५ कत्तक २००९ बिक्रमी बिशन कौर दे गृह पिण्ड जेठूवाल
कर दरस गुर वक्त सुहाया। बेमुखां सौं के वक्त गंवाया। वेला गया हत्थ ना आया। निहकलंक कलि जोत प्रगटाया। आपणे भाणे विच समाया। गुरमुख वेखे विरला नेत्र पेखे, जिस जन दया कमाया। आपे रक्खे भरम भुलेखे, जोत सरूपी दिस ना आया। आप मुकाए साचे लेखे, गुर संगत प्रभ विच समाया। आत्म लगाए सोहँ साची मेखे, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जिस जन चरनीं सीस झुकाया। गुण विचारे गुणां गुणवन्त। भगत उधारे आप भगवन्त। सन्तन पावे सार,
प्रभ साचा कन्त। बेमुखां करे ख्वार माया पाए बेअन्त। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, भेव कोई ना जाणे जीव जन्त। कर दरस वक्त सुहञ्जणा। जोत जगाए प्रभ निरँजणा। कर दरस प्रभ साचा नाम देवे नेत्र अञ्जणा। कर दरस जोत प्रगटाई निहकलंक दर्द दु:ख भय भञ्जणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका जोत जगाई एकँकार इक्क निरँजणा। जोत निरँजण जगत वेसा। दर घर आए गुरसिख प्रवेशा। जोत सरूपी वड मृगेसा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत सरूपी धारया भेखा। जोत सरूपी भेख धार। जोत सरूपी किया अकार। आप भुलाया सर्ब संसार। गुरसिख उठाया कलिजुग फुल्ल लगाया सुक्के डार। निहकलंक कलि जामा धार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जो जन सरनाई आए, कर किरपा जाए तार। किरपा करे आप भगवाना। सोहँ देवे साचा दाना। आत्म जोत जगे महाना। देवे वड्याई साचा काहना। गुरसिखां प्रभ आप पछाना। आपे बद्धा हत्थीं गाना। साचा कन्त मिलाए निहकलंक बली बलवाना। जीव जन्त विच वड्याए वाली दो जहानां। आप बणाए गुरसिख साची बणत आपणे रंग आप रंगाना। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जुगो जुग आदि अन्त भगत भगवन्त साध सन्त जीव जन्त बण साचा कन्त आप चलाए आपणा भाणा। आपणा भाणा आपे वरते। जोत प्रगटाई उप्पर धरते। साचा खेल किया कलि करते। करे कराए कल आपणी वरते। वक्त ना जाए टल, लेख लिखाया धरनी धरते। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जाउ सद बलि बलि, जन भगत सुहाए आपणे दर ते। भगत सुहाए आपणे घर। भगत सुहाए आपणे दर। आप वसाए देवे वर। ना मरे ना मर जाए चुकाए डर। जिस जन दया कमाए, एका एक जोत देवे धर। द्वार दस्म खुल्हाए आपणा आप वखाए हरि। जोत सरूपी विच समाए निहकलंक अवतार नर। गुरसिख तेरी महिंमा आप लिखाए, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका साचा दर। तीन लोक लोक परलोक खण्ड ब्रह्मण्ड वरभण्ड सर्ब दर भिखारी आए। सृष्ट सबाई दर भिखार। साचा दिसे इक्क दरबार। जिथ्थे वसे आप करतार। कोटन कोट रवि सस्से एका जोत अकार। बेमुख जायण दर तों नस्से, गुरसिखां देवे शब्द अधार। आपे आप हिरदे वसे, साचा बख्शे चरन प्यार। प्रगट जोत राह साचा दस्से, सोहँ जीव रसन उचार। साचा प्रभ तेरे हिरदे वसे, मूर्ख मुग्ध ना पावे सार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे सदा सदा तेरे आत्म दर द्वार। आत्म दर साचा घर। वसे हरि जोत धर। एका एक अकार कर। अन्ध अंध्यार ख्वार कर। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोती जोत सरूप दीपक जोत अकार कर। दीपक जोत आप जगाए। जगे जोत होए रुशनाए। सुरत शब्द प्रभ दवाए। आप आपणा विच टिकाए। पवण सरूपी स्वास चलाए। स्वास स्वास सोहँ साचा आप जपाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कलिजुग अन्तिम अन्त बांहों पकड़ जिस
जन आपणी सरन लगाए। आपणी सरन आप लगाए। साचा कर्म आप कमाए। साचा ब्रह्म नाम दवाए। पूरन कर्म प्रभ सरनाई आए। जन्म मरन प्रभ गेड़ चुकाए। लक्ख चुरासी विच फेर ना आए। प्रभ बन्द खुलासी आप कराए। जो जन होए मदिरा मासी, प्रभ साचा दे सजाए। जोत प्रगटाए घनकपुर वासी, रंक राजान कोई रहण ना पाए। जगत भेख वेख वेख कर कर जायण हासी, आपणा आप प्रभ रिहा छुपाए। वेला अन्तिम अन्त कलि आ गया सृष्ट सबाई कराए चरन दासी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका जोत मात प्रगटाए। मात जोत अकार धरया। धरी जोत अवतार नरया। कलिजुग अन्तिम अन्त प्रभ साचे करया। गुरमुख साचे सन्त प्रभ अबिनाशी वर घर वरया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत सरूप गुरसिखां सद आसा वरया। गुरमुखां प्रभ आस पुजाए। कोई निरास ना दर तों जाए। साच वास जोत धराए। इक्क प्रकाश आपणा आप कराए। ना होए कदे विनास, साची जोत डगमगाए। भगत जनां प्रभ होया दास, सर्ब अकाल पताल मातलोक प्रभ जोत प्रगटाए। बेमुखां कराए नास, निहकलंक कलि जोत प्रगटाए। जोत सरूपी रक्खे वास, गुरसिख साचे विच समाए। मानस जन्म कराए रास, जिस जन सोहँ साचा नाम जपाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणा खेल आप वरताए। वरते खेल जगत न्यारी। आपे करे आपणी कारी। आया मात नैण मुँधारी। बाशक छड्डी सेज सिँघासण बैठ चरन पसारी। जोत सरूपी किया तेज, अग्न जोत प्रभ सृष्टी साड़ी। आपे आया आपणा आप उपाया। साचा नाम ध्याया। साचा थाउँ आप वसाया। सन्त मनी सिँघ संग उपाया। आपणे भाणे विच टिकाया। जोत सरूपी दीप जगाया। सतिजुग साचे माण दवाया। एका ताण आपणा आप रखाया। भगत वछल प्रभ गुण निधान साचा तिलक विच ललाट लगाया। सोहँ साचा हाट खुल्हाया। आपे तोला तोलणहार, आपे आप अख्वाया। गुरसिखां ना आवे घाट, आत्म झोली प्रभ दे भराया। आप कटाए आप छुडाए ना वखाए औखा घाट, धर्म राए ना दए सजाया। जन्म ना पाए विच आन बाट, निहकलंक जिस चरनीं सीस झुकाया। गुरमुख साचे दिवस रैण रैण दिवस सद रसना राट, साचा मार्ग प्रभ आप लगाया। आप खुल्हावे आप तुड़ावे बजर कपाट, सोहँ तीर आप चलाया। आत्म रस रसना रस गुरसिख चाट, मदिरा मास मन तन तजाया। काया झूठी झूठा माट, वेले अन्त प्रभ भन्न वखाया। मानस जन्म आई घाट, बेमुखां वेला गया हत्थ ना आया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरसिखां होए आपे आप सहाया। कर किरपा भगत उधारदा। कर किरपा पार उतारदा। कर किरपा जन्म संवारदा। कर किरपा भरम निवारदा। कर किरपा आपे आप गुरमुख साचे ब्रह्म विचारदा। कर किरपा, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरसिखां काज संवारदा। किरपा करे आप गिरधारा। देवे दरस अगम्म अपारा। साचा देवे शब्द अधारा।
भरम भुलेखा सर्ब निवारा। आत्म लेखा सच लिखारा। साची रेखा गुरसिखां लिखारी, प्रभ रक्खे चरन दुआरा। जगत मिटाए झूठा भेखा, निहकलंक ल्या अवतारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका एक कराए जगत सति वरतारा। सति वरताए कराए जग। आप लगाए आपणे पग। बेमुखां जलाए आत्म अग्ग। सोहँ शब्द पहनाए साचा तग। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका जगत धराए साचा मग। साचा मग जगत धराया। आत्म तृष्ना अग्न बुझाया। प्रभ काहना कृष्ना लग सरनाया। दर खड़े ब्रह्मा विष्ना सीस झुकाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप आपणा आप उपाया। आपणा आप आप उपा के। दीपक जोती जगत जगा के। सृष्ट सोती आप उठा के। चार वरन कराए एका गोती, सोहँ नाउँ जपा के। आप बणाए माणक मोती, आपणे चरन लगा के। एका जगाए साची जोती, निहकलंक दया कमा के। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मात जोत प्रगटाई। तीन लोक वज्जे वधाई। सुर नर मुन जन दर घर रहे जस गाई। बेमुखां आत्म सुंञ मसाण रखाई। बेमुखां घर सुंञ मसाणा। आप उलझाया आत्म ताणा। आप भुलाया जोत सरूपी पहरया बाणा। ना चरन लगाया राजा राणा। तख्तों लाहया महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सच लिखाए लेख लिख्त, सन्त मनी सिँघ वाक भविख्त आपे सति कराया। सृष्ट सबाई रहे वेखी वेखा। गुरमुख विरले नेत्र पेखा। जिस जन प्रभ करे बुध बिबेका। आप लगाए गुरसिख तेरे मस्तक रेखा। साचे गुरसिख आप उपजाए, मातलोक लगाई साची मेखा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप चुकाया पिछला लेखा। पिछला लेखा आप चुकाए। लहणा लहणेदर आप अख्वाए। देवणहार इक्क रघुराए। गुरसिखां किया हरि पसार, आपणी सरन लगाए। जुगो जुग प्रभ साचे दी साची कार, जन भगतां होए सहाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरा भेव कोई ना पाए। भेव ना जाणे जीव अञ्याणा। माया ममता विच भुलाणा। आपणा आप जगत रुलाणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तोड़े सर्ब अभिमाना। सर्ब सहारा आपे होया। देवणहारा अग्गे खलोया। सति करतार सद नवां नरोया। गुरसिखां कर प्यार, सोहँ बीज आत्म बोया। आपणी किरपा धार, आप जगाया गुरसिखां सोया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, नरायण नर अवतार दूसर नाही कोया। ना कोई दूसर ना कोई दोए। एका एक जोत तीन लोक बलोए। गुरसिख साचे सन्त सोहँ धागे लए परोए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान मैल पापां धोए। आत्म कर्म आप निवारया। जन्म मरन गुरसिख संवारया। भव सागर पार उतारया। काची गागर विच जोत अकारया। झूठी देही काया गागर, ना दीसे नैण मुँधारया। निर्मल कर्म गुरसिख उजागर, जिस देवे दरस निहकलंक अवतारया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जो जन चरन निमस्कारया। निमस्कार सदा गुर देवा। मिल्या प्रभ अलख अभेवा। सोहँ देवे रसना
साचा मेवा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत सरूप वड देवी देवा। सोहँ गावणा भरम चुकावणा। जन्म सुहावणा कर्म कमावणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप आपणे विच्चों पावणा। सोहँ गाओ सुख उपजाओ। भरम चुकाओ चिन्त मिटाओ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, महिंमा अगणत आप आपणी बणत बणाओ। सोहँ जपणा कोट उतारे पपणा। कलिजुग माया विच ना तपणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरसिख बणाए आपे आपणा। सोहँ पाया रिदे वसाया, रसना गाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दर घर साचा आप दिखाया। दर घर दीख्या। मंगी साची भीख्या। सोहँ देवे नाउँ, धुर दरगाहों लीख्या। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरसिखां देवे साची सीख्या। साची सीख्या गुरसिख जाण। आपणा आप जीव पछाण। कलिजुग ना भुल बण अञ्याण। ना जाए रुल बण निधान। प्रभ बणाए कँवल फुल्ल जो जन रसना गाण। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साची दरगाह देवे माण। साची दरगाह सच दरबारा। वसे एका इक्क करतारा। एका करे जोत अकारा। जोत सरूप इक्क चमत्कारा। एका इक्क एक अनेक वरते विच संसारा। तीन लोक दिसे एका रंग थिर घर प्रभ सच पसारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत सरूप धरे जोत निरँकारा। निरँकारी जोत अकारी। मात पसारी भगत उधारी दुष्ट सँघारी । महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सृष्ट सबाई करे ख्वारी। सृष्ट सबाई करे ख्वार। जो दब्बी पापां भार। उलटी नभी, अमृत डुल्लया साची धार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अचरज खेल किया करतार। धरत मात अन्धेरी रात। कलिजुग टुट्टा नात। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप उपजाए आप बणाए सुक्के हरे कराए कलिजुग टुट्टे पात। धरत मात, इक्क नात, इक्क ज़ात, इक्क सात, इक्क तात, इक्क दात, सोहँ देवे महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, चार वरन बणाए भैण भ्रात। चार वरन कराए एका। चार वरन रखाए एका टेका। चार वरन सोहँ कन्न सुणाए करे बुध बिबेका। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, धरत मात आपे होए मां पिउ बेटा। सृष्ट सबाई एका मात। सृष्ट सबाई गोद उठाई, कलिजुग जीव वेख मार झात। प्रभ अबिनाशी दया कमाई, लक्ख चुरासी दित्ती दात। आपे जाणे आप पछाणे, आपे सुणे भुल कोई ना जाए, आपे पुच्छे सर्ब बात। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप मिटाए ज़ात पात। गुरसिखां सुण पुकारा। आपे करे सर्ब विचारा। पावे सार जाओ बलिहारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, किया खेल अपारा। सुणे पुकार आपे दीना। प्रभ अबिनाशी वड प्रबीना। गुरसिख तड़फे बिन जिउँ जल मीना। प्रगट जोत देवे दरस, शांत कराए गुरसिख सीना। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जिस जन रसना चीना। रसना उचारया जन्म संवारया मिल्या गिरधारया। निहकलंक अवतारया रूप अपारया। रंग करतारया विरले कलि विचारया।
जिस सिर रक्खे हत्थ कृष्न मुरारया। आत्म दीपक उज्जयारया। जगे जोत अगम्म अपारया। बैठा अडोल आप निरंकारया। पड़दे देवे खोल्ह, जो जन दर आए हंकारया। एका सोहँ शब्द वजाए ढोल, सुणे सर्ब संसारया। आप खुल्हावे बेमुखां पोल, लिखाए लेख प्रभ आप लिखारया। गुरसिखां सदा वसे कोल, जोत सरूपी विच समा ल्या। आप जगाए जगत जोती, आप मिटाए आपे करे खेल अपारया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कलिजुग खपाए सतिजुग मात धराए, कलिजुग खपा ल्या। सतिजुग मात धराया, कलिजुग खपाया। सतिजुग धराया, चार वरन इक्क कराया। एका सरन निहकलंक रखाया। वरन बरन सर्ब मिटाया। तारन तरन आप अख्वाया। करता करन इक्क रघुराया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, भाण्डा भरम सृष्ट सबाई आपे आप भन्नाया। सृष्ट सबाई होई अन्ध। माया आत्म होई कंध। मदिरा मास लगाया बत्ती दन्द। प्रभ अबिनाशी ना रसना गाया, आप गंवाया परमानंद। अन्तिम अन्त कलि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दर दरवाजे कीने बन्द। ना खुल्ले दर बन्द किवाड़। कलिजुग जीव होए भाग माढ़। मौत घोड़ी प्रभ देवे चाढ़्ह। अग्न जोत विच देवे साड़। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एक जोत अग्न लगाई विच बहत्तर नाड़। बहत्तर नाड़ अग्न लगाई। वेखे विचारे सुणे लोकाई। आपे बैठा होए बाहरे, हाहाकार जगत कराई। करे खेल अपर अपारे, चार कुन्ट पै जाए दुहाई। भज्जण जायण नारी नारे, भैणां छड्डण भाई। प्रभ अबिनाशी खेल कराए आपणी वारे, सुत ना जाणे माता तांई। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका अग्न दे लगाई। जीव जन्त होए बावला। खेल रचाई गुर गोपाला। शब्द बणाए जगत दलाला। गुरमुख विरले कलिजुग भाला। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप लिखाए जो वरताए हाला। सो वरते जो रिहा लिखाई। उप्पर धरते कहर हो जाई। घर दरे जीव तड़फाई। दर ते आए गुरसिख धाए होए सहाई। लए बचाए आपणी सरन लगाए, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन्म मरन गेड़ कटाई। आया वक्त जगत अख़ीर। सृष्ट सबाई होए वहीर। इक्क चलाया शब्द तीर। जोत खिचाए अठसठ नीर। गंगा गोदावरी ना देवे धीर। कलिजुग लथ्थे अन्तिम चीर। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, बेमुखां जाए पीड़। अट्ठ सट्ठ तीर्थ माण गंवाया। तट्ट तीर्थ कोई रहण ना पाया। साचा सीर गुर अमृत प्याया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सृष्ट सबाई खेल रचाया। आप मिटाए कलिजुग धामा। जोत जगाए खेल रचाए रमईआ रामा। नाम धराए घनईआ शामा। आपणा आप प्रगटाए, निहकलंक कलि पहरया जामा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणी खेल रचाए वरताए, सोहँ शब्द वजाए सच दमामा। जगे जोत जगत निराली। सृष्ट सबाई होए बेहाली। बेमुखां आए रात अन्धेरी काली। शब्द पवण इक्क संग चलाए कलिजुग जीव फुल्ल तोड़े डाल्ही। महाराज शेर सिँघ विष्नूं
भगवान, आपणी खेल रचाए दो जहानां वाली। आपणी रचना आप रचाई। आपे वेखे वेख वखाई। झूठी रेखे आप मिटाई। साची भेखे विच समाई। गुरसिख लेखे गुर दर आई। वेखा वेख ना सीस झुकाई। साचा लेखा आप लिखाई। लिख्या लेख ना कोई मिटाई। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सन्त मनी सिँघ देवे वड्याई, मस्तूआणे साची मेख आप लगाई। मस्तूआणे मेख लगा के। शब्द उचारे रसना गा के। जगत सुणाए निहकलंक ओट रखा के। ऊँची कूक पुकारे, रोए घगया के। राजे राणे आओ दर, निहकलंक कलि आया जामा पा के। टुट्टी गंढ्ढणहार टुट्टी गंढ्ढे आपणी दया कमा के। एका जोत जगी करतारे, राउ रंक इक्क जाए करा के। सृष्ट सबाई करे पनिहारे, सोहँ शब्द जपा के। अमृत आत्म झिरना आप झिरा के। झिरना झिरे अपर अपारे, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा जाम पिला के। सन्त मनी सिँघ सतिगुर जाणयां। प्रभ अबिनाशी जगत पछाणयां। देवे वड्याई प्रभ विच सुघड़ स्याणयां। चरन लगाए पकड़ पकड़ वड वड महांराणयां। आपणी दया कमाए, देवे जोत बिरधां बाल अञ्याणयां। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप चलाए आपणे भाणयां। एका रंग सर्ब समाए। साचा संग आप निभाए। अमृत चुआए प्रभ साचा मुख, तन मन हरा कराए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आत्म सुख उपजाए। आप उपजाए साचा सुख। चिन्ता सोग मिटाए आत्म गंवाए तृष्ना भुक्ख। हउमे रोग जलाए, सोहँ बीज बिजाए आत्म चन्दन रुक्ख। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जो जन रसना गाए, वास ना पाए मात कुक्ख। अमृत मुख आप चुआया। साचे तीर्थ गुरसिख नव्हाया। साचा सीरथ आप प्लाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आत्म नीरथ आप वहाया। अमृत साचा मुख चुआए। आत्म भरम भउ गंवाए। जगत रोग सर्ब मिटाए। साचा नाउँ विच वसाए। साची दरगाह देवे थाउँ, धर्म राए ना दए सजाए। प्रभ अबिनाशी अगम्म अथाहो भेव कोई ना पाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, वेले अन्त होए सहाए। अमृत प्याया सुख उपजाया दु:ख मिटाया, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणा कर्म आप कमाया। अमृत लाए रसना रस। सर्ब घटां प्रभ जाए वस। आप उपजाए आत्म रस। प्रभ अबिनाशी होए वस। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा दर गुर संगत आए नस। प्रभ अमृत मुख चुआया। आपे बणे दाई दाया। मात गर्भ होए सहाया। उलटा बिरख आप लगाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणे भाणे विच समाया। अमृत देवे साचा नीर। आप गंवाए हउमे पीड़। भगत उधारे देवे धीर। कलिजुग माया देवे चीर। जिस जन मिल्या साचा सीर। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपे देवे आत्म धीर। घिरना घेर प्रभ देवे कढ्ढ। आप कराए सुखाले हड्ड। काया होई अन्धेरी खड्ड। आपणा बिया लैणा वढ्ढ। प्रभ दर मंगे दोवें हत्थ अड्ड। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, किरपा कर दु:ख
हर अवतार नर सुख कर आप कराए सुखाले हड्ड। आत्म दु:ख मिटे सोग। ना रहे चिन्त ना रहे रोग। सोहँ दिया साचा योग। देवे दरस प्रभ अमोघ। साचा रस आत्म भोग। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप मिटाए खिटा रोग। जीव दुखीआ होए लाचार। झूठे दिसे जगत विहार। ना दिसे आत्म कोई सहार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप उधारे किरपा धार। आत्म दु:ख आप निवारया। आप कढ्ढाए खादा पारया। हड्ड हड्ड विच फिरया आरया। सोहँ कीनी साची कारया। अमृत मुख चुआया जिउँ बालक माता सीर बत्ती धारया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपे पावे साची सारया। आपे पावे सार। दुखियां दु:ख देवे निवार। भुक्खयां देवे शब्द अधार। सच शब्द जीव रसन उचार। आपणा बेड़ा कर लै पार। हेरा फेरा छड्ड, साचा कर वणज वपार। प्रभ दरस दिखाए ना लाए देर, ना दिसे पासा हार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, लए कर्म विचार। सन्तां अंग संग सद होए। आपे कट्टे भुक्ख नंग, आप आपणा सिर हत्थ टिकाए। वड दाता सूरा सरबंग, देवणहार इक्क अख्वाए। आत्म चाढ़्हे मजीठी रंग, उत्तर ना जाए। बेमुखां तोड़े जिउँ काची वंग, ना कोई जुड़ाए। गुरसिख साचे साचे दर ना संग, बाहों पकड़ प्रभ साचा पार कराए। पार कराए गुरसिख बेड़ा। आप कटाए चुरासी गेड़ा। बिन प्रभ साचे कलिजुग पार लँघाए केहड़ा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप बन्न्हाए गुरसिख बेड़ा। गुरसिख बेड़ा आप बन्न्ह। आप उठाए आपणे कंध। आप उचारे आपणी रसन, आप उतारे आत्म जन। झूठे भाण्डे प्रभ देवे भन्न। सोहँ शब्द गुरसिख सुणावे कन्न। देवे शब्द सच्चा माल धन ना लग्गे संन्ह। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कलिजुग गुरसिखां बेड़ा ल्या आपे बन्न्ह। बेड़ा बन्न्ह बन्दी तोड़। आपे लए टुट्टी जोड़। गुरसिख साचे प्रभ साचे दी साची लोड़। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सच प्रीती चरनीं जोड़। चरन प्रीती बख्शे दात। जगत रखाए साचा नात। सोहँ देवे वड करामात। गुरसिख पढ़ाए इक्क जमात। आप वड्याए विच मात। आपणी जोत जगाए, आत्म मिटाए अन्धेरी रात। एका गोत बणाए महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, इक्क कराए ज़ात पात। ज़ात पात इक्क कर। साचा नात आप कर। पुच्छे वात इक्क कर। एका पित एका मात इक्क घर। एका सोहँ साची दात सृष्ट सबाई विच धर। गुरसिखां देवे शब्द दात, आत्म पतित पुनीत कर। गुरसिख, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणा साजन मीत कर। सज्जण सुहेला तेरा मीता। प्रभ अबिनाशी राखो चीता। आप चलावे आपणी रीता। एका वड्याई सोहँ शब्द अठारां ध्याए गीता। होए आप सहाई, सृष्ट सबाई आपे जीता। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, रसना जप जीव तेरी आत्म सद अतीता। आत्म अतीत मिले जग जीत। परखे नीत गुरसिख तेरी काया कीनी सीत। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, चरन लाग मानस जन्म
जाए जग जीत। मानस जन्म गुरसिख जीत्या। प्रभ साचे संग साची हित्या। अमृत आत्म प्रभ साचे सीत्या। आपे सखा सहाई सच्चा मीत्या। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरसिख कर दरस वेला हत्थ ना आवे बीत्या। हत्थ ना आए वेला। प्रभ आया सज्जण सुहेला। जुगां जुगां दे विछड़े आप कलि कराया मेला। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अचरज खेल पारब्रह्म कलि खेला। पारब्रह्म प्रभ अचरज खेल, आप कराए विछड़यां मेल। आत्म जोत जगाए बिन बाती बिन तेल। आपणा आप विच टिकाए, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप कराए आपणा मेल। मेल मिलावा आपे दस। आपे हिरदे जाए वस। काम क्रोध मोह आपे जायण नस्स। गुरसिखां आत्म होए वस। एका जोत करे प्रकाश, कोटन कोट रवि ससि। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा दर साचा घर गुर संगत आए नस्स। उठ जीव जाग वक्त विहाया। उठ जीव जाग, क्यों जगत पाई माया। उठ जीव जाग, आपणा मूल क्यों गंवाया। उठ जीव जाग, आत्म धो दाग़ निहकलंक कलि जामा पाया। उठ जीव जाग, प्रभ साचा दया कमाया। उठ जीव जाग, क्यों माढ़े भाग, कलिजुग गूढ़ी नींद सवाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अन्तकाल थिर घर दे पुचाया। उठ जीव जाग, वक्त अख़ीर। उठ जीव जाग, क्यों तुटा धीर। उठ जीव जाग, सिर लथ्था चीर। उठ जीव जाग, निहकलंक कलि जामा पाया वड पीरन पीर। उठ जीव जाग, प्रभ साचा कट्टे भीड़। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, बेमुखां वेले अन्त देवे पीड़। उठ जीव जाग, प्रभ दर आ। उठ जीव जाग प्रभ अबिनाशी साचा पा। उठ जीव जाग, आत्म घर वसा। उठ जीव जाग, जोत सरूपी हरि बैठा जोत जगा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, वड दाता बेपरवाह। वड दाता गुणी गहीरा। बेमुखां करे वहीरा। गुरसिखां कट्टे भीड़ा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सोहँ उठाए बीड़ा। सोहँ बीड़ा आप उठाया। आप आपणे संग पठाया। उलटी लट्ठ जगत गिढ़ाया। आपे चाढ़्हे सोहँ साचे भट्ठ, अग्न ममता जोत लगाया। गुरसिख रक्खे आत्म हठ, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत सरूपी दरस दिखाया। जोत सरूपी देवे दरस। गुरसिखां करे आपे तरस। अमृत साचा मेघ प्रभ देवे बरस। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, प्रगट जोत दरस दिखाए, आप मिटाए गुरसिख हरस। गुरसिख हरस आप मिटाई। कर तरस दया कमाई। देवे वड्याई सुणे लोकाई। साध संगत इक्क रंग रंगाई। रंगत नाम आप चढ़ाई। अंगद अंगीकार आप अख्वाई। गुरसिख दर ते आए मंगत, साची भिच्छया प्रभ झोली पाई। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप उपाए साची संगत, जोत सरूपी सद विच समाई। गुर संगत प्रभ सद समाया। संगत गुर गुर संगत आप अख्वाया। गुर संगत संग आप रलाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप आपणा विच धराया। गुर संगत कलि कीनी वक्ख।
वेले अन्त प्रभ लए रक्ख। बेमुख जीव कराए लक्ख कक्ख। सृष्ट सबाई होए भक्ख। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणी कल वरताए, ना कोई सके रक्ख। वरते कल जगत अन्धेरा। न जाए टल एका आए वेला। सृष्ट सबाई जाए हल, निहकलंक कलि पाया फेरा। आप कराए जल थल, थल जल कराए ना लाए देरा। जोत प्रगटाए ना लाए घड़ी पल, गुरसिख साचे विच वसेरा । महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सद जाओ बलि, आपे तारे कर के मेहरा। आपे तारे वड मेहरवान। आप उधारे इक्क भगवान। पावे सारे देवे जीआ दान। शब्द उधारे, महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा गुण गुणी निधान। गुण निधान आप भगवन्ता। चतुर सुजान साचे सन्ता। बली बलवान आप अखवन्ता। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणा वक्त आप सुहंता। वक्त सुहावणा कर्म कमावणा। जोत प्रगटावणा भेख वटावणा। शब्द सुणावणा राउ रंक निवावणा। सर्ब शंक मिटावणा। इक्क अटंक आप रहावणा। द्वार बंक आप सुहावणा। सोहँ डंक जगत वजावणा। राउ रंक उठावणा। एका अंक आप अख्वावणा। गुरसिख उधारे जिउँ भगत जनक, बल उधारे जिउँ धार रूप बावना। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, विच मात फेर अख्वावणा। निहकलंक कलि वरता के। आपणे भाणे सर्ब चला के। राजे तख्तों लाह के। अञ्याणे निमाणे सरन लगा के। भाग निमाणे गले लगा के। वड वड महांराणे ख़ाक रुला के। सृष्ट सबाई आपणे भाणे आप चला के। साची जोत धरे भगवाने, सोहँ नाउँ जपा के। गुरसिख विरला रंग साचा माणे, प्रभ चरनीं सीस निवा के। बेमुख भुन्नाए जिउँ भठयाले दाणे, अग्न जोत प्रभ आप लगा के। आप भुलाए वड वड सुघड़ स्याणे, प्रभ कलिजुग माया पा के। गुरसिख साचे बाल अञ्याणे, प्रभ रक्खे आपणी गोद उठा के। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सिँघ सुवरन साचे धाम जाए बहा के। साचे धाम गुरसिख वसाया। साचे राम दर अग्गे बहाया। पूरन किया काम लहणा देणा सच चुकाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दर दरबान आपणा आप बहाया। आपे बणयां वड दरबारी। सिँघासण बैठे जोत निरँकारी। सिँघ सुवरन सोहे चरन दवरी। सिँघ पाल सिर छत्र झुलारी। देवे वड्याई प्रभ गिरधारी। सचखण्ड खेल न्यारी। एका जोत प्रभ तीन लोक करे अकारी। इन्दलोक शिवलोक ब्रह्मलोक होए जै जै जैकारी। अन्तिम अन्त आ गया, ब्रह्मा छड्डया सच घर बाहरी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोती जोत मिला ल्या, सिँघ पाल देवे सच्ची सिक्दारी। पाल सिँघ प्रभ माण दवाया। साचे धाम आप बहाया। पूरन काम आप कराया। साचा नाम आप जपाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, ब्रह्मा ब्रह्म सरूप जोती जोत मिलाया। सिँघ पाल मिले वड्याई। सृष्ट सबाई हत्थ फड़ाई। आपे बणे सच रथवाही। प्रभ की महिंमा अकथ्थ कथी ना जाई। महांसार्थी आप अख्वाई। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कवण
जाणे तेरी वड्याई। प्रभ वड्याई क्या कोई जाणे। आपणा आप ना जीव पछाणे। गुरमुख साचा सच रंग माणे। साची दरगाह प्रभ देवे माणे। जिथ्थे वसे आप भगवान ना रोए ना हस्से सद इक्क रंग समाणे। महाराज शेर सिँघ सर्ब घटां दी आपे जाणे सतिगुर साचा सर्ब घटां दी आपे जाण। गुरमुख साचा लए पछाण। आपे बख्शे चरन ध्यान। आत्म जोत जगे महान। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, साचा देवे नाम दान। हरि मंगल गावणा आत्म सुख पावणा। साचा सुख गुर आप उपजावणा। आप मिटाए चिन्ता दुःख, सोहँ साचा नाम जपावणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचे मार्ग आप लगावणा। कर्म धर्म दोए जगत धराया। गुरमुख जन्म मात दवाया। कलिजुग जीव भाण्डे कच्च, विच कुकर्म आप फसाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोती जोत ब्रह्म सद विच समाया। ब्रह्म सरूप रंग अनूप। वड वड भूप एका जोत जगाई महिंमा जगत अनूप। कलि आया सति करतार, जोत अधार, शब्द प्यार, भगत उधार, जाए पैज संवार, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर अवतार। अवतार नरया जोत धरया। पूरन आसा वरया भगत जनां सद होए दासा, दर दुआरे अग्गे खड़या। मानस जन्म कराए रासा, बेमुख दर आए हासा, मानस जन्म विच कलि हारया। गुरसिख साचे चरन भरवासा, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे मन तन तन मन आपे हरया करया। तन मन हरा कराए आप। सोहँ धन दवाए आप। साचा राग कन्न सुणाए आप। आत्म जीव जाए मन, सति पुरखां देवे साचा जाप। आत्म धीरज देवे बन्न्ह, बैठा दिसे सद इकांत। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे साची देही साचा पिण्ड प्रांत। पिण्ड प्रांत वसे जीआ। जोत सरूपी प्रभ आप जगाया आत्म साचा दिया। पूर्ब लहणा आप चुकाए जो प्रभ साचे बिया। आप कराए साचा हिया। जगत रखाए निया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचा आप आपणे जिहा किया। गुरसिख आत्म वेख विचार। एका दिसे रंग करतार। जोत सरूपी विच रिहा पसार। एका रंग साची धार। रूप अनूप सति सरूप जोत सरूपी जगत विहार। सोहँ पठाया साचा दूत, सृष्ट सबाई देवे हुलार। एका कताया साच सूत, रसना चरखा शब्द कटार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणा खेल रचाया, कलि आपणी किरपा धार। कलिजुग तेरा कर्म विचार। अन्तिम अन्त आई हार। साचा भुल्लया दर दरबार। झूठे तोल तुल्लया, मूर्ख मुग्ध गंवार। अमृत आत्म कलिजुग जीआं डुल्लया, रसना चल्लया मदिरा मास विकार। जो जन आए प्रभ दर भुल्लया, प्रभ अबिनाशी बख्शणहार। गुरमुख साचा विच मात ना रुल्लया, आपणी गोद उठाया कलंकनिह नरायण नर अवतार। प्रभ साचे दा दर खुल्लया, सोहँ देवे वड भण्डार। सोहँ शब्द वड अनमुलया, मेल मिलावे सति करतार। बेमुख खपाए उडाए पहले बुल्लया, एका देवे सृष्ट
सबाई शब्द हुलार। आपे पाणी पावे चुल्लया, बेमुख दर दर फिरन भिखार। गुरसिखां दर साचा मल्लया, देवणहार इक्क दातार। जो जन साचे संग रलया, आप मिटावे आत्म धुंदूकार। बेमुख कलिजुग जीव अन्तकाल कलि रुल्लया, ना दीसे सच दरबार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोती जोत निरँकार। जोत निरँकार किया अकार। शब्द अधार गुरसिख सुधार। आत्म तृखा आप निवार। उज्जल कराए विच मुन रिख साचा देवे शब्द अधार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणी किरपा धार। किरपा धारी पैज संवारी। प्रभ बनवारी गिरवर गिरधारी। कृष्न मुरारी कँवल नैण मुकट बैण साचा छत्र सीस झुलारी। मुकंद मनोहर लखमी नरायण अचुत्त पारब्रह्म परमेश्वर गुरसिख लगाए साची फुलवाड़ी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सृष्ट सबाई आप बणाई मौत लाड़ी। मौत लाड़ी जगत प्रनाया। वेला अन्तिम कलिजुग आया। साधन सन्तन आप भुलाया। बेअन्तन बेअन्त आप अख्वाया। एका साचा कन्त, सृष्ट सबाई नाउँ रखाया। पावे सार जीव जन्त, जोत सरूपी विच समाया। जिस बणाई गुरसिख तेरी बणत, प्रभ अबिनाशी क्यों भुलाया। प्रभ दी महिंमा बड़ी अगणत, वेद पुरानां भेव ना पाया। एका एक आदिन अन्त, जुगो जुग जामा विच मात दे पाया। आप सँघारे वड वड देव दंत, साचा शब्द खण्डा हत्थ उठाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणा कर्म आप कमाया। भिन्नीए रैणे गुरसिख तेरे साचे भाई तूं साची भैणे । बेमुख कलि गोद सवाए, गुरसिख दवाए साचे लहणे । कलिजुग जीव आप भुलाए। अन्ध अन्धेरी रात गुरसिखां वखाए आपणे नैणे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरा साचा रक्खे नात, गुरसिख साचे सतिजुग साचे संग सदा तेरे रहणे। गुरसिखां दिया साचा संग। साचा संग कलिजुग अन्धेरी रात, प्रभ दर मंगे साची मंग। तुध बिन कोई ना पुच्छे वात, कलिजुग जीआं मेरी काया कीनी नंग। अन्तकाल कलि टुट्टा नात, झूठा छड्डया जगत संग। आपे दे दर साची दात, साचे लेख लिखा विच मात, आपे वेखे मार झात, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरसिखां देवे साचा साथ। रैण भिन्नड़ी वक्त सुहाए। सतिजुग साचे माण दवाए। गुरमुख साचे संग रलाए। अंग अंग प्रभ आप समाए। साचा संग आप निभाए। मंगी मंग ना बिरथा जाए। जन भगतां रक्खे आपणे संग विच मात जन्म दवाए। दिवस रैण रैण दिवस एका लिव लाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरसिख साचे सतिजुग साचे साची कारे लाए। साची कार आप लगाए। साची तार सोहँ इक्क रखाए। एका जोत अकार विच मात रखाए। सृष्ट सबाई होए जै जै जैकार, चार वरन प्रभ रसना गाए। भगत वछल रच्छक आप गिरधार, गुरमुख साचे रैण सबाई आपणी सेवा लाए। आपणी किरपा धार, आलस निंदरा मगरों लाहे। खोल्हे सच द्वार, दूई द्वैत जिंदरा आप तुड़ाए। एका जोत कर अकार, जोत सरूपी डगमगाए। एका
दीप होए उज्जयार, बिन बाती बिन तेल जगाए। साचा शब्द सच्ची धुन्कार, आत्म सुन्न आप खुल्हाए। खुल्ले सुन्न आत्म तुट्टे मुन, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, प्रगट जोत स्वच्छ सरूप दरस दिखाए। स्वच्छ सरूप बिन रंग रूप, जोती जोत सरूप गुरसिखां दिसे प्रभ साचा सति सरूप, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरसिख बंधाए एका सोहँ साचे सूत। सोहँ ताणा आप तणाया। राजा राणा विच फसाया। गरीब निमाणा गले लगाया। साचा बाणा निहकलंक मात धराया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, भरम भुलेखे जगत भुलाया। आपे होए सूत्रधारी। आपे होए पूज पुजारी। आपे होए दूज निवारी। आपे होए भेव गूझ खुल्हारी। आपे होए गुरसिख साचे पूज पुजारी। आपे होए आत्म सोए, काया कीती चार दिवारी। साची जोत विच बिलोए, बेमुखां आत्म होई अन्ध अंध्यारी । गुरसिख विरला वेखे कोए, जिस जन प्रभ किरपा धारी । जन्म जन्म दी मैल प्रभ दर धोए, सोहँ शब्द रसन उचारी। मातलोक लोक परलोक संवारे दोए, निहकलंक नरायण नर अवतारी। साची दरगाह पुच्छे ना कोए, बेमुखां धर्म राए करे ख्वारी। ना कोई देवे ढोए, मदिरा मासी फिरन भिखारी। गुरमुख साचे पैर पसारी सोए, प्रभ साचा खड़ा द्वारी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत निरँजण सति जोत निरँकारी। निरँकारी निरँकार। आवे जावे विच संसार। करे कराए जो मन भाए, सृष्ट सबाई कर्म विचार। झूठे बन्न्हण दाअवे, ना कोई चले मन के भार। झूठे भैण भ्राए पकड़ उठावण चार पावे, भाण्डा भन्नण अधविचकारा। भाईआ संग अन्तिम नहावे, बांहों पकड़ दर कीता बाहर। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तुध बिन अवर ना कोई पावे सार। भैण भाई मात पित साक सज्जण सैणा। संग ना चले कोई, जिस वेखे जीव नैणां। एका भुल्लया प्रभ रघुराई, सच दुआरे जिस दे बहणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुर संगत आप लिखाए सति वरताए, लिख्या लेख ना कोई मिटाए, अगाध बोध प्रभ रिहा लिखाए। गुरसिख कोई भुल ना जाए। कलिजुग माया विच रुल ना जाए। कलिजुग अन्तिम अन्त प्रभ दर मंगे फल, कोई हुल्ल ना जाए। आप बणाए साचे सन्त, फुल्ल कँवल विच मात लगाए। आपे होए सहाई अन्त, कोई भुल ना जाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, महिंमा जगत अगणत आपणे भाणे सद समाए। भाणा भगवानयां गुरसिख जानयां ब्रह्म पछानयां, महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा सति कर मानयां। सति कर मन्नणा बेड़ा बन्न्हणा। आत्म रंगणा मूल ना संगणा। मानस जन्म ना होए भंगणा। सोहँ शब्द पवाए आत्म कंगणा। दुरमति मैल धवाए साचे नाम गुरसिख रंगणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, होए सहाई दर्द दु:ख भञ्जणा। दु:ख भञ्जणहारा प्रभ गिरधारा। जिस जन विचारा तिस दर दुआरा। होए सहारा भव सागर तारा। आप दिसावे सतिजुग सच किनारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपे बन्न्हे साची धारा।
साची धार आप चलावे सच्ची सरकार। आप अख्वाए सच विचार। दया कमाए गुण विचार। आप रखाए जोत अधार। खेल कराए भगत उधार। आपे हो जाए वक्त विचार। गुरसिख उठाए भरम निवार। दरस दिखाए ना होए ख्वार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत सरूपी जामा धार। वाली हिन्द निहकलंक कलि जामा पाए। वड वड मृगिन्द, गुरसिख साचे विच समाए। आप उठाए सुरपति राजा इन्द, आपणी सरन लगाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा सच दरबार विच दिल्ली आप लगाए। दिल्ली जावणा कर्म कमावणा। राजा संगरूर बांहों पकड़ संग रलावणा। आत्म हँकार सर्ब मिटावणा। इक्क अधार शब्द रखावणा। विच संसार आप चलाए आपणी भावना। जोत निरँकार आपणे चमत्कार, एका एक वार दिखावणा। सृष्ट सबाई होए उजिअर, लक्ख चुरासी आप जगावणा। सोहँ शब्द होए जै जै जैकार, तीन लोक प्रभ इक्क रहावणा। मात जोत प्रगटाए निहकलंक अवतार, जमन किनारे चरन टिकावणा। जमन किनारे चरन टिकाए। सर्ब हँकार आप मिटाए। आपणे रंग करतारे आपे आप वखाए। हँकारीआं दुष्ट दुराचारीआं झूठे महल मुनारे साची जोत आप जगाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका एक दिसाए आपणी सरन रखाए। एका जोत होए आकारा। विच मात होए उज्जयारा। वाली हिन्द आए चरन दुआरा। देवे दरस कृष्न मुरारा। मिटाए हरस राम अवतारा। नेत्र परस दीसे निहकलंक नरायण नर अवतारा। एका जोत जगे, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचे दर दरबारा। सच दरबार करे करतार। भरम निवार रसन उचार। आप चलावे साची धार। साचा दस्से जगत विहार। सृष्ट सबाई हिरदे जोत सरूप आप करतार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपे बणे सृष्ट सबाई लेख लिखार। सृष्ट सबाई लेख लिखारा। आप लगाए सच दरबारा। आप गंवाए सर्ब हँकारा। आप कराए दर भिखारा। आपे आप हो जाए देवणहार दातार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अचरज खेल करे मात न्यारा। अचरज खेल आप कराए। गुरसिख वेखे प्रभ साचा आप वखाए। कढ्ढे भरम भुलेखे विच दिल्ली चरन टिकाए। बेमुखां लिखाए मिटाए रहे कुकर्म कमाए। सृष्ट सबाई आपे वेखे, ना कोई सके छुपाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणी कार आप भुगताए। रोग गया सोग गया। दरस अमोघ भया। प्रभ अबिनाशी कीनी दया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणे रंग सदा रव रिहा। दया धारी जोत निरँकारी। गुरसिखां बणया आप लिखारी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपे होए वड सिक्दारी। सच सिक्दार आप अख्वाए। गुरसिख बेड़ा पार कराए। दुतर तार सच घर बाहर महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणा आप दिखाए। आपणी सरनाई साध संगत। गुर सरनाई साध संगत। प्रभ भिच्छया पाई साध संगत। पूरन इच्छया आप प्रभ कराई, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप पछाणे सेव
कमाई। गुरसिख कमाए साची सेवा। प्रभ फल लगाए आत्म सोहँ साचा मेवा। सोया जीव आप जगाए, भेव चुकाए दोअँ दोआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरसिखां घर लै आया साचा ढोआ। सोहँ ढोआ आपे देवे। साचा बीज आत्म बोवे। पापां मैल आपे धोवे। सोहँ धागे विच परोवे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, बेमुखां दिस ना आवे, आपणा बैठे वक्त खोए। बेमुखां ना प्रभ साचा दीस्सया प्रभ जगदीस्सया। माण गंवाए सुल्तान शाह अबनूस्सया। मेट मिटाए ईसा मूस्सया। आपणी भेट आप चढ़ाए सोहँ चन्दन तन पहनाए गुरमुखां, बेमुखां काला सूस्सया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, शब्द सरूपी खेल वरताए, पकड़ उठाए शाह रूस्सया। उठे लशकर रूसा भारी। तीनां लोआं करे ख्वारी। देवे माण आप गिरधारी। वसे विच आप निरँकारी। कलिजुग जीव ना पायण सारी। अचरज खेल प्रभ अपारी। सृष्ट सबाई करे ख्वारी। आपे आप करे दो फाड़ी। कलिजुग जीव आत्म हँकारीआं आप हिलाए पकड़ दाढ़ी। ना दिसे पिच्छा अगाड़ी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सृष्ट सबाई आपे खेले बण वड खिलाड़ी। आपे खेल खिलावे। सृष्ट सबाई एका एक धकेल लगावे। बेड़ा शौह दरया आपे ठेल वखावे। थाउँ थाँईं बैठे प्रभ साचा पकड़ उठावे। वाहो दाही पाए सृष्ट सबाई आपे भेड़ भिड़ाए। राजे राणे भज्जण राही, कोई नेड़ ना आवे। एका भुल्लया साचा माही, कलिजुग जीव सुंञी भेड़ ना कोई संग रलावे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, वेखे खेल, बेमुखां विष्टा मुख चुगावे। वेखे खेल बण खिलाड़ी। छड्डी देह मारी शब्द उडारी। जगत बणाया साचा नेंह, सोहँ बणाया सच वपारी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख परखे जोत निरँकारी। गुरसिख उठाया लाया अंग। गुरसिख उठाया आप रखाया आपणे संग। गुरसिख उठाया आप कसाया सोहँ साचा तंग। गुरसिख उठाया दया कमाया चरन बहाया सेवा लाया आपणे रक्खे सदा संग। अचरज खेल आप कराए, सृष्ट सबाई आप खपाए, छिड़े छिड़ाए ना कोई मोड़ मुड़ाए, शब्द सरूपी लाया जंग। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन भगतां सदा अंग संग। संगी साथी प्रभ रघुनाथी त्रैलोकी नाथी गुरसिखां बणया साचा साथी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरसिखां देवे साचा साथ। सोहँ चढ़ाए साचे राथ। जगत चलाए साची गाथ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरसिखां देवे साचा साथ। संग साथा त्रैलोकी नाथा राखे दे कर हाथा, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मात जोत प्रगटाई सृष्ट सबाई होई भुक्खी नंगी। गुरसिख गुर दर अमृत पीवणा। सदा जग जीवणा गुर दर थीवणा। कलिजुग पाटा तन घाटा मन सोहँ धागे संग सीवणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अमृत आत्म वरखे, गुरसिखां रज्ज रज्ज पीवणा। अमृत प्याया अग्न बुझाया। गुरसिखां मुख सगन लगाया। साचा दीपक गगन जगाया। एका जोत मग्न रखाया। गुरसिख
साचा साची रंगण विच रंगाया। सोहँ कंगण प्रभ साचे हत्थ पहनाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अमृत साचा गुरसिखां सीर प्लाया। गुर दर आओ अमृत मुख चुआओ। तृखा तृष्ना आप बुझाओ। काहना कृष्ना दर्शन दर पाओ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सद सद रसना गाओ। अमृत फुहारया सच दरबारया। प्रभ अबिनाशी आपे आप वरता रिहा। गुरसिखां सच्ची जोत जगा रिहा। उज्जल कराए मात कुक्खां, दु:ख रोग सर्ब मिटा रिहा। आत्म घर साची सुक्खा, प्रभ दीपक जोत जगा रिहा। जो जन आए प्रभ दर्शन भुक्खां, प्रगट जोत निहकलंक दरस दिखा रिहा। जो जन आए होए बेमुखां, प्रभ नर्क निवास रखा रिहा। खाली हत्थ जाए जिउँ सिंमल रुक्खा, फल फुल्ल प्रभ दोवें झड़्हा रिहा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरसिखां अमृत आत्म सिंच तन मन हरा करा रिहा। तन मन हरया प्रभ पाया भागी भरया। देवे वड्याई दर अग्गे खड़या। होए सहाए निहकलंक जिस तेरा पल्ला फड़या। देवे वड्याई गुरसिख जिस तेरा घाड़न घड़या। गुरसिख बणाए भैणां भाई, बेमुख ना दर ते वड़या। गुर संगत भुल ना जाई, प्रभ अबिनाशी तेरे आत्म दर द्वार अग्गे खड़या। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दिवस रैण तेरे अंदर वड़या। देवे साची मति, गुरसिख पूर्ब आत्म विचार कर। सोहँ देवे साचा यति, आत्म हँकार निवार कर। एक रखाए आपणा तत्त, गुरमुख चरन प्यार कर। शब्द सरूपी देवे साचा सति, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणी किरपा धार कर। नाम सति धाम सति। राम सति नाम सति। शाम सति सोहँ शब्द जाण सति। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक गुरसिखां वखाए धाम सति। गुर संगत धरे ध्याना। प्रभ करे सर्ब पछाना। रोग सोग प्रभ मिटाना। एका सोहँ तीर शब्द चलाना। किरपा करे आप भगवाना। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपे होए वड बली बलवाना। दुखीए जीव सर्ब बिल्लायण। दर दर घर घर सर्ब कुरलायण। कलिजुग माया खाए डायण। ना कोई दीसे भाई भैण। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आत्म दु:ख निवारे पावे सारे आप गिरधारे, जन आए दर दुआरे दुखड़े भारे पार उतारे, दु:ख निवारे जो जन रसना गायण। दु:ख निवारया काज संवारया। लाज रखा रिहा, चरन लगा रिहा। दाग़ मिटा रिहा साचा कन्त सुहाग वखा रिहा। सोहँ साचा राग उपजा रिहा। साध संगत साचा मेल, पहली माघ मिला रिहा। सोहँ शब्द साचा दूत दौड़ा रिहा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, किरपा कर गुर संगत माण दवा रिहा। गुर संगत प्रभ सुणे पुकारा। दुखियां दु:ख आप निवारा। सोहँ धरया सिर पापां आरा। आप कराए चीर दो फाड़ा। इक्क उपजाए सोहँ साची धारा। सुणे सुणाए सच धुन्कारा। वड वड गुणे निहकलंक नरायण नर अवतारा। पहली माघ गुरमुख साचे प्रभ देवे शब्द हुलार। सोहँ उपजाए साची धुंन, आत्म मिटाए धुंदूकारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान,
आप तराए गुर संगत आई दुआरा। गुर संगत प्रभ लाज रखाए। साजन साज काजन काज पूरन काज कराए। सोहँ साचा दाज, गुरसिखां प्रभ आप दवाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दर आई संगत चढ़ाई रंगत होई मंगत, रोग दु:ख कोई नेड़ ना आए। आप मिटाए बीर बेताले। आप कढ्ढाए सर्ब दवाले। गुर दर होयण सर्ब बेहाले। आप आपणा बिरद समाले। गुरसिखां सद वसे नाले। बेमुखां मुख होए काले। मौत कुठाले आपे गाले। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरसिख साचे आपे पाले जिउँ माता बाले। माता पूत सच्चा नाता। सो जाणे जिस प्रभ पछाता। आप वखाए जिस चलाए आपणे भाणे, आप रखाए चरनीं नाता। दरगाह साची देवे थांएँ, आपणी किरपा आप कराए, आपे बणे गुरसिख तेरा पित माता। विच जोती जोत मिलावे, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान पुरख बिधाता। पुरख बिधाता किरपा कर। गुरसिख लै जाए साचे घर। आप बहाए आपणे दर। जिथ्थे रहाए एका हरि। एका दिसे साचा सर। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरसिख बहाए दया कमाए थिर घर।
पहली माघ २००९ बिक्रमी प्रेम सिँघ दे गृह पिण्ड बुग्घे ज़िला अमृतसर
सन्त जनां घर साचा पाया। सन्त जनां हरि रिदे वसाया। सन्त जनां भाण्डा भरम भउ गंवाया। सन्त जनां महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप आपणी सरन लगाया। सन्त जनां हरि रसना गाया। सन्त जनां थिर घर वासी थिर घर में पाया। सन्त जनां रिद्ध सिद्ध होए दासी, प्रभ अबिनाशी सिर हत्थ टिकाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कर किरपा आप आपणी सेवा लाया। सन्त जनां हरि हिरदे वस्सया। खोल्ह कपाट राह साचा दस्सया। ना आवे घाट जगे जोत विच ललाट, होए प्रकाश कोट रवि सस्सया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरसिख तेरा साची दरगाह जाए वस्सया। सन्त जनां हरि काज संवारे। आपे आवे चल दुआरे। एका जोत करे अकारे। जोत सरूप निहकलंक नरायण नर अवतारे। आए घर खाली भरे भण्डारे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सन्त जनां दुत्तर तारे। सन्त जन प्रभ साचे चुण। आप उपजाए शब्द धुन। आप खुल्हाए आत्म सुन्न। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कवण जाणे तेरे गुण। गुणवन्त गुण विचारे। पारब्रह्म अपर अपारे। कलिजुग भेख सर्ब संसारे। माया अग्न काया चुल्हया, आप चलाए बहत्तर नाड़े। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अन्तिम अन्तकाल बेमुख जीव अग्न जोत विच साड़े। सन्त जनां हरि माण दवाए। पूरन काम आप कराए। एका सोहँ साचा नाम जपाए। दोअँ दोआ भेव मिटाए। अठारां बरन सरन लगाए। चार वरन रहण ना पाए। एका एकँकार आपणी सरन रखाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत सरूपी जामा पाए। सन्त जनां हरि रस माणया। प्रभ अबिनाशी
साचा जाणया। पूरन ब्रह्म आप पछाणया। सच कर्म आत्म तुट्टा अभिमाणया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साची दरगाह साचा देवे माणया। दरगाह साची सन्त परवान। साचे सन्त इक्क रंग समान। आवण जावण चुक्के कान। लक्ख चुरासी मिटे, ना जाए मढ़ी मसान। एका इक्क हो जाए जोत मिलाए, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान। सन्त जनां हरि सुण पुकार। मातलोक लए अवतार। पुरी घनक सुत्ता पैर पसार। सृष्ट सबाई अन्ध अंध्यार। गुरमुख विरला पावे सार। जिस जन देवे चरन प्यार। हरन फरन दए निवार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत सरूपी जामा धार। सन्त जनां हरि माण दवाया। आप आपणा ताण रखाया। एका बाण शब्द लगाया। होए परवान जिस रसना गाया। छुट्टा आवण जाण लक्ख चुरासी गेड़ चुकाया। आप बिठाए विच बबाण, वेले अन्त होए सहाया। सर्ब घटां घट जाणी जाण, भेव किसे ना पाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत सरूपी जामा पाया। सन्त जना हरि रंग राते। आपे मेल मिलाया, प्रभ अबिनाशी पुरख बिधाते। गुर गुर गुरसिख गुर संगत गुर चरन साचे नाते। सोहँ साचा नाउँ जीव जप दिवस राते। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरसिख आपे खड़ा रहे सरहाणे तेरे सुत्तयां राते। सन्त जनां हरि दे वड्याई। दर घर साचे माण रखाई। कलिजुग जीव भाण्डे काचे, वेले अन्त कलि दे भन्नाई। गुरसिख साचे सच दर वाचे, सच घर दे बहाई। बेमुख दर आए नाचे, कोई ना देवे थांईं। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोती जोत सरूप साचो साचे, आपणे भाणे सद रहाई। सन्त हरि हरि सन्त दोए एका। जन सन्तां करे बुध बिबेका। एका देवे चरन टेका। कलिजुग माया ना लागे सेका। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका एक रंग रंगाए एका। गुरमुखां गुण विचारदा। कर किरपा पार उतारदा। दु:ख रोग सर्ब निवारदा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, रुढ़दे बेड़े कलिजुग पार उतारदा। गुरमुखां हरि नाम दवाए। बेमुखां दर दर फिराए। गुरमुखां प्रभ दरस दिखाए। बेमुखां प्रभ भिक्ख ना पाए। गुरमुखां आत्म इच्छा पूर कराए। बेमुखां वांग रिछां घर घर नचाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साध संगत विच सद समाए। घर घर होए हाहाकारी। कलिजुग होई रैण अन्ध अंध्यारी। कलिजुग काल आपणे हत्थ फड़ी कटारी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत सरूप खण्डा दो धारी। खण्डा दो धारा। सच शब्द करतारा, बेमुखां करे ख्वारा, गुरसिखां पार उतारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरा सति दुआरा। सति दुआरा सति कर जाण। प्रभ अबिनाशी गुरसिख पछाण। मात जोत प्रगटाई वड दाते गुण गुणी निधान। कलिजुग वेला अन्त जीव ना भुल अञ्याण। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका सोहँ शब्द रसना आप चलाए बाण। रसना बाण आप चलाया। त्रैलोकी नाथ विच मात दे आया। गुरसिखां सगला साथ प्रभ आपे आप रखाया। आप
चलावे साची गाथ, सोहँ साचा सतिजुग मुख रखाया। आप वरताए दोए हाथ, गुरसिखां झोली दे भराया। साचे लेख लिखाए माथ, जो जन सरनाई आया। आपे रक्खे दे कर हाथ, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणी सरन लगाया। गुरसिख रंग प्रभ दर माणे। साचा घर गुरसिख पछाणे। जिथ्थे वसे आप भगवाने। एका जोत प्रकाश कोट रवि सस्से, गुरमुख विरला जाणे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरा दर साचा घर, कोई विरला गुरमुख जाणे। साचा दर साचा घर वस्सया हरि किरपा कर गुरमुखां दुखड़े जाए हर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अमृत आत्म खुल्हाए साचा सर। साचा अमृत भरया। प्रभ अबिनाशी गुरसिख तेरी आत्म धरया। गुरसिख गुर दर आए, विच आत्म सागर तरया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, किरपा कर आप आपणे जिहा करया। अमृत आत्म आप प्याए। आत्म तृष्ना अग्न बुझाए। काहना कृष्ना विच जोत जगाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप आपणा भेव खुल्हाए। आप आपणा भेव खुल्हा के। जोत सरूपी दरस दिखा के। आत्म साचा दीप जगा के। जगे जोत होए रुशनाए। स्वच्छ सरूपी दरस दिखाए। बिन रंग रूपी कोई भेव ना पाए। वड वड प्रभ भूपन भूपे गुरसिख समाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, विच अन्ध कूपे जोत जगाए। अन्ध कूप काया अंध्यार। कोई ना पावे साची सार। कलिजुग भुल्ला सर्ब संसार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख विरले जाए तार। गुरसिख तारया जन्म संवारया। किरपा कर गिरधारया। लक्ख चुरासी गेड़ निवारया। मानस जन्म आप संवारया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जो जन आए चरन निमस्कारया। चरन दुआरा, सच घर बाहरा। विरला वसे गुरमुख प्यारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, देवे दरस अगम्म अपारा। अगम्म अपार, कर्म विचार, पावे सार, करे विचार, जाए तर, ना आए हार, गुरमुख आए सच दर दरबार, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आत्म तृखा जाए निवार। गुर चरन सच द्वार। गुर चरन पावे सार। गुर चरन गुरसिख उधरे पार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कर किरपा जाए तार। जिस जन देवे सो जन लेवे आप लगाए आत्म फल सोहँ साचे मेवे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अलख अभेवे। सोहँ एक अकार कर। कलि जोत सरूपी आपणा सच विहार कर। पंचम जेठ जोत मात धर। गुर चरन बणाए एका साचा सर। आप खुल्हाए दर आए, गुरसिखां दस्म दुआर। एका इक्क दिस आए, नरायण नर अवतार हरि। आवे जावे वारो वारा। जोत सरूपी खेल अपारा। आपे करे सच विहारा। जुगो जुग मातलोक लए अवतारा। जन भगत आयण चरन दुआरा। नाम रंगत आपे दे आपे देवे शब्द भण्डारा। साची संगत आप बणावे, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, प्रभ साचे दी साची कारा। इक्क आकारा जोत रखावे। साची धारा जगत चलावे। निहकलंक कलि जामा पावे। सोहँ
साचा डंक वजावे। राउ रंक इक्क करावे। ऊँच नीच कोई रहण ना पावे। आत्म उपजे ब्रह्म ज्ञान, सोहँ जन जो रसना गावे। सच शब्द हरि इक ध्यान, कलिजुग अग्न नेड़ ना आवे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जो जन रसना गावे। सोहँ लगाई आत्म साची जाग। कलिजुग जीव उठ सोया जाग। आप आपणा धो पापां दाग़। कलि गूढ़ी नींद सोया, आत्म तृष्ना ना बुझी आग। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कर दरस हँस ना बण काग। गुरसिख गुर सद लोड़े। आपे तोड़ विछोड़े जोड़े। गुरमुख साचा गुर दरस सद लोड़े। आप चढ़ाए सोहँ घोड़े। वर पाए जिहा जन लोड़े। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जो जन लोड़े। रैण भिन्नड़ी हरि वक्त सुहाया। रैण भिन्नड़ी हरि हरि हरि रसना गाया । रैण भिन्नड़ी वर घर साचा पाया। रैण भिन्नड़ी महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत सरूपी दरस दिखाया। रैण भिन्नड़ी वक्त विचारे। जोत सरूपी मातलोक लए अवतारे। रैण भिन्नड़ी गुरसिख ना जाए गुर चरन हारे। रैण भिन्नड़ी अमृत मेघ आप वरखाए कर किरपा गिरधारे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुखां जन्म मरन संवारे। रैण भिन्नड़ी वक्त सुहञ्जणा। जोत जगावे प्रभ निरँजणा। गुरमुखां कराए चरन धूढ़ साचा मजणा। दु:ख भय भञ्जणा, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा साक सैण सज्जणा। सज्जण सखाई साचा मीत। गुरमुख राखो सद ही चीत। आपे परखे साची नीत । मानस जन्म जाओ जग जीत। गुर चरन प्रीती साची रीत। कर दरस हरि होए काया सीत। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपे करे आत्म अतीत। आत्म कर आपे अतीती। जन भगतां परखे आपे नीती। पूर्ब लहणा आप दवाए, प्रभ अबिनाशी पतित पुनीती। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जो दर आए लए भुल बख्शाए, पिछली भुल जो कीती। भुलयां रुल्लयां दर साचा खुल्ल्हया। जगाए जोत प्रभ वड अनमुलया। वेले अन्तिम अन्त, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत प्रगटाई शब्द अन्धेर जगत विच झुल्लया। शब्द अन्धेरी जाए झुल्ल। सृष्ट सबाई जाए रुल। उलटी नाभी अमृत जाए डुल्ल। बेमुख कलिजुग जीव गए हुल्ल । महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, होए सहाई जो दर आए बख्शाए आपणी भुल्ल । अन्तिम अन्त कलि होए अख़ीर। सृष्ट सबाई करे वहीर। ना कोई दीसे पीर फ़कीर। बेमुखां लथ्थे चीर। कलिजुग जीव बेमुख कुत्ते, बिरधां बाल अञ्याणयां हत्थ ना आवे नीर । महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मेट मिटाए जोत जगाए रहण ना पाए अठसठ नीर। अन्तिम अन्त कलिजुग आए । गुरमुख विरला सन्त प्रभ अबिनाशी रसना गाए। जिस मिल्या हरि साचा कन्त, वेले अन्त लए छुडाए। जिस बणाई साची बणत कलिजुग जीव गए भुलाए। प्रभ दी महिंमा बड़ी अगणत, माया रूपी पड़दा पाए। क्या कोई जाणे जीव जन्त, आप आपणा ल्या छुपाए। गुरमुख विरला जाणे सन्त, आत्म जोत सरूपी
दीपक जोत जगाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तीन लोक करे रुशनाए। कलिजुग तेरा आया अन्त। गुरमुख विरला जाणे साचा सन्त। माया पाई प्रभ कलिजुग बेअन्त। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जुगो जुग महिंमा सदा अगणत। चौथे जुग आई वार। वेले अन्त होए ख्वार। कर्म धर्म दोए गए हार। मानस जन्म जीव विचार। वेला अन्त ना जाए हार। हँस क्यों रलयो कागां डार। आपे आप सड़या कलिजुग झड़्हया अग्न अन्गयार। प्रभ अबिनाशी वलीआ छलीआं, मातलोक जोत सरूपी आया जामा धार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपे जाणे आपणी सार। सोहँ बालड़ा वड लाड़ला। लाल गुलालड़ा सतिगुर साचे गुरसिख पालड़ा। सोहँ साचा फल लगाए सुक्के डालड़ा। अन्तिम काल ना खाए, प्रभ होए आप रखवालड़ा। जन्म मरन गेड़ कटाए, आपे होए गुरसिख गोद उठालड़ा। आप आपणी सरन लगाए, दीपक जोत आपे बालड़ा। माहणा सिँघ तेरी बिन्द आप तराए, आपे होए सद रखवालड़ा। सतिगुर मनी सिँघ भुल ना जाए, जिस आत्म वास गंवाया कालड़ा। वेले अन्त रुल ना जाए, हरि देवे स्वास सुखालड़ा। साची दरगाह फल लगाए, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपे बणे वड वड मालड़ा। आपे वाली आपे पाली। आपे करे गुरसिख रखवाली। गुरसिख साचे प्रभ बणया तेरा पाली। जोत सरूपी भेख कलिजुग खेल निराली। जोत सरूपी प्रभ नेत्र पेख, आत्म चढ़े साची लाली। आप लिखाए साची रेख दो जहानां वाली। कलिजुग लगाए अन्तिम मेख, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आसा मनसा पूर करा ली। आप लगाए आत्म मेख। सोहँ शब्द गुरसिख वेख। कोई ना जाणे पीर फ़कीर औलीआ शेख़। कलिजुग जीव रहे वेखा वेखे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सद सदा गुरमुख साचे नेत्र पेख। नेत्र पेखणा। दर घर साचे वेखणा। आप लिखाए साची लेखणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका आप मिटाए बिधना लिखी लेखणा। गुरसिख लिखाए साचा लेख। गुरसिख साचा लेख लिखाया। सतिगुर मनी सिँघ साचा शब्द जणाया। निहकलंक नरायण नर, बांहों पकड़ साची सरन लगाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तारन तरन आप अख्वाया। सन्त मनी सिँघ कर विचार। गुर साचा दिया तार। आप दिखाए दिसाए रहाए साचे सच दर दरबार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका बख्शे चरन प्यार। सन्त मनी सिँघ साची सीख्या। गुरमुख मंगे साचा दर सोहँ साचा नाम भीख्या। प्रभ देवे वर साचा हरि धुर दरगाहों लीख्या। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, वेले अन्तिम अन्त आपे आप करे गुरसिख तेरी प्रीख्या। सतिगुर मनी सिँघ सति कर मन्नणा। आपणा बेड़ा आपे बन्न्हणा। गुरमुख साचा कलिजुग अंदर जिउँ प्रभास चन्दना। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपे तोड़े तेरे फंदना। सन्त मनी सिँघ सति कमाई। दिवस रैण रैण दिवस प्रभ रसना गाई। ना मिले बहण, प्रभ अबिनाशी जोत जगाई।
छड्डे साक सज्जण सैण, एका आया निहकलंक तेरी सरनाई। कलिजुग माया खाए डैण, भाईआं तांईं भाई। कलिजुग जीव वहे वहन्दे वहण, आप आपणी पति गंवाई। गुरमुख साचे साचा लहणा लैण, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन आए तेरी सरनाई। सन्त मनी सिँघ सति ध्यान। आत्म उपजे ब्रह्म ज्ञान। देवे दरस वड दाता गुणवन्त गुण गुणी निधान। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सन्त मनी सिँघ दर्शन पाया। मातलोक विच राह दिसाया। आप आपणा भेव खुल्हाया। जोत सरूपी दर्शन पाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप आपणे रंग रंगाया। साची जोत होए उज्जयारे। तीन लोक इक्क अकारे। खण्ड ब्रह्मण्ड वरभण्ड जै जै जैकारे। कलिजुग जीव तेरी आत्म रंड ना मिल्या कन्त प्यारे। पंचां दित्ती एका गंढ्ढ, दूजा वस्सया विच हँकारे। वेले अन्त होए खण्ड खण्ड, सोहँ शब्द चले खण्डा दो धारे। साध संगत नाम साचा वंड, कर किरपा कलि पार उतारे। साची चोग चुगी वरभण्ड, कलिजुग जीव सुत्ते पैर पसारे। आपे वसे विच नव खण्ड, जोत सरूपी प्रभ गिरधारे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत सरूपी जामा धारे। अमृत मेघ हरि आप वरसाए। गुर चरन बैठ गुर संगत नहाए। पापां मैल दुरमति आप धुवाए। रोग सोग चिन्ता कर्म वियोग प्रभ आप मिटाए। साध संगत रस साचा भोग, अमृत साचा मुख चुआए। देवे वड्याई विच तीन लोक, मात कुक्ख सुफल कराए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अमृत आत्म सिंच आत्म तृखा भुक्ख मिटाए। भुक्ख मिटाई सुख उपजाई उज्जल मुख कराई, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पहली माघ दया कमाई। पहली माघ भागां भरया। कर दरस गुरसिख तरया। प्रभ अबिनाशी आदि जुगादि सद आसा वरया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, देवे वड्याई वड धरनी धरया। साची जोत सच धरवासे। जोत सरूपी रक्खे वासे। एका जोत जगाई प्रभ पुरख अबिनाशे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साध संगत आदि जुगादि तेरा दासन दासे। पहली माघ भरम गंवाए। गुरमुख साचे कर्म लिखाए। जन्म जन्म दी मैल गंवाए। सच धर्म दी जोत जगाए। पूरन कर्म आप कराए। सच सरन इक्क रखाए। हरन फरन आप खुल्हाए। गुरमुख साचे आप तराए। निहकलंक फेर अख्वाए। चार कुन्ट जै जै जैकार कराए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मात जोत प्रगटाए। चार कुन्ट होए जै जैकारा। निहकलंक ल्या अवतारा। जोत सरूपी खेल अपारा। भेव ना पाए जीव मूर्ख मुग्ध गंवारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुखां खुल्हाए दस्म दुआरा। सच शाह सच राह आपणा आप दिखाए। जोत सरूपी प्रभ अथाह, जोती जोत डगमगाए। गुरमुखां पकड़ आपे बांह, स्वच्छ सरूपी दरस दिखाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे आत्म भेव गूझ खुल्हाए। आपणा भेव आप दिखाए। गुरमुखां सोहँ नाम जपाए। साध संगत हिरदे मेख लगाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान,
आप आपणा भेव चुकाए। गुरमुखां हरि माण दवाणा। दिवस रैण रैण दिवस इक्क रंग रंगाणा। गुरमुख साचे साचा लहणा लैण, बेमुखां सौं के वक्त लँघाणा। साध संगत सोहँ साचा गहणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरे आत्म तन पहनाणा। सोहँ गहणा तन पहनाए। तीजे नैणां खोल्ह वखाए। गुरसिख साचे सद तेरे विच रहणा, प्रभ आपणा भेव खुल्हाए। प्रभ अबिनाशी सद है देणा, गुरमुख साचा आपणी झोली आप भराए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत सरूपी साचा कहणा, कलिजुग जीव भुल ना जाए। साचा कहणा भाणा सहणा लहणा लैणा सृष्ट सबाई वहे वैहन्दे वहणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरसिख वेखे प्रभ वखाए नैणां, निहकलंक नर अवतार साध संगत सद तेरी आत्म अंदर रहणा। काया मन्दिर सच निवासा। जगाए जोत प्रभ अबिनाशा। खुल्हाए सोत सति ब्रह्म प्रकाशा। दुरमति मैल धोत मानस जन्म कराए रासा। सृष्ट सबाई एका गोत, आप कराए चरन दासा। लक्ख चुरासी एका जोत, ऊँच नीच प्रभ जोत प्रकाशा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, रसना जप स्वास स्वासा। रसना जप जीव स्वास स्वासा सोहँ शब्द साचा जापा। आपे मारे हउमे तापा। आपे उतारे आत्म पापां। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सोहँ साचा देवे जापा। सोहँ शब्द जगत चलाया। प्रभ अबिनाशी मात धराया। सर्ब घट वासी दया कमाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सतिजुग साचे माण दवाया। सोहँ गावणा सुख उपजावणा। मुख सुहावणा, काया सुक्का रुक्ख हरा करावणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सद रसना गावणा। सोहँ तेरी साची कार। गुरमुख विरला पावे सार। जिस जन किरपा करे अपार। अमृत मुख चुआए आप खुल्हाए बन्द किवाड़। दीपक साची जोत जगाए, आप खुल्हाए दस्म दुआर। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपे जाणे आपणी सार। आपणी सार आप समाले। प्रभ अबिनाशी खेल निराले। गुरमुख साचे अञ्याणे बाले। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अमृत देवे जाम मेल मिलाए कलि कर खेल निराले। अमृत वेला साचा रस। सच कर्म प्रभ जाए दस्स। जोत सरूपी हिरदे वस। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा वक्त सुहाए, साध संगत आत्म जोत करे, प्रकाश कोट रवि ससि। वेला अन्तिम आप सुहावणा। जोत सरूपी कर्म कमावणा। विच अन्ध कूपी जोत जगावणा। सति सरूपी सति वरतावणा। बिन रंग रूपी भेख वटावणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप आपणा कर्म कमावणा। जामा धार लए अवतार। अचरज खेल करे करतार। वेखे विगसे करे विचार। बूझण बूझे सच विहार। एका करे जगत वरतार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एक चलाए साची कार। एका किया इक्क अकार जोत सरूपी खेल अपार। सति सरूपी प्रभ कलि अवतार। बिन रंग रूपी महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका जोत निरँजण तीन लोक करे आकार। एका जोत आप जगाए। जुगो जुग
प्रभ जामा पाए। भगतन हित नित नवित्त एह खेल रचाए। वाक भविख्त आप लिखाए। लिखी लिख्त ना कोई मिटाए। साची लिख्त, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कलिजुग जो दीसे सुकदे रुक्ख, गुरसिख साचे प्रभ अमृत फल बणाए। जुगो जुग अवतार धर। आपणा भेख आपे कर। गुरमुख साचे वेख, आप बहाए आपणे दर। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरसिख वसाए साचे घर। जुग जुग जुगा जुग जामा धार। जन भगतां पाए आपे सार। आपे देवे नाम अधार। शब्द सरूपी देवे साची सार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपे आपणा करे पसार। आप आपणा किया पसारा। जोत सरूपी ल्या अवतारा। पुरी घनक हरि का दुआरा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक ल्या अवतारा। पुरी घनक प्रभ भाग लगाए। एका साची जोत जगाए। बरन गोत कोई रहण ना पाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप आपणा धाम सुहाए। आप सुहाए आपणा धामा। जोत जगाए रमईआ रामा। वक्त सुहाए घनईआ शामा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक कलि पहरया जामा। निहकलंक कलि जामा धार। अथर्बण वेद ल्या विचार। अल्ला अलाहू नूर अन्तिम करे ख्वार। आत्म तोड़े सर्ब हँकार। सोहँ शब्द मारे मार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपे जाणे आपणी सार। आपणी सार आपे जाणे। जन्म कर्म सर्ब पछाणे। सृष्ट सबाई आप रखाए आवण जाणे। गुरमुख साचे आप तराए, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, बेमुखां तोड़े सर्ब अभिमाने। विष्नूं भगवाना तोड़े अभिमाना। सोहँ तीर चढ़ाए रसना खिच कमाना। चार कुन्ट बहीर कराए, वड बली बलवाना। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, आपे वरते आपणा भाणा। आपणा भाणा आप वरता के। राजा राणा तख्तों लाह के। सुघड़ स्याणा आप अख्वा के। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप आपणा जाए नाम जपा के। आप आपणा नाम जपाए। साचा नाम जगत टिकाए। कलिजुग भेख सर्ब मिटाए। जूठ झूठ रहण न पाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका रंग अनूठ आत्म सर्ब चढ़ाए। आत्म रंग आप चढ़ाणा। साचा संग आप रखाणा। कट्ट भुक्ख नंग, सोहँ साचा जाप रिदे वसाणा। मानस जन्म ना होए भंग, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दिवस रैण सद रसना गाणा। दिवस रैण सद रसना गाओ। प्रभ अबिनाशी निज घर में पाओ। आप आपणी चिन्त मिटाओ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कर दरस आत्म तृखा अग्न बुझाओ। आत्म तृखा अग्न बुझा के। जोत सरूपी दर्शन पा के। आत्म जिंदा आपणा आप तुड़ा के। सोहँ चाबी नाम लगा के। वड प्रतापी बैठा हरि जोत जगा के। कोटन कोट उधरन पापी, निहकलंक तेरा दर्शन पा के। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मात जोत प्रगटाई, गुरसिख तराए आपणी सरन लगा के। मातलोक प्रभ जामा धरया। अचरज खेल पारब्रह्म कलि करया। बेमुख जीव ना आवे दर डरया। गुरसिख
साचा महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरी सरनी पड़या। सरन लग जावणा। जन्म सुहावणा। दु:ख रोग मिटावणा। सोहँ साचा जोग, प्रभ दर ते पावणा। दरस अमोघ प्रभ आप दिखावणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत सरूपी साची जोत जगावणा। जगे जोत आत्म उज्जयारी। एका दिसे नर अवतारी। गुरमुख हिरदे विच विचारी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपे करे खेल न्यारी। खेल न्यारा जोत पसारा। कलि अवतारा शब्द अखारा। देवे गिरधारा गुरमुख पावे दर दरबारा। आप वसावे सच घर बाहरा। जोत जगावे एका दीसे आप निरँकारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोती जोत सरूप रंग अनूप एका एकँकारा। रंग एक अंग एक संग एक। सोहँ नाम गुरमुख मंग एक। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपे देवे चरन टेक। चरन टेक आपे दे। आपे वरसे आत्म अमृत मेंह। बेमुखां दर कराए अन्तिम थेह। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कलिजुग अन्तिम अन्त गुरसिखां रखाए चरन नेंह। गुरमुख गुर विचारया। कर किरपा पार उतारया। गुरमुख साचे देवे वड्याई विच संसारया। गुरमुख साचे रंग रंगे आप करतारया। जिस जन किरपा करे आप गिरधारया। संसा रोग सर्ब मिटा रिहा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सोहँ साचा राग आत्म धुन उपजा रिहा। आत्म धुन आप उपजाए। वड रिख मुन आप अख्वाए। गुरसिख तेरी आत्म तृख आप बुझाए। गुर दर लथ्थे भुक्ख, मदिरा मास रसन तजाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप आपणी जोत जगाए। मदिरा मास रसन तजावणा। स्वास स्वास सोहँ गावणा। पूरन आस प्रभ करावणा। गुरमुख उधारे जिउँ बलधार रूप बावना। जे कोई वेखे वेख वखाए। साचा हाट प्रभ मात खुल्हावणा। किसे ना आवे घाट, सोहँ दात प्रभ झोली पावणा। मिले वड्याई विच लोकमात, जिस जन रसना गावणा। ना होए अन्धेरी रात, जोत सरूपी प्रभ डगमगावणा। गुरसिख बैठ इकांत, हरि हिरदे विच ध्यावणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, प्रगट जोत निहकलंक जोत सरूपी दरस दिखावणा। आप आपणा दरस दिखा के। भरम भुलेखा सर्ब चुका के। पिछला लेखा आप मुका के। मस्तक लेखा सच लिखा के। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप आपणा मार्ग ला के। आप आपणा मार्ग लाए। सोहँ साचा नाम जपाए। सोहँ दोअँ ओअँ इक्क कराए। दूई द्वैत सर्ब मिटाए। आप आपणी बूझ बुझाए। चार वरन इक्क सरनाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका नाउँ जगत चलाए। साचा नाम जगत चलाया। शाम वेद माण गंवाया। रिग वेद रहण ना पाया। युजर वेद अन्त कराया। वेद अथर्बण आप मिटाया। अल्ला अलाही नूर गंवाया। अचरज खेल प्रभ बणाया। ईसा मूसा मुहम्मदी इक्क भेख वटाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कलिजुग अन्तिम आप आपणा डंक वजाया। आप मिटाए वेद पुराना। आप मिटाए अञ्जील कुरानां। आप मिटाए
शाह सुल्तानां। आप मिटाए वड वड हँकारीआं आत्म तोड़ अभिमाना। आप मिटाए वड राज राजाना। आप मिटाए झूठे शाम जो बण बैठे गोपीआं काहना। आप मिटाए भेखा धारी झूठा पहरया जिन्हां जामा। आपे लेख लिखारी वाली दो जहानां। आपे वड संसारी, तीन लोक विच इक्क रंग समाना। आपे होए वड सिक्दारी, सृष्ट सबाई चरन लगाणा। ना कोई दीसे वंड विहारी, सोहँ शब्द आप चलाणा। गुरमुखां देवे नाम खुमारी, रसना जपे नाम भगवाना। सोहँ शब्द देवे उडारी, जोत सरूपी मेल मिलाना। जो जन आए नाम भिखारी, सोहँ देवे साचा दाना। बेमुखां मति गई मारी, भुल्लया हरि विष्नूं भगवाना। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप आपणे रंग सद समाणा। आप आपणे रंग समाया। सृष्ट सबाई पाई माया। झूठे वहण जगत विहाया। वेले अन्त ना कोई सहाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, बेमुखां देवे आप सज़ाया। बेमुखां प्रभ दे सज़ाए। गुरमुखां प्रभ पार कराए। बेमुखां गुर दर दुरकाए। गुरसिखां घर सच बहाए। बेमुख कोई थांएँ ना पाए। गुरसिख सद रसना गाए। सरन रखाए महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा दरस दान मंगे, सोहँ भिच्छया प्रभ साची पाए। नाम सच मंगया, आत्म रंगया, ना दर सन्गया, आत्म वहाए साची गन्गया, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दर घर साचा साचा दरस दान गुरसिख मंगया। साची मंग चाढ़्हे रंग। वसे अंग सदा संग। मानस जन्म ना होए भंग। आत्म अमृत नीर चलाए गंग। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सदा सहाई अंग संग। अंग संग सगला साथा। प्रभ अबिनाशी त्रैलोकी नाथा। सोहँ शब्द चलाए साची गाथा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सर्ब कला समराथा। सर्ब कला आपे समरथ। सृष्ट सबाई पाए नत्थ। गुरसिख चढ़ाए सोहँ साचे रथ। बेमुखां धर्म राए पाए नत्थ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरसिख साचे पार उतारे आपे रक्खे सिर ते हत्थ। आपणा हत्थ सिर टिकाया। दर घर साचे माण दवाया। आवण जाण आप कटाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दरगाह साची माण दवाया। दरगाह साची साचा घर। जोत सरूपी वसे हरि। एका साचा दिसे दर। कोटन कोट खड़े दर। आपे देवे सर्ब वर। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप आपणी किरपा कर। खड़े रहण कोट दुआरे। वज्जे चोट शब्द धुन्कारे। कढ्ढे खोट जन्म संवारे। कलिजुग जीव आल्हणयो डिगे बोट, ना कोई पाए सारे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अन्तिम अन्त खपाए कर कर वड दुख्यारे। कलिजुग जीव होयण दुखिअर। कोई ना पावे सर। आपणा कर्म गए हार। मानस जन्म होया ख्वार। मदिरा मास कलि आहार। स्वास स्वास ना जप्या करतार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपे मारे कर ख्वार। करे ख्वारी वड संसारी। सृष्ट सबाई होए भिखारी। घर घर मंगण नर नारी। दु:ख रोग लग्गी भुक्ख बिमारी। जीव जन्त सभ बिल्लायण, चार कुन्ट
होए हाहाकारी। जो जन प्रभ अबिनाशी रसना गायण, आत्म रहे सद खुमारी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, घर साचा पायण, देवे दरस आप बनवारी। घर घर दर दर हाहाकार। कलिजुग होए अन्ध अंध्यार। दुखीए जीव करन पुकार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, शब्द सरूपी मारे मार। चार कुन्ट हाहाकार। रोयण सर्ब नारी नार। भैणां छड्डण भाई, किसे ना होए कोई सहार। माता छड्डण पूत कोई ना पावे सार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, वरते खेल अपर अपार। कलिजुग जीव दु:ख अन्त भर। निन्दक दुष्ट जन्म गए हर। दर दर घर घर आवे डर। आपणा किया लैण भर। कच्चे फल जायण झड़। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरसिखां फड़े आपे लड़। सृष्ट सबाई वरते कहर। सृष्ट सबाई होए गहर। सृष्ट सबाई आपे वगाए एका नहर। सृष्ट सबाई आप तपाए, आप लगाई जेठ दुपहर। सृष्ट सबाई आप ल्याई घेर। सृष्ट सबाई आप मिटाई, आप करनी हेर फेर। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सच जोत प्रगटाए ना लाए देर। जोत प्रगटाए सृष्ट उलटाए। त्रैभवन हिलाए, आवा गवण मिटाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका पवण आप चलाए। चले पवण जगत हुलारा। कलिजुग जीव होए ख्वारा। छिन भंगर आरा पारा। झूठे मन्दिर ना दीसे महल मुनारा। बेमुख जीव फिरन जिउँ बन्दर, ना दीसे कोई सहारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुखां देवे दरस अपारा। सच पवण आप चलाए। पवण पाणी इक्क हो जाए। खाणी बाणी सर्ब मिट जाए। चोज वडाणी खेल रचाए। वड वड अभिमानी माण गंवाए। शब्द ज्ञानी आप हो जाए। सोहँ कानी आप लगाए। आपे बानी आप मिटाए। आप जाणी जाण, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणे भाणे विच समाए। एका पवण एका रास। एका पवण सर्ब स्वास। एका पवण हो जाए विनास। एका पवण सद वसे गुर चरन पास। एका पवण, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे जप स्वास स्वास। स्वास स्वास पवण चलाए। सोहँ साचा नाम जपाए। अजपा जाप आप कराए। इक्क घड़ी स्वास तिन्न सौ सट्ठ चलाए। साचा नाम विच लेख आप लिखाए। गुरमख साचे वेख दया कमाए। साचा कलि प्रभ दा भेख कोई भुल ना जाए। कलिजुग जीव रहे वेखा, वेख महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, इक्क अभुल्ल आप अख्वाए। ना भुल्ले ना कोई भुलावे। कलिजुग जीव बन्न्हे झूठे दाअवे। आप उपावे आपे खावे। आपे खेले खेल खिलावे। आपे मेल होए हरि नाम जपावे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप आपणा भेव खुल्हावे। आप आपणा भेव ख़ुल्हावे। सच सुच्च प्रभ वरताए। साचा धर्म साचा कर्म साचा जन्म मात धराए। गुरमुख साचे आप उपाए। आप आपणी सेवा लाए। साध संगत संग रलाए। नाम रंगत आप चढ़ाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख विरला रसना गाए। रसना गाओ गहर गम्भीर। तन मन हरया शांत
सरीर। हरि मिल्या वड पीरन पीर। आपे देवे आत्म धीर। गलों कट्टे जगत ज़ंजीर। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अमृत मुख चुआए साचा सीर। अमृत मुख आप चुआए। आप आपणे रंग समाए। सति संगत गुर संग समाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मंगण मंगत देवणहार इक्क रघुराए। इक्क रघुराता, इक्क दाता, इक्क ज्ञाता, इक्क पित माता, एका दीसे पुरख बिधाता, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख विरले कलिजुग पछाता। गुरमुख विरला जाणे कोए। कलिजुग जीव रहे सोए। गुरमुख साचे सोहँ धागे लए परोए। आप उपजाए साचे रागे, दूसर जाणे ना कोए। किरपा करे प्रभ पहली माघे, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरसिख जगाए सोए। गुरसिख सोया आप जगाया। आप आपणी सरन लगाया। सच सरन इक्क रघुराया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप आपणा भेख वटाया। आपणा भेख आप वटा के। सृष्ट सबाई आप भुला के। माया रूपी पड़दा पा के। अग्न जोत विच आप सड़ा के। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सृष्ट सबाई आप मिटाए आप खपाए दो धड़ करा के। सृष्ट सबाई होए दो धड़। एका कांग आए चढ़। बेमुख जीव जायण हड़्ह। कोई ना दिसे किल्हा गढ़्ह। ना कोई बैठे अंदर बाहर आपे मारे फड़ फड़। चारों तरफ होए कड़ कड़। आपे भन्ने जेहड़े बणाए घड़ घड़। आपे डन्ने जिन्हां छड्डया साचा लड़। आत्म अन्न्हे धर्म राए अग्गे लाए फड़। गुरमुखां बेड़ा आपे बन्न्हे, शब्द सरूपी घोड़ी चढ़। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपे पार लँघाए, साचे धाम आप बहाए, पूरन काम आप कराए, साचा नाम आप जपाए, साचा जाम अमृत प्याए, करे रुशनाए विच बहत्तर नाड़। कलिजुग जीव किस्मत माढ़ी। कलिजुग हत्थ फड़ाई आपणी दाढ़ी। पाई नत्थ खड़ा अगाड़ी। कोई ना जाए साथ खड़ी मौत लाड़ी। प्रभ दी महिंमा बड़ी अकथ्थ, आप चबाए आपणी दाढ़ीं। गुरमुख चढ़ाए साचे रथ। होए सहाई जंगल जूह पहाड़ीं। सोहँ देवे साची वत्थ, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साध संगत विच मात सच्ची फुलवाड़ी। सच फुलवाड़ी साचा माली। करे खेल आप निराली। जोत सरूपी दीपक बाली। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, बेमुख़ां रखाए आत्म घटा काली। काली घटा होए घनघोर। कलिजुग झूठा करे शोर। प्रभ हत्थ आत्म अंदर तुहाढ्ढी डोर। प्रभ अबिनाशी तेरी साची लोड़। शब्दे अंदर रक्खे जोड़। शब्दे अंदर निभाए तोड़। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, प्रभ साचे दी साची लोड़। घटा काली जगत अन्धेर। कलिजुग जीव फल टुट्टे डाल्ही, प्रभ चाढ़्हे एका वेर। जल थल थल जल एका घड़ी एका पल वेला जाए ना टल, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरसिख पार उतारे करके आपणी मेहर। झक्खड़ झाँगी वगे जग। सृष्ट सबाई लग्गे अग्ग। कलिजुग जीव फिरन जिउँ सुंञे घर कग। अग्न जोत जोत अग्न जाए लग। आपे पकड़ पछाड़े प्रभ पकड़ शाहरग।
बेमुखां दिन आए माढ़े, कलिजुग अन्धेरी जाए वग। मौत घोड़ी चाढ़्हे लाड़े, सोहँ पहनाया आत्म तग। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, बेमुख कलिजुग जीव अग्गे धर्म राए लगाया वग। कलिजुग जीव होए अवारा। पापां रहे तन अफारा। देही दु:ख लग्गा भारा। साचा सुख हरि नाम वसारा। आत्म तृष्ना ना उतरी भुक्ख, बेमुख सदा रहे झक्ख मारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सो जन पावे जो जन करे चरन निमस्कारा। निमस्कार पूरे गुर। मिल्या हरि लिख्या धुर। गुरसिख गुर चरन गए जुड़। एका शब्द एका सुर। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मेल मिलाया गुरसिख लिख्या धुर। मेल मिलाया खेल खलाया। बिन बाती बिन तेल दीपक जोत जगाया। पारब्रह्म अचरज खेल आपणा भेद आप छुपाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा सज्जण सुहेल आपे होए सहाया। आपे होए सहाई देवे वड्याई। पूरन बूझ बुझाई। एक दूज मिटाई। भुलयां सच मार्ग पाई। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सच घर वसे रघुराई। सच घर सच टिकाणा। जगे जोत इक्क महाना। ना कोई दीसे राजा राणा। आप भुलाया जगत रुलाया भरम भुलेखा सर्ब पाया, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपे जाणे सच टिकाणा। सच टिकाणा थिर घर। जिथ्थे वसे साचा हरि। खुल्ले रहण सदा दर। सदा रहे भण्डारे भर। सृष्ट सबाई देवे वर। जो जन मंगे आए दर। आपणी किरपा देवे कर। आप खुल्हाए आत्म दर। जो जन मंगे साचे घर। आपणी किरपा करे हरि। जोत जगाए अंदर वड़। हो जाए रुशनाए, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप दिखाए साचा घर। सच घर सच दुआरा। सच घर सच पसारा। सच घर सच वरतारा। सच घर सच दरबारा। सच घर सच भण्डारा। साचा हरि आप वरतारा। गुरमुख आए दर देवे वर, ना दिसे पासा हारा। रसना जप जाए तर, झूठा जगत सर्ब विहारा। भरम भउ ना आवे डर, जिस मिल्या हरि पुरख अपारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका मंग आत्म रंगो साचा दर दरबारा। सच दरबार आप लगाया। पहली माघ दया कमाया। काग हँस गुरसिख बणाया। राज हँस आपे आप अख्वाया। साचा बंस गुर संगत आप बणाया। पूर कराए आसा मनसा, जिस जन रसनी गाया। दुष्ट सँघारे जिउँ काहना कंसा, जोत सरूपी जामा पाया। गुरसिखां देवे सोहँ आप आपणी दया कमाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, करे कराए जो मन भाया। मन भाए सो कराए, ना देर लाए, अन्धेर गंवाए, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका सोहँ नाम जपाए। सोहँ जप साचा नाम। सोहँ जप पूरन काम। सोहँ जप मिले साचा शाम। सोहँ जप, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, देवे साचा दान। सोहँ जप आत्म रस। प्रभ अबिनाशी होए वस। मिटे अन्धेर दु:ख जायण नस्स। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, करे जोत प्रकाश कोट रवि ससि। जोत जोत जोत, हरि जोत जगाई। जोत जोत जोत,
हरि खेल रचाई। जोत जोत जोत, हरि मेल मिलाई। जोत जोत जोत, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पहली माघ विच मात जोत प्रगटाई। जोत जोत जोत प्रभ जोत प्रगटा के। जोत जोत जोत, प्रभ गुरसिख दीपक जोत जगा के। जोत जोत जोत, सोहँ साचा मोख रखा के। जोत जोत जोत, प्रभ रोग सोग जाए मिटा के। जोत जोत जोत, प्रभ सभ जाए भेख गवा के। जोत जोत जोत, प्रभ गुरसिखां दरस अमोघ दिखा के। जोत जोत जोत महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप आपणी जाए जोत जगा के। जोत जोत जोत, हरि जोत पसारा। जोत जोत जोत, हरि जोत अधारा। जोत जोत जोत, लक्ख चुरासी विच पसारा। जोत जोत जोत, हरि आप दिसाए साचा घर बाहरा। जोत जोत जोत, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर अवतारा। जोत जोत जोत निरँकारी। जोत जोत जोत, हरि एका जोत तीन लोक पसारी। जोत जोत जोत, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, भरम भुलेखा आप निवारी। जोत जोत जोत, जगे जगत जोती। गुरसिख बणाए गुर साचा माणक मोती। सृष्ट सबाई रही सोती। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप कराए चार वरन एका गोती। चार वरन इक्क कराणा। ऊँच नीच भेव चुकाणा। आप आपणी सरनी लाणा। राजा राणा तख्तों लाहणा। आप आपणा भेव खुल्हाणा। जोत सरूपी खेल रचाणा। सृष्ट सबाई भेढ़ भिड़ाणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, इक्क उखेड़ जगत लगाणा। इक्क उखेड़ा आप लगाए। नगर खेड़ा कोई रहण ना पाए। धरत मात तेरा खुल्हा वेहड़ा आप कराए। कलिजुग जीवां झेड़ा आप चुकाए। गुरमुख साचे वेख मार झात, प्रभ अबिनाशी तेरे विच समाए। आपे पुच्छे तेरी बात, वेले अन्त होए सहाए। सोहँ देवे साची दात, आत्म देवे दीप जगाए। सोहँ सच शब्द वड करामात, तीन भवन प्रभ बूझ बुझाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तीन लोक जै जै जैकार कराए। तीन लोक होए जै जैकारा। सोहँ शब्द उपजे साची धारा। साची जोत जगाए काया झूठे महल मुनारा। गुरमुख साचे आप उठाए खिच ल्याए चरन दुआरा। आप आपणा दरस दिखाए रूप दिखाए, अगम्म अपारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोती जोत सरूप करे सर्ब पसारा। जोत सरूपी सर्ब पसार। एका जोत जगत विहार। प्रभ साचे दी साची कार। आवे जावे वारो वार। पावे गावे गुरमुख कर विचार। साचा तीर्थ गुर चरन नहावे, प्रभ देवे मोख द्वार। बेमुख बन्न्हण झूठे दाअवे, वेले अन्त होयण ख्वार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरसिखां बेड़ा कर जाए पार। गुरसिखां बेड़ा आपे बन्न्ह। दूई द्वैत भाण्डा भन्न। आत्म जोत जगाए चढ़ाए साचा चन्न। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका जोत जगाए तन। आत्म अन्धेर आप गंवाए। ना लाए देर जोत जगाए। एका जोत डगमगाए। काया कोट होए रुशनाए। कढ्ढे खोट पापां मैल धुवाए। सोहँ शब्द लगावे चोट,
अनहद धुन उपजाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे तेरा बजर कपाट आप खुल्हाए। बजर कपाटी आपे खोल्हया। गुरसिख पूरा पूरे तोल तोल्लया। जोत सरूपी वसे विच गुरसिख, सोहँ शब्द आपे बोल्लया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सोहँ शब्द सबाई बणाए आपे गोल्लया। सर्ब जीआं एका माण। सर्ब जीआं एका ताण। सर्ब जीआं एका पुरख सुजान। सर्ब जीआं एका दीसे, आत्म विच भगवान। सर्ब जीआं एका देवे सोहँ साचा दान। सर्ब जीआं एका एक महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान। एका एक एक अनेक। अनेक अनेक वरते एक। एका एका एका साची टेक। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सतिजुग साचे सृष्ट सबाई करे बुध बिबेक। सतिजुग साचा सच चलाए। साचा रथवाही आप अख्वाए। एका थांएँ चार वरन बहाए। ऊँच नीच कोई रहण ना पाए। सर्ब बीच आप समाए। आत्म गंढ्ढां देवे पीच, फिर खुल्ल ना जाए। आपे होए नीचो नीच, कीटां अंदर कीट समाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका रंग एका संग आप निभाए। सच्चा होए आपे संगी। आपे वरते होए बहु रंगी। सृष्ट सबाई रंग बरंगी। वेले अन्त होए तंगी। माया नागणी जाए डंगी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपे होए आपणे रंग रंगी। वाक भविख्त आप जणाए। साची लिख्त आप लिखाए। लिखाए लिख्त आप वरताए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पहली माघ जो रिहा लिखाए। वरते वरतावे वरतावण जोग। ना कदे चिन्त ना कदे सोग। ना कदे लग्गे कोई दुःख, ना लग्गे रोग। ना कोई भोगे झूठा भोग। एका दिसे साचा जोग। गुरमुख कमाए दिखाए दरस अमोघ। सोहँ शब्द चुगाए गुरमुख साचे साची चोग। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपे कट्टे हउमे रोग। हउमे रोग आप कटाया। चिन्ता सोग आप मिटाया। शब्द रस भोग आप दवाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आत्म दर आप खुल्हाया। अतम खोल्हे सच द्वार। साची देवे शब्द धुन्कार। खुल्ले सुन्न होए आकार। टुट्टे सुन्न दिसे करतार। गुरमुख विरले चुण देवे शब्द अधार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपे करे सति विहार। गुरमुख साचे आप जगाए। आप आपणी सरन लगाए। गुरमुख साचे सच घर विच सद समाए। थिर घर वसे हरि साचे धाम आप रहाए। किरपा कर चुकाए डर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान जोती जोत मिलाए। जोती मेल आप मिलईआ। आपे चढ़ाए साची नईआ। पार कराए दूई द्वैत दवईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका रंग रंगईआ। एका रंग सच रंगावणा। सोहँ मजीठ आप चढ़ावणा। कलिजुग जीव कौड़े रीठ भन्न वखावण। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणा भाणा आप वरतावणा। भाणा वरते विच संसार। सृष्ट सबाई होए दो फाड़। आप उठाए सोए जगाए, खण्डे फड़ाए हत्थ दो धार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोती जोत सरूप करे सच विहार। आपे करे सर्ब अख़ीर।
आपे उठाए वड वड सूरबीर। एका पिलाए हँगता नीर। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सृष्ट सबाई जाए पीड़। आप उठाए बली बलवाना। वेखे खेल जिउँ कृष्ना काहना। जोत सरूपी विष्नूं भगवाना। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, चण्ड प्रचण्ड विच नवखण्ड शब्द सरूपी आप कराणा। नव खण्ड चण्ड प्रचण्ड। आपे देवे सर्ब वंड। बेमुखां कलिजुग आई कंड। सोहँ शब्द लगाया विच सिर डण्ड। रंडी होई मात सर्ब वरभण्ड। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, बेमुखां भन्न वखाए काया कच्चे अंड। एका वर मुहम्मद मंगया। प्रभ देवे वड सूरा सरबन्गया। सदी चौधवीं होए भन्गया। आप मिटाए सर्ब फरंगीआं। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणे रंग रवे नव रंगया। आपे लेखा लेख लिखाए। अहमद मुहम्मद वक्त चुकाए। सच धाम सच राम जिस दोए नष्ट कराए। चार यारां संग रलाए। होए ख्वार थांएँ ना पाए। बेमुख फिरन जिउँ भेडां अवारा, पाली कोई दिस ना आए। घर घर रंडीआं होवण नारां, कन्त सुहागण ना कोई हंढाए। मौत बणाए लाड़ी लाड़ा, कलिजुग हत्थीं आप प्रनाए। उप्पर धवल बणाए रचाए अखाड़ा, दोवें दल आप उठाए। आपे पकड़े आपे मारे, भेव ना किसे जणाए। आपे करे सृष्ट उजाड़ा, जीव जन्त कोई दिस ना आए। वाहो दाही विच पहाड़ां, ना कोई बेली होए सहाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अन्तिम अन्त चार कुन्ट वहीर कराए। सदी चौधवीं होए अख़ीर। तुरकां लाहे आपणे चीर। ना कोई दीसे पीर फ़कीर। पीर पैगम्बर औलीआ ना कोई देवे किसे धीर। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका सोहँ शब्द चलाया तीर। सोहँ शब्द चलाया अणयाला। घर घर रोवण अञ्याणे बाला। बेमुखां ना वेला अन्त संभाला। प्रभ अबिनाशी ना साचा भालया। सन्त मनी सिँघ जो वखा ल्या। आप आपणे कंध उठा ल्या। अनन्दपुरी दे विच फिरा ल्या। होका दे दे शब्द सुणाए, वाली दो जहानां विच मात दे आ गया। जोत सरूपी जामा धार, अमाम मैहन्दी नां रखा ल्या। आपे देवे सारयां वर, उम्मत नबी रसूल दी कलिजुग अन्त मिटा ल्या। वेला अन्त ना जाए टल, वेला गया हत्थ ना आ गया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान खेल वरताए। भेख मिटाए सृष्ट भुलाए। जोत जगाए अग्न कुण्ड विच मात रखाए। धर्म राए हरि पहरा लाए। इजराईल दर दर फिराए। जबराईल हुक्म सुणाए। इसराफील बिगल वजाए। मेकाईल राज़क रिज़क रहीम रिज़क पुचाए। वेले अन्त कलिजुग सर्ब छुप जाए। अचरज खेल महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणी आप वरताए। मनी सिँघ सच कर्म कमाया। मन्नया हुक्म धुरों जो आया। सृष्ट सबाई आख सुणाया। सुणे लोकाई ना भेव जणाया। पावे दुहाई बेमुखां हस्स हस्स के वक्त गंवाया। हत्थ कलम उठाई, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान देवे वड्याई, सृष्ट सबाई लेख लिखाई, वेले अन्त ना कोई होए सहाया। लिख्या लेख ना कोई मिटाई। माझा हद्द घविंड
रखाई। सन्त मनी सिँघ साची कलम आपणे हत्थ चलाई। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान जोत सरूपी बूझ बुझाई। कलम उठाए सतिगुर पूरा। शब्द उपजाए निहकलंक वड सूरन सूरा। शब्द धुन टुट्ट ना जाए, सिर रक्खे हत्थ प्रभ सर्ब कला भरपूरा। शब्द भण्डार दिया हरि साचे, विच मात निखुट्ट ना जाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान आपणे भाणे विच रखाए। साचे सन्त पाई सार। चरन कँवल किया प्यार। उप्पर धवल रिहा उधार। होया मवल खिड़ी गुलजार। वस्सया सँवल कृष्न मुरार। शब्द सरूपी होया बवल, एका दीसे रंग करतार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान आपे बख्शे चरन प्यार। चरन प्रीती दया कर। आप वसाया साचा घर। नाम दवाया साचा वर। शब्द चलाया किरपा कर। भरम चुकाया जोत धर। मानस जन्म सुफल कराया, आप आपणा मेल कर। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोती जोत सरूप अचरज खेल कर। अचरज खेल कर वरतंत। करे खेल प्रभ भगवन्त। गुरमुख विरला जाणे सन्त। जिस हिरदे वस्सया साचा कन्त। कलिजुग माया पाई बेअन्त। आप बैठा विच इकन्त। जोत सरूपी विच जीव जन्त। ना रंग रूप एका सति सरूप महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान पूरन भगवन्त। पूरन भगवन्त पारब्रह्म। सन्त मनी सिँघ विचारे कर्म। आप संवारे गुरमुख जरम। आप निवारे आत्म भरम। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप दिसाए एका साचा ब्रह्म। साचा ब्रह्म सच पछाणा। प्रभ अबिनाशी साचा जाणा। सर्ब घट वासी रसन वखाणा। सृष्ट सबाई करे रासी, एका रंग रंगाणा। प्रगटाए जोत घनकपुर वासी, मिटाए माण सर्ब अभिमाना। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सन्त मनी सिँघ दिया नाम निधाना। सन्त मनी सिँघ देवे वड्याई। हरन फरन प्रभ देवे खुल्हाई। एका सरन आप रखाई। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साची जोत विच टिकाई। साची जोत प्रकाश कर। आत्म अन्धेरा नास कर। आपे हिरदे वास कर। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका शब्द धुन उपजाए, एका बाणी अकाश कर। आपणी बाणी आप वखाणे। आपणी महिंमा आपे जाणे। जीव जन्त ना बूझ बुझाणे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मात जोत प्रगटाए, सन्त मनी सिँघ देवे माणे। सन्त मनी सिँघ माण दवाया । सन्त मनी सिँघ आण रखाया। सन्त मनी सिँघ सोहँ साचा बाण लगाया। सन्त मनी सिँघ दसवां दर किरपा कर साचे हरि आपे आप खुल्हाया। जगे जोत अगम्म अपारा, जोत सरूपी दीप टिकाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप आपणा दरस दिखाया। आप आपणा दरस दिखाए। एक अनेक होए ना भेव जणाए। जोत सरूपी तेज अग्न जोत लगाए। आप बणाए साची पैज, सतिगुर मनी सिँघ सिर उप्पर हत्थ टिकाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, बैठ आप अटंक कलि खेल वरताए। खेल वरताए अपर अपारी। ना कोई जाणे जीव संसारी। सृष्ट सबाई रही झक्ख मारी। ना कोई सच द्वारी।
ना कोई पाए मोहण माधव कृष्न मुरारी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, चौथे जुग आया मात निहकलंक नरायण नर अवतारी। नर अवतार जामा धारे। सर्ब नरां प्रभ आप विचारे। सर्ब दरां घरां प्रभ आप पसारे। सर्ब सरां प्रभ चरन दुआरे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख विरले लाए किनारे। गुरमुखां दीसे सच किनारा। बेमुख वहण विच मंझधारा। ना कोई दीसे आरा पारा। मदिरा मासी होए ख्वारा। मिले ना थाउँ सच दुआरा। साचा न्याउँ हरि वड सरकारा। पकड़े बाहों जो जन दर आए हँकारा। एथे ओथे मिले ना थाउँ, दूई दुष्ट रहे झक्ख मारा। प्रभ अबिनाशी अगम्म अथाहों, अन्त ना पारा वारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका सच दरबारा। सच दरबार मात लगाए। ज़ात पात सर्ब मिटाए। एका नात गुर चरन रखाए। तट्ट तीर्थ कोई रहण ना पाए। साचा सीरथ प्रभ अमृत आत्म मुख चुआए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान आप आपणी दया कमाए। दया कमाई साचे सन्त। होए मिलावा साचे कन्त। मिटया आवण जाण, जोत सरूपी बैठा विच हरि इकन्त। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान आप तराया मनी सिँघ साचा सन्त। मनी सिँघ तेरी पूरन आस। बीस बरस आत्म रक्ख प्यास। मन बैरागी होया उदास। सिँघ साहिब महताब सिँघ छड्डया चरन निवास। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान आपे जोत जगाए पुरख अबिनाश। बीस बरस आस रखा के। दिवस रैण रसना गा के। साचा वर साचा घर सिँघ महताब कोलों आया पा के। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सुत्तयां अवाज़ लगाए सन्त मनी सिँघ आप जगा के। सन्त मनी सिँघ अवाज लगाई। आप आपणा दरस दिखाई। कँवल नैण सुंदर कुण्डल मुकट बैण मुकंद मनोहर लखमी नरायण जोत प्रगटाई। गुरमुख साचे सृष्ट सबाई झूठा वहण, आओ चल सरनाई। दरस पेखो नेत्र नैण, एका जोत तीन लोक रुशनाई। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पंचम जेठ विच मात रामगढ़ीआं घर जोत जगाई। सन्त मनी सिँघ सुणे धुन्कारी। कौण खड़ा मेरे आत्म दर द्वारी। ना कोई दीसे एका शब्द उपजे साची धारी। आपे विगसे जोत सरूप हिरदे चाउ भरम भउ निवारी। कलिजुग लाया साचा दाउ, सार पासा कोई विरला खेडे खेड सन्त खिलाड़ी। गुर पूरे सद सद शाबाश, गुरसिखां लाज रखाए जिन्हां चरन छुहाई दाढ़ी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान गुरमुखां माण दवाए, एका जोत जगाए विच बहत्तर नाड़ी। गुरसिख तारे कर्म विचार। गुरमुख तारे भरम निवार। गुरसिख तारे आत्म तोड़ सर्ब हँकार। गुरसिख तारे हउमे ममता आत्म मार। गुरसिख तारे आपे देवे चरन प्यार। गुरसिख तारे जो आए भुल रुल जन चरन द्वार। गुरसिख तारे आप उतारे सिरों पापां भार। गुरसिख तारे, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मानस जन्म जाए सुधार। गुरसिख तारे देवे साची मति। गुरसिख तारे आप धराए धीरज यति। गुरसिख तारे सोहँ बिजाए साचे वत्त। गुरसिख तारे चरन
प्रीत निभावे साचा नत्त। गुरसिख तारे शब्द सरूपी देवे साचा तत्त। गुरसिख तारे आपे देवे साची मति। गुरसिख तारे महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपे रक्खे अन्तिम पति। आपणी पति आप रखाए। गति मितक आपणी आप जणाए। यति सति तत्त इक्क थां वसाए। सोहँ साचा सूत्र कत्त, रसना चरखा आप चलाए। रक्त बूंद पाणा लाए रत्त, ताणा पेटा आप बणाए। वेला गया ना आवे हत्थ, काया ताणा ना कोई सुलझाए। कोई ना चाढ़्हे साचे रत्थ, वेले अन्त ना कोई छुडाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरसिख तराए आपे दे मति समझाए। बुध कबुधी देवे शब्द धीर। आप पिलाए अमृत साचा सीर। दूई द्वैत देवे चीर। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपे होए दस्तगीर। दस्तगीर सच दरगाह। होए सहाई साचे थां। उथे लेखा कोई मंगे ना। गुरसिख घर साचे जाए कलि संगे ना। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान आपे आप बहाए चंगे थां। साचा धाम हरि दरबारा। गुरसिख वेखे खेल अपारा। साचा मेल इक्क करतारा। बिन बाती बिन तेल, जोत सरूपी दीपक किया उज्जयारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अन्तिम लए छुडाए आप बहाए चरन दुआरा। वेला अन्त अन्त संभाल। लुट्टया माल धन ना हो कंगाल। पंच चोर बैठे लायण संन्ह, आपणा पल्ला आप संभाल। प्रभ अबिनाशी बेड़ा देवे बन्न्ह, जगत तृष्ना छड्ड जंजाल। काया भाण्डा प्रभ देवे भन्न, केहड़ी वस्तू तेरे चल्ले नाल। कलिजुग जीव क्यों होया आत्म अन्ध, प्रभ अबिनाशी सद समाल। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान गुरसिखां करे आपे प्रितपाल। आपे पाले आपे पोसे। आपे बणाए संग शब्द तोसे। धर्म राए ना मारे घोसे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान आप लुहाए गुरसिख तेरे काले सूसे। बुध बिबेक आपे कर। एका वेख साचा हरि। जेहड़ा वस्सया साचे दर। दिवस रैण बैठा रहे तेरे आत्म घर। चोरां यारां ठग्गां प्रभ आपे लए फड़। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान एका शब्द सुणाए, गुरमुख दूजा अक्खर ना विच जगत पढ़। एका अक्खर आप सुणाया। साची वक्खर वस्त रखाया। जोती जोत सरूप, आपणा आप गुरसिख तेरे विच मस्त रखाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सोहँ देवे वड अनमुल्लड़ा लाल, कलिजुग माया भुल क्यों ख़ाक रुलाया। माया छाया निभे ना नाल। झूठी काया जगत ज़ंजाल। भाई भैण ना देवण बाहल। एका वेख आत्म साची धर्मसाल। जिथ्थे बैठा, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत सरूपी दीपक बाल। गुरसिख कदे मति ना होए खोटी। आपे भेव खुल्हाए पकड़ उठाए चोटी। सोहँ शब्द मगर लगाए तन लगाए सोटी। बेमुख प्रभ पीड़ पिड़ाए, आप कराए बोटी बोटी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा दर द्वार सद खड़े रहण भिखार कोटन कोटी। गुरसिख वक्त सच संभाल। साचा दिया प्रभ नाम धन माल। आत्म वेख अमुलड़ा लाल। झूठी माटी देख क्यों भुल्लड़ा, अन्त ना निभे तेरे नाल। कलिजुग
विच क्यों आपे रुलड़ा, आपणा वक्त आप संभाल। अमृत निझरों अजे ना डुलड़ा, प्रभ अबिनाशी दए प्याल। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अपणा बिरद लए संभाल। आपणा बिरद आप संभाले। आपे करे सच वरतारे। गुरमुख साचे झूठी काया झूठे महल मुनारे। साक सज्जण सैण भाई भैण अन्त खड़े रहण दुआरे। एका देवण तैनूं वड्याई, भाण्डा भन्नण अधविचकारे। आया गया गया ना आया, ना कोई होए सहारे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपे रखे पति सुरत शब्द दे मति सिख समझाए। देवे मति शब्द ज्ञाना। आत्म उपजे ब्रह्म ज्ञाना। सुन्न समाध खोल्हे आप भगवाना। बोध अगाध शब्द लिखाणा। आत्म सोध दया कमाणा। वड जोधन जोध राज रजाना। सच तख्त सच सुल्ताना। साचो सच प्रभ वरताणा। धरे जोत वाली दो जहान, साच करे विच टिकाणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरसिख तेरा लक्ख चुरासी गेड़ कटाणा। लक्ख चुरासी गेड़ कटाए। मात गर्भ गुरसिख ना आए। आपणी किरपा गुरमति गुर कमाए। गुरसिख चले गुर के भाए। आप आपणा लए बचाए। काम क्रोध लोभ मोह दए तजाए। सनकादकां संग ना प्रेम वधाए। तेरे गुण प्रभ आप बुझाए। हँकार निवार प्रभ सोझी पाए। काया कोट चार द्वार, प्रभ अबिनाशी विच समाए। बिन गुर पूरे अन्ध अंध्यार, ना कोई वेखे ना वेख वखाए। प्रभ अबिनाशी किरपा धार, पूरन बूझ बुझाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अन्तिम भेव गूझ खुल्हाए। बाल जवानी गई बीत। अजे ना होई काया सीत। आत्म होई ना अजे अतीत। गुरमुख डोले ना तेरी कदे नीत। जिस जन बख्शे चरन प्रीत। चरन परस मिटा हरस, प्रभ देवे दरस मानस जन्म जाए जग जीत। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कर तरस गुरसिख तेरी आपे परखे नीत। आपे परखे परखणहारा। आपे रक्खे रक्खणहारा फड़ फड़ कीने वक्खे, सोहँ कसवटी रंग अपारा। गुरमुख विरला लाह साचा खट्टे, जो चरन करे निमस्कारा। प्रभ अबिनाशी दिसे घट घटे, जोत सरूपी सर्ब पसारा। कलिजुग जीव जगत तमाशा जिउँ बाजीगर खेल तमाशा नटे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका सच दुआरा ना कोई तीर्थ ना कोई तट्टे। गुरसिख आत्म देख विचार। साचा मूल ना अन्तिम हार। लहणा देवणहार इक्क करतार। देवणहार सर्ब संसार। गुरमुख विरला पावे सार। शब्द भण्डारा देवे, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, किरपा कर आप लँघाए गुरसिख पार। गुरसिख साचा पार कराया। जोत सरूपी दरस दिखाया। मातलोक सच मार्ग लाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप आपणा सांग वरताया। आपणा सांग आप वरता के। सोहँ कांग आप चढ़ा के। गुरमुख साचे विच नुहा के। साचा जाम नाम प्या के। पूरन काम आप करा के। सुक्के ताम हरे करा के। एका जोत राम जगा के। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप आपणा कर्म कमा के। कर्म कमाया विच प्रभ मात।
सोहँ देवे साची दात। चार वरन कराए भैण भ्रात। गुरमुख पढ़ाए इक्क जमात। होए सद प्रकाश, ना होए अन्धेरी रात। प्रभ अबिनाशी सद अबिनाश। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सर्ब देखे मार झात। सर्ब वेखे वेख वखाणे। आपणा भाणा आपे जाणे। राणे महांराणे दर दर फिराणे। गुरमुख सुघण स्याणे प्रभ दर बहाणे। गरीब बाल अञ्याणे प्रभ गले लगाणे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कलिजुग जीव भुनाए जिउँ भठयाले दाणे। जोत भठ आप तपाए। कलिजुग उलटी लट्ठ आप गिढ़ाए। एका वक्त सृष्ट सबाई आए। इक्ठ थल जल जल थल वहाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, वड राठन राठ महांकाल आप बुलाए। महांकाल आए द्वार। प्रभ अबिनाशी चरन करे निमस्कार। करो हुक्म सच्ची सरकार। सच तख्त बैठा गिरधार। सृष्ट सबाई रिहा कर्म विचार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप वरताए आपे बणया लेख लिखार। महांकाल हरि दर ते आए। प्रभ अबिनाशी सीस निवाए। साचा हुक्म जगत लगाए। बीर बैताली सर्ब उठाए। हाकन डाकन संग रलाए। आवण चल विच मात दे धाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणी खेल आप वरताए। बीर बेताले होए बेहाले। खाली होए लहू प्याले। साची मद रहण मतवाले। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, बेमुख जीवां आप पिड़ाए, भर प्याए प्याले। सोई थांएँ सुहंदा, जिथ्थे गुर चरन रखंदा। सोई थान सुहंदा, जिथ्थे गुर भरम गवंदा। सोई थान सुहंदा, जिथ्थे गुर दरस दिखंदा। सोई थांएँ सुहंदा, जिथ्थे महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप आपणा भेव खुलं्हदा। कलि थान सुहंदा, हरि खोल्हे भेदा। दस अट्ठ अठारां गाए रहे, भेव ना पायण चार वेदा। हरि हिरदे विच समाए रहे, ना कोई कथे विच कतेबां। एका जोत जुगो जुग जगाए रहे, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अछल अछेदा अभेद अभेदा। अछल अछलीआ होए आप। होए आप आपे करे वड प्रताप। आपे होए सृष्ट सबाई माई बाप। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सोहँ शब्द जपावे साचा जाप। अनहद शब्द वजावे साचा वाजा। हउमे रोग जलावे मारे तीनो तापा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, भेव खुल्हावे आपणा आपा। साचा भेव जाए खुल्ल। गुरसिख पूरे तोल जाए तुल। मिल्या नाम सोहँ वड अनमुल्ल। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सोहँ किया कलिजुग दिया किया गुल। कलिजुग दीपक आप बुझाया। वेद अथर्बण रहण ना पाया। सतिजुग साचा मार्ग लाया। पहली माघ आप लिखाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा कर्म कमाया। सतिजुग लग्गा पहली माघ। साध संगत तेरे जागे भाग। आपे धोए पापां दाग़। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गल लगाए दया कमाए माण दवाए, जिउँ बिदर अलूणा खाया साग। निमाणयां निताणयां प्रभे आपे आप पछाणयां। गुरसिखां भगत अंझाणयां, प्रभ देवे ब्रह्म ज्ञानया। खाणी बाणी विच समाणयां। भेव ना पाए कोई वेद पुराणयां।
चार वरन इक्क थां बहाए, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवाणयां। सोहँ चले तीर कमाना। साचा दिसे तीर निशाना। होए अन्धेर ज़िमीं अस्माना। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, चार कुन्ट कराए दीवाना। जोत सरूपी जामा धार। कलिजुग आया कल्गी अवतार। माझा देस होए ख्वार। लेख लिखावे बैठ विच दरबार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपे वरते जगत वरताए सुंञे दिसण महल मुनार। सुंञे होयण महल मुनारे। छड्ड छड्ड भज्जण नारी नारे। घर घर होए हाहाकारे। गुर बिन कोई ना लँघावे पारे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, नरायण नर सृष्ट सबाई करे ख्वारे। माझा देस होए ख्वारी। बेमुख जीवां किस्मत माढ़ी। भुल्ले रहे जीव गंवारी। घर साचे आया, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, नरायण नर अवतारी। हरि मन्दिर सच दुआरे। कलिजुग जीव होए अंध्यारे। आपे वरते खेल अपारे। दुष्ट दुराचर आप सँघारे। फड़ फड़ डोबे विच मंझधारे। सच नगरी हाहाकारे। साची जोत गई मार उडारे। गुर अर्जन सुंञा होए दर दरबारे। जिथ्थे सेवा करी प्रगट जोत आप निरँकारे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, बेमुखां करे ख्वारे। बेमुखां करे आप पछाण। भुल्ले जीव सर्ब अञ्याण। माया लग्गी धर्म गंवाण। पूजा लालच सर्ब अस्थान। फड़ फड़ पीड़े जिउँ कोहलू घाण, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान। गुर धाम जिस धर्म गंवाया। वेले अन्त प्रभ दे वखाया। नक्क नत्थ दर दर फिराया। वेले अन्त काला मुख विच जगत रखाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत सरूपी खेल रचाया। साध संगत तेरा साचा संग। आदि जुगादी एका रंग। प्रभ दर मांगे साची मंग। दु:ख रोग प्रभ कीने भंग। आप छुडाए बद्धे अंग। आप कटाए गुरसिख भुक्ख नंग। होए सहाई सदा अंग संग। बेमुख भन्नाए जिउँ काची वंग। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कर दरस पार जाए लँघ। पार लँघे गुरसिख संसारा। आप वखाए साचा दरबारा। साचा धाम जोत अकारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत सरूपी इक्क पसारा। पसर पसारा आपे किया। सृष्ट सबाई आप जगाया एका दिया। आप रखाए साची निया। आपे आप किया आपणा हिया। सोहँ बीज साचा बिया। अमृत देवे साचा रस, गुरमुख विरले गुर दर पिया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप कराए निर्मल जीआ। आप कराए निर्मल निर्मला। साचे फल लगाए जो खड़े रुक्ख सिंमला। आत्म अग्न बुझाए, बले जो बालू बिमला। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप बरसाए सोहँ मेघ रिम झिमला। सोहँ मेघ आप बरसाए। आत्म तृप्त कराए गुरसिख ध्याए। कलिजुग तप्त कढाए होए अन्त सहाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपे जाणे आपे भाणे विच समाए। टुट्टी गंढ्ढणहार गोपाला। आपे होए भगत रखवाला। भगत वछल रच्छक दीन कृपाला। सोहँ देवे साचा धन माला। सोहँ शब्द देवे, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, विच कलिजुग किया उजाला।
पहली माघ वक्त सुहाया। फूलन वरखा आपे लाया। गुरसिखां सिर छत्र झुलाया। दु:ख दलिद्दर मगरों लाहया। छल छिद्र कोई नेड़ ना आया। अमृत मेघ बरसे अंदर, गुरसिखां हरि पर्दा लाहया। आपे तोड़े आत्म जंदर, दूई द्वैत नास कराया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, प्रगट जोत आप आपणा दरस दिखाया। सिँघ मनी इक्क खेल अपारा। साचा किया मात विहारा। निहकलंक लीआ अवतारा। घनकपुरी धाम अपारा। देवे माण जो जन आयण चल दुआरा। बेमुख चारों तरफ फिरन बिल्लायण, ना दीसे कोई किनारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सन्त मनी सिँघ बूझ बुझारा। सन्त मनी सिँघ शब्द जणाए। आपणा हुक्म आप सुणाए। देवीआं आवण सर्ब सरनाए। आपे लए मुख छुपाए। भरम भुलेखे आप भुलाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणी खेल आप वरताए। सन्त मनी सिँघ हुक्म एका दूजे आप मिटाया। शब्द बूझ आप लिखाया। दर घर साचा सूझ, निहकलंक दर्शन पाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, शब्द सुरत सन्त मनी सिँघ आप दवाया। देवीआं फिरन चार चुफेर। आत्म होई सर्ब अन्धेर। शब्द डण्डा हरि हत्थ फड़ाया, सन्त मनी सिँघ ल्याया घेर। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत प्रगटाए दया कमाए, जामा पलटे दूजी वेर। आपे सेवा पूज चुकाई। आप आपणी ना बूझ बुझाई। भेव गूझ आप रखाई। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणा आप रिहा छुपाई। रैण भिन्नड़ी आप सुहाए। साध संगत दर मंगल गाए। दुक्खां संगल आप कटाए। सोहँ कंगण तन पहनाए। एका वर साचा मंगण, साचा नाम प्रभ भिच्छया पाए। आत्म चाढ़्हे प्रभ साची रंगण, पूरन इच्छया आप कराए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पहली माघ दया कमाए। भिन्नी रैण वक्त सुहेला। साध संगत गुर चरन कराया मेला। आपे होए साचा सज्जण सुहेला। मानस जन्म सुफल कराया, अमृत फल लगाया अमृत केला। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, परब्रह्म अचरज खेल कलिजुग खेला। भिन्नी रैण सदा सुखदाई। साध संगत गुर चरन बहाई। साचा प्रभ देवे वड्याई। साध संगत भैण भ्रा बणाई। साचा साक सज्जण आप हो जाई। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणे हत्थ रक्खे वड्याई। भिन्नी रैण रंग साचा माण। भिन्नी रैण होए मेल भगत भगवान। भिन्नी रैण आप चुकाए जम की कान। भिन्नी रैण सोहँ शब्द आप वरताए ल्याया धुर फ़रमाण। भिन्नी रैण साध संगत गुर दर साचा सच निशान। भिन्नी रैण, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका जोत जगाए महान। भिन्नी रैण जगे जोत। चार वरन कराए एका गोत। गुरसिखां मैल आत्म धोत। बेमुख कलिजुग जीव रहे सोत। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप खुल्हाए गुरसिखां सोत। भिन्नी रैण रंग अवल्लड़ा। मात जोत प्रगटाए त्रैलोकी नाथ इकल्लड़ा। एका शब्द चलाए वरताए, गुरसिखां होए भारा पल्लड़ा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सोहँ शब्द
लिखाए जपाए साचा शब्द सुखल्लड़ा। भिन्नड़ी रैण साचा रंग। जन भगतां लई प्रभ दर मंग। आप वहाए अमृत साची गंग। सोहँ साचा आप सुणाए सतिजुग साचा परसंग। बाकी सभ वेले अन्त कराए भंग। एका माण एका ताण एका आण जगत रखाए महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, वड सूरा सरबंग। भिन्नड़ी रैण साचे दात। गुरमुख वेख मार झात। प्रभ अबिनाशी खोल्हे तेरा आत्म ताक। एका जोत जगाए वरते ताको ताक। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरसिख साचे आप बणाए पाकी पाक। भिन्नड़ी रैण रंग मजीठ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सृष्ट सबाई जाए पीठ। भिन्नड़ी रैण रंग चलूल। गुरसिख संभाले आपणा मूल। बेमुखां लाए शब्द त्रिसूल। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सर्ब जोत खिचाए अठसठ तीर्थ नबी रसूल। भिन्नड़ी रैण देवे वर। प्रगट जोत आया घर। कर दरस गुर संगत गई तर। खाली भण्डारे प्रभ जाए भर। गुरसिखां चुकाए जम का डर। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप आपणा सिर हत्थ धर। भिन्नड़ी रैण चमकण तारे। गुरसिख खड़े निहकलंक तेरे चरन दुआरे। सतिजुग साचे आप बणाए आपणे सच दुलारे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कर्म धर्म दोए आप संवारे। भिन्नड़ी रैण वक्त सुहावणयां । भिन्नी रैण गुरसिख जगावणयां । भिन्नड़ी रैण सोहँ शब्द जपावणयां। भिन्नी रैण स्वास स्वास ध्यावणया। भिन्नड़ी रैण दुखड़ा नास करावणयां। भिन्नड़ी रैण मुखड़ा उज्जल गुरसिख करावणयां। भिन्नड़ी रैण, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साध संगत तेरा सच वक्त सुहावणयां। भिन्नड़ी रैण रंग अगम्मा। आप मिटाए गुरसिख भरमां। गुरसिख साचा प्रभ दर आए, आप लिखाए साचा कर्मा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सुफल कराए मानस जन्मा। भिन्नी रैण वेख विचार। सोहँ देवे शब्द अधार। उपजे धुन खुल्ले द्वार। गुरमुख साचे चुण पहली माघ, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दर घर आए जाए तार। भिन्नड़ी रैण जिस जन वखाणी। भिन्नड़ी रैण गुरमुख विरला जाणे प्राणी। भिन्नड़ी रैण प्रभ अबिनाशी किरपा कर रसन उचारे बाणी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सतिजुग साचे आप बणाए राणी। सच राणी सच सुल्तान। साचे तख्त बैठा भगवान। गुरमुख विरले डीठा जिस किरपा करे महान। सोहँ शब्द जपाए साचा मीठा, आत्म सुख उपजाए मेहरवान। काया कोट कौड़ा रीठा, महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, धरे जोत आप बली बलवान। भिन्नड़ी रैण रंग दिखाए। भिन्नड़ी रैण गुरसिख उठाए। भिन्नड़ी रैण प्रभ अबिनाशी तुठ, गुर संगत दया कमाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जो जन गए रुठ, शब्द सरूपी मेल मिलाए। भिन्नड़ी रैण साची धार। भिन्नड़ी रैण जगे जोत अगम्म अपार। साचे रंग वसे करतार। बेमुख रोवे गुरमुख हस्से, जिस मिल्या सच भतार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका पुरख, सृष्ट सबाई नार। भिन्नड़ी रैण आई मात। भिन्नड़ी
रैण गुरसिखां बणाए साचा नात। भिन्नड़ी रैण आपे होए भैण भ्रात। भिन्नी रैण महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दया कमाए रहे खुमारी दिवस रात। भिन्नड़ी रैण सद बलिहारी। भिन्नड़ी रैण प्रभ किरपा धारी। भिन्नड़ी रैण गुरसिख गुर चरन साची फुलवाड़ी। भिन्नड़ी रैण महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरसिखां देवे सोहँ वड भण्डारी। भिन्नड़ी रैण रंग अपारा। भिन्नड़ी रैण सच भण्डारा। भिन्नड़ी रैण सोहँ वरते विच संसारा । भिन्नड़ी रैण आपे बणे शब्द वरतारा । भिन्नड़ी रैण आप कराए जै जै जैकारा। भिन्नड़ी रैण, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरसिखां देवे मोख दुआरा। भिन्नड़ी रैण निज घर वास। भिन्नी रैण आप कराए आपणे दास। भिन्नी रैण आप रखाए साचा वास। भिन्नड़ी रैण साध संगत प्रभ सद वसे पास। भिन्नी रैण महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा साची जोत प्रकाश। भिन्नी रैण जोत प्रकाशे। कलिजुग अन्धेर सर्ब विनासे। गुरमुख जीवे गुर चरन भरवासे। आप कराए मानस जन्म रासे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान पुरख अबिनाशे। भिन्नी रैण पुरख अबिनाशी। भिन्नी रैण जोत प्रगटाए घनकपुरी वासी। भिन्नी रैण मेट मिटाए मदिरा मासी। भिन्नी रैण सोहँ शब्द जाप जपाए स्वास स्वासी। भिन्नी रैण साध संगत कलिजुग माया तेरे दर तों नासी। भिन्नी रैण प्रभ साचा करे बन्द खलासी। भिन्नी रैण बेमुखां प्रभ दर आए हासी। भिन्नी रैण, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका जोत मात प्रकासी। भिन्नी रैनड़ीए तेरे हत्थ वड्याई। भिन्नी रैनड़ीए हरि प्रभ तेरी रुत्त सुहाई। भिन्नी रैनड़ीए पारब्रह्म अचुत्त तेरे विच समाई। भिन्नी रैनड़ीए गुरसिख बणाए साचे सुत्त, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सच तेरी वड्याई। भिन्नी रैनड़ीए तेरा मिटे अन्धेरा। भिन्नी रैनड़ीए प्रभ अबिनाशी पाया फेरा। भिन्नी रैनड़ीए प्रभ साचे ढाहया भरमां डेरा। भिन्नी रैनड़ीए बेमुखां आप भुलाया कर कर हेरा फेरा। भिन्नी रैनड़ीए गुरसिखां दरस दिखाए ना लाए देरा । भिन्नी रैनड़ीए महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप चुकाए तेरा मेरा। भिन्नी रैनड़ीए रंग साचा वेख। प्रभ अबिनाशी नेत्र पेख। भिन्नी रैनड़ीए तेरी रुत्त सुहाए, गुरसिखां लिखाए हरि साचे लेख। सतिजुग साचे सुत उपजाए, आप लगाए साची मेख। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत सरूपी धारया भेख। जोत सरूपी भेखा धार। मातलोक ल्या अवतार। कलिजुग अन्तिम करे ख्वार। आपे आप करे करावणहार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सोहँ शब्द बेमुखां लगाए मार। भिन्नी रैनड़ीए तेरी साची जाति। भिन्नी रैनड़ीए आप लगाए गुरसिख फुलवाड़ी शब्द डाल्ह पाती। बेमुखां होए किस्मत माड़ी, वक्त गंवाया सुत्तयां राती। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरसिखां मुख चुआए अमृत बूंद स्वांती। भिन्नी रैनड़ी अमृत धारा। गुरमुख पीवे गुर चरन दुआरा। झिरना झिरे निझरों अगम्म अपारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप कराए जोत अकारा। भिन्नड़ीए रैणे गुरसिख साचे गुर चरन बहणे।
आप चुकाए लहणे देणे। सोहँ शब्द आत्म तन पहनाए साचे गहणे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दरस दिखाए गुरमुख साचे पेखे तीजे नैणे। भिन्नी रैनड़ीए तेरा साचा रस। प्रभ अबिनाशी होया वस। गुरमुख विरला माणे आत्म रस। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, प्रगट जोत दिखाए दरस, गुरसिख गुर दर आए नस्स। भिन्नी रैण साची जाण। इक्क कराए रंक राजान। सोहँ शब्द लगाए बाण। ऊँच नीच सर्ब मिट जाण। आपे मेटे वेद पुरान। ना कोई दीसे अञ्जील कुरान। सच शब्द वरते सोहँ बली बलवान। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पूरन भाग गुर साचा पाया। पूरन भाग दर घर साचे मंगल गाया। पूरन भाग प्रभ धर्म राए संगल आप कटाया। पूरन भाग विच जूहां जंगल होए आप सहाया। पूरन भाग, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पहली माघ माण दवाया। पूरन भाग गुरसिख जाणे। पूरन भाग हरि रंग समाणे। पूरन भाग आप तराए गुरसिख बाल अञ्याणे। पूरन भाग प्रभ अबिनाशी खड़ा सद सरहाणे। पूरन भाग सोहँ गीत जिन्हां रसना गाणे। पूरन भाग परखे नीत आप भगवाने। पूरन भाग आप आपणा बिरद पछाणे। पूरन भाग जोत सरूपी हरि पहरया बाणे। पूरन भाग, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरसिखां जोत जगाए महाने। पूरन भाग सतिगुर सरनाया। पूरन भाग गुरसिख गुर संगत गुर चरन बहाया। पूरन भाग मरन डरन हरि भउ चुकाया। पूरन भाग काग हँस गुरसिख बणाया। पूरन भाग सोहँ चोग आप चुगाया। पूरन भाग गुरसिख गए जाग, प्रभ खिच चरन बहाया। पूरन भाग उपजे राग, वज्जे सोहँ साचा नाद, चार कुन्ट जै जै जैकार कराया। शब्द लिखाए बोध अगाध, भेव किसे ना पाया। पूरन भाग नर नरायण नर जामा विच मात दे पाया। पूरन भाग, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुर संगत बेड़ा बन्न्ह वखाया। पूरन भाग जगत वडभागे। पूरन भाग गुरसिख साचे चरन लागे। दया कमाई प्रभ पहली माघे। अनहद शब्द वजाए साचे वाजे। आप रखाए गुरसिख लाजे। जोत प्रगटाई विच देस माझे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, शब्द घनघोर अनहद धुन अनाहद वाजे। अनहद धुन होए धुन्कार। सोहँ वरते विच संसार। चार कुन्ट होए जै जै जैकार। शब्द सरूपी अस्व अस्वार। पवण सरूपी शब्द हुलार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अचरज खेल करे करतार। पूरन भाग गुरमुख साचा गया जाग। आपे पकड़े गुरसिख तेरी वाग। सोहँ शब्द लगावे आत्म जाग। देवे वड्याई पहली माघ। सतिजुग साचे मिली वधाई, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जो जन गए चरन लाग। पूरन भाग माण दवाया। पूरन भाग भगत भगवान आपे मेल मिलाया। पूरन भाग गुरसिख साचा चतुर सुजान, प्रभ अबिनाशी आप बणाया। पूरन भाग गुण निधान, सोहँ साचा दान प्रभ झोली पाया। पूरन भाग देवे माण ताण, वाली दो जहान दरगाह साची माण दवाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गेड़
चुरासी आप कटाया। पूरन भाग तृष्न मिटाई। पूरन भाग मात जोत कृष्न प्रगटाई। पूरन भाग पहली माघ गुरसिखां मिले वधाई। पूरन भाग तीन लोक होए रुशनाई। पूरन भाग महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, खण्ड ब्रह्मण्ड सर्ब थांईं रिहा समाई। पूरन भाग हरि पाया गम्भीर। पूरन भाग करे शांत सरीर। पूरन भाग सोहँ देवे आत्म धीर। पूरन भाग अमृत आप चुआए आत्म साचा सीर। पूरन भाग, सोहँ रसना आप जपाए, गुरमुखां साचा अमृत नीर। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपे देवे आपणी धीर। आपे देवे धीर ध्याना। आप उपजाए ब्रह्म ज्ञाना। एका जोत जगाए महाना। होए रुशनाए कोटन भाना। मात जोत प्रगटाए कृष्ना काहना। जोत सरूपी पहरया बाणा। निहकलंक कलि नाउँ धराए महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवाना। पूरन भाग जप स्वास स्वासा। पूरन भाग आत्म होई रासा। पूरन भाग जिस तज्या मदिरा मासा। पूरन भाग आप रखाया सच घर वासा। पूरन भाग महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मानस जन्म कराए रासा। पूरन भाग गुरसिख बूज्झया। पूरन भाग घर साचा सूज्झया। पूरन भाग गुरमुख गुर चरन लूज्झया। पूरन भाग आप खुल्हावे भेव गूज्झया। पूरन भाग आप मिटावे भरम भउ दूज्जया। पूरन भाग चार वरन इक्क थां बहावे, साचा राह हरि साचे सूज्झया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरसिखां कलिजुग आपे बूज्झया। पूरन भाग भगत विचारा। पूरन भाग शब्द अपारा। पूरन भाग आप दिखाए मुक्त दुआरा। पूरन भाग महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपे खोल्हे आत्म किवाड़ा। पूरन भाग वेख हरि। पूरन भाग कर दरस जग तर। पूरन भाग कर तरस देवे हरि वर। पूरन भाग अमृत मेघ बरस सुक्के रुक्खड़े हरे जाए कर। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप आपणी किरपा कर। पूरन भाग भरम चुकाया। पूरन भाग प्रभ साचे साचा मार्ग लाया। पूरन भाग सारंग धर भगवान बीठला, आपे होए सहाया। पूरन भाग आत्म चढ़ाए मजीठला, रंग फिर उतर ना जाया। पूरन भाग महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जिस जन डीठला, भरम भउ दे चुकाया। पूरन भाग हरि मिल्या मीत। पूरन भाग राखो चीत। पूरन भाग एका कराए काया सीत। पूरन भाग हरि दर्शन पाए, मानस जन्म ल्या जग जीत। पूरन भाग आप उपजाए चरन प्रीत। पूरन भाग गुरसिखां परखे आपे नीत। पूरन भाग महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप वखाए साची रीत। पूरन भाग जीव कलि जाण, मिल्या जिस हरि भगवान। तुठ्ठ तिस जिस मेल मिलाया आण। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सर्ब जीआं दा जाणी जाण। सच तख्त सच सुल्ताना। जोत सरूपी एका बाणा। आवण जावण खेल जहाना। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपे वरते आपणा भाणा। आवण जावण खेल रचाया। भगतां हेत जोत प्रगटाया। आपे बणे साचा मित, नित नवित्त विच मात दे आया। आवे जावे वारो वारी। अचरज खेल रंग करतारी। साचा
मेल भगत गिरधारी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपे होए वड सिक्दारी। तीन लोक वड सिक्दार। तीन लोक इक्क सरकार। तीन लोक इक्क करतार। तीन लोक एक सोहँ शब्द चले जैकार। तीन लोक महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सुणे सर्ब पुकार। आपे सुणे सर्ब पुकार। दुखियां दु:ख जाए निवार। उपजे सुख आत्म द्वार। मिटे भुक्ख हरि दरस अपार। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, वेले अन्त जाए तार। तारनहार आप समराथा। आपे राखे दे कर हाथा। सोहँ शब्द चलावे साची गाथा। बिन गुर पूरे ना कोई टिकावे माथा। बिन गुर पूरे ना कोई चढ़ाए साचे राथा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जुगो जुग अकथ्थना अकाथा। अकथ्थ कथा ना जाणे कोए। सभ तों वक्खर आपे होए। एका अक्खर गुरसिख आप परोए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सोहँ धागा आपे वट्टे रसना सूत्र धोए। गुरमुख रागी गुरमुख वडभागी। गुरमुख आए गुर दर पहली माघी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साची जोत जगत विच लाधी। साचा लाधा गुर दरबार। जिस ने बद्धा शब्द सरूपी सर्ब संसार। वड वड भूपन भूप खड़े द्वार। बिन रंग रूपी वडा इक्क सिक्दार। कलिजुग अन्तिम अन्त अन्ध कूपी एका जोत करे अकार। गुरमुख दिसे सति सरूपी महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणी किरपा धार। किरपा धारे वड गिरधारे। सिरजणहारे खेल अपारे रंग करतारे। कलिजुग जीव ना करे विचारे। भरम भुलेखे सारे मारे। आपे अंदर आपे बाहरे। आपे खड़ा आत्म दर दुआरे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत सरूपी करे खेल अपारे। कदे अंदर कदे बाहर। आपे होए मात जाहर। आपे होए वड वड शाइर। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, वेले अन्त आप खपाए कलिजुग जीव काइर। वेले अन्त आप खपा के। गोदी मौत आप सवा के। गुरसिखां रक्खे आप उठा के। आपे पकड़े आपणी दया कमा के। सोहँ गुड्डी गुरसिखां हत्थ फड़ा के। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणे रंग रंगाए साचा नाम जपा के। साचा नाम रंग रंगीला। गुरमुख साचे गुर दर पी ला। वेला अन्त कर लै हीला। प्रभ अबिनाशी वेख लील्हा। कलिजुग जीव एका जोत अग्न लगाए तीला। अग्न जोत आप लगाए। चार कुन्ट होए दुहाए। वेला अन्त ना कोई देवे थांएँ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पवण पाणी सर्ब समाए। वेला अन्तिम आप लिखा के। सृष्ट सबाई भेव खुल्हा के। वड देवी देव दया कमा के। गुरमुख साचे सेव सरन लगा के। बेमुख कलिजुग जीव औझड़ राह पा के। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अन्तिम अन्त मिटाए सोहँ खण्डा हत्थ उठ के। सोहँ खण्डा हत्थ उठावणा। तोड़े माण जिउँ रामा रावणा। जोधे बीरां मिले ना सौवणा। हुक्मे अंदर आप रखौणा। अचरज खेल वरतौणा। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, गुरसिख रसना गौवणा । गुरसिख सोहँ रसना गाए, सृष्ट सबाई होए हाए हाए । गुरसिख
सोहँ रसना गाए, चार कुन्ट जीव बिल्लाए। गुरसिख सोहँ रसना गाए, अग्न जोत प्रभ दे लगाए। गुरसिख सोहँ रसना गाए, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, शब्द कटारी रसन चलाए। सोहँ शब्द जगत कटारा। जगत चलाए आप दो धारा। सृष्ट सबाई होए ख्वारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरसिख सोहे तेरे चरन दुआरा। सृष्ट सबाई लाए अग्ग। कलिजुग जीव जायण दग। आप उलटाए चौथा जुग। सतिजुग साचा मार्ग लाए, प्रभ अबिनाशी वड अभग्ग। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरसिख साचे चरन लग्ग। गुरसिख साचे चरन लागे। वेला अन्त सोए जागो। जो वरते सो वखाए पहली माघो। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा दर चरन दुआरे गुरसिख भागो। वेला अन्त आया कलि। प्रभ का भाणा ना जाए टल। शब्द सरूपी जाए दल। काल रूपी चलाए हल। कलिजुग जीव उखाड़े फल। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप कराए जल थल। कलिजुग तेरा अन्तिम अन्त। भुल्ले फिरन वड वड सन्त। ना दीसे प्रभ साचा कन्त। माया पाई आप बेअन्त। मूर्ख मुग्ध बणाए वड वड दंत। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साची चोग चुगाए आप बणाए साची बणत। लशकर उठे रूसा भारी। चार कुन्ट होए ख्वारी। ईसा मूसा मुहम्मदी भज्जे फिरन वारो वारी। वेला अन्तिम अन्त कलिजुग आ गया, ना दीसे किसे पिच्छा अगाड़ी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कलिजुग जीवां एका बणाई मौत लाड़ी। मौत लाड़ी जगत प्रनाया। धर्म राए दे घर वसाया। कुंभी नर्क निवास कराया। मदिरा मास जिस रसना लाया। प्रभ अबिनाशी मनों भुलाया। घनकपुर वासी देवे आप सज़ाया। पुरख अबिनाशी विच मात जोत प्रगटाया। सृष्ट सबाई सद विनासी, इक्क अबिनाश आप अख्वाया। गुरमुख साचे तेरी आत्म रहिरासी, सोहँ रसना गाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप आपणे चरन लगाया। मौत लाड़ी साची नार। बेमुख सारे होए भतार। आपे मारे कर ख्वार। दिवस रैण रही वक्त विचार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अचरज खेल करे करतार। लाड़ी मौत प्रेम विछोह। आपे करे पती ध्रोह। कलिजुग नाता तुट्टा मोह। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे सोहँ धागे लए परो। मौत लाड़ी घर साचे आई। मातलोक प्रभ आप प्रनाई। सस्स सौहरा देवर जेठ, बेमुख जीव बन्न्ह लै जाई। आपे रक्खे धर्म राए पैरां हेठ, वड वड दे सज़ाई। जो कलि दिसण वड वड सेठ, तिन्हां मिले ना कोई थाँईं। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे आपणे संग रखाई। मौत लाड़ी सदा हस्से। बेमुख जीव झूठा कन्त ना घर वसे। आपणा भेव धर्म राए आपे दस्से। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, बेमुखां अन्तिम नर्क निवास राह साचा दस्से। लाड़ी मौत गौर कर। सृष्ट सबाई बैठी अंदर वड़। साचा वक्त अन्त कलि आया, जीव आप मिटावे भरम घर। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप आपणा
कर्म कर। ईसा मूसा होए ख्वारी। चण्डी चमकी दो तरफ़ी भारी। वेखे खेल आप गिरधारी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप होए शब्द लिखारी। शब्द लिखावे भारत खण्ड। खेल वरतावे विच नवखण्ड। आप कराए झूठी वंड। बेमुख पायण झूठी डण्ड। अन्तिम अन्त कलिजुग आई कंड। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तोड़े सर्ब घमंड। सन्त मनी सिँघ कलम चलाई। लिख्त भविख्त हरि रिहा वरताई। आपे देवे सर्ब वड्याई। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कलिजुग अचरज खेल रचाई। शब्द लिखाया पहली माघा। छेड़ छिड़ाए कोल वागा। आप फिराए चौ बलद सुहागा। माझा देस होया अभागा। प्रभ सच जोत प्रगटाई ना सोया जागा। ना घर वज्जी वधाई, ना गाए गीत सुहागा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप बुझाए घर घर चरागा। घर घर बुझण सर्ब चिराग। माझा देस किसे चुल्ले ना लभ्भे आग। जायण पहले बुल्ले पार ब्यासों भाग। कलिजुग अन्तिम आपे हुल्ले, सोहँ शब्द ना गाया साचा राग। आपे रहे जगत भुल्ले, प्रभ अबिनाशी आप वजाया रसना नाद। अन्तकाल कलिजुग आपे रुले, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप लगाई आत्म आग। आत्म अग्न लगाए आप। बेमुख जीव नग्न फिराए, बेमुख दर दर मंगण ना भिच्छया पाए आप। गुरमुख साचे पार लँघण, सोहँ जप्या साचा जाप। आप उठाए आपे अंगण, आपे होए माई बाप। साचा दरस दान गुरसिख साचे मंगण, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपे मारे तीनो ताप। करे खेल अपर अपारा। गुरसिख घर जै जै जैकारा। बेमुखां घर हाहाकारा। सृष्ट सबाई आरा पारा। आप उतारे सिरों भारा। सतिजुग जीव उपाए सभ पुरख अपारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपे कर आंपणा विहारा। भाणे अंदर खेल वरता के। साध संगत मेल मिला के। आप आपणे मार्ग पा के। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका बैठे जोत जगा के। आप गिड़ाए उलटी लट्ठ। गुर संगत दर आए नठ्ठ। साध संगत होए बुग्घीं इक्ठ। बेमुख वाड़े अग्न भट्ठ। ना कोई होए सहाई तीर्थ अठसठ। गंगा गोदावरी जोत खिचाए, आप छुडाए सारे हट्ठ। करोड़ तेतीस चरन बहाए, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सोहँ देवे गट्ठ। सोहँ देवे आत्म बन्न्ह। गुरमुख साचा रसना गाए कहे धन्न धन्न। प्रभ अबिनाशी आप उठाए, गुरसिखां बेड़ा आपणे कन्न्ह। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख विरला जाणे जन। आपणा बेड़ा आप बन्न्हाए। दूरों नेड़यो संग रलाए। बुग्घे खेड़ा नाउँ लिखाए। अन्तिम झेड़ा आप चुकाए। खुल्हा वेहड़ा माझा देस हो जाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका गेड़ा आप गिड़ाए। जोत जगाए विच हरि बुग्घीं। भाग लगाए गुरसिख प्रेम सिँघ तेरी झुग्गी। धाम बणाए सतिजुग उग्घी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एह गल्ल ना रहणी गुझी। सतिजुग बणे धाम न्यारा। चार वरन आए दुआरा। एका खुल्ले सच भण्डारा। एका तोल तुले सर्ब संसारा।
एका देवे नाम वड अनमुल्ले, सोहं शब्द अपर अपारा। प्रभ अबिनाशी दर द्वार, गुरसिखां देवे नाम भण्डारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप सुहाए सच दरबारा। सतिजुग साचे माण दवाए। जाणी जाण आप लिखवाए। खाणी बाणी कोई भेव ना पाए। महां ज्ञानी किसे दिस ना आए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणी खेल रिहा वरताए। सतिजुग साचे साचा दर। बुग्घीं खोल्हे आपे हरि। गुरसिखां भण्डारे दए भर। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप आपणी किरपा कर। सतिजुग साचे सच विहारी। सृष्ट सबाई एका कारी। आप कराए चरन पनिहारी। एका जोत जगाए एका वारी। सतिजुग साचे सन्त जन मारन शब्द उडारी। मुखों कहण धन्न धन्न, आयण निहकलंक चरन द्वारी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपे देवे साचा नाम सच्ची सरदारी। साचा नाम सच सरकारा। साचा कर्म सच विहारा। साचा नाम जोत अधारा। साचा नाम शब्द वपारा। सतिजुग ना दीसे मदिरा मासी कोई प्यारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अमृत आत्म वरते गुरसिखां खोल्हे कुण्ड फुहारा। अमृत कुण्ड आप खुल्हाए। पतित पावन दया कमाए। आत्म भेव जीव खुल्हाए। अमृत बूंद कँवल मुख पाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अमृत सावण मेघ बरसाए। वरसे मेघ साची धारा। सतिजुग वरते विच संसारा। साधां सन्तां रंग अपारा। आदिन अन्ता विच संसारा। जीआं जन्तां इक्क अधारा। ऊँच नीच ना कोई दीसे, प्रभ साचा भरम निवारा। एका छत्र झुल्ले निहकलंक तेरे सीसे, चार वरन खड़े रहण दुआरा। चार वरन खड़े दुआरे। साचा मंगण नाम अपारे। आपणे अंगण रक्ख करतारे। ना दर ते संगण, दोए जोड़ कर निमस्कारे। प्रभ साचे दी साची लोड़, आदि अन्त सद पावे सारे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सतिजुग साचे गुरमुख बणाए सच सच दुलारे। सतिजुग तेरी साची गाथा। सोहँ चले साचा राथा। बेमुखां ना आवे हाथा। गुरसिख चढ़ाए त्रैलोकी नाथा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि अन्त सगला साथा। सच तत्त, इक्क मति इक्क वत्त, एका वस्त प्रभ देवे घत्त। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सोहँ शब्द लिखावे सतिजुग रखाए एका सति। आप समझाए दे के मति। सोहँ बीज बिजाए आत्म साचे वत्त। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप जणाए आपणा तत्त। आप जणा के, सृष्ट सबाई सच मार्ग ला के। सोहँ साचा जाप जपा के। चार कुन्ट जै जै जैकार करा के। वरन बरन सर्ब मिटा के। ऊँच नीच इक्क करा के। राजा राणा तख्तों लाह के। आपणा भाणा आप वरता के। सतिजुग साचा नाम निधाना आपे जाए जपा के। होए मेल महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख उधरे पार रसना गा के। साचा माण गुरमुख दवाया। साध संगत आख सुणाया। ना होए मंगत, दूजे दर ना सीस झुकाया। ना होए नंगत, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, रसना गाया। रसना गावणा सुख उपजावणा।
दु:ख मिटावणा रिदे वसावणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप आपणे विच्चों पावणा। आप आपणे विच्चों पाओ। सोहँ साचा नाम गाओ। आप बहाए साचे थाउँ। जिथ्थे वसे बेपरवाहो। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अलख लखाओ। बुग्घे पिण्ड माण दवा के। आपणा चरन जाए उठा के। राम सर चरन छुहा के। गुरमुख गरीब निमाणा गले लगा के। आपे बणे वञ्झ मुहाणा, बेड़ा करे पार तरा के। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणे संग रला के। पार ब्यासों चरन टिकाए। दुआबे मालवे होए रुशनाए। माझे कोई सार ना पाए। विच मालवे चारे राणे लए उठाए। जोत सरूपी दरस दिखाए। अन्न्हे काणे संग रलाए। भज्जे आवण वाहो दाए। दिस ना आए प्रभ भगवन्त, शब्द सरूपी आप जगाए। बहु रंग रूपी नज़र ना आए। वड वड भूपी आप तड़फाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत सरूपी दिस ना आए। चारे राणे होयण भिखार। साचा मंगण इक्क द्वार। सोहँ देवे हरि नाम अधार। चाढ़्हे साची रंगण, झूठा दिसे सर्ब संसार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत सरूपी करे आप अकार। जोत सरूपी करे अकारी। राणयां महांराणयां घर करे ख्वारी। अन्तिम बाजी आपणी हारी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, ना बूझ बुझाए दस्म दुआरी। सुरत शब्द आप जगा के। भरम भुलेखे विच रुला के। आपे बैठा आपणा आप छुपा के। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, करे खेल अपार चरन ब्यासों पार टिका के। अचरज खेल आप वरताए। विच दुआबे पए दुहाए। गुरसिख वेखण साचा माहे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणे संग रलाए पकड़ बांहों। बाहों पकड़ संग रलाया। शब्द जकड़ बन्न्ह चलाया। आत्म अकड़ सर्ब मिटाया। शब्द तकड़ आप तुलाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, विच मालवे चरन टिकाया। विच मालवे चरन टिकाए। जोत सरूपी खेल रचाए। एका जोत करे रुशनाए। गुरमुख साचे सन्त प्रभ पकड़ उठाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सुरत शब्द मेल मिलाए। सुरत शब्द मेल मिला के। सुरत शब्द खेल वखा के। सुरत शब्द रंग नवेल आप चढ़ा के। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणा चरन टिकाए, मस्तूआणे साचा समा सुहा के। मस्तूआणे चरन छुहाया। आपणा बाणा आप उलटाया। भरम भुलेखा सर्ब ढाहया । दूई द्वैत पड़दा लाहया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, प्रगट जोत सिँघासण डेरा लाया। सिँघासण डेरा आप लगा के। जोत सरूपी तेज वधा के। पंज पंज गज़ लकीर लगा के। अग्न जोत रक्खे धाम तपा के। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सिँघासण बैठे जोत सरूपी अडोल अतोल, सृष्ट सबाई जाए आप तुला के। सिँघासण डेरा लाए। साची जोत डगमगाए। चार चौफेर होए रुशनाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, राजे राणे घेर आपणी सरन लगाए। आपे होए दीन कृपाला। आपणे रंग सद समाला। सो वेखे जिस हरि वखाला। महाराज शेर
सिँघ विष्नूं भगवान, राणे संगरूर आत्म तोड़े सर्ब जंजाला। पहली जोत जगे संगरूरे। जोत सरूपी एका नूरूे। पकड़ उठाए राणा संगरूरे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सर्ब कला भरपूरे। राणा संगरूर हरि आप उठाए। भय भयानक दरस दिखाए। अचन अचानक एह वक्त ल्याए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणा भाणा आप वरताए। राणे संगरूर होए जणाई। साची धुन आप उपजाई। मुन सुन हरि आप खुल्हाई। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत सरूपी दरस दिखाई। जोत सरूपी दर्शन पावे। भन्ना आवे वाहो दाहे। आत्म अन्न्हा वक्त गंवाए। सतिगुर मनी सिँघ वड धन्न धन्ना, तीन तीन लेख जिस घर पुचाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, घनकपुरी विच जामा पाए। राजे राणे होए मगरूर। आए ना चल सच हज़ूर। अन्तिम कलि टुट्टा सर्ब गरूर। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप चरन लगाए घूर। जोत सरूपी दरस दिखाए। भुल्ले रुले डुल्ले तरस कमाए। कलिजुग रुले वड अनमुल्ले, अमृत मुख फेर चुआए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप आपणा राह बताए। राणा आए चल हज़ूर। प्रभ अबिनाशी जोत जगाए जिउँ कोहतूर। आपे बैठा डगमगाए वड दाता सूरबीर। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आत्म विन्ह वखाए सोहँ शब्द चलाए तीर। आए दर बण भिखारी। होए निमाणा करे चरन निमस्कारी। प्रभ अबिनाशी बख्शणयोग, गुण अवगुण ना करे विचारी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपे आप जोत अधारी। राणा संगरूर सरन लग जाए। सवा लक्ख अरदास कराए। सच घर हरि वास रखाए। मदिर मास दे तजाए। एका सरन निहकलंक रखाए। मस्तूआणा धाम सुहाए। आप आपणा चरन छुहाए। राजा राणा सरन लगाए। ऊँच नीच इक्क थां बहाए। सूचो सूच आप भगवान, एका ब्रह्म जगत रखाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप रखाए आपणी आना। मस्तूआणा वरतण भाणे। वेखण सारे राजे राणे। भुल्ले होए जीव निधाने। वेला गया सर्ब पछताने। सन्त मनी सिँघ तेरी लिख्त महाने। निहकलंक आप लिखाई जो वरताए भाणे। आप कराए शब्द लिखाए, फरंगी जायण सिरां उप्पर बद्धे काने। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणी खेल आप वरताए आप चलाए आपणे भाणे। मातलोक ल्या अवतार। जोत सरूपी जामा धार। सच दरबारी लाए सच दरबार। साध संगत सुण पुकार। दुखीए आयण छड्ड घर बाहर। एका रक्खण टेक करतार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दु:ख दर्द दे निवार। दु:ख निवारे किरपा कर। जन्म संवारे किरपा कर। कोट जन्म पाप उतारे किरपा कर। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जो जन आए चरन द्वार। चरन द्वार जो जन आया। काया कोढ़ सर्ब मिटाया। सन्मुख होए मन लोड़ फल पाया। दोए जोड़ जन हरि सरनाई आया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, बन्दी तोड़ आप अख्वाया। काया बंधन आप कटाए। सोहँ
चन्दन तिलक लगाए। परमानंद सुख उपजाए। निजानंद प्रभ आप समाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरसिखां पूरन आस आप कराए। गुरसिखां होई पूरन आसा। एका मिल्या चरन भरवासा। कर दरस दुखड़ा नासा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मानस जन्म कराए रासा। मानस जन्म होया रास, पूर कराई गुरसिख आस। आप धराए सच धरवास। दु:ख रोग सभ होए विनास। झिरना झिरे अमृत नभ, खुल्ले कँवल होए प्रकाश। प्रगट जोत दरस दिखाए झब्ब, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुणवन्त गुणां गुणतास। गुणवन्त गुण निधाना। पारब्रह्म पूरन भगवाना। रूप अनूप जोत महाना। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा गुरसिखां बन्न्हे सोहँ गाना। सोहँ गाना बन्न्हे हत्थ। सगल वसूरे जायण लथ्थ। आत्म भरपूर प्रभ देवे साची वत्थ। जो जन आए चल दर दुआरे ,प्रभ रक्खे सिर दे कर हत्थ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सर्ब कला समरथ। पान्धी आए चल राही। पहली माघ गुर चरन मनाई। आत्म दाग हरि दे मिटाई। तृष्ना आग दे बुझाई। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणी दया कमाई। सतिगुर वेखे वेख विचारे। दुखियां आत्म दुखड़े भारे। कोई रोए कोई बिल्लाए कोई करे हाहाकारे। विच मात ना मिले ढोई, दुध्ध पुत्त दे खाली रहे भण्डारे। बिन हरि पुच्छे ना कोई, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साची जोत जगाए काया महल मुनारे। वसे विच आप करतारा। दस्से राह जगत न्यारा। खाली भरे आप भण्डारा। एका खुल्हा सच दुआरा। जो जन आए भुल्ला, प्रभ पावे सारा। सोहँ शब्द वड अनमुल्ला, प्रभ देवे देवणहारा। सच भण्डारा विच मात दे खुल्ल्हा, निहकलंक बणे वरतारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुर संगत पावे सारा। गुर संगत गुर कर्म विचारया। जन्म मरन भरम निवारया। दु:ख ना पोहे अन्तिम वारया। सच सुख हरि सच दरबारया। होए सहाई आप गिरधारया। देवे दरस वड निरंकारया। कर दरस गुरसिख चरन बलहारया। दोए कलि जोड़ कर चरन निमस्कारया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कर किरपा पार उतारया। किरपा करे आप गिरधारा। गुर संगत करे आप पसारा। दर आए मंगत प्रभ देवे शब्द भण्डारा। जो जन भुक्खे नंगत, सिर रक्खे हत्थ आप करतारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणा रंग चढ़ाए अपारा। आत्म रंग देवे चाढ़्ह। दु:ख रोग प्रभ देवे साड़। जोत सरूपी एका अग्न लगाए बहत्तर नाड़। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप उतारे कोट पाप पहाड़। कर दरस रोग गया, सोग गया, दरस अमोघ भया, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोती जोत सरूप साचा शब्द जोग दिया। साचा शब्द साचा जोग। सोहँ कट्टे हउमे रोग। मिले गुर दर साचा हट्टे, मैल पापां धोवे धोग। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, किरपा कर अवतार नर जोत धर, रसन चुगाए सोहँ चोग। सोहँ चोग माणक मोती। गुरमुख जगाए एका जोती। सृष्ट सबाई रही सोती।
महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साध संगत तेरी दुरमति धोती। दुरमति मैल दुरजनां। उतरे मैल मिल हरिजनां। रही फैल कलिजुग जीआं तन जला। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका लोड़े सर्ब भला। सर्ब जीआं हरि देवे सुख। रसना गायण उज्जल मुख। आप मिटायण सर्ब भुक्ख। भाग लगायण माता कुक्ख। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दर्शन पाओ उपजाओ साचा सुख। साचा सुख सच घर पावणा। संसा रोग दु:ख मिटावणा। सोग विजोग सर्ब तजावणा। एका जोग हरि शब्द कमावणा। रसना सचा भोग प्रभ अबिनाशी गावणा। आपे कट्टे काया रोग, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपे पकड़े गुरसिख दामना। रसना गुण हरि गुण गाए। अवगुण आपणे लए बख्शाए। निरगुण सरगुण रूप प्रभ सद रहाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोती जोत सरूप थांईं होए सहाए। सर्ब थाँईं होए सहायक। प्रभ अबिनाशी साचा नायक। सर्ब घट वासी सर्ब सुखदायक। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, रसना गाए वड गायक। गुर संगत साची तारे। संगत गुर वसे इक्क दरबारे। गुर संगत दु:ख निवारे। गुर संगत एका जोत करे अकारे। गुर संगत देवे दरस अपारे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, संगत गुर एका शब्द हुलारे। संगत गुर शब्दी जोड़। आपे रिहा टुट्टी जोड़। गुरमुख साचा सतिजुग साचा बिरख लगाया बोहड़। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप मिटाए काया कोढ़। काया कपट तन दुख। इक्क घड़ी ना उपजे सुख। आप बंधाए दुक्खां दुख। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कर दरस उज्जल होए मुख। उज्जल मुख आप कराया। साचा सुख आप उपजाया। तन मन दु:ख आप कटाया। साचा धन शब्द झोली पाया। गुर संगत सुण कन्न प्रभ रिहा शब्द लिखाया। आपे बेड़ा देवे बन्न्ह, बन्न्हणहार इक्क रघुराया। झूठे भाण्डे देवे भन्न, मदिरा मास जिस रसन लगाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा हुक्म आप लिखाया। साचा हुक्म आप लिखाए। ना कोई तोड़े ना कोई मोड़े ना कोई मोड़ मुड़ाए। चरन प्रीती जो जन जोड़े, दु:ख रोग कोई नेड़ ना आए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपे लए अन्त छुडाए। आपे होए अन्त सहाई। जीव जन्त जिस बणत बणाई। गुरमुख साचे मिल साचे कन्त, तेरी आत्म शांत कराई। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कलिजुग भरम भरम ना जाओ भुलाई। भरम भुल ना जाणा भुल्ल। कलिजुग अन्त ना जाणा रुल। झूठा कलंक ना लाउणा कुल। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे सोहँ नाम देवे अनमुल्ल। गुर पूरे तेरी अचरज माया। गुरसिख पले तेरी छत्र छाया। देवे नाम जोत सवाया। दर पाया जिहा मन भाया। काया रंगन रंग मजीठ चढ़ाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दरस डीठ भाण्डा भरम भउ भन्नाया। गुर पूरे जन्म संवार। डुब्बदे जांदे कलि विच मञ्झधार। सृष्ट सबाई रही झक्ख मार। दर दर घर घर होए
विचार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंकी निहकलंक कर किरपा मात ल्या अवतार। निहकलंक वज्जा डंक, मिटया शंक आया द्वार बंक। प्रभ फिरावे मन का मणक। रक्खी विच जोत टिकाए इक्क दाणा कणक। गुरमुख साचे आप वड्याए जिउँ राजा जनक। जुगो जुग सांग वरताए, विच मात बार अनक। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा न्याउँ कराए वासी पुरी घनक। गुरसिख फड़ हरि का लड़। साची पौड़ी जाए चढ़। धनी जाए चरनीं पड़। आपणी पत्नी घर आपणे खड़। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपे तोड़े किल्हा हँकारी गढ़्ह। साचा गुर सच वड्याई। नदरी नदर निहाल कर। गुरसिख साचे पार लँघाई। साध संगत संग संभाल कलि, साचे पति आप रखाई। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, घर चौथे दी बूझ बुझाई। पहला घर तेरा दस्सया। तारा सिँघ गुरो नाल दूजा वस्सया। तीजा घर प्रभ दर साध संगत रस्सया। चौथा घर हरि फड़ लड़, गुरसिख साचे धुर दुआरे जोत सरूपी वस्सया। आपणा घर सच पछाण। प्रभ बिठाए विच बबाण। एका रक्खे चरन ध्यान। दुष्ट दुराचार ना होयण दर परवान। गुरमुख साचे डुल्ले भुल्ले रुले गुर दर आए तर जाण। चौथा घर चौथा पद। आपे ओथे लैणा लद। दु:ख भुक्ख सभ देवे रद्द। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरसिख एका शब्द पिलाए मदि। साचा घर वेख विचार। एका घर साचा हरि का द्वार। एका वसे प्रभ करतार। सृष्ट सबाई झूठ पसार। आवे जावे वारो वार। इकना भार उठाए इक्क होए रहे त्यार। कलिजुग जीव ना भुल गंवार। धर्म राए मारे कर ख्वार। प्रभ अबिनाशी रिहा किरपा कर, कर दरस जाए तार। आत्म छड्ड सर्ब हँकार। एका वर अवतार नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सच भतार। भरम भुलेखे आप भुलावे। झूठे साक सज्जण सैण मां पिउ भैण भ्रा ना कोई होए सहाए। विच मात सारे बैठे रहण आपणे आपणे दाए। एका साचा गुर चरनी लाग, वेले अन्त लए छुडाए। अंदर वेख मार झात, जोत सरूपी डगमगाए। जोत सरूपी आपे सार महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, थिर घर वसाए। थिर घर साचा घर। गुरमुखां मिल्या साचा वर। प्रभ अबिनाशी आपे बैठे आप खुल्हाए साचा दर। गुरमुख कोई भुल ना जाए, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप समाए आपणे घर। जिस जन जाणयां, राम रहीम करीम पछाणयां। साचा नाम संग समाणयां। पूरन काम करे भगवानयां। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, ना जाणो बाल अञ्याणया। ना भुल्ले ना डुल्ले ना रुले ना तुल्ले, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सच भण्डारे सदा खुल्ले्ह। प्रभ अबिनाशी सदा अडोल। सृष्ट सबाई रिहा तोल। गुरमुखां सद वसे कोल। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आत्म भेद देवे खोल्ह। भरम निवारना जन्म संवारना कर्म विचारना। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप बन्न्हाए साची धारना। जोत धरे विच संसारा। जोत सरूपी
किया पसारा। पूरा न्याउँ सच दरबारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपे होए सृष्ट सबाई सहारा। सर्ब सहाई आपे होए। जो जन नेत्र पेखे दोए। आप खुल्हाए तीजा लोए। गुरसिख गुर भेद रहे ना कोए। आप अभेद सृष्ट सबाई तेरे हिरदे सद सोए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे तेरे लोक परलोक संवारे दोए। लोक परलोक आप सुधारया। तीन लोक होए जै जैकारया। मात पताल अकाश वरते विच संसारया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अन्त ना पारावारया। बेअन्त बेअन्त बेअन्त। भेव खुल्हाए विरले साध सन्त। जुगो जुग खेल रचाए वरते एक अनन्त। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा एक कन्त। साचा मार्ग जगत पाओ। प्रभ अबिनाशी चरन लग जाओ। दिवस रैण सद रसना गाओ। घर दर गुर आपणा पाओ। वड दाता वड देवी देव एक सरन ओट रखाओ। मिटे आत्म भेव, संसा भरम सर्ब चुकाओ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कर दरस मदिरा मास रसन तजाओ। मदिरा मास ना रसन लगाणा। आपणा मूल ना आप गंवाणा। कलिजुग वरते अन्तिम भाणा। कोई ना छुट्टे राजा राणा। फड़ फड़ डन्न सर्ब लगाणा। वेले अन्त सारे दिसण खाली, नाल कुछ नहीं जाणा। गुरमुख विरले बेड़ा आपणा बन्न्हण, प्रभ अबिनाशी ओट रखाणा । महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपे देवे आत्म ब्रह्म ज्ञाना। आत्म देवे ब्रह्म ज्ञान। ब्रह्म सरूप जीव भगवान। एका ब्रह्म आप पछाण। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपे करे तेरी कल्याण। ब्रह्म सरूप ब्रह्म समाया। जोत सरूपी जामा पाया। आप तजाए आपणी काया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साध संगत देवे वड्आया। तजी देह खेल अपारी। आपे गया मार उडारी। शब्द सरूपी लील्हा भारी। प्रगटे जोत ना कोई पावे सारी। गुरमुख साचे विच पसारी। सृष्ट सबाई अन्ध अंध्यारी। गुरमुख विरले किसे विचारी। जिस हत्थ रक्खे आप मुरारी। आपे करे आत्म कारी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुखां होए नाम अधारी। गुरमुखां देवे नाम अधार। आप कराए जोत उज्जयार। जगाए जोत अगम्म अपार। जोत सरूप सद निराहार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपे बैठा मल्ल द्वार। गुरमुखां मल्ले आत्म द्वार। कदे अंदर कदे बाहर। गुरमुख विरला करे विचार। एका एक एक एकँकार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, वसे धाम न्यार। न्यारा धाम वस्सया राम। किसे ना पाया काहना शाम। मदिरा मास रसना लाया झूठा जाम। कलिजुग होए निसफल सभ काम। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका सोहँ शब्द प्यावे साचा जाम। सोहँ नाम तेरी वड्याई। ईश जीव इक्क हो जाई। सोहँ सो प्रभ निरँजण इक्क रघुराई। आपणा खेल आप वरताई। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणा भेव देवे आप खुल्हाई। मस्तूआणा धाम सुहा के। पूरन काम आप करा के। चार वरन इक्क थां बहा के। एका वरन मात बणा के। साची सरन निहकलंक रखा के। सोहँ साचा
नाम जपा के। ओअँ संग मेल मिला के। दोअँ दुआ भेव चुका के। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत सरूपी जामा पा के। साचा लागे इक्क दरबार। राजे राणे खड़न द्वार। गरीब निमाणे होयण भिखार। देवणहारा इक्क दातार। आपे देवे किरपा धार । खाली भरे जगत भण्डार । चार कुन्ट कराए जै जै जैकार। सोहँ शब्द सच्ची धुन्कार। अनहद वाजा वज्जे विच संसार। साधन सन्तां सुणे पुकार। आदिन अन्ता किया पसार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक कलि जामा धार। जामा धार ल्या अवतारा। जोत सरूपी खेल अपारा। परब्रह्म कलि भेव न्यारा। ना कोई बूझे ना होए विचारा। ना किसे तत्त साचा सूझे, दर दर फिरन कलिजुग जीव गंवारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरसिखां सुरत शब्द मेल मिलाए, सोहँ देवे नाम अधारा। सोहँ नाम आपे दिया। आत्म जोत जगाया दिया। सतिजुग रखाई साची निया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सोहँ बीज साचा बिया। बीज बिया किया हिया। आपे बोया आपे होया आपे महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरसिख उठाया सोया। सोया सिख आप उठाए। राणा संगरूर माण गंवाए। एका आण सोहँ शब्द रखाए। साचो साचा सच निशान, जोत सरूपी डगमगाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अचरज खेल आपणी आप वरताए। आपे देवे आत्म ज्ञाना। आप बुझाए आप जगाए जोत सरूपी पहरया बाणा। आप उठाए आप लगाए आपणे चरन ध्याना। जोत जगाए दरस दखाए, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवाना। जगे जोत जगत निरालम। प्रगटाए हरि वेखे सभ आलम। आपे मेट मिटाए दुष्ट दूत सभ ज़ालम। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणे हत्थ उठाई एका कालम। इक्क कलम हत्थ उठा के। सृष्ट सबाई लेख लिखा के। कलिजुग अन्तिम अन्त करा के। जूठ झूठ सभ नष्ट करा के। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एक रंग अनूठ सृष्ट सबाई जाए आप चढ़ा के। सृष्ट सबाई आत्म रंगे। आपे होए सदा संगे। माण दवाए भुक्खे नंगे। आप लगाए आपणे अंगे। सृष्ट सबाई आप खपाए, नव खण्ड लगाए जंगे। कलिजुग बेमुख जीव धर्म राए दर जायण टंगे। गुरमुख साचे सन्त जन, प्रभ अबिनाशी हरि हरि संगे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दरस दान जो दर मंगे। वरते खेल मस्तूआणे। चरनी डिग्गण राजे राणे। तोड़ माण अभिमान वड ज़रवाणे। एका शब्द उठाए, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवाने। शब्द उठाए खण्डा दो धारी। बेमुखां करे जगत ख्वारी। गुरसिखां करे आत्म कारी। बेमुखां करे दर दर भिखारी। गुरसिखां देवे नाम ख़ुमारी। बेमुखां होए मुशकल भारी। गुरसिखां मिल्या इक्क शब्द अधारी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अचरज खेल करे अपारी। अचरज खेल आप रचा के। जन भगतां हरि मेल मिला के। साधां सन्तां सुरत दवा के। शब्द सरूपी बूझ बुझा के। बिन रंग रूपी जोत सरूपी खेल बणा के। वड
वड भूपी राणे महांराणे सरन लगा के। कलिजुग अन्तिम होए अन्धेर अन्ध कूपी, जोत सरूपी जाए दीप जगा के। एका दिसे सति सरूपी, मस्तूआणे बैठे सिँघासण डेरा ला के। सिँघासण डेरा आप लगाए। सिँघ रूप होए वखाए। बेमुखां अन्तिम खै कराए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप आपणा कर्म कमाए। कर्म कमावणा, धर्म रखावणा, वक्त सुहावणा, मस्तूआणा साचा धाम उपजावणा। जोत सरूपी दीप जगावणा। राजा राण भन्न ल्यावणा। चार वरन इक्क करावणा। अन्न्हे काणे माण दवावणा। बाल अंवाणा सुघड़ स्याणा ऊँच नीच इक्क थां बहावणा। वड वड महांराणा जोत सरूपी आप अख्वावणा। आपे वरते आपणा भाणा, माण ताण सर्ब मिटावणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा खेल विच मात वरतावणा। मातलोक खेल वरताए । अग्न जोत सृष्ट लगाए। आप जलाए बिन बाती बिन तेल। अन्तिम अन्त कलि आ गया, बेड़ा शौह दरया जाए ठेल। प्रभ साचा वक्त सुहा गया, गुरमुखां कराए मेल। जोत सरूपी निहकलंक नाउँ रखा ल्या, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मस्तूआणे भाग लगा ल्या। मस्तूआणे लग्गे भागा। शब्द लिखाया पहली माघा। चार वरन धोए आत्म दागा। प्रभ अबिनाशी दर्शन पाए, आत्म उपजे साचा रागा। हउमे ममता मैल गंवाए, अनहद धुन वजाए साचा वाजा। चिन्ता रोग सोग मिटाए, सोहँ शब्द देवे वड अनरागा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, किरपा कर गुरसिख हँस बणाए, कलिजुग जीव होए कागा। कलिजुग जीव होए काग। वेले अन्त ना गए जाग। आप ना धोया पापां दाग़। तृष्ना भुक्ख ना जाए आग। प्रभ अबिनाशी जोत प्रगटाए, दर्शन पाया पहली माघ। गुरसिखां मन वज्जी वधाई, प्रभ चरन गए लाग। वेले अन्त होए सहाई, आपे पकड़े गुरसिख वाग। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सोहँ शब्द लगाए आत्म जाग। चार वरन इक्क थां बहा के। पूरन काम आप करा के। राणा संगरूर संग रला के। गुरमुख साचे अग्गे ला के। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपे जाए चरन उठा के। गुर संगत प्रभ संग मिलाए। आप आपणा चरन उठाए। अंग संग संग अंग आप हो जाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जमन किनारे डेरा लाए। जमन किनारे लग्गे डेरा। आप मिटाए कलि अन्धेरा। जोत जगाए ना लाए देरा। बेमुखां भुलाए कर कर हेरा फेरा। साचे सन्त आप उठाए, करे अन्त नबेड़ा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपे बन्न्हे साचा बेड़ा। जमन किनारे डेरा ला के। जोत सरूपी खेल वरता के। आप आपणा सर्ब जणा के। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, प्रगट होए दिल्ली जा के। वाली हिन्द दरस दिखाउणा। सिँघ रूप होए फड़ उठाउणा। काहना कृष्ना नज़री अउणा। निहकलंकी भेव खुल्हाउणा। गुरसिख साचे विच समाउणा। सोहँ डंक आप वजाउणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, छिन्न भंगर एह खेल वखाउणा। देवे दरस सुत्तयां जा के। आप
उठाए भेव खुल्हा के। जोत सरूपी दरस दिखा के। माण गंवाए ताण गंवाए शान गंवाए, इक्क आण चरन रखा के। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप उठाए गले लगा के। शब्द सरूपी वरते खेल। शब्द सरूपी होए मेल। निन्दक दुष्ट दुराचार आप धकाए जेल। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अचरज करे विच मात दे खेल। शब्द चलाए इक्क बहु रंगां। सुणे धुन ना जाणे कोई संगा। टुट्टे मान जोत सरूपी दीसे वड सूरा सरबंगा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका एक रंगा। इक्क रंग इक्क वखाया। एका इक्क आप उपाया। एका एकँकार दिखाया। एका इक्क सोहँ नाम उपाया। एका इक्क दोअँ सोहँ ओअँ एके रंग रंगाया। एका इक्क चार वरन इक्क कराया। एका एक बरन अठारां दे मिटाया। एका एक नरायण नर जोत धर महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणा मार्ग लाया। एका एक एक जगदीस। दूसर कोई ना करे रीस। सृष्ट सबाई जाए पीस। गुर संगत गुर बीस इकीस। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका छत्र झुलाए आपणे सीस। वाली हिन्द आप उठाए। रुट्ठे होए आप मनाए। माया कुट्ठे भरम चुकाए। प्रभ अबिनाशी तुठ्ठे दरस दिखाए। बेमुख जीव कुट्ठे ना कोई छुडाए। निन्दकां हत्थ फड़ाए ठूठे, दर दर मंगण भिक्ख ना पाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, वाली हिन्द आपणा दरस दिखाए। गुर चरन हरि का दुआरा। गुर चरन सच घर बाहरा। गुर चरन गुरसिख सद करे प्यारा। गुर चरन दिवस रैण कर निमस्कारा। गुर चरन परस उतरे गुरसिख पारा। गुर चरन मिटे हरस दु:ख उतरे भारा। गुर चरन गुरसिख ना तरस, प्रभ देवणहार इक्क भण्डारा। अमृत देवे गुर आपे बरस, अन्तिम होए मोख दुआरा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुर चरन कर निमस्कारा। गुर चरन सद निमस्कारो। गुर चरन पावो पारब्रह्म करतारो। गुर चरन गुरमुख उतरे पारो। गुर चरन साचा धर्म विच संसारो। गुर चरन साचा वरन साचा ब्रह्म अपारो। गुर चरन चुक्के डरन मरन जन्म संवारो। गुर चरन गुरसिख तरन, हरन फरन खुल्हारो। गुर चरन साची सरन, जाओ साचे घर बाहरो। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप बहाए चरन द्वारो। गुर चरन सच प्रीत। गुर चरन साची रीत। गुर चरन कर दरस आत्म अतीत। गुर चरन लाग जागे, भाग मानस जन्म ल्या कलि जीत। गुर चरन गुरसिख काया सीत। गुर चरन साची प्रीत। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सतिजुग चलाए साची रीत। गुर चरन हरि का घर। गुर चरन साचा दर। गुर चरन चुक्के डर। गुर चरन मिले वर। गुर चरन पाओ दरस अवतार नर। गुर चरन दुखड़े जाओ हर। गुर चरन मुखड़े उज्जल जाओ कर। गुर चरन महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, इक्क रखावे दिसावे वसावे साचे घर। गुर चरन सच ध्यान। गुर चरन सच इशनान। गुर चरन सच दान। गुर चरन सच ब्रह्म ज्ञान। गुर चरन मेल भगत भगवान। गुर
चरन पाओ दरस गुणी निधान। गुर चरन आत्म जोत जगे महान। गुर चरन विरला लग्गे पुरख सुजान। गुर चरन महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा आपे देवे चरन ध्यान। गुर चरन साची रासा। गुर चरन सच भरवासा। गुर चरन गुरसिखां मिल्या जिउँ सोना पासा। गुर चरन महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरसिख कराए निवासा। गुर चरन थिर घर। गुर चरन मिल्या हरि। गुर चरन खुल्लया दर। गुर चरन महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप बहाए साचे घर। गुर चरन गुरमुख पछाण। गुर चरन सति कर जाण। गुर चरन धूढ़ी कर इशनान। गुर चरन परस महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान। गुर चरन मिले गोबिन्दा। गुर चरन लाग हरि सदा सदा बख्शिंदा । गुर चरन खड़े सुरपति राजे इन्दा। गुर चरन आत्म टुट्टे जिंदा। गुर चरन महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सदा सदा सद बख्शिंदा। गुर चरन मिटे सोग। गुर चरन मिटे विजोग। गुर चरन मिटे रोग। गुर चरन संवारे गुरसिख लोक परलोक। गुर चरन महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपे देवे मोख। गुर चरन साची धारा। गुर चरन सच विहारा। गुर चरन गुरमुख विरला पावे सारा। गुर चरन गुरमुख उधरे पारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप वखाए सच दुआरा। गुर चरन भरम भउ भागे। गुर चरन गुरसिख सोया जागे। गुर चरन उपजे शब्द वड वड रागे। गुर चरन अनहद वाजे। गुर चरन गुरसिख साचा गाजे। गुर चरन गुरमुख विरला आए विच देस माझे। गुर चरन कोटन कोट संवारे काजे। गुर चरन गुरसिखां रक्खे लाजे। गुर चरन सोहँ मिले साचा दाजे। गुर चरन एका धुन अनाहद वाजे। गुर चरन टुट्टे सुन्न, दूई द्वैत अंदरों भाजे। गुर चरन खुल्ले सुन्न, देवे दरस गुरसिख होए वड वड भागे। गुर चरन कर तरस महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरसिखां रक्खे आपे लाजे। गुर चरन सच दरगाह। गुर चरन वेख साचे बेपरवाह। गुर चरन पार कराए सागर संसार वड अस्गाह। गुर चरन इक्क दिसाए साचा राह। गुर चरन अन्न्हयां पाए साचे राह। गुर चरन भागां मन्दयां, गुर संगत दए रला। गुर चरन जगत छोड़ झूठे धन्दया, वेले अन्त पकड़े बांह। गुर चरन ना आए बेमुख भागां मन्दया, प्रभ अबिनाशी दे सजा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपे ढाह लगाए आत्म कन्धयां, काया करे स्वाह। गुर चरन मिटे अन्धेरा। गुर चरन दिसे सवेरा। गुर चरन ना कोई जाणे तेरा मेरा। गुर चरन ना होए हेरा फेरा। गुर चरन लक्ख चुरासी विच्चों मिले इक्क वेरां। गुर चरन महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपे बन्न्ह लै जाए गुरसिख तेरा बेड़ा। गुर चरन गुण गुणा गुणवन्ता। गुर चरन परसे गुरमुख विरले सन्ता। गुर चरन पार लँघाए आदिन अन्ता। गुर चरन साची धार जगत चलाए महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पूरन भगवन्ता। गुर चरन साचा गुर, मातलोक चल आया तुर। गुर चरन गुरसिख जुड़। गुर चरन ना खाली हत्थ जाए मुड़। गुर चरन
महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दुक्खां रोगां पापां आप पिसाए जिउँ चक्की पुड़। गुर चरन गुरसिख बूझ। गुर चरन मिटाए दूज। गुर चरन गुरसिख जाए जूझ। गुर चरन गुरमुख लूझ। गुर चरन महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप बुझाए साची बूझ। गुर चरन बूझ विचारो। गुर चरन उतरस पारो। गुर चरन ना होए ख्वारो। गुर चरन साची सरन, ना फिरो दर दर भिखारो। गुर चरन महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका वड सिक्दारो। गुर चरन सच्ची सिक्दारी। गुर चरन साची सरदारी। गुर चरन साचा मिले शब्द अधारी। गुर चरन आत्म जीव होए उज्जयारी। गुर चरन गुरमुख साचे बण वपारी। गुर चरन ना दीसे पासा हारी। गुर चरन साची दिसे इक्क फुलवाड़ी। गुर चरन साध संगत साची लाड़ी। गुर चरन रक्खे लाज गुरसिखां दाढ़ी। गुर चरन महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, होए सहाई विच उजाड़ी। गुर चरन परमानंद। गुर चरन गुर उपजाए निजानंद। गुर चरन दु:ख कटाए बन्द बन्द। गुर चरन आत्म पड़दा ढाहे होई कंध। गुर चरन कर दरस अन्धेर गंवाए जोत जगाए जो जन होए अन्ध। गुर चरन कर दरस, साध संगत रसन ना लाए मदिरा मास गन्द। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आस कराए पूर जो जन मंगे बत्ती दन्द। गुर चरन सद निमस्कारो। गुर चरन पाओ मोख द्वारो। गुर चरन वसावो सच घर बाहरो। गुर चरन चुक्का डर, ना आवो जावो वारो वारो। गुर चरन कटावो लक्ख चुरासी गेड़ अपारो। गुर चरन महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कर दरस उतरो पारो। गुर चरन आत्म अतीती। गुर चरन काया पतित पुनीती। गुर चरन मिल जाओ हरि साचे मीती। गुर चरन आप बख्शाओ पिछली भुल जो कीती। गुर चरन आप लगाओ गुरसिख सच प्रीती। गुर चरन बलि बलि जाओ, जिस काया शांत कीती। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप चलाए एका रीती। गुर चरन इक्क दुआरा। गुर चरन इक्क वरतारा। गुर चरन इक्क भण्डारा। गुर चरन इक्क घर बाहरा। गुर चरन इक्क रंग इक्क मंग साचे दर दुआरा। गुर चरन ना होए भुक्ख नंग, सोहँ शब्द भरे भण्डारा। गुर चरन महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप करे सति वरतारा। गुर चरन सति सति वरते। गुर चरन लाग ना गुरसिख मरते। गुर चरन बुझाए तृष्ना आग, ना गुरमुख जलते। गुर चरन आप मिटाए पापां दाग़, गुरमुख साचे सदा हर हरे दर ते। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, खेल कराया कादर करते। गुर चरन उधरे जीओ। गुर चरन अमृत रस साचा पीओ। गुर चरन आत्म जोत जगाओ दीओ। गुर चरन महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निर्मल कराओ जीओ। गुर चरन साचा योग। गुर चरन रस साचा भोग। गुर चरन मिले दरस अमोघ। गुर चरन मिले सोहँ चोग। गुर चरन मिटे हउमे रोग। गुर चरन महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप मिटाए चिन्ता सोग। गुर चरन गुर
साचा दीख्या। प्रभ अबिनाशी सच परीख्या। गुर चरन मिले साची भीख्या। धुर दरगाहों लेख जो लीख्या। गुर चरन मिले साची सीख्या। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जिस जन नेत्र पेख्या। दु:ख दर्द तन खाए। मूंह से निकले हाए हाए। अंग अंग बद्धा ना कोई छुडाए। औखध दारू सच लध्धा, सोहँ नाम रसना गाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप आपणी दया कमाए। दु:ख रोग लग्गा तन। सीतल होया ना कदे मन। दिवस रैण ना निकले जन। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपे धीरज बन्न्ह। सिर पैरां विच लग्गे अग्ग। सीने खून रिहा वग। काया सारी रही दग। भार ना झल्लण तन पग। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, किरपा कर बुझी जोत जाए जग। आत्म दु:ख आपे कढ्ढ। अन्धेरी डूंघी खड्ड। दिवस रैण बैठा रहे मूंह अड्ड। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, किरपा कर दुखड़ा हर दूर कर दर आई निमाणी डड्ड। दर आए कर परवान। दुक्खां पीड़या तन जिउँ कोहलू घाण। बद्धा रहे सदा मन पवण सरूपी विच शब्द धर निशान। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपे करे सर्ब पछाण। आपे करे सर्ब पछाणा। पवण सरूपी कढ्ढे मसाणा। जिस ने किया विच टिकाणा। ना कोई दीसे अन्न्हा काणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, हड्ड हड्ड आप छुडाणा। पवण सरूप विच समाए। जे कोई वेखे दिस ना आए। दिवस रैण रिहा दु:ख वधाए। दुखीआ जीव रिहा बिल्लाए। प्रभ दर बद्धा छुट्ट ना जाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सच भण्डारा निखुट्ट ना जाए। मसाण जाए बाण जाए भूत जाए भविख्त जाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सोहँ शब्द स्वास चलाए। नाड़ी नाड़ी विच स्वास। आप आपणा करे वास। दुक्खां रोगां करे नास। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपे कर बन्द ख़लास। बन्द खलासी आपे कर। चरन दासी आपे कर। दुनियां हासी दूर कर। घनकपुर वासी दु:ख दर्द निवार कर। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तृष्ना भुक्ख निवार कर। सेवा करे चरन दुआरे। तन मन दुखड़े लथ्थे भारे। दर आया हरि काज संवारे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सदा सदा जाओ बलिहारे। बलिहारी गुर साचे सूरे। काया रोग कीते दूरे। कट्टे संगल विच हज़ूरे। बद्धा तन तपे वांग तन्दूरे। हरया करे मन तन, सोहँ शब्द आत्म भरपूरे। प्रभ सुणाए कन्न, उतरे सगल वसूरे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सद सद रक्खे विच हज़ूरे। हरि घर साचा वडा पाया। दर दरवाजा कोई नज़र ना आया। अनहद वाजा इक्क वजाया। सोहणा साजन साजा गुरसिख विच बहाया। प्रगटी जोत विच देस माझा, तीन लोक होए रुशनाया। सृष्ट सबाई होए भाजा, गुरसिखां गुर दर बहाया। आप उठाए मार सुत्तयां वाजां, आपणी सरन ल्याया। आप छुडाए जगत काजा, झूठे धन्दयां जगत रहाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप आपणा बिरद रखाया। गुरमुख पूरन
घाल कराई। तन मन ज़ंजाल कटाई। आत्म कंगाल रहे ना राई। टिकाए जोत इक्क रघुराई। वेखे विचारे भरम ना राई। गुरमुखां दे वड्याई सुणे लोकाई। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जो जन रहे दिवस रैण जस गाई। दिवस रैण जिस जस गाया। प्रभ अबिनाशी रिदे वसाया। सर्ब घट वासी होए सहाया। मदिरा मासी विच संगत रहण ना पाया। आत्म रक्खे सदा उदासी, दर दर फिरे जिउँ सुंञे घर काया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, बन्न्ह बन्न्ह जूड़ जूड़ दे सज़ाया। मदिरा मासी विच संगत आए। ना कोई बोले ना बोल बुलाए। हाहाकार दर दर बिल्लाए। पूरा गुर विच मात दे सजाए। अग्गे कोई थाउँ ना पाए। एथे ओथे गया पति गंवाए। सो जन उधरे पार, जो हरि साचे पाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका रंगत नाम गुर संगत आप चढ़ाए। गुर संगत रंग इक्क चढ़ाउणा। दूई द्वैत पड़दा लाहुणा। इक्क शरायत शब्द लिखाउणा। पंच पंचाइत राज कराउणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सतिजुग साचा मार्ग लाउणा। पंचां विच होए प्रधाना। पंचां देवे नाम निधाना। पंचां हत्थ हरि बद्धा गाना। पंचां विच हरि आप समाणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सच तख्त सच सुल्तान वाली दो जहानां दो जहानां आपे वाली। लक्ख चुरासी जीव उपा ली। नौं लक्ख विच जल रखा ली। यारां लक्ख विच अंडज टिका ली। बीस लक्ख बनास्पती उगाली। दस लक्ख ढिड भार रिड़ा ली। तीस लक्ख चार पाउँ चला ली। चार लक्ख मानस देह बणा ली। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, लक्ख चुरासी विच समा ली। चुरासी गेड़ बणाया साचा फेरा। मारे मार जवाए कर कर हेरा फेरा। प्रभ अबिनाशी ना कोई सार समाले, ना कोई जाणे प्रभ साचे दा खुल्हा वेहड़ा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणे रंग आप वरताए, गुरसिखां गुरमुखां बन्न्ह वखाए बेड़ा। बेड़ा बन्न्हया जिस जन मन्नया। होए पाली जिउँ माल चराए धन्नयां। गुरसिखां फुल टुट्टे ना डाल्ही, प्रभ साचा बणया माली। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख कँवल फुल सतिजुग लै आया साची डाल्ही। गुरसिख गुरमुख जाण। गुरसिख गुर इक्क समाण। गुरसिख मेल इक्क भगवान। गुरसिख सतिजुग साचा सोहँ निशान। गुरसिख सतिजुग साचे आप प्रगटे निहकलंक बली बलवान। गुरसिख साचा इक, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान सच कर जाण। सति सति कर जानणा। तत्त तत्त तत्त कर गुर पछानणा। मति मति मति बुध समझावणा। वेला अन्त साचा वत्त आत्म बीज शब्द बिजावणा। साचा लैणा सूत कत्त, रसना चरखा दिवस रैण चलावणा। वेला गया फिर ना आवे हत्थ, जोत सरूपी हरि आप समझावणा। बिन गुर पूरे अन्त पए विच नक्क नत्थ, धर्म राए चवी कुण्ड विच फिरावणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरसिख तेरा घर साचे दर जावणा। चवी कुण्ड नर्क निवास। आप फिराए जो मदिरा पीण खायण मास। जम
जमदूत पकड़ ल्यायण, दूज कोई ना होवे पास। कलिजुग जीव ना भुल मौत भुक्खी फिरे डायण, लक्ख चुरासी करे नास। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरसिख जप स्वास स्वास। स्वास स्वास एका जाप। होए सहाई हरि प्रभ आप। मिले वड्याई वड प्रताप। जिस बणत बणाई गुरसिख तेरा माई बाप। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपे मारे तीनो ताप। गुर संगत मन वधाई। पहली माघ ख़ुशी मनाई। वड वड भागी रुत्त सुहाई। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पाया सुखदाई। गुर संगत मन चाउ घनेरा। प्रभ अबिनांशी लोकमात पाया फेरा। घनकपुर वासी जोत प्रगटाए ना लाए देरा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दीपक जोत जगाए मिटे अन्धेरा। गुर संगत मन तृप्तास्सया। आत्म पूरन होई रहरास्सया। हरि मिल्या शाह शबाशया। आत्म दुखड़ा सारा नास्सया। जोत सरूपी हिरदे वास्सया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप कराए बन्द ख़लास्सया। गुर संगत हरि दे वड्याई। दर घर साचे ख़ुशी मनाई। दिवस रैण हरि रसना गाई। नाम निधान गुर दर ते पाई। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दया कमाई। दया कमाए दया निध। गुरमुखां कराए कारज सिद्ध। घर उपजाए नव निध। शब्द उपजाए कन्न सुणाए प्रभ मिलण दी साची बिध। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कारज कीने सिद्ध। निमस्कार निमस्कार गुरदेवा। प्रभ पाया अलख अभेवा। गुर दर परवान होई गुर सेवा। गुरसिखां देवे हरि सोहँ साचा मेवा। गुरमुख साचा दिवस रैण जपे सद जेहवा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दरस दिखाए वड देवी देवा। गुर संगत मन रंगया। प्रभ मिल्या साचा सन्गया। मानस जन्म ना होया भन्गया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपे परखे बुरे चन्गया। आपे परखे परखणहारा। आपे रक्खे रक्खणहारा। गुरमुख साचे दोए जोड़ कर निमस्कारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर अवतारा। साचा समां आप सुहाया। जोत सरूपी दरस दिखाया। साध संगत आत्म तृप्ताया। दर आई संगत सोहँ भिच्छया पाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप आपणी दया कमाया। सोहँ भिच्छया दर ते पाए। जो जन आए नाम तिहाए। खाली कोई ना दर तों जाए। आसा मनसा पूर कराए। आत्म संसा रहण ना पाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत सरूपी रिहा लिखाए। जोत सरूपी लेख लिखाउणा। वेख वेख गुरसिख जगाउणा। सृष्ट भेख सर्ब मिटाउणा। एका लेख हरि आप लिखाउणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुर संगत साचा मेल मिलाउणा। गुर संगत साचा मेल मिलाए। गुर संगत साचा नाम जपाए। गुर संगत साचा राह दिसाए। गुर संगत महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका धाम बहाए। गुर पूरे सद निमस्कार। गुर पूरे सद जाओ बलिहार। गुर पूरे कलि दित्ता तार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, किरपा कर अपार। साध संगत आप वड्याए। साचा बचन इक्क
सुणाए। गुरमुख कोई भुल ना जाए। मदिरा मास कोई रसन ना लाए। स्वास स्वास सोहँ गाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, स्वच्छ सरूपी दरस दिखाए। देखे दरस गुर संगत सारी। जोत सरूपी भेख्या धारी। मातलोक कलंकनिह नर अवतारी। काया झूठी अपर अपारी। गुरमुख साचे विच हरि जोत पसारी। अचरज खेल किया गिरधारी। क्या कोई जाणे क्या वखाणे ना आवे किसे विचारी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, माया जगत पसारी। गुरसिख बहाए दर दरवेश। जोत सरूपी गुरसिख प्रवेश। तिस साहिब को सदा आदेस। जोत सरूपी किया वेस। दूजी काया पलटया भेस। ना कोई जाणे ब्रह्मा विष्न महेष। जुगो जुग प्रभ साचे दा साचा वेस। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तीन लोक जोत सरूपी इक्क मृगेश। इक्क राजा इक्क सुल्तान। एका किया इक्क जहान। एका जीआ सोहँ फल गुरमुख विरले खाण। आत्म जोत जगे दिया, जो जन रसना गाण। बेमुख पाण आपणा किया, प्रभ अबिनाशी करे पछाण। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, विष्नूं भगवान। विष्नूं भगवान वड बलकारी। तीन लोक इक्क खिलाड़ी। शब्द सरूपी रक्खे उडारी। आपे करे सर्ब ख्वारी। साचा प्रभ जगत विहारी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपे बैठा माया पसारी। मुक्त दुआरा गुर घर। जीव जुगत दुआरा गुर घर। जीव सुरत दुआरा गुर घर। जीव ना कदे झूरत गुर दुआरा। जीव महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपे देवे चरन प्यारा। जीव जाग वक्त विहाए। जीव जाग वेला गया हत्थ ना आए। जीव जाग प्रभ चरन लाग, मात जोत प्रगटाए। जीव जाग धो दाग़, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सोहँ भट्ठी आप चढ़ाए। जीव गुर दर आओ। आपणी आए भुल बख्शाओ। वड अमुल्ल ना जन्म गंवाओ। प्रभ अतुल साचे कंडे आपणा आप तुलाओ। प्रभ अडुल्ल गुर चरन लाग आप अडुल्ल हो जाओ। प्रभ अभुल्ल आप अभुल्ल हो जाओ। प्रभ दर गया खुल्ल, साचा नाम लै घर जाओ। ना कोई लग्गे ऐथे मुल्ल, चरन प्रीती सेव कमाओ। आप बरखाए सोहँ फुल्ल, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे मानस जन्म सुफल कराओ। जीव जगाया दया कमाया। दरस दिखाया गुरसिख बणाया। कलिजुग विच्चों आप तराया। बांहों पकड़ सरन लगाया। आत्म गंवाई अकड़, आपणे चरनीं सीस धराया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुखां उप्पर दया कमाया। गुरसिख कर्म विचारया। प्रभ साचे पार उतारया। जन्म मरन जगत संवारया। जोत सरूपी जामा मात विच धारया। किरपा करे अपर अपारया। देवे दरस कृष्न मुरारया। धरी जोत राम अवतारया। निहकलंक नाम लिखा रिहा। साचा डंक सोहँ शब्द वजा रिहा। राजा राणा तख्तों लाह रिहा। राउ रंक इक्क करा रिहा। सच द्वार बंक प्रगट जोत आप सुहा रिहा। गुरमुखां मिटाए शंक, शब्द सरूपी साचा ज्ञान दवा रिहा। बैठा रहे सद अटंक, जोत सरूपी खेल वरता
रिहा। गुरमुख तराए जिउँ राजा जनक, कोटन पापी नाल तरा रिहा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे तेरी बणत बणा रिहा। गुरसिख तेरी बणत बणाई। चार जुग मिले वड्याई। पिण्ड बुग्घे लिख्त लिखाई। पहली माघ दया कमाई। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप आपणी रसम चलाई। रसम चलाए शब्द अपारे। आप आपणी किरपा धारे। गुरसिख लेख लिखाए अपारे। सद वसे अंदर ना दिसे बाहरे। एका जोत सच रंग करतारे। एका जोत कलिजुग जीव भुल्ले गंवारे। आओ दर्शन पाओ नैण, प्रभ पापन पाप उतारे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, बैठा सच दरबारे। सच दरबारे साचा शाह। सर्ब जीआं साचा पातशाह। आदि अन्त सद बेपरवाह। बिन प्रभ पूरे कोई ना पकड़े गुरसिख बांह। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान आप तराए, आप वड्याए, आप चढ़ाए, आप उठाए, आप बहाए, सचखण्ड वास रखाए, जिथ्थे कोई जावे ना। सचखण्ड निवासी पुरख अबिनाशी, जोत प्रकाशी घनकपुर वासी, सृष्ट सबाई होए दासी, गुरमुखां मुख रखाए सदा हासी। सोहँ जपण स्वास स्वासी। कलिजुग माया होए दासी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे सद बलि जासी। बलि बलि बलि बलिहारे। गुर पूरे चरन निमस्कारे। आओ दर चुकाओ डर, वसाओ घर वेख वखाओ हरि, ना भुल्लो जीव गंवारे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मातलोक विच जामा धारे। जामा धारया खेल अपारया वेखे संसारया, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, विच मात करे जो कारया। मातलोक जो करे कारी। वेखे सर्ब नर नारी। प्रभ अबिनाशी करे ख्वारी। सर्ब भुलाया एका वारी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत जगाई वज्जी वधाई, जै जै जैकार कराई। सोहँ साचा शब्द विच मात चलाई। सतिजुग साचे पहली माघ नींह रखाई। कलिजुग अवध अन्त मिटाई। साध संगत रिदे जणाई। शब्द सुरत हरि मेल मिलाई। हरि गुण प्रभ दे जणाई। प्रभ उपजाए रुण झुण, धुन टुट्ट ना जाई। सोहँ शब्द वजाए धुन, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सुणे सर्ब लोकाई। उपजे धुन शब्द धुन्कारा। सन्त जनां देवे चरन प्यारा। आप मिलाए किरपा कर, जोत सरूपी कन्त प्यारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत सरूपी लए अवतारा। जोत सरूपी वड अवतारी। कलंकनिह दुष्ट सँघारी । साचा नेंह गुर चरन द्वारी। अमृत बरसे मेंह, गुरसिख तृखा तृष्ना भुक्ख निवारी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपे होए पूज पुजारी। आपे कराए आपणी पूजा। कलिजुग भेख मिटाए दूजा। साचा राह हरि साचे सूझा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सोहँ शब्द चलाया गूझा। सोहँ शब्द तेरी सिक्दारी। चार वरन सद रसन उचारी। विच मात देवे सरदारी। पवण सरूपी अस्व अस्वारी। चार कुन्ट कराए जै जै जैकारी। नव खण्ड विच ब्रह्मण्ड, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरे नाउँ होए जै जै जैकारी। जै जै जैकार होए नव खण्ड। एका
शब्द चलाए विच वरभण्ड। आप कर्म कमाए, सतिजुग साचे ना कोई दीसे रंड। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप कराए वंड। नहावणा कर चरन धूढ़ इशनान। ध्यावणा हरि का नाम भगवान। पावना प्रभ अबिनाशी बली बलवाल। दु:ख कटावणा कर दरस वाली दो जहान। भरम चुकावणा घर आया गुण निधान। जन्म सुहावणा कर दरस हरि मेहरवान। पूर कराए भावना, जो जन चरनी डिगे आण, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान। गुर पूरे बलि बलि जावणा। जिस दा दित्ता पीणा खावणा। साचा हरि आओ दर आत्म दर खुल्हावणा। साचा घर जिथ्थे अन्तिम सिख वसावणा। सरन पर प्रभ फेर जन्म ना पावणा। साची तरनी तर, निहकलंक चरनी सीस झुकावणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पूर कराए भावणा। गुर दर गुरसिख साचे आवणा। साचा घर हरि आप दिखावणा। जंगल जूह विच प्रभासे, सिर प्रभ आपणा हत्थ टिकावणा। विच लक्ख चुरासी ना गुरसिख भवावणा। ना होए गर्भ वासे, प्रभ सोहँ नाउँ जपावणा। आपे करे बन्द खलासे, साचा देवे ब्रह्म ज्ञानणा। मानस जन्म कराए रासे, पतित पापी सभ तरावणा। जो जन रसन लाए मदिरा मास, प्रभ नर्क निवास रखावणा। दर आए जो कर जाए हासी, प्रभ लक्ख चुरासी विच फिरावणा। साची जोत घनकपुर वसी, निहकलंक नाउँ रखावणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सोहँ साचा डंक वजावणा। साचा डंक शब्द वजावणा। राउ उमराउ पकड़ उठावणा। वड वड शाहो ख़ाक रुलावणा। एका भाउ जगत चलावणा। एका दाउ निहकलंक लगावणा। जूठ झूठ विच जगत वसावणा। आत्म भूख सर्ब सतावणा। बेमुखां लग्गे दूख, ना किसे मिटावणा। गुरमुखां देवे हरि साचा सूख, आपणी सरन लगावणा। सुफल कराए माता कूख, सोहँ नाम जपावणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नाउँ रखावणा। किरपा करे भगत भगवानणा। गुरसिखां होवे आत्म चानणा। साचा रंग गुर दर मानणा। होए प्रकाश कोटन भानणा। आया घर आया दर, जीव बलि बलि बलि जावणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत सरूपी खेल रचावणा। हरि मन्दिर हरि आप सुहावणा। काया अंदर जोत जगावणा। हउमे रोग अंदर सर्ब मिटावणा। झूठा फुरना बन्दर नष्ट करावणा। सोहँ साचा डण्डा सिर पंचां लावणा। सोहँ साचा खण्डा प्रभ आप उठावणा। गुरसिखां माण दवाए विच वरभण्डां, प्रभ साचा कर्म कमावणा। गुरसिख तेरी वड्याई विच नव खण्डा, निहकलंक तेरा लेख लिख्त लिखावणा। आप तुलाए साचा कंडा, पासा घट कदे ना आवणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरसिख तेरा पासा सद निवावणा। गुरमुख तेरा पासा भारा। गुर पूरा खड़ा तेरे दर दुआरा। सृष्ट सबाई करे तेरी पनिहारा। आपे होए तेरा रख्वारा। चार चुफेरे देवे पहरा। किला कोट मन तन सोहँ शब्द अपारा। ना कोई तोड़े तोड़ तुड़ाए, नाम जिंदा लाए भारा। ना कोई मोड़े मोड़ मुड़ाए, खण्डा
आप चलाए दो धारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर अवतारा। गुरसिखां मन चढ़े चाउ। हरि पाया जन साचा शाहो। आप दिसाए थाउँ अगम्म अथाहो। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप चलाए साचा राहो। गुरसिख तेरे काटे बंधन। आप उपजाया मात जिउँ प्रभासे चन्दन। लक्ख चुरासी कट्टे फंदन। आप उपजाए परमानंदन। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, त्रिलोकी नंदन। त्रिलोकी नंदना गुरसिख बणाया चन्दना। आप बंनाए सोहँ साचे तन्दना। आप चढ़ाए गुर दर आए तिल फुल्ल कंदना। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सदा सद कर बन्दना। तिल फुल दर परवान। गुरसिख तेरा साचा माण। देवे वड्याई आप भगवान। होए सुखदाई चुक्के कान। एका नाम ध्याई, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान। गुरसिख साचा मित कर। आपे साची मति धर। सोहँ साचा तत्त धर। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दुखड़े सारे जाए हर। सतिगुर साचा सच सज्जण पाया। सच नाम दृढ़ाया। साचा राह गुरसिख दिखाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप आपणा मार्ग लाया। मार्ग लाए कलि अख़ीर। आप मिटाए वड पीरन पीर। बेमुखां लाहे तन दे चीर। बालक छड्डण माता सीर। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, ना कोई देवे बेमुखां धीर। बेमुख जीव जगत बेहाला। बेमुख जीव कलिजुग कंगाला। बेमुख जीव ना वक्त संभाला। बेमुख जीव ना छुडाए जगत जंजाला। बेमुख जीव ना मिल्या सोहँ सच्चा धन माला। बेमुख जीव ना आयण गुर चरन सच्ची धर्मसाला। बेमुख जीव धर्म राए दर होए हड्डां पाला। बेमुख जीव अन्तकाल कलि दर घर साचे होए मूंह काला। कलिजुग जीव, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपे मारे कर बेहाला। बेहाल बेहाल बेहाल। आप डुबाए कुंभी नर्क डूंघे ताल। हत्थ कोई ना आवे, ना कोई सके संभाल। साथ कोई ना जावे, जेहड़े जम्मे माता लाल। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, वेले अन्त भन्ने बेमुख डाल्ह। बेमुख आत्म अन्ध अन्धयारा। बेमुख धुर दरगाहों मारा। बेमुख दुष्ट दुराचारा। बेमुख आत्म चल्लया झूठ हँकारा। बेमुख दर दर फिरे गंवारा। बेमुख घर घर फिरे झक्ख मारा। बेमुख मानस जन्म कलि हारा। बेमुख अन्तकाल पावे दु:ख भारा। बेमुख सोहँ शब्द प्रभ रखाए सिर आरा। बेमुख आपे चीरे चीर चिराए करे दो फाड़ा। बेमुख अन्तकाल ना पल्ले नाउँ भाड़ा। बेमुख धर्म राए चबाए आपणी दाढ़ा। बेमुख लाड़ी मौत प्रनाए, आप बणाए लाड़ी लाड़ा। बेमुख रूं वांग पिंजाए जिउँ तेली ताड़ा। बेमुख तत्ते तेल विच पाए जिउँ बाणीआं भट्ठ चाढ़्हा। बेमुख उप्पर अग्न नग्न बहाए आप लगाए लम्बू झाड़ा। बेमुख महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, विच फिराए अन्ध अन्धेर विच उजाड़ा। बेमुख धृग जीवणा। बेमुख धृग खाणा पीवणा। बेमुख धृग पहनणा सोवणा। बेमुख महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, झूठा बीज ना सतिजुग बोवणा। बेमुख भाग मन्देरा। बेमुख आत्म अन्ध अन्धेरा। बेमुख
ना दीसे सञ्झ सवेरा। बेमुख छुपाए कर कर हेरा फेरा। बेमुख दु:ख उठाए ना आए चरन नेरा। बेमुख प्रभ कुठ वखाए, आप डुबाए शौह दरयाए बेड़ा। बेमुख पुठ टंगाए, हरि बिन छुडाए केहड़ा। बेमुख झूठा ठूठा हत्थ फड़ाए, नाम दान ना कोई पाए, नर्क निवास झूठा वेहड़ा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सच सच करे नबेड़ा। बेमुख वेख विचार। बेमुख साचा नाम रसन उचार। बेमुख सिर दब्बा पापां भार। बेमुख महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपे करे ख्वार। बेमुख ख्वारा, दुष्ट दुराचारा। बेमुख हँकारा, रिहा झक्ख मारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपे दुरकाए दर दरबारा। बेमुख दुष्ट दुराचारी। बेमुख आत्म पापां भरी भारी। बेमुख काया होई हुशयारी। बेमुख अन्त आया पासा हारी। बेमुख झूठी खेल कलि खेल खिलाड़ी। बेमुख अन्त उजड़ी कर्मां वाड़ी। बेमुख जमदूतां हत्थ फड़ाई आपणी दाढ़ी। बेमुखां ना दीसे पिच्छा अगाड़ी। बेमुख महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कलिजुग इक्ठी वढ्ढे हाढ़ी। बेमुख छड्ड हँकारा। बेमुख काया झूठा महल मुनारा। बेमुख चार नदीआं वहण अंदर जल धारा। बेमुख हिँसा लोभ मोह हँकारा। बेमुख ना कोई दीसे पार किनारा। बेमुख फिरे विच विचकारा। बेमुख अन्तकाल गया जन्म हारा। बेमुख कोई ना देवे अन्त सहारा। बेमुख साचे दर करे पुकारा। बेमुख धुर दरगाहों गया दुरकारा। बेमुख पकड़ ल्याया धर्म दुआरा। बेमुख हिसाब कराया पापां भारा। बेमुख लेखा वेख शरमाया, दु:ख उठाया ना पावे सारा। बेमुख चित्रगुप्त तेरे विच रखाया, आपे करे स्वास विचारा। बेमुख भुलेखे भरम जन्म गंवाया, मदिरा मास रसन अहारा। बेमुख आपणा किया आपे पाया, धर्म राए करे ख्वारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपे करे सर्ब विचारा। बेमुख आत्म होई अन्ध। बेमुख काया पापां कंध। बेमुख रसन ना गाया प्रभ अबिनाशी सदा बख्शंद। बेमुख आपणा आप गंवाया आत्म परमानंद। बेमुख आपणा आप डुबाया, विषे विकारां डूंघे गन्द। बेमुख आपणा आप रुढ़ाया, माया मोह पाया फंद। बेमुख आत्म जिंदा ना किसे तुड़ाया, हरि ना गाया बत्ती दन्द। बेमुख बांहों पकड़ अग्गे लगाया, दर दरवाजा होया बन्द। बेमुख धर्म राए दे दर बहाया देवे सज़ाए उलटा टंग। सच न्याउँ आप कराया, बेमुख कीनी कलिजुग कंड। साचा हुक्म सच फ़रमाण आप सुणाया, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, शब्द सरूपी सिर लाया डण्ड। बेमुख जीव अन्तिम दुख। बेमुख जीव ना उतरे तृष्ना भुक्ख। बेमुख जीव हरि बिन ना आवे आत्म सुख। बेमुख महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप लगाए मात गर्भ उलटा रुक्ख। बेमुख तेरी आत्म खोटी। बेमुख पकड़े जायण, तेरी फड़ाए चोटी। बेमुख धर्म राए दे सज़ाए, आप लगाए अग्न तपाई सोटी। बेमुख तूम्बे वांग उडाए, मास कटाए बोटी बोटी। बेमुख पुठ्ठे बन्न्ह लटकाए, हत्थ ना आवे रोटी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, बेमुखां लाहे
अन्त लंगोटी। बेमुख तेरा जगत दवाला। एथे ओथे ना कोई रखवाला। धर्म राए कराए तेरा मूंह काला। छित्रां हार पवाए बेमुख तेरी माला। कुंभी नर्क निवास रखाए, दिवस रैण ना आए स्वास सुखाला। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पावे सर्ब ज़ंजाला। बेमुख तेरी दुरमति देह। बेमुख अन्तकाल कलि होणा खेह। बेमुख इस हत्थ ले इस हत्थ दे। बेमुख महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, झूठे मन्दिर घर आप कराए थेह। बेमुख तेरे ऊँचे मन्दिर। बेमुख अन्तकाल वज्जणे जंदर। बेमुख नाम माल ना तेरे अंदर। बेमुख काया अन्धेरी डूंघी कंदर। बेमुख नक्क नत्थ पवाए, धर्म राए फिराए जिउँ दर दर बन्दर। बेमुख जमदूतां वस कराए, डूंगर थाउँ बहाए जिउँ वाड़े डंगर। तन पाटे चीर लुहाए, तुरे फिरन जिउँ दर दर कंगर। प्रभ दर अंदर रहाए, सर्ब लिखाए, मुकाए चुकाए, पढ़ सुणाए, भरम मिटाए, लिखदा रहे बैठा अंदर। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, बेमुखां ना दीसे अंदर। बेमुख तेरी नीती खोट। बेमुख आलणयो डिगा कलिजुग बोट। बेमुख खाया अन भरी पेट। बेमुख सच शब्द ना लाई चोट। बेमुख कलिजुग पलया झोट। बेमुख, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरे आत्म कढ्ढे खोट। बेमुख कलिजुग गया भूल। बेमुख आप गंवाया आपणा मूल। बेमुख आप लगाई पापां आत्म सूल। बेमुख महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरी भन्नी काया चूल। बेमुख तेरी झूठी वंड। बेमुख आई कलिजुग कंड। बेमुख झूठी माटी काया अंड। बेमुख झूठी पाए जगत डण्ड। बेमुख कोई ना पाए सीने ठंड। बेमुख पल्ले बध्धी पापां गंढ्ढ। बेमुख दर दुरकाया, ना सुहागण ना उह रंड। बेमुख धर्म राए तुड़ाए सर्ब घमंड। बेमुखां झूठा भन्न वखाए महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, काया भाण्डा विच वरभण्ड। बेमुख जीव रिहा सोया। जगत विहारां रिहा मोहया। अग्गा याद ना आया कोया। पापां मैल ना आपणा धोया। साचा बीज नाम ना बोया। रसना हल ना काया अंदर जोया। ना घड़ी ना पल, प्रभ अबिनाशी रिदे वसोया। वेला अन्त ना जाए टल, धर्म राए वांग बक्करे कोहया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, ना दरगाह साची देवे ढोहया। दरगाह साची मिले ना ढोई। बेमुखां राह दीसे ना कोई। सृष्ट सबाई कलिजुग सोई। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप बणाए बेमुख जगत धरोही। बेमुख आत्म मूढ़्ह। बेमुख काया जूड़। बेमुख धर्म राए उडाए जिउँ किरसाना तूड़। बेमुख आप पिड़ाए जिउँ वेलना गन्ने बूड़। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, ना देवे चरन धूढ़। बेमुख ना मिले धूढ़ चरन। अन्तकाल दु:ख दुख डाहढा भरन। संसार सागर औखा होया तरन। अग्गा पिच्छा कोई ना दीसे अधविचकारे बैठे डरन। पापां चक्की आपे पीसे आपणा किया आपे भरन। धर्म राए चुकाए विष्टा सीसे, हाए हाए हाए पए करन। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, ना आप लगाए आपणी सरन। बेमुख उलटा मघ। बेमुख आत्म तन
रहे तृष्ना अग्ग। बेमुख झूठे धन्दे लग्गा जग। बेमुख आत्म अन्धे हँस बणयो कग। बेमुख मदिरा मासी गन्दे, भज्ज जाए वांग काची वंग। बेमुख दर घर वज्जण जिंदे, साचा टुट्टा नाम संग। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, विच मात जड़्ह तेरी करे भंग। बेमुखां प्रभ जड़्ह उखाड़े। कलिजुग अन्त आए दिन माढ़े। बेमुख प्रभ अबिनाशी करे दो फाड़े। बेमुख धर्म राए चलाए जिउँ टटू भाड़े। बेमुख जमदूत पठाए, जिउँ शिकारी मिरग उजाड़े। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका अग्न लगाए बहत्तर नाड़े। बेमुख ना मिले सुख। बेमुख ना उतरे भुक्ख। बेमुख आत्म चिन्ता लग्गा दुख। बेमुख महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप उखाड़े वड मुनारे जिथ्थे सुत्ता पैर पसारे झूठे रुक्ख। बेमुख ना संगी कोए। बेमुख ना मिले ढोए। बेमुख कलिजुग रहे सोए। बेमुख धर्म राए तारां विच परोए। बेमुख बत्ती धारां ना कोई बख्शोए। बेमुखां महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दर ना देवे ढोए। बेमुख जगत चण्डाला। बेमुख जगत कंगाला। बेमुख ना जगत वक्त संभाला। बेमुख ना ल्या नाम दलाला। बेमुख ना जपया राम सुखाला। बेमुख टुट्टा अम्ब लग्गया डाल्हा। बेमुख वेले अन्त गया कम्ब, जमदूतन खड़े आण दुआला। बेमुख ल्या झम्ब, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान साचा पंच पंजाला। बेमुख तन अग्न। बेमुख तन नग्न। बेमुख झूठी माया झूठा सगण। बेमुख झूठे धन्दे झूठी लग्न। बेमुख झूठे बन्दे अन्त दगन। बेमुख मदिरा मासी गन्दे विच अग्न जगन। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप बणाए साचे फंदन बेमुखां झूठा साद। बेमुख करे झूठ विवाद। बेमुख रसन वजाए झूठा नाद। बेमुख आपणा आप ना ल्या साध। बेमुख वेले अन्त ना कोई देवे दाद। बेमुख प्रभ अबिनाशी ना ल्या अराध। बेमुख आत्म भरी झूठे रस स्वाद। बेमुख रसन ना गाया हरी, इक्क घड़ी ना किया याद। वेले अन्त औखी बणी, ना कोई सुणे फरियाद। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप पिड़ाए जिउँ वेलणे विच कमाद। बेमुख कलि छड्ड विहारा। बेमुख कलि झूठा वणज वपारा। बेमुख साचा कर्म नाम अधारा। बेमुख आत्म धर हरि जू प्यारा। बेमुख सद डर, भय कर प्रभ गिरधारा। बेमुख भाणा जर, आप आपणे साचे घर खुल्हा दर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, बेमुख होर झूठा वणज वपारा। बेमुख गल पाया पापां हारा। बेमुख ना आया चल गुर दुआरा। बेमुख कर्म धर्म ना दोए विचारा। बेमुख धर्म शर्म भुल्ला संसारा। बेमुख साचा ब्रह्म मनों विसारा। बेमुख मानस जन्म कलिजुग हारा। बेमुख महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचे दर दुरकारा। बेमुख तुट्टे धीर। बेमुख हउमे रहे पीड़। बेमुख प्रभ साचा जाए पीड़। बेमुख महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरी तोड़े हड्डी रीड़। बेमुख जीव कलि अन्याण। बेमुख साचा घर सुंञ मसाण। बेमुख आत्म छड्ड सर्ब गुमान। बेमुख हिँसा छड्ड कर चरन ध्यान। बेमुख मंग दोवें हत्थ अड्ड, देवणहार आप भगवान। बेमुख
आपणा किया लैणा भर वड अग्गे बैठा चतुर सुजान। आप वजाए आपणा ढिड, मंगया मिले ना कोई पकवान। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, बेमुखां देवे दु:ख महान। बेमुख अन्त बिल्लाए। बेमुख अन्त तड़फाए। बेमुख अन्त करन हाए हाए। बेमुख धर्म राए दे सजाए। बेमुख आपणे आप रहे पछताए। बेमुख आपणा गए मूल गंवाए। बेमुख मानस जन्म कँवल फुल्ल गए डुबाए। बेमुख उप्पर धरत धवल गए पाप कमाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, बेमुखां आपे दे सजाए। बेमुख सदा विजोग। बेमुख झूठा रस रिहा भोग। बेमुख आत्म टुट्टे ना चिन्ता सोग। बेमुखां महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, झूठा लाया हउमे रोग। बेमुख हउमे छड्ड। आत्म हँकार विच्चों कढ्ढ। जेहा बीजे तेहा अग्गे लैणा वढ्ढ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, ना देवे लेखा छड्ड। बेमुख औखा देणा सच घर लहणा। बेमुख झूठे वहण ना कलिजुग वहणा। बेमुख कोई ना साथी सज्जण साक भाई भैणां। बेमुख साचा फल दरगाह साची लैणा। बेमुख झूठे जूठे मिले ना उथे बहणा। बेमुख साचा भाणा सिर ते सहणा। बेमुखां धर्म राए चुकाए साचा लहणा। बेमुख जमदूत डण्ड पवे सहणा। बेमुख महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप चुकाए लहणा देणा। बेमुख आपणा कर्म विचार। अन्त ना लग्गे बेड़ा पार। बेमुख डुब्बे विच अन्धकार। ना कोई दीसे पार किनार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, बेमुखां करे ख्वार। बेमुख तेरी मौत लाड़ी। घर विआह लै जाए उजाड़ी। विच अग्न तत्त देवे साड़ी। उडे ख़ाक मिल जावे झाड़ी। अन्तिम अन्त कलि ना दिसे अगाड़ी। कर्मां फल ना बोया हाढ़ी। वेला जाए ना टल, धर्म राए फड़े फड़ कुठे दाढ़ी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, बेमुखां लिखाए किस्मत माढ़ी। बेमुख तेरे आत्म चोर। बेमुख विच वसण पंज हराम खोर। बेमुख दिवस रैण पौंदे रहण शोर। बेमुख आपणा आप संभाल ना जन्म गाल क्यों होइउँ ढोर। बेमुख आपणा आप क्यों गाल नरकीं घोर। बेमुख अन्तकाल मल मूत्र प्रभ भाण्डा देवे फोड़। बेमुख अन्तकाल उखड़े तेरा काया रूपी बोहड़। बेमुख तेरी देही चले कोढ़। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप तुड़ाए तेरे हड्ड हड्ड जोड़ जोड़। हड्ड हड्ड दीने वढ्ढ। भरम भुलेखे देणे कढ्ढ। लहणे देणे ना देणे छड्ड। आपणा किया लैणा वढ्ढ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप बिठाए विच अन्धेरी खड्ड। हरि जनां हरि नाम ध्याया। हरि जनां हरि मंगल गाया। हरि जनां हरि रिदे वसाया। हरि जनां हरि नव निध उपजाया। हरि जनां हरि कारज सिद्ध आप कराया। हरि जनां हरि मन तन विधे, सोहँ तीर चलाया। हरि जनां आप बणाए बिधे, शब्द सरूपी मेल मिलाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, हरि जनां दे विच समाया। हरिजन हरि का रूप। हरिजन सति सरूप। हरिजन हरि एका रूप। हरिजन जन हरि एका सूत। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप चुकाए डर जमदुत। जन जन हरि हरि
के भाए। हरि हरि नाम ध्याए। जन हरि हरि सोहँ रसना गाए। जन हरि हरि सद रिदे वसाए। जन हरि हरि हरि कर भव सागर बेड़ा पार तराए। जन हरि हरि जन महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दोए एका थां बहाए। हरिजन हरि विच समाणा। हरिजन हरि तेरे विच टिकाणा। जन हरि हरि जन हरि आपणा आप पछाणा। हरिजन जन हरि साचा वेख जोत सरूप हरि भगवाना। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका दीसे सच टिकाणा। हरिजन हरि ध्याए। हरिजन हरि गाए। हरिजन अमरा पद पाए। हरिजन हरि सद घर लै जाए। हरि जन दिवस रैण सद छन्द हरि के गाए। जन हरि हरि जन महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणे संग रखाए। हरिजन हरि का मीत। हरि जन हरि एका रीत। हरिजन हरि साची चरन कँवल प्रीत। हरि जन हरि चरन लाग जाए जन्म जीत। हरिजन महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, काया करे सीत। हरिजन हरि का प्यारा। हरिजन गाए हरि दुआरा। हरिजन पाए मोख दुआरा। हरिजन महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका देवे शब्द भण्डारा। हरिजन हरि रंग राता। हरिजन हरि आप पछाता। हरिजन हरि पित माता। हरिजन हरि इक्क रंग रंगाता। हरि जन महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सद आपणे रंग समाता। जन हरि हरि रंग रंगया। जन हरि साचा दरस दान दर मंगया। जन हरि साचे घर मूल ना सन्गया। जन हरि वेले अन्त खुल्ले दर, सच दरगाहे लँघया। जन हरि चुकया डर गया घर, प्रभ बिठाए जोती सच पलँघया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, हरि जनां सद अंगे सन्गया। हरिजन तेरी वड्याई। हरिजन हरि मित गति कहण ना पाई। हरिजन हरि इक्क चित ध्याई। हरिजन हरि इक्क मित बणाई। हरिजन हरि निंत दर्शन पाई। हरिजन महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरा होए आप सहाई। हरिजन हरिभगती घाल। हरिजन हरि लेवे भाल। हरिजन हरि लए संभाल। हरिजन होण ना देवे विंगा वाल। हरिजन हरि आप चलाए साची चाल। हरिजन हरि महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सद रिहा विच समाल। हरिजन तेरी उत्तम मति। हरि जन तेरा उत्तम तत्त। हरिजन तेरा साचा यति। हरिजन उत्तम मति। हरि जन तेरा साचा सति। हरिजन तेरा साचा वत। हरिजन हरि सोहँ बीज देवे आत्म साचे वत्त। हरिजन महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एक रखावे चरन साचा नत। हरिजन हरि साचा मन्नणा। हरिजन बेड़ा आपणा कलिजुग बन्न्हणा। हरिजन काया नाम मजीठी रंगणा। हरिजन हरि सद एका रंगणा। जन हरि हरि दरस दर सदा मंगणा। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा मूल ना संगणा। हरिजन हरि रसना गाओ। हरिजन अमृत फल सोहँ दर ते पाओ। हरिजन एका रंग हरि हो जाओ। हरिजन भुक्ख नंग हरि जप कटाओ। हरि जन महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सद रसना गाओ। हरि जन सद रसना गावणा। हरिजन पतित पुनीत
आप हो जावणा। हरिजन सद सद चीत हरि वसावणा। हरिजन साचा मीत हरि अख्वावणा। हरिजन महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा संग आप निभावणा। हरिजन सद साचा संगे। हरिजन हरि देवे दान, जो जन मूंहों मंगे। हरिजना हरि देवे माण, आप लगाए आपणे अंगे। हरिजना हरि मिल्या मेहरवान, सदा इक्क रंगे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचा दरस दान, मंगे। गुर पूरा भाग लगावंदा। गुरसिखां चोग चुगावंदा। आत्म दु:ख सर्ब मिटावंदा। तृष्ना भुक्खां सर्ब गवावंदा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सीतल सीतल सीतल सीत प्रसाद साध संगत तेरी रसना रस दवावंदा। गुर प्रसादि रसना रस। गुर प्रसादि आत्म विकार गए नस्स। गुर प्रसादि पांचों होए वस। गुर प्रसाद, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान गुरसिखां देवे हत्थ। गुर प्रसाद गुर साचे दिया। गुरसिख तेरी बणत बणाए कर के साचा हिया। महिंमा अगणत गणी ना जाए, तेरी आत्म जोत जगाया दिया। गुरमुख साचे सन्त पहली माघ गुर दर्शन जिन किया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सोहँ साचा बीज विच आत्म दे बिया। गुर प्रसादि गुर पूरा जाणयां। प्रभ अबिनाशी घर सच पछाणयां। सच तख्त हरि बैठा वड सुल्तानया। गुरमुखां गुरसिखां पार लँघाए कर कर कर वड मेहरबानिया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादि जुगादि आदि जुगो जुग तेरी सच निशानीआं। आदि जुगादि सच वरतारा। गुरमुखां करे सद प्यारा। जन भगतां खड़े दर दुआरा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपे होए पहरेदारा। गुर प्रसादि जन गुर दर पाए। कलिजुग अग्न ना माया सताए। गुरमुख साचे साचा सगन, प्रभ तेरे मुख लगाए। आत्म दीपक तेरे जगण, घट घट होए रुशनाए। अन्त बिठाए विच गगन, जिथ्थे कोई नहीं जाए। पवण उनन्जा उथे वगण, गुरसिख तेरे छत्र सीस झुलाए। एका रंग लग्गी रहे लग्न, प्रभ जोत सरूपी घर लै जाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचे धाम गुरसिख बहाए। गुरसिख तेरा धाम अवल्लड़ा। जिथ्थे वसे हरि इकल्लड़ा। एका रंग लाल गुलल्ड़ा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख आप तराए आप लै जाए भीड़ कटाए, सोहं दस्से राह सुखल्लड़ा। सोहँ खुल्हाए आत्म दर। जिथ्थे बैठा हरि जी वड़। आप बणाया साचा घर। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अमृत झिरना आप झिराए गुरमुख तेरे आत्म सर। अमृत झिरना आप झिरा के। अमृत बूंद आप उपजा के। कँवल नाभ हरि आप उलटा के। किरपा करे मुख बूंद आप चुआ के। खुल्ले कँवल प्रभ मिल्या आ के। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरसिखां जाए आपणी दया कमा के। खोल्ह वखाए आत्म सुन्न। इक्क उपजाए साची धुन। गुरमुख साचे सद कन्न सुण। दिवस रैण रहे रुण झुण। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कवण जाणे तेरे गुण। दस्म दुआरा अमृत फुहारा। विच जोत अंग्यारा, दुरमति मैल देवे धोत। गुरमुख दर बण भिखारा। महाराज
शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका मेल मिलाए सच करतारा। सच करतार मिले मेल। गुरसिख वेख पारब्रह्म अचरज खेल। दीवा बले अगम्म बिन बाती बिन तेल। इको इक्क वरतदा। उथे ना कोई दूजा सज्जण सुहेल। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, किरपा कर जोत धर अवतार नर, पाप हर, तेरा आप कराया मेल। गुर प्रसादि गुर दर खावणा। हँगता रोग सर्ब गवावणा। हँकार विकार सर्ब तजावणा। विच संसार प्रेम वधावणा। विच मंझधार ना चरन टिकावणा। दिवस रैण हरि हरि रसना गावणा। अंदर वेख मार झात, प्रभ जोती दीप जगावणा। झूठा दिसे जगत नात, अन्तकाल छड्ड जावणा। ना कोई दिसे भैण भ्रांत, एहनां चुक्क बाहर कढावणा। बिन प्रभ साचे कोई ना पुच्छे तेरी बात, जिस आपणी गोद उठावणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरसिख साचे साचा पित मात बणावणा। गुर संगत गुर दया कमाए। गुर संगत गुर पूरन आस कराए। गुर संगत सोहँ शब्द स्वास स्वास जपाए। गुर संगत विच सद निवास रखाए। गुर संगत मानस जन्म रास कराए। गुर संगत अंगीकार करे जिउँ अंग लगाया अंगद, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान दया कमाए। अंगी संगी वड सूरा सरबंगी। दरस दान गुरमुख साचे मंगी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, शब्द सरूपी आत्म रंगी। गुर संगत गुर पाया गहर सागर। गुर संगत गुरसिखां कराए निर्मल कर्म उजागर। गुर संगत गुर पूरा पार उतारे साचे घर। गुर संगत गुर अमृत मुख चुआए, एह काया माटी गागर। गुर संगत गुर पर्दा आपे पाए नाम चिट्टी चादर। गुर संगत माण दवाए, दर घर आया देवे आदर। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरसिखां पार उतारे जगत सागर। गुर संगत हरि गुण गाए। प्रभ अबिनाशी दया कमाए। आप आपणे विच रिहा समाए। साचा शब्द आप लिखाए। गुरमुख कोई भुल ना जाए। कलिजुग माया वेख डुल्ल ना जाए। पाप अन्धेरी वगे कलि, गुरसिख हुल्ल ना जाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, विच मात कँवल फुल्ल लगाए। गुरसिखां हरि माण दवा के। आवना जावणा लेखे ला के। पिछला लेखा आप चुका के। साचे मार्ग गुरसिख लगा के। सोहँ दान झोली पा के। भगत भगवान दरस दिखा के। गुर दर आओ दरस पाओ, घर जाओ ख़ुशी मना के। भैणां भाईआ तांईं सुणाओ, पिछली भुल चल बख्शाओ, निहकलंक कलि आया जामा पा के। सोहँ शब्द ढोल वजाओ, कलिजुग जीवां कन्न सुणाओ, अपणी रसना खेल करा के। शब्द अमृत घोल पिलाओ। साची दरगाह गुरसिख माण पाओ। आप तरे कुटम्ब तारया अवरे होर तराओ। पंज जेठ पए ठंड वर्हे गंढ्ढ गुर घर मनाओ। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, कर दरस अमरा पद पाओ। गुरसिख गुर साचे पाउणा। भरम भुलेखे विच ना आउणा। झूठा संसा आत्म लाहुणा। कार विकार सर्ब तजाउणा। झूठा प्यार पंचां छुडाउणा। गुर चरन फेर सीस निवाउणा। साचा जगदीश्र
दर्शन पाउणा। एका छत्र झूल्ले सीस, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, वाली दो जहानां आप अख्वाउणा। गुरसिख उधरे पार, हरि दर्शन पा के। गुरसिख उधरे पार गुरसिखां जाए तार, हरि जोत प्रगटा के। पूरा करे विहार, कलिजुग जामा पा के। सच करे वरतार, कलिजुग झूठा भेख मिटा के। धीआं भैणां ना कोई करे वपार, आपे बख्शे सीस निवा के। ना कोई दीसे ठग्ग चोर यार, प्रभ जाए सर्ब खपा के। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जाए सतिजुग साचा मार्ग ला के। गुरसिखां मन वधाईआ। आसां मनसां प्रभ पूर कराईआ। विच संसार दे वडयाईआ। साध संगत पहली माघ जो ख़ुशीआं मनाईआ। धन्न धन्न धन्न गुरसिख आए गुर चरन, धन्न जणेदी माईआ। धन्न गुरसिख धन्न तेरी वडयाईआ। मिले माण भैणां भाईआ। धन्न गुरसिख आए दर्शन करन, मात कुक्खां सुफल कराईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरसिखां तोड़ निभाईआ। गुरसिख तेरी निभे तोड़। चरन प्रीत एका जोड़। आप मिटाए काया कोढ़। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान साचा प्रभ, प्रभ साचे दी साची लोड़। साचा प्रभ सर्ब का दाता। साचा प्रभ सर्ब का ज्ञाता। साचा प्रभ सर्ब का भ्राता। साचा प्रभ सर्ब का नाता। साचा प्रभ विरले कलि किसे पछाता। साचा प्रभ गुरमुखां मिल्या पुरख बिधाता। साचा प्रभ आप मिटाए ज़ातां पातां। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका रंग रंगाता। गुरसिख गुर सज्जण बणाया। गुरसिखां गुर चरन धूढ़ इशनान कराया। गुरसिखां चतुर सुजान, प्रभ मूढ़्हो मूढ़्ह बणाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपे होए सर्ब सहाया। गुरसिख घर आपणे जाणा। साचा नाम ना मन भुलाणा। साचा राख इक्क टिकाणा। प्रभ करे वक्ख, सोहँ शब्द जिस रसना गाणा। कलिजुग जीव जलाए जिउँ अग्न कक्ख, एका लम्बू जोत लगाणा। गुरसिखां प्रभ लए रक्ख, आप आपणा सिर हत्थ टिकाणा। सृष्ट सबाई जाए मथ्था, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवाना। भगवान भगवान भगवान। दान दान देवे दान। माण माण माण देवे माण। अञ्याण अञ्याण अञ्याण गुर दर तर जाण। बिरध बाल जवान इक्क रंग समाण। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, वाली दो जहान। गुरसिख सोया कलिजुग जागा। प्रभ साचे दी चरनी लागा। सोहँ शब्द रंगण चढ़ाए जिउँ कंचन सुहागा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दर आई संगत धोवे पिछले दागां। पिछला लेखा गया चुक्क। लहणा देणा गया मुक्क। अग्गे लई सुखणा सुख। प्रभ साचे दा वेख मुख। आप उतारे तृष्ना भुक्ख। कलिजुग जीव ना भुल मनुक्ख। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सुफल कराए मात कुक्ख। रिद्धां सिद्धां आप उपजाए। नव निधां अठारां सिद्धां दर बहाए। गुरसिख प्रभ तन मन विधा, सोहँ तीर चलाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप आपणा कर्म कमाए। साध संगत देवे वड्याई। सुरत शब्द मेल मिलाई। गुर संगत प्रभ विदा कराई। नाम निधान दात
झोली पाई। गुण निधान सच कर्म कमाई। आप आपणी खेल वरताई। पहली माघ ख़ुशी मनाई। निहकलंकी जोत आप प्रगटाई। कल्गीधर अवतार आप अख्वाई। आवे जावे खेल रचाई। आपे करे सचखण्ड चढ़ाई। जोत सरूपी जोत मिल जाई। छड्डे देह, गुरसिख जो रिहा समाई। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सचखण्ड निवासी सच्चखण्ड निवास रखाई। जीव झूठा जगत पसारा। जीव झूठा सर्ब कारो बारा। जीव झूठा वेख ना भुल्ल, माया मोह विच ना रुल, होए अन्त ख्वार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, करे अन्त ख्वारी। जीव झूठी जगत झाकी। लेखा देणा पवे बाकी। दर घर साचे कोई ना रहे आकी। किसे ना चले ओथे कोई चालाकी। पाटे थां ना लग्गी टाकी। बिन प्रभ पूरे कोई ना पड़दा ढाकी। जगत पति गंवाई, सिर पाई ख़ाकी। बेमुखां लज ना अई, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, लहणा देणा आप चुकाई, जो अग्गे रिहा बाकी। लहणा देण गुरसिख चुकाया। सोहँ गहणा तन पहनाया। ख़ाकी बन्दा आत्म अन्धा, अन्तिम ख़ाक रुलाया। दर दर फिरे सिर मारे कंधां, खैर किसे मुट्ठ ना पाया। अन्तकाल तुड़ाए तन्दा तन्दा, शब्द तेसा आप चलाया। साध संगत विच कोई रहे ना गन्दा, धुर दरगाहों प्रभ आप कढाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सोहँ रंदा आत्म उप्पर आप फिराया। साध संगत तेरा साचा मूल। साध संगत तेरा साचा असूल। साध संगत प्रभ दर ना भूल। साध संगत, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप बणाए चुल्हा चूहल। गुरसिखां दीनी साची सीख्या। घर साचा साची पाई भीख्या। पिछला लेखा आप चुकाया, जो धुर दरगाहों लीख्या। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, भुल गए जो तेरी सीख्या। सच दरबार जो जाए भुल्ल। आत्म दिया होए गुल्ल। अमृत आत्म गया डुल्ल। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दर दरगाहों कलंक लगाया कुल। कुल मिटाई दे सज़ाई। मुख छाई पाई। साध संगत विच रहण ना पाई। नाम रंगत मिले ना राई। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपे करे मन आपणे भाई। ना कोई भरम ना कोई उहला। सभ कुछ प्रभ संपूरन कला सोला। झूठी माटी क्या कोई जाणे, अन्तिम होया गोला। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपे खोल्हे सारा पोला। आप खुल्हाए सारा पोल। शब्द सरूपी वजाए ढोल। सोहँ कंडे साचा तोल। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जो जन तेरे मोड़े बोल। बचन अमोड़या, सच घर विछोड़या। निउँ झूठा जोड़या। जूठे धन्दे नाम माल साचा रोढ़या। की कर्म कमाया अन्तिम अन्धे, अन्त होए कोढ़या। दर दरवाजे होयण बन्द, जिन्हा महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, लड़ तेरा छोड़या। गुरमति गुर दर ते पाईए। भाण्डा भरम भउ चुकाईए। आत्म नाम सच वसाईए। आत्म जोत सच जगाईए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कलि दर्शन पाईए। गुरमति गुर दर। गुरमति चुक्के डर। गुरमति लै गुरसिख तर। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान किरपा
कर। गुरमति गुरसिख विचारे। गुरमति इक्क शब्द अधारे। गुरमति गुर देवे प्रगट जोत संसारे। गुरमति महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, देवे गुरसिखां कर कलि खेल अपारे। गुरमति साची धारा। गुरमति मिले गुर चरन दुआरा। गुरमति सोहँ शब्द अपर अपारा। गुरमति देवे महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरसिखां पार उतारनहारा। गुरमति गुर आप समझाई। गुरमति सोहँ साचा तत्त गुरसिख वसाई। गुरमति इक्क यति जगत रह जाई । गुरमति गुरसिख सोहँ साचा सच आत्म विच बिजाई । महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अन्तिम अन्त कलि तेरा होए आप सहाई। साची मति गुर आप दवावे। साची मति दूज मिटावे। साची मति गुर बूझ बुझावे। गुरमति आत्म भेव गूझ खुल्हावे। गुरमति देवे महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सोहँ साचा नाम जपावे। साची मति सरन गुरदेव। साची मति तरन गुर सेव। साची मति खुल्ल्हे हरन फरन प्रभ वड्याई देवे विच देवी देव। साची मति देवे महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सोहँ साचा अमृत फल गुरसिखां देव। गुरमति दे गुर आप उधारे। गुरमति दे गुरसिख गुर पार उतारे। गुरमति गुरसिख एका जोत जगाए, गुरसिख तेरी काया महल मुनारे । गुरमति गुरसिख दे आप मिटाए आत्म अन्ध अंध्यारे। गुरसिख एका जोत होए चमत्कारे, एका मति देवे महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सोहँ शब्द सर्ब संसारे। एका मति देवे गुर दीनां। उतरे पार जिस जन रसना चीना। साचा देवे शब्द अधार, प्रभ अबिनाशी दाना बीना। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरसिख तेरा मन तन सद सदा भीन्ना। गुरमति गुर का रंग। गुरमति साचा संग। गुरमति गुर देवे, गुरसिख दोए जोड़ दर मंग। गुरमति देवे महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मानस जन्म ना होए भंग। गुरमति समझावे जीआ। गुरमति निर्मल कराए जीआ। गुरमति सोहँ बीज बिजाया साचा बिया। गुरमति गुरसिख तेरी आत्म जोत जगाया दिया। गुरसिख महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप आपणे जिहा किया। गुरमति उतरे दुख। गुरमति उतरे भुक्ख गुरमति गुर देवे गुरसिख आत्म उपजे सुख। गुरमति देवे महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गर्भवास ना होवे गुरसिख उलटा रुक्ख। गुरमति जो जाणे आपणा आप कलिजुग पछाणे। प्रभ चलाए आपणे भाणे। साचा रंग सद दर माणे। गुरसिख मिले चरन बाल अञ्याणे। गुरसिख होए चतुर सुघड़ स्याणे। गुरसिखां मैल पापां धोए, सोहँ देवे नाम निधाने। साचे धागे लए परोए, आवण जावण भेव चुकाणे। अन्तकाल ना संगी कोए, झूठे दिवस भैण भ्राने। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अन्तिम अन्तकाल कलिजुग गुरसिखां सद खड़ा सरहाणे। अन्तकाल कलिजुग वरतंत। जोत प्रगटाए साचा कन्त। माया पाए जगत बेअन्त। गुरसिख पछाणे विरला सन्त। सोहँ जपावे जेहवा मंत। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कोई ना जाणे आदिन अन्त। गुरमति जीव सच पछाण। गुरमति जगत प्रधान।
गुरमति उपजे ब्रह्म ज्ञान। गुरमति पावे नाम निधान। गुरमति मूर्ख मुग्धां करे चतुर सुजान। गुरमति सच चढ़ाए शब्द बबाण। गुरमति सच दी साची खाण। गुरमति देवे वाली दो जहान। गुरमति देवे महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान। गुरमति साची आप सिखाए। दिवस रातीं रिहा समझाए। अमृत बूंद स्वांती रिहा पिलाए। झूठी काया धाती, प्रभ सोहँ पारस रिहा छुहाए। अंदर मार जीव झाती, साचे लेख रिहा लिखाए। साची दरगाह उत्तम जाति, जो चले गुर रजाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दे मति आपे समझाए। गुरमति गुर की धारा। गुरमति शब्द भण्डारा। गुरमति गुरसिख पाए गुर चरन दुआरा। गुरमति आत्म तोड़े सर्ब हँकारा। गुरमति पापां फेरे सिर आपे आरा। गुरमति साचा बीच अमृत फुहारा। गुरमति गुरसिख साचे देवे कर कर कर्म विचारा। गुरमति जन हिरदे वाचे, जोत सरूपी होए उज्जयारा। गुरमति महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, देवे विच संसारा। गुरमति साची रीती। गुरमति काया करे पतित पुनीती। गुरमति साचा यति रक्खे, परखे आपे नीती। गुरमति रक्खे साचा यति, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सच दात जिस दित्ती। गुरमति गुरसिख विचारे। गुरमति पावे गुर दरबारे। गुरमति वसावे विच आपणी काया महल मुनारे। गुरमति सद रिदे वसावे, अनहद शब्द उपजे धुन्कारे। गुर शब्द देवे महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, बण बण आप लिखारे। गुर मती दे समझाया। परमगती सच राह बताया। आत्म जती गुरसिख रखाया। नार सबाई होए सती, एका निहुं साचे पीआ संग लगाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुखां आपे समझाया। गुरमति सच विहारा। गुरमति नाम अधारा। गुरमति कर्म उज्जयारा। गुरमति धर्म रहे विच संसारा। गुरमति गुरसिख उतरे पारा। गुरमति गुरसिख मिटाए अन्ध अन्धयारा। गुरमति देवे महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरसिखां कर प्यारा। गुरमति सति सन्तोख। गुरमति अन्तिम मोख। गुरमति ना लग्गे दोख। गुरमति देवे, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सोहँ शब्द साचा सोख। गुरमति गुरसिख सुणाए कन्न। गुरमति गुरसिख जाए मन्न। गुरमति आत्म कढ्ढे जन। गुरमति भाण्डा भरम देवे भन्न। गुरमति गुरसिख कमाए आत्म लग्गे ना संन्ह। गुरमति गुर धीर धराए पंजे रक्खे बन्न्ह। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, देवे गुरमति साचा सीर पिलाए बेड़ा देवे बन्न्ह। निहकलंक तेरी वड्याई, गुरसिख पैज रखाई, मुखों कहे धन्न धन्न। गुरमति देवे गुरदेव। गुरमति साची गुर चरन सेव। गुरमति पाए प्रभ अलख अभेव। गुरमति देवे महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सोहँ जपणा सद रसना जेह्व। गुरमति रसन जाप। गुरमति कोट उतारे पाप। गुरमति आपे मारे तीनो ताप। गुरमति साचा दर, दूजा लग्गे ना कोई सराप। गुरमति देवे महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरसिखां जिउँ बालक माई बाप। गुरमति देवे सच भरवासे। गुरमति देवे गुरसिख जिस मिल्या प्रभ अबिनाशे। गुरमति लेवे गुरसिख,
रक्ख मन धरवासे। गुरमति देवे हरि साचा शाहो शाबासे। गुरमति देवे महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सोहँ जपाए स्वास स्वासे। गुरमति साची धार। गुरमति कमाए नारी नार। गुरमति एका साचा जगत पसार। गुरमति देवे महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत सरूपी जामा धार। गुरमति औखा घाट। गुरमति साचा हाट। गुरमति आप खुल्हाए बजर कपाट। गुरमति देवे महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सोहँ शब्द सद रसना राट। गुरमति गुर की न्याई। गुरमति गुर पूरा पाई। गुरमति गुरसिख लै इक्का लिव लाई। गुरमति देवे आप रघुराई। गुरमति गुरमुख साचे पाई। गुरमति देवे महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सच शब्द रिहा लिखाई। गुरमति गुर मिलाए। गुरमति धुर पुचाए। गुरमति करोड़ तेतीस सुर सरन लगाए। गुरमति देवे महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरसिख गुर भुल ना जाए। गुरमति गुर आप जणाई। एका साची प्रभ सरनाई। दूजी ओट ना कदे रखाई। मन इच्छया फल पूरन पाई। सोलां कला सम्पूरन सद रसना गाई। सर्ब थाँईं भरपूरन तोट रहे ना राई। सद वसे नेड़े जिस जाणो दूरन, जोत सरूप बैठा मुख छुपाई। अनहद शब्द उपजे साची तूरन, सोहँ साचा राग कन्न सुणाई। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, देवे मति गुरसिख तेरी वड्याई। गुरमति गुर उपदेशा। गुरमति लेवे दर खड़े ब्रह्मा विष्न महेषा। गुरमति सृष्ट सबाई, जुगो जुग जोत सरूपी कर के वेसा। गुरमति देवे महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सोहँ शब्द धुर दरगाही सच संदेसा। गुरमति सच संदेश। गुरमति पुचाए साचे देस। गुरमति लै जाए जिथ्थे वसे इक्क नर नरेश। गुरमति गुर जोत मिलाए, गुर पूरे को सद आदेस। गुरमति कलिजुग जीआं देवे, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत सरूपी सिँघ पूरन विच हो प्रवेश। सिँघ पूरन कलि आसा वरया। प्रभ अबिनाशी सद दर अग्गे खड़या। साचा भाण्डा विच मात प्रभ घड़या। जोत सरूपी जोत प्रभ विच आपे रहे वड़या। वेद पुरान ना कोई वखाणे, ना कोई जाणे कलिजुग पढ़या। आपणे रंग आप समाणे, सृष्ट सबाई जिस घाड़न घड़या। एका जोत भगत भगवाने, गुरसिखां लड़ साचा फड़या। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका जोत जगाई आपणे घर साचे खड़या। फड़ो लड़ जाओ चढ़। अंदर वड़ प्रभ साचा महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरसिखां लगाए आपे जड़्ह। सच घर हरि का दुआरा। सच घर जोत पसारा। सच घर एका जोत करे उज्जयारा। सच घर सच दर एका वरतारा। सच घर सच दर सच वर, गुरसिखां शब्द भण्डारा। सच घर सच दर देवे भर, गुरसिख आत्म अमृत जल धारा। साचा घर, साचा सर जाओ तर, दरस कर चुक्के डर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर आओ चरन दुआरा। नेत्र पेख प्रभ अबिनाशी साचा वेख। सर्ब घट वासी ना रहे भुल भुलेख। घनकपुर वासी आत्म जोत जगाए एका एक वसेख। महाराज
शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे दर आए भरम चुकाए तीजे नेत्र पेख। तीजा लोया जगाया सोया। आत्म पाप पिछला धोया। सोहँ साचा बीज बोया। रसन स्वासी हल्ल चलाया, गुरसिख तेरे आत्म दर दुआरे, प्रभ अबिनाशी आण खलोया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुण ना जाणे कोया। गुरसिख साचा आत्म जगाए। आत्म दर भाग लगाए। देवे वर सोहँ साची जाग लगाए। अवतार नर आत्म तृष्ना अग्ग बुझाए। किरपा कर साचा हरि, अनहद साचा राग सुणाए। गुरसिख साचा दुतर जाए तर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जिस जन दया कमाए। गुरसिखां सद मेहरबान। उतारे भुक्खां सोहँ देवे दान। उतारे दुक्खां एका धुन उपजाए कान। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा विष्नूं भगवान। आत्म धुन आप उपजाए। आत्म सुन्न आप खुल्हाए। गुरमुख चुण प्रभ दया कमाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आत्म दीपक जोत जगाए। दीपक जोत आप जगाए। बजर कपाट आप खुल्हाए। औखे घाट बांहों पकड़ आप चढ़ाए। सोहँ खुल्हाया साचा हट, गुरसिखां वणज कराए। साच लाहा गुर दर खाट, अन्तिम अन्त जोती मेल मिलाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, लक्ख चुरासी गेड़ कटाए। सोहँ खुल्हाया साचा हट्ट। गुरमुख साचा लाहा जाए खट्ट। बेमुख वज्जे आत्म फट्ट। कलिजुग ना कोई दीसे हट्ट। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे सद वसे घट घट। गुरसिख गुर दर वड्याई। गुरसिख गुर पूरन बूझ बुझाई। गुरसिख गुर साची सूझ दवाई। गुरसिख महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका रंग रंगाई। एका रंग आप रंगाए। साचा संग आप निभाए। जो जन मंगे साची मंग, सोहँ दान प्रभ झोली पाए। आत्म चाढ़्हे मजीठी रंग, कलि उत्तर ना जाई। होए सहाई सदा अंग संग, गुरसिखां सद वधाई। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सच तेरी सरनाई। साची सरना गुरसिख तरना। होए ना मरना चुक्के डरना, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप लगाए आपणी सरना। चरन लगाया, दाग़ मिटाया, भाग जगाया, राग सुणाया, हँस काग बणाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जिस जन चरनीं सीस झुकाया। चरनी सीस झुकाए, दु:ख गंवाए। लेख लिखाए भेख मिटाए। निजानंद निज मांहे पाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप आपणा सिर हत्थ टिकाए। निज घर वासा जोत प्रकाशा। प्रभ पुरख अबिनाशा। होई बन्द खलासा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, देवे चरन भरवासा।