगरे किंगरे वजाया मृदंग। गोरख गुर लाया संग। माई गौरजा होई संग। आप रखाया आपणा अंग। साचा सिर आप मुंडवाया, बेड़ी दा लोहा आप मंगवाया। काल बाल आपे कर। सरद माल आवे डर। उलट वाहू जाए सर। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप मिटाए लाया डर। लगाया दु:ख गया लग्ग। पैरां हेठ रखाई अग्ग। झूठा विहार दिसे जग। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपे फेर दिसाए साचा मग। किया कराया करया घर। सो घर होया साचा होया काचा, जिस घर आए डर। आप नुहाया घोल प्याया दर दहलीज बणाया आपणा किया लैण भर। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, किरपा कर दु:ख दर्द जाए हरि। प्रभ साचा शब्द प्यार कर। गुरमुख साचा जगत विहार कर। सोहँ साचा नाम पहला वणज वपार कर। दरगाह साची मिले थाउँ मानस जन्म अधार कर। कलिजुग जीव फिरन जिउँ सुंञे घर काउँ, आपणा आप बेड़ा पार कर। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप तराए पकड़ बांहों किरपा गिरवर गिरधार कर। साचा प्रभ आत्म जीत। आपे बख्शे चरन प्रीत। आपे देवे साची जीत। वणज वपार होवे जीत। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, देवे वड्याई सदा सदा जग जीत। साचा राह गुरसिख जाणा। साचा नाम प्रभ पछाणा। सचा थाउँ धुर दी बाणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आत्म खेत वड किरसाणा। आत्म खेत उत्तम फल। साचे हेत फले फुल्ले डल। पेख नेत्र दर घर प्रभ साचा आए चल। चिन्ता चीत प्रभ भीड़ कटाए फेर हार ना आए घड़ी पल। शेख सादी वड बगदादी, प्रभ तोड़े गाधी, आत्म साधी विच विस्मादी, अनाद अनादी महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा शब्द लिखाए बोध अगाधी। दरोही पाए चार यार। आपे आप करे ख्वार। नबी रसूल ना ल्या विचार। अहमद मुहम्मद होया लाचार। हठ भठ करे संसार। आत्म गठ ना करे विचार। चढ़ गई नठ्ठ दु:ख लग्गा भार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सोहँ उठाए आप चलाए खण्डा दो धार। साचा राह पीर दस्तगीरां। साचा राह सुल्तानां शाह फ़कीरां। साचा राह बी मेहरबान महबान बीदो विच वसाए नीरां। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपे खिच खिचाए

सोहँ चलाए तीरा। जीव लोक अलनेक कमच खेल बेड़ा दित्ता ठेल, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, किरपा कर दर दरगाहों आपे दए धकेल। एका जन्म ख़ुदाए दूजा कोई नाहे नबी रसूल रहे लिखाए। पीर दस्तगीर ना कोई होए सहाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका शब्द सोहँ सीस लगाए। सोहँ धरया सीस आरा। आपे करे दुष्टां दो फारा। साचा प्रभ गुरमुखां साची बख्शे दात बत्ती धारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, किरपा कर दु:ख दर्द आत्म सर्ब निवारा। मसाण आए पवण जाए। पवण सरूप विच समाए। ना कोई देखे ना देख दिखाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, किरपा कर शब्द सरूपी दे जलाए। शब्द सरूपी शब्द लिखा। राती सुत्तयां दए दिखा। भरम भुलेखा दए कढ्ढा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका एक दिसाए साचा राह। सच घर आवणा, दर्शन पावणा, रोग गंवावणा, सोग मिटावणा, जोग कमावणा। सोहँ साची चोग प्रभ साचे मुख रखावणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कर कर किरपा गुरसिख साचा कागों हँस बणावणा। हँस काग काग हँस। आप बणाए साचा बंस। गुरमुख साचे प्रभ साचे दी साची अंस। विच मात वड्याए जीव जन्त विच सहँस। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दूती दुष्ट आप सँघारे जिउँ काहना कंस। घर भुलाया आत्म अग्ग। प्रभ मिटाया लागू जग। दया कमाया होए सहाया विच जग। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, रोग सोग आप मिटाया भरम चुकाया सोहँ मुख लगाया सग। सुण पुकार प्रभ गिरधार। किरपा कर अपर अपार। एका बख्श चरन प्यार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मानस जन्म कलि सुधार। मानस जन्म आवे लेखे। आत्म कढ्ढे सर्ब भुलेखे। सृष्ट सबाई रही वेखा वेखे। साची मेख लगाए लेखे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचा तीजे लोयण पेखे। नेत्र पेखणा प्रभ रघुनाथा। सद सद वेखणा प्रभ सगला साथा। साचा प्रभ अंग अंग संग संग आपे राखे दे कर हाथा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, भगत उधारे, मानस जन्म सुधारे, जो जन चरन निमस्कारे, एका देवे शब्द हुलारे, रसना जप जप जप पावे मोख दुआरे, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, किरपा करे त्रैलोकी नाथा। साचा हरि साचा दर सच दर दरबाणा। साचा घर साचा प्रभ आपे रखाए आवण जाणा। किरपा कर आत्म गुरमुख खुल्हाए आप भगवाना। खुल्ले दर दीसे हरि, साची जोत जगे महाना। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, देवे दरस आप गुण निधाना। दर्शन दे आप गुर पूरया। आसा मनसा तेरी साची पूरीआ। उतरे संसा लथ्थे दु:ख वसूरया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, देवे वड्याई सर्ब कला भरपूरया। देही रथ आप चलाए। महांसार्थी आप अख्वाए। एका आरती नाम कराए। गुरमुख साचे तेरी साची जोत, तेरे हिरदे डगमगाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, प्रगट जोत विछड़यां कलि मेल मिलाए। आत्म दुखियां तरस

कर। प्रभ अमृत मेघ बरस कर। दु:ख दर्द सभ जाए हर। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप आपणी किरपा कर। आप गंवाए दु:ख रोग। आप मिटाए चिन्ता सोग। मुख चुगाए सोहँ चोग। अमृत बरसाए कट्टे देही रोग। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, देवे दरस मिटाए हरस कर तरस, गुरमुख साचा जाए कर साचे जोग। आत्म घिरन चिन्ता घर। एका अग्ग चार चुफेर रही लग्ग। सृष्ट सबाई रही दग। दुक्खां रही घेर प्रभ आप लगाए आपणे पग, करे आपणी मेहर। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, रोग सोग मिटाए ना कराए हेर फेर। साचा बचन सति कर पाल। चरन प्रीती निभे नाल। प्रभ अबिनाश होए दयाल। प्रभ आपणा बिरद लए संभाल। पूरन होए तेरी घाल। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, किरपा करे जोत धर, आपे तोड़े आत्म जंजाल। आत्म तोड़े आप जंजाला। सोहँ देवे सच्चा धन माला। गुरसिख ना होए जगत कंगाला। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपे आप होए रखवाला। साचा प्रभ सुण पुकार। आपे खोल्हे दस्म दुआर। जाए मिट अन्ध अंध्यार। एका एक होए जोत उजिअर। साचा शब्द साची धुन्कार। खुल्ले सुन्न एका रुण झुण साचे दर साचे घर सच दरबार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप आपणा आप वखाए आपणी किरपा धार। स्वच्छ सरूप प्रभ का रूप। जोत सरूप महिंमा अनूप। बिन रंग रूप गुरसिख बणाए एका ताणा एका पेटा एका सूत। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सोहँ शब्द बेमुखां दिसाए पकड़ हिलाए आप उपाया साचा दूत। साचा दूत संग रलाया। वड अवधूत आप अख्वाया। सृष्ट सबाई कच्चा सूत, ताणा पेटा आप उराया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पतित पावन आप अख्वाया। जीव कुकर्मी कुकर्म कमाए। जीव अधर्मी अधर्म कमाए। भरमी जीव भरम भुलावे। ब्रह्मी जीव ब्रह्म सरूप समावे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जिस जन दया कमाए। किया काज छुट्टा साज, आई लाज, दर भाज, कीनी गाज, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप रखाए गुरमुख लाज। धरत मात मात धरत। डरत डरत जीव जन्त डरत। पड़त पड़त सर्ब जीव जन्त सरन पड़त। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप कराए तेरा अरत। अरत अनीत जाओ जीत, होणा सीत मिल्या प्रभ साचा मीत, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, किरपा करे दुखड़े हरे साचा सीर अमृत भरे, आपे परखे नीत। गुर पूरा पूरन काजा। आप रखाए गुरसिख लाजा। सोहँ सच लगाए अवाजा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान राजन राजा। साचे गुर सद बलिहारी। साचे गुर सद सद चरन निमस्कारी। आदिन अन्ता साधन सन्ता देवे शब्द अधारी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कलंकनिह अवतारी। निहकलंक आसा पूर। निहकलंक सद हज़ूर। निहकलंक वड सूरन सूर। निहकलंक महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सर्ब जनां दी आसा पूर। पूरी आस सच भरवासा। आत्म रासा दुखड़ा

नासा। प्रभ साचे किया सच घर वासा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपे होए दासन दासा। दासन दास आप वड दाता। वासन वास सर्ब का ज्ञाता। पूरन ब्रह्म जिस आप पछाता। सच धर्म जगत चलाता। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सति पुरखां देवे साची दाता। गुरमुख साचे दया दान। किरपा करे जियां भगवान, साचा हिया मेल मिलान। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, एका जोत एका रंग समान। गुर प्रसाद भोग लगाया। गुर प्रसाद साध संगत आप वरताया। गुर प्रसाद गुर पूरे गुरमुख साचे मुख रखाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, किरपा कर मात कुक्ख सुफल कराया। भोग लगाए आप भगवान। गुरमुखां देवे आत्म दान। चरन धूढ़ साचा इशनान। आत्म धूढ़ होए चतुर सुजान। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा आप रखाए आपणी आण। गुरमुख साचे प्रभ दर जाग। सच सुणाया प्रभ साचे राग। कलिजुग माया डस्सणी नाग। प्रभ साचा सच दर आया आपे पकड़े तेरी वाग। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कर दरस कलिजुग पूरन तेरे भाग। भोग लगाए आप भगवन्ता। मुख रखाए साधन सन्तां। देवे वड्याई सर्ब जीव जन्तां। जिन प्रभ मिल्या साचा कन्ता। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप बणाए आपणी बणता। तीन लोक इक्क अकारा। एका जोत जोत निरँकारा। मात पताल अकाश जोत सरूपी शब्द हुलारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका जोत करे प्रकाश, कलिजुग मिटे अन्ध अन्धयारा। विच पताल जोत जगाए। बाशक सेज प्रभ आसण लाए। नैण मूंध नैण मुँधारी आप अख्वाए। आप अख्वाए भगत अधारी दया कमाए। मुकंद मनोहर लखमी नरायण लछमी चरनां विच बहाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत सरूपी जुग जुग विच मात दे आए। बाशक सेज पैर पसारे। आप सुत्ता नैण मुँधारे। खड़ी लछमी चरन दुआरे। चरन झस्से रूप अपारे। सहँस मुख बाशक नाम उचारे। उपजे सुख जोत सरूपी प्रभ सुत्ता आप गिरधारे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत सरूपी तीन लोक एका रंग रक्खे सद करतारे। साचा प्रभ विच अकाश। एका जोत करे प्रकाश। घट घट वसे आप अबिनाश। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप आपणा जाणे वास। साचा धाम आप सुहाए। एका जोत डगमगाए। बिन बाती बिन तेल, साचा दीप आप जगाए। गुरमुख साचे साचा मेल, प्रभ अबिनाशी आप कराए। सचखण्ड निवासी पारब्रह्म अचरज खेल, जीव जन्त निवासी कोई भेव ना पाए। जोत सरूपी जोती मेल, विच जोती जोत समाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका जोत तीन लोक रुशनाए। एका जोत आप अकारा। एका रंग इक्क गिरधारा। रूप रंग अपर अपारा। अंग अंग जोत चमत्कारा। संग संग शब्द धुन्कारा। गंग गंग अमृत झिरना झिरे अपारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका जोत आप निरँकारा। साचा धाम सचखण्ड। आप रखाए उप्पर ब्रह्मण्ड। हेठ टिकाए सर्ब नवखण्ड।

महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका जोत जगाए सर्ब वरभण्ड। वरभण्ड प्रभ खेल न्यारा। आवे जावे वारो वारा। जोत जगाए कलि दीप अपारा। जुगो जुग प्रभ साचा खेल अपर अपारा। मच्छ कच्छ रूप धर, साचा रछ नाम कर, गुरमुख साचे साची दश पूर्ब गिरधारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपे आप पावे तेरी सारा। मातलोक जोत जगाए। जुगो जुग जामा पाए। भगतन हित नाउँ रखाए। नित नवित्त रहे रहाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन भगतां होए आप सहाए। जन भगतां देवे साचा राज। जन भगतां देवे साचा ताज। जन भगतां रक्खे आपे आप। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपे आप संवारे काज। गुरसिख तेरा कर्म विचारया। कर किरपा प्रभ पार उतारयाा। निहकलंक कलि जामा धारया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, चरन बलहारया। गिरवर गिरधारा। आपे पावे गुरमुख सारा। आपे खोल्हे दस्म दुआरा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक अवतारा। दस्म दुआर आप खुल्हा के। आत्म पड़दा आपे लाह के। आप आपणा विच टिका के। जोती जोत दीप जगा के। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणी दया जाए कमा के। जोती जोत आप मिलईआ। साचा राह जगत चलईआ। आपे चलाए साची नईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरा अन्त ना पारावार, ना कोई पावे, साचा राग जगत सुणईआ। साचा मार्ग जगत चला के। गुरमुख साचे साचा राग प्रभ सुणा के। सोहँ साचा विच टिका के। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप आपणा भेव खुल्हा के। आपणा भेव आप खुल्हाया। आसण लाया हिरदे विच समाया। किरपा कर आत्म जिंदा आप खुल्हाया। अमृत आत्म साचे सर, गुरसिख आप नुहाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणी किरपा कर कँवल मुख आप खुल्हाया। आत्म सुख आप उपजाए। उलटा रुक्ख मात गर्भ छुडाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जो जन रसना गाए। मानस जन्म सुफल करा के। लक्ख चुरासी गेड़ कटा के। जोत सरूपी जोती जोत मिला के। एका गोती गोत प्रभ महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, चार वरन जाए इक्क करा के। जोत मिलाए पुरख अबिनाशा। आपे रक्खे घट घट वासा। एका दर एका घर साचा सचखण्ड निवासा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे आप बणाए आप तराए आप बहाए आप रखाए थिर घर वासा।

१७ भाद्रों २००९ बिक्रमी मेरठ छाउणी विहार होया

सुरत शब्द प्रभ मेल कर। अचरज पारब्रह्म कलि खेल कर। सुरत शब्द प्रभ मेल कर। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आत्म जोत प्रकाश धर। आत्म जोत करे प्रकाश। आत्म अन्धेर होए विनास। गुरमुख आत्म होए रास। प्रभ साचा करे

बन्द खलास। जोत सरूपी सद रक्खे वास। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपे होए दासन दास। आपे रक्खे गुरमुख वास। सोहँ जपावे स्वास स्वास। अचुत पारब्रह्म पुरख अबिनाश। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सद सद सद बलि बलि जास। सुरत शब्द साची धारा। सुरत शब्द करे विचारा। सुरत शब्द पावे सारा। सुरत शब्द देवे हुलारा। सुरत शब्द खोल्हे दुआरा। सुरत शब्द एका एक दिसावे सच्चा घर बाहरा। सुरत शब्द एका रंग कराए आपे आप करतारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत निरँजण नरायण नर अवतारा। सुरत शब्द आत्म जोड़। सुरत शब्द जल्दी लए दौड़। सुरत शब्द प्रभ मेल मिलाए, गुरमुख साचे प्रभ साचे प्रभ दी साची लोड़। सुरत शब्द चरन ध्यान। सुरत शब्द ब्रह्म ज्ञान। सुरत शब्द होए हरिभगत भगवान। सुरत शब्द आत्म मेल मिलाए जोत जगाए प्रभ महान। सुरत शब्द एक रंग आप दिसाए एका जोत जगे कोटन कोट भान। सुरत शब्द महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपे आप मिले भगवान। सुरत शब्द साची धुन। सुरत शब्द गुरमुख साचे सुण। सुरत शब्द आपे आप उपजाए रखाए सुणाए गुरमुख विरले चुण। सुरत शब्द देवे महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कलिजुग जीव पुण। सुरत शब्द आत्म उज्जयारी। सुरत शब्द मिले मुरारी। सुरत शब्द आपे देवे जोत निरँकारी। सुरत शब्द एका रंग दिसाए एका रंग चढ़ाए महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर अवतारी। सुरत शब्द आत्म रास। सुरत शब्द दुखड़ा नास। सुरत शब्द गुरमुख साचे प्रभ रक्खे वास। सुरत शब्द एका जोत जगे अबिनाश। सुरत शब्द देवे महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मानस जन्म करावे रास। सुरत शब्द साची मति। सुरत शब्द आत्म तत्त। सुरत शब्द साचा यति। सुरत शब्द देवे महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे आपे रक्खे कलिजुग तेरी पति। सुरत शब्द हरि का द्वार। सुरत शब्द शब्द सुरत भगत उधार। सुरत शब्द आत्म जोत जगे अपार। सुरत शब्द मेट मिटाए अन्ध अंध्यार। सुरत शब्द साचा घर दिसाए एका एकँकार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे देवे किरपा धार। सुरत शब्द जीव जवाया। सुरत शब्द दीप जगाया। सुरत शब्द नींव रखाया। सुरत शब्द महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप आपणा दरस दिखाया। सुरत शब्द सच दर। सुरत शब्द साचा वर। सुरत शब्द आप खुल्हाए आपणा घर। सुरत शब्द मेल मिलावे अवतार नर। सुरत शब्द दरस दिखावे एका हरि। सुरत शब्द देवे महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे एका ध्यान चरन धर। सुरत शब्द आत्म नात। सुरत शब्द आपे देवे साची दात। सुरत शब्द गुरमुख साचे सोहँ देवे वड करामात। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपे देवे वड्याई जोत जगाई होए सहाई, पति रखाई ना होए अन्धेरी रात। जोत जगाए अपर अपार। सुरत शब्द दे जाए तार। सुरत

शब्द एका उपजे चरन प्यार। प्रभ साचे दी साची कार। आवे जावे जगत रहावे वारो वार। गुरमुख साचे दरस दिखावे, प्रगट जोत जुगो जुग लँघावे पार। जोत सरूपी जोत निरँजण एका एकँकार। साध संगत सदा दु:ख भय भंजन आदि जुगादी किरपा धार। एका देवे चरन धूढ़ साचा मजन, गुरमुख साचे चरन कर निमस्कार। गुरमुख साचे साचे दीपक विच मात जगण, बेमुखां करे ख्वार। पोह ना सके कलिजुग माया अग्न, एका जोत धरे करतार। कलिजुग जीव दर दर फिरन नग्न, निहकलंक एका मारे शब्द मार। गुरमुख साचे नाउँ प्रभ रंगण, एका उपजे रंग अपार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं सतिगुर साचा, सति पुरखां पावे सार। सति पुरख सति सरूप। सति पुरख रंग अनूप। सति पुरखां सति समाए प्रभ साचा वड भूप। सति पुरखां इक्क रंग हो जाए, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत सरूपी जोत अनूप। जोत सरूपी जोत धर। मातलोक आया अवतार नर। भेद खुल्हाए प्रभ वड देवी देव सरन लगाए, एका जोत मात टिकाए, साचा दर आप खुल्हाए, चार वरन आए दर। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका सोहँ साचा शब्द चलावे, दुतर जायण तर। एका शब्द रखाया आप। सृष्ट सबाई आपे होया माई बाप। निहकलंक कलि जोत प्रगटाई गुरसिखां मारे तीनो ताप। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे आपे आप उतारे कोटन पाप। पाप उतारे कोटन कोटी। सोहँ शब्द उठावे सोटी। सृष्ट सबाई होई खोटी। आप कराए बोटी बोटी। बेमुख जीव अन्तकाल खाली हत्थ जावे, हत्थ ना आवे रोटी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे आप मिलाए जोती। आप आपणी सरन लगाए। दर दरबार बहाए। दरगाह साची माण दवाए। सचखण्ड निवासी सचखण्ड समाए। थिर घर वासी थिर घर निवास रखाए। पुरख अबिनाशी सति सरूपी विच समाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सर्ब घट वासी गुरमुख साचे साचे धाम बहाए। साचा धाम जगत न्यारा। आपे आप इक्क निरँकारा। जगे जोत अगम्म अपारा। एका जोत तीन लोक अकारा। लोक परलोक प्रभ चरन दुआरा। जोत सरूपी पवण हुलारा। पवण सरूप जीव जन्तां देवे स्वास अधारा। जोत सरूपी जोत प्रभ, लक्ख चुरासी पसर पसारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका एक एकँकारा। अन्त ना पारावारा। ओंकार किया आकार। इक्क करतार विच संसार जामा धार, भगत उधार बेमुख सुधार कर ख्वार मारे शब्द मार। उठाए खण्डा दो धार, कर्म विचार मदिरा मास करन आहार। निहकलंक कलि लए अवतार। आपे पावे सर्ब दी सार। जन भगतां जाए दुतर तार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपे पावे सर्ब दी सार। गुरमुखां पूरन आसा। प्रभ किया जोत प्रकाशा। आपे जाणे लेख लिखासा। जोत सरूपी किया वासा। तजी देह प्रभ अबिनाशा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपे लेख लिखाए, आपे वेख वखाए, आपे मेख

लगाए, मानस जन्म कराए रासा। मानस जन्म रास कर। गुरमुख साचे पास कर। साचा आत्म धरवास धर। हउमे दुखड़ा नास कर। एका मेल सुरत शब्द अकाश कर। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणा आप धराए, सोहँ जपाए रसन स्वास स्वास कर। सोहँ जाप वड प्रताप प्रभ करामात। देवणहार इक्क दातार। मंगण खड़े कोट द्वार। प्रभ साचे दा सच भण्डार। वरते वरतावे आपे विच संसार। गुरमुख विरला पावे, चल आवे चरन द्वार। चरन धूढ़ जन कोई नहावे, जिस किरपा करे गिरधार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणे रंग रंगावे, गुरमुख साचे सिख पसार। गुरमुख साचे साची सीख्या। साचा लेख प्रभ साचे धुर दरगाहों लीख्या। ना कोई मेटे मेट मिटाए प्रभ आत्म लाई साची मेख्या। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे दर घर आए दया कमाए, सरन लगाए मरन चुकाए, हरन फरन खुल्हाए, तारन तरन आप अख्वाए, लक्ख चुरासी विच गुरसिख ना आए, वड वड मुन रिख प्रभ दे तराए, सोहँ पावे साचा नाम दान भीख्या। पाई भीख्या मिल्या वर। दर घर आए आपे हरि। खोल्ह वखाए आत्म दर। आप दिखावे अमृत आत्म सर। प्रभ अबिनाशी किरपा कर। अमृत भण्डारे देवे भर। एका जोत आप जगाए, एका बूंद मुख चुआए कँवल नाभ उलटा कर। स्वांत स्वांते आत्म शांते, प्रभ आप मिलाए आपणी किरपा कर। आपे बैठा वेखे विच इकांते, जोत जगाए अपर अपार। अपर अपार जोत जगाए। कर विचार दया कमाए। नर अवतार भरम भुलेखा सर्ब मिटाए। भगत उधारे साचा लेखा आप चुकाए। विच संसार साची रेख्या आप लिखाए। आपे पावे सार, गुरमुख साचा प्रभ साचा सरन लगाए। ना आवे हार, सोहँ जाप रसन जपाए। प्रभ साचा जाए तार, जिस जन दया कमाए। साचा देवे नाम जगत विहार, प्रभ अबिनाशी सेव कमाए। एका जोत करे चमत्कार, आत्म साचा दीप जगाए। दिवस रैण रैण दिवस एका रंग करतार, आत्म देवे सर्ब मिटाए। गुरमुखां देवे शब्द अधार, साची धुन आप उपजाए। प्रभ साचे दी साची कार, आत्म सुन्न आप खुल्हाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे कर्म, प्रगट जोत सति सरूपी दरस दिखाए। गुरमुख साचे कर्म विचारया। सच्चो सच प्रभ साचा करे विहारया। प्रभ साचे सद सद बलिहारया। आवे जावे विच मात वारो वारया। कलिजुग अन्तिम अन्त निहकलंक जामा घनकपुरी विच धारया। गुरमुख साचे सन्त प्रभ सुरत शब्द आप जगा रिहा। जिस बणाई साची बणत, आपणा खेल आप खिला रिहा। आपे बैठा रहे इकन्त, आपणे भाणे विच चला रिहा। भेव ना पावे कोई जीव जन्त, कलिजुग जीव आप भुला रिहा। प्रभ माया पाई जगत बेअन्त, माया ममता विच डुला रिहा। सृष्ट सबाई आत्म जित, हउमे रोग सर्ब सता रिहा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे कलिजुग देख आत्म साचा जोत सरूपी दीपक जोत जगा रिहा। आत्म चिन्ता

आप लगाए। जीव जन्त कोई भेव ना पाए। वड वड देवी देव प्रभ आप भुलाए। करोड़ तेतीस रहे बिल्लाए। सुरपति राजा इन्द प्रभ अबिनाशी दिस ना आए। प्रभ साचे दी साची बिन्द, गुरमुख साचे प्रभ साचा आप जगाए । कलिजुग जीव बेमुख करन जो निंद, अन्तिम अन्त नर्क निवास रखाए। निहकलंक वड वड मृगिन्द आपे दे सज़ाए। आप रुढ़ाए सागर सिंध, वहन्दे वहण जीव रुढ़ाए। आप कढाए बेमुखां जिंद, जमदूत दिवस रैण प्रभ मगर लगाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे आप आपणी सरन लगाए। सरन लाग क्यों सोए भाग। कलिजुग जीव जाग आत्म बुझा आग। सोहँ शब्द सुणा साचा राग। एका तन पहनाए सोहँ ताग। आपे पकड़े प्रभ साचा तेरी वाग। आप बणाए हँस काग। जोत प्रगटाए निहकलंक गुरमुख साचे चरन लाग। आप वजाए सोहँ साचा डंक, सुण सुण साची धुन गुरसिख साचा आए भाग। इक्क कराए राउ रंक, निमाणयां निताणयां आपे धोए दाग़। कलि जोत प्रगटाए, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कलिजुग जीव उठ उठ जाग। उठ जाग वक्त विचार। मानस जन्म जीव ना हार। फल ना लग्गे मुड़ के डार। लक्ख चुरासी आत्म कर विचार। कर कर हासी दर दर ना हो ख्वार। रसना होई मदिरा मासी, आत्म चल्लया सर्ब विकार। सच समग्री दर तों नासी, आपे रलयो कागां डार। भुल्लया प्रभ पुरख अबिनाशी, जिस दिया जन्म अपार। प्रगटाए जोत निहकलंक घनकपुर वासी, कलिजुग जीव चल आयण दर दरबार। वेला अन्तकाल कलि सर्ब सृष्ट पछतासी, प्रभ साचा करे ख्वार। आप कराए आपणे चरन दासी, दर दर फिरन भिखार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कलिजुग जामा धारे निहकलंक अवतार। निहकलंक कलि जामा धरया। जोत सरूपी अवतार नरया। गुरमुख विरले कलिजुग वरया। किरपा करे जिस गिरधरया। जो जन पूरन आसा वरया। आत्म जाग सोहँ साचा रसन उचरया। आत्म पापां धोया दाग़, प्रभ अबिनाशी सरनी पड़या। सोया जीव गया जाग, प्रभ साचे सिर हत्थ जिस जन धरया। आप सुणाया साचा राग, सोहँ धन्न भाग भरया। आत्म होई जगत त्याग, एका मिल्या हरि नर नर हरि नरायण नर अवतरया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे आदि जोत सरूप प्रगट जोत तेरे आत्म दर द्वार खड़या। आत्म दर सच दरवाजा। जिथ्थे वसे आप ग़रीब निवाजा। आपणा आप आप जिस साजन साजा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, नव दर सच्चा घर, आपे खोल्हे दस्म दुआरा। दस्म दुआर आप खुल्हाए। एका जोत अकार कराए। निराहार विच समाए। निराधार दिस ना आए। कर्म विचार जीव जन्त तराए। देवे चरन प्यार, जो जन आत्म रसना रस रस रस साचा पाए। एका दिसे सभ नर नार, जो जन रसना सोहँ गाए। सोहँ शब्द साची धार, साचे दर फुहार लगाए। गुरमुख साचा पाए सार, सच तीर्थ जो नाव्हण आए।

आपे देवे प्रभ साचा तार, साचा सीर मुख चुआए। आपे करे सच्ची कार, सोहँ शब्द तीर विन्ह आप चलाए। शब्द धुन उपजाए साची धार, आत्म सुन्न आप खुल्हाए। खुल्ले सुन्न जोत जगे अपर अपार, एका जोत महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे तेरे आत्म साचे घर जगाए। आत्म घर जगे जोती। गुरमुख मैल दुरमति धोती। प्रभ साचा गुरमुख साचे माणक मोती। गुरमुख गुरमुख अन्तिम अन्त एका घर एका दर एका एक मिल्या हरि एका होए जोतम जोती। गुरमुख गुर एका जोत। गुरमुख गुर एका गोत। गुरमुख गुर ओत पोत। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत निरँजण एका एक जगाए जोत। जोत देवे आत्म धीर। एका जोत गुरमुख साचे आत्म सीर। एका जोत गुरमुख साचे आत्म साचा नीर। एका जोत देवे महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे तेरा बजर कपाट चीर। बजर कपाट आप चिराए। आर पार शब्द लगाए। साची धार गुरसिख वहाए। इक्क अकार जोत कराए। निहकलंक अवतार आप आपणे विच समाए। भरम निवार गुरसिख तराए। किरपा कर आप गिरधार, मन का भरम भउ चुकाए। मानस जन्म गुरसिख सुधार, आप आपणे रंग रंगाए। कलिजुग बेड़ा पार कर, ब्रह्म सरूप विच ब्रह्म समाए। निज घर वासी निज घर वास कर, सचखण्ड निवास गुरसिख रखाए। एका जोत धरवास धर, धीरन धीर आप अख्वाए। जोत सरूपी इक्क प्रकाश कर, आत्म अन्धेर सर्ब मिटाए। सर्ब घटा घट वास कर, निज घर वेखे ताड़ी लाए। सोहँ शब्द रसन स्वास स्वास कर, आप आपणा नाम जपाए। गुरमुख साचे तेरा मानस जन्म रास कर, निहकलंक अपणी सरन लगाए। आप आपणा दास कर, जोत सरूपी दरस दिखाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तारन तरन आप अख्वाए। जगे जोत अगम्म अपारे। किरपा करे आप गिरधारे। खुल्हाए दर जोत निरँकारे। नुहाए सर कृष्न मुरारे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे किरपा कर पार उतारे। गुर दर साचा घर। आया हरि गुरमुख साचे जायण तर। दरस कर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपे देवे वड्याई आप आपणा कर्म कर। कर्म करे आपे हरे। जो जन आए दरे। सोहँ चलावे साचे घरे। खाली भण्डार आपे भरे। साचे कारज गुर दर सरे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका जोत प्रगटाए निहकलंक नरायण नर हरे। नरायण नर जोत हरि। दया कर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, थिर घर वासी गुरमुख साचे आप आपणे दास कर। दास दास वास वास रास रास नास नास स्वास स्वास स्वास, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे आप छडाए तेरी आत्म मदिरा मास। आत्म देवे आप धीरा। आपे करे शांत सरीरा। आप पहनाए सोहँ साचा प्रभ तन चीरा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दिस ना आए कलि किसे पीर फ़कीरा। सोहँ चीरा आप पहनाया। सतिजुग वरतीरा आप चलाया। गुरमुख साचे आत्म धीरा

आप धराया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, वड वड पीरन पीरा आप अख्वाया। पीरन पीर आप अख्वाए। धीरन धीर आप हो जाए। सीरन सीर अमृत साचा सीर पिलाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे साचा शब्द तेरे तन चीर पहनाए। तन पहनाया साचा चीरा। गुरसिख उपजाया साचा हीरा। माण गंवाया पीर फ़कीरा। जोत जगाए गुरसिख तराए, वड गुणी गहीरा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप चलाए सोहँ साचा तीरा। सोहँ तीर आप चलाया। बीर बेताले सर्ब उठाया। गऊ ग्वाले जामा पाया। काहना कृष्ना विच मात दे आया। ब्रह्मा विष्न जिस दर अगे खड़े सीस झुकाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक कलि नाउँ धराया। निहकलंक कलि नाउँ धराए। जोत सरूपी जामा पाए। छड देह अपार गुरमुख साचे विच समाए। आपे करे जगत विहार, ना कोई वेखे वेख वखाए। प्रभ साचे दी साची कार, आपणे भाणे चले चलाए। वेखे विगसे कर विचार, तिस देवे जिस दया कमाए। सृष्ट सबाई दब्बी भार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपे पावे साची सार। धुर दरगाह करे पुकारा। सुणी पुकार प्रभ गिरधारा। कलिजुग जीव होए दुष्ट दुराचारा। मेरी मति करन ख्वारा। किरपा कर जोत धर, दुष्ट सँघार भगत उधार अवतार नर दिखा डर, कलिजुग जीव आपणा आप गए हर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत सरूप लए अवतारा। धरत मात तेरी पुकार। अन्तिम मात कर्म कलि विचार। पाप अन्धेरी रात प्रभ दए निवार। वेख मार झात, निहकलंक लए अवतार। तेरा सीना करे शांत, दुष्ट दुराचारा करे ख्वार गुरसिख बणाए साचे सुत्त, साची जोत जगत धर, सतिजुग साचे करे पसार। आप मिटाए ज़ात पात, सोहँ देवे नाम भण्डार। चार वरन रखाए एका नात, सतिजुग वरते सति वरतार। ना कोई दिसे ज़ात पात, एका एक करे करतार। चार वरन भैण भ्रात, सोहँ देवे शब्द हुलार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, धरत मात तेरी सुणे आप पुकार दातार। धरत मात तेरा भरवासा। आपे देवे प्रभ अबिनाशा। कलिजुग अन्तिम होया नासा। सतिजुग साचा मात प्रकाशा। निहकलंक विच किया वासा। सोहँ शब्द कराए जीव जन्ता आत्म रासा। आप जपाए स्वास स्वासा। सच सुच्च विच देह वरताए, हउमे हँगता रोग विनासा। रच रच रच आपे रच जाए, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन भगतां करे आत्म रासा। सतिजुग तेरा माण रखाया। सोहँ साचा बाण चलाया। एका आण एका माण एका ताण एका जाण एका खाण एका बाण एका दान एका गान एका नाम बली बलवान आप अख्वाया। बली बलवान आप मेहरवान। भगत भगवान गुण निधान चतुर सुजान। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान। चतुर सुजाना आप भगवाना देवे चरन ध्याना। आत्म उपजे ब्रह्म ज्ञाना। जोत जगाए कोटन भाना। सोहँ बन्न्हे आत्म गाना। आपे देवे साचा नाउँ, किरपा करे गुण निधाना। आप

सुहाए साचा थाउँ, जोत जगाए आप महाना। प्रभ अबिनाशी अगम्म अथाहो, एका एक सच टिकाना। गुरमुख साचे आप चढ़ाए पकड़ बांहों, सचखण्ड निवासी सचखण्ड निवास रखाणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणा समां आप सुहाणा। आपणा वक्त आप सुहाणा। जोत सरूपी खेल रचाणा। देखा देख जगत भुलाणा। भेखा भेख भेख कर, भेखाधारी आप अख्वाणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक कलि जोत धर, जोत सरूपी कर्म कमाणा। जोत सरूपी धारया जामा। मातलोक विच आया रामा। आपे जोत जगाई शामा। पूर कराए आपणे कामा। एका शब्द वजाए सोहँ सच दमामा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक कलि जोत प्रगटाई, निहकलंक कलि पहरया जामा। जोत सरूपी जामा धरया। अचरज खेल पारब्रह्म कलि साचा करया। ना लाए घड़ी पल, जोत सरूपी आसा वरया। कोटन कोट जीव जन्त चल आयण दर, साचा नाउँ प्रभ साचे हिरदे धरया। साचा प्रभ सदा अखल, साचे खेल आपे आप आप प्रभ करया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे आप तराए ना देखे अज्ज कल, दर दरबार अग्गे खड़या। दर दरबारी अग्गे आप, आप दिसावे साचा राह। सोहँ जपावे साचा नाउँ, आप बहावे पकड़ बांह। आपे वेखे विगसे आपे दीसे ना। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका जोत जगाए दूसर कोई ना। एका एक एक रहाए। एका एक एक समाए। एका अंक एका डंक आप वजाए। एका द्वार एका बंक सुहाए। एका अस्व अस्वार आपे आप अख्वाए। उनन्जा पवण सिर छत्र झुलार, पवण सरूपी आप हो जाए। एका जोत प्रभ उज्जयार, जोत सरूपी डगमगाए। ना कोई दीसे रंग करतार, बिन रंग रूप तीन लोक समाए। एका अंक जोत अकार, जीव जन्त रिहा जोत जगाए। एका एक एक भगवन्त, दूसर कोई नाहे। एका एक गुरमुख साचे आप उठाए। साचे सन्त साची जोत जगाए। आप बणाए साची बणत, जिस जन दया कमाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, महिंमा अगणत, गुरमुख साचे आपे आण तराए। तारनहार आप गिरधारा। आपे पावे सारा आए दुआरा। देवे दरस अगम्म अपारा। रूप अनूप प्रभ अपारा। सच सरूप निहकलंक नरायण नर अवतारा। वड वड भूप जोत सरूप आपे आप आप किया पसारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे तेरी आपे पावे सारा। सार समाले आपे आप। गुरमुख साचे प्रभ आपे पाले, जिउँ बालक माई बाप। आपे राखे चरन नाले, गुरमुखां करे वड प्रताप। आत्म बख्शे एका साचा लाले, सोहँ देवे वड करामात। नाम कुठाली आपे गाले, ना कोई पुच्छे ज़ात। गुरमुख साचे तेरी आत्म माले, सोहँ देवे प्रभ साची दात। एका रंग प्रभ रंग गुलाले, आत्म वेख मार झात। प्रभ अबिनाशी तेरे विच समाले, कलिजुग जीव क्यों होई अन्धेरी रात। कर दरस प्रभ करे स्वास सुखाले, साचा दिसावे पिण्ड प्रांत। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान,

गुरमुख साचे आपे भाले आत्म वेख मार झात। आत्म झात मार कर। गुरमुख आपणा आप इकांत कर। आपणा आप शांत कर। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साक सज्जण सैण मात पित भैण भ्रात कर। भैण भ्रात आप पछाणे, वेले अन्त ना जायण नाल। झूठी काया झूठी दुनियां, झूठा जगत ज़ंजाल। अन्तिम अन्त जीव रूठा, कोई ना सके संभाल। आप फड़ाए बेमुखां ठूठा, दर दर फिरन कंगाल। गुरमुख साचे आत्म रंग चढ़ाए अनूआ, सोहँ देवे भट्ठी गाल। चरन प्रीती निभे नाल, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सर्ब जीआं प्रितपाल। चरन प्रीती प्रीत कर। प्रभ अबिनाशी चीत धर । साचा प्रभ आप आपणा मीत कर । कलिजुग वेला अन्त गुरमुख साचे साची नीत कर । जोत प्रगटाई प्रभ भगवन्त, कर दरस आत्म शांत सीत कर। होए सहाई आदिन अन्त, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जुगो जुग साची रीत कर। जुगो जुग साची रीता। आपे देवे चरन प्रीता। गुरमुख साचे आत्म जीता। बेमुख वेला हत्थ ना आवे बीता। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, रसना गाओ सर्ब सुख पाओ, दु:ख मिटाओ भुक्ख चुकाओ, आत्म सुख सर्ब उपजाओ, दिवस रैण रैण दिवस राखो चीता। चीत रक्ख आत्म भाख अलखणा अलाख साचा साख, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, बेमुखां उडाए अन्तिम अन्त कर आपे राख। राख कर लाख कर वख कर भक्ख कर महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कलिजुग अन्तिम अन्त लक्खों जाए कक्ख कर। लक्ख कक्ख होए सक्ख कीने वक्ख, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सृष्ट सबाई एका जोत अग्न लगाए, चार कुन्ट होए दुहाई, जीव जन्त सर्ब बिल्लाई सृष्टी होए भक्ख। होए भक्ख विच भंडाल। जोत अग्न अग्न जोत कुठाली प्रभ देवे गाल। कलिजुग जीआं प्रभ शब्द सरूपी पाया जाल। एका जोत आत्म अग्न प्रभ साचा देवे बाल। कलिजुग जीव होए आत्म नग्न, सोहँ गंवाया साचा लाल। गुरमुखां मुख लगाए प्रभ साचा सगन, होए आप भगत प्रितपाल। आप लगाए आत्म साची लग्न, सोहँ साचा रसना गाए जिस जन होए दयाल। जोत सरूपी दीपक गुरमुख आत्म जगण, जिस जन लए बिरद संभाल। दिवस रैण रहे एका मग्न महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोती जोत सरूप आपणे रंग सद समाल। आपणे रंग आप समालया। प्रभ अबिनाशी वड वड लालया। गुरमुख विरले कलिजुग भालया। प्रभ एका देवे सोहँ साचा नाम सुखालया। गुरमुख साचा प्रभ साचे, साचे मार्ग ला ल्या। जोत सरूपी जोत धर, सोहँ शब्द गुरमुख साचे कलिजुग ना डर, तेरे संग रला रिहा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, भरम भुलेखा सृष्ट सबाई पा ल्या। संग रलाया साचा संगी। अथर्बण होया आपे अंगी। अन्तिम अन्त एह मंग प्रभ दर मंगी। वेले अन्त अन्तकाल सृष्ट सबाई होए भुक्खी नंगी। साची मति कलिजुग जीआं कढ्ढ बाहर आपे टंगी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप मिटाए पिछली लिख्त रिहा

लिखाए वाक भविख्त मेट मिटाए सर्ब फरंगी। आप मिटाए सर्ब फरंगी। सोहँ शब्द वहाए कंघी। बीड़ा शब्द उठाए जंगी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणा खेल वरताए वड सूरा सरबंगी। आपे होए सूरा सरबंग। आप वजाए सोहँ साचा मृदंग। चार कुन्ट पकड़ उठाए जोत सरूपी आप कराए एका जंग। कलिजुग जीव आप भन्नाए अन्तकाल जिउँ काची वंग। आपणे भाणे विच समाए आपे करे आपणे ढंग। थाउँ थांईं सर्ब उठाए, सोहँ चलाए आत्म डंग। जीव जन्त सर्ब तड़फाए आप कराए सारे नंग। चार कुंट होए दुहाई एका खून वगे गंग। कलिजुग जीव रहे बिल्लाए ना कोई देवे संग। प्रभ अबिनाशी खेल रचाए, सृष्ट सबाई कराए भंग। वड वड जोध आप उठाए, आप फरकाए साचे अंग। विच बबाणा आप चढ़ाए, अग्न मेघ चढ़ाए कंग। जीव जन्त खेत कराए, प्रभ वड किरसाणा वढ्ढ कट्ट मौत पुसाड़े देवे टंग। ना कोई राजा राणा, ना कोई दीसे साचा संग। गुरमुख साचे मेल मिलाणा प्रभ अबिनाशी लाए अंग। जोत सरूपी पहरया बाणा, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान आपे देवे साचा रंग। साचा रंग लाल गुलालड़ा। आपे देवे प्रभ साचा बालड़ा। कलिजुग टुट्टे डाल्ह, ना लग्गे फल डालड़ा। मावां छड्डण बाल, ना मिले पुत्त संभालड़ा। जोत सरूपी पाया जाल, मेल ना होवे सर्ब उखालड़ा। कलिजुग जीव दले जिउँ दो फाड़े दाल, पातंगला आपे बणे गोफालड़ा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत सरूपी जोत धर, कलिजुग साचा करे सभ थाई सुध संभालड़ा। सर्ब धाम करे वसेरा। प्रगटाए जोत ना लाए देरा। शब्द सरूपी चार कुन्ट चौगिर्द पाए घेरा। सृष्ट सबाई आप खपाए कर हेरा फेरा। कलिजुग जीव मेट मिटाए ना जाणे तेरा मेरा। गुरमुख साचे पार लँघाए, जिउँ खेवट बन्न्हे लाए बेड़ा। सोहँ देवे साची नाए महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कर कर आपणी मेहरा। करे मेहर आप मेहरबान। भगत मिले आप भगवान। सन्तन देवे दरगाह माण। आदिन अन्त कर पछाण। कलिजुग जीव अन्तिम दु:ख पाण। ना जानण साचा कन्तन धरे जोत वाली दो जहान। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका जोत जगत महान। जगे जोत जगत महाना। आया कलि प्रभ भगवाना। साचा दिया नाम निधाना। गुरमुख बन्न्हाया सोहँ हत्थ गाना। साचा नाउँ जगत धराया, ऊँच नीच किया इक्क समाना। आपणा भेव आप खुल्हाया, राउ उमराउ मेट मिटाना। आपे बणे दाई दाया, सृष्ट सबाई आप उपजाना। आपे बणे भैणां भाई, मात पित आप अख्वाना। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत सरूपी पहरया बाना। जोत सरूपी जोत जगईआ। सोहँ चलाए साची नईआ। चार वरन कराए एका भैणां भईआ। एका पूर पार लँघाए, वंञ मुहाणा नाम रखईआ। आर पार विच संसार सच विहार सच दी कार, सर्ब नर नार एका धार एका प्यार, प्रभ साचा आप रखईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सतिजुग साचा सति वरतार, आपे लेख

लिखईआ। सतिजुग वरते सति वरतारा। सच सुच्च प्रभ भरे भण्डारा। साचो साच करे विहारा। साचा देवे नाम शब्द अधारा। साचा देवे नाम सोहँ जपणा रसन प्यारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सतिजुग होए आप सहारा। सतिजुग होए आप सहार। एका देवे शब्द अधार। एका दिसे दर दरबार। वरन चार आयण चल द्वार। साचा घर प्रभ साचे दा साचा घर बाहर। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका जोत जगाए मात एका एकँकार। सतिजुग तेरी साची मति। गुरमुखां देवे शब्द यति। सोहँ देवे आत्म तत्त। रसना जप जप जीव सोहँ सूत धागा कत्त। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सतिजुग तेरी रक्खे पति। साचा सूत आप कताया। रसना चरखा आप चलाया। अमृत बरखा मेघ लगाया। साचा ताणा आप तणाया। ताणा बाणा इक्क बणाया। विच समाना आप अख्वाया। राजा राणा इक्क घर वसाया। अन्ध अन्धेर सुध रखाया। आण बाट प्रभ पर्दा पाया। डूंघे घाट विच डुबाया। खिट्टा खाट विच सवाया। मिट्ठा चाट धुन उपजाया। विच ललाट जोत जगाया। साचा हाट मात गर्भ प्रभ साचे आप खुल्हाया। कदे ना आवे घाट, भर भर भर आत्म झोली आपणा तन मन भराया। उलटा बिरख रिहा रोत, दिवस रैण ना कदे भुलाया। प्रभ अबिनाशी साचे साच राच राच वाच वाच आपे होए सहाया। विच आन बाट छड्डया देही झूठा माट, आया बाहर आई घाट, प्रभ अबिनाशी आपणा आप भुलाया। कलिजुग माया वडी घाट, ना कोई चढ़े चढ़ धकाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे किरपा कर, बांहों पकड़ पार तराया। आपे तारया काज संवारया पावे सारया। जन्म मरन दा गेड़ चुका रिहा। विछड़यां मेल मिला रिहा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत सरूपी अचरज खेल कलिजुग वरता रिहा। अचरज खेल कलि वरतार। ना कोई जाणे प्रभ दी सार। साचा प्रभ इक्क विहार। आपे आप करे वरतार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा कर्म लए विचार। साचा कर्म धीरज सन्तोख। साचा नाम आत्म मोख। सोहँ मिटावे अन्ध अंध्यार कोख। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दे दरस मिटाए सर्ब दोख। दुखियां दु:ख निवारना। प्रभ साचा शब्द उधारना। आवे जावे वारो वारना। नाम रखावे वक्त उचारना। सार पावे भगत सुधारना। दुष्ट खपाए हँकार निवारना। जुग उलटावे जगत जोत जगावणा। अन्तिम अन्त आप कराइ,े लोकमात प्रभ जामा धारना। खण्ड ब्रह्मण्ड आप उलटाए, आपणा काज आप संवारना। विच वरभण्ड आप समावे जोत सरूपी निहकलंक नरायण नर निरँकारना। अंडज जेरज उत्भुज सेतज तजाए, लक्ख चुरासी जून उपारना। कलिजुग अन्तिम अन्त सर्ब मिटाए, विरला गुरमुख प्रभ साचे पार लँघावणा। जो जन सोहँ रसना गाए प्रभ साचे दरस दिखावणा। लक्ख चुरासी गेड़ कटाए, प्रभ साचे पार लँघावणा। मात गर्भ फेर ना आए, निहकलंक दर साचे जिस जन सेव कमावणा। अमृत साचे तीर्थ नहाए,

आत्म धीर धरावणा । अमृत साचा सीर मुख चुआए आपे जवाए आपे बणे मारना । महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अन्तिम अन्त कलिजुग गुरमुख साचे तेरा काज संवारना। गुरमुख साचे सच घर जाणा। एका दीसे सच टिकाणा। ना कोई दीसे राजा राणा। साची दरगाह इक्क समाणा। राउ रंक ऊँच नीच एका जोत एका अंक लगाणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका सूत एका धागा सृष्ट सबाई प्रभ साचे आप परोणा। एका धागा आप वटाया। एका राग आप उपाया। एका जाग आप लगाया। एका नाद आप वजाया। मोहण माधव माध आप अख्वाया। कलिजुग अन्तिम अन्त आप कराया। खेल रचाए काहना जिउँ जादव अन्त मिटाना। जोत सरूपी पहरया बाणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान मात नाउँ रखाणा। मात नाउँ धरनी धर। जोत जगाई साचे हरि। साचा कर्म रिहा कर। साचा धर्म देवे धर। साचा भरम जाए हर। एका दीसे साचा घर। जगे जोत अपार अपर। आप खुल्हाया साचा दर। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मात जोत प्रगटाई अवतार नर। किरपा कर चुका डर वसा घर। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका एक वखा साचा घर। सच दरबारा एका एक। सच घर बाहरा एका एक। अवतार नर सृष्ट सबाई एका टेक। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुखां करे बुध बिबेक। चरन टेक बुध बबेके। प्रभ मिल्या एक, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सदा सदा सदा विसेख। सदा सद सदा बलिहार। सदा सदा सद जाए तार। सदा सदा लए अवतार। सदा सदा जन भगतां पावे सार। सदा सदा जोत धरे कर खेल अपार। सदा सदा सदा देवे दरस जिउँ बालक ध्रू गिरधार। सदा सदा प्रहलाद तराया, नर सिँघ रूप किया अपार। सदा सदा सद भेख मिटाए, मंगण आए बल द्वार। सदा सदा प्रभ भगत उपाए, जिउँ अमरीक पाए सार। खण्ड ब्रह्मण्ड इन्दलोक शिवलोक ब्रह्मलोक तजाए, एका आए सच दरबार। एका जोत जगाए निहकलंक जोत सरूपी जोत निरँकार। सदा सदा सद दस्सण जोग। जन भगतां देवे दरस अमोघ। जन भगत उधारे आत्म मिटावे रोग। साचा नाम जपावे आत्म चुगावे साची चोग। जन भगतां तराए जिउँ जनक जीआं जन्तां साचा नाम कट्टे रोग। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत सरूप सोहँ देवे साचा जोग। सदा सदा सद वड्याई। सदा सदा प्रभ साचे खेल रचाई। सद सदा सद सदा जन भगतां देवे आप वड्याई। प्रभ अबिनाशी किरपा निध राणी तारा मात तराई। जुगो जुग साचे प्रभ साची खेल मात वरताई। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका जोत जोत निरँजण आदि अन्त जन भगतां होए आप सहाई। सदा सदा प्रभ जामा धारे। जन भगतां पावे आपे सारे। आपे आए चल दुआरे। देवे दरस कृष्न मुरारे। झुग्गी सुत्ता पैर पसारे। लाया भाग बिदर घर महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जुगो जुग जामा विच मात दे धारे। भगतां हित प्रभ जामा धारे।

जोत सरूपी जोत प्रभ विच मात लए अवतारे। ल्या अवतार आप करतार। जामा धार कृष्न मुरार। भगत उधार सुदामा किया पार। प्रभ साचे दी साची कार। जुगो जुग विच मात लए अवतार। जोत जगाई लोकमात वज्जी वधाई। भगत जस गाई रैण सबाई। होए सहाई लए छुडाई। पति रखाई आपे आप प्रभ साचा मीत अख्वाई। जोत सरूपी जोत हरि सुत द्रोपद आण तराई। प्रभ साचे दी सच वड्याई। प्रभ साचा साची कारा। जन भगतां पावे आपे सारा। आपे आए चल दुआरा। लिखाया लेख जै दिउ अपारा। विच ललाट शब्द अपारा। खुल्ले कपाट देवे दरस आप मुरारा। इक्क दिसावे साचा घाट, बिधना बिध करे गिरधारा। देवे दरस प्रभ साचा जोत जगाए विच ललाट जोत सरूपी अगम्म अपारा। जुगो जुग प्रभ साचे दा सच विहारा। सैण बैणी आपे तार। चम्यार रविदास पाई सार। प्रभ अबिनाशी गुण विचार। जुगो जुग प्रभ साचे दी साची कार। नाम देव प्रभ साचे तारया। सदना सैण पार उतारया। गुरमुख बैणी संग रला ल्या। जोत सरूपी जोत प्रभ जुगो जुग भेख विच मात वटा ल्या। आप मिटाए जगत भेख। आप तराए गुरमुख वेख। आप मिटाए बिधना लिखी रेख। कर किरपा मस्तक फेर लगाए साची मेख। गुरमुख साचे प्रभ साचा वेख। साचा नाउँ रसना धरया। अन्तकाल पतित अजामल तरया। साचा नाउँ जिस जन वरया। विच बबाण प्रभ साचे खड़या। जुगो जुग प्रगट जोत, जन भगतां प्रभ आसा वरया। आपे तारे भगत जन। जिस जणाए तन मन। आप सुणाए शब्द कन्न। झूठा मिटावे आत्म जन। भाण्डा भरम भउ देवे भन्न। सोहँ लाए आत्म डन्न। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा देवे गुरमुख नाउँ ना लग्गे कदे संन। सच नाम वणज वपारा। साचा दीसे जगत विहारा। गुरमुख लग्गे सद प्यारा। बेमुखां लग्गे सदा रसना भारा। वेले अन्त रखाए प्रभ साचा बेमुखां सिर आरा। एका धड़ दो फाड़ कराए ना आर ना पारा। आपणी दाढ़े कलि चबाए, ना दीसे कोई किनारा। वेले अन्त ना कोई छुडाए, दोए जहानी आए हारा। बिन प्रभ साचे ना कोई होए सहाई, झूठा दिसे घर दुआरा। प्रभ साचे दी साची नाए, साचा देवे शब्द अधारा। आप बहाए साची थाए, जिथ्थे वसे आप गिरधारा। गुरमुख साचा फेर ना आए, जोती जोत होए मिलारा। सचखण्ड निवासी सचखण्ड निवास रखाए, एका होए जोत अकारा। बेमुख कोई थाउँ ना पाए, चार कुन्ट होए धुंधूकारा। वेला अन्त अन्त पछुताए, ना कोई दए सहारा। झूठे छड्डे भैण भ्राए, ना वेखे कोई संग यारां। अन्तिम अन्त एका भगवन्त होए सर्ब सहारा। सर्ब सहारा आपे होए। साचा नाम वणज वपारा जन करे कोए। साचा शब्द उधारा कोटन कोट पापां मैल गंवाए। देवे दरस निहकलंक अवतारा, सोहँ जपे जन रसना कोए। साचे प्रभ वड वड्याई दर घर आए होए। होए सहाई पतित पापीआं लए तराई। पापण पूतना जिउँ पार लँघाई। मोहण मम्मे विष

लगाई। काहना कृष्ना नाउँ धराई। प्रभ साचा बेमुख ना दिसना, माया ममता विच टिकाई। जोत सरूपी जोत हरि, आपणे भाणे सद समाई। आप पछाड़े वांग पहाड़े। विच उजाड़े सच दी बबाण आप चाढ़्हे। जोत सरूपी जोत हरि, आपणे खेल आपणे मेल आपे आप करे करावे। उपजावे साची जोत, जगावे विच बहत्तर नाड़े। साचे प्रभ खेल अपार। सति अहल्या दित्ती तार। चरन छुहाया आप गिरधार। गौतम अहल्या होई पार। जुगो जुग जन भगतां जाए तार। जन भगत आयण दर पायण दरस एका हरि। कर दरस जायण तर। जोत सरूपी जोत हरि। एक एक रहाए साचे घर। काना कृष्ना मुकट बैणा। सुंदर कुण्डल कँवल नैणां। जामा पावे जन भगतां साचा संग सैणां। बधक आप तराए, चरन कँवल तीर लगाए, मिरग समझ नैणां। जोत सरूपी जोत हरि, दर दरबार आए, पतित पापीआं साचा लहणा प्रभ दर लैणा। द्वापर गया बीत। काहन घनईआ सृष्ट सबाई गया जीत। आप रखाई साची नीहां, जन भगतां बताया एका गीत। एका गीत शब्द कन्न सुणाया, जिस जन होई आत्म सीत। सृष्ट सबाई राह दिखाया, लक्ख चुरासी राखे जीत। प्रभ अबिनाशी होए सहाया, सच मुरारी साचा मीत। जोत सरूपी जोत हरि, एका बख्शे सृष्ट सबाई चरन प्रीत। साची गाथा साची राथा। साचा साथा देवे जगत गोझ ज्ञान त्रैलोकी नाथा। एका दिया भगत ज्ञान। एका दिया भगत ध्यान। एका गया भगत अभिमान। एका भगत आत्म मिल्या आप भगवान। जोत सरूपी जोत हरि जगत चलाया। आपणा आप छुपाया। महांसार्थी आप अख्वाया। नाथ त्रैलोकी जन भगत बण रथवाही आपे आया। जोत सरूपी जोत हरि, अन्तिम अन्त बैठ इकन्त, द्वापर आण कराया। आपे बैठा सद अडोला। वड रथवाही रंग अमोला। सृष्ट सबाई बणया तोला। बेमुखां खुल्हाए आपे पोला। दुर्योध्न बणया प्रभ दर गोला। दर दरबारे मारया बोला। पंचम पांडो प्रभ चरन गोली गोला। देवे वड्याई साचा प्रभ सृष्ट सबाई आपे मौला। जोत सरूपी जोत हरि, गुरमुखां रक्खे वक्ख वक्ख, सृष्ट सबाई करे भक्ख, गुरमुख साचे विच मात उप्पर धरत जिउँ जल फुल्ल कँवला। गुरमुख फुल कँवल प्रभ रखाए। उप्पर धवल आपे आप रहाए। विच रिहा मवल, सृष्ट सबाई करे बवल, जोत सरूपी जोत हरि, काहना कृष्ना सँवल द्वापर अन्त कराए। जोत धर विस्मंत अख्वाए। वेख विचार कर जीव जन्त भुलाए। आत्म वड वड वड हँकार धर, प्रभ पकड़ उठाए। जोत सरूपी इक्क आकार कर, मति अपुठी आपे पाए। जोत सरूपी जोत हरि, आपणा रंग करतार कर, साँवल सुंदर रूप धर, सृष्ट सबाई कर दो फाड़। आप कटाए सिर धड़। आप उखाड़े सर्ब जड़्ह। सो जन उधरे पार, जो जन लग्गे लड़। द्वापर अन्तिम अन्त गया हर। सच खेल आपे रच्चया। चार कुन्ट चार जुग चार मुख चार वरन चार चारे उपजानया। चारो चार वक्त विचार। जोत निरँकार पावे

सार। विच संसार जामा धार। कर्मां कर्म सर्ब विचार। अन्तिम अन्त कलि विचार। सतिजुग साचा सति सति कर लाया। सति पुरखां प्रभ आप उपाया। सर्ब थांएँ आपे आप आपणा विच टिकाया। सति मेहरवान सति सति समाया। बावन रूप धार त्रैलोए दो कर्म कराया। मच्छ कच्छ प्रभ भेख धर, जीव जन्त तराया। मोहणी रूप आप कर, त्रीया वेस जगत रखाया। जुगो जुग भेस कर, जोत सरूपी विच मात प्रभ साचे जामा पाया। आवे जोत जगावे नाम धरावे बली बलवान आप अख्वावे। वड वड सूरबीर प्रभ नष्ट करावे। एका एक एक प्रभ आप रह जावे। एका एक एक जगत धरावे। एका एक सेक सृष्ट सबाई जोत जगावे। जुगो जुग प्रगट जोत, आपणा खेल आप रचावे। आवे जग लगावे मग। बेमुख पकड़ पछाड़े शाह रग। गुरमुख साचे जायण चरन लग । जोत सरूपी जोत धर, साचा दीप जगाया जग। सतिजुग हरया त्रेता धरया। त्रेते वरया राम अवतरया। रघुवंस रघुनाथ सगला साथ आप अखवरया। जोत सरूपी जोत हरि, जुगो जुग आवे जावे, ना कदे जम्मे ना कदे मरया। जोत निरँकारा। मात अवतारा। दसरथ दुलारा राम प्यारा। देवी देव सद खड़े रहण दुआरा। वड बली बलवाना तोड़े आप हँकारा। बेमुख जीव ना पायण सारा। जोत सरूपी जोत हरि, आया मात लए अवतारा। राम रघुबंसा, आप चलाए साचा बंसा। साची उपजाए सच दी अंसा। सोढी वेदी दोए विच सहँसा। जोत सरूपी जोत हरि एका जोत दोए बंसा। राम अवतारी जोत निरँकारी। रावण सँघारी करे ख्वारी। एका कराई आपणे नाउँ जै जै जैकारी। दुष्टां आए हारी। आए चल सच घर दर दरबारी। सच दी बाण होए सिक्दारी। साची वरते जगत कारी। आपे आप सृष्ट सबाई करे ख्वारी। सीता सुत दोए अधारी। आपणी खेल अपर अपारी। बल त्रेता गया हारी। एका राम नाम अवतारी। सती अहल्या जिस पार उतारी। दर भीलनी बण जाए भिखारी। जोत सरूपी जोत हरि, निमाणयां निताणयां आपे पावे सारी। सतिजुग गया त्रेता भया। त्रेता गया जन्म द्वापर मात विच ल्या। द्वापर गया कलिजुग कर्म कांड झूठा आंड बाहरों झूठा भाण्ड आत्म रांड विच मात दे रिहा। झूठा जग ऐड़ा आया। ऐड़ा अथर्बण वेद लिखाया। वेद अथर्बण ऐड़ा अल्ला हू नूर उपाया। अल्ला हू अकबर नाअरा लाया। अल्ला बिस्मिल्ल्हा बिस्म होए विच समाया। ऐड़ा अलाही जगत माही अहिमद मुहम्मद आप उपाया। अहिमद मुहम्मद मुहम्मद अहिमद एका रंग आप चढ़ाया। प्रभ अबिनाशी खेल कर, ऐड़ा अथर्बण वेद अल्ला अल्हाहू नूर उपाया। अल्ला अलाहू नूर उपा। कलिजुग अचरज खेल रचा। ईसा मूसा मुहंमद प्रभ साचा लए उपा। कलिजुग झूठी रचना लई रचा। झूठे मार्ग पीर फ़कीर आपे देवे प्रभ लगा। हज़रत ईसा मूसा ना कोई वेखे आपणे खेल आप रिहा करा। आरूस मारूस शाह अबनूश सर्ब सभ पवाए झूठे राह। एका शेख शाद शमस तबरेज़ इजराईल मकाईल ज़बराईल आपे

लए भुला ऐली शाह शाह सुल्ताना। आत्म देवे आप अभिमाना। पीर दस्तगीर राह भुलाना। वड वड शाहो शाह फ़कीरां प्रभ झूठे मार्ग लाना। फड़ फड़ फड़ देण सजाई, हकीरां पढ़ पढ़ संनदां आइत कुरानां। कलिजुग अन्तिम अन्त वेख झूठा भेख, ना कोई जाणे वेद पुराना। आप लिखाई उलटी रेख, झूठा जग प्रभ आप भुलाणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कलि जोत प्रगटाई वज्जी वधाई निहकलंक वड बली बलवाना। दस्म गुर आए अवतार। एका शब्द गए उचार। सृष्ट सबाई एका धार। कलिजुग जियां ना करी विचार। अन्तिम अन्त आपणा मूल गए हार। प्रभ अबिनाशी पूर्ब कर्म विचार। जोत सरूपी जोत हरि, मातलोक आया जामा धार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, नरायण नर पुरी घनक ल्या अवतार। निहकलंक कलि जामा पाया। आपे पाए जगत माया। कलिजुग जीआं दिस ना आया। झूठी काया जगत तजाया। जोत सरूपी गुरसिख समाया। दु:ख भुक्ख तों बाहर रखाया। पूरन सिँघ आप तराया। पाल सिँघ सुत वड्आया। आत्म सुख प्रभ सद वसाया। उज्जल मुख विच जगत कराया। मात कुक्ख सुफल कराया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत सरूपी जोत धर, गुरमुख साचे विच समाया। गुरमुख साचे विच समाए। एका आपणा विच टिकाए। बेमुखां प्रभ आप भुलाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सृष्ट सबाई उलटे मार्ग आप लगाए। झूठे मार्ग आप लगाए। बेमुखां ठूठे हत्थ फड़ाए। जूठे झूठे दर दुरकाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मदिरा मास विष्टा मुख रखाए। मदिरा मास जीव हलकाया। स्वास स्वास स्वास प्रभ साचा मनों भुलाया। आपणा रास सति स्वास आत्म वास सर्ब गंवाया। पापी धरवास हड मास रसना चोग चुगाया। अन्तकाल करे प्रभ साचा नास, घोगढ़ जूनी दे लिखाया। निहकलंक लिख्त लिखाए। लिखी लिख्त ना कोए मिटाए। मदिरा मासी भृष्ट कराए। साचा इष्ट गए भुलाए। आत्म होई भृष्ट मदिरा मास मुख रखाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अन्तिम अन्त कलि प्रगट जोत, बेमुखां जन्म फेर दवाए। मदिरा मास रसना खाणा। प्रभ अबिनाशी जीव भुलाणा। घोगढ़ जून प्रभ साचे पाणा। विष्टा चोंच सद रखाणा। आत्म अन्तिम सद हलकाणा। जोत सरूपी जोत हरि आपे वरते आपणा भाणा। बेमुखां कलि ख्वार कर। दर दुरकार देवे हरि। घर घर फिरन नारी नर। मुख चोंच सद सद विष्टा भर। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, लिख्त भविख्त रिहा कर। कलिजुग औध गई बीत। कलिजुग माया गई जीत। कलिजुग जीआं प्रभ साचे परखी नीत। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मात लोक प्रगटाई इक्क चलाई साची रीत। साची रीत जगत चलाए। एका प्रीत चरन रखाए। साचा मीत आप अख्वाए। मानस जन्म जीव जाए जग जीत, निहकलंक तेरी सरनाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका मार्ग सृष्ट सबाई आप लगाए। एका नाउँ जगत धरया। सोहँ साचा आसा वरया।

राउ रंक एका करया। एका अंक एका डंक प्रभ साचे फड़या। गुरमुख साचे आप उधारे जिउँ भगत जनक, आत्म रास स्वासां धरया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सतिजुग साचा प्रगट जोत निहकलंक पहली माघ विच मात दे धरया। मातलोक जन्म दवाया। सतिजुग साचा पहली माघ प्रभ साचे आप उपजाया। सोहँ साचा शब्द राग, प्रभ साचे झोली पाया। आप पकड़ी निहकलंक हत्थ बाग, सृष्ट सबाई आप चलाया। गुरमुख साचे गए जाग, बेमुखां गूढ़ी नींद सवाया। एका जोत अग्न लगाई आग, दिवस रैण चैन ना पाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पहली माघ प्रगट जोत अमृत मेघ आपे आप वरताया। सतिजुग साचे जन्म दवा के। पहली माघ मात टिका के। नाम दान सच झोली पा के। गुण निधान वड दया कमा के। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा मार्ग जाए जगत लगा के। साचा मार्ग जगत लगाया। सतिजुग साचे जन्म दवाया। भरम भुलेखा सर्ब चुकाया। कलिजुग लेखा आप दवाया। सन्त मनी सिँघ लाई मेखा साची रेखा निहकलंक पूर कराया। जोत सरूपी पहरया भेखा, ना कोई देखे देख दिखाया। सृष्ट सबाई रही भरम भुलेखा, जोत सरूपी प्रभ जामा पाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत सरूपी गुरमुख साचे विच समाया। निहकलंक आप अख्वाए। जोत सरूपी विच मात प्रभ आए। गुरमुख साचे विच समाए। जगत लेख रिहा लिखाए। वेखा वेख कोई भुल ना जाए। साचा भेख प्रभ दे बणाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एक चलाए साची नाए। साचा भेव जगत खलाउणा। आत्म सुत्या सर्ब जगाउणा। गुरमुख साचे विच समाउणा। पवण सरूपी शब्द चलाउणा। जोत सरूपी दीप जगाउणा। गुरमुख विरले प्रभ दरस दिखाउणा। बेमुखां प्रभ दर दुरकाउणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक कलि खेल रचाउणा। बेमुखां प्रभ दर दुरकाए। आपणा भेव आप छुपाए। भज्जे फिरन देण दुहाए। प्रभ अबिनाशी दिस ना आए। गुरमुख साचा रसना गाए। जोत सरूपी नज़री आए। विच अन्ध कूपी जोत धराए। बिन रंग रूपी दया कमाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे विच समाए। गुरमुख तेरा पूरन काम। सोहँ पीआ साचा जाम। आत्म लीआ साचा नाम। मिल्या पिया साचा शाम। निर्मल जिया पाया राम। साचा हिया महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपे आप पूर कराए सगले काम। वेख वेख विचारे। वेख वेख पावे सारे। वेखे वेख गुरमुख प्यारे। वेख वेख देवे जोत आप निरँकारे। वेख वेख गुरमुख साचे महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप बणाए आपणे दुलारे। गुरमुख तेरा रूप अगम्म। गुरमुख तेरा सच धर्म। गुरमुख तेरा पूर कर्म। गुरमुख तेरा एका एक जरम। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, किरपा करे आप मिटाए सर्ब भरम। भरम भुलेखे जीव डुल्ले। लाल अनमुल्लड़ा कलिजुग रुले। प्रभ अबिनाशी दर दरवाजा खुल्ले। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान,

साचा घर साचा दर साचा वर पाओ, कलिजुग जीव ना रहणा भुल्ले। भुल्लयां रुल्लयां जगत डुल्लयां, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपे मेल मिलाए, आपे शब्द चलाए, आपे बणत बणाए, आपे तोल तुलाए गुरमुख साचे कांटे, दर घर साचा आपे साचे मल्लयां। साचा तोल्लया, प्रभ साचा सद सद रसना बोल्लया। आत्म जिंदा प्रभ साचे खोल्ल्हया। भण्डार भर वसा घर साचा दर साचा दान देवे इक्क अतोल्लया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सृष्ट सबाई आप भुलाई कलि रुलाई किया खेल अमोल्लया। अमोल अमुल अतोल अतुल अडोल अडुल अभोल अभुल महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे आप आपणे कीने तुल। गुरमुख रंगे एका रंग। एका देवे साचा संग। आपे कट्टे भुक्ख नंग। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सदा सहाई अंग संग। जगत पित सदा सरनाया। भगतन हित आप रखाया। मात पित बिन बालक उपजाया। आपे जाणे गति मितक, दे मति आपे समझाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे आपणी सरन लगाया। सरन लगा जोत जगा। सोग मिटा रोग गवा। जोग रखा आत्म भोग लगा। दरस अमोघ प्रभ साचे आप दिखा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, किरपा कर आत्म चिन्त सर्ब मिटा। चिन्ता नासे जोत प्रकासे। प्रभ अबिनाशे होए वासे। जन्म रहिरासे दासन दासे। साचा शब्द एका धुन एका एक मिल्या अकासे। निहकलंक जाणे तेरे कवण गुण जोत सरूपी जगत प्रकासे। जोत सरूपी जगत उजागर। आपे आप वड वड सागर। गुरमुख गुरसिखां करे कर्म उजागर। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साची जोत जगाई गुरमुख साचे झूठी देह गागर। रैण सबाई मंगलाचार। मातलोक दरबार। सिँघासण बैठा साचा निहकलंक नरायण नर अवतार। जगत जोत जगाई, साचा किया जगत विहार। भगतन हेत जोत प्रगटाई, साचा कर्म धर्म जरम दिया सुधार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साची लिख्त लिखाई जगत अपर अपार। साचा वक्त आप विचार। किरपा करी आप गिरधार। धरी जोत विच संसार। गुरमुख साचे आयण चल द्वार। रसना गायण मोख द्वार। आत्म चिन्त मिटायण, मिटे अन्ध अंध्यार। गुरमुख साचे सद सद बिल्लायण, प्रभ अमृत बरसे बूंद स्वांती आपणी किरपा धार। प्रभ दरस दिखाए प्रगट जोत तीजे नैण, गुरमुख साचे एका रक्ख चरन प्यार। गुरमुख साचे साचा लहणा प्रभ दर लैण, सोहँ रसन उचार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत सरूपी जोत निरँजण जीव जन्तां पावे सार। सारंग धर आप भगवान। भगवान बीठला साचा मान। एका रंग जगत जोत महान। दर साचा मंग ना आवे हान। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत सरूप जोत निरँजण गुरमुख साचे सच पछाण। सच पछाता देवे दाता। सच पछाता आत्म साची जोत जगाता। सच पछाता सोहँ शब्द गुरमुख साचे प्रभ देवे साचा नाता। सच पछाता देवे वड्याई महाराज शेर सिँघ विष्नूं

भगवान, सगला साथा। साचा प्रभ सगला साथ। आपे रक्खे दे कर हाथ। लेख लिखावे साचे माथ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत प्रगटाई त्रैलोकी नाथ। नाथ त्रैलोकी जोत जगाए। सतारां भांदों दिवस सुहाए। दर दरबारी प्रभ आप तराए। सच द्वारी जन आए सीस झुकाए। वड घर बाहरी आपे आप अख्वाए। शब्द सरूपी मारे शब्द उडारी पिण्ड बुग्घे भाग लगाए। सिँघ प्रेम देवे नाम खुमारी प्रभ साचा दरस दिखाए। साची लिख्त बणया आप लिखारी, गुरमुख साचे वेखे प्रभ आपणा आप वखाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे दर दरबार अग्गे आपे आप हो जाए। साचा दिवस जगत मनाया। सतारां भादों लेख लिखाया। प्रभ अबिनाशी भेख वटाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत सरूपी जामा पाया। सतारां भाद्रों दीपक बाल। गुरमुख साचे तेरी पूरन घाल। आपे लए सार संभाल। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आत्म दीपक देवे बाल। सतारां भाद्रों सति कर जाण। साचा दर साचा घर प्रभ दर पछाण। माण ताण चुक्के काण, एका जाण विष्नूं भगवान। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, सर्ब जीआं दा जाणी जाण। आपे जाणे आपणे भाणे, गुरमुखां मेल मिलाए। भगत भगवान इक्क हो जाए। जगत निशान नाउँ रह जाए। गुण निधान जिस दया कमाए। जोत जगाए जिस महाने साध संगत मंगत प्रभ दे वधाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जेठूवाल प्रभ सिँघ प्रीतम दरस दिखाए। सिँघ प्रीतम दरस देख। प्रभ अबिनाशी नेत्र पेख। सच लिखावे तेरी रेख। पकड़ उठाए गुरसिख वेख। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मात पताल अकाश एका जोत जगाई, आपणा आप रिहा छिपाई, जोत सरूपी किया भेख। सतारां भाद्रों वक्त सुहञ्जणा। जोत जगाए प्रभ निरँजणा। दु:ख मिटाए सर्ब भय भंजना। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, चरन धूढ़ देवे गुरमुख नेत्र अंजणा। प्रसाद कराया साचे दर। भोग लगाए जाए हरि। साध संगत बैठी घर। निहकलंक देवे वर। एका जोत जगाए अपर। देख दिखावे नारी नर। एका लाट एका घाट दसावे दर। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत सरूपी जोत हरि। दर घर साचे जाए भोग लगाए, सरबजीत सदा अतीत। आत्म करे प्रभ साचा सीत। आपे वेखे परखे नीत। मानस जन्म जाए जग जीत। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपे बख्शे चरन प्रीत। चरन प्रीती साचा नाता। आपे देवे साची दाता। उत्तम करे कलिजुग ज़ाता। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन भगतां बुज्झे आपे बाता। अजीत जीत सीत मीत मीत हरि। प्रीत प्रीत रीत रीत साची कर चीत चीत एका हरि महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप खुल्हाया साचा दर। सतिगुर मनी सिँघ तेरा माणा। सतिजुग बणाए सतिगुर आप भगवाना। चरन लगाए सभ राजा राणा। एका छत्र तेरे सीस झुलाणा। निहकलंक आपणा हत्थ तेरे सिर टिकाणा। एका जोत जोती जोत जगे महाना। महाराज

शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा दर दरबार तेरा विच मात उपजाण। सतिगुर मनी सिँघ सति कर जाण। सतिगुर मनी सिँघ आपे देवे माण ताण। सतिगुर मनी सिँघ इक्क रखाए आण। सतिगुर मनी सिँघ ऊँच नीच राउ रंक इक्क कराए रंक राजान। सोहँ साचा डंक एका अंक आप उठाए शब्द बाण। सतिगुर मनी सिँघ देवे वड्याई, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत सरूप बली बलवान। सतिगुर मनी सिँघ सच घर आया। साचा घर जगत वसाया। साचा दर प्रभ खुल्हाया। साचा वर सोहँ झोली पाया। अवतार नर सिर आपणा हत्थ टिकाया। किरपा अपर अपार कर, आत्म भेव सर्ब चुकाया। एका जोत अकार कर, जोत सरूपी आत्म दीपक जोत जगाया। वड वड वड प्रताप कर, साच छत्र सीस झुलाया। आपणा आप विच आप धर, जोत सरूपी पवण समाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सतिगुर मनी सिँघ साचा तिलक ललाट आपे आप लगाया। सर्ब अरदास सुणे गिरधारे। पूरन आस कराए वारो वारे। जो जन बैठे प्रभ दुआरे। आत्म विचार प्रभ विचारे। आपे पावे सर्ब सारे। दु:ख रोग सर्ब निवारे। जो जन आए आत्म दुख्यारे। साचा देवे नाम शब्द अधारे। कर किरपा प्रभ साचा तारे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जो जन आयण चल दुआरे। आत्म सुणे सर्ब पुकारा। आप वजाए साची तारा। आप कराए सच विहारा। आप दिसाए इक्क दर दरबारा। आपे करे सर्ब विचारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जो जन मंगण आए द्वार मुरारा। आत्म मंग जीव ना मंगे। प्रभ दर आए सद ही संगे। आत्म कंगाल नाम सभ नंगे। झूठा दान दर ते मंगे। छिन विच आए छिन विच भंगे। सदा सहाई ना कोई संगे। एका दरस दान जन मंगे। प्रभ साचा आत्म साची रंगे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सदा सहाई अंगे संगे। झूठा तन दु:ख वसेरा। इक्क ना लथ्था दूजा पावे घेरा। आवे जावे ना लावे देरा। जीव क्या कोई करे हेरा फेरा। तेरा मेरा आपे कर नबेड़ा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सर्ब जीआं आपे करे नबेड़ा। झूठी मांगो जगत दात। सच दर सच घर सच वर साचा नात। एका कर दरस जाए तर, मिले वर ना आवे डर, जाए भण्डारे भर, सोहँ देवे साची दात। एका जोत जगाए सदा सदा इकांत। भैण भ्राए पत्र धीआं। दुक्खां विच रखाई नीआं। लैण भर बीज जो बिया। कलिजुग जीव भुल आगे कुछ ना किया। कलिजुग जीव प्रभ दर मल्ल, आत्म जोत जगाए दिया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका अन्त दवाए रखाए साढे तिन्न हत्थ तेरी सीआं। कर्म रोग सर्ब विजोग। जीव जन्त रहे भोग। प्रभ अबिनाशी ना कदे मरे ना होए सोग। जैसा करे तैसा भरे, आप चुगावे शब्द चोग। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख विरले आप जगाए आत्म जोत। दु:ख जाए सुख आए। कलिजुग जीव प्रभ भुलाए। लक्ख चुरासी विच्चों जिस मुख रखाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख विरले

आत्म सुख उपजाए। आत्म सुख पावे सो, सोहँ नाम ध्यावे जो। प्रभ अबिनाशी गावो सो, जिस जन दया कमावे ओह। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सच्चो सच लिखावे, आपे वरते आपे वरतावे, थाउँ थांईं बहावे सदा सदा सद निर्मोह। भैण भाई कोई ना सहाए। दु:ख दर्द ना कोई मिटाए। सारंगधर आप अख्वाए। सोहँ नाम करद तन आप लगाए। आप मिटाए काया दर्द, जो जन रसना गाए। कलि होवे सो ही मरद, जो चरनी सीस झुकाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, बेमुखां दे सजाए। उधरे पार जो आए द्वार। पावे सार जो आए द्वार। ना होए ख्वार जो आए द्वार। ना विछड़े डार जो आए द्वार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कर किरपा जाए तार। किरपा करे दीन का दाता। आपे होए सर्ब ज्ञाता। वेख वखाए बहु बिध नाता। गुरमुख विरला आप पछाता। जिस देवे चरन प्रीत साचा नाता। सोहँ नाउँ वड करामाता। दरगाह साची देवे थाउँ, निहकलंक जिस जन पछाता। आपे पार कराए पकड़ बांहों, महाराज शेर सिँघ बन्दी तोड़ आप अख्वाता। आप कराए बन्द खलासी। किरपा करे घनकपुर वासी। जोत धरे सर्ब घट वासी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पारब्रह्म पूरन परमेश्वर जोत निरँजण पुरख अबिनाशी। जीव विचार किछ कर। पूरन इछ करे हरि। मांग रच्छया ना फेर डर। सोहँ भिछ पावे निहकलंक अवतार हरि। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप दिसावे साचा घर। घर घरोगी आत्म जोगी। आत्म रस जीव साचा भोगी। दिवस रैण सद रहे विजोगी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका शब्द धुन उपजाए आत्म मिटाए चिन्त सोगी। चिन्ता सोग आप मिटाए। आत्म सोग कोई रहण ना पाए। पूरन योग गुरसिख कमाए। दोइंग ना कोई दिसाए। ओअँ इक्क आप हो जाए। सोहँ सो पुरख निरँजण इक्क हो जाए। रसना जप आत्म जीव धर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, होए आप सहाए। मन नट उलटे चट पल्ले घट आत्म तले तट्ट, सोहँ शब्द देवे कट्ट, एका रक्खी विच घट, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे साचा दरस दिखाए, प्रगट जोत झट्ट। आत्म होया जीव जंजाला। दिवस रैण रहे बेहाला। तन जोड़ रहे पाला। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपे आप होए रखवाला। तन मन काया हड्ड। दु:ख रोग प्रभ देवे कढ्ढ। आत्म अन्धेरी दिसे खड्ड। वेख विचार आपे कर नैण प्राण गए छड्ड। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा शब्द उधार कर विच्चों नर्क लए कढ्ढ। काया रोग नर्क मंझार। दुखीआ जीव आत्म अंध्यार। भुल्लया सुख सर्ब संसार। दुक्खां होई एका धार। दिवस रैण रहे झक्ख मार। ना कोई करे शब्द विचार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका मारे शब्द मार। एका रोग आत्म सोग। एका रोग चिन्त विजोग। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप मिटाए आत्म सोग। सिर पाउँ एका आग। एका टुट्टा काया ताग। झूठा दिसे नाता जग।

ना सुहाए सिर धरी पग्ग। एका लग्गी रहे आत्म अग्ग। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, किरपा कर आप लगाए आपणे पग्ग। आत्म रोग खिटा पीड़। बन्दी जाए बदी खीड़। मास खाया घिरना घीर। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दु:ख दर्द मिटाए शब्द सरूपी देवे पीड़। पीड़ पिड़ाए दुखियां दुख। आप उतारे सारी भुक्ख। हरया होए सुक्कया रुक्ख। सुफल होए फेर कुक्ख। लेख लिखाए मेट मिटाए लग्गा दुख। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान आप आपणी दया कमाए, सच उपजाए सच्चा सुख। आत्म सुख आपे देवे। साचा सुख जो जन लेवे। सोहँ नाउँ रसना सेवे। होए सहाए प्रभ अबिनाशी अलख अभेवे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, किरपा करे इस हत्थ देवे इस हत्थ लेवे। इस हत्थ देवे शब्द अधारा। उस हत्थ देवे मदिरा मास अहारा। साचा देवे शब्द अधारा। रोग दु:ख तन निवारा। पवण जोत इक्क हुलारा। आप गंवाए खुआया पारा। हड्ड हड्ड आप छुडाए दु:ख लग्गा भारा। कढ्ढ कढ्ढ प्रभ आप दिखाए सोहँ जन रसन उचारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, किरपा कर निहकलंक नरायण नर अवतारा। सोहँ साची बीन आप तड़फाए। रसूल गुलाम दीन मुहम्मद प्रभ साचा शब्द अग्न जलाए। तड़फन जिउँ जल मीन महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, भूत प्रेत देव परी मवकल दर दहलीजो पार कराए। नाम निरबाण आप लगाए। सोहँ बाण शब्द चलाए। गुणवन्त गुण निधान दया कमाए। सोहँ बाण आप चलाए। मसाण पवण घर रहण ना पाए। जम का डर नेड़ ना आए। कालका मात दे दुहाए। सोहँ खण्डा प्रभ सीस लगाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दर दरवाजिउँ बाहर कढाए। दर दुआरा जाण छड्ड। जीआं जन्तां सुखाले हड्ड। शब्द सरूपी प्रभ साचा देवे कढ्ढ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सोहँ शब्द चलाए आपे जायण छड्ड। सोहँ शब्द तेरी धुन्कारा। भूत प्रेत पशू चक्र सुण करन पुकारा। मरू देवा ना पावे सारा। काल बाल मिटावे कर ख्वारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत सरूपी शब्द अधारा। इन्द्र जाल पाई माया। किया बेहाल छत्र छाया। प्रभ होया दयाल कर्म कमाया। भगत रच्छक वछल आप कृपाल चार द्वार सर्ब घर बाहर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरा नाम ध्याया। दर आए हरि पाया। जिस साचा घर वसाया। जिस आत्म डर चुकाया। अमृत आत्म सिंच साचा दर खुल्हाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आत्म बन्न्ह वखाया। आत्म बन्न्हे धीर धराए। अमृत साचा सीर मुख चुआए। नीरो नीर नीर आप टिकाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सोहँ साची अकसीर आप बणाए। सोहँ नाम रसना पी। निर्मल कराओ आपणा जीअ। साचा बीज गुरमुख बीज। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, किरपा कर आप रखाई धीरज धीर। आपे देवे धीरन धीरा। आप छुडाए मारे कीड़ा। आत्म बद्धी कढ्ढी पीड़ा। साची बिधी सोहँ लाए तीरा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अमृत आप पिलाए बन्न्ह

वखाए वैहन्दे वहण नीरा। नैण मुँधारी नेत्र खोल्ह। ना दीसे वसे कोल। माया किया अन्ध विरोल। कलिजुग जीआ होया अनभोल। आपणा आप गंवाया मूल। प्रभ अबिनाशी गया भूल। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत सरूपी दूल्हो दूल। आत्म वेख नेत्र पेख। प्रभ भेख रंग वसेख। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप लगाए आत्म मेख। आत्म मेख आप लगाए। जिस जन प्रभ साचा दया कमाए। तीजे लोयण रहे रुशनाए। हरन फरन प्रभ आप खोल्ह वखाए। हरन फरन फरन हरन तीन भवन दी बूझ बुझाए। अवण गवण कोई दीसे नाही, अमृत मेघ बरसे सवण आत्म रहे तृप्ताए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत सरूपी देवे स्वास पवण एका राह बताए। एका राह जगत न्यारा। जोत सरूपी दिसे गिरधारा। ना कोई दीसे महल मुनारा। बिन बाती बिन तेल दीपक जोत उज्जयारा। अचरज पारब्रह्म दा खेल, कलिजुग जीव ना भुल गंवारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा दरस दान दर मंग देवे आप गिरधारा। दरस दान प्रभ दर मंगो। आत्म नाम साचा रंगो। कर बेनन्ती मूल ना संगो। आत्म ध्यान साची गंगो। सुणया नाम रोग गंवाओ अंगो। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सदा सहाई अंग संगो। अंग संग होए सहाई आत्म देवे जोत रुशनाई। लोचन तीजा दे खुल्हाई। बहण सोयण जीव भुल जाई। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पवन आहार इक्क रघुराई। सच परीख्या सच सिखाई। सच दी भीख्या देवे महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जिस जन दर दुआरे आए नेत्र पेख्या। साचा प्रभ देवे भण्डारा। अमृत देवे साची धारा। सर्ब मुख चुआए पावे सारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपे देवे नाम अधारा। दु:ख रोग आप तजाओ। मार्ग सिद्ध सच घर आत्म नाउँ, सोहँ साचा रसना गाओ। प्रभ मिलण दी साची बिध, स्वास स्वास प्रभ साचा ध्याओ। आपे देवे आत्म विध, आप बहाए थाउँ थाउँ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, किरपा करे अगम्म अथाहो। अगम्म अथाह वड बेपरवाह। आप दिखाए साच राह। फड़ फड़ चलाए बांह। भुल्लणा गुरसिख ना। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपे पति रखाए दूसर कोई ना। तन बिमारी सद ख्वारी। आवे जावे वारो वारी। दिवस रैण रहे मति मारी। आत्म चिन्ता लग्गी भारी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कर किरपा आपे करे आपणी कारी। दु:ख रोग आप मिटाए। साचा प्रभ दया कमाए। जीव जन्त इक्क रंग समाए। बणाई बणत वेख वखाए। नाम जपत मन का मणका फेर वखाए। आपे मिल्या साचा कन्त, सोग रोग दर्द दु:ख आप मिटाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आत्म साचा सुख उपजाए। धन माल सच खजीना। आपे देवे प्रभ नाम प्रबीना। आपे होए दाना बीना। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तिस उधारे जिस जन रसना चीना। रसना गावणा दु:ख मिटावणा। सुख उपजावणा महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, चरन ध्यान रखावणा।

जोत सरूपी भुल ना जावणा। साचा दान मंग ना फिर पछतावणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, होए सहाई अंग संग, आप वसाए साचा घर चाढ़्हे साचा रंग, गुरसिख भुल ना जावणा।