पहली जेठ २०१० बिक्रमी माता बिशन कौर दे गृह पिण्ड जेठूवाल
लोकमात मार झात, कलिजुग अन्धेरी रात। बिन गुर पूरे, कोई ना पुच्छे तेरी वात। प्रभ अबिनाशी एका एक, बैठा रहे सद इकांत। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, चरन सरन इक्क रघुनाथ। एका नाता देवे गंढ्ढ। साचा नाम चार वरन प्रभ देवे वंड। शब्द पवण पवण शब्द एका रूप आप समाए, आप चलाए विच नव खण्ड। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, बेमुख बैठा दे कर कंड। खण्ड ब्रह्मण्ड वरभण्ड, एका शब्द लाए डण्ड। ना कोई पूजे करीर जंड। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सच जोत वरताए विच वरभण्ड। वरभण्डी दुष्टां दंडी, आप मिटाए भरम भुलेखे जीव घमंडी। आत्म होई कलिजुग रंडी। एका शब्द सोहँ प्रभ हत्थ उठाए चण्डी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणा खेल करे वरभण्डी। करे खेल होए मेल सज्जण सुहेल, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अग्न जोत लगाए सृष्ट सबाई बिन बाती बिन तेल। सच शब्द सच फ़रमाणा। पूरन जोत हरि भगवाना। गुरमुख साचे सद सुख हेत, सोहँ साचा रसना गाना। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पंचम जेठ आपणा; खेल रचाना। पंचम जेठ वरते वरभण्ड। जगे जोत विच नव खण्ड। होए प्रकाश विच ब्रह्मण्ड। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, बेमुखां देवे आत्म डण्ड। पंचम जेठ होए विहारा। सतिजुग साचे खेल अपारा। वरते वरतावे विच संसारा। बणावे ढाहवे जगावे बुझावे दीपक जोती जोत अपारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पंचम जेठ आपणे सीस धरे दस्तारा। हरि जगदीस गुरसिखां करे प्यारा। मेट वखाए बीस इकीस, लिख्त लिखाए अपर अपारा। छत्र झुल्ले निहकलंक तेरे सीस, सृष्ट सबाई चरन भिखारा। कोई ना करे प्रभ साचे दी रीस, राजे राणे चल आयण दुआरा। बेमुख जायण पीस, कलिजुग अन्तिम होए ख्वारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादि वरते वरतावे विच संसारा। संसारी विहारी गिरधारी सृष्ट सबाई पासा हारी। गुरसिख साचा तरे साची तारी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मात जोत धरे निहकलंक निरँजण नर अवतारी। जोत निरँजण रंग अपारा। जोत निरँजण गुरमुख विरला पावे सारा। जोत निरँजण गुरसिखां देवे आत्म जोत अधारा। जोत निरँजण सोहँ देवे साचा शब्द विच मात करे वरतारा। जोत निरँजण, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान आदि अन्त एका एक ओंकारा। जोत निरँजण हरि का भेख। जोत निरँजण
गुरसिख साचे नेत्र पेख। जोत निरँजण, मस्तक साचा लेख। जोत निरँजण महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरसिख साचा रिहा वेख। राउ रंक इक्क दरबार। राउ रंक इक्क करतार। राउ रंक इक्क सरकार। राउ रंक इक्क विहार। राओ रंक इक्क जोत अधार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान एका देवे सोहँ शब्द खुमार। राउ रंक इक्क दुआरा। राउ रंक इक्क भण्डारा। राउ रंक इक्क वरतारा। राउ रंक, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, इक्क कराए आपणे चरन प्यारा। राउ रंक इक्क धार। राउ रंक इक्क विचार। राउ रंक इक्क संग साचा चरन प्यार। राउ रंक इक्क थान बंक इक्क शब्द अधार। राउ रंक महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, वासी पुरी घनक सोहँ शब्द देवे सर्ब संसार। राउ रंक उधारे। जन भगत जोत उज्जयारे। पूर्ब कर्म विचारे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, चार वरन पावे सारे। राउ रंक आप अधारा। चार वरन इक्क दुआरा। सोहँ शब्द हरि वरतारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, किरपा करे आप गिरधारा। राउ रंक आए दर चरन सरन लाग जाए तर। आप चुकाए जम का डर। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप आपणा सिर हत्थ धर। राउ रंक एका रंग। राउ रंक एका संग। राउ रंक दर घर मंगे एका साची मंग। राउ रंक, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान आदि अन्त सदा वसे अंग संग। अंग संग सदा सुहेला। अचरज खेल पारब्रह्म कलि खेला। आप कराए विछड़यां कलि मेला। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सृष्ट सबाई आप लगावे इक्क धकेला। सृष्ट सबाई इक्क धकेल। शौह दरयाए बेड़ा जाए ठेल। जन भगतां कराए आपणा मेल। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादी सदा सुहेल। आत्म देवे धीर ध्याना। गुरसिख लेवे चतुर सुजाना। सोहँ लाए साचा बाणा। एका शब्द सुणाए काना। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, चरन धूढ़ साचा इशनाना । चरन धूढ़ साचा इशनान । आत्म उपजे ब्रह्म ज्ञान । देवे दरस गुणवन्त गुण गुणी निधान। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सर्ब जीआं दा जाणी जाण। सर्ब जीआं हरि आप पछाणे। खोटे खरे आपे जाणे। जो जन आए दरे, सोहँ देवे नाम निधाने। आप वसाए साचे घरे, जिथ्थे वसे आप भगवाने। ना उह जन्मे ना उह मरे, चरन लाग गुरसिख तरे, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, किरपा करे आप महाने। चरन लाग जाओ तर। प्रभ अबिनाशी किरपा देवे कर। अवतार नर नरायण देवे साचा वर। बेमुखा अन्तकाल कलि आवे डर। गुरसिखां मिल्या प्रभ साचा हरि। हरि घर साचा देवे वर। खाली भण्डारे देवे भर। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप आपणी किरपा कर। किरपा करे आप गिरधारा। सोहँ देवे नाम भण्डारा। देवणहार इक्क करतारा। कोटन कोट खड़े दुआरा। दिवस रैण दोए जोड़ करन चरन निमस्कारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका मंगण सच दुआरा। एका दर एका वर, तीन
लोक एका आकार। तीन लोक इक्क सिक्दार। तीन लोक इक्क भण्डार। तीन लोक एका जोत, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान वड दाता वड सिक्दार। एका जोत एका कन्त। तीन लोक हरि वरतंत। शब्द सरूपी सृष्ट सबाई देवे सोहँ साचा मंत। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादि महिंमा जगत अगणत। आत्म धर हरि भगवाना। साचा घर जोत महाना। एका दर साचा हरि आपे रक्खे इक्क टिकाणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपे होए भेव खुल्हाणा। एका हरि एका ओट। आत्म कढ्ढे पापां खोट। एका शब्द साची चोट। प्रभ अबिनाशी रसना गावे, कदे ना आवे तोट। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आत्म पाप उतारे कोटन कोट। एका शब्द सच धुन्कारी। रुण झुण रंग अपारी। खुल्ले सुन्न तुट्टे मुन जोत होए आकारी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, देवे दरस अगम्म अपारी। आत्म खुल्ले दर दरवाजा। जिथ्थे वसे गरीब निवाजा। अनहद शब्द अनाहत वाजा। शब्द धुन सद रहे गाजा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका जोत आप बिलोए जिस साजन साजा। आत्म दर आप खुल्हाए। अमृत आत्म साचा सर प्रभ आप नुहाए। कर दरस कलि जाए तर, जोत सरूपी होए सहाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जो जन रसना गाए। सुरत शब्द सच घर वास। सुरत शब्द सच धरवास। सुरत शब्द सच स्वास। सुरत शब्द मानस जणावे करावे रास । सुरत शब्द गुरसिख उपजाए जिउँ चन्दन प्रभास। सुरत शब्द इक्क रंग रंगाए, आप कराए आपणा दास। सुरत शब्द साचा संग निभाए, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान एका जोत करे प्रकाश। सुरत शब्द सच ध्याना। सुरत शब्द गुर गुरसिख देवे आत्म धरे हरि ध्याना। सुरत शब्द शब्द सुरत हरि साचा मेल मिलाना। सुरत शब्द शब्द दीपक जोती जोत जगाणा। सुरत शब्द शब्द सुरत, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका देवे नाम निशाना। सुरत शब्द हरि आप दवाए। एका एक ध्यान चरन रखाए। सुरत शब्द हरन फरन खुल्हाए। सुरत शब्द, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप आपणी सरन लगाए। सुरत शब्द सूत्र धार। सुरत शब्द गुरसिख देवे कर प्यार। गुरसिख साचे रिहा कर्म विचार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा देवे नाम अधार। साचा नाम इक्क अधारा। राखे मन हरया तन मिटया जन सुणया कन्न सोहँ शब्द अपारा। ना लग्गे संन्ह, साची वस्त हरि थारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा शब्द देवे साची धुन्कारा। साची धुन खोल्हे सुन्न, गुरमुख दर टुट्टे मुन, कवण जाणे हरि साचे गुण। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका एक बहाए घर साची थांएँ, अन्त पकड़े बांहे, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरसिखां पुकार सुण। सच शब्द धीरज सन्तोख। अन्तिम देवे मोख। आत्म तृष्ना मिटे भोख। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सुफल कराए मात कोख। शब्द रंग गुरसिख जाण। साचा संग इक्क भगवान।
साची मंग प्रभ दर मंग नाम निधान। होए सहाई अंग संग देवे जोत आत्म महान। मानस जन्म ना होए भंग, लक्ख चुरासी विच सुल्तान। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, सच शब्द देवे दानी दान। दानी दान आप वड दाता। सर्ब जीआं का आपे ज्ञाता। पूरन पुरख बिधाता। सृष्ट सबाई लेख लिखाता। आत्म साचा रंग चढ़ाता। कट्टे भुक्ख नंग, एका देवे सच सुख दाता। सच शब्द आत्म चढ़ाए कंग, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान जो जन दर होए मंग मंगाता। दर मंगणा मूल ना संगणा। आत्म साचा रंगणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आत्म तन पहनाए सोहँ साचा कंगणा। अमृत वरखे साची धार। गुर संगत प्रभ करे प्यार। आत्म तृखा देवे निवार। साची भुक्ख गुर शब्द अधार। साची सिख्या गुर चरन प्यार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अमृत मुख चुआए दु:ख रोग देवे निवार। काया दु:ख आत्म इकांती। आत्म बूंद देवे अमृत स्वांत स्वांती। काया अग्न प्रभ शब्द बुझाई, लग्गे लग्न दिवस रैण मग्न, आत्म दीपक होए प्रकाश विच माती। सोहँ शब्द प्रभ साचा मुख लगाए सगन, देवे दरस सुत्तयां राती। बैठा रहे तेरे विच इकांती। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सोहँ शब्द स्वास स्वासी। हरि प्रभ साचा होए वस। साचा घर सोहँ शब्द तीर चलाए कस। बजर कपाटी देवे चीर आत्म जोत जगावे कोट रवि ससि। तेरे आत्म दर दुआरे वस। कोई ना जाणे पीर फ़कीर, प्रभ साचा होया किसे ना वस। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सोहँ शब्द सच मार्ग रिहा दस। अमृत पीओ निर्मल जीओ, गुर चरन थीओ, गुरसिख साचे सन्त रसना मदि साची पीओ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सोहँ साचा जाप जपाए, निर्मल कराए जीओ। जीआ दान देवे भगवान। भगत भगवान इक्क हो जाण। जोती जोत सरूप इक्क रंग रंगाण। वड भूपी भूप वड दाता शाह सुल्तान। बिन रंग रूप ना जाणे जीव अञ्याण। सृष्ट सबाई होए अन्ध कूपी, गुरमुख विरले चतुर सुजान। प्रभ साचा दिसे सति सरूपी, एका जोत जगे महान। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, विष्नूं भगवान। अमृत पीओ साचा सीर। दूई द्वैत देवे चीर। एका शब्द पिलाए साचा नीर। गुरसिख आत्म आप बंधाए प्रभ साचा साची धीर। चरन धूढ़ जन साचा नहाए, हउमे कढ्ढे प्रभ आत्म पीड़। सोहँ जन रसना गाए, आप पहनाए बंधाए सिर साचा चीर। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि अन्त गुरसिखां साचा दस्तगीर। दस्तगीर धुर दरगाह। जिथ्थे वसे बेपरवाह। साचा धाम साचा राम जगे जोत कोई जाणे ना। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोती जोत सरूप हरि वसे साचे थां। साचा धाम सच कर जाण। जीव जन्त ना करे कोई पछाण। ओथे होए ना कदे सुंञ मसाण। आदि जुगादि जुगो जुग एका जोत जगे बली बलवान। जिन मिल्या हरि साचा कन्त, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान। भोग लगाए हरि घर मन्दिर। काया कोट तुड़ाए आत्म
जंदर। साची जोत जगाए विच अन्धेर कंदर। बेमुख जीव दर दर फिराए, फिरन जिउँ बन्दर। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोती जोत सरूप गुरसिखां सद वसे अंदर। वसे अंदर साचे अस्थान। साची जोत हरि भगवान। दुरमति मैल जाए धोत, किरपा करे गुण निधान। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आत्म तोड़े सर्ब अभिमान। आत्म विकार वेख विचार, मारे शब्द कटार, देवे भरम भउ निवार। साची जोत करे अकार। जो जन आए चरन करे निमस्कार। वर घर साचा पावे, वसे विच दरबार। अमृत आत्म तीर्थ नहाए, झूठी मैल देवे उतार। सोहँ शब्द रसना गाए, बांहों पकड़ प्रभ जाए तार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, भरम भुलेखा दे निवार। भरम भुलेखा देवे कढ्ढ। आत्म हँकार जन देवे छड्ड। दर द्वार मंगे दोवें हत्थ अड्ड। आत्म जोत करे अकार विच अन्धेरी खड्ड। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सर्ब जीआं देवे अधार, सोहँ बीज आत्म बीज अग्गे लैणा वढ्ढ। सोहँ साचा बीज बिजाणा। गुरमुख सोया आप जगाणा। आप आपणी सरन लगाणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा दरस दिखाणा। दु:ख रोग प्रभ देवे निवार। आपे पावे दर आया सार। साचा दर द्वार जन मंगण बण भिखार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सोहँ साचा नाम जपाए, गुरमुखा कर प्यार। गुरसिख साचा मंगे दरस भिक्ख। आत्म उतारे प्रभ तृष्ना तृख। कलिजुग ना लग्गे माया दुःख, साचा लेख प्रभ जाए लिख। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, माण दवाए गुरसिख विच वड वड मुन रिख। आत्म धर ध्यान, दर आया लए पछाण, आत्म रोग लग्गे दु:ख भार। तोड़े माण अभिमान, एका रंग रंगाए बिरध बाल। अचरज खेल हरि रचाए करतार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सो जन पावे जो जन मंगे बण भिखार। मंगे दर होए भिखारी। देवे वर वड संसारी। जाओ तर हरि चरन निमस्कारी। आप खुल्हाए आत्म दर, साची लाए जिथ्थे ताड़ी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका जोत जगाए बहत्तर नाड़ी। जीआं दान जोत अधार। आपे रिहा पसर पसार। काया दे रक्त बूंद उसार। साची थित्त धरे जोत अपार। आए वक्त प्रभ साचा जाए तार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख बेड़ा लाए पार। सुणे पुकार प्रभ साचा मीता। गुर चरन प्रीती गुरसिख रखाए चीता। परखे नीती जीआ दान प्रभ साचे दीता। अन्तिम औध घट बीती, किरपा कर प्रभ करे फेर सुरजीता। काया होए सीतल सीती, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान सोहँ शब्द सुणाए साची गीता। वेला अन्तिम आत्म कंध। आप कटाए जम का फंद। दु:ख रोग मिटाए, सोहँ जपाए विच बत्ती दन्द। काया कोढ़ हटाए, सुखी कराए बन्द बन्द। टुट्टी गंढ्ढ वखाए, गुरमुख उपजाए आत्म परमानंद। बेड़ा बन्न्ह तराए, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सच घर चढ़ाए साच चन्द। सच चन्द सच चन्द्रायण। किरपा करे आप नरायण दर घर साचे गुरमुख साचे सद रहण। आत्म
चढ़ाए साचा रंग, साचा सुख विच मात दे लैण। होए सहाई सदा अंग संग, महाराज शेर सिँघ दर्शन पेखण तीजे नैण। कर दरस उतरे भुक्ख। मात गर्भ ना होए उलटा रुक्ख। दर घर साचे मंग जीव दान देवे प्रभ साचा सुख। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सुफल कराए मात कुक्ख। मात गर्भ आप कटाया। अन्ध अन्धेर दूर रखाया। हेरा फेरा सर्ब चुकाया। साचा डेरा, सिँघ ठाकर गुर चरन चारों तरफ पाए घेरा, सोहँ शब्द तेरे गिरद बहाया। दूती दुष्ट ना कोई नेड़े आया। प्रभ अबिनाशी आपणा बिरद रखाया। कलिजुग मिटाए झूठा झेड़ा जोती जोत मिलाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपे बणे तेरा दाई दाया। सच सरनाई। गया तर दर सीस झुकाई। मंगया वर प्रभ पूर कराई। अन्तकाल प्रभ साचा लै जाए साचे घर, लक्ख चुरासी गेड़ ना आई, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, प्रगट जोत देवे दरस गुरसिखां देर ना लाई। ना दूर ना दुराडा। गुरसिखां आप लडाए गोदी लाडा। प्रभ अबिनाशी सतिगुर डाहढा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका इक्क रघुराई गुरसिखां माण रखाए, सतिगुर साजन असाडा। साजन मीत उलटी चलाए जगत रीत। गुरमुख करे पतित पुनीत। साचे घर हरि वास रखाए, एक जोत डगमगाए, आपणी सेवा आप लगाए दर बैठे सरबजीत। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दिवस रैण रैण दिवस घर साचे बैठे गाए गीत। गाए गीत गोबिन्द राए। चरन प्रीत सेव कमाए। मानस जन्म गए जग जीत, धर्म राए ना दे सजाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान सच घर वासी बैकुण्ठ निवासी सच धाम रहाए। सच धाम रंग अगम्मा। आप मिटाए जगत भरमां। सुफल कराए मानस जन्मा। जगत रखाया धीरज धरमा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान आप रखाए गुरसिख तेरी शरमा। गुर गोबिन्द गुर गोपाल। गुरसिख उठाए जिउँ गोदी माता बाल। दिवस रैण विच जोती मिलाए आपे करे संभाल। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे आप तराए कलिजुग अनमुल्लड़ा लाल। अनमुल्लड़ा लाल वणज वपारा। कोई ना पावे इस दी सारा। हिरदे वस्सया मुरारा। राह साचा दस्सया निहकलंक दुआरा। गुरमुख आए घर साचे वस्सया, जन्म मरन प्रभ दोए संवारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान पूरन जोत मात अवतारा। पूरन जोत पूरन भगवाना। राउ रंक इक्क रंग समाना। थाउँ बंक सुहाना। साचा अंक सोहँ शब्द चलाना। वजाना डंक उठाए राउ रंक, बैठे आप अटंक, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवाना। बैठे अटंक वासी पुरी घनक। गुरमुख उठाए शब्द लगाए तनक। गुरसिख तराए जिउँ भगत जनक। आदि जुगादि जुगो जुग मात जोत प्रगटाए बार अनक। अनक बार जोत प्रगटाई। चार वेद कथन ना जाई। अकथ्थ कथा रहे कथाई। सच वस्त किसे हत्थ ना आई। इक्का असत इक्क रथवाही। एका वस्त सर्ब टिकाई। बैठे मस्त साची जोत डगमगाई। महाराज
शेर सिँघ विष्नूं भगवान, करोड़ तेतीस दिवस रैण रहे बिल्लाई। करोड़ तेतीस देवत सुर। मंगण दरस हरि साचे घर। ना मिटे हरस, आत्म फुरना रिहा फुर। प्रभ अबिनाशी कर तरस, तेरी चरनी गए जुर। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरसिखां मेल मिलाए लिख्या धुर। लिख्या लेख सच दरबार। गुरमुख साचे वेख बांहों पकड़ कलि जाए तार। आपे कढ्ढे भरम भुलेखा, साचा शब्द देवे उडार। सृष्ट सबाई वेखा वेखी, गुरमुख पूरा करे चरन निमस्कार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा रंग देवे करतार। साचा रंग नाम चलूल। गुरमुख साचे कलिजुग ना जाणा भूल। प्रभ अबिनाशी जोत प्रगटाई हरि साचा कन्त कन्तूल। साचे घर दे पुचाई, सच पंघूड़ा शब्द झूल। आत्म वज्जे सच वधाई, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान सोहँ देवे साचा मूल।