१७ चेत २०१० बिक्रमी मेरठ छाउणी विहार होया
सच सुरत हरि आप दवाए। गुरमुख साचे सन्त जन आप उठाए सोए। आत्म तृखा निवार कर, मैल पापां धोए।
एका साची जोत प्रकाश कर, साची जोत बिलोए। बेमुखां कलिजुग नास कर, आपणा खेल रचाए ना जाणे कोए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका एक अनेक वसे तिन्न लोए। तिन्न लोअ इक्क अकार। तिन्न लोअ इक्क जोत इक्क निरँकार। तिन्न लोक इक्क शब्द इक्क भण्डार। तिन्न लोक एका एक आप करे वरतार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोती जोत सरूप आदि अन्त विच मात लए अवतार। मातलोक हरि जामा धार। आपणा खेल करे करतार। धरती दब्बी पापां भार। कलिजुग अन्तिम आई हार। किरपा करे सच करतार। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, पुरी घनक लए अवतार। पुरी घनक जामा धर। मातलोक आया अवतार नर। गुरसिखां खुल्हावे साचा दर। बेमुखां दर साचे आवे डर। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका जोत प्रगटाई निहकलंक नरायण नर। नरायण नर भगत अधारे। सच खेल रंग करतारे। जोत सरूपी सद निराहारे। वड वड भूपी तीन लोक इक्क सिक्दारे। जोत पवण पवण जोत सोहँ शब्द सच सच उडारे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोती जोत सरूप चिट्टे अस्व अस्वारे। सच अस्व सच अस्वारा। जोत सरूपी पवण हुलारा। शब्द सरूपी खेल अपारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कलिजुग देवे वड्याई गुर चरन प्यारा। गुरसिख वड्याई, सुणे लोकाई, कलि होए दुहाई, सुणे सृष्ट सबाई, गुरमुख साचे सचखण्ड निवासी आपणी गोद उठाई। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, धन्न तेरी वड्याई। वडी वड्याई गुरसिख जणाई। बेमुख गूढ़ी नींद सवाई। आत्म दु:ख चिन्त लगाई। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणा भेव रिहा छुपाई। भेव खुल्ले पंचम जेठ। पकड़ उठाए वड वड सेठ। पीड़ पिड़ाए कलिजुग कौड़े रेठ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप लताड़े चरनां हेठ। मेट मिटाए सेठ वड सिठाणयां। करे करावे आपणे भाणयां। माण गंवावे राजे राणयां। एका ओट चरन रखाणयां। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत सरूपी पहरया बाणयां। हरि गुण हरिभगत जाणे। किरपा करे आप महाने। आप भुलाए वड वड राणे। जीव जन्त होए बाल अञ्याणे। आपणा मूल ना आप पछाणे। सच शब्द कलि चल्लया बाणे। आप भुन्नाए जिउँ भठयाले दाणे। गुरमुख साचा रंग साचा माणे। जोत सरूपी आपे देवे आत्म ब्रह्म ज्ञाने। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सोहँ देवे नाम निधाने। आत्म देवे नाम निधाना। आत्म उपजे ब्रह्म ज्ञाना। सच काज हरि रस वखाणा। इक्क दर गुरसिख रखाणा। सोहँ अवाज़ कन्न लगाए बेड़ा बन्न्ह अन्त वखाणा। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, जोत प्रगटाए विष्नूं भगवाना। विष्नूं भगवान कलिजुग जोत धर। गुरमुख साचे पार जाए कर। अन्तिम अन्तकाल आपणा सिर हत्थ धर। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, बेमुखां विच्चों वक्ख कर। गुरमुख साचे दर द्वारी। बेमुखां कलि करे ख्वारी। गुरसिख सोहँ नाम रसन उचारी। बेमुख मदिरा मासी दर दुरकारी।
गुरमुख साचे जोत जगे निरँकारी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे पार उतारी। गुरमुख तेरा दर दुआरा। प्रभ अबिनाशी चरन दुआरा। आप दिसावे आपणा घर बाहरा। जिथ्थे वसे जोत सरूप निराधारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका शब्द चलाए आप खुल्हाए तेरा दस्म दुआरा। दस्म दुआरा आप खुल्हाया। साचा गुरसिख आप बणाया। गुर चरन सेव विच मात लगाया। आत्म जिंदा आप तुड़ाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पुरी घनक विच जामा पाया। पुरी घनक लग्गे भाग। गुरमुख सोए जायण जाग। प्रभ साचे दी चरन जायण लाग। आप मिटाए तृष्ना आग। हँस बणाए गुरसिख कलिजुग काग। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, शब्द सरूपी आत्म धोवे पापां दाग़। हरि नर नर हरि किरपा कर। कलिजुग अन्तिम आवे डर। कर्म धर्म दोए गए हर। कोई ना दीसे साचा घर। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान मात जोत धर। कलिजुग अन्तिम होए अन्धेर। ना किसे दीसे सञ्झ सवेर। पापां अग्न रही घेर। भुल्ले जीव कर कर हेर फेर। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, प्रगटावे जोत ना लावे देर। प्रगटे जोत पंचम प्रधान। जोत पवण बली बलवान। बिन रंग रूपी ना कोई करे पछाण। आत्म होई अन्ध अन्धान। साचा धाम सुंञ मसान। गुरमुखां दर सति सरूपी धरे जोत आप भगवान। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, सर्ब घटां घट जाणी जाण। पंचम पंचम पंचम होए बलधार। वेखे विगसे करे विचार। सच शब्द भगत अधार। आपे पावे गुरमुखां सार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सर्ब जीआं जोत अधार। सर्ब जीआं हरि आपे जाणे। गुरमुखां हरि आप पछाणे। साचा कन्त इक्क रंग समाणे। बेमुख अन्त ना भुल कलिजुग पछताणे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि अन्त गुरसिखां खड़ा रहे सरहाणे। आदि अन्त होए सहाई। गुरमुख साचे आण तराए पकड़ बांहीं। एका दिसाए साचा थाउँ दूसर कोई नाहीं। कलिजुग जोत प्रगटाई महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान अगम्म अथाही। अगम्म अथाह बेपरवाह। आप दिसावे साचा राह। कलिजुग झूठ जाए मिटा। सतिजुग साचा मार्ग ला। सोहँ साचा नाम जपा। चार कुन्ट जाए जै जै जैकार करा। साचा डंक इक्क वजा। राजा राणा तख्तों लाह। राउ रंक इक्क करा। ऊँच नीच इक्क थां बहा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सृष्ट सबाई सोहँ देवे मति जाए समझा। सोहँ देवे सुरत ध्यान। आत्म लावे साचा बाण। इक्क रखाए आपणी आण। साचा उपजे ब्रह्म ज्ञान। जो जन रसना गान। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, सोहँ देवे वड दानी दान। सोहँ दान साचा शाह सुल्तान। साचो सच सच फ़रमाण। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा सच द्वार गुरमुखां करे पछान। सच दुआरा जिस जन जानयां। दर घर जिस पछानया। आपे आप उठाए गुरसिखां बांहों पकड़ बाल अञ्याणयां। सोहँ साचा नाम जपाए मिलाए मेल जोत भगवानयां। महाराज शेर
सिँघ विष्नूं भगवान, विरले कलि पछानयां। आत्म जोत आप जगाए। एका दूजा भेव चुकाए। गुरमुख साचे सेव लगाए। करोड़ तेतीस विच माण दवाए। आण बाण इक्क आपणे हत्थ रखाए। वाली दो जहान दया कमाए। गुरमुख तेरे छत्र सीस झुलाए, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणे विच रहाए। सोहँ शब्द खण्डा दो धारा। उठाए आप प्रभ गिरधारा। रसन चलाए सृष्ट सबाई कराए दो फाड़ा। चीर चिराए दो फाड़ कराए, बेमुखां आए पासा हारा। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, गुरमुख साचे सोहण चरन दुआरा। चरन द्वार साचा दर। गुरमुख जाए साचा तर। किरपा कर जाए हरि। आत्म चुकाए आत्म डर। साचा दर आत्म खुल्हाए सर। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणी किरपा कर। किरपा करे गोबिन्द गोबिन्दा। वड वड राजन सुरपति राजे इन्दा। भगत जनां हरि हरि सद बख्शिंदा। आप तुड़ाए आत्म अन्तिम जिंदा। बेमुखां लक्ख चुरासी विच फिराए, जो दर आए करन निंदा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, वड सागर सिंधा। जगत भेख आप मिटाए। कलिजुग अन्तिम कोई रहण ना पाए। साचा कन्त इक्क अख्वाए। गुरमुख साचे सन्त आप जगाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप आपणी सेव लगाए। कलिजुग झूठा भेख धर। सृष्ट सबाई गया वर। अन्तिम बन्द कराया दर। जिथ्थे वसे साचा हरि। बेमुखां आवे झूठा डर। मानस जन्म जायण हर। आपणा किया लैण भर। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मात जोत प्रगटाई अवतार नर। बेमुख जीव आप पछाणे। धर्म राए दे दर बहाणे। झूठे वहण आप वहाणे। मायाधारी हत्थ बद्धे गाने। अन्तिम अन्त आप भुन्नाए जिउँ भठयाले दाने। वेले अन्त ना कोई छुडाए मात पित भैण भ्राने। दरगाह साची ना कोई जाए बिन प्रभ पूरे, कलिजुग जीव ना भुल निधाने। राए धर्म सच दरबारी। कोटन कोट आयण द्वारी। पकड़ पछाड़े जिउँ किरसान हाढ़ी। बेमुखां ना दीसे पिच्छा अगाड़ी। अन्तिम अन्त होए किस्मत माढ़ी। एका एक प्रनाए मौत लाड़ी। विच चुरासी आप फिराए, कलिजुग हत्थ फड़ाए दाढ़ी। गुरमुख साचे सन्त जन विच मात लगाए साची फुलवाड़ी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोती जोत सरूप प्रगट जोत सदा खड़ा रहे अगाड़ी। गुरसिखां दर आपे आए। हरिजन हरि हरि हरि मेल मिलाए। आप आपणा भेव चुकाए। सोहँ साचा मेव रसन लगाए। इक्क चरन सेव हरि मात दिसाए। गुरमुख साचा जन कोई भुल ना जाए। वड वड देवी देव निहकलंक इक्क रघुराए। अलख अभेव, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान दर घर साचा सेव कमाए। सेव कमाए साचे घर। आत्म खुल्हावे साचा दर। पावे दरस अवतार नर। भरम भुलेखा चुकावे झूठा डर। इक्क दिसावे आपणे घर। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मात जोत प्रगटाए अवतार नर धरनी धर। धरनी धर आप नरायण। वेले अन्त अन्तकाल बेमुख आपणा किया भर लैण। गुरमुख साचे सन्त
जन, निहकलंक तेरी चरनी बहण। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप बणाए साचे साक सज्जण सैण। आप कराए साचा मेला। वाली दो जहान गुरसिखां सदा सुहेला। बेमुखां बेड़ा शौह दरया ठेला। गया हत्थ ना आए वेला। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान मात जोत प्रगटाई अचरज खेल कलि खेला। पारब्रह्म कलि खेल न्यारी। जन भगत साची फुलवाड़ी। आप बणाए लगाए साची वाड़ी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान एका शब्द जपाए जोत जगाए बहत्तर नाड़ी। जगे जोत आत्म उज्जयारी। गुरसिख दर साचा घर साचे बण भिखारी। प्रगटी जोत हरि नर नरायण आया मात वड वड भण्डारी। कोटन कोट ब्रह्मा विष्न महेष खड़े रहण द्वारी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका जोत तीन लोक निरँकारी। जावे आवे वारो वारा। विच मात ल्या अवतारा। पारब्रह्म मिटाए भरम, सुफल कराए जन्म जो आयण चरन दुआरा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान एका एक साचा घर बाहरा। सच घर बाहर गुर चरन द्वार। गुरमुखां सद करे प्यार। आदि अन्त साध सन्त प्रभ साचा जाए तार। बेमुखां पाए माया बेअन्त, देवे दर दुरकार। गुरमुख साचे प्रभ साचा कन्त, सोहँ देवे आत्म शब्द अधार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका जोत निहकलंक नरायण नर अवतार। नरायण अवतार चरन बलिहारी। सच सिरजणहारी। गुरसिखां करे आत्म कारे, बेमुखां करे ख्वारी। गुरसिख रसन कराए सोहँ जै जै जैकारी। पंच जेठ बणे सच लिखारी। वड वड सेठ चार कुन्ट, निहकलंक तेरी आयण चरन द्वारी। सोहँ देवे साचा नाम, राजे राणे मंगण बण बण भिखारी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान एका जोत शब्द अस्वारी। शब्द अस्वारा पवण हुलारा। तीन लोक इक्क जैकारा। चार कुन्ट हाहाकारा। पंचम जेठ लिख्त लिखाए, भेव खुल्हाए सृष्ट सबाई सारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान मात जोत प्रगटाई बेमुखां भरम निवारा। बेमुखां माण गंवाए शान गंवाए, एका शब्द बाण लगाए। बली बली आप उठाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान लिख्त भविख्त पंचम जेठ आप लिखाए। पंचम जेठ शब्द लिखावणा। सोहँ साचा शब्द तीर चलावणा। लोक परलोक अवण गवण सर्ब भवण वांग सवण अग्न मेघ वरसावणा। दामनी दमन कामनी कमन जोत पवण सोहँ चण्डी आप चमकावणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोती जोत शब्द सरूपी खेल रचावणा। आप वरताए अचरज खेल। आप जलाए सृष्ट सबाई बिन बाती बिन तेल। गुरमुख साचे सन्त जन, गुर चरन मिलाए मेल। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत प्रगटाई, कलिजुग मिटाए कलिजुग झूठा खेल। कलिजुग झूठी खेल मिटावणी। एका वेला एका वक्त आप कटाए हाढ़ी सावणी। एका जोत एका अग्न चार कुन्ट लगावणी। जोत सरूपी वसे विच उनन्जा पवनी। आपे आप वरते तीन भवनी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान जोती जोत सरूप बेमुखां आप मिटाए जिउँ रामा रावणी। चौथा
जुग आई हार। कलिजुग अन्त होए ख्वार। जामा धारे आप करतार। आपे करे सृष्ट सबाई आर पार। इक्क शब्द दो धार। गुरमुखां जाए तार। बेमुखां करे ख्वार, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान कोई ना पावे तेरी सार। सार ना जाणे जीव अञ्याणे। माया धारी आत्म काणे। विषे विकारी सुघड़ स्याणे। आत्म अन्ध अंध्यारी वड वड राणे महांराणे। होए हँकारी ना जाणे भगवाने। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान वड बली बलवाने। वड बली बलवाना। एका झुल्ले तेरा सच निशाना। सोहँ शब्द विच पवण बबाना। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सोहँ शब्द आप चलाए आप वरताए करे कराए जो मन भाणा। आपणे भाणे आपे वरते। वरते कहर उप्पर धरते। करया खेल आप कादर करते। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान सो जन उधारे जो जन आए दर ते। दर दुआरा जाए खुल्ल्ह। सोहँ नाम मिले अनमुल्ल। जो जन दर ते आए भुल्ल। आप संवारे आपणी कुल। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, चिन्ता चिखा मिटाए काया झूठी चुल्ल्ह। काया अकारी जोत पसारी। कलिजुग जीव ना मनों विसारीं। साचा बण चरन पुजारी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा दर सच दरबारी। सच दरबारा सच घर आवणा। सच घर बाहरा कलिजुग पावणा। सच विहारा। आत्म भरम भउ मिटावणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे दर आए दर्शन पावणा। दरस पाओ सच जगदीश। एका छत्र झुलाओ सोहँ साचा सीस। आप चुकाओ गुरसिख बीस इकीस। गुरमुखां कोई ना करे रीस। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दूसर कोई ना दीस। ना कोई दूसर ना कोई दोआ। ना उह जम्मे ना उह मोआ। ना उह जागे ना उह सोया। गुरमुख साचे सद सदा तेरे आत्म दर द्वार प्रभ अबिनाशी सदा खलोया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सोहँ बीज साचा बोया। जीउ पिण्ड जिस जन साज्जया। जीव सो क्यों भुल्ला गरीब निवाज्जया। कलिजुग डुला, ना कोई रक्खे लाज्जया। झूठी माया विच रुला, अन्तकाल भाण्डा काचा भाज्जया। सच द्वार विच मात दे खुल्हा, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान जिस जीव साजन साज्जया। साजन साजे साजणहारा। पंच तत्त तन किया पसारा। सच सुच्च विच जोत अकारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोती जोत सरूप विच बैठा रहे निराधारा। गुरमुखां सदा वसे कोल, ना जाणे मूर्ख मुग्ध गंवारी। जूठे झूठे कलिजुग जीव, रसना रहे झक्ख मारी। ना पछाणे आपणा मूल, वेले अन्त होए ख्वारी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा दर दरबारी। गुरचरन लाओ धूढ़। नाम रंग चढ़ाए गूढ़। आप कटाए पापां जूड़। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान चरन प्रीती साची लोड़। चरन प्रीती साची जाण। एका देवे चरन ध्यान। सर्ब जीआं दा जाणी जाण। मात जोत प्रगटाई महाराज शेर सिँघ वाली दो जहान। वाली दो जहान साचा हरि। आप वसाए साचा घर। रसन जपाए हरि हरि हरि। महाराज शेर सिँघ
विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे किरपा कर। किरपा करे किरपा निध। दर घर आए कारज कीने सिद्ध। सोहँ शब्द चलाए आत्म जाए विध। आपणा मेल मिलाए विच मात कराए साची बिध। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरे कारज कीने सिध्ध। घर उपजाए नौं निध। नौं निध घर उपजाए, आयण चरन द्वारी। कारज सिद्ध भगत उधारी। आप खुल्हाए दस्म दुआरी। शब्द चलाए इक्क उपजाए धुन्कारी। उपजे धुन खुल्ले सुन्न, देवे दरस आप निहकलंक नरायण नर अवतारी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरसिखां जाए पैज संवारी। आपे आए जाए पैज संवार। गुरमुख साचे दर दरबार। बेमुख झूठे कलि सुत्ते पैर पसार। बेमुख नाम विहूणे, मानस जन्म गए कलि हार। नाम भण्डारे रहे ऊणे, कोई ना देवे वस्त हरि थार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मदिरा मासी अन्तिम कलिजुग देवे दर दुरकार। मदिरा मासी दर दुरकारे। चार कुन्ट कराए हाहाकारे। घर घर दर दर फिरन भिखारे। आवण जावण वाहो दाही नारी नारे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कलिजुग करे खेल अपारे। वरते खेल अन्तिम कलि। प्रभ का भाणा ना जाए टल। काल रूप होए खाए कलि। आप भन्नाए काचे डल। शब्द सरूपी चलाए हल। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पंचम जेठ सर्ब भेव खुल्हाए जिउँ कराए जल ते थल। जल थल आप करावणा। आपणा भेव आप खुल्हावणा। सर्ब लेखा आप चुकावणा। वेखा वेख जगत भुलावणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, माया रूपी पड़दा पावणा। माया रूपी पड़दा पाए। आपणा आप ना किसे जणाए। सोहँ साचा शब्द चलाए। गुरमुख साचे कन्न सुणाए। धन्न धन्न धन्न गुरसिख आत्म जाए मन्न, हरया तन मन, प्रभ साचा दया कमाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कलिजुग बेड़ा बन्न्ह वखाए। सोहँ शब्द सुणावे कन्न। गुरमुखां बेड़ा जाए बन्न्ह। साचा नाम देवे माल धन। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सोहँ देवे दान, ना लग्गे कदे संन्ह। नाम दान साचा धन। गुरसिख साचे पल्ले बन्न्ह। विष्नूं बंसी सूरया बंसी काहना कंसी जोत प्रगटाए। गुरमुखां माण दवाए विच सहँसी, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणी दया कमाए। आत्म साची जोत जगाई, आप बणाए साचे फुल। साचा हँस साची कुल। सोहँ शब्द संग जाए तुल। विच मात होए गुरमुख अनमुल्ल। बेमुख कलिजुग जीव जायण भुल। अमृत आत्म गया डुल। सोहँ धुन खुल्ले सुन्न। आप खुल्हाए गुरमुख साचे चुण। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, इक्क उपजाए शब्द धुन। साची धुन सच धुन्कारा । गुरमुख विरला सुणे विच संसारा । बेमुखां आत्म अन्ध अन्धयारा। मदिरा मास रसन चले विकारा। दूती दुष्ट रहे झक्ख मारा। गुरमुखां देवे प्रभ आत्म अमृत सोहँ सच भण्डारा। सच सच सच वरते चार कुन्ट कराए जै जै जैकारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कराए सच वरतारा। सच वरतारा आप करावणा। जोत
सरूपी भेख वटावणा। राउ रंक सरन लगावणा। राजा राणा पकड़ उठावणा। आप आपणी सेव लगावणा। मस्तूआणे चरन टिकावणा। साचा धाम आप उपजावणा। चार वरन इक्क थां बहावणा। ऊँच नीच ज़ात पात बरन अठारां इक्क करावणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक जोती जोत सरूप प्रभ अख्वावणा। मस्तूआणा धाम सुहा के। चार वरन इक्क थां बहा के। आप आपणी गोद उठा के। सोहँ साचा नाम जपा के। राणा संगरूर संग रला के। साध संगत विच मिला के। आप आपणी सेव चरन लगा के। चरन धूढ़ मस्तक छुहा के। जोत ललाट विच जगा के। औखे घाट आप चढ़ा के। बजर कपाट आप खुल्हा के। साची ओट इक्क रखा के। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अचरज खेल वरते वरताए, वाली हिन्द पकड़ उठाए, जोत सरूपी दरस दिखा के। राणा संगरूर संग रलावणा। आप आपणा कर्म कमावणा। जमन किनारे डेरा लावणा। दिल्ली विच हरि साचे साचा डंक वजावणा। सच धाम साचे हरि साचा दर आप खुल्हावणा। प्रगट होए, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, विच दिल्ली दरस दिखावणा। जमन किनारे डेरा लाए। जोत सरूपी खेल वरताए। एका शब्द पवण चलाए। वड वड भूपी तीन गवन उठाए। अमृत मेघ सवण आप बरसाए। एका शब्द विच पवण वसाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तीन लोक एका आपणा नाम वरताए। इक्क शब्द आप चलाए। सच धर्म दी कार कराए। कूड़े कुड़यार सर्ब मिटाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जमन किनारे डेरा लाए। लग्गे डेरा जमन किनार। एक शब्द होए गुंजार। साधां सन्तां सुणे पुकार। आदिन अन्ता विच संसार। साचा कन्ता बणे सच भतार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणा खेल करे करतार। साध सन्त आप उठाए। सुन्न मुन आप खुल्हाए। रुण झुण इक्क रखाए। आप आपणा दरस दिखाए। स्वच्छ सरूपी महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप आपणी जोत जगाए। जोत सरूपी खेल अपारया। मातलोक हरि जामा धारया। अचरज खेल करे करतारया। आवे जावे वारो वारया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पुरी घनक कलि जामा धारया। जामा धारे एका अंक। सोहँ शब्द वजाए साचा डंक। इक्क कराए राउ रंक। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान आपे आप तराए जिउँ राजा जनक। आप चढ़ाए आत्म रंग। गुरसिख साचे पार जायण लँघ। होए सहाई संग अंग। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, वड दाता सूरा सरबंग। सूरा सरबंग दीन दयाले, सच जोत मूर्त अकाल नज़री आए। वेख विचारे जन किरपा धारे, आपे होए सहाए। भरम निवारे देवे चरन प्यारे, एका नाम जपाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका छत्र आपणे सीस झुलाए। एका छत्र झुल्ले सीस। प्रगट होए विच मात कल्गीधर जगदीस। सृष्ट सबाई जाए पीस। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कोई ना करे तेरी रीस। उच्च दर उच्च दरबारा। उच्च दर
सच घर बाहरा। उच्च घर वसे निरँकारा। उच्च दर एका जोत इक्क अधारा। उच्च दर एका एक सर्ब पसारा। उच्च दर महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर अवतारा। ऊँच दर हरि निरँकारी। ऊँच दर जोत सरूपी पसर पसारी। ऊँच दर वरते वरतावे विच संसारी। ऊँच दर मिले वर देवे प्रभ वड भण्डारी। ऊँच दर महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर अवतारी। निहकलंक अगम्म अगम्मा। आप मिटाए आत्म भरमा। सुफल कराए माणस जन्मां। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुखां लिखाए साचे कर्मा। उच्च दर सच दरगाह। उच्च दर जोत प्रगटाई बेपरवाह। उच्च दर गुरसिखां बिठाए साचे थां। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दूसर कोई ना। उच्च दर एका जोती। उच्च दर गुरसिख उणाए माणक मोती। गुरमुखां सुणाए साचा राग, आत्म जगाए सोती। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कर दरस तेरी आत्म मैल जाए धोती। उच्च दर रंग अपार अनूप। हरि प्रगटाया जोत सरूप। उच्च दर भेव कोई ना पाए वड वड भूप। किसे दिस ना आए प्रभ अबिनाशी बिन रंग रूप। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका सति सरूप। उच्च दर उच्च घर वसे हरि। उच्च दर किरपा जाए कर। उच्च दर गुरमुख साचे चरन लाग, प्रभ खाली भण्डारे दए भर। उच्च दर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका एक अवतार नर। उच्च दर दीन गोपाला। आत्म देवे सोहँ साची माला। उच्च दर आपे होए सर्ब रखवाला। उच्च दर साचा सर आत्म जोत जगाए जिउँ जोत ज्वाला। उच्च दर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, विच मात विरले गुरमख भाला। उच्च दर एका ओट। उच्च दर गुरमुखां कढ्ढे आत्म खोट। उच्च दर सोहँ शब्द लगावे आत्म चोट। उच्च दर महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान गुरमुख साचे कलिजुग गोद उठाए बेमुख आल्हणिओ डिगे बोट। उच्च दर सच घर वासी। उच्च दर मात जोत प्रगटाए प्रभ अबिनाशी। उच्च जोत आपणी दया कमाए घनकपुर वासी। उच्च जोत सृष्ट सबाई कराए चरन दासी। उच्च जोत आप मिटाए अन्तिम अन्त मदिरा मासी। उच्च जोत गुरमुखां करे बन्द खलासी। उच्च जोत बेमुखां दर आए हासी। उच्च जोत महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सति पुरख निरँजण गुरमुख साचे सद सद बलि बलि बलि जासी। उच्च दर जोत निरँजण। उच्च दर बेमुखां दु:ख दर्द भय भञ्जण। उच्च दर साचा साक सैण सज्जण। उच्च दर गुरमुखां नेत्र पावे, साचा चरन धूढ़ अंजन। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोती जोत सरूप एका आप निरँजण। उच्च दर साची धारा। उच्च दर गुर चरन दुआरा। उच्च दर गुरसिख कर गुर चरन प्यारा। उच्च दर आप दिखावे प्रभ गिरधारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका दर दुआरा। सच दुआरा चरन अरदास। आत्म दुखड़ा होए नास। एका जोत करे प्रकाश। किरपा करे प्रभ अबिनाश। जन भगतां होया दास। मात
जोत प्रगटाए सोहँ शब्द जपाए स्वास स्वास। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान दर घर आए पूर कराए आस। पूरन आसा होए जन। हरया होए मन तन। बेमुखां प्रभ साचा जाए डन्न। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरसिखां शब्द सुणाए कन्न। सोहँ शब्द सच दुखड़ा नासा। पूरन दिया गुर चरन भरवासा। मानस जन्म कराए रासा। सचखण्ड कराया घर साचे वासा। देवे दरस सर्ब गुणतासा। करे तरस प्रभ अबिनाशा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अन्तिम कलिजुग पुरी घनक जोत सरूपी किया वासा। पुरी घनक धाम अटल। आप अपारे गुरमुखां तारे जिउँ दर घर जाए बल। बेमुखां पकड़ पछाड़े, कर कर वल छल। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका जोत जुगो जुग अटल। आप अटल सर्ब निवासी। दुखियां करे बन्द खुलासी। आत्म होए सर्ब रहरासी। कलिजुग माया दर तों नासी। एक छाया सर्ब घट वासी। साचा तीर्थ गुर चरन नुहाया, सोहँ गाया रसन स्वासी। प्रभ अबिनाशी घर साचा पाया, अन्तिम जोत सच प्रकाशी। भाण्डा भरम भउ भन्नाया, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दुखियां करे बन्द खलासी। आत्म रोग प्रभ देवे कट्ट। गुरमुख साचे सन्त जन, दर साचे सोहँ लाहा लैण खट्ट। विच मात मुख उज्जल, अग्गे पहनण पट्ट। एका शब्द जपाया गुर चरन दिखाया साचा तीर्थ तट्ट। साचे मार्ग पाया, हरि वस्सया घट घट। सच भण्डार खुल्हाया गुर पूरे साचा हट्ट। गुरमुखां वणज वपार कराया, सोहँ लैण लाहा खट्ट। बेमुखां दर दर फिराया, जिउँ बाजीगर नट। माया ममता विच रुलाया, मदिरा मासी विष्टा रहे चट्ट। गुरसिखां सोहँ स्वास स्वास चलाया, दूई द्वैत कढ्ढी घट। प्रगट जोत स्वच्छ सरूपी दरस दिखाया, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान झट्ट। तन मन दु:ख जाए नस्स। एका शब्द चलाया कस। लक्ख चुरासी होवे वस। आप उपाए आप मिटाए आपे करे भस्स। आप जगाए आप बुझाए आपे गुरमुखां लेख लिखाए राह साचा जाए दस्स। साची धुन उपजाए आत्म सुन्न मुन खुल्हाए, गुरमुख विच मात कलिजुग चुण जगाए, इक्क दवाए सोहँ साचा रस। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुखां सद होया वस। दु:ख दर्द जीव दुहेला। आवे जावे इक्क अकेला। भैणा भाईआ झूठा मेला। एका साचा पित रक्खे हित वसे तेरे आत्म चित, प्रभ अबिनाशी साचा सज्जण सुहेला। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जुगां जुगां दे विछड़यां पंचम जेठ कराए मेला। पंचम जेठ होए मेल। अचरज वरते पारब्रह्म खेल। इक्क लगाए सृष्ट धकेल। आप लगाए उपाए गुरसिख सोहँ बीज बिजाए, गुरमुख उपजाए साची वेल। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका जोत जगाए, गुरमुख तेरी आत्म डगमगाए, अज्ञान अन्धेर मिटाए, बिन बाती बिन तेल। बिन तेल जगाए जोती। आप बणाए आपणे गोती। सृष्ट सबाई रही सोती। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पंचम जेठ गुरसिख साचे आप बणाए माणक मोती। साध
संगत सच जणाई। पंचम जेठ मातलोक वज्जे वधाई। तीन लोक जै जै जैकार सुणे लोकाई। करोड़ तेतीस हरि दर ते आई। शिव शंकर चल आयण दर, बाशक तशक गल लटकाई। ब्रह्मा विष्न महेश, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दर बहण सीस झुकाई। वाक भविख्त प्रभ रिहा लिखाई। पंचम जेठ गुर संगत मिले वड्याई। दर घर साचे माण दवाई। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सर्ब सुखदाई। पंचम जेठ आवे जग। कलिजुग जीव सर्ब कराए कग। माया धारी झूठे धन्दे गए लग्ग। सोहँ साचा शब्द मूंह लगाए सग। एका शब्द गुरसिख तेरे तन पहनाए, सन्तोख धीरज धज। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान वड सूरा सरबंग। वड सूरबीर। सृष्ट सबाई करे वहीर। एका शब्द चलाए तीर। मेट मिटावे खपावे अठसठ नीर। गंगा गोदावरी रहण ना पावे, जोत खिचावे खवाज़ा खिज़र पीर। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अन्तिम अन्त करे, ना कोई दिसे पीर फ़कीर दस्तगीर। पीर दस्तगीरा पैण वहीरा। लथ्थण चीरा ना कोई देवे किसे धीरा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप मिटाए कलिजुग तेरीआं लिखीआं धुर तकदीरां। जोत सरूपी धारे प्रभ अबिनाशी भेख। सृष्ट सबाई रही वेखा वेख। गुरमुखां आत्म विच लगाए सोहँ साची मेख। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख नेत्र पेख। आत्म नेत्र आप खुल्हाए। आप आपणी बूझ बुझाए। भेव गूझ कोई रहण ना पाए। एका दूज सर्ब मिट जाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरसिखां दया कमाए। अमृत मेघ आप वरसाया। किरपा कर आप रघुराया। अमृत साचा मुख चुआया। आत्म सुख इक्क उपजाया। दु:ख भुक्ख सभ रोग मिटाया। गुरमुखां मुख भोग लगाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सोहँ साचा जोग नाम दवाया। अमृत आत्म आप चुआए। सोहँ साचा जाम पिलाए। सुक्का ताम हरा कराए। रमईआ राम दया कमाए। घनईआ शाम जोत प्रगटाए। नाम निधान झोली पाए। गुण निधान जन भगतां पार कराए। साध संगत साचा दर द्वार खुल्हाए। आप चढ़ाए साची रंगत, दु:ख दर्द सर्ब मिटाए। दूसर दर ना कोई मंगत, देवणहार इक्क रघुराए। जो रल जायण साची संगत, अज्ञान अन्धेर प्रभ दे मिटाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत सरूपी आत्म दीप जगाए। आत्म दीप जगे एक। जो जन रक्खे चरन टेक। आप कराए बुध बिबेक। कलिजुग माया ना लागे तन सेक। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि अन्त जुगो जुग एका एक। इक्क ओंकार जोत सरूपी, सति वरतार सति सरूपी, सृष्ट सबाई होए अन्ध कूपी, ना कोई जाणे शाह वड भूपी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान गुरमुखां बूझ बुझाए, आत्म दु:ख सर्ब मिटाए, तृष्ना भुक्खा दे मिटाए, मात कुक्खा सुफल कराए, एका दिसे सति सरूपी। सति सरूपी सति वरतंत। एका जोत सच भगवन्त। वेखे खेल हरि जुगा जुगन्त। होए मेल दर साचे घर साचे हरि जाए भगवन्त। महाराज
शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे आप मिलाए जन साचे सन्त। सन्त जनां हरि धुन उपजाई। गुण अवगुण ना किसे जणाई। सर्ब गुण आप हो जाई। निरगुण सरगुण आप रघुराई। वरते खेल सर्ब थांईं। गुरमुख साचे विच गोद बिठाए पकड़ बाहीं। आप आपणे अंग लगाए जिउँ बालक माई। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सो जन लेवे जिस जन देवे, महिंमा गणी ना जाई। महिंमा अगणत ना कोई जाणे। वेद कतेब ना कोई पछाणे। आप अभेद गुण निधाने। अछल अछेद सर्ब भुलाणे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणा भाणा आपे जाणे। देख देख वेख वेख भेख भेख, कलिजुग जीव ना भुल्ल। वेख वेख देख देख भेख भेख झूठी माया विच ना रुल। वेख वेख भेख भेख देख देख, ना लगा कलंक कुल। वेख वेख भेख भेख देख देख, मानस जन्म गवा ना अनमुल्ल। वेख वेख देख देख भेख भेख झूठा कलिजुग जीव ना तुल। वेख वेख भेख भेख देख देख, मानस जन्म गंवाया कँवल फुल्ल। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मात जोत प्रगटाए पंचम जेठ सच भण्डारा जाए खुल्ल। वेख वेख भेख भेख, मस्तक मिटे रेख। चरन लाग जागण भाग, होए बुध बिबेक। आत्म तृष्ना बुझा आग, झूठा काया जगत भेख। प्रभ साचा जन चरनी लाग, सोहँ शब्द लगा आत्म मेख। आत्म धो पापां दाग़, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सच दरस दर नेत्र पेख। नेत्र पेखणा हरि हरि हरि जीओ। साचा नाम निधान दर घर साचे पीओ। गुरमुख साचे सन्त जनो, निर्मल कराओ जीओ। मदिरा मास तजाओ मन तनों, आत्म जोत जगाओ दीओ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सोहँ देवे साचा दान, आत्म मारे ब्रह्म बाण, कलिजुग घाटा तन आत्म पाटा सोहँ धागा लै रसना सीओ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साची लिख्त लिखाए, वाक भविख्त आप वरताए, ना कोई मेटे मेट मिटाए, आपणी आप सतिजुग रखाए नीओ। सतिजुग साचा सच उपजाया। पहली माघ जन्म दाया। एका सोहँ साचा राग झोली पाया। प्रभ अबिनाशी हत्थ आपणे पकड़ी वाग, चार कुन्ट आप दुड़ाया। गुरमुखां धोए आत्म दाग़, पवण सरूपी विच स्वास चलाया। आप बणाए हँस काग, साची धुन उपजाया। जो जन गए चरन लाग, प्रभ साचा होए सहाया। कलिजुग पापी ना डस्से नाग, सोहँ मणका प्रभ आप छुहाया। गुरमुख साचे गए जाग, दर घर आए दर्शन पाया। आत्म तृष्ना बुझी आग, भाण्डा भरम भउ भन्नाया। साध संगत मन वज्जे वधाई, जिउँ मिले बिदर वड्याई, दर घर आए साग अलूणा खाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत प्रगटाई, भरम चुकाई, दर आया माण दवाई, दुखियां दु:ख मिटाई सोहँ नाम जपाया। आए जन दर सच मंगण। आप पहनाए हत्थ सोहँ कंगण। आपा साचा नाम जपाए, इक्क चढ़ाए रंगण। अंग संग संग अंग प्रभ सद समाए, आपे रक्खे आपणे अंगण। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जो जन
दर साचा मंगण। एका मंगया साचा दर। जिथ्थे वस्सया साचा हरि। भण्डारे खाली जाए भर। प्रभ अबिनाशी देवे साचा वर। चरन लाग गुरमुख साचे विच मात कलिजुग तर। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत प्रगटाई अवतार नर। पतित पापी पार उतारदा। जो जन चरन आए निमस्कारदा। साचा रंग सच्चे करतार दा। गुण अवगुण ना किसे विचारदा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दर घर आए साचे तारदा। पतित पापी पार उतारना। आप कराए आपणे कारना। सर्ब जीआं जाणे सारना। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादि जुगादि आदि सद सदा सद तारना। पतित पापीआं उतरे रोग। आप गंवाए झूठा भोग। आप मिटाए चिन्ता सोग। आप दिसाए दरस अमोघ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सोहँ शब्द चुगावे रसना आत्म चोग। पतित पापीआं देवे मति। सच शब्द आत्म धीरज देवे साचा सति। आपे रक्खे दर आया पति। साचा बीज बिजाए, आत्म साचे वत्त। रसना चरखा आप चलाए, सोहँ सूत्र देवे कत्त। झूठी काया सच जोत जगाए, सोहँ शब्द बुझाए साचा तत्त। एका एक डगमगाए, एक दिसाए चरन नत्त। जो जन साचा चरन लग जाए, प्रभ साचा देवे साची मति। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपे आप आप समझावे, दर आया देवे साची मति। साची मति साची सीख्या। प्रभ अबिनाशी सच घर परीख्या। जो जन मंगण आए घर, साचा प्रभ देवे साची भीख्या। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरसिखां लेखा साचा लीख्या। लिख्या लेख सच दरबारे। निहकलंक नर अवतारे। वज्जे डंक गुर संगत तेरे दर दुआरे। इक्क इक्क इक्क दिसाए अंक, एका शब्द सच्ची धुन्कारे। आप मिटाए आत्म शंक, जो जन आए खड़े दुआरे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, भरम भुलेखा सर्ब निवारे। भरम भुलेखा आप कढ्ढे। अज्ञान अन्धेरा शब्द खण्डा आपे वढ्ढे। जोत जगाए देह अन्धेरी खड्डे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, झोली देवे भर, जो जन दर मंगे दोवें हत्थ अग्गे कढ्ढे। मंगे दर होए निमाणा। देवे वर आप भगवाना। सच तख्त सच सुल्ताना। जीव जन्त दे विच समाणा। नाथ त्रैलोकी विष्नूं भगवाना। कलिजुग जीव ना भुल निधाना। सृष्ट सबाई सुंञ मसाना। एका आप रघुराई, जिस साचा खेल रचाना। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान चरन सेवा एका सच टिकाना। सच टिकाना दर दरगाह। एका बैठा बेपरवाह। बेमुखां कलि दीसे नाह। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान इक्क बहाए साचे थां। राज जोग भगत दान। सच भोग चरन धूढ़ इशनान। मिटे रोग आत्म उपजे ब्रह्म ज्ञान। जगे जोत आत्म कोटन भानन भान। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, किरपा करे आप भगवान। आत्म जोत होए उज्जयारी। काया कंदर देह अंध्यारी। इक्क अकगरी जोत निरँकारी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान साचा शब्द अधारी। सच शब्द जगत अनमुल्ल। एका एक आप अतुल। सृष्ट सबाई रही भुल्ल।
आत्म दिया होया गुल्ल। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, ना दर आया कोई रुल। आत्म दर होया बन्द। कलिजुग जीव अन्तिम अन्ध। पापां अंदर होई कंध। दुखी होया बन्द बन्द। कलिजुग नाता टुट्ट गया तन्द। माया फाही ल्या फंद। धर्म राए अन्तकाल भन्ने दन्द। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आत्म मारे पापां जंद। आत्म जिंदा गया वज्ज। कौण देवे पड़दे कज्ज। मदिरा मास खा पी लै रज्ज। झूठे भाण्डे अन्त जाणा भज्ज। प्रभ अबिनाशी दे मति समझाए, ना तैनूं आवे लज्ज। धर्म राए दे सजाए सिर बन्न्हाए छज्ज। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा लेख लिखाए, ना कोई मिटाए, जीव ना वेख कल कि अज्ज। कल्ह अज्ज वेख विचार। फिर ना आवे दूजी वार। लक्ख चुरासी होए ख्वार। मरे जन्मे आवे वारो वार। नित उठावे दुःख, ना प्रभ पावे तेरी सार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुखां देवे सच नाम अधार। सच घर इक्क दातारा। सच घर इक्क पसारा। सच घर इक्क वरतारा। सच घर एका एक वसे जोत सरूप रंग अनूप वड वड भूप प्रभ निरँकारा। सच घर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा सच दुआरा। सच घर बैकुण्ठ निवासी। सच घर जोत प्रकाशी। सच घर सर्ब घटा घट होए वासी। सच घर महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान मात जोत प्रगटाए, भाग लगाए घनकपुर वासी। सच घर सच अस्थाना। सच घर जोत महाना। सच घर एका एक वसे भगवाना। सच घर कोटन कोट जगे जोत भानन भाना। सच घर महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवाना। सच घर साची धारा। सच घर सच गुंजारा। सच घर अमृत सच फुहारा। सच घर सच वर देवे आप करतारा। सच घर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सोहँ वरतावे सच भण्डारा। सच घर सच भण्डारी। सच घर सच संसारी। सच घर सच सिक्दारी। सच घर सच सरदारी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा शब्द देवे जोत अधारी। सच शब्द जोत अधार। सच शब्द रंग अपार। सच शब्द इक्क धुन्कार। सच शब्द सुन्न खुल्हार। सच शब्द सुन्न मुंन देवे आप निवार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरसिखां मिले सच भतार। सच शब्द विच नव खण्ड। सच शब्द प्रभ चरन आप वखावे सर्ब वरभण्ड। सच शब्द गुर चरनी प्रीती प्रभ आप रखाए विच ब्रह्मण्ड। सच शब्द, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान साचा दर गुरसिख तेरी आत्म होए ना रंड। गुरसिख आत्म सदा सुहागण। गुरमुख साचे प्रभ चरन लाग सद जागण। गुरसिख साचे विच मात वड वड भागण। प्रभ आप उपाए साचा रागण। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जो जन तेरे चरन लागण। चरन लागो कलिजुग सोए जागे। जोत प्रगटाए वज्जी वधाई सतिजुग साचे नींह रखाई, पहली माघो। देवे वड्याई आपणे घर, हँस बणाए कागों। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, घर साचा दर साचे लागो। दर घर साचा आपे पावणा। भाण्डा काचा
विच दीपक जोती जोत जगावणा। सोहँ शब्द जन हिरदे वाचा, भगत भगवान हरि मेल मिलावणा। बेमुख दर ते आए नाचा, खाली हत्थ घर मुड़ जावणा। गुरमुख साचे पल्ले साचो साचा, पवे साचा नाम बंधावणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, लेखा अन्तिम अन्त मुकावणा। सच नाम पल्ले बन्न्ह। आप मिटाए आत्म जन। प्रभ अबिनाशी बेड़ा अन्तिम उठाए आपणे कंध। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुखां दे वड्याई, रसना कहे धन्न धन्न धन्न। गुरसिख तेरी वड्याई। गुर चरन सेव कमाई। आप आपणा सिर हत्थ टिकाई। सर्ब कला समरथ, मात पताल अकाश तेरा होए सहाई। बेमुखां पाए नत्थ, दर दर विच मात भवाई। सृष्ट सबाई होए सत्थ, भैणां छड्डण भाई। कलिजुग झूठी लट्ठ प्रभ भन्नाई। प्रभ दी महिंमा बड़ी अकथ्थ, ना कोई जाणे ना किसे जणाई। गुरमुख साचे तेरा आप चलाए रथ, होए आप रथवाही। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जिस तेरी गुरसिख बणत बणाई। गुरमुखां हरि हरि हरि रखवाला। आदि जुगादि सदा प्रितपाला। बोध अगाध अगाध बोध शब्द चलाए मात सुखाला। गुरमुखां आत्म जाए सोध, सोहँ शब्द गल बन्न्हावे साची माला। जोत सरूपी वड जोधन जोध, आप खपाए सभ दुष्ट चण्डाला। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साध संगत तेरे गलों कट्टे जगत जंजाला। जगत जंजाल आप कटाए। होए कंगाल जो दर ते आए। सच धन माल सोहँ प्रभ झोली पाए। गुरमुख साचे साची वस्त संभाल, प्रभ तेरी आत्म विच टिकाए। फिर हत्थ ना आवे अज्ज जो दित्ता अनमुल्लड़ा लाल, गुरमुख साचा भुल ना जाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोती जोत सरूप गुरमुखां सुत्या दरस दिखाए। गुरसिख सोए हरि साचा जागे। शब्द लिखाया हरि पहली माघे। शब्द उपजाए अनहद अनाहद वाजे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरसिख भाग लगाए, आत्म जोत जगाए, तेरी काया धोवे दागे। झूठी काया महल मुनार। कलिजुग जीव ना भुल गंवार। एका हरि सच्चा करतार। एका दर भरे भण्डार। देवे वर हरि देवणहार। जाओ तर कर चरन निमस्कार। आत्म खुल्ले दर अमृत सर झिरना झिरे अपर अपार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, किरपा कर जाए तार। अमृत झिरना आप झिराए। किरना किरना मेघ बरसाए। बरसे मेघ कँवल मुख चुआए। मुख कँवल आप उलटाए। उलटे कँवल होए रुशनाए। आत्म बवल ना सुध रहाए। जोत सरूपी दिसे सँवल, सद डगमगाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान गुरमुख साचे तेरे आत्म आत्म दर द्वार खुल्हाए। आत्म दर सच दरवाजा। जिथ्थे वसे गरीब निवाजा। जिस तेरा साजन साजा। एका शब्द सद सद सद अवाज़ा। आपे रक्खे तेरीआं लाजां। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुर संगत संवारे काजा। सतिगुर साचा शब्द ढंडोरा। जोत जगाए विच अन्ध घोरा। आप मिटाए तोरा मोरा। आपणे हत्थ पकड़े डोरा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं
भगवान संपूरन कला सोलां। सतिगुर साचा सच संदेश। जोत सरूपी किया वेस। लोकमात वटाया भेस। भाग लगाया माझा देस। भेव किसे ना पाया, आप भुलाया वड वड नरेश। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, प्रभ साचे को सदा अदेस। माझे देस जोत जगाई। पुरी घनक होए रुशनाई। सचखण्ड सच धाम सतिजुग बण जाई। विच वरभण्ड देवे आप वड्याई। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान लेख लिख्त रिहा लिखाई। पुरी घनक जोत जगाए। सृष्ट सबाई करे रुशनाए। कलिजुग अन्तिम अन्त हो जाए। साध सन्त सभ सुन्न खुल्हाए। आत्म मुन किसे रहण ना पाए। शब्द धुन आप उपजाए। सच गुण आप जणाए। बेमुख चुण नष्ट कराए। हरिभगत चुण हरि नाम दवाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पुरी घनक जोत प्रगटाए। पुरी घनक जोत प्रगटाई। देवे शब्द इक्क रघुराई। पारब्रह्म पूरन जोत जगाई। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सर्ब थांईं होए सहाई। सर्ब थाँईं होए सहाया। आपणे भाणे विच समाया। आवण जाण जाण आवण खेल रचाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप आपणा मेल मिलाया। आपणा मेल मिलाए कलि। सृष्ट सबाई जाए दल। प्रभ का भाणा ना जाए टल। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप बहाए जल ते थल। जल थल होए वहीरा। आप कराए नीर नीरा। बालकां हत्थ ना आवे सीरा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एक शब्द चलाए तीरा। शब्द तीर आप चलाए। जगत वहीर आप कराए। पीर फ़कीर सर्ब मिट जाए। धीरन धीर जगत धीर कटाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दर दर फिराए। दर दर फिरन भिखारी। राजे राणयां होए ख्वारी। एका दिसे पासा हारी। एका चले शब्द कटारी। सृष्ट सबाई होए दो फाड़ी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका जोत जगाए विच जूह जंगल पहाड़ी। जोत लगाए अग्न विच उजाड़ां। आप बणाए धरत मात इक्क अखाड़ा। सृष्ट सबाई मौत बणाए लाड़ी लाड़ा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप चबाए आपणी दाढ़ा। आप चबाए आपणी दाढ़। चार चफेर होए काड़ काड़। एका उठे रूसा धाड़। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सृष्ट सबाई आप सवाए विच झाड़। उठे लशकर रूसा भारा। सृष्ट सबाई होए ख्वारा। दर दर फिरन नारी नारा। ना कोई देवे किसे सहारा। वाहो दाही चारे यारा। अहिमद मुहम्मद होए ख्वारा। ईसा मूसा आरा पारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सोहँ शब्द सिर धराया आरा। ईसा मूसा होए ख्वारी। एका दिसे पासा हारी। कुरान अञ्जील होए दुख्यारी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कोई ना पावे तेरी सारी। माण गंवाए कुरान अञ्जीला। आप कराए एका हीला। अग्न जोत लगाए तीला। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सृष्ट सबाई आप हिलाए पवन सरूपी आप झुलाए शब्द जगत डुलाए टीला। कलिजुग माण गंवाए वेद पुराना। सत्तर लक्ख चढ़े पठाना। प्रभ जोत सरूपी पहरया
बाना। भेख मिटाए कृष्ना काहना। तीर चलाए सोहँ बाना। साची खेल रचाए महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवाना। एका लशकर आए चढ़। सवण वहण जिउँ वहन्दे हढ़। ना कोई दीसे किला गढ़्ह। चार कुन्ट कराए दड़ दड़ धड़ धड़। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत सरूपी विच माझे देस खड़। विच देस माझे खड़। आप तुड़ाए किले गढ़्ह। बेमुख जीव मर जायण लड़। अड्ड अड्ड कराए सिर धड़। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप उखाड़े बेमुखां जड़्ह। माझे देस भक्ख करा। बेमुख जीव वक्ख करा। कक्ख कक्ख लक्ख लक्ख विच ख़ाक रुला। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सर अमृत देवे थेह करा। सर अमृत मेट मिटाई। चार कुन्ट पै जाए दुहाई। बेमुख भज्जण वाहो दाही। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साध संगत तेरी पैज रखाई। सर अमृत तेरी होए ख्वारी। वाघे उठे लशकर भारी। लिख लिख्त अचल अपारी। जूठयां झूठयां हत्थ फड़ाए प्रभ काचे ठूठयां, दर दर फिरन भिखारी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, इक्क धकेल लगाए आप कराए पार ब्यास किनारी। वेखे खेल कोल ब्यासा। लाड़ी मौत फड़ाया हत्थ काला कासा। जोत सरूपी किया वासा। बेमुखां होए चार चफेर नासा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साध संगत तेरा दासन दासा। आस पास वेख व्यास। ना दिसे किसे वास। होए थेह तेरा साचा घर गुर राम दास। कलिजुग जीवां वेसवां घर बणाया, करन सद सद सद हास। दिवस रैण तेरे सर सरोवर विच वड़न, खाण पीण मदिरा मास। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मेट मिटाए, ख़ाक ख़ाक ख़ाक कराए सर अमृत विच रहण ना पाए जिस खाया मदिरा मास। मदिरा मासी सच दर ते जाए नासी। जोत प्रगटाई घनकपुर वासी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान आप धकाए ना कोई कराए बन्द खलासी। सच घर अमृत सर। मूर्ख मुग्ध अञ्याण आपणा किया लैण भर। पापी पाप कमावण, धीआं भैणां लैण फड़। गुर रामदास तेरा साचा घर, इस घर विच्चों आवे डर। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, शब्द मार कर। शब्द उठाए खण्डा दो धारी। वड गिरधारी सृष्ट सबाई ना भुलेखा रहे नर नारी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, माझे देस पाए ख्वारी। माझा देस गया भुल्ल। अमृत साचा गया डुल्ल। किसे ना मिले अग्ग चुल्ल्ह। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सो जन उधरे जो चरन आयण भुल्ल। अमृत बूंद सुहावणी। गुरमुखां जोत जगावणी। अज्ञान अन्धेर मिटावणी। सुख सहजे सहज समावणी। साचा नाथ सच करामात, हरि सोहँ शब्द जपावणी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पूर कराए भावनी। रसक रसक रसक आत्म रस पाया। रस रस रसना प्रभ साचे सच दवाया। जन भगतां दासन दास दसना, प्रगट होए दरस दिखाया। माण दवाए विच सहँसा, सन्त जनां दु:ख रोग दे मिटाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अमृत साचा मुख चुआया। अमृत साचा गुरमुख पी।
निर्मल कराओ गुर दर जी। आप बणाए पुत्तर धी। मात रखाए साची नींह। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुखां अमृत मुख चुआए आत्म जोत जगाए, बेमुखां लै जाणा की। बेमुख आत्म चले विकार। घर साचे रिहा झक्ख मार। वक्ख वक्ख करे करतार। होए कक्ख कक्ख विच संसार। लक्ख लक्ख जन्म पावे आवे जावे वारो वार। भक्ख भक्ख भक्ख होए रसन आहार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अन्तिम अन्त करे ख्वार। अन्तिम अन्त होए ख्वारा। दिवस रैण रहे तन अफारा। काया तन लग्गा दु:ख भारा। वैद हकीम ना कोई चले चारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अमृत मुख चुआए आप फिराए सिर पापां आरा। अमृत मुख चुआया सीतल धार। सांतक सति सति सति वरतावे, प्रभ साचा पावे सार। रत्त रत्त नाड़ नाड़ छुडावे, दु:ख काया दे निवार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जो जन आए साचे दर दरबार। अमृत आत्म साचा फल। दीपक जोती जाए बल। किशना शुक्ला निकले वल। कोटन कोट दुखड़े जायण जल। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जो जन दर आए चल। आए दर साचे पान्धी। कलिजुग दुक्खां आत्म बांधी। रोगां सोगां पाई फांदी। वैद हकीमां लुट्टी चांदी। ना किसे छुडाई तन बद्धी बांदी। आत्म होई सभ दी आंधी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अमृत मुख चुआए आत्म शांत शांत शांत सवांदी। आत्म शांत सति सन्तोख। सोहँ घर लै जाणा साचा मोख। रसना गाओ उतरन सभ दोख। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा राह दिसाए कलिजुग अन्तिम सौख। साचा मार्ग सोहँ गावणा। प्रभ अबिनाशी साचा पावणा। दिवस रैण गुरसिखां पकड़े दामना। आदि अन्त सद होए जामना। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साध संगत दर आई पूर कराए भावना। मनों कामना होए पूरी। आत्म चिन्ता ना रहे अधूरी। आप उतारे सगल वसूरी। सोहँ शब्द साची तूरी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका जोत जगाए आत्म करे नूरो नूरी। साचा नूर जोत भगवान। कलिजुग जीव ना भुल निधान। सोहँ शब्द आत्म बान। देवे दरस आप महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान। दरस देख साचा रंग। दरस दान दर साचे मंग। गुरमुख साचे साध संगत विच ना संग। मानस जन्म ना होवे भंग। एका एक चढ़ाए प्रभ साचा मजीठी रंग। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान आप कट्टे तेरी भुक्ख नंग। भुक्ख नंग होए दूर। किरपा कर प्रभ साचा सर्ब कला भरपूर। वसे नेड़ जिस जाणो दूर। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सोहँ शब्द आत्म देवे साचा सति सरूर। सति सरूर आत्म देवे। सोहँ फल जीव साचा मेवे। गुरमुख विरला प्रभ दर लेवे। बेमुख रहे भरम भुलेवे। सो जन उधरे पार, जो जन रसना सेवे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, किरपा कर आपणा आप जपाए रसना जेहवे। सुरत शब्द हरि मेल मिलाए। शब्द सुरत हरि भरम चुकाए। सुरत शब्द हरि कर्म कमाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान,
साचा शब्द रिहा जणाए। सुरत शब्द साचा जोग, देवे दरस प्रभ अमोघ। सुरत शब्द रस साचा भोग। सुरत शब्द प्रभ बूझ बुझाए आप मिटाए चिन्ता सोग। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरसिखां चोग चुगाए सोहँ मोती चोग। सोहँ चोग रसना चुण। सच शब्द कन्न धर गुरसिख सुण। आत्म दूई द्वैत प्रभ साचा देवे पुण। एका एक उपजाए, अनहद साची धुन। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सीतल सीत प्रसाद वरताए मुख लगाए गुरसिख साचे चुण। सिर पैरां तन लग्गी अग्ग। झूठा दिसे सारा जग। अग्न पवन तन रही वग। कोई ना चले सूत्र तग। किरपा करे प्रभ अभग्ग। काया सीत कराए, जित लग्गी रहे अग्ग। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जो जन आए पग। आत्म सोग रहे नित। दुखियां रहे सदा चित। कोई ना दीसे जगति मितक। झूठा दिसे सारा हित। किरपा करे प्रभ साचा पित। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, चरनी लाग गुरमुख साचे मानस जन्म जाए जग जित। चरन लाग मूल ना भूलना। सोहँ शब्द प्रभ मात झुलाए साचा झूलना। साचे तख्त बिठाए आप दवाए चुकाए पिछला मूलना। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे आदि अन्त तेरा साचा सच कन्तूलना। खिट्टा रोग होए दूर। हड्ड हड्ड जिस कीता चूर। किरपा करे सर्ब गुणां भरपूर। अमृत देवे साचा नूर। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, रसना जप उतारे तप मिटे पप आत्म रहे सति सरूर। सति सरूर सर्ब सुख दानी। गुरमुख गुर चरन लाग तेरी आत्म होए ब्रह्म ज्ञानी। कलिजुग जीव सोया जाग, अन्तकाल साची मिले नाम निशानी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत प्रगटाई घर आया गुण निधानी। गुण निधान साचा कन्त। देवे वड्याई सर्ब जीव जन्त। जोत जगाई विच बैठ इकन्त। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरसिख तेरी फिर बणाए बणत। बणत बणाई जाए बण। आपे कढ्ढे काया कण। अग्न जोत लगाई जिउँ धागा सण। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, शब्दी शब्द चलाए पवण। पवन सरूपी पवण चलाए। नाम निरबाण इक्क लगाए। पवण मसाण कोई रहण ना पाए। जम का बेटा कोई नेड़ ना आए। हाकन डाकन सिर मुंडवाए। लोहे की मुगली सीस लगाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, छल छिद्र सोहँ शब्द संग मेट मिटाए। पवण सरूपी देही वासा। प्रभ अबिनाशी किया नासा। आत्म अग्न जगत तमासा। झूठी दुनियां करे हासा। पवण मसाणी होया वासा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जो जन आए तेरे चरन भरवासा। गुर चरन सच प्रीती। प्रभ साचा परखे नीती। आपे बख्शे भुल जो कीती। साची दात प्रभ दर जिस जन साचे लीती। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, देवे वड्याई मानस जन्म जाए जग जीती। गुर चरन सच कर मन्नणा। आपे बेड़ा आपणा बन्न्हणा। वेख वेख कलिजुग जीव ना संगणा। साचा नाम साचा तन गुरमुख साचे रंगणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान,
एका दर दरबार विच मातलोक दे मंगणा। भरे रहण सद भण्डारे। देवणहार इक्क दतारे। गुरमुख साचे खड़े दुआरे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साध संगत तेरा बणे आप वरतारे। नाम दान आप वरताया। गुरमुख साचे तेरी झोली पाया। आप पले प्रभ साचे दी थल्ले छत्र छाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, होए सहाई, साध संगत विच साचा बचन लिखाया। साचा बचन आप लिखाए। वेख वेख गुरसिख जगाए। गुरमुख साचे नेत्र पेख, प्रभ आत्म शांत कराए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, प्रगट जोत काहना कृष्ना दरस दिखाए। काहना कृष्ना मुकट बनवारी। खड़े रहण तेरे दर दरबारी। जोत सरूप हरि हरि निरँकारी। भगत वछल आप गिरधारी। गुरमुख साचे देवे नाम कलिजुग बण वपारी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरे आत्म करे कारी। आत्म कारी आपे कर। साची जोत प्रभ देवे धर। आप चुकाए जम का डर। चरन लाग विच लोकमात तर। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अन्तिम अन्त आप लै जाए साचे घर। अन्तिम अन्त प्रभ आपे आए। गुरमुख साचा फड़ गोद उठाए। दरस अमोघ आप दिखाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, धर्म राए दे बन्द कटाए। होए सहाई प्रगट जोत आप रघुराई। विच बबाण लए बिठाई। सच अस्थान प्रभ दे उपजाई। एका जोत जिथ्थे जगाई। दिवस रैण रहे रुशनाई। गुर नानक दर दर्शन पाई। गगन में थाल शब्द लिखाई। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोती जोत सरूप थिर घर वसे साचा रघुराई। थिर घर हरि साचा वस्सया। गुरमुख साचे राह साचा दस्सया। बेमुख दर तों जाए नस्सया। अन्तकाल जमदूतां बेमुखां पकड़ कस्सया। गुरमुख साचे प्रगट जोत करे प्रकाश कोट रवि सस्सया। गुरसिख सचखण्ड जाए हस्सया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, बेमुखां आत्म अन्धेर कराई जिउँ चन्द मस्सया। गुरमुखां प्रभ दया कमाए। सोहँ साचे कंडे आप तुलाए। भुल्ले भुलाए मार्ग पाए। भगत जनां होए सहाए। कलिजुग डुल्ले आप भुलाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान भुलयां रुलयां सच मार्ग पाए। आत्म अडोल सोहँ कंडे प्रभ देवे तोल। प्रभ अबिनाशी ना जाणो अनभोल। सोहँ साचा शब्द वजावे ढोल। जोत सरूपी वसे कोल। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सोहँ शब्द लिखाए रसना बोल। सच शब्द होए सहाए। दु:ख रोग देह मिटाए। चिन्ता सोग ना रहे राए। आपणे भाणे विच समाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप आपणी दया कमाए। दया कमाए दीन दयाला। भगत जनां देवे सोहँ धन माला। गलों कट्टे जगत जंजाला। गुरसिख ना होए कदे कंगाला। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अन्तिम देवे स्वास सुखाला। स्वास स्वास स्वास रसना गावणा। धरवास धरवास धरवास रखावणा। आस आस आस, प्रभ पूरन आस करावणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान दु:ख रोग सोग मिटावणा। सच प्रेम पूरन भगवन्ता। होए मेल प्रभ साचे कन्ता। देवे वड्याई विच
जीव जन्ता। आप मिटाए आत्म चिन्ता। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका जोत जगाए आप टिकाए एका किणका। आत्म जोत आप बिलोए। प्रभ अबिनाशी साचा धोए। लोक परलोक संवारे दोए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, रसना गावे गुरमुख विरला जाणे कोए। रसना गावणा सुख उपजावणा। भरम मिटावणा कर्म कमावणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सति सरूपी सद रिदे वसावणा। रिदे वसाओ साचा हरि। कलिजुग अन्तिम जाओ तर। साध संगत बण आओ दर। सच मंगत वर पाओ हरि। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुर संगत किरपा देवे कर। गुर संगत गुर एका रंग। गुर संगत गुर एका संग। गुर संगत दरस दान दर मंग। गुर संगत होए सदा अंग संग। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान बेमुख भन्नाए काची वंग। गुरमुख तेरी धीरज सति। सोहँ साचा नाम बीज वत । आप रंगाए आत्म रत । महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपे रक्खे तेरी पति । रक्खे पति आप वड पतवन्त। प्रभ अबिनाशी साचा कन्त। गुरसिख साचे आप तराए धीर धराए बणाए साचा सन्त। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान कोई ना जाणे आदि अन्त। आदि अन्त आपे होए। एका दूआ ना जाणे कोए। साचा सूआ आपे होए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे सोहँ धागे लए परोए। सोहँ धागा साची माला। साचा पित दीन कृपाला। भगत रच्छक गुर गोपाला। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरसिख साचे तेरे सदा अंग संग वसे नाला। गुर संगत तेरे मन वधाई। दर घर साचे मंगल गाई। प्रभ साचा देवे आप वड्याई। पूरन इच्छया आप कराई। साची भिच्छया प्रभ झोली पाई। चार वरन होए रुशनाई। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मात जोत प्रगटाई। चार दिशां इक्क दिसायण। जोत प्रकाश प्रभ अबिनाशे कलिजुग मिटाए अन्धेरी रैण। साध संगत प्रभ चरन दास, गुरमुख साचे मिल विच बहण। बेमुख दर ते आए हासे, साचा लहणा गुरसिख लैण। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, प्रगट जोत दरस दिखाए गुरमुखां तीजे नैण। तीजे नैण दस्म दुआरा। आप लिखाए देवे शब्द हुलारा। जोत सरूपी जोत जगाए आप खुल्हाए सच दुआरा। आप आपणा डगमगाए गुर साचे बूझ बुझारा। भेव आपणा आप खुल्हाए, देवे दरस अगम्म अपारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान वसे तेरे आत्म दर दुआरा। आत्म वेख मार झाकी। पिछला लेखा ना रहे बाकी। गुर चरन लाग ना आत्म रहे आकी। सोहँ साचा जाम पिलाए प्रभ साचा बणे साकी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मिटाए तेरा आत्म अन्ध अन्धयारा, सोहँ लाए चाबी आप खुल्हाए ताकी। आत्म ताक आप खुल्हाए। भविख्त वाक आप लिखाए। साची सिखत आप दवाए। गुर संगत कलि भुल ना जाए। कलिजुग माया विच रुल ना जाए। प्रभ अबिनाशी अडुल्ल, गुरसिख कोई डुल्ल ना जाए। प्रभ अबिनाशी सदा अतुल्ल, सृष्ट सबाई आप तुलाए। महाराज
शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका आप अभुल्ल, सृष्ट सबाई आप भुलाए। सृष्ट सबाई गई भुल्ल। कलिजुग अन्तिम गए डुल्ल। कलिजुग माया विच गए हुल्ल। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरसिखां देवे सोहँ नाम वड दात अनमुल्ल। वड वड शब्द वड हीरा। आत्म तृखा आप बुझाए, सोहँ पिलाए साचा सीरा। अमृत साचा मुख चुआए, माण गंवाए अठसठ नीरा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरसिख साचे तेरे सीस बंधाए सोहँ चीरा। सोहँ चीरा सच दस्तार। गुर चरन प्रीती साचा प्यार। एका एक साची रीती सोहँ रसन उचार। साची जोत जगाई, सच सच सति सति वरते विच संसार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका सोहँ शब्द कराए जै जै जैकार। सोहँ शब्द मात चलावणा। खाणी बाणी सर्ब मिटावणा। वेद पुरान कोई रहण ना पावणा। ज्ञान गीता अन्त करावणा। कुरान अञ्जील मेट मिटावणा। एका शब्द डंक वजावणा। पवण सरूप विच समावणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक फेर अख्वावणा। जोत सरूपी आपे उठ। गुरसिखां प्रभ जाए तुठ। बेमुखां प्रभ जाए रुट्ठ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मेट मिटाए जगत सबाई झूठ जुठ। जूठ झूठ सभ नष्ट करावणा। बेमुखां हत्थ ठुठ फड़ावणा। दर दर घर घर प्रभ साचे आप फिरावणा। गुरमुखां घर साचे सोहँ गीत सुहाग गावणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, प्रगट जोत साध संगत तेरे विच सुहावणा। साध संगत प्रभ चरन दुआरे। दिवस रैण सोहँ शब्द उचारे। बेमुख जीव होयण ख्वारे। चार कुन्ट सुंञे दिसण महल मुनारे। आपे कलि खेल वरताए करतारे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान जोत निरँकारे। वरते खेल जगत वरतारा। अचरज रूप प्रभ गिरधारा। ना कोई पावे जीव सारा। आदि अन्त दुष्ट सँघारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जिस जन मंगया तेरा चरन दुआरा। जो जन आयण चरन हज़ूर। दु:ख दर्द प्रभ कीने दूर। जोत प्रगटाई वड दाते सूर। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सर्ब कला भरपूर। सर्ब कला आपे समरथ। साध संगत प्रभ रक्खे दे कर हत्थ। सोहँ देवे साची वत्थ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत प्रगटाई सर्ब जीआं का साचा सथ। साचा राग आप सुणाए। साचा स्वांग आप वरताए। एका कांग जगत चढ़ाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणे भाणे विच समाए। अमृत वेले गुरसिख जागे सदा सुखीए होए वडभागे। शब्द चलाया प्रभ अनरागे। आत्म जाग सोहँ लागे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कर किरपा पार उतारे चरन दुआरे जो जन लागे। उठ जीव जाग वक्त सुहञ्जणा। जोत जगाए प्रभ निरँजणा। उठ जीव जाग कलि बेड़ा बन्न्हणा। उठ जीव जाग, अन्तिम अन्त अन्तकाल कलि पार लँघणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, घर साचा मंगणा। उठ जीव जाग, जगत वक्त सुहेला। उठ जीव जाग, गुर पूरे गुरसिख कराया मेला। उठ जीव जाग, अचरज खेल पारब्रह्म कलि खेला।
उठ जीव जाग क्यों होया जगत दुहेला। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान साचा गुर विच मात साचा सज्जण सुहेला। उठ जीव जाग, जगत अन्धयारा। उठ जीव जाग, ना दिसे कोई किनारा। उठ जीव जाग, प्रभ देवे नाम अधारा। उठ जीव जाग, गुरमुखां प्रभ भरे भण्डारा। उठ जीव जाग, बेमुख सोए दर आए पैर पसारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका घर सच दुआरा। उठ जीव जाग, आत्म रस। उठ जीव जाग, प्रभ अबिनाशी होवे वस। उठ जीव जाग, अमृत वेला पी अमृत साचा रस। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साध संगत राह साचा जाए दस्स। उठ जीव जाग, प्रभ साचा जोत धरे। उठ जीव जाग, गुरसिख बण दर आए खड़े। उठ जीव जाग, प्रभ भाग लगाए तेरे घरे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरी पूरन आस करे। उठ जीव जाग, प्रभ भए दयाला। उठ जीव जाग, प्रभ सोहँ देवे नाम सुखाला। उठ जीव जाग, तेरी आत्म ना होए कंगाला। उठ जीव जाग, कलिजुग घनघोर घटां काला। प्रभ साचा तेरा आत्म सच द्वार खुल्हाए सच्ची धर्मसाला। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका जोत जगाए साचा गुर गोपाला। गोपाल गोपाल गोपाल आत्म दीपक देवे बाल। जोत सरूपी जोत टिकाए विच अनमुल्लड़ा लाल। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरसिखां बणाए विच लोकमात निराली चाल। गुरसिख मार्ग सति। सच शब्द साचा तत्त। आत्म धीरज देवे यति। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दर आया रक्खे पति। पति परमेश्वर पूरन भगवाना। देवे नाम सच भगवाना। सोहँ बद्धा गुरमुख हत्थ साचा गाना। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सर्ब जीआं दा जाणी जाणा। जाण पछाण आपे कर। भगत दान अग्गे धर। जोत महान आत्म धर। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे चतुर सुजान देवे कर। आत्म उपजे ब्रह्म ज्ञाना। एका देवे चरन धूढ़ इशनाना। सोहँ देवे नाम निधाना। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, जिस जन रसना गाणा। रसना गाओ रोग सोग मिटाओ। सति पुरख निरँजण आप आपणे विच्चों पाओ। जगत भेख वेख भुल ना जाओ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कर दरस मिटे हरस ना रहो तरस, साचा सुख आत्म उपजाओ। साध संगत गुर दर वधाई। जोत सरूपी प्रभ विदा कराई। आत्म तृष्ना भुक्ख मिटाई। फूलन बरख़ा प्रभ साचे लाई। करोड़ तेतीस सरन बहाई। गण गंधरब गुरसिख साचे सेव लगाई। गुरसिख साचे सन्त जन निहकलंक तेरी सरनाई। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साध संगत दर घर आया आपे दे वड्याई। गुर चरन गुरसिख निमस्कारो। मानस जन्म कलि सुधारो। अन्तिम अन्त उतरो पारो। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सदा सदा बलिहारो।