पुस्तकालयभाग २

४ कत्तक २००९ बिक्रमी बिशन कौर दे गृह पिण्ड जेठूवाल

राम दास तेरा साचा घर। सर अमृत दर दर घर घर आवे डर। घर घर दर दर फिरन नारी नर। पसू प्रेत होए मानस जन्म गए हर। अन्तिम अन्तकाल आ गया, आपणा किया लैण भर । प्रभ जोत सरूपी जोत प्रगटा ल्या, बेमुखां बन्द कराए आत्म दर। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एक जोत जगाई अवतार नर। अवतार नर जोत जगाए। अचरज खेल आप रचाए। गुरमुखां आप रखाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत धर बेमुखां दे सजाए। सर अमृत तेरा साचा सीर। बेमुखा करे दर ख्वार। दर दुरकावे मदिरा मास जो जन रसना करन आहार। कलिजुग जीव होए दुष्ट दुराचार। आत्म होई अन्ध अन्धेर झूठी काया सर्ब संसार। साचे घर साचे दर धीआ भैणां करन वपार। प्रगट जोत कलंकनिह करे सर्ब ख्वार। आपे धरे शब्द कटारी। आपे करे दर भिखारी। उठ उठ भज्जण वारो वारी। एका दिसे पासा हारी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, घर घर पाए हाहाकारी। हाहाकार आप कराए। दर दरबारी आप अख्वाए। सोहँ शब्द साचा धर गुरमुखां आप जगाए। आप होए असुर सँघार, सोहँ खण्डा हत्थ उठाए। आपणा किया लैण भर, प्रभ अबिनाशी गए भुलाए। दर दर घर घर आवे डर, कलिजुग जीव फिरन जिउँ सुंञे घर कांए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोती जोत सरूप दरगाह साची ना देवे थांएँ। साची दरगाह धुर दरगाह। एक बैठा बेपरवाह। दूसर कोई दीसे ना। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत प्रगटाई जोत सरूप वड दाता अगम्म अथाह। आपे होए जगत बिलोए। आपे होए जगत रसोए। आपे होए एका दूआ दूआ एका ना जाणे कोए। आपे होए गुरमुखां मैल पापां धोए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे पकड़ उठाए सोए। गुरसिख उठाया सोहँ आत्म लाई जाग। गुरसिख उठाया आत्म तृखा बुझाई आग। गुरसिख उठाया दरस दिखाया चरन लगाया सोहँ सुणाया साचा राग। गुरसिख उठाया अमृत साचा जाम प्लाया आत्म धोया झूठा दाग़। गुरसिख उठाया भरम चुकाया जन्म दवाया मात बणाया हँस काग। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जो जन चरनीं गए लाग। चरन लगाए किरपा कर। दरस दिखाए जोत धर। तरस कमाए आपे हरि। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे आपे आए तेरे दर। दर द्वार बैठा मल। धरे जोत ना लावे पल। प्रभ अबिनाशी ना वेखे अज्ज कल। प्रभ का भाणा

सदा सदा अटल। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे सदा सदा बलि बलि। सदा सदा बलिहार। प्रभ साचा सच वरतार। गुरमुख साचे जाए तार। रुढ़दा बेड़ा लावे पार। ना डुब्बे विच मञ्झधार। भुगत जुगत मुक्त जुगत आपे देवे शब्द अधार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत सरूपी पावे सर्ब सार। पावे सार करे विहारा। देवे शब्द अधारा साची धुन्कारा। खुल्ले सुन्न चल्ले सच फुहारा। गुरमुख विरले चुण देवे दरस प्रभ गिरधारा। प्रभ अबिनाशी साचे गुण, जीव जन्त ना किसे विचारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अचरज खेल पारब्रह्म करे आप करतारा। अचरज खेल किया करतार। क्या कोई करे जगत विचार। एका शब्द साची धार। सृष्ट सबाई करे दो फाड़। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अग्न जोत जोत अग्न विच देवे साड़। वड भण्डारी सतिगुर एक। वड संसारी सतिगुर एक। वड सिक्दारी सतिगुर एक। एका जोत जोत निरँकारी सतिगुर एक। एका सृष्ट उधारी सतिगुर एक। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, चार वरन रखाए सोहँ साची एका टेक। चार वरन एका टेक। चार वरन करे बुध बिबेक। कलिजुग माया आप मिटाए गुरमुखां तन ना लागे सेक। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणा बिरद समाले आपे आप एक। गुरसिख तेरी रक्खी लाज। आप संवारे तेरे काज। सोहँ देवे प्रभ आत्म साचा दाज। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे तेरा साजन साज। साजन साज गरीब निवाजा। आत्म धुन लगाए सोहँ अवाजा। गुरसिख जगाए बेमुखां खोल्हे पाजा। सोहँ शब्द चार कुन्ट जै जै जैकार कराए आपे होए वड राजन राजा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप संवारे आपणे काजा। अमृत पीआ निर्मल जिया। आत्म जोत जगाया दिया। प्रभ साचे किया साचा हिया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, किरपा कर लाज रखाए गुरसिख जिया। अमृत सर साचा कर्म कमाया। भरम चुकाया धर्म रखाया, मानस जन्म सुफल कराया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अमृत आत्म सिंच तन मन हरा कराया। अमृत बरखे किरपा धार। आपे जाए पैज संवार। दु:ख रोग सर्ब निवार। साचा शब्द दे अधार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपे जाणे आपणी सार। अमृत देवे आत्म रस। पी अमृत दु:ख जायण नस्स। चरन प्रीती उपजे रस। सोहँ शब्द प्रभ साचा जाए दस्स। रसना जप प्रभ साचा होए वस। अमृत नाम गुरसिख दर महां रस। कलिजुग अन्धेरी रात बेमुखां आत्म जिउँ चन्द मस्स। आत्म अन्धेर ना दीसे सञ्झ सवेर। शब्द सरूपी रक्खे घेर। कलिजुग जीव भुलाए कर कर हेर फेर। गुरमुख साचे आप तराए ना लाए देर। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप मुकाए मेर तेर। तेरा मेरा जीव क्या जाणे। आपणा आप ना मूल पछाणे। प्रभ अबिनाशी ना जीव जाणे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे आप चलाए आपणे भाणे। साचा भाणा वक्त विहाणा। जोत

सरूपी पहरया बाणा। ना कोई जाणे राजा राणा। साध सन्त ना किसे पछाणा। आदि अन्त एका रंग समाणा। गुरमुख साचे महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरे आत्म दर साचे घर, जोत सरूपी किया इक्क टिकाणा। आत्म दर आप खुल्हाया। साचा हरि हरिमन्दिर आया। तन मन्दिर सच वसाया। आप तुड़ाया साचा जंदर, सोहँ चाबी आप लगाया। कलिजुग जीव फिराए दर दर जिउँ बन्दर, प्रभ अबिनाशी नज़र ना आया। गुरमुख साचे बांहो पकड़ उठाए कलिजुग अन्धेरी रात कंदर, जोत सरूपी दीपक आप जगाया। प्रभ का खेल सदा छिन भंगर, आवे जावे जगत रहावे भगत तरावे आप आपणे रंग समावे महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक कलि जामा पाया। गुर गोबिन्द एका कारा। गुर गोबिन्द इक्क विहारा। गुर गोबिन्द भगत उधारा। गुर गोबिन्द महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपे आप कर वरतारा। गुर गोबिन्द एका रीत। गुर गोबिन्द साचा मीत। गुर गोबिन्द पतित पुनीत। गुर गोबिन्द कर दरस गुरसिख साचे मानस जन्म जाए जग जीत। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरसिखां परखे आपे नीत। गुरसिखां आप पछाण दा। हरि वाली दो जहान दा। देवे वड्याई होए सहाई, पति लाज रखाई, जिस साचा नाउँ वखाण दा। गुरसिखां घर वधाई, घर घर दर दर पए दुहाई, रंग गुरसिख साचा माणदा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोती जोत सरूप अनूप रंग सच्चे भगवान दा। साचा रंग जोत महाना। गुरमुखां कट्ट भुक्ख नंग सच तख्त बहाणा। आत्म चाढ़्ह मजीठी रंग, जोत सरूपी मेल मिलाणा। हउमे ममता आत्म ढाह कंध, सोहँ शब्द प्रभ आप चलाणा। रसना गाए जो जन विच बत्ती दन्द, माता सीर प्रभ आप बख्शाणा। मदिरा मास जो जन रसना लायण गन्द, लाड़ी मौत प्रभ बन्न्हाया हत्थ गाना। आपे करे कलिजुग नास, सोहँ खण्डा प्रभ आप उठाणा। गुरसिखां चरन दास कर, जोत सरूपी विच चरन बहाणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कलिजुग जीव ना भुल निधाना। कलिजुग जीव मूल ना भुल्ल, अमुल्लड़ा लाल मूल ना रुल, एका अतुल्ल अभुल्ल आप अडुल्ल महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवाना। गुरसिखां प्रभ माण दवाए। गुरसिखां प्रभ आण तराए। गुरसिखां प्रभ तृखा मिटाए। गुरसिखां प्रभ अन्तिम दिशा खुल्हाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत सरूपी जोत जगाए। गुरसिखां प्रभ आप जगाया। गुरसिखां प्रभ आप उठाया। गुरसिखां प्रभ गुर संगत बणाया। गुरसिखां प्रभ अंग अंग संग संग आप समाया। गुरसिखां आत्म नाम रंग इक्क चढ़ाया। बेमुखां प्रभ नंग कराया। मानस जन्म भंग कराया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपे दे गुरसिखां वड्आया। गुरसिखां प्रभ तारनहारा। गुरसिखां देवे शब्द अधारा। गुरसिखां करे जोत अकारा। गुरसिखां विच प्रभ सद पसारा। गुरसिखां एका एक अकारा। गुरसिखां देवे जोत सरूपी पवण शब्द हुलारा। गुरसिखां महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपे आप सद खड़ा

रहे आत्म दर दुआरा। आत्म दर सच दरवाजा। आप खुल्हावे गरीब निवाजा। गुरमुख साचे जिस तेरा साजन साजा। एका धुन उपजाए, सोहँ वजाए साचा वाजा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, विच मात आप संवारे गुरसिख काजा। गुरसिख तेरा आत्म ध्यान। पूरन ब्रह्म प्रभ करे पछाण। जीव जन्तां प्रभ जाणी जाण । साधन सन्तां इक्क रंग समाण। आदिन अन्त जोत महान। गुरसिखां मिल्या प्रभ साचा कन्ता, देवे जोत कोटन भान। आप बणाए गुरमुख तेरी बणता, चरन धूढ़ देवे साचा इशनान। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सतिगुर साचा सोहँ देवे दान। गुरसिख तेरी गति मितक जाणे। गुरमुख साचे आप पछाणे। आपणे रंग सद समाणे। जीव जन्त ना कोई जाणे। मात जोत धरे भगवाने। इक्क कराए गोत चार वरन चरन बहाणे। बेमुखां आत्म दुरमति मैल धोए, आपणे रंग सद समाणे। आप खुल्हाए सोए सोत, एका जोत जगे महाने। गुरमुख साचे महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दिवस रैण खड़ा रहे सद सरहाए। गुरसिख गुरसिख दा राखा। आपे देवे आपे लेवे आपे बणे साचा साखा। सोहँ देवे साचा नाम प्रभ साचा अलखणा अलाखा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कक्खों लक्ख लक्खों काखा। लक्ख कक्ख आप कराए सृष्ट भक्ख, गुरसिख कीने वक्ख वेले अन्त लैणे रक्ख, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपे होए साचा सक्ख। वेला अन्त आए जग। अग्न जोत जाए लग्ग। बेमुख पकड़ पछाड़े शाह रग। इक्क दिसावे जगत चलाए साचा मग। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, वड सूरा सरबग। वड सूरबीर आपे बणया। सृष्ट सबाई ताणा तणया। जीव जन्त प्रभ आपे जणया। साध सन्त मात पित आपे बणया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अन्तिम अन्त कराए साध सन्त तराए जो जन सरनाई आए आप आपणा आपे बणया। सरन आए लाए मस्तक चरन धूढ़। आप बणाए चतुर मूर्ख मुग्ध मूढ़्ह। सोहँ साचा नाम चढ़ाए आत्म रंग गूढ़। वेले अन्त होए सहाए धर्म राए कटाए आपे जूड़। बेमुख जीव सर्ब खपाए, सोहँ पीड़े वेले बूड़। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरसिखां देवे गुरमुख लेवे चरन धूढ़। चरन धूढ़ मस्तक लाए। आत्म जूड़ प्रभ कटाए। साचा नूर दे उपजाए। आत्म भरपूर आप कराए। सद सदा हाज़रा हज़ूर, जोत सरूपी दरस दिखाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे तेरे विच समाए। हाज़रा हज़ूर आपे होए। एका दीसे भेव मिटाए दोए। सृष्ट सबाई अन्तकाल पीसे, गुरमुख जगाए सोए। गुरमुख साचा विरला दीसे, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सोहँ बीज साचा बोए। सोहँ बीज आप बिजाए। गुरमुख रीझ आप कराए। तन मन सीज अमृत झिरना दे झिराए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप आपणा विच टिकाए। सोहँ बीज आप बिजा के। आप आपणा विच समा के। पवण सरूपी स्वास चला के। स्वास स्वास नाम जपा के। रास रास मानस जन्म रास

करा के। नास नास नास मदिरा मासी नास करा के। ओअँ सोहँ गुरसिखां साचा जाप जपा के। अकाश अकाश गुरसिख साचा दीप टिका के। भरवास भरवास जीव आत्म अन्धेरी रात, आपणा आप प्रभ जाए जणा के। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे तारे आप आपणी सरन लगा के। सरन लगाए मरन डरन चुकाए हरन फरन खुल्हाए। गुरमुख साचे ना दर दर फिराए। आत्म भण्डारे भरे प्रभ तृखा मिटाए। आप खुल्हाए साचा सर, कँवल नाभ उलटाए। झिरना झिरे अपार अपर, अमृत बूंद मुख चुआए। आप खुल्हाए साचा दर, जोत सरूपी विच समाए। गुरसिख वेखे आपणा घर, प्रभ साचा बैठा डेरा लाए। आपे लेवे साचा वर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जो जन रसना गाए। आत्म दर आप खुल्हाया। साचा घर आप वसाया। अवतार नर दया कमाया। कलिजुग माया हर, प्रभ भरम चुकाया। कर दरस जाए तर, जो जन सरनाई आया। लक्ख चुरासी ना आवे डर, जन्म मरन प्रभ गेड़ चुकाया। हरि के पौड़े गया चढ़, जोत सरूपी जोत समाया। निहकलंक जिस तेरा फड़या लड़, कलिजुग अन्तिम पार कराया। कलिजुग जीव जायण झड़, पत्तझड़ प्रभ कराया। झूठे वहण जायण हढ़, आपणा बेड़ा आप रुढ़ाया। अन्तिम होए भाग मड़, प्रभ अबिनाशी मनों भुलाया। आप उखाड़ी आपणी जड़्ह, विषे विकारां वक्त विहाया। गुरसिखां प्रभ अग्गे फड़या, बांहो पकड़ सचखण्ड निवास रखाया। सच गुरसिख साचा ल्या वर, ना मरे ना जाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, करे कराए जो आपणे मन भाया। सच धाम गुरसिख बहाए। थिर घर निवास रखाए। घनकपुर वासी अचरज खेल विच मात कराए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणे भाणे सद समाए। भाणा वरतावणा भरम चुकावणा। सच लिखावणा कलिजुग मिटावणा। सतिजुग लगावणा सोहँ शब्द जपावणा। चार कुन्ट जै जै जैकार करावणा। वरन चार आपणी सरन लगावणा। वरन बरन सर्ब मेट मिटावणा। एक सरन निहकलंक रखावणा। एका अंक सोहँ शब्द चलावणा। सोहँ साचा डंक महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपे आप वजावणा। सोहँ वज्जे सच नगारा। गुरमुखां उपजे धुन दिवस रैण रहे धुन्कारा। आप रखाए सिर सोहँ आर। आपे चीरे चीर चिराए, सृष्ट सबाई करे दो फाड़ा। सृष्ट सबाई आप खपाई आप विहाई मौत बणाई लाड़ी लाड़ा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख पार उतारे पाप पहाड़ां। प्रभ साचा गरीब निवाज़या। सृष्ट सबाई जिस साजन साज्जया। जोत सरूपी वड राजन राज्जया। साची जोत मात धर सचखण्ड बणाया साचा घर, जोत सरूपी प्रभ बराज्जया। गुरमुख साचे चरन लाग, प्रभ रखावे तेरी लाज्जया। आत्म धोए जूठ झूठ दाग़, सोहँ शब्द वजाए अनहद वाज्जया। आप सुणाए साचा राग, गुरमुख सोया जागया। प्रभ अबिनाशी चरनी लाग, भरम भाओ झूठा भागया। कलिजुग माया डस्सणी नाग, सतिजुग लाया प्रभ पहली माघया। आत्म

तृखा बुझाए आग, गुरसिख हँस बणाए कागया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख चले विच तेरी आज्ञा। गुरसिखां दिसे साची धारा। हिरदे वसे आप मुरारा। जगाए जोत कोट रवि सस्से, आत्म मिटे अन्ध अन्धयारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका बख्शे चरन प्यारा। साची रीत जगत चलाए। चरन प्रीती आप लिखाए। आत्म अतीत गुरसिख कराए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, चरन लाग पिछली भुल बख्शाए। साचा लेख आप लिखावणा। वेख वेख गुरसिख जगावणा। झूठा भेख सर्ब मिटावणा। साची लिख रेख मस्तक दीपक जोत जगावणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका सच दस्से, साचा मार्ग जगत चलावणा। साचा मार्ग जगत धराए। सारंगधर आप अख्वाए। नारी नर इक्क राह चलाए। आत्म कारी कर दूई दुवैत सर्ब मिटाए। जिस घर आवे डर, भैण भ्रा ना कोई सहाए। एका एक प्रभ देवे कर, भुल भुल रहे वक्त विहाए। जोत प्रगटाई अवतार नर, वेला गया हत्थ ना आए। कर दरस गुरमुख साचे जायण तर, सुक्के डाल्ह प्रभ फल लगाए। गुरमुखां देवे प्रभ साचा वर, सोहँ झोली पाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, भरम भुलेखा वेखी वेखा आत्म लेखा आप चुकाए। आत्म लेखा आपे करे। बैठा अडोल सदा नर हरे। ना जन्मे ना उह मरे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका जोत जुगो जुग विच मात दे धरे। महाराज शेर सिँघ जोत जगाई। महाराज शेर सिँघ जीव जन्त तराई। महाराज शेर सिँघ साध सन्त रिहा समाई। महाराज शेर सिँघ आदि अन्त एका रंग रहाई। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक कलि नाउँ धराई। नाउँ धराया महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान। कर्म कमाया, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान। जन्म दवाया, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान। सरन लगाया, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान। भरम चुकाया, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान। धर्म रखाया, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, आपे करे सर्ब पछाण। महाराज शेर सिँघ तेरी वड्याई। महाराज शेर सिँघ जोत रघुराई। महाराज शेर सिँघ आपणी कल कलि प्रगटाई। महाराज शेर सिँघ सच घर वज्जी वधाई। महाराज शेर सिँघ सुणे गुणे ना वेखे लुकाई। महाराज शेर सिँघ गुरमुख विरले चुणे पुणे आपणी सरन रखाई। महाराज शेर सिँघ सोहँ शब्द उपजाए धुंने, सुरत शब्द मेल मिलाई। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान आदिन अन्ता जीव जन्ता सर्ब पुकार सुणे आपणा आप रिहा छुपाई। जीव जन्तां सुणे पुकारा। आदिन अन्ता सच दातारा। साधन सन्तां सच विहारा। सोहँ देवे नाम अधारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपे भरे सर्ब भण्डारा। आप भण्डारा देवे भर। आप खुल्हावे साचा दर। साचा दर प्रभ अबिनाशी जिस वसे घर। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत सरूपी अवतार नर। नर अवतार जामा धार। पसर पसार जगत विचार। कर ख्वार चार

दिवार सच विहार ना कोई पाए सार। डुब्बदे पत्थर देवे तार। गुरसिख मन बसन्त बहार। खिड़या फुल्ल सोहँ कचनार। ना जाए रुल हत्थ फड़या करतार। बेमुख जीव गए भुल्ल, फुल्ल ना लग्गा आत्म डार। विच मात कलि गए रुल, अन्तिम अन्त सर्ब ख्वार। प्रभ अबिनाशी गए भुल्ल, दर दर घर घर रहे झक्ख मार। आत्म दीपक होया गुल्ल, आत्म होई अन्ध अंध्यार। अमृत आत्म गया डुल्ल, तड़फे जीव ना मिले अधार। प्रभ अबिनाशी चरन आए जीव जो भुल्ल, प्रभ साचा देवे तार। सदा अडुल्ल अभुल्ल आपे आप करतार। सतिजुग दर साचा गया खुल्ल, गुरमुख साचे प्रभ साचे दे भरे भण्डार। प्रभ अबिनाशी वड अमुल्ल, गुरसिख तेरी रसना करे वणज वपार। तेवड जेवड कोई ना तेरे तुल, सोहँ रसना उचार। कलिजुग जीव जायण रुल, शब्द सरूपी मारे मार। आत्म चिखा बणाई चुल्ल्ह, जोत सरूपी अग्न प्रभ देवे डार। गुरमुख साचे विच मात कँवल फुल्ल, सोहँ धागे आप परोए करतार। आपणे कंठ लगाया पाया हार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, किरपा करी अवतार नर हरी आए चरन गुरसिख द्वार। चरन दुआरा गुरसिख घर बाहरा। गुर चरन प्यारा गुरसिख उधरे पारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, भरम भुलेखा सर्ब निवारा। गुरमुख आत्म कलि विचार। सोहँ देवे प्रभ साची धार। बजर कपाटी होए पार। विच आन बाटी रसन उचार। ना आवे घाटी, साचा वणज वपार। हेटक चेटक नाटक नाटी, कर कर वेखे प्रभ खेल अपार। झूठी देही पुतला माटी, जीव झूठा करे माण हँकार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दिवस रैण सद रसना राटी मातलोक ना आए हार। मातलोक ना आए हारा। साचा दीसे गुर दरबारा। जोत सरूपी वसे गिरधारा। रंग अनूप रूप ना कोई पावे सारा। प्रभ साचा वड वड भूप, तीन लोक वडा सिक्दारा। जोती जोत सरूप, जोती जोत करे अकारा। ना दीसे रंग रूप, लक्ख चुरासी विच पसारा। जोत जगाए विच देह अन्ध कूप, जो जन करे निमस्कारा। सोहँ बत्ती लगाया साचा धूप, सच समग्री सति ख्वारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख विरला जाणे तेरा सच दुआरा। सच द्वार जिस जाणयां। प्रभ अबिनाशी जिस सच पछाणयां। सर्ब घट वासी हर रंग समाणयां। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख विरला जाणे तेरे भाणयां। साचा जाणे प्रभ का भाणा। आपणा किया आप पछाणा। राउ रंक सद इक्क समाणा। ना कोई दीसे राजा राणा। एका छत्र झुल्ले सीसे, निहकलंक बली बलवाना। सृष्ट सबाई झूठी दीसे, साची जोत जगत महाना। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप वरताए आपणा भाणा। भाणा वरते कलिजुग आण। आप चुकाए झूठी कान। आप गंवाए सर्ब माण। बेमुखां आए अन्तिम हाण। मदिरा मास जो जन खाण। आत्म होई सुंञ मसाण। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सोहँ मारे साचा बाण। सोहँ बाण साचा तीरा। बेमुख डुल्हाए कँवल नीरा। गुरसिख कढाए आत्म

पीड़ा। आत्म तृखा मिटाए, मेल मिलाए गुणी गहीरा। गुरसिख साची सिख्या आप दवाए, साचा शब्द लिखाए अखीरा। साचा देवे नाम भीख्या, आत्म देवे आपे धीरा। पाया वर धुर दरगाहों लिख्या, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, शात कराए सरीरा। गुरसिख शांत कराए सरीरा। आत्म देवे साची धीरा। अमृत मुख चुआए सीरा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सतिजुग साचे सोहँ शब्द आप पहनाए साचा चीरा। साचा चीरा शब्द दस्तार। गुरमुख तेरी पावे सार। साचा घर ना होए ख्वार। वेख हरि कर दरस अपार। मूल ना डर, सुरत शब्द दे प्रभ देवे तार। प्रभ का भाणा सिर ते जर, साचा बचन मूल ना हार। आपणा किया लैणा भर, जो जन जाए बचन हार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, काग रलाए कागां डार। कागां संग रलया काग। काम तृष्ना ना गई आग। साचा दर ना मात दिसणा, अन्तिम होए माढ़े भाग। शब्द लिखावे काहना कृष्ना, ना कोई जाणे झूठा राग। दर खड़े ब्रह्मा विष्ना, सृष्ट सबाई प्रभ हत्थ आपणे फड़ी वाग। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, चरन लाग जागण भाग, गुरमुख साचे आत्म धो आपणा दाग़। गुरसिख दाग़ आपे धोए। प्रभ गुण अवगुण ना जाणे कोए। सरगुण निरगुण रूप प्रभ आपे होए। जीव जन्त ना जाणे कोए। तीन लोक प्रभ सद वसोए। मानस जन्म ना गुरसिख खोए। अग्गे देवे जो जीव एथे बोए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एथे ओथे वाली जहान दोए। दोवे जहानां आपे वाली। गुरसिखां सद बणया पाली। जोत सरूपी करे आप रखवाली। सच सच गुरसिखां आत्म फुल्ल लगाया प्रभ साचा बणया माली। गुरमुख साचा रुल ना जाए, रुल ना जाए भुल ना जाए, अन्तकाल ना जाए दोए हत्थ खाली। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, देवे वड्याई पैज रखाई, सच घर वज्जे वधाई, मंगलाचार सचखण्ड कराई, ना मंगे कोई दलाली। सच दलाल हक्क हलाल। गुर गोपाल होए रखवाल। गुरमुख साचा आपे भाल। सोहँ देवे सच्चा धन माल। आत्म धरे साचा सोहँ लाल। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, गुरसिख बणाए आपणे बाल। सोहँ देवे शब्द सुखाला। आपे होए भगत रखवाला। ना जाणे कोई सद प्रितपाला। बेमुख सोए गुरसिखां आत्म सद उजाला। सोहँ बीज जो जन बोए, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपे आप होए रखवाला। सोहँ बीज आत्म धरे वत्त। एका एक रखावे प्रभ सोहँ साचा तत्त। आपे आप टिकावे आत्म साची मति। आपे आप जणावे, आत्म देवे धीरज यति। आप आपणे मार्ग लावे, गुरसिखां देवे साची मति। सारंगधर भगवान बीठला आप अख्वावे, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपे जाणे मित गत। साची सीख्या प्रभ लिखाए। साची भीख्या गुरसिखां पाए। दरगाहों जो लेख है लिख्या, प्रभ साचा आप मिलाए। आपे करे सर्ब परीख्या हँकार निवारी आप अख्वाए। गुरमुख विरले कलिजुग दीख्या, दिवस रैण जो रसना गाए। महाराज

शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा हुक्म आप सुणाए। साचा हुक्म होए परवान। धरे जोत आप भगवान। सर्ब जीआं प्रभ जाणी जाण। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा जोत पवण पवण जोत एका रंग समाण। हुक्म लखाए साची गाथा। आप चढ़ाए सोहँ राथा। आप तराए त्रैलोकी नाथा। शब्द लिखाए सति वरताए जगत रह जाए साची गाथा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सर्ब कला समराथा। सर्ब कला आपे समरथ। आप चलाए सतिजुग साचा रथ। सृष्ट सबाई मेट मिटाए आपे जाए मथ। वाक भविख्त रिहा लिखाई, शब्द सरूपी बेमुखां पाई नत्थ। लिख्त भविख्त ना कोई मिटाए, सृष्ट सबाई पकड़ी हत्थ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मात जोत प्रगटाई जिउँ रामा घर दश्रथ। जिउँ राम रमईआ लए अवतारा। आपणा किया मात पसारा। सच दुआरा आप दिखावे सच घर बाहरा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोती जोत सरूप किया जोत पसारा। जोत पसारा आप कराए। सच दुआरा आप दिखाए। भगत भिखारा दर बिठाए। नाम अधारा शब्द दवाए। शब्द हुलारा आप उपजाए। मुकट मुनारा सीस टिकाए। चरन प्यार गुरसिख रखाए। मदिरा मास रसना तजाए। स्वासन स्वास प्रभ रसना जपाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरसिखां पर दया कमाए। गुरमुख साचे जगत वेख। प्रभ अबिनाशी साचा भेख। चरन लगाए साचे वेख। आप मिटाए बिधना रेख। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपे आप मिटाए पीर पैगम्बर औलीए शेख़। आप मिटाए शाह सुल्ताना। आप खपाए अञ्जील कुरानां। आप धराए सोहँ नाम हरि ध्याना। आप सुणाए जीव जन्त कन्न गुण निधाना। आपणे मार्ग लाए, आत्म देवे ब्रह्म ज्ञाना। साचा शब्द जणाए, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवाना। साचा शब्द जीव विचारों। आपणा किया मूल ना हारो। एका गुर साचा द्वारो। कलिजुग बेड़ा आप करावे पारो। मानस जन्म ना आवे वार वारो। निहकलंक कर दरस जीव होए मोख द्वारो। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरसिख बण सच भिखारो। बण भिखारी आउ दर। सोहँ देवे प्रभ साचा वर। खाली भण्डारे देवे भर। आप तुड़ावे आत्म जिंदरा दर। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपे अंदर बैठे वड़। आपणे अंदर आप उपावे। साचा मन्दिर देह बणावे। काया कंदर दिस ना आवे। सदा सदा प्रभ वेस अंदर, भरम भुलेखे जीव भुलावे। घर घर भौंदे फिरन है बन्दर, दर दर रहे धक्के खाए। कोई ना तोड़े जीव तेरा आत्म जिंदर, झूठे दिसण मां पिउ भैण भ्राए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सद वसे अंदर, जोत सरूपी ताड़ी लाए। जोत सरूपी लाई ताड़ी। पक्की पकाई छड्डण हाढ़ी। कलिजुग जीआं किस्मत माढ़ी। कलिजुग हत्थ फड़ाई दाढ़ी। प्रभ अबिनाशी आप चबाए आपणी दाढ़ीं। चार कुन्ट गुरसिखां आपे आप दिसाए राती सुत्तयां विच उजाड़ी। साचा घर आप वसाए, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जिस घर वसे रसे हस्से बैठा

रहे लाए ताड़ी। वसे दर हरि का घर। साध संगत जाए तर । कलिजुग जीव आपणा किया लैण भर। मर मर जन्मे जन्मे जाए मर। सृष्ट सबाई घर घर दर दर आवे डर। भज्जे फिरन नारी नर। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, शब्द कटारी लई फड़। शब्द कटारी आपे फड़। सृष्ट सबाई जाए झड़। गुरमुखां फड़ाए आपणा लड़। आपे बैठा सच अंदर वड़। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साची जोत मात उपजा शब्द सरूपी घोड़ी चढ़। शब्द सरूपी अस्व अस्वारा। तीन लोक इक्क हुलारा। लोक परलोक गुर चरन दुआरा। इन्दलोक शिवलोक ब्रह्मलोक निहकलंक दर तेरे करन निमस्कारा। कोई ना सके डक, सृष्ट सबाई सोहँ शब्द चलाया खण्डा दो धारा। वेला वक्त ल्याए, सृष्ट सबाई आर पारा। ना दिसे भैण भाई, नारी छड्डण वड वड नारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तोड़े सर्ब हँकारा। हँकार निवारे दुष्ट सँघारे गुरसिख उधारे आपे खड़ा होए दुआरा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साची खेल कलि वरतारा। वरते खेल अपर अपारे। निहकलंक इक्क करतारे। गुर वेखे कर विचारे। प्रभ अबिनाशी साचा पेखे, सृष्ट सबाई गई हारे। आप आपणे लाए लेखे, शब्द कटारी मारे। धर्म राए सच मंगे लेखे, बैठा प्रभ दुआरे। ओथे कढ्ढे सर्ब भुलेखे, मदिरा मास जो करन आहारे। इक्क इक्क स्वास लगाए लेखे, जो जन रहे रसन उचारे। आप लगाए सोहँ साची आत्म मेखे, भगत वछल आप गिरधारे। गुरमुख विरला नेत्र पेखे, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत सरूपी ल्या अवतारे। ल्या अवतार किया पसारा। जगत अन्धयारा ना पावे सारा। भावे करतारा झूठे हावे होए ख्वारा। बन्न्हे दाअवे ना कर्म विचारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपे करे सर्ब पसारा। सर्ब पसारा आप कराए। सच दुआरा आप रखाए। जोत निरँकारा मात टिकाए। जीव जन्त हँकारा सर्ब मिटाए। सोहँ शब्द साची धुन्कारा आप उपजाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साची धारा आपणी आप बणाए। साची धारा आप बणा के। सृष्ट सबई विच टिका के। चार वरन प्रभ आप समझा के। सोहँ साचा नाद वजा के। बोध अगाध शब्द लिखा के। माधव माध भेव खुल्हा के। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, देवी देव सरन लगा के। सच ध्याना चरन गुर। ब्रह्म ज्ञाना दर्शन गुर। सच इशनाना दर्शन गुर। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मेल मिलाए लिख्या धुर। साची सेवा आप लगाया। सोहँ मेवा आप चुगाया। आत्म चिन्ता सोग मिटाया। दरस अमोघ आप दिखाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सन्त मनी सिँघ सेवा लाया। सन्त मनी सिँघ तेरी सेवा। आप लगाए अलख अभेवा। पकड़ लै आए सभ देवी देवा। आप मिटाए सर्ब दी पूजा सेवा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप छुपाए आपणा भेवा। देवीआं फिरन दर दुआरे। ना दिसे साचा घर जिस घर वसे आप निरँकारे। पुरी घनक चार चुफेरे फिरन, ना दीसे गिरधारे।

जोत सरूपी जोत हरि, करे खेल अपारे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जामा घनकपुरी विच धारे। घनकपुरी प्रभ जामा धार। सिँघ मताब ल्या अवतार। हरि गोबिन्द आया दातार। मीरी पीरी होया सिक्दार। कलिजुग करे अन्त ख्वार। सोहँ खण्डा फड़े दो धार। मेट मिटाए पीर पैगम्बर, कलिजुग अन्तिम आई हार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पुरी घनक ल्या अवतार। पीर फ़कीरां मेट मिटाणा। कोई ना दीसे राजा राणा। जोत सरूपी प्रभ पहरया बाणा। सोहँ खण्डा हत्थ उठाणा। आत्म रंडा जगत कराणा। विच वरभण्डा हाहाकार कर जगत रवाणा। जोत सरूपी वसे सचखण्डा, जै जै जैकार तीन लोक कराणा। बेमुख भज्जण दे के कंडा, सोहँ तीर आप चलाणा। घर घर बैठीआं रोवण रंडा, मिले ना सुहाग किसे हंढाणा। आप लगाए सोहँ डण्डा, चण्ड प्रचण्ड आप लगाणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, नव खण्ड आपे आप वरताए आपणा भाणा। नव खण्ड सृष्ट सबाई। घर घर पए दुहाई। अग्न जोत प्रभ इक्क लगाई। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साची लिख्त आप लिखाई । नव खण्ड नव दरवाजे । प्रभ अबिनाशी साजन साजे। अन्तकाल कलि जूठे झूठे घड़े भन्ने भन्ने घड़े प्रभ साजन साजे। आप पिड़ाए जिउँ वेलणे गन्ने, जोत प्रगटाई विच प्रभ माझे। बेमुखां प्रभ आपे डन्ने, गुरमुखां प्रभ रक्खे आपे लाजे । गुरमुख विरले आत्म मन्ने, अनहद शब्द वजाए वाजे । होए सहाई जिउँ माल चराए धन्ने, गुरसिखां प्रभ पड़दे काजे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपे बेड़ा बन्न्हे, आप रखाए आपणी लाजे। लाज रखाए लाजावन्त । गुरसिख बणाए साचे सन्त । आत्म जोत टिकाए पूरन भगवन्त। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, भेव कोई ना पाए आदिन अन्त। आदि अन्त खेल अपारा। जुगो जुग लै अवतारा। आवे जावे खेल अपारा। गुरमुख विरला पावे सारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जिस जन देवे दरस अपारा। दरस अपार जिस जन दिया। प्रभ अबिनाशी किया हिया। आप रखाए साची निया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका जोत जगाए सृष्ट सबाई आत्म दिया।