१९ चेत २०१० बिक्रमी मेरठ छाउणी विहार होया
गुर पाया वड वडभागी। कलिजुग आत्म सोई जागी। ना कोई पछाणे ना कोई जाणे वेदी रागी। सो जन जाणे जिस प्रीत चरन प्रभ लागी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मात जोत प्रगटाए सतिजुग साचा लाए पहली माघी। सतिजुग साचा सच वरतंत। गुरमुख साचे आप जगाए प्रभ साचा कन्त। देवे आप वड्याई विच जीव जन्त। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका जोत निरँजण आदि अन्त। एका जोत इक्क अकारी। आवे जावे वारो वारी। ना कोई जाणे जीव संसारी। जन भगत देवे नाम शब्द अधारी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कलिजुग जोत निरँकारी। जोत निरँकारी साची आए। कलिजुग अन्तिम अन्त कराए। दु:ख भुक्ख सर्ब मिटाए। गुरमुख साचे आप जगाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कर किरपा पार लँघाए। किरपा कर पार लँघाए। वेले अन्त आप छुडाए। साचा कन्त इक्क रघुराए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप आपणे रंग रंगाए। गुरमुख साचे आपणी सेव लगाए। वड देवी देव दया कमाए। आप आपणा भेव खुल्हाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर, लोकमात विच जामा पाए। जोत सरूपी जामा धर। सृष्ट सबाई जाए हर। मूर्ख मुग्ध भुल्ले दर। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख आप जगाए चुकाए झूठा डर। गुरमुख जाग वक्त सुहेला। गुरमुख जाग ना रहे जगत अकेला। गुरमुख जाग प्रभ अबिनाशी विछड़यां आप कराए मेला। गुरमुख जाग आत्म धो दाग़, हत्थ ना आवे वेला। गुरमुख जाग दर साचे भाग सुण साचा राग बण साचा सज्जण सुहेला। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, बण गुरसिख साचा चेला। गुरसिख जाग वक्त विचार। गुरमुख जाग वेला अन्त ना हार। गुरमुख जाग प्रभ चरन लाग आत्म आपणी आप सुधार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, किरपा कर जाए तार। गुरसिख जाग चरन प्यार। गुरसिख जाग प्रभ साचे दी साची कार। गुरसिख जाग प्रभ साचा सच अवतार। गुरसिख जाग, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, नरायण नर हरि का द्वार। नरायण नर हरि साचा। सृष्ट सबाई भाण्डा काचा। एका दर एका घर साचा हरि हरि साचा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोती जोत सरूप निरँजण घर साचो साचा। सच सच आपे करतारा। सच सच आपे निरँकारा। सच सच गुरमुख साचे दर साचे करो निमस्कारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका साचा दर सच दरबारा। सच दरबार त्रैलोकी नाथ। गुरसिखां रक्खे आपे दे कर हाथ। साचा सज्जण सुहेला साचे लेख लिखाए माथ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप चढ़ाए सोहँ साचे राथ। आप आपणा मार्ग लाया। गुरमुखां प्रभ साचे साचा राह बताया। बेमुखां वहन्दे वहण वहाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मात जोत धर अचरज खेल
आप वरताया। अचरज खेल रंग करतारा। घर घर रोवण नारी नारा। अन्तिम बाज़ी गए हारा। कलिजुग जीव भुल्ले गंवारा। प्रभ अबिनाशी ना किसे विचारा। साची जोत करे अकारा। कलिजुग माया झूठा विहारा। गुरमुख विरले किसे विचारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सर्ब जीआं दी पावे सारा। सर्ब आधार इक्क शब्द चलाया। सोहँ धार दो रखाया। गुरसिख उधार बेमुख खपाया। विच संसार सच मार्ग लाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान आप आपणी दया कमाया। दया कमाए दीन का दाता। जन भगतां कलि आप पछाता। देवे माण जिउँ बालक माता। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, दिवस रैण रैण दिवस इक्क रंग रंगाए आप मिटाए ज़ाता पाता। ज़ात पात कोई रहण ना पाए। गुर चरन नात इक्क दिसाए। चार वरन विच मात भैण भ्रा बणाए। सोहँ शब्द वड करामात साचा शब्द जपाए। जन भगतां देवे साची दात। जो दर मंगण आए। आपे पुच्छे दर घर साचे आए बात, रोग सोग कोई नेड़ ना आए। गुरमुख साचे वेख मार झात, जोत सरूपी तेरे विच समाए। झूठे दिसण भैण भ्रात, वेले अन्त ना कोई छुडाए। दर साचा, घर साचा, वर साचा, साचा दाता, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, विच मात जोत प्रगटाए। प्रगटे जोत निहकलंक। सोहँ शब्द वजावे साचा डंक। मेट मिटाए द्वार बंक। एका एक कराए राउ रंक। हँकारीआं दुष्ट दुराचारीआं आप मिटाए मन का शंक। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरसिखां आत्म जोत जगाए तनक। जोत सरूपी शब्द हुलारा। देवे आप हरि गिरधारा। मारे तीनो ताप शब्द खण्डा दो धारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणे हत्थ उठाए सृष्ट सबाई आरा पारा। आरा पारा होए ख्वारा। ना झल्ले मारा शब्द दो धारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सृष्ट सबाई करे दो फाड़ा। चण्ड प्रचण्ड प्रभ देवे वंड। विच नवखण्ड पावे डण्ड। रोवण रंड टुट्टी गंढ्ढ। उडी झण्ड ना पावे किसे ठंड। बेमुखां आई कंड। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान एह खेल रचाई लोकमात विच जामा धार, खण्ड ब्रह्मण्ड प्रभ देवे वंड। बेमुख पायण झूठी डण्ड। राणयां महांराणयां तोड़े घमंड। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका जोत जगाए सच नव खण्ड। बेमुखां प्रभ डन्न लगाए। राजे राणे तख्तों लाहे। कलिजुग गए मुख भवाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत सरूपी खेल रचाए। आप उठाया खण्डा दो धारी। बेमुखां करे आप ख्वारी। सृष्ट सबाई हाहाकारी। ना कोई दिसे जीव एका जोत लोकमात प्रभ साचे साची धारी। निहकलंक वेले अन्तिम अन्त कलिजुग सर्ब करे ख्वारी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान तेरी खेल अपर अपारी। सच विहार हरि साचा खेल। सृष्ट सबाई सच पिलाए अग्न जोत लगाए बिन बाती बिन तेल। बेमुखा बेड़ा शौह दरया देवे ठेल। गुरमुखां आप कराए आपणा मेल। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा सज्जण सुहेल। सतिगुर साचा एका हरि। आप चुकाए
जगत डर। सोहँ देवे साचा वर। दरस दान जो मंगे दर। तरस कर देवे साचा हरि। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप आपणी किरपा कर। किरपा करे आप रघुनाथ। आप निभाए आपणा साथ। सोहँ शब्द जपावे साची गाथ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप चढ़ाए साचे राथ। साचा साथी प्रभ साचा जाण। आपणा आप जीव पछाण। एका ओट सच भगवान। ना आवे तोट वड दाता गुण निधान। कढ्ढे खोट आत्म देवे ब्रह्म ज्ञान। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, वड दाता वड मेहरवान। सतिगुर साचा साचा रंग। सतिगुर साचा साचा संग। सतिगुर साचा दरस दान दर मंग। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सदा रहे तेरे अंग संग। सतिगुर साचा सोहँ साचा रंग चढ़ाए। सतिगुर साचा एका नाम दे मजीठी फिर उत्तर ना जाए। सतिगुर साचा गुरमुखां अंग संग समाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सृष्ट सबाई एका नाम जपाए। सतिगुर साचा गुरमुखां जाए तारी। सतिगुर साचा साचा शब्द अधारी। सतिगुर साचा, गुरमुखां जाए पैज संवारी। सतिगुर साचा, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, विच मात कराए सोहँ शब्द जैकारी। सतिगुर साचा सच जैकारा। सतिगुर साचा आपणा आप करे विहारा। सतिगुर साचा तीन लोक सच्चा सिक्दारा। सतिगुर साचा, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आवे जावे वारो वारा। सतिगुर साचा आप जगाए शब्द जोती। सतिगुर साचा एका जोत जगाए सृष्ट उठाए सोती। सतिगुर साचा, बेमुखां अन्तिम अन्त आप कराए बोटी बोटी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान पंचम जेठ आप उठाए आपणे हत्थ शब्द सोटी। शब्द बाण आप चलाए। लहू घाण आप चलाए। अग्न जोत ना कोई बुझाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अठसठ तीर्थ माण गंवाए। अठसठ तीर्थ टुट्टे माण। साचा सीरथ गुर चरन ध्यान। चरन धूढ़ साचा इशनान। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान। गुर चरन लाग जागण भाग। बुझे आग मिटा दाग़। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा राह चलाया। साचा राह धुर दरगाह। गंगा गोदावरी रहण ना पाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक हरि नाम धराया। गंगा गोदावरी अन्त कराई। लोक तीन हरि जोत जगाई। तट्ट तीर्थ सभ देण दुहाई। कोई ना राखे पत्त, बिन साचे रघुराई। आप कराए सारे भट्ठ, विच प्रभास अग्न लगाई। आप रखाए साची मति, साची जोत डगमगाई। आप चढ़ाए सोहँ साचे रथ, कलिजुग बेड़ा पार कराई। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सर्ब कला समरथ, साची जोत मात जगाई। जोत सरूपी हरि जामा धार। जोत सरूपी वरते विच संसार। बिन रंग रूपी ना कोई पावे सार। हरि साचा सति सरूपी, अचरज खेल करे करतार। वड वड शाहन शाह वड भूपी देवे दुरकार। सृष्ट सबाई होई अन्ध कूपी ना किसे दिसे सच दरबार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका रंग करे कराए धराए चलाए रखाए विच संसार। विच संसार खेल
अपारा। विच संसार करे विहारा। जोत अधारा भगत जनां कर्म विचारा। धर्म शर्म रक्खणहारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपे जाणे आपणी सारा। आप आपणी जाणे सार। सच करता धरता हरि सच द्वार। साचा हरि साचा दर साचा घर हरि अवतार। आपणा किया लैण भर, ना आए सच दरबार। बेमुखां आई हार। गुरमुख साचे लाए पार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कर किरपा जामा धार। तारनहारा पुरख अपारा। सोहँ देवे नाम भण्डारा। आपे बणे भगत वरतारा। जगत सबाई होए ख्वारा। गुरमुख विरला पावे सारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचे दर भरे रहण भण्डारा। देवणहार दातार ना आवे हार। कर्म धर्म दोए लए विचार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान आप आपणी किरपा धार। किरपा करे आप गिरधारे जो जन आयण चल दुआरे। भरे रहण सद भण्डारे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत जगाए तेरी काया महल मुनारे। आत्म दीपक होए उज्जयारी। एका जोत शब्द उडारी। वेखे विगसे करे विचारी। मानस जन्म जाए संवारी। जो जन चरन करे निमस्कारी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जाओ सदा बलिहारी। प्रभ अबिनाशी तारनहारा। सोहँ देवे नाम अधारा। नाम रंग जोत अपारा। दूती दुष्ट दंडे चलाए खण्डा दो धारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका सच दुआरा। तीन लोक इक्क विहारा। तीन लोक इक्क जैकारा। तीन लोक इक्क भण्डारा। तीन लोक एका एक शब्द हुलारा। तीन लोक एका हरि एका दर देवे साचा वर, प्रभ साचे दा सच दुआरा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोती जोत सरूप देवणहार सच वरतारा। तीन लोक साचा वासी, तीन लोक हरि पुरख अबिनाश। तीन लोक एका जोत करे प्रकाश। एका शब्द चलाए स्वास। आप कराए आपणे चरन दास। साचा शब्द सोहँ चलाए स्वास। आप कराए आपणे चरन दास। साचा शब्द सोहँ बेमुखां करे नास। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान आप कराए आपणी रास। साची रास साची धार। सोहँ शब्द तेज कटार। गुरमुखां आत्म करे उजयार। अमृत बरखे इक्क फुहार। गुरसिखां देवे बैकुण्ठ द्वार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप जपाए आप रखाए चढ़ाए नाम खुमार। नाम खुमारी दिवस राती। शब्द लगाए साची काती। जोत जगाए बिन तेल बाती। मिले वड्याई विच जीव माती। ज़ात पात ना हरि पछाती। देवे दान आप बणाए चरन नाती। सच मात गुरसिख जाणे, हरि देवे दरस सुत्तयां रातीं। आप पढ़ाए सोहँ इक्क जमात, भरम भुलेखा ना होवे बहु भातीं। आपे पुच्छे अन्तिम वात, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान गुरमुख साचे खड़ा रहे सरहाणे तेरे सुत्तयां राती। गुरसिख सोया प्रभ साचा जागे। सद खलो्हया हरि साचा आगे। दाग़ पापां धोया, कलिजुग फेर ना लागे। सोहँ बीज साचा बोया, शब्द लिखाया जो पहली माघे। प्रभ अबिनाशी भेव चुकाए दोया, गुरसिख हँस बणाए कागे। बेमुख गूढ़ी नींद
कलिजुग सोया, ना सोया जागे। अन्तकाल मिले ना ढोया, जूठे झूठे दर तों भागे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सो जन उधरे जो चरनी लागे। चरन लाग सच प्रीती। हरि साचा जग साची रीती। मानस जन्म जाओ जग जीती। औध जाए कलिजुग बीती। आप कराए पतित पुनीती। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जो जन कमाए चरन प्रीती। चरन प्रीती जो जन कमाए। सोहँ शब्द रसना गाए। दासन दासना दरस दिखाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोती जोत सरूप हरि, हरि सद जगत रहाए। हरि हरि हरिभगत वरतारा। हरि हरि हरि खेल अपारा। हरि हरि हरि इक्क अकारा। हरि हरि हरि इक्क पसारा। हरि हरि हरि जोत धर, देवे जुगो जुग विच संसारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, इक्क जोत निरँकारा। हरि हरि हरि जोत अबिनाशी। हरि हरि हरि सर्ब घट वासी। हरि हरि हरि मात जोत धर दुष्टां जाए सँघार, सृष्ट सबाई कराए चरन दासी। हरि हरि हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोती जोत सरूप घनकपुर वासी। हरि हरि हरि जोत प्रगटाई। हरि हरि हरि चौथे जुग अन्तिम अन्त खेल रचाई। हरि हरि हरि वेद अथर्बण अन्त मुकाई। हरि हरि हरि करनी कर धरनी धर आपणे भाणे विच समाई। हरि हरि हरि महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पुरी घनक हरि भाग लगाई। हरि हरि हरि रंग अवल्लड़ा। हरि हरि हरि जोत प्रगटाई नित वसे इकल्लड़ा। हरि हरि हरि अन्तिम अन्त कलि साचा नाम धराई, सोहँ शब्द सच सुखल्लड़ा। हरि हरि हरि गुरमुखां झोली पाई, कराए भारा पल्लड़ा। हरि हरि हरि इक्क जोत जगाए, गुरसिख बणाए लाल अमुल्लड़ा। हरि हरि हरि साचा दर, कलिजुग जीव रहे अन्तकाल कलि भुल्लड़ा। हरि हरि हरि जोत लई मात धर, बेमुख ना आवे दर, अन्तकाल विच मात दे रुलड़ा। हरि हरि हरि आत्म जोत देवे धर, जोती जोत सरूप काया तन बणाए साचा कुलड़ा। हरि हरि हरि महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे चरन लाग तेरा अमृत आत्म अज्जे ना डुल्लड़ा। हरि हरि हरि अमृत धारी। हरि हरि हरि गुरसिखां जाए पैज संवारी। हरि हरि हरि गुरसिख जाए तर विच मात आए चरन द्वारी। हरि हरि हरि कलंकनिह अवतार नर, आप फड़े हत्थ शब्द कटारी। हरि हरि हरि गुरमुखां खुल्हाए आत्म दर, एका जोत करे अकारी। हरि हरि हरि महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे सोहण तेरे चरन द्वारी। हरि हरि हरि प्रभ साचा सोख। हरि हरि हरि साचा मोख। हरि हरि हरि आप मिटाए आत्म दोख। हरि हरि हरि शब्द साचे सन्त आप जपाए सोहँ साचा नाम सोख। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान कर दरस, ना विच मात तरस, मिटा हरस, अमृत मेघ प्रभ देवे बरस, आप मिटाए तेरी तृष्ना भोख। हरि हरि हरि तृष्न निवारी। हरि हरि हरि आत्म देवे नाम अधारी। हरि हरि हरि वड दाता शब्द भण्डारी। हरि हरि हरि खण्ड ब्रह्मण्ड हरि पवण आहारी।
महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका जोत निरँकारी। निरँकार निरँकारा। हरि साचा रूप अपारा। कलिजुग जीव भाण्डा काचा, ना जाणे अगम्म अपारा। जिस जन हिरदे वाचा, तिस पावे हरि सारा। जूठे झूठे होयण ख्वारा। गुरमुख साचे सोहँ साचा शब्द करे वणज वपारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान चार वरन एका सरन सच दरबारा। चार वरन हरि काज संवारे। चार वरन सोहण चरन दुआरे। खुल्ले हरन फरन जो जन सोहँ रसना उचारे। किरपा करे धरनी धरन, प्रभ साचा काज संवारे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोती जोत सरूप कर किरपा पार उतारे। चार वरन वेख विचार। प्रभ अमृत बरख़े किरपा धार। ना कोई देवे बिन प्रभ आत्म ठार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरसिखां बख्शे चरन प्यार। आपे बख्शे चरन प्यारा। चार वरन इक्क दुआरा। आपे वरते नाम भण्डारा। साचा नाम सोहँ शब्द अपारा। साचा जाम पी गुरसिख रहे सदा खुमारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप खुल्हाए तेरा दस्म दुआरा। प्रभ अबिनाशी जोत जगाए वड दाता अनमुल्ल। कलिजुग जीव माया वेख ना कलिजुग भुल्ल। सोहँ कंडा प्रभ साचे लाया, प्रभ साचे दर आओ जाओ तुल। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोती जोत सरूप सदा सदा अतुल्ल अनभुल्ल। आप अनभुल्ल जगत भुलाया। आप अतुल्ल जगत तुलाया। आप अडुल्ल जगत डुलाया। आप अरुल जगत रुलाया। शब्द अन्धेरी कलिजुग जाए झुल्ल। गुरमुख साचे सच द्वार ना जाणा भुल्ल। सोहँ दान प्रभ झोली पाए, सच द्वार गया खुल्ल। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान पंचम जेठ गुरसिखां देवे नाम अनमुल्ल। पंचम जेठ हरि गुरसिख वड्याए। जन भगतां हरि लेख लिखाए। वाक भविख्त सुणाए। बहत्तर जामे पूर कराए। इक्क इकत्तर आप हो जाए। सत्तर बहत्तर ना कोई रहाए। शब्द पत्र आप झुलाए। एका बत्तर सच बीज उपजाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सोहँ मेघ बरस गुरमुखां आत्म सिंच सिंचाए। गुरमुख साचे माण दवावणा। सचखण्ड निवासी सच कर्म कमावणा। खण्ड वरभण्ड ब्रह्मण्ड सर्ब उलटावणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सतिजुग साचा मार्ग लावणा। ब्रह्मलोक हरि आप उलटाए। सच निवास ब्रह्मा छड्ड जाए। इक्क प्रकाश जोत हरि राए। सर्ब विनास, कोई रहण ना पाए। दासन दास दया कमाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सतिजुग साचा चन्न चढ़ाए। सतिजुग साचा चढ़े चन्न। गुरमुखां बेड़ा जए बन्न्ह। आप उठाए आपणे कन्न्ह। अन्तकाल ना काल खोहे तन। शांत कराए गुरमुख मन, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान साचा शब्द सुणाए कन्न। साचा शब्द कन्न सुणाया। आत्म अन्ध अन्धेर मिटाया। गुरमुख साचे दूजी वेर जन्म दवाया। आप आपणी सरन लगाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप आपणी सेव लगाया। सेव कराई आपणे हत्थ रक्खे वड्याई। वेले अन्त होए सहाई। साचे सन्त पैज रखाई। देव दंत सरन लगाई। साचा
कन्त पति रखाई। घनकपुर वासी मात जोत प्रगटाई। जोत सरूपी जोत हरि, रचना सच रचाई। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक कलि नाउँ रखाई। निहकलंक कलि नाम लिखारा। कलिजुग मिटाए धुंदूकारा। एका जोत मातलोक करे अकारा। गुरमुखां पावे आपे सारा। आपे देवे नाम अधारा। सच प्रीती चरन दुआरा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अमृत देवे अपर अपारा। अमृत बरखा आपे करे। गुरमुख सुक्के होए हरे। आप गंवाए जगत डरे। ना उह जन्मे ना उह मरे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख तेरे दर दुआरे खड़े। आत्म वेख दर द्वारी। जिथ्थे वसे आप निरँकारी। प्रभ देवे दरस जोत सरूप अपारी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सति सरूपी शब्द अधारी। सृष्ट सबाई लाए डन्न। गुरमुखां बेड़ा जाए बन्न्ह। गुरमुखां मिटाए झेड़ा झूठा जन। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान धरत मात तेरा खुल्हाए कराए वेहड़ा खुल्हा। धरत मात तेरा खुल्हा वेहड़ा। आप मुकाए जगत झेड़ा। सृष्ट सबाई कराए भेड़ भेड़ा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मातलोक चुकाए गेड़ा। गुरमुखां वक्त सुहावणा। गुरसिखां रसना गावना। प्रभ अबिनाशी साचा पावणा। सर्ब घट वासी हिरदे विच वसावणा। एका जोत मात प्रकाशी, कलिजुग अन्धेर मिटावणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान पंचम जेठ साचा वाक भविख्त लिखावणा। पंचम जेठ सच लिखावणा। वेख वेख वेख बेमुख मिटावणा। भेख भेख भेख जगत वखावणा। लेख लेख लेख सतिजुग साचा लेख लिखावणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक कलि नाम धरावणा। आपे बणे वड सिक्दारी। हरि हरि हरि सच्चा हरि निरँकारी। चार कुन्ट कराए हाहाकारी। तीन लोक बिल्लायण, कोई ना दीसे सच दरबारी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, विच मात साची जोत करे अकारी। होए अकारा विच संसारा। प्रभ गिरधार शब्द अधारा। जोती जोत सरूप लए मात अवतारा। पंचम जेठ पंच परवान हरि बणे सच वरतारा। पंचम जेठ पंचम परवान। पंचम पंचम पंचम प्रभ देवे आत्म ब्रह्म ज्ञान। पंचम पंचम पंचम प्रभ साची जोत धरे महान। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप बिठाए विच शब्द बबाण। शब्द बबाण गुरसिख उठाए। आप आपणे संग रलाए। अंग संग आप हो जाए। तूर तुरंग वड सूरा सरबंग चार कुन्ट हो आए। सृष्ट सबाई कराए तंग, आप अटल जाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, बेमुखां कराए भंग, गुरसिखां सद विच समाए। अमृत नाम गुण निधाना। आत्म देवे ब्रह्म ज्ञाना। रसना जप जप जीव होए चतुर सुजाना। एका साचा तप धीरज यति रखाणा। सोहँ शब्द साचा वत्त, सच आत्म बीज बिजाणा। आपे दे समझावे मति, मदिरा मास रसना तजाणा। आपे जाणे मित गति, साची शब्द धुन उपजाना। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सर्ब जीआं दा जाणी जाणा। अमृत साचा गुरसिख जाणो। साचा सर अमृत आत्म पछाणो। कलिजुग ना
भुल्ले जीव अञ्याणो। अन्तिम अन्त ना रुलो, दर आओ साचे साचा रंग माणो। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान सर्ब घटां घट जाणी जाणो। अमृत पीओ साचा सीर। बजर कपाटी देवे चीर। काया माटी चाटी प्रभ शब्द रखाए धीर। आप चढ़ाए औखी घाटी, वड वड दाता वड पीरन पीर। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दूई द्वैत देवे चीर। दूई द्वैत दूर कर। एका जोत नूर देवे धर। साचा सति सरूप दिसे आत्म घर। सर्ब गुणां भरपूर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आत्म देवे साचा वर। सर्ब गुणां हरि हरि हरि भरपूरा। अनहद शब्द वजावे साची तूरा। गुरमुख साचे लैण सुण, बेमुख कलि रहे झूरा। साचे सन्त घर साचे गज्जण, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान आप बणाए वड वड सूरा। वड वड सूर आप वड दानी। सोहँ देवे आत्म होए ब्रह्म ज्ञानी। गुरमुख साचे सन्त जन, हरि देवे शब्द जगत निशानी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कलिजुग अन्तिम अन्त जन भगतां करे मेहरबानी। मेहरबान मेहरबान वड मेहरबान। सोहँ देवे साचा दान। आत्म इक्क लगाए खिच बाण। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, आप रखाए आपणी आण। आप आपणी आण रखाए। निताणयां ताण आप हो जाए। निमाणयां सुघड़ बाल अञ्याणयां प्रभ गले लगाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, वड वड जरवाणयां विच ख़ाक रुलाए। वड वड वड जरवाणे। ना कोई दिसण राजे राणे। आप मिटाए वड वड महांराणे। एका जोत जगे भगवाने। दूसर ना कोई दिसे जगत निशाने। सोहँ शब्द गुरसिखां हत्थ प्रभ बद्धे गाने। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान जो जन साचा जाणे। साचा मानो हरि भगवन्त । देवे वड्याई विच जीव जन्त । आप बणाए गुरसिख साचे सन्त। सोहँ शब्द जपाए जेह्वा कराए साचा मंत। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सृष्ट सबाई करे भस्मंत। सृष्ट सबाई होए भस्मंत। कलिजुग वेला आया अन्त। प्रभ अबिनाशी भुल्ले सर्ब जीव जन्त। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, माया पाई बेअन्त। जन भगत आप जगाए। आप आपणा रिहा छुपाए। जोत सरूपी खेल वरताए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान अन्ध अन्धेर जगत कराए। आप कराए अन्ध अन्धेर। ना किसे दीसे सञ्झ सवेर। सृष्ट सबाई आप डुलाए भुलाए रुलाए कर कर हेर फेर। वेले अन्त आप खपाए पवाए विच चुरासी गेड़। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, बेमुख अन्त दए नबेड़। बेमुखां अन्त नबेड़ कर। कलिजुग झूठी खेल मेट कर। गुरमुख साचे सन्त जन, सोहँ पल्लू विच लपेट कर। प्रभ अबिनाशी सन्त मनी आपणा सीस साचा भेट धर। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सतिजुग साचा सतिगुर उपजाए लक्ख चुरासी वेख कर। मनी सिँघ तेरे हत्थ वड्याई। साचा छत्र तेरे सीस झुलाई। किरपा करे आप रघुराई। तीन लोक जिस जोत जगाई। अवण गवण पवण मेघ सवण बरखाई। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जै जै जैकार कराई। सन्त मनी सिँघ
वड दाता। चार वरन का एका ज्ञाता। देवे वड वड दात प्रभ सोहँ वड दाता। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सर्ब जीआं का एका पुरख बिधाता। सतिजुग मनी सिँघ सतिगुर बनाणा। सतिजुग साचे आप उपजाणा। साचा लेख पंचम जेठ लिखाणा। सृष्ट सबाई झूठा भेख निहकलंक लिखावणा। बेमुख जीव वेख वेख कर, प्रभ साचे नष्ट करावणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक कलि कल्की अवतार फिर अख्वावणा। निहकलंक कल्की अवतारा। मातलोक जामा धारा। गुर गोबिन्द तेरा शब्द अपारा। वेले अन्त बणिओ लेख लिखारा। सृष्ट सबाई होए दु:ख भारा। बेमुखां ना सुणे कोई पुकारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत सरूपी विच मात ल्या अवतारा। गुर गोबिन्द एह शब्द लिखा के। गुरमुख साचे मार्ग पा के। एका माण एका ताण इक्क निशान रखा के। सच शब्द विच बबाण चढ़ा के। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मात जोत प्रगटा के। गुर गोबिन्द तेरा लिख्या लेख। प्रभ अबिनाशी धुर दरगाहे बैठा रिहा वेख। अन्तिम कलि मात विच आया कर जोत सरूपी भेख। आप पकड़ पछाड़े बेमुखां कलि वेख। कलिजुग मिटाए अन्त झूठी रेख। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे आप जगाए कलिजुग वेख। गुर पूरे सद बलिहारी। गुर पूरे सद निमस्कारी। गुर पूरे किरपा धारी। गुरमुख साचे मात लगाए सच्ची फुलवाड़ी। आपे रक्खे लज पति जो चरन छुहाए दाढ़ी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप संवारे पिच्छा अगाड़ी। सच गुर चरन निमस्कारो। कर दरस पारब्रह्म गुर करतारो। सच गुर चरन बलिहारो। जन्म मरन कलि गेड़ निवारो। सच गुर सच घर बाहरो। चरन लाग आत्म खोल्हो दर द्वारो। सच घर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कलंकनिह नरायण नर अवतारो। सच गुर वड सूरबीरा। गुरमुख उपजाए विच मात सतिजुग साचा हीरा। सच गुर सोहँ शब्द चलाए तीरा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सच गुर, गुरसिख बन्न्हाए सिर सोहँ चीरा। सच गुर वड पीरन पीरा। सच गुर अन्तिम अन्त कलि माण गंवाए पीर फ़कीरां। सच गुर गुरसिखां कट्टे गलों जंजीरा। सच गुर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान एका शब्द देवे धीरा। सच गुर सर्ब भरवास। सच गुर गुरमुखां करे दुखड़े नास। सच गुर सच शब्द चलाए स्वास स्वास। सच गुर मानस सच गुर गुरसिख वड्याए लोक तीन विच मात पताल अकाश। सच गुर गुरसिखां कराए सचखण्ड निवास। सच गुर आदि जुगादि सद सदा गुरसिखां वसे पास। सच गुर दर आए सीस झुकाए कोई ना जाए निरास। सच गुर अमृत साचा सीर पिलाए, साची देवे शब्द धरवास। सच गुर महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, हउमे रोग गंवाए, होए गुरसिखां दास। सतिगुर साचा दास दसन्तर। सतिगुर साचा आप बुझाए पंचां लग्गी बसन्तर। सतिगुर साचा सर्ब जीआं दी जाणे आत्म अन्तर। सतिगुर साचा मात जपाए, सतिजुग साचा मार्ग लाए, सोहँ रखाए साचा मन्त्र।
महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सृष्ट सबाई फेर बणाए साची बणतर। सतिगुर साचा बणत बणाए। आप अगणत ना गणया जाए। साध सन्त कोई भेव ना पाए। बेअन्त बेअन्त सभ गए गाए। आदि अन्त ना कोई जणाए। जीव जन्त कलिजुग भुल्ले रहे झूठे मृदंग वजाए। मायाधारी विच माया रुले, प्रभ अबिनाशी गए भुलाए। गुरमुखां घर साचा खुल्ल्हे, पंचम जेठ निहकलंक मात जोत प्रगटाए। सृष्ट सबाई जाए पहले बुल्ले, एका शब्द अन्धेर झुलाए। चार कुन्ट विच ख़ाक दे रुले, बांहों पकड़ ना कोई उठाए। अन्तकाल कलिजुग गए अनमुल्ले, कोई कौडी मुल्ल ना पाए। अमृत भाण्डे सभ दे डुल्ले, मदिरा मासी रसन हलकाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, वेले अन्त कलिजुग पाणी पाए चुल्ले, किसे घर ना होए रुशनाए। झूठे फल वांग सिमल हुल्ले, दूजी वार ना कोई मात लगाए। गुरसिखां दर साचे खुल्ले, सोहँ भिच्छया प्रभ साचा पाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान आप आपणी दया कमाए। सतिगुर साचा जोती जोत। चार वरन कराए एका गोत। गुरसिखां दुरमति मैल जाए धोत। आप खुल्हाए आत्म सोत। बेमुख कलिजुग अन्तिम रहे रोत। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान आप मिटाए खपाए ना किसे रहे दोध पोत। मेट मिटाए होए अन्ध। आपे ढाहे पापां कंध। ना किसे दीसे सवेर सञ्झ। आत्म वज्जा झूठा जंद। आपणा आप गंवाया बेमुखां परमानंद। वेला गया हत्थ ना आया, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान शब्द लिखाया विच बत्ती दन्द। लिख्या लेख कौण मिटाए। वड वड वड फड़ फड़ फड़ धौण सभ सरन लगाए। सोहँ चलाए विच उनन्जा पवण, तीन लोक जै जै जैकार कराए। गुरमुखां मिले ना सवण, दिवस रैण इक्क रंग रंगाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा संग आपणा आप निभाए। आप निभाए आपणा संग। आत्म चाढ़्हे साचा रंग। सोहँ शब्द कस्से तेरा तंग। शब्द सरूपी सच तुरंग। सृष्ट ख्वारी होए भंग। कलिजुग जीव भन्नाए जिउँ काची वंग। धर्म राए दे दर देवे टंग। वेले अन्तिम अन्तकाल, प्रभ कीने सारे नंग। झूठी माया जगत धन माल, ना कोई जावे पार लँघ। सोहँ वस्त सच संभाल। वेले अन्त होवे संग। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान साचा दरस दान जीव दर मंग। दर घर मंगो इक्क ध्याना। सच शब्द गुर रूप समाना। आदि अन्त देवे प्रभ साचे सन्त इक्क भगवाना। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचो सच वखाणा। साचो सच हरि आप वखाणयां। जोत सरूपी पहर बणयां। सृष्ट सबाई आप भुनाए जिउँ भठयाले दाणयां। गुरमुख साचे रंग साचा माणयां। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणी गोद उठाए गुरसिखां बाल अञ्याणया। गुरसिखां हरि गोद उठाई। आत्म सोध दया कमाई। अगाध बोध बोध अगाध प्रभ रिहा शब्द लिखाई। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणा भेव ना किसे जणाई। आपणा भेव ना किसे जणाया। सृष्ट सबाई आप भुलाया। आपणे भाणे विच
रखाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप आपणे विच समाया। सृष्ट सबाई ना किसे जणाया। आपणा खेल आप रचाया। आवण जाण जाण आवण आदि अन्त विच मात रखाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अन्तिम अन्त कलि आपणा आप धर्म धराया। कर्म कर तीन लोक उपजाई। चौदां लोक हरि समाई। नाभ कँवल ब्रह्मा उपजाई। आत्म साची बूझ बुझाई। दीपक जोती जोत जगाई। काया सोती आप उठाई। झूठी मैल धोती साची बूझ बुझाई। जोत सरूपी जोत हरि, एका देवे जगत वड्याई। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान गुरसिखां आत्म जोत धरे महाना। एका देवे वड वड दान। आत्म उपजे ब्रह्म ज्ञान। साचा करे चरन ध्यान। एका शब्द धुन लग्गे कान। मुन सुन जन खोल्हे वड मेहरबान। जोती जोत सरूप किरपा करे आप भगवान। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा किरपा करे आप भगवान। साचा शब्द देवे वत। रसना जप सृष्ट सबाई एका जप। शब्द सरूपी साचा तप। सृष्ट सबाई भरी पप। जोती जोत निरँजण करे खेल अप। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सृष्ट सबाई माई बप्प। आप करे सर्ब पछाण। सोहँ देवे ब्रह्म ज्ञान। गुरमुख सद रसन वखाण। सृष्ट सबाई करे वैरान। अन्तिम अन्तकाल ना लिखाया किसे वेद पुरान। जोती जोत सरूप हरि, आपे जाणे आपे करे पछाण, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान। कलिजुग वेले अन्त होसण भस्मंत। ना जानण जीव जन्त। ना प्रभ अबिनाशी कोई जाणे माया पाई बेअन्त। कलिजुग झूठे खेल मिटाए सारी बणत। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, ना किसे पछाणया साचा कन्त। ब्रह्मा अन्तिम होए अख़ीर। कोई ना देवे अन्तिम धीर। कलिजुग अन्तिम लथ्थे चीर। विच ब्रह्मण्ड होए वहीर। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अन्तकाल कलि करे अख़ीर। ब्रह्मा तेरा माण चुकाया। वेला अन्तिम अन्त आया। लिख्या लेख आप रघुराया। चौथे जुग आण मुकाया। लहणा लहिणेदार आप अख्वाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणे भाणे विच समाया। लहिणेहार इक्क करतारा। देवणहार सर्ब संसारा। आपे लेखा अन्त चुकावे, प्रभ अबिनाशी वड गिरधारा। आप मिटावे आप खपावे आप उपावे, ना कोई पावे सारा। कोई ना जाणे प्रभ दा अन्त। आपे आप हरि भगवन्त। जोत सरूप सर्ब वरतंत। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपे आप उपजाए गुरमुख साचे सन्त। गुरसिख तेरे हत्थ वड्याई। सच पदवी प्रभ दर ते पाई। मातलोक दर सेव कमाई। साची जोत हरि विच टिकाई। सचखण्ड निवास आप रखाई। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान चौथे जुग अन्तिम खेल कराई। ब्रह्मा ब्रह्मलोक तजाए। जोत सरूपी हरि जोत मिलाए। आप आपणे विच समाए। भेव कोई रहे ना राए। चौथा वेद अन्त हो जाए। चार मुख जो ब्रह्मा लिखाए। आपे वेख विचार भेख मिटाए। आप आपणे संग रलाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मातलोक जोत धर कलिजुग अन्त कराए। आप
जणाए ब्रह्मा गुण। ब्रह्मण्ड खण्ड चुक्कया आवण जाण। अंडज जेरज ना होए परवान। सच जोत धरे भगवान। जोत सरूपी जोत हरि, जोती जोत बली बलवान। चार जुग चार घर चार दर चार वर आपे आण। वेला अन्त जाए कर, ब्रह्मा ब्रह्मलोक जाए हरि, प्रभ साचा देवे सच निशान। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, जोत सरूपी बिठाए बबाण। जोत सरूपी विच बबाणा। आप बिठाए सच टिकाणा। एका ओथे आणा जाणा। दूसर किसे थाउँ ना पाणा। तीसर कोई दिसे ना टिकाणा। चौथे संग प्रभ वेख वेख, चढ़ाए रंग महाना। जगे जोत भगत भगवाना। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोती जोत सरूप विच जोती मेल मिलाना। ब्रह्मा जोती जोत मिलाया। आप आपणे संग रलाया। अंग संग ना कोई भेव रखाया। लक्ख लक्ख जो बचन लिखाया। वक्ख वक्ख वक्ख प्रभ आपणा आप रखाया। रक्ख रक्ख रक्ख अन्तकाल प्रभ साचे धाम बहाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान आप आपणे विच समाया। साचा धाम एक अटल। एका जोत जगे अचल्ल। ना होए अन्धेरा घड़ी पल। जोत उनन्जा रही चवर झल्ल। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका आप अटल, हरि हरि हरि साचा सद रहे आप अचल्ल। सच धाम आप बहाया। पूरन काम प्रभ आप कराया। आपणे धाम आप सुहाया। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा जोती जोत सरूप सद डगमगाया। सदा सदा हरि डगमगाए। अंग संग आप हो जाए। साचा नाम रंग चढ़ाए। सोहँ साचा तग विच मात आप तन पहनाए। बेमुख झूठे जीव रहे बिल्लाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा शब्द विच गुर संगत आप सुणाए। गुर संगत हरि रिहा समाए। गुर संगत सति जणाए। लिख्या लेख ना कोई मिटाए। सृष्ट सबाई आप खपाए। चार कुन्ट दह दिस उठ धावे। कोई विरला जन चरन धूढ़ इशनान नहावे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान गुरमुखां दया कमावे। गुरसिखां दर साचे थीवणा। कर दरस विच मात जीवणा। चरन लाग उतरे भुक्ख, आप जवाओ आत्म दीवणा। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, रस आत्म दर साचे पीवणा। अमृत पीवणा सदा जग जीवणा। तन पाटा विच मात घाटा, ना मिले शब्द आटा, की अग्गे जाए चाटा, बेमुखां दिसण दूर वाटां, गुरसिखां कट्टीआं घाटां, सोहँ शब्द जपावे रिदे वसावे जोत जगावे विच ललाटा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पूर कराए दर आया घाटा। दर आए दरगाह परवान। जिथ्थे झुल्ले सच निशान। साचे कंडे तुले दर परवान। भाग लगायण आपणी कुले, जो जन निहकलंक तेरी सरन सीस झुकाण। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा विष्नूं भगवान। भगत भगवानयां, देवे दानयां, आत्म जान्यां, धूढ़ इशनान्यां, ब्रह्म ज्ञानयां जोत जगाए महान्यां, जाणी जाण वेद पुरान्यां, आदि अन्त एका रंग एका अंक प्रभ साचे जाण्यां। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दर आया देवे शब्द दान्यां। शब्द दान तुट्टे माण देवे भगवान, गुरमुख विरले रसना गाण,
प्रभ अबिनाशी साचा पाण। सर्ब घट वासी रिदे समाण। गर्भवास फेर ना आण। दस दिसासी फेर फिराण। शाहो शबासी सति पुरख सुजान। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, सति पुरखां करे पछाण। पुरख अपारा, भगत अधारा, जगत सुधारा, शब्द आरा। सृष्ट सबाई चीर चिराए करे दो फाड़ा। दोए दल उठे धाड़ा। एका जोत अग्न लगाए, जूह जंगल विच पहाड़ा। बैठ मग्न खेल वरताए, सृष्ट सबाई चबाए हेठ दाढ़ा। आपणा भाणा आप वरताए, बेमुख कलिजुग जीवां मौत बणाए लाड़ी लाड़ा। अन्तकाल कलिजुग विदा कराए, मौत घोड़ी प्रभ साचे चाढ़्हा। धर्म राए राह सिध्धा दिसाए, नर्क निवास सच अखाड़ा। अन्तकाल ना कोई छुडाए, ना कोई बन्न्हाए पल्ले नाम भाड़ा। जमदूतां प्रभ हत्थ फड़ाए, आप उजाड़े कर्मां वाड़ा। पुठ्ठे कर दर टंगाए, अग्न लगाए विच बहत्तर नाड़ा। पापां संग आप नुहाए, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, धुर दरगाहों पाए झाड़ां। धुर दरगाह ना जाए ढुक। धर्म राए दर जाए रुक। जूठा झूठा स्वास जाए सुक्क। लहणा देणा एथे जाए मुक्क। बेमुखां हत्थ ना आवे टुक। दिवस रैण रहे बिल्लाए, कोई ना जाए नेड़े ढुक। बेमुख कलिजुग जीव वेले अन्त जायण मुक्क। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान गुरमुखां अन्तिम अन्त कलिजुग आपणी गोद लए चुक्क। आपणी गोद आप उठाए। धर्म राए जम नेड़ ना आए। जो जन प्रभ साचे सरन लगाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप आपणा संग निभाए। गुरसिख मिल्या एका साचा दर। सदा सद वसे साचे घर। दर द्वार बहाया साचे हरि। कलिजुग अन्तिम देवे कर। ध्रू दरबान दर अगे खड़। प्रभ अबिनांशी फड़या लड़। चौथी पौड़ी गया चढ़। साचे अंदर जाए वड़। विच अकाश उखाड़ी जड़्ह। आप मिटाए जो लए घड़। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोती जोत मेल मिलाए जन भगतां बांहों फड़। बांहों फड़ दर ध्रू उठाया। स्वच्छ सरूपी दरस दिखाया। आप आपणे विच मिलाया। आवण जाण पतित पावन लेख मुकाया। वेले अन्त जिउँ बल बावन दया कमाया। पूर कराई अन्तिम कामन, चौथे जुग लेख लिखाया। जन भगत बणे आपे जामन, वेले अन्त लए छुडाया। वक्त चुकाया ब्रह्मा ब्राह्मन, ध्रू जोती संग जोत मिलाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, खण्ड ब्रह्मण्ड वरभण्ड दे उलटाया। ध्रू तजे सच अस्थान। किरपा करे आप भगवान। आप बिठाए जोत बबाण। तीन लोक चुकाए आवण जाण। लोक परलोक ना पवण मसाण। ना होए घर साचे रोक, जोती जोत अन्त मिल जाण। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, किरपा करे आप वड बली बलवान। वड बली आप बलवाना। जोत सरूपी रमईआ रामा। करे खेल जिउँ कृष्ना काहना। जोत सरूपी पहरया बाना। लेख लिखाए जिउँ गीता ज्ञाना। वेख वेख भगत उठाए आत्म शब्द वसाए चलाए जिउँ अर्जन तीर कमाना। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, जोत सरूपी पहरया बाना। जोत
सरूपी पहरया बाना। प्रभ अबिनाशी खेल महाना। गुरमुखां आत्म जोत जगाए, सोहँ देवे नाम निधाना। चार कुन्ट चार वरन जै जै जैकार कराए, साचा झुल्ले शब्द निशाना। राउ रंक इक्क कराए, ऊँच नीच इक्क रंग समाना। सोहँ साचा डंक वजाए, कुन्ट चार वाली दो जहानां। आपे द्वार बंक सुहाए, साचा चरन प्रभ आप छुहाना। एका अंक जगत रखाए, चार वरन सरन लगाना। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा विष्नूं भगवाना। जोत सरूप विष्नूं भगवाना। चार वरन एका देवे दाना। साचा दान मेल भगवाना। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा गुरमुखां करे दर परवाना। दर परवान होए गुरसिख। प्रभ दर मंगे साची भिक्ख। साचे लेख प्रभ देवे लिख। आत्म उतरे सारी भुक्ख। देवे वड्याई विच मुन रिक्ख। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जो सिख्या तेरी लैण सिख। सिख सिख्या सच वरतारा। सच सुच्च जगत विहारा। साचा नाम सच भण्डारा। अवगुण कट्टे आत्म भारा। ना कोई किसे करे विचारा। जन्म मरन कर दए निवारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दर आया करे पार उतारा। दर आया हरि पार उतारे। सच द्वार जो आए करे निमस्कारे। आत्म जोत जगाए काया महल्ल मुनारे। शब्द सरूपी पवण हुलारे। सति सरूपी रंग करतारे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपे करे सर्ब पसारे। सर्ब पसारा आपे किया। आप कराए आपणा हिया। साचा बीज कलिजुग बिया। गुरमुखां आत्म जोत जगाया साचा दिया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप रखाए साची नीहा। साची नींह सतिजुग सच दरवाजा। प्रगटाए जोत प्रभ ग़रीब निवाजा। भाग लगाए विच देस माझा। गुरसिखां संवारे दर घर आए काजा। बेमुखां पाए घर घर भाजा। गुरमुखां आप उठाए, सोहँ शब्द लगाए अवाजा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणे सीस रखाए सृष्ट सबाई एका ताजा। एका ताज सच जगदीस। सृष्ट सबाई जाए पीस। आप मिटाए बीस इकीस। प्रभ साचे दी ना कोई करे रीस। आपे आप मेट मिटाए कुरान अंज़ील हदीस। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा मात जोत धरे अवतार नर वार चौबीस। सप्तम जेठ सति पुरख सतिवादी। परम जोत विच मात लाधी। नर नरायण नाद अनादी। सति वस्त सति धाम टिकाई, जोत सरूप सद विस्मादी। साचा नाम जाम पिलाए जोत सरूप वड ब्रह्मादी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत सरूप बोध अगाधी। बोध अगाध अगाध बोधा। गुरमुख साचे हिरदा सोधा। कलिजुग कराया सोहँ नाम साचा सौदा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, वड दाता सूरबीर वड जोधन जोधा। वड जोधा वड बली बलवान। जन भगतां करे आप कल्याण। सिँघ सवरन विच मात करे पछान। आपे देवे दर वड्याई, साचा बहाए दर दरबान। तीन लोक वज्जे वधाई, आप बिठाए विच बबाण। साध संगत सद रसना गाए, प्रभ अबिनाशी जाणी जाण। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, मेल मिलाए भगत
भगवान। सिँघ सवरन काज संवारया। कर किरपा पार उतारया। मात पित उज्जल मुख विच मात करा रिहा। साचा धाम साचा राम साचा शाम आपणे चरन छुहा रिहा। पूरन काम, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान सेव सरन बहा रिहा। साची सेव सरन लगाई। वड वड देवी देव देवे वड्याई। सोहँ साचा मेव रसना फल साचा लाई। दिवस रैण सदा सद सद हरि साचा सच धाम निवास रखाई। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सिँघ सवरन देवे वड्याई। सिँघ सवरन धाम न्यारा। आप जगाए दीपक जोत विच अकाश करे उज्जयारा। साचा दीपक होए प्रकाश, कलिजुग मिटे अन्ध अन्धयारा। सच धर्म तेरे होए दास, आप कराए सच वरतारा। किरपा करे कलि दस्में मास, आप बिठाए चरन दुआरा। जगत छड्डया सास ग्रास, भरम भुलेखा सर्ब निवारा। मात पित भाई भैण नारी ना कोई होए सहाई, किरपा करे आप गिरधारा। गुरमुखां सद वसे कोल, देवे दरस अगम्म अपारा। साची खेल साची रास, जोत सरूपी खेल अपारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान किरपा करे निहकलंक नरायण नर अवतारा। सिँघ सरवन तेरी रक्खी पति। प्रभ अबिनाशी आप उठाए सोहँ साचा बीज बिजाए आत्म साचे वत्त। धीरज तत्त ज्ञान ध्यान सच वड्याई, आप रखाए आपणी पति। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान मात दया कमाई, लोक परलोक चरन प्रीती देवे साची मति। चरन प्रीती साचा नाता। प्रभ अबिनाशी जगत पछाता। सोहँ शब्द जपावे वड वड करामाता। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप आपणे रंग रंगाता। आप रंगाए रंग मजीठ। प्रभ अबिनाशी साचा ल्या डीठ। बेमुख कलिजुग जीव अन्तकाल सभ होए ढीठ। प्रभ अबिनाशी झूठी काया देवे भन्न कौड़े रीठ। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, एका एक सभ थाँईं वसीठ। सर्ब थांईं हरि आपे वसे। गुरमुखां राह साचा दस्से। आत्म जोत करे प्रकाश कोटन कोट कोट रवि सस्से। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे तेरे आत्म दर द्वार वसे। आत्म दर वेख विचारो। प्रभ अबिनाशी रंग करतारो। भरम भुलेखा सर्ब निवारो। मदिरा मास ना झक्ख मारो। काया रस ना लावे पारो। प्रभ साचा गुर संगत होए वस, सोहँ शब्द हरि भरे भण्डारो। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर अवतारो। निहकलंक नरायण नर। सृष्ट सबाई बन्द होया दर। ना आप खुल्हाया दसवां घर। गुरमुख विरले पाया, प्रभ देवे नाम साचा वर। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, चरन देवे नाम साचा वर। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, चरन लाग गुरमुख साचे जायण तर। बेमुखां आत्म बन्द रखाया। अज्ञान अन्धेर विच कंध रखाया। परमानंद सभ गंवाया। मदिरा मास मुख गन्द रखाया। बत्ती दन्द ना प्रभ अबिनाशी रसना गाया। मानस जन्म जिस मात दवाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे चरन लाग एका रस साचा पाया। मदिरा मासी दुष्ट दुराचारी। प्रभ साचा
देवे दर दुरकारी। कलिजुग बीता अग्गे सतिजुग वारी। गुरमुख साचे सन्त जन प्रभ सच लगाए विच मात सच्ची फुल्लवाड़ी। बेमुख कलिजुग जीवां इक्ठी वढ्ढे हाढ़ी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कच्चे फल देवे झाड़ी। कच्चे फल जायण झड़। वहन्दे वहण जायण हड़्ह। चार कुन्ट मरे लड़। ना कोई दीसे किल्हा गढ़्ह। बैठे कोई ना अंदर वड़। एका होए कड़ कड़। गुरमुख साचे प्रभ अबिनाशी फड़या लड़। हरि की पौड़ी जाए चढ़। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सोहँ शब्द विच मात बणाए साचा गढ़्ह। आप उठाए बली बलवाना। आप उडाए विच अस्मानां। आप लगाए अग्न विच बबानां। वेखे खेल अन्तिम कलि वाली दो जहानां। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सर्ब घटां घट जाणी जाणा। अग्न जोत आप लगाए। सृष्ट सबाई वाग आपणे हत्थ रखाए। साचा ताग तन तुड़ाए। साचा राग ना कोई सुणाए। झूठे धन्दे लाग मानस जन्म गए गंवाए। हँस बणे गुरसिख काग, मदिरा मास रहे रसन लगाए। कोई ना पकड़े अन्त वाग, जो दर साचा गए भुलाए। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, गुरमुखां लए अन्त छुडाए। मदिरा मासी अन्त ना भुल्ल। कलिजुग माया विच ना रुल। कोई ना पावे तेरा मुल्ल। शब्द अन्धेरी जाए झुल्ल। वेले अन्त अन्त कलिजुग दर साचा गया खुल्ल। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सोहँ देवे साचा नाम वड अनमुल्ल। वड नाम घर साचे पाओ। आत्म बुझी दीप जगाओ। आपणी भुल आप बख्शाओ। मानस जन्म ना मात गवाओ। मात कुक्ख सुफल कराओ। वेले अन्त ना दु:ख उठाओ। बण साचे सन्त, नाद धुन शब्द वजाओ। मिल साचे कन्त, प्रभ अबिनाशी दर घर साचे पाओ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दिवस रैण रैण दिवस सद रसना गाओ। रसना गाओ गहर गम्भीर। गुरमुख होए शात सरीर। सोहँ पिलाए अमृत साचा सीर। आप बन्न्हाए आत्म तेरी धीर। अमृत मेघ बरख़ाए हरि साचा नीर। गुरसिख ना कदे बिल्लाए, प्रभ हउमे कढ्ढे पीर। जो जन आए दरस ध्याए, प्रभ किरपा करे अख़ीर। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दूई द्वैत देवे चीर। दूई द्वैत पड़दा वढ्ढ। जोत जगावे गुरमुख तेरी आत्म अन्धेरी काया खड्ड। साचा दरस दान दर मंग, प्रभ अग्गे दोवें हत्थ अड्ड। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप लडाए जोत सरूप साचा लड। गुर गोबिन्द एका घर। गुर गोबिन्द एका दर। गुर गोबिन्द वेख सर। गुर गोबिन्द महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, बेमुखां दर आवे डर। बेमुख आप विचारे। मातलोक कलि जामा धारे। रामदास तेरे दर दुआरे। भुल्ले जीव सर्ब गंवारे। सर अमृत तेरे खाली होए भण्डारे। बेमुख कलिजुग जीव धीआं भैणां करन वपारे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक कलि जामा धारे। गुर गोबिन्द तेरी साची धार। कलिजुग वरतया विच संसार। कर्मां दित्ती सारी हार। बेमुख जीव कलिजुग माण गंवाया, रामदास तेरे साचे दर दरबार। महाराज
शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मात जोत प्रगटाए बेमुखां करे ख्वार। भुल्ले जीव वड ज्ञानी। वड वड बणे आप बुध मानी। आपणा आप ना सके पछानी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान मात जोत प्रगटाए वाली दो जहानी। बेमुख पकड़ पछाड़े झूठे सन्त। मायाधारी आप उजाड़े, माया पाए जगत बेअन्त। झूठी जड़्ह जगत उखाड़े, प्रभ अबिनाशी साचा कन्त। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, विच ख़ाक मिलाए झूठे जीव जन्त। सर अमृत तेरा सच दरबारा। बेमुख जीआं ना विचारा। मदिरा मासी करन विकारा। आत्म होए सर्ब दु:ख भारा। वेखे विगसे करे विचारा। अचरज खेल अपर अपारा। शब्द चलाए खण्डा दो धारा। वेख विचार करे करतारा। नारी नारा तेरे दर होयण ख्वारा। प्रगट जोत निहकलंक मानीआं अभिमानीआं वड वड अन्ध अज्ञानीआं सिर फेरे आरा। एका शब्द चीर चिराए करे दो फाड़ा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान आप उठाए खण्डा दो धारा। बेमुख जीव आप उठाए। फड़ फड़ सर अमृत दे विच कुठाए। कुठ कुठ मुठ मुठ प्रभ दरों धकाए। तुठ तुठ तुठ गुरसिखां गले लगाए। माझे देस विच एका मुठ सिँघ रह जाए। गुर रामदास तेरे दर तों रुठ, बेमुख होए सर्ब नठ्ठ जाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान आपणा फेर तेज वखाए। अमृत सर हरि लिख्त लिखाए। वाक भविख्त गुरसिख सुणाए। लिखी लिख्त ना कोई मिटाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान भरम भुलेखा सर्ब कढाए। सर अमृत तेरे पुजारी। दूतां दुष्टां करे ख्वारी। साचे दर होए भिखारी। लुट लुट खायण माया धारी। गुर गोबिन्द जो लिख्त लिखारी। वेले अन्त कलिजुग होई सर्ब आत्म अन्ध अंध्यारी। बेमुख होए साचे दर दरबार रहे झक्ख मारी। दिवस रैण रैण दिवस रहे रात अन्ध अंध्यारी। कोई ना करे पापां कारी। वड वड होए मदिरा मासी जीव आहारी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सर्ब सीस शब्द फिराए आरी। सर्ब सीस प्रभ देवे वढ्ढ। राम दास तेरे घर साचे विच्चों देवे कढ्ढ। आप वहाए वहन्दी धार ब्यासा खड्ड। बोटी बोट तुड़ाए खवाए मच्छली डड्ड। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान मात जोत प्रगटाए गुरमुखां बांहों पकड़ कढाए, आप लडाए आपणा लड। अमृत सर सच दरबारा। सेवा करे आप निरँकारा। सिर उठाए भर भर गारा। चार वरन खुल्हाया इक्क दुआरा। बेमुख हँकारीआं ना वक्त विचारा। दु:ख भुक्ख आपणे सुख प्रभ अबिनाशी मनों विसारा। बेमुख होए वड वड मनुक्ख, दुष्ट दूत रहे झक्ख मारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कलिजुग अन्तिम करे ख्वारा। सच शब्द जगत ढंडोरा। आया वक्त वेला रह गया थोड़ा। आप कटाए बेमुखां भोरा भोरा। दर घर विच्चों आप कढाए, गुर रामदास तेरा धन्न चुराया चोरा। साचा शब्द मगर लगाए, आप कढ्ढे थोड़ा थोड़ा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गलीआं विच फिराए मगर पवाए ढोरा। वड वड ग्रन्थी वड विद्वानी। मायाधारी होए अभिमानी। प्रभ अबिनाशी तेरी भुल्ली सच निशानी। एका
लग्गे सोहँ शब्द तीर कानी। आपे प्रगट होया वाली दो जहानी। खालसा पन्थ दा बणया बानी, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान जोती जोत सरूप आपणी करे एका सच निशानी। अमृतसर साचा घर आवे डर। बेमुख आपणा किया लैण भर। प्रभ अबिनाशी खेल रिहा कर। जाणे जणावे जो वरते विच सर। बेमुख तीर्थ नहावे, ना रक्खे हरि का डर। कोट अपराध कमावे, आपणा किया लैण भर। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अन्तिम अन्त मेट मिटावे कलिजुग साचा सर। साचा सर आप मिटाए। दर दरवाजा बन्द कराए। सच अनन्द ना किसे दिखाए। इट्ट इट्ट कंध कंध सर्ब ढह जाए। बन्द बन्द सर्ब कट्ट जाए। घर घर जंद जंद सर्ब वज्ज जाए। मदिरा मास गन्द गन्द सर्ब मिट जाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणा भाणा आप वरताए। सर अमृत होए सुंञ मसाण। अग्न जोत शब्द आण। झूठे जीआं टुट्टे डाहण। आप गंवाए माण अभिमान। बेमुख खपाए जो खायण पूजा धान। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, सर्ब जीआं दा जाणी जाण। पूजा धान जिस जन खाधा। आप मिटाए किया वाधा। नर्क निवास रखाए ना जाणे साधन साधा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान शब्द लिखाए बोध अगाधा। शब्द लिखाए लेख लिखईआ। आप डुबाए झूठी नईआ। मेल मिलाए भैण भईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान सचा लेख लिखईआ। साचा लेख आप चुकाए। बेमुख सारे आण मिटाए। आण शान ना किसे रहण पाए। गुरमुख साचे भगत भगवान मेल मिलाए। सुंञ मसाण माझा देस हो जाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणी खेल आप वरताए। माझा देस होए वैराना। प्रभ अबिनाशी ना किसे पछाना। जोत सरूपी पहरया बाना। प्रगटाई जोत जिउँ कृष्ना काहना। आपे पकड़ पछाड़े जिउँ रावण रामा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरसिख बणाए चतुर सुजाना। गुरसिखां प्रभ आप उठाए। सच शब्द सच घर जणाए। आपणी महिंमा आप जणाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत सरूपी जामा पाए। वेले अन्त जाए उठ। प्रभ अबिनाशी साचा तुठ्ठ। गुरसिख कराए एका मुट्ठ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान ना नेड़ बहाए भाण्डे जुट्ठ। शब्द मार प्रभ साचे मारी। दर दर घर घर होए ख्वारी। ना कोई किसे विचारी। दुखियां दु:ख लग्गा अति भारी। ना कोई दिसे शाह सवारी। साचा शाह आप गिरधारी। आपे बैठा साची खेल पसारी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर अवतारी। खेल वरताए आपणा आप। जन भगतां मिटाए तीनो ताप। कोटन कोट गंवाए पाप। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सदा सहाई आपे आप। सदा सहाई आपे होए। दुरमति मैल पापां धोए। गुरसिखां भाग जगाए सोए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जो जन नाम रिदे परोए। रसना नाम साचा गावणा। प्रभ अबिनाशी साचा पावणा। घनकपुर वासी दरस दिखावणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान,
साध संगत तेरा साचा मेल विच पिण्ड बुग्घे मेल मिलावणा। बुग्घे खेड़ा होए इक्ठ। गुरसिख साचा आए नठ्ठ। सृष्ट सबाई उलटी लट्ठ। आप कराए साची चट्ठ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सृष्ट सबाई पाए भट्ठ। साध संगत संग रल। प्रभ अबिनाशी संग चल। आप कराए जल थल। ना कोई जाणे अज्ज कल्ल। प्रभ का भाणा ना जाए टल। बेमुख भुलाए कर कर वल छल। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मात जोत प्रगटाए लाए घड़ी पल। साध संगत संग रलाए। साचा हरि दया कमाए। पार ब्यासों चरन टिकाए। साची बेड़ी आप चढ़ाए। सोहँ चप्पू नाम लगाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पिण्ड भंडाल चरन छुहाए। पिण्ड भंडाल धाम न्यारा। मनी सिँघ तेरा सच दुआरा। प्रभ अबिनाशी करे खेल अपर अपारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सृष्ट सबाई पावे सारा। पार ब्यासों आपे आए। दुआबे मालवे होए दुहाए। किसे ना दिसे कोई थांएँ। सारे भज्जण वाहो दाहो। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप आपणी जोत जगाए। आपणी जोत जगाए हरि। आपणी किरपा देवे कर। साचा खोल्ह देवे दर। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान अवतार नर। नर अवतार किरपा धारे। शब्द सरूपी खेल अपारे। साचा खेल रंग करतारे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, विच मालवे होए उज्जयारे। साचा खेल आप वरतंता । जोत जगाए साचे सन्ता। भगत उधारे बणाए साची बणता। महाराज शेर सिँघ बेअन्त बेअन्ता। प्रभ अबिनाशी तेरी साची माया। गुरसिख पल्ले तेरी छत्र छाया। चरन धूढ़ साचा नाव्हण नहाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोती जोत सरूप जोत मेल मिलाया। पिण्ड भंडाल होए वहीर। साचा शब्द चले तीर। गुरसिखां कट्टे गलों ज़ंजीर। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सच शब्द देवीं धीर। सच शब्द देवे संदेसा। जोत सरूपी साचा वेसा। वड्याए प्रभ माझा देसा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत सरूपी गुरसिख प्रवेशा। जोत सरूपी खेल निराला। ना कोई जाणे हरि घर दर ज़ंजाला। आत्म होई सर्ब कंगाला। वेला अन्त ना किसे संभाला । संग ना चले कोई धन माला । सच दीपक नाम ना किसे बाला । सोहँ ना जप्या नाम सुखाला। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अन्तकाल कलिजुग करे मूंह काला। किरपा करे हरि जू हरि राए। सच शब्द धुन उपजाए। चारे राणे लए उठाए। सुन्न समाध लए खुलाए। आदि जुगादि साचो साच दिखाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान आप आपणी दया कमाए। जोत सरूपी किरपा धार। राणयां जाए दर द्वार। आपणा भेख हरि आपे धार। सोहँ देवे सच हुलार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप आपणा भेव खुलार। आप आपणा भेव खुल्हाए। दे दरस हरि चिन्त मिटाए। आत्म सिंच तन मन हरा कराए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, राणे महांराणे आप उठाए। आत्म दर आप खुल्हा के। सोहँ शब्द जाग लगा के। आत्म तृखा
अग्न बुझा के। सोहँ साचा राग उपजा के। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान आप आत्म दर खुल्हा के। शब्द सरूपी ढोल वजा के। शब्द सरूपी वज्जे ढोल। प्रभ अबिनाशी देवे पड़दे खोल्ह। जोत सरूपी आत्म वसे कोल। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे पूरे तोल देवे तोल। राजे राणयां होए जणाई। साचा शब्द कन्न सुणाई। आत्म बेड़ा बन्न्ह वखाई। बद्धा मन ना कोई छुडाई। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणी खेल आप जाणे रघुराई। वरते खेल राज दरबार। राजे राणे करन विचार। किसे ना आवे कोई सार। जिथ्थे वसे हरि करतार। किरपा कर राह साचा दस्से, गुरमुख साचे विच जोत पसार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप आपणी किरपा धार। आपे आए आपणे घर। सच खुल्हाए आपणा दर। मस्तूआणा मात सर। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर अवतार। मस्तूआणे आए हरि। आपणा कर्म लए कर। चार वरन सच तख्त बैठ प्रभ साचा देवे वर। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कलंकनिह नरायण अवतार नर। मस्तूआणा सच दुआरा। चार वरन होए भिखारा। दस अट्ठ अठारां एका घर बाहरा। ऊँच नीच ना किसे विचारा। राउ रंक निहकलंक तेरे खड़े रहण चरन दुआरा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, किरपा करे अपर अपारा। अपर अपार आप अपरम्परा। करे कराए सर्ब थांएँ वरतंतरा। सोहँ नाम जपाए चार वरन गुर साचा मन्त्रा। साचा मोख दवाए, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सर्ब जीआं दी जाणे अन्तरा। अन्तरजामी पुरख बिधाता। सर्ब जीआं दा होए ज्ञाता। सोहँ देवे साची दाता। चार वरन करे भैण भ्राता। आपे होए पित माता। चरन प्रीती देवे साचा नाता। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका पुरख निरँजण सर्ब जीआं दा एका ज्ञाता। इक्क दातार विच वरभण्ड। इक्क आकार होए नवखण्ड। इक्क विहार होए विच वरभण्ड। इक्क वपार होवे नव खण्ड। इक्क रुज़गार होवे वरभण्ड। इक्क बहार होवे नवखण्ड। इक्क संसार होए वरभण्ड। एका शब्द अधार होए नवखण्ड। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सृष्ट सबाई देवे दंड। सृष्ट सबाई इक्क अधार। सृष्ट सबाई इक्क प्यार। सृष्ट सबाई इक्क सरकार। सृष्ट सबाई इक्क भतार। सृष्ट सबाई ना कोई होए ख्वार। सृष्ट सबाई ना कोई करे झूठा वणज वपार। सृष्ट सबाई ना कोई मंगे किसे कोलों कोई अधार। सृष्ट सबाई पूरे तोल तुलाए, प्रभ साचा परवरदिगार। सृष्ट सबाई महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान आपणी किरपा करे अपार। सृष्ट सबाई एका राह। सृष्ट सबाई एका थां। सृष्ट सबाई एका जपे सोहँ जापे साचा नां। सृष्ट सबाई एका पार वेले अन्त पकड़े बांह। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, नवखण्ड बणाए साचा थां। नवखण्ड पृथ्मी नावां दर। सच घर वसे प्रभ साचा हरि। सतिजुग साचा खुल्ल जाए दर। एका रंग रंगाए सृष्ट सबाई प्रभ नारी नर। एका शब्द
जपाए, आप आपणी किरपा कर। साचे तख्त आपे आप सज जाए, साचा छत्र सीस धर। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान सच जगदीस विच हरि। सति सति सति वरतारा। सति सति सति विहारा। सति सति सति कराए विच संसारा। यति यति यति रह जाए सभ नारी नारा। तत्त तत्त तत्त इक्क सोहँ शब्द अपर अपारा। मति मति मति प्रभ आपे पाए सृष्ट सबाई घड़न भन्नणहारा। पति पति पति आप रखाए साचा सज्जण मीत प्यारा। वथ वथ वथ सोहँ बीज बिजाए तन बणाए सच क्यारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप खुल्हाए गुरसिखां दस्म दुआरा। दस्म दुआरा सूत्र धार। शब्द गुंझार, सच धुन्कार, गुरमुख सुनार, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जिस जन किरपा करे अपार। आप उपजाए आत्म धुन। गुरमुखां खुल्हाए काया सुन्न। अमृत बूंद कँवल मुख पाए गुरमुख साचा चुण। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कवण जाणे हरि तेरे गुण। कवण गुण हरि आप वखाणे। प्रभ अबिनाशी कोई विरला जाणे। जिस चलाए आपणे भाणे। सो जन रंग साचा माणे। साचा देवे नाम निधाने। आत्म तोड़े सर्ब अभिमाने। एका बख्शे चरन ध्याने। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सोहँ देवे साचा दाने। साचा दान देवे पुरख सुजान। साची दरगाह पावे माण। साचे घर सच निशान। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, सति पुरखां मेल मिलाए जोत जगाए जगत जहान। मेल मिलाया, कर्म कमाया। मातलोक प्रभ जन्म दवाया। प्रगट जोत दरस दिखाया। गुरमुखां प्रभ कर तरस अमृत मेघ बरसाया। अमृत मेघ बरस आत्म तृखा बुझाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सो जन उधरे पार जो जन तेरी चरन धूढ़ नहाया। चरन धूढ़ जो जन नहावे। प्रभ अबिनाशी रसना गावे। दिवस रैण हरि रिदे ध्यावे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप आपणा दरस दिखावे। दरस दिखावे दीन दयाला। भगत जनां सद होए रखवाला। सोहँ शब्द जपावे गल पावे साची माला। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा देवे जगत धन माला। सोहँ देवे साचा धन। गुरसिख आत्म जाए मन्न। आपणा बेड़ा जाए बन्न्ह। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप कढाए आत्म जन। आत्म जन आप चुकाए। साचा राग कन्न सुणाए। सोहँ जाग तन लगाए तृखा आग आप बुझाए। जिउँ बिदर अलूणा खाया साग, दर घर आए भोग लगाए। आपे पकड़े तेरी वाग, वेले अन्त होए सहाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जो जन दरस आ पाए। जो जन आए तृखा वन्त। आत्म तृखा मिटाए प्रभ साचा सन्त। साची बूझ बुझाए आप बण जाए साचा कन्त। आत्म भेव गूझ खुल्हाए, आप मिटाए झूठी चिन्त। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप बणाए साची बणत। उठ जीव जाग, क्यों कलिजुग सोया। उठ जीव जाग, क्यों साचा वक्त खोया। उठ जीव जाग, प्रभ अबिनाशी जोत जगाई भेव खुल्हाए दोअँ दोआ। मिले वड्याई गुरमुख दर आए कोआ।
महाराज शेर सिँघ विष्नूं भववान सोहँ बीज साचा बोया। उठ जीव जाग, सुरत संभाली। उठ जीव जाग, मातलोक हरि जोत प्रगटाली। उठ जीव जाग, हरि आपे बणया माली। उठ जीव जाग, ना जए दर तों खाली। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान मात जोत प्रगटाए वाली दो जहानीं। उठ जीव जाग सोहँ शब्द लगावे जाग। उठ जीव जाग, सुण साचा राग। उठ जीव जाग, आत्म तृखा बुझाए आग। उठ जीव जाग, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान हँस बणावे काग। उठ जीव जाग, लै आत्म रस। उठ जीव जाग, प्रभ अबिनाशी सोहँ शब्द देवे हस्स। उठ जीव जाग, प्रभ चरनी लाग साचा राह जाए दस्स। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान गुरमुखां सद होए वस। उठ जीव जाग, जगत अन्धेरा। उठ जीव जाग, नां दिसे किसे संझ सवेरा। उठ जीव जाग, प्रभ अबिनाशी पाया मात फेरा। उठ जीव जाग, आप चुकाए तेरा मेरा। उठ जीव जाग, प्रभ ढाए भरम दा डेरा। उठ जीव जाग, मिटे अन्धेरी रात, गुरसिखां होया सवेरा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप वसाए तेरा आत्म नगर खेड़ा। आत्म खेड़ा तेरा आपे वसे। होए प्रकाश जोत रवि सस्से। अज्ञान अन्धेर तेरे दर ते नस्से। प्रभ अबिनाशी तेरे हिरदे वसे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सच दर दुआरा राह सच दस्से। गुर चरन सीस निवाया। दु:ख रोग सर्ब गंवाया। चिन्ता सोग हरि मिटाया। प्रगट जोत जोत सरूप स्वच्छ सरूपी दरस दिखाया। गुरसिख कर दरस अमोघ, साचा समां हरि आण सुहाया। सोहँ शब्द साचा जोग, दूई द्वैत दे मिटाया। साचा रस रसना ल्या भोग, सोहँ साचा गाया। कलिजुग माया झूठा लोभ, ना कोई होए सहाया। आपणा आप लैण सोध, कल्गीधर जगदीस विच मात जोत प्रगटाया। वड जोधा वड जोधन जोध, सूरबीर आप अख्वाया। बेमुखां जाए सोध, सोहँ शब्द तीर इक्क चलाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दर घर आए दर दरबान पूरन आस कराया। दु:ख रोग लथ्था दर। जो जन आए साचे घर। कर दरस कलिजुग जायण तर। निहकलंक जोत प्रगटाई अवतार नर। साचा शब्द डंक वजाई, दिओ वधाई घर घर सुणे मातलोक लोकाई वज्जे वधाई, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान गुरसिखां चुकाए सर्ब डर। दु:ख दर्द प्रभ देवे खण्ड। गुरसिखां ना देवे किसे दंड। भन्न वखाए प्रभ कच्चे अंड। कलिजुग जीव जो पायण डण्ड। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप कराए बेमुखां झण्ड। दु:ख दर्द हरि दे निवार। दर घर आए प्रभ साचा जाए तार। साचा सर सच्चा दरबार। एका एक देवे कर हँगता रोग निवार। आत्म खुल्हाए साचा दर, जो जन करे चरन प्यार। अन्तकाल ना जाए मर, प्रभ देवे दरस अपार। आप वसाए साचे घर, जिथ्थे वसे आप निरँकार। गुरमुख साचे जायण तर, किरपा करे अपर अपार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मात जोत प्रगटाए लाया सच दरबार। सच दरबारा
सच दुआरा। गुरसिखां वखाए आप निरँकारा। आए दर जाए तर, चुक्के डर ना जाए मर, पति रक्खे हरि आप आप गिरधारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कर तरस गुरसिखां करे प्यारा। गुरसिख हरि करे प्यार। प्रेम भगत दे जावे तार। पूरन काम सच धाम हरि चरन द्वार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जो जन आए तेरे द्वार, अन्तिम पायण मोख द्वार। मोख दुआरा, गुर घर भगत अधारा। गुर घर जन्म संवारा। गुर घर कर्म विचारा। गुर घर भरम निवारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन्म मरन संवारा। जन्म मरन हरि आप चुकाए। झूठा भरम सर्ब गंवाए। सच धर्म प्रभ मार्ग लाए। सारंगधर आप अख्वाए। नर अवतार महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कलिजुग अन्तिम अन्त नाउँ रखाए। सच धाम गुर चरन छुहाए। सच धाम प्रभ आप सुहाए। गुरसिखां गुर संगत बणाए। सच धाम प्रभ अबिनाशी भुक्ख नंग गंवाए। सच धाम, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरसिखां अंग संग सुहाए। सच धाम जगत उजागर। सच धाम गुरसिख बणाए प्रभ सोहँ शब्द सच सुदागर। सच धाम गुरसिखां जोत जगाए, प्रभ झूठी काया गागर। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सच भण्डारे आप भराए आत्म गुरसिख सागर। सच धाम साचा वेला। सच धाम प्रभ मिल्या सज्जण सुहेला। सच धाम गुरसिखां होया कलिजुग मेला। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप बणाया आपणा चेला। सच धाम धर्म जोत। सच धाम एका गोत। सच धाम आप खुल्हाए आत्म सार सोत। सच धाम, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, चरन प्रीती कर आत्म जगाए साची जोत। सच धाम सच दर। सच धाम सच घर। सच धाम आया हरि। सच धाम गुरसिखां देवे सोहँ साचा वर। सच धाम मात जोत प्रगटाई, निहकलंक अवतार नर। सच धाम अवतार नरया। सच धाम आप सुहाया प्रभ अबिनाशी भाग भरया। साचे धाम गाया गुरसिखां आसा वरया। साचा धाम पाया निहकलंक, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान जोत सरूपी दर द्वार अग्गे पड़या। सच धाम सच द्वारी। सच धाम गुरसिख आए निहकलंक तेरे चरन पुजारी। सच धाम सच राम साची जोत जगे निरँकारी। सच धाम, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान जन भगतां जाए उधारी। सच धाम चरन द्वार। सच धाम गुर दरस अपार। सच धाम कर किरपा जाए तार। सच धाम, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, बख्शे चरन प्यार। सच धाम चरन धूढ़। गुरसिख बणाए गुर आत्म मूढ़्ह। आत्म कट्टे माया जूड़। सोहँ शब्द टिकाए साचे हट्टे, रंग चढ़ाए एक गूढ़। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, बेमुखां पीड़ पिड़ाए विच शब्द सरूपी बूड़। सच धाम शब्द अनमोल। सच धाम गुरसिख साचे दोए चरन तन मन घोल। सच धाम प्रभ अबिनाशी जोत सरूप वस्सया कोल। सच धाम, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान आत्म पड़दे देवे खोल्ह। सच धाम मिटे अन्धेरा। सच धाम दिसे सवेरा। सच धाम
गुरसिखां ढाहे भरमां डेरा। सच धाम, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप चुकाए लक्ख चुरसी गेड़ा। लक्ख चुरासी आप कटाए। चरन दासी आपणी आप कराए। घनकपुर वासी विच मात जोत प्रगटाए। साची जोत जगत प्रकाशी, तीन लोक होए रुशनाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सो जन उधरे जो चले हरि के भाए। हरि का भाणा वेख विचारो। जन्म मरन ना दोए हारो। साचा धर्म गुर चरन प्यारो। जन्म मरन दोए संवारो। अन्तकाल ना होए ख्वारो। आओ चल निहकलंक द्वारो। अन्तकल कलिजुग उतरे पारो। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान देवे दरस अपारो। आपे देवे दरस अमोघ। आप चुकाए चिन्ता सोग। सच शब्द गुरसिख साचा जोग। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान दर घर आए रस साच भोग। रसना रस, आत्म वस, दुखड़े जायण नस्स। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान सोहँ चलाए स्वास स्वास। स्वास स्वासी पवण रासी। सद अबिनाशी ना कदे विनासी। गुर संगत तेरा होया दासी। रसन ना लाओ ना बण जाओ मदिरा मासी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, नौं निध कराए गुरसिख तेरी दासी। नौं निध होए तेरे दास। कारज सिध्ध प्रभ हिरदे वास। दर घर दुखड़े होयण नास। प्रभ मिलण दी साची बिध, सोहँ जीव स्वास स्वास। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साची जोत करे प्रकाश। साची जोत आप जगाए। सोहँ साचा जो जन गाए। हिरदे वाचा हरि दरस दिखाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरसिखां उप्पर तरस कमाए। तरस कमाए दीन का दाता। गुरमुख साचे हरि रंग राता। हरि हरि हिरदे वाचे, सोहँ देवे साची दाता। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, ना गंवाए गुर संगत तेरी अज्ज दी बिरथी राता। भिन्नड़ी रैण लेखे लाई। गुर संगत तेरे मन वधाई। आपे लए गोद उठाई। जिउँ नानक अंगद अंग लगाई। गुर संगत साचा संग, गुर चरन निभ जाई। आपे देवे दरस दान, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जिस हत्थ तेरी वड्याई। भिन्नड़ी रैण गुरसिख साचे सन्त जन तेरे प्रभ अबिनाशी चरन बहणे। दर घर आए साचे लैण लहणे। आत्म तन पहनाए प्रभ सोहँ साचे गहिणे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत सरूपी दरस दिखाए गुरसिख तीजे नैणे। नेत्र तीजे गुरसिख वेख। प्रभ बैठा धार जोत सरूपी भेख। गुप्त चित्र विच बैठा आप लिखाए तेरे लेख। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरसिख चरन लाग जगाए भाग, उपजाए राग, धोए दाग, आप मिटाए बिधना लिखे लेख। लिखे लेख आप मिटाए। साचे लेख फिर लिखाए। जोत सरूपी खेल रचाए। वड वड औलीए शेख़ प्रभ नष्ट कराए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका अलख अलेख सोहँ शब्द चलाए। एका शब्द अलख अलेखक। आप मिटाए साचा भेखक। कलिजुग मिटाए झूठी रेखक। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरसिखां कराए बुध बिबेक। साची मति गुरसिख सिख। साचे लेख प्रभ देवे लिख।
सच शब्द तेरी झोली पाए भिक्ख। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साची सिख्या देवे गुरसिख लैण सिख। साची सिख्या गुर चरन द्वारो। मानस जन्म ना जग विच हारो। निहकलंक एक सरन पूरन अवतारो। वेले अन्त सृष्ट सबाई होए ख्वारो। सोहँ शब्द वज्जे साचा डंक, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका संग सच्चा जगत ना बणो फेर भिखारो। जगत भिखारी होए जीव संसारी। ना कोई पावे दर द्वारी। दर दर होए खुआई। साधां सन्तां मति गई मारी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदिन अन्ता प्रगट जोत आपे करे कारी। सन्त सुहेले संग मेलड़ा, चरन लाग जाओ तर। ना होए जगत दुहेलड़ा, सच घर तों आए डर। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान रंग रलीआं खेलड़ा, कर दरस जाओ तर। रंग रली माणो हरि। आत्म कली प्रभ देवे धर। साची फली शब्द हरि। गुरमुखां मिल्या साचा बली, जीव सरनी जाए पर। सोहँ तली जोत धरी, वली छली सृष्ट सबाई जाए हर। नौं खण्ड पृथ्मी निहकलंक तेरे द्वार खड़ी, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान जोत प्रगटाए गुरसिख ध्याए ना लाए घड़ी पल। गुरमुख आत्म साची प्रीत। प्रभ मिलण दी राखे नीत। काया होए छिन्न छिन्न छिन्न सीत। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आत्म जोत जगाए गुरसिख साचे विच मातलोक सदा रहे अतीत। आत्म होए सदा अतीती। राख एक चरन प्रीती। पिछली भुल बख्शाओ कीती। आए प्रभ परखे नीती। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कर दरस गुरसिखां आत्म जीती। आत्म आपणा जाओ जित। गुर चरन प्रीती साचा हित्त। प्रभ अबिनाशी जोत प्रगटाए गुरसिख तेरे दर दुआरे नित नवित्त। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जुगा जुगन्तर साचा मित। मीत प्यारा प्रभ गिरधारा। गुरसिखां करे प्यारा। आवे जावे वारो वारा। अचरज खेल रंग करतारा। भरम भुलेखा पाए जीव गंवारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अमृत आत्म पिलाए साची धारा। गुर चरन प्यारा साची धारा। गुर चरन मोख दुआरा। गुर चरन मुख उज्जयारा। गुर चरन भुक्ख निवारा। गुर चरन महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख विरले करे वपारा। गुर चरन साचा नीर। गुर चरन साचा पीर। गुर चरन मिले धीर। गुर चरन देवे प्रभ अमृत साचा सीर। गुर चरन महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत प्रगटाई वड पीरन पीर। गुर चरन बुध बिबेक। गुर चरन साची टेक। गुर चरन दरस एक। गुर चरन ना लागे सेक। गुर चरन, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप रखाए आपणी टेक। गुर चरन जगत उधार। गुर चरन पतित सुधार। गुर चरन शब्द खिड़ी गुलज़ार। गुर चरन, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरसिखां वखाए सच बहार। गुर चरन गुर रूप। गुर चरन माण गंवाए वड राजन भूप। गुर चरन जन मस्तक छुहाए बहु दरस दिखाए बिन रंग रूप। गुर चरन जो जन नुहाए, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, प्रगट होवे सति सरूप। गुर चरन
गुर दीदार। गुर चरन गुरसिख प्यार। गुर चरन आत्म दु:ख दे निवार। गुर चरन वड वड मुन रिख देवे भरम निवार। गुर चरन लेख साचे देवे लिख, आपे बणे लेख लिखार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, देवे किरपा धार। गुर चरन जगननाथ। गुर चरन साचा सगल साथ। गुर चरन लग्गण इक्क रघुनाथ। गुर चरन दीपक जगण गगन, आपे बणे साचा साथ। गुर चरन महिंमा जगत अकथ्थ। गुर चरन गुरसिखां मिले साची वथ। गुर चरन कर दरस सगल वसूरे जायण लथ्थ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दु:ख दर्द गुर संगत जाए मथ। गुर चरन जो जन लागा। काया रोग दुखड़ा भागा। चिन्ता सोग बुझी आगा। गुरमुख सोया कलिजुग जागा। आप उपजाए अनहद साचा रागा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जो जन सरनी तेरी लागा। अमृत आत्म गुरसिख भरया। सच तारी गुरसिख विरला तरया। आत्म सति सरूर अंदर जिस जन साचा वरया। झूठी काया अन्धेर कंदर, बेमुखां तन आए डरया। गुरसिखां बणाए प्रभ साचा मन्दिर, अमृत आत्म भरया। आप तुड़ाए माया जंदर, दस्म दुआरी अग्गे खड़या। बेमुख जीव नचाए कलिजुग जिउँ बन्दर, ना कोई फड़े लड़या। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुर संगत रसना गाओ, सद सद सद आपणे विच्चों पाओ, दिवस रैण रहे अंदर वड़या। अमृत मेघ आप बरसाया। कर किरपा हरि नाम दवाया। साचा धाम आप सुहाया। रमईआ राम जोत जगाया। घनईआ शाम इक्क रघुराया। वेखे वेख वखाए गुरमुखां मन चाउ चढ़ईआ। भेखी भेख वटाए, स्वांगी स्वांग रचईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान आत्म भण्डारे करे भरपूर जो दर मंगण अईआ। जो जन आए नाम भिखारी। सोहँ देवे वड भण्डारी। आपे खोल्हे तेरी दस्म दुआरी। एका जोत प्रभ साचा करे उज्जयारी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सोहँ शब्द उपजाए साची धुन्कारी। सोहँ शब्द एका धुन। गुरसिख सुण एका शब्द उपजाए प्रभ अबिनाशी कन्न। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आत्म उपजाए रुण झुण। आत्म धुन सच्ची धुन्कार। गुरमुख साचा सुणे शब्द गुंजार। एका शब्द रैण रैण दिवस एका तार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरसिखां बख्शे कर चरन प्यार। गुरसिख आत्म आप जगाओ। प्रभ अबिनाशी वर घर साचा साचा पाओ। आत्म जीव जंदर सोहँ जप रसना आप खुल्हाओ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कोटन कोट दर आए पाप गवाओ। कोटन पाप आप निवारे। तीनो ताप प्रभ साचा मारे। पतित पापी दर घर आए जो निमस्कारे। अमृत मेघ मुख चुआए गुण अवगुण ना हरि विचारे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादि सदा सदा भरे रहण भण्डारे। प्रभ अबिनाशी वड भण्डार। कोटन कोट खड़े द्वार। गुरमुख मंगण बण भिखार। प्रभ अबिनाशी देवे नाम दान, जो जन आए दरबार। किरपा करे आप भगवाान, जोत सरूपी खेल अपार। आप बणाए गुरसिख चतुर सुजान,
अमृत बख्शे साची धार। आप बिठाए विच बबाण, जा बहाए सच दरबार। आप चुकाए जम की कान, जोत सरूपी अगम्म अपार। गुरसिख तेरा माण ताण गुर चरन द्वार। भगत वछल आप भगवान, तेरा साचा सच सहार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कलिजुग पार कराए, ना डोबे विच मंझधार। गुरसिख गुर तेरा विचोला। हरि शब्द लिखाए ना रक्खे उहला। पंचम जेठ बेमुखां खोल्हे पोला। एका शब्द सृष्ट सबाई रसना गाए सोहँ ढोला। एका शब्द विच पवण चलाए, चार वरन झुलाए एक झोला। साचा सीस हरि जगदीस, मिटाए बीस इकीस, गुरसिख सज्जण सुहेला। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा गुर ना कोई जाणे दुहेला। साचा गुर सच दरबारी। परम पुरख आप निरँकारी। गुरमुख गुरसिख सोहण चरन द्वारी। सृष्ट सबाई करे पनहारी। आपणे आप रखाए वडी इक्क सिक्दारी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, वड शाहो चिट्टे अस्व अस्वारी। चिट्टे अस्व सच अस्वार। पवण सरूपी चतुर्भुज गिरधार। पवण सरूपी खेल अपार। वड वड भूपी ना पावण सार। आत्म अन्ध कूपी भुल्ले जीव गंवार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान गुरसिख बुझाए साचा सच द्वार। दुखीए जीव दर बिल्लायण। लिख्या लेख आपणा पायण। भैण भाई ना कोई छुडायण। पिच्छा छोड़ दूर नठ्ठ जायण। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपे होए सज्जण सैण। सिर पैर तन दुख। दिवस रैण ना लग्गे भुक्ख। सुफल होई ना अजे कुक्ख। गर्भवास ना होया उलटा रुक्ख। जगत तृष्ना ना उतरी भुक्ख। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, किरपा कर उतारे संसा दुख। संसा दु:ख रोग गंवाया। दर आयां हरि माण दवाया। एका शब्द बाण लगाया। पवण मसाण कोई रहण ना पाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सच तेरी सरनाया। छल छिद्र आप मिटाए। टूणा जादू कोई रहण ना पाए। काल बाल प्रभ परे हटाए। सच थान सच वस्त विच तन टिकाए। सच धन माल सोहँ शब्द प्रभ रसन जपाए। सच कुठाली देवे गाल, सोहँ सुहागा आप चढ़ाए। आत्म दीपक देवे बाल, जो जन रसना नाम ध्याए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दुखियां दु:ख दे मिटाए। दुखीआ दु:ख जगत जंजाल। आत्म होई बड़ी कंगाल। ना घर दिसे कोई धन माल। औखे होए पालणे बाल। कोई ना तोड़े रोगां जाल। नेड़े औंदा दिसे काल। काया बख्शे जिस अन्त डाल। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, किरपा कर देवे स्वास सुखाल। सज्जी कुक्ख चड़्हया रंग। खिटा रंग होया भरन। अमृत चले आत्म गंग। सोहँ शब्द रसना गाए चाढ़्हे साचा रंग। सच दात दर मंगण आए, प्रभ पूरी करे मंग। दर घर साचे जो जन जाए भुल्ल, अन्तकाल प्रभ देवे टंग। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सदा सहाई होए अंग संग। तन अग्ग मन अफार। काया उप्पर रहन्दा भार। कोई ना करे कार। कालजे पवे सदा घार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, किरपा
कर दु:ख दर्द देवे निवार। पुत्त पोतरे होए दुख। सर्ब जीआं दी मंगे सुख। आप ना जाणे आपणा दुःख, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कर चरन प्रीती उपजे साचा सुख। पुत्तर धीआं नारी प्रभ कराए दर ते कारी। आत्म क्रिया प्रभ विचारी। जो जन आया आसा धारी। दु:ख दर्द प्रभ दे निवारी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सर्ब जीआं करे कारी। शब्द प्यार जिस मन रक्खी आस। आप बुझाए तृखा प्यास। इक्क कराए सच घर वास। सोहँ जपाए स्वास स्वास। साची जोत करे प्रकाश। सच घर दिसावे साचा वास। जो जन तजाए रसना मदिरा मास। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोती जोत सरूप जन भगतां होए दास। चरन प्रीती मंगे दोए जोड़। आप मिटाए काया कोढ़। सोहँ शब्द चढ़ाए साचे घोड़। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, प्रभ साचे दी सची लोड़। आत्म विचारे शब्द गुण। आप उपजाए एका धुन। गुरसिखां उठाए चुण चुण। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान बेमुखां विच्चों पुण पुण। आत्म रक्खे भरम भुलेखा। आप चुकाए एथे लेखा। दर घर जाए प्रभ साचा आप भुलाए ना जाणे कोई भेखा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान आप मिटाए झूठी रेखा। जो जन आए दर हँकारी। प्रभ साचा करे ख्वारी। गुर दर आए आत्म अन्ध। औखा होया बन्द बन्द। आत्म वज्जे साचा जंद। आप तुड़ाए प्रेम तन्द। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, बेमुख बणाए आत्म अन्ध। आत्म अज्ञानी गुर दर जो रहे अभिमानी। हराम खोर लक्ख चुरासी विच भवानी। ना कोई जाणे भेव, आवण जावण खेल रचानी। कलिजुग लाई बैठा झौर, बेमुख दिवस रैण पछानी। झूठा चल्लया कलिजुग दौर, सृष्ट सबाई करे बेईमानी। गुरसिखां सिर झुल्ले चौर, गुर पूरे दी एह निशानी। मानस जन्म जाए सौर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जिस मिल्या गुण निधानी। ग़रीब अञ्याणे बाल्यां प्रभ माण दवाए। दु:ख भुक्ख रोग गंवाए। प्रभ माण रखाए आपणा वेला आप निभा ल्या, हरि दया कमाए। रैण सबाई प्रभ अबिनाशी रसना गा ल्या, हरि देवे सच वड्याई। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा लेख लिखा ल्या, तोट रहे ना राई। साची रीती जगत कार। साचा करे जगत विहार। प्रभ अबिनाशी पावे सार। दु:ख रोग भुक्ख दए निवार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा लेख लिखा जो जन मंगे बण भिखार। भिखारी मंगे साची भीख्या। प्रभ अबिनाशी देवे साची सीख्या। आप मिटाए बिधना लीख्या। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सच कर जाणो देवे साची सीख्या। आत्म प्रेम शब्द कटार। सोहँ शब्द साची धार। गुरसिख खोल्हे दस्म दुआर। जो जन पावे सार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, किरपा करे जन्म मरन देवे संवार। सच शब्द गुर दर पावणा। दिवस रैण रसना गावणा। पूर कराए प्रभ साचा भावना। दूर कराए आत्म । नूर चढ़ाए सच रंग सुहावणा। सर्ब कला भरपूर कराए, जिस जन साचे रसना
गावणा। इक्क लक्ख अस्सी हज़ार बंधाए। भूत प्रेत कोई नेड़ ना पाए। सोहँ शब्द तीर चलाए। तीन लोआं विच फिराए। नाम निरबाण बाण लगाए। सोहँ आण सर्ब रखाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जो जन रसना गाए। बीर अठारां होयण वस। सोहँ शब्द चलाया कस। दर साचे तों जायण नस्स। दोए जोड़े करन बस बस। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप कराए सर्ब भस। नर नारी सभ होयण ख्वार। दुष्ट दुराचारी करे ख्वार। सोहँ शब्द वड हथिआर। फड़ फड़ मारे दुष्ट दुराचार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सर्ब करे ख्वार। साचा शब्द किया आकार। बचन ते बाहर खाए मार। किरपा करे आप करतार। सन्त का दोखी होए खुआर। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सोहँ शब्द चलाए खण्डा दो धार। जीव पिण्ड काचा शब्द साचा। गुरमुख साचे हिरदे वाचा। बीर बेताला दर ते नाचा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणा शब्द लिखाए साचो साचा। हाकनी डाकनी सर्ब बंधाए। छल छिद्र टूणा जादू कोई नेड़ ना आए। काल बाल जगत जंजाल प्रभ दूर कराए। उलट वाहू दे सिर पवाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप आपणी दया कमाए। राजा का तेज चोर का घोर रड़ा डूंघर प्रभ साचा होए सहाए। दीन दुनी दा पातशाह, जो जन सरनीं लग जाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान कर किरपा पार लँघाए। इक्क तिन्न दो धड़। दुक्खां रोगां बणया गढ़्ह। दिवस रैण रिहा लड़। ना कोई मिटावे, अंदर बैठा वड़। सोहँ शब्द जपाए, दर घर साचे जाए चढ़। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जिस जन फड़या तेरा लड़। सुरत शब्द प्रभ देवे वर। एक खुल्हाए आत्म दर। सच्चो सच दिसावे खुल्हाए साचा वर। एका एक रहाए दूसर ओथे कोई ना जाए, सुख साचा थान साचा पाए, जो जन पकड़े साचा लड़। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप दिसाए साचा घर। सच ध्यान ब्रह्म ज्ञाना। आत्म जोत जगे महाना। शब्द चले साचा बिध नाना। आपे आप सुणाए, घर सुत्तयां काना। गुरसिख साचा सेव कमाए, सोहँ बन्न्हाया हत्थ साचा गाना। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा देवे नाम दान वड दानी दाना। वड दान दिया गुर पूरे। अनहद शब्द उपजाए साची तूरे। अज्ञान अन्धेर कराया दूरे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सर्ब कला भरपूरे। सर्ब कला प्रभ भरपूर। आप उपजाए जोती नूर। गुरसिख साचे नाम दवाए, आलस निंदरा कीनी दूर। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सतिगुर साचा सूरबीर। गुण गाओ सद रसना गुण निध। कारज सारे होवण सिध्ध। आप उपजाए घर नव निध। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दया कमाए मेल मिलाए कराए आपणी बिध। शब्द दान देवे गुर पूरा। अनहद धुन उपजाए साची तूरा। गुरसिख उतरे बचन पूरा। आत्म लथ्थे सगल वसूरा। मदिरा मास जाण जिउँ कौड़ा अक धतूरा। दर घर साचे शब्द सरूपी रंग साचा माण, आत्म
जोत जगे जिउँ कोहतूरा। सोहँ जपे स्वास स्वासे आत्म होए रासी, प्रभ साचा करे बन्द खुलासी, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जो जन रसना गाए शब्द कटाए रोग मिटाए काया सतिगुर पूरा। शब्द मोन आत्म इक्क धारो। पवण सुरत हरि हुलारे। सच शब्द सुरत धुन्कारो। अकाल मूर्त दरस द्वारो। गुरसिख कदे ना झूरत, हरि देवणहार भण्डारो। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दिवस रैण सद रसन उचारो। सच नाम जपे जेह्वा। फल अमृत खाए सोहँ साचा मेवा। देवे वड्याई प्रभ साचा वड देवी देवा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जो जन रसना गाए ना बिरथा जाए सेवा। गाओ गुण गुर गोबिन्द। जोत प्रगटाई सुरत राजे इन्द। गुरसिख उपजाए बणाए साची बिन्द । आप मिटाए गुरमुखां चिन्द। बेमुखां नष्ट कराए, जो दर आए कर जायण निन्द। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान मात जोत प्रगटाई, भाग लगाया विच हिन्द। भारत जागी होए वडभागी। प्रभ अबिनाशी चरन धूढ़ जिस जन मस्तक लागी। सोई किस्मत जुग चोथे जागी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान आपे बणे सृष्ट सबाई वागी। धरत मात एका धवल। गुरसिख उपजाए तेरे उप्पर फुल्ल कँवल। जोत सरूपी विच रिहा मवल। सृष्ट सबाई होए बवल। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका एक अव्वल। एका एक इक्क करतार। एका टेक सर्ब संसार। सतिजुग साचे करे बुध बिबेक, गुरसिखां कलि कर्म विचार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, लोकमात विच जामा धार। सतिजुग साचा सच वरतावणा। सच सच विच हरि मात चलावणा। रच रच रच गुरमुखां हिरदे रच विच समावणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपे फड़े गुरसिखां दामना। गुरसिख फड़या साचा दामन। पूर कराए हरि सचा कामन। सोहँ जपाए हरि साचा नामन। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोती जोत सरूप दरगाह साची साचा जामन किशना शामन। शब्द निशान चुक्के कान। काया दु:ख लग्गा महान। ना मिले खाण पकाण। आप मिटाए पवण मसाण। ऐवें भुल्ले जीव अञ्याण। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सर्ब जीआं करे पछाण। बीर मसाणी आत्म कीनी जिस ने दास। सीने निकले ना सुखाला स्वास। तन मन बद्धा रहे आवे बास। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, किरपा कर दु:ख दर्द करे नास। मन चिन्ता आत्म घार। झूठा दिसे जगत विहार। दुक्खां दर्दां पाया भार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, किरपा करे आप अपार। दु:ख रोग लग्गा तन। ना कोई कढ्ढे आत्म जन। वांग तन्दूर तपे तन। काया लाया दुक्खां डन्न। प्रभ अबिनाशी सभ देवे भन्न। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान किरपा कर बेड़ा देवे बन्न्ह। आत्म घोर जीव रोगी। साचा सुख ना अनदिन भोगी। होए बेहाल जिउँ तन जोगी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान कर किरपा तारे रोगी। शुक्ला किशना पख अन्धेरा। काया तन ना कोई जाणे हेरा फेरा। झूठा बन्द बद्धा दुक्खां डेरा। किरपा कर
आप कटाए घेरा। घेर घार आत्म धार दु:ख जाए निवार, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दर आया करे नबेड़ा। सच घर सच अरदासा। पूरन देवे हरि प्रभ भरवासा। देवे दान चरन ध्यान पुरख अबिनाशा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गाओ स्वास स्वासा। सोहँ शब्द सच धरवास। गुरमुख हिरदे रक्खे वास। रसना जपे स्वास स्वास। आपे करे दुखड़े नास। सुक्के रुखड़े होए वास। बालक भुक्खड़े ना होए उदास। उज्जल मुखड़े जिस वसे पास। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जिस जन पूर कराए आस। गुर प्रसाद गुर भोग लगाए। साध संगत मुख चोग चुगाए। काया रोग सोग मिटाए। सोहँ साचा योग दवाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, प्रगट जोत दरस अमोघ दिखाए। गुर प्रसादि गुर पूरा पाया। रैण सबाई दर मंगल गाया। भैण भाई साक सज्जण सैण तराया। धन्न धन्न धन्न मात पिता जिस बालक जाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जिस जन तेरी चरनी सीस झुकाया। गुर प्रसादि गुर पूरा जाणयां। किरपा करे आप भगवाणयां। रैण सबाई रंग साचा माणयां। जन भुल बख्शाई टुट्टा अभिमाणयां। मन वज्जी वधाई सोहँ शब्द हत्थ बद्धा गाणयां। गुरसिख साचे भुल ना जाई, कलिजुग माया विच रुल ना जाई, मदिरा मास खा ना बण हैवाणयां। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, रुल ना जाई, रल झूठे यार शैताणयां। गुर प्रसादि गुर पद पाए। गुर प्रसादि गुर सद घर लै जाए। गुर प्रसादि गुरसिखां प्रभ सद सद तराए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, वेले अन्त पकड़ बांहे। गुर प्रसादि गुरसिख जाण। गुर प्रसादि गुरसिख रसना गाण। प्रसादि गुर अमृत सच वखाण। गुर प्रसादि महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जो जन चरनी डिग्गण आण। गुर प्रसादि आत्म चीत। गुर प्रसादि काया सीत। गुर प्रसादि प्रभ देवे गुरसिखां चरन प्रीत। गुर प्रसादि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन भगतां रक्खे जगत सुरजीत। गुर प्रसादि सभ दु:ख गंवाया। गुर प्रसादि सभ सुख गुर चरन पाया। गुर प्रसादि उतरी भुक्ख हरि दर्शन पाया। गुर प्रसाद, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान गुरमुखां आप दवाया। गुर प्रसादि गुरसिख खाए मानस जन्म ना बिरथा जाए। आपणा लेखा लए चुकाए। वेखा वेख जो रहे शरमाए। वेले अन्त फिरन जिउँ सुंञे घर काए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साची दरगाह ना देवे थांएँ। गुर प्रसाद गुर दर खाओ। गुरसिख साचे बण अमरापद पाओ। प्रभ अबिनाशी जोत जगाई, कर दरस सच घर जाओ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, चरन सेव सद सद कमाओ। गुर संगत गुर माण दवाए। संगत गुर इक्क थां बहाए। गुर संगत गुर लेखे लाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप आपणी सेव लगाए। गुर संगत प्रभ किरपा धारी। संगत गुर सोहे सच द्वारी। गुर संगत हरि पैज संवारी। जोत सरूपी मात आए कलि कल्गी अवतारी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर
अवतारी। भिन्नी रैनड़ीए तेरे साचे लहणे। गुर संगत बणाई भाई भैणे। कोई ना वेखे झूठे नैणे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा धाम गुरसिख चरनी बहणे।