पुस्तकालयभाग ३

पंचम जेठ २०१० बिक्रमी पिण्ड जेठूवाल विहार होया

ओअँ एक एक करतारा। जोत सरूपी रूप अपारा। वड वड भूपी तीन लोक सिक्दारा। बिन रंग रूपी एका जोत करे पसारा। साचा हरि हरि सति सरूपी जन भगतां देवे नाम सहारा। कलिजुग अन्धेर सृष्ट सबाई अन्ध कूपी, बिन गुर पूरे कोए ना लावे पारा। जूठे झूठे लायण चरन भबूती, जिन हरि मिल्या नैण मुँधारा। बेमुख दर घर साचे लायण लूती, आत्म होई सर्ब हँकारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान मात जोत धर निहकलंक जोत सरूपी ल्या अवतारा। तीन लोक हरि आपे साजे। कर किरपा हरि गरीब निवाजे। आप उपाए आप बणाए आप सुहाए वड राजन राजे। प्रगट जोत निहकलंक विच कलि आया देस माझे। साचा शब्द वजाए डंक, सोहँ शब्द चढ़ाए सच्चे ताजे। इक्क कराए राउ रंक, चरनी डिग्गण राजन राजे। लिख्त लेख हरि आप लिखाए, प्रगट हो विच माझे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सृष्ट सबाई साजन साजे। साजन साज आप अख्वाए। सोहँ साची आवाज़ गुरसिक्खां कन्न सुणाए। आत्म जाए मन्न, धन्न धन्न धन्न जणेंदी माए। हरया होए मन तन, जो जन सरनाई आए। धर्म राए ना लाए डन्न, जो जन रहे सेव कमाए। प्रभ अबिनाशी बेड़ा देवे बन्न्ह, वेले अन्त होए सहाए। आप उठाए आपणे जन, कर किरपा पार लँघाए। गुरमुख साचे पार कराए, आप कढाए आत्म जन। सतिजुग चढ़ाए साचे चन्न महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान जिस जन सरन लगाए। किरपा करे आप गिरधारा। गुरसिक्खां हरि कर्म विचारा। मानस जन्म विच कलि सुधारा। मिटाए भरम मिल्या हरि पुरख अपारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान आदि अन्त जुगां जुगन्त एका जोत निरँजण नर नरायण आवे जावे वारो वारा। आवे जावे वारो वार। जामा धारे विच संसार। करे खेल अपर अपार। ना कोई जाणे जीव गंवार। गुरमुख पूरे करन चरन प्यार। जिस जन

बख्शे हरि साचा किरपा धार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान मातलोक सच सच लाए दरबार। साचा दर सच्चा दरबारी। प्रगट जोत राम अवतारी। घनईआ कृष्ना नैण मुँधारी। अचरज खेल करे हरि हरि बनवारी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान जोती जोत सरूप अचरज वरते विच संसारी। अचरज खेल किया हरि सरबग्ग। गुरमुख साचे हरि चरनी गए लग्ग। आप बुझाए आत्म तृष्ना अग्ग। दर आए हरि माण दवाए हँस बणाए कग। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान सोहँ शब्द मुख लगाए साचा सग। मुख लगाए शब्द सगन। गुरसिख रहे सदा मग्न। साची देवे चरन लग्न। आप बिठाए विच गगन। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरसिख साचे दीपक विच मात जगण। आपणा बिरद रखाए आप। एका सोहँ जपाए जाप। कोटन कोट उतारे पाप। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुखां गुरसिक्खां आप मिटाए तीनो ताप। सन्त जनां हरि दे वड्याई। तृष्ना अग्न तन रहण ना पाई। बेमुखां आत्म लग्न रखाई। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान अन्तिम, अन्त कलि साची जोत मात प्रगटाई। जोत सरूपी जामा धार। मातलोक अवतार नर। जन भगतां चुकाए झूठा डर। एक दिसाए साचा घर। जिथ्थे वसे नरायण नर। गुरमुख साचे दरस कर। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आत्म शांत कराए अमृत मेघ बरस कर। सन्त जनां हरि संग सुहेला। आप कराया साचा मेला। अचरज खेल पारब्रह्म कलि खेला। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान सोहँ साचा शब्द गुरमुख लगाए फल केला। अमृत फल प्रभ दर खाओ। आप आपणी बूझ बुझाओ। दर घर साचे एका एक ध्यान लगाओ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान कर दरस आत्म भेव गूझ खुलाओ। देवे दरस धीरज जति। बीज सोहँ बीज आत्म साचे वत। आपे दे समझावे मति। साचा नाम रसना चरखा लैणा कत्त। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान जन भगतां जाणे आपे मित गत। साचा दान हरि साचे दीआ। आत्म जोत जगाया दिया। आप आपणा किया हीआ। सतिजुग रखाए साची नीआ। गुरमुख साचे सन्त जन दर घर साचे लैण पूर्ब जन्म जो बीआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सर्ब जीआं दा एका पिया। गुर गोबिन्द लेख लिखारा। लिख्या लेख अपर अपारा। देवे शब्द अगम्म अपारा। वरते वरतावे विच संसारा। करे करावे हरि करनेहारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोती जोत सरूप एका एक एकँकारा। गुर गोबिंद लिखाए लिख्त। प्रभ अबिनाशी पूर कराए इच्छत। आप होए सर्ब रिच्छत। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सोहँ पाए गुरसिक्खां आत्म झोली भिच्छत। गुर पूरे तेरे हत्थ वड्याई। दु:ख रोग दर दे गंवाई। आत्म दु:ख रहे ना राई। उपजे सुख रसना हरि हरि हरि जस गाई। उतरे भुक्ख जोत सरूपी हरि दर्शन पाई। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरसिक्खां देवे आप वड्याई। दु:ख रोग दूर जाए नस्स। सोहँ शब्द तीर चलाया कस। अमृत मेघ घर साचे साचा रस। महाराज

शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सोहँ सच संदेश जगत रिहा दस्स। सच संदेश जगत गुर देवे। गुरमुख विरला दर लेवे सोहँ साचे मेवे देवे हरि अलख अभेवे। दिवस रैण रैण दिवस जन जपया जेहवे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दर आयां पूर कराए सेवे। दर दुआरे आयण सिक्ख। प्रभ दर मंगण साची भिक्ख। देवे वड्याई विच मुन रिक्ख। साचे लेख प्रभ देवे लिख। आत्म उतारे तृष्ना तृख। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दर आयां देवे साची भिक्ख। मंगे दर सच दरबारा। देवणहार इक्क दातारा। जोत सरूपी हरि वरतारा। भरे रहण दर सद भण्डारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दर आयां देवे चरन प्यारा। आए दर चरन परवान। धुर दरगाहे साचा मान। मिल्या हरि बली बलवान। गुरमुख साचे सच दर परवान। अमृत मेघ बरसे सावण, आत्म जोत दीप जगाण। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा जोत सरूपी विष्नूं भगवान। विष्नूं भगवानयां पहरया जामयां। सोहँ देवे नाम निधानयां। गुरमुखां आत्म उपजावे ब्रह्म ज्ञानयां। वज्जे तीर सोहँ आत्म बज़र कपाटी आप खुलानयां। दर आयां देवे माण निमाणयां। अमृत साचा सीर पिलाए महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान कर कर वड मेहरवानयां। साचा दर इक्क जगदीश। सोहँ छत्र झुलाए सीस। वेले अन्त काल कलि सृष्ट सबाई जाए पीस। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान गुरसिख वड्याए, कोए ना करे गुरसिख तेरी रीस। प्रभ अबिनाशी अछल अछेदा। भेव ना पायण चारे वेदा। ना मिले हरि विच कतेबा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान जोत सरूपी अभेद अभेदा। आप अभेद सदा अभेव। भेव ना पायण देवी देव। सुरपति राजा इन्द मंगे दर सेव। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान जोती जोत सरूप गुरसिक्खां सोहँ नाम जपावे जिह्व। गुरमुख मंगे सच द्वार। प्रभ अबिनाशी देवे तार। सर्ब घट वासी पावे सार। करे बन्द खुलासी लक्ख चुरासी गेड़ निवार। जो जन होए मदिरा मासी, दर दर होयण ख्वार। सृष्ट सबाई अन्त निवासी, बेमुख होए दुष्ट दुराचार। गुरमुख साचे मानस जन्म होए रहिरासी, गुर चरन कर प्यार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, विच मात ल्या अवतार। गुरमुख साचे सच ढंडोरा। प्रभ अबिनाशी जोत जगाए विच मात अन्ध घोरा। चार वरन प्रभ भेव चुकाए तोरा मोरा। सोहँ साचा शब्द चलाए जोत सरूपी साचा घोड़ा। चार वरन हरि रसना गाए, निहकलंक तेरे चरन आए दौड़ा। धन्न धन्न धन्न जणेंदी माए, प्रभ दर्शन जिस जन लोड़ा। मात गर्भ फिर ना आए, आप कटाए चुरासी गेड़ा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान मात जोत प्रगटाए, गुरसिक्खां वसाए तेरी काया नगर खेड़ा। गुरमुख साचे सच रंग माण। आपणा मूल आप पछाण। कलिजुग जीव ना भुल्ल अञ्याण। वेले अन्त आवे हाण। सोहँ वज्जे आत्म बाण। सृष्ट सबाई सुंञ मसाण। मायाधारी होए नादान। आत्म ना वस्सया हरि भगवान। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, धरे जोत बली बलवान।

गुरमुख साचे सच रंग वेख। प्रभ अबिनाशी किया भेख। सृष्ट सबाई लिखाए लेख। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप आपणी जोत प्रगटाए मेट मिटाए औलीए शेख़। गुरमुख साचे सच घर वास। सचखण्ड निवासी विच आत्म रक्खे वास। बैकुण्ठ निवासी आत्म जोत करे प्रकाश। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन भगतां सदा दास। दर घर आयां देवे माण। दरगाह साची कर परवान। आप तुड़ाए आत्म जिंदा किरपा कर महान। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दर साचे मंगो इक्क भगवान। गुरमुख साचे सच दर मंग, मानस जन्म ना होए भंग। आदि अन्त साध सन्त प्रभ साचा वसे संग। दिवस रैण रैण दिवस चढ़ाए एका रंग। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरसिख सदा सहाई वसे अंग संग। एका मंगो साचा दर। कलिजुग अन्तिम जाओ तर। उधरे पार नारी नर। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, किरपा कर पुचाए साचे घर। धुर दरगाह सच टिकाणा। एका जोत जगे महाना। जोत सरूपी इक्क भगवाना। आदि अन्त जुगा जुगन्त आवे जावे जोत सरूपी पहरया बाणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर अवतार गुरमुख विरले कलि पछाणा। कलिजुग आया सतिजुग लाया। डंक वजाया राउ रंक इक्क कराया। दर आयां सभ शंक मिटाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत सरूपी जामा पाया। सर्ब जीआं हरि जाणे अन्तर। गुरसिख बणाए तेरी बणतर। दवाए माण जुगा जुगन्तर। जगाए जोत आत्म अन्तर। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सोहँ शब्द जपाए साचा मन्त्र। गुरसिख तेरी बुध बबेक। एका रक्ख चरन टेक। कलिजुग माया ना लागे सेक। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरी आत्म जोत जगाए एक। एका जोती जाए जग। कलिजुग बुझे तृष्ना अग्ग। आप बणाए हँस कग्ग। गुरमुख साचे पंचम जेठ सिर तेरे बंधे हरि पग्ग। मातलोक देवे वड्याई, देवे वधाई सारा जग। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, हरि साचा जो जन जायण चरनीं लग्ग। किरपा करे आप निरँकारे। जगे जोत काया महल मुनारे। आपे खोले गुरसिख तेरे बन्द दुआरे। गुरसिख खुल्ले सुन्न तुट्टे मुन, रंगे रंग अपर अपारे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप भरे तेरे भण्डारे। आप भण्डारे देवे भर। गुरमुखां किरपा देवे कर। आप वखाए साचा घर। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत सरूपी बैठा वेखे हरि। भिन्नी रैनड़ीए तूं सद अडोल। गुरसिख सोहण गुर चरन कोल। सतिजुग फुलवाड़ी रही मवल। आप उलटाए गुरसिक्खां नाभ कँवल। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मात जोत प्रगटाई उप्पर धवल। भिन्नी रैनड़ीए तेरी साची रुत्त। गुरसिख बणाए प्रभ साचे सुत्त। प्रगटे जोत विच मात, पारब्रह्म परमेश्वर अचुत्त। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मात जोत प्रगटाए नित नवित्त। भिन्नी रैनड़ीए रंग साचा जानणा। साचा सुख हरि चरन मानणा। सोहँ देवे प्रभ साचा दानणा। गुरमुखां आत्म जोत जगाए कोटण

भानणा। जगे जोत अगम्म अपारे, गुरमुख साचे कलिजुग तारे, प्रगटे जोत कृष्ना काहनणा। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, मात जोत धरे विष्नूं भगवानणा। विष्नूं भगवान रंग अवल्लड़ा। एका एक सद वसे अकल्लड़ा। गुरसिक्खां करे विच मात भारा पल्लड़ा। बेमुखां उतारे तन खलड़ा। साचा नाम गुर साचा देवे, दस्से राह सुखलड़ा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मात जोत जगाए, राह दिसाए सतिजुग सद अवल्लड़ा। सतिजुग साचा राह दिसाए। एका राह एका थां एका मां धरत मात बणाए। एका दात एका बात एका रात एका नात गुर संगत बणाए। चार वरन बणाए भैण भ्रात, साची दात प्रभ भिच्छया पाए। गुरसिक्खां अन्तिम पुच्छे बात, वेले अन्त होए सहाए। आत्म वेख विचार, प्रभ अबिनाशी तेरे विच समाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोती जोत सरूप, जोत निरँजण आपणे रंग रंगाए। रंग रंगाए नर नरायण। आपणा बिरद आप रखाया, गुरसिख बणाए साक सज्जण सैण। प्रभ दर साचे गुरमुख विरले लहणा साचा लैण। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जो जन सरनी पैण। भिन्नी रैनड़ीए तेरा राह न्यारा। साचा शब्द हरि वरतारा। जन भगतां देवे नाम भण्डारा। देवणहार इक्क दातारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जो जन आयण चरन दुआरा। भिन्नी रैण रंग मजीठ। गुरमुख साचे प्रभ नेत्र डीठ। एका रंग चढ़ाए आत्म मजीठ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, बेमुखां देवे पीठ। भिन्नी रैनड़ीए तैनूं मिले वधाई। गुरमुख साचे सन्त जन हरि लए मिलाई। प्रभ अबिनाशी मात जोत धर हरि करे जगत रुशनाई। भिन्नी रैनड़ीए महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरा बणे साचा मित सखाई। भिन्नी रैनड़ीए वेख साचा रंग। प्रभ अबिनाशी गुरसिक्खां वसे अंग संग। गुरमुख साचे प्रभ दर आए मंगण साची मंग। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अमृत आत्म देवे साची गंग। गुरसिख वेख जगत विहारा। वरते वरतावे जो संसारा। तरनहार गुरसिख प्यारा। जन्म मरन जिस डरन निवारा। सच धाम गुर चरन प्यारा। पूरन ब्रह्म हरि नाम रसन उचारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप बहावे सच दवारा। साचा घर जिथ्थे वसे साचा हरि। खुल्ले रहण सदा दर। गुरमुख साचे लहणा लैण, प्रभ अबिनाशी देवे वर। जो जन दरस पेखे नैण, जम का भउ चुक्के डर। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सोहँ देवे साचा वर। सच वर प्रभ साचे दीआ। आत्म जोत जगाया दिया। सच बीज प्रभ साचे बीआ। साध संगत दर लैण पूर्ब जन्म जो बीआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप रखाए सतिजुग नीआ। सतिजुग तेरी साची धार। एका वरते विच संसार। कोए ना करे दूजा ख्वार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, करे करावे आपणी कार। सतिजुग त्रेता साचा राह। लिख्त लिखाए बेपरवाह। दूसर कोई दिसे ना। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरसिक्खां पकड़े आपे बांह। सतिजुग तेरी सति वड्याई। एका शब्द एका सुरत

देवे हरि जोत सवाई। अकाल मूर्त महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुखां होए आप सहाई। सतिजुग सति सति कर मन्नणा। निहकलंक बेड़ा अन्त बंनणा। बेमुख कलिजुग जीव धर्म राए दर टंगणा। गुरमुख साचे महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दर साचा गुरसिख एका मंगणा। गुरसिख आए साचे घर। प्रभ अबिनाशी देवे वर। आप चुकाए जम का डर। किरपा कर साचा हरि। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मातलोक विच जामा धर। जामा धरया नर अवतार। पारब्रह्म हरि खेल अपार। पुर्ब कर्म गुरसिख विचार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप दिखाए सच दरबार। सच द्वार गुरसिख जाण। जिथ्थे वसे हरि भगवान। गुरमुख साचे आत्म देवे ब्रह्म ज्ञान। सोहँ देवे साचा दान। एका शब्द सुणावे कान। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान। साचा हरि भरम भउ काटे। सोहँ शब्द विकाए साचे हाटे। आत्म जोत जगाए काया माटे। एका जोत तेरे विच जगाए ललाटे। गुरमुख साचा सोहँ रसना गाए, रस साचा चाटे। हउमे दुबिधा मैल हरि सच काटे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कलिजुग अन्त कराए, सतिजुग नेड़ ल्याऐ वाटे। सतिजुग लाए वरते विच संसार। गुरमुख साचा पावे सार। दर घर साचे मति साची पावे, ना होए कदे ख्वार। आप पकड़ तरावे बांह, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, नरायण नर अवतार। भेख वटाए जगत भुलाए। भेव छुपाए खेल रचाए। देवी देव किसे दिस ना आए। रिक्ख मुन सभ रहे तरसाए। गुरमुख साचे सन्त जन सोए जगाए। माया पर्दा लाहया तन आत्म दीपक जोत जगाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणा भेव पंचम जेठ आप खुल्हाए। पंचम जेठ भेव खुल्हाणा। साचा मार्ग जगत लगाणा। राजा राणा तख्तों लाहणा। वरन बरन कोई रहण ना पाणा। अट्ठ दस्स अठारां इक्क कराणा महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा डंक वजाणा। पंचम जेठ जगत विचारया। साध संगत गुर मेल मिला रिहा। आपे होए सर्ब सहाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पंचम जेठ विच मात दे आया। मातलोक वज्जी वधाई। सुर नर मिल रसना गाई। एका धुंन तीन लोक उपजाई। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मात जोत धर कलिजुग देवे अन्त मिटाई। पंचम जेठ ल्या अवतारा। एका रमईआ राम एका एक कृष्न मुरारा। एका शब्द एका नाम जपईआ, गुरसिक्खां दिसाए इक्क किनारा। चार वरन बणाए भैणां भईआ, ऊँच नीच ना करे विचारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पंचम जेठ सृष्ट सबाई एका बन्न्हे धारा। सृष्ट सबाई शब्द बंधावे। गुरमुख साचा सच रसना गावे। बेमुख झूठे बन्न्हण दाअवे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरसिक्खा सर्ब सूख आत्म उपजावे।

गोबिन्द गोपाल मदन मूर्त। एका जोत एका नूरत। एका शब्द एका तूरत। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सर्ब जीआं दी आसा पूरत। हरि गोबिन्द दीन दयाला। भगत वछल सदा रखवाला। गुरमुख साचे गोद उठाए जिउँ माता बाला। कलिजुग सोए आप जगाए, सोहँ पहनाए गल साची माला। आप आपणी सरन लगाए, कट्टे गलों जगत जंजाला। धरनी धर आप अख्वाए, गुरसिख कराए माला माला। चरन सरन इक्क रखाए, चार वरन सच्ची धर्मसाला। सोहँ साचा फल लगाए, सतिजुग साचे डाला। कलिजुग वेला टल ना जाए, बेमुख ना वक्त संभाला। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादि जन भगतां होए आप रखवाला। हरि हरि हरि गुणवन्ता। पूरन पुरख प्रभ हरि भगवन्ता। जोत प्रगटाए गुरसिख उपजाए माण दवाए विच जीव जन्ता। सोहँ शब्द जणाए, आत्म भेव चुकाए, साची सेव लगाए, आप बणाए साची बणता। वड वड देवी देव आप अख्वाए, करोड़ तेतीस सरन लगाए सुरपति राजे इन्दा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोती जोत सरूप आदि अन्त जन भगतां सद बख्शिंदा। हरि नर नर अवतारी। नरायण नर जोत अकारी। जोती जोत सरूप तीन लोक शब्द पवन करे अस्वारी। शब्द पवन तीन गवन एका रंग रंगे करतारी। अमृत मेघ बरसावे गुरमुख लगावे सतिजुग सच्ची फुलवाड़ी। दरस दिखाए हरस मिटाए, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान चिट्टे अस्व अस्वारी। हरि घर दर घर साचा। गुरमुख साचे सन्त जन प्रभ अबिनाशी साचा वाचा। देवे वर जाओ तर चुकाओ डर हरि साचा हिरदे राचा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, बेमुख दर आए जाए नाचा। सन्त संग हरि सति समावे। सन्त जनां हरि मार्ग लावे। सन्त जनां प्रभ साचा नाम सच वस्त हरि झोली पावे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका देवे आत्म लालो। आत्म लाल नाम अवल्लड़ा। प्रभ अबिनाशी सोहँ दिया मात सुखल्लड़ा। साचा शब्द आप चलाए लाए रंग अवल्लड़ा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मात जोत धर गुरसिक्खां फड़े पलड़ा। नर नरायण नर अवतारी। खेल करे हरि कलि गिरधारी। विरला जाणे जीव संसारी। सृष्ट सबाई माया धारी। बेमुखां होई आत्म अन्ध अंध्यारी। आत्म भुल्लया नैण मुँधारी। काया कोट जिस आप उसारी। शब्द चोट ना लग्गी, काया होई अँध्यारी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरसिक्खां दरस दिखाए विच जंगल जूह पहाड़ी। नरायण नर हरि नर अवतारा। जोत सरूपी खेल अपारा। करे खेल विच संसारा। होए मेल सोहँ देवे नाम भण्डारा। बिन बाती बिन तेल जोत जगाए अगम्म अपारा। अचरज पारब्रह्म कलि खेल, गुरमुख देखे कर विचारा। बेमुखां बेड़ा जाए ठेल, अन्त आए पासा हारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सोहँ शब्द उठाया खण्डा दो धारा। शब्द खण्डा दो धारी। उठाए हत्थ आप जोत निरँकारी। सृष्ट सबाई होए दर भिखारी। बेमुखां होए कलिजुग किस्मत माढ़ी।

महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सृष्ट सबाई आप चबाए आपणी दाढ़ीं। सोहँ खण्डा आप उठाए। विच नव खण्डां खेड खिडाए। चार कुन्ट पैण डण्डां, अन्त काल ना कोई छुडाए। रोंदीआं फिरन नारां रंडां, कन्त सुहाग ना कोई हंढाए। बेमुख डुब्बण बैहन्दे वहिण बेड़ा आप डुबाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, विच नव खण्ड रोवे वरभण्ड, ना कोए होए सहाए। गुरमुख साचे गुर चरन बहा के। सोहँ शब्द देवे दात विच मात दे आ के। साचा शब्द ज्ञान दे, हरन फरन प्रभ जाए खुल्हा के। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सोहँ खण्डा पंचम जेठ नौ खण्ड पृथ्मी विच ब्रह्मण्ड आपणा हत्थ उठा के। फड़या खण्डा हत्थ दो धारा। सृष्ट सबाई होए दो धाड़ा। अचरज खेल प्रभ आप कराए। एक उठाए रूसा धाड़ा। बेमुख जीव कलि पिंजाए जिउँ तेली वाड़ा। चारों तरफ कराए काड़ काड़ा। एका अग्न लगाए विच जंगल जूह पहाड़ां। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, धरत मात तेरा इक्क बणाए अखाड़ा। इक्क अखाड़ा जाए बण। सूरबीर प्रभ आप उठाए जो जनणी लए जण। आपणी खेल आप वरताए सृष्ट भउ रखाणा ना लथ्थे तन। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, लिख्त भविख्त आप लिखाए, सृष्ट सबाई जो रिहा बण। आप बणावे आपणी धारा। वरते वरतावे विच संसारा। आवे जावे वारो वारा। जोत सरूपी खेल न्यारा। बिन रंग रूपी भेख धारा। सृष्ट सबाई होई अन्ध कूपी, प्रभ अबिनाशी ना पाई सारा। जगे जोत सति सरूपी, गुरमुखां देवे नाम आधारा। वड वड शाह वड भूपी, तेरे खड़े रहण दवारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कोई ना जाणे तेरा पसर पसारा। आदि अन्त वड पसारी। आदि अन्त वड संसारी। आदि अन्त जोत आधारी। आदि अन्त साध सन्त कर्म विचारी। आदि अन्त जीव जन्त रक्खे जोत अपारी। आदि अन्त महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आवे जावे वारो वारी। आवे जावे जगत रहावे। जोत जगावे गुरमुख तरावे। बेमुख खपावे साचा मार्ग लावे। राउ रंक इक्क करावे। ऊँच नीच इक्क थां बहावे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक कलि नाउँ धरावे। आया जग जगत का दाता। पूरन प्रभ सर्ब का ज्ञाता। एका एक रंग रंगाए एका संग सर्ब निभाता। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सृष्ट सबाई आपे होए पिता माता। मात पित प्रभ आपे होए। दूसर अन्त ना दीसे कोए। बेमुख कलिजुग रहे सोए। गुरमुख साचे सन्त जन दर आए मैल पापां धोए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सोहँ बीज आत्म बोए। सोहँ बीज आप बिजाया। आत्म ठंडा आप कराया। गुरमुखां रीझ सोहँ नाम रसना गाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आत्म दर दहिलीज सद डेरा लाया। आत्म दर सच दरवाजा। जिथ्थे वसे हरि गरीब निवाजा। जिस जन तेरा साजण साजा। आप संवारे तेरे काजा। सोहँ देवे साचा दाजा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, वड शाह वड राजन राजा। वड राजा वड सुल्तान।

सोहँ देवे वड वड दानी दान। गुरसिक्खां करे कलि पछाण। महाराज शेर सिँघ वाली दो जहान। अमृत वेला हरि गुण गावणा। आत्म दर आप खुल्हावणा। दीपक जोती सच जगावणा। गुरसिख मानस जन्म माणक मोती सुफल करावणा। जाए दुरमति मैल धोती, चरनी सीस झुकावणा। आप उठाए आत्म सोती, पूर कराए भावना। सृष्ट सबाई रही सोती, प्रभ अबिनाशी नज़र ना आवणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुखां पकड़े दामना। दामन पकड़े दामनगीर। आत्म करे शांत सरीर। सोहँ देवे साची धीर। अमृत देवे आत्म नीर। सोहँ पिलाए रसना सीर। माया रूपी लाहे चीर। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप कटाए जगत जंजीर। कलिजुग बेड़ा देवे कट्ट। गुरमुख लाहा लैणा खट्ट। बेमुख कलिजुग जीव जिउँ बाजीगर नट। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, प्रगट जोत दरस दिखाए झट्ट। प्रगटे जोत हरि हर घट। साध संगत सद रक्खे वास। जगे जोत इक्क अबिनाश। तीन लोक करे आपणे दास। गुरमुख साचा सन्त जन सोहँ जपे स्वास स्वास। बाहों पकड़ कलि आप तराए, गलों कटाए जम का फास। अन्तिम अन्त दरस दिखाए, गुरसिक्खां कराए बन्द ख़लास। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन भगतां होए दासन दास। प्रभ अबिनाशी राखो चीता। आपे परखे गुरसिख नीता। एका देवे चरन प्रीता। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कर दरस होए आत्म सीतल सीता। सीतल सीत सांतक सति। गुरमुखां देवे सोहँ धीरज जति। आपे जाणे मित गति। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका शब्द देवे साचा तत्त। कर दरस दु:ख दलिद्र जायण नस्स। गुर संगत दर आए हस्स। प्रभ अबिनाशी राह साचा जाए दस्स। हरि हिरदे साचा जाए वस। कोटन कोट पाप दर जायण नस्स। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जो जन रसना गाए आत्म जोत करे प्रकाश कोट रवि ससि। आत्म जोत हरि प्रकाशे। देवे दरस पुरख अबिनाशे। जो जन तजाए मदिरा मासे। मानस जन्म प्रभ कराए रासे। अन्तकाल कलि प्रभ सचखण्ड कराए वासे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सदा सहाई वसे पासे। आस पास रसना जप जीव स्वास स्वास। जगे जोत प्रभ अबिनाश। अन्तिम होए सहाई प्रभ साचा दास। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका जोत करे प्रकाश। जोत प्रकाश मिटे अन्धेर। होए अन्धेर विनास, ना लागे देर। ना लग्गे देर ना होए संञ सवेर। चुक्के मेर तेर ना रहे हेर फेर। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरसिक्खां चुकाए चुरासी गेड़। गेड़ चुरासी आप कटाए। स्वास स्वास नाम जपाए। मदिरा मासी दर दुरकाए। जो दर आए करन हासी, धर्म राए दए सजाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, लहणा देणा दए आप चुकाए। लहणा लवे लहिणेदार। देवणहार सर्ब संसार। एका हरि सच्ची सरकार। एथे ओथे रिहा पसार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोती जोत सरूप एका एकँकार। एका एक इक्क

अकारा। एका एक इक्क विहारा। एका एक इक्क वरतारा। एका एक एका टेक जगत पसारा। एका एक महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा दर दरबारा। एक एक एक रंग। एका एक साचा संग। एका एक साची मंगो हरि दर नाम मंग। एका एक महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, वसे सदा अंग संग। एका एक एका नूर। एका एक शब्द भरपूर। एका एक गुरमुख साचे देवे शब्द तूर। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सद वसे नेड़ ना जाणो दूर। एका एक रंग रंगीला। ना उह काला ना उह पीला। प्रभ अबिनाशी जोती जोत सरूप जुगा जुगन्त शब्द रंगीला। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, चार कुन्ट एका जोत लगाए तीला। सृष्ट सबाई जाए दग। झूठे वहिण जायण वग। अग्न जोत जाए लग्ग। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, हाहाकार कराए, जीव जन्त बिल्लाए, करन हाए हाए, कोई ना होए सहाए, भज्जे जाण वाहो दाहे, जिउँ सुंञे घर कग। कलिजुग जीव वेख विचार। कलिजुग वेला अन्तिम मूल ना हार। साचे सन्त कर हरि चरन प्यार। जिस बणाई तेरी बणत, नेत्र वेख नैण मुँधार। महिंमा प्रभ बड़ी अगणत जोत सरूपी आया जामा धार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पंचम जेठ विच मात ल्या अवतार। पंचम जेठ वड वड्याई। निहकलंक कलि जोत प्रगटाई। घनकपुरी हरि भाग लगाई। सुर नर मुन जन करोड़ तेतीस प्रभ सरन लगाई। शिव शंकर ब्रह्मा विष्नूं महेष दर खड़े सीस झुकाई। जोती जोत सरूप हरि, बैठा आप रघुराई। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणे हत्थ रखे वड्याई। साचा धाम सदा अटल। कलिजुग आप कराए अन्त जल थल। वेले अन्त आप ल्याए ना लाए घड़ी पल। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सृष्ट सबाई जाए दल। सृष्ट सबाई दल दो फाड़। बेमुखां उजाड़ा आपणा वाड़। एका उठे रूसा धाड़। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, चार कुन्ट दिसाए धरत मात उजाड़। उठे रूसा लशकर भारी। चार कुन्ट कराए आप ख्वारी। ईसा मूसा मुहम्मद दिसे पासा हारी। अञ्जील कुरान ना पावे सारी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पंचम जेठ जामा धारे नरायण नर अवतारी। उठे शाह साचा रूसीआ। मिटाए भेख शाह अबनूसीआ। ईसा मूसा मुहम्मद तन पहनाए काले सूसीआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अचरज खेल वरताए, जोत जगाए मात प्रगटाए, विच गुरसिख टिकाए, ना किसे दिसाए, बिन रंग रूपी आप हो जाए, क्या कोई करे जसूसीआ। क्या कोई जाणे क्या वखाणे। करया खेल आप भगवाने। धरी जोत मात महाने। गुरमुख साचे आप पछाणे। बेमुख भुन्ने जिउँ भठयाले दाणे। मावां भज्जण छड्ड बाल अञाणे। नेज्यां उप्पर प्रभ आप टिकाने। जो जीव होए आत्म काणे। मदिरा मासी होए दीवाने। प्रभ अबिनाशी गए भुलाने। सर्ब घट वासी सर्ब पछाणे। घनकपुरवासी निहकलंक बली बलवाने। सृष्ट सबाई करे दासी, एक जोत जगे महाने। महाराज शेर सिँघ

विष्नूं भगवान, महिंमा तेरी कवन जाणे। जगत महिंमा अपर अपार। गुरमुख विरला करे विचार। बेमुख सोए पैर पसार। धर्म राए मारे कलि कर ख्वार। गुर साचे प्रभ साचा तारे, पंचम जेठ जो आए चल चरन द्वार। मानस जन्म विच मात संवारे, फिर ना आवे दूजी वार। आप बहाए सच दुआरे, जगे जोत अगम्म अपारे, एका दिसे हरि निरँकारे, सच शब्द सच्ची धुन्कारे गुरमुख सुणे सच सुन्यार। रुण झुण रहे दिवस रैणारे, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप रखाए आपणे भाणे पूर्ब कर्म विचार। आपणे भाणे आप रखाए। सुघड़ स्याणे गुरसिख बणाए। मूर्ख मुग्ध अञ्याणे कलि तराए। सर्ब जीआं हरि आपे जाणे, भरम भुलेखा क्या कोई पाए। साचा बेड़ा गुरसिक्खां आप तराए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पंचम जेठ कलि जामा पाए। पंचम जेठ पंच पंचायत। सृष्ट सबाई इक्क शरायत। सोहँ शब्द चार कुन्ट हदायत। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मात जोत प्रगटाए। सृष्ट सबाई एका रंग रंगायत। आपे वेदी वेद पुराना। आपे भेदी अंज़ील कुराना। आपे जाणे आपणा भाणा। आपे आपणे रंग समाणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अचरज खेल कलि वरताना। आपणे भाणे आप समाया। आपणा भेव ना किसे जणाया। इन्द इन्द्रासण रहे गाया । सिँघ सिँघासण डेरा लाया । गुरमुख होए दास दासन हरि दरस दिखाया। सन्त जन हरि सद वड्आया। सृष्ट सबाई अन्त विनासण, साचा लेख आप लिखाया। जोती जोत जोत प्रकाशण, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप आपणा नाम धराया। नाउँ धराए नरायण नर अवतारा। आवे जावे वारो वारा। राज हँस हँस राज बणया बंस सारा। साजण साज कराए काज, करे खेल अपर अपारा। जोत सरूपी जोत हरि, आदि अन्त इक्क वरतारा। आदि अन्त इक्क वरतारी। आपे धरे जोत सृष्ट सबाई करे उज्जयारी। बेमुखां विच मात प्रभ साचा करे ख्वारी। जोती जोत सरूप हरि अचरज खेल करे गिरधारी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर अवतारी। अचरज खेल करे गिरधारा। मातलोक ल्या अवतारा। दूतां दुष्टां हरि आप सँघारा। जोती जोत सरूप हरि, आपे जाणे आपणी सारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर अवतारा। आपणी सार आप ही जाण। आपे आपणी करे पछाण। जीव जन्त सभ होए नादान। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मात जोत धरे बली बलवान। आया प्रभ वड वड बलकारी। त्रेता भयो राम अवतारी। दुष्ट रावण करे सँघारी । अचरज खेल रंग करतारी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका जोत निरँजण नरायण नार अवतारी। नरायण अवतारा जामा धारा जिउँ कृष्न मुरारा। बेमुखां अन्त करे ख्वारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोती जोत सरूप आदि अन्त एका एकँकारा। कृष्न मुरारी वड गिरधारी। आपणा खेल किया अचरज वरते विच संसारी। जोती जोत सरूप ना कोई पावे सारी। महाराज शेर सिँघ

विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर अवतारी। आपणा आप ना जीव पछाणे। माया ममता विच रुले जीव अञ्याणे। आत्म रंगता सद रखाणे। जोती जोत सरूप हरि, आप चलाए आपणे भाणे। आपणे भाणे आप समाणा। अर्जन हत्थ फड़ाए तीर कमाना। आपे आप महांसार्थी जगत अख्वाणा। जोती जोत सरूप हरि, आपे वरते आपणा भाणा। मोहण माधव कृष्न मुरारी। अचरज खेल करे विच मात ना जाणे जीव गंवारी। प्रभ अबिनाशी सृष्ट सबाई माया पसर पसारी। जोती जोत सरूप हरि, आवे जावे वारो वारी। मात जोत धर भगवान। सृष्ट सबाई देवे ज्ञान। पंजे पांडो गए जाण। सच्ची शब्द धुन चरन धूढ़ अशनान। जोती जोत सरूप हरि जन भगतां करे आप पछाण। गुरमुख साचे दया कमाए। कर तरस साचा नाम भिच्छया पाए। आत्म इच्छया पूर कराए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप आपणी सरन लगाए। सरन लगावे सरना निध। कारज कीने गुरसिख सिध्ध। घर उपजावे रिद्ध सिद्ध। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुखां घर उपजावे नव निध। नव निध नौ दर। गुरमुख साचा लए वर। जिथ्थे वसे साचा हरि। सच धाम सच राम सच काम साचा सर। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोती जोत सरूप हरि, आप खुल्हाए आत्म दर। आत्म दर देवे खोल्ह। आप खुल्हाए झूठा पोल। सोहँ शब्द वजावे ढोल। मानस जन्म कलि लेखे लावे, लक्ख चुरासी अनमोल। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरसिख तन मन गुर चरन घोल। तन मन धन गुर चरन दुआरे। देवे माण विच संसारे। सर्ब घट वासी देवे दरस अपारे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पुरी घनक विच जामा धारे। पुरी घनक विच जामा धार। प्रभ अबिनाशी ल्या अवतार। भरम भुलेखे भुल्ला सर्ब संसार। गुरमुख विरला पावे सार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अमृत आत्म देवे साची धार। अमृत साचा सीर पिलाया। दूई द्वैत पड़दा लाहया। एका जोत करे रुशनाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गलों लाहे जगत माया। जगत माया लथ्थे चीर। सन्त मनी सिँघ वज्जा शब्द तीर। दूरों पैंडा आवे चीर। आत्म बन्न्हे ना अजे धीर। बिन प्रभ साचे ना जाए हउमे पीर। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप बणाए हस्त कीड़। आया दर सच दरबारे। पुरी घनक हरि चरन निमस्कारे। खाली भरे प्रभ भण्डारे। आत्म जोत करे अकारे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सच करे प्रकाश सन्त मनी सिँघ दस्म दुआरे। दस्म दुआर आप खुल्हाया। आप आपणा राह बताया। दूई द्वैती पड़दा लाहया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सोहँ साची धुन उपजाया। आत्म धुनी उपजे धुन। सन्त मनी सिँघ खुल्ले सुन्न। प्रभ अबिनाशी कवण जाणे तेरे गुण। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, देवे माण गुरमुख साचे विच मात दे चुण। सन्त मनी सिँघ दर साचे आया। दर घर साचे प्रभ अबिनाशी साचा पाया। हरि हिरदे वाचा वेख भाण्डा काचा तन मन धन प्रभ

सरन टिकाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप आपणा विच धराया। आप आपणा विच टिकाए। अज्ञान अन्धेर सर्ब मिटाए। संञ सवेर इक्क कराए। हरन फरन दए खुल्हाए। मरन डरन सर्ब चुकाए। एका एक करन साची सरन रखाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तीन भवन दी बूझ बुझाए। सन्त मनी सिँघ सेवा लग्ग। प्रभ अबिनाशी पकड़े पग्ग। कलिजुग माया विच ना लग्ग। पल्ला फेर विच सारे जग। घर घर लग्गी दिसे अग्ग। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मात जोत प्रगटाई राउ रंक चरनी जाए लग्ग। सन्त मनी सिँघ ऊँच पुकारे। प्रभ अबिनाशी जामा धारे। घनकपुरी विच ल्या अवतारे। भुल्ले जीव हरि गंवारे। दुष्ट दुराचारी ना पायण सारे। गुरमुख साचे सन्त जन दर आयण करन चरन निमस्कारे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोती जोत सरूप मनी सिँघ देवे शब्द हुलारे। शब्द हुलारा रिहा झूल। आप चुकाया पिछला मूल। गुरमुख गुरसिख साचा दर ना जाणा भूल। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कलिजुग भन्नी चौथी चूल। चौथी चूल गई तुट्ट। कलिजुग भाग गए निखुट्ट। बेमुख कलिजुग जीव लहणा देणा कदे ना जाए छुट्ट। सृष्ट सबाई पाए भीड़, आपे मारे पकड़ गल घुट्ट। ईसा मूसा मुहम्मदी जड़्ह देवे पुट्ट। गुरमुख साचे सन्त जन दर साचे लाहा लैण नाम दान अतुट्ट। अमृत आत्म प्रभ साचा बरखे, गुरमुख साचे पी लैणा घुट। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, वड भण्डारी वड संसारी सद भण्डारे रहण अतुट। अतुट्ट भण्डार हरि का जाण। निखुट्ट ना जाए विच जहान। छुट्ट ना जाए गुरसिख तेरा चरन ध्यान। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मात जोत धरे भगवान। सन्त मनी सिँघ तेरी वड्याई। साची सुरत साची धुन शब्द अनहद उपजाई। तुट्टी मुन होई रुशनाई। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका लिव चरन रखाई। सन्त मनी सिँघ माण दवा के। आप आपणी सेवा ला के। सुरत शब्द हरि मेल मिला के। आत्म जोती दीप जगा के। सोहँ साची दात प्रभ झोली पा के। एका साचा रंग प्रभ चढ़ा के। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, किरपा कर धरनी धर देवे वर डिगे चरनी आ के। चरनी डिग हाज़र हज़ूर। प्रभ अबिनाशी पाया सोलां कला भरपूर। सोहँ शब्द देवे आत्म तूर। जोत सरूपी करे आत्म नूरो नूर। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सांतक सति वरताए सन्त मनी सिँघ सति सरूर। सांतक सति सीतल धारा। देवे हरि वस्त हरि थारा। गुरमुख साचे आप रखाए आपणे चरन दवारा। जिथ्थे वसे नरायण नर जोत सरूपी खेल अपारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, देवे दरस गुरसिक्खां कर प्यारा। गुरसिख गुरमुख आत्म सोध। शब्द लिखाए प्रभ अगाध बोध। कलम उठाए वड जोधन जोध। गुरसिख उठाए प्रभ आपणी गोद। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साची लिख्त लिखाए कलम नाल सृष्टी लए सोध। सन्त मनी सिँघ लिख्त लिखावे। प्रभ अबिनाशी रसना गावे।

दिवस रैण ना मनों भुलावे। साचे भाणे विच सद समावे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दस्म दुआर बूझ बुझावे। दस्म दुआर सति ध्याना। आत्म उपज्या ब्रह्म ज्ञाना। होया दरस कृष्न काहना। मिटाई हरस मिल भगवाना । महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, जोत सरूपी कलि पहरया बाणा । सन्त मनी सिँघ तन साचा मन्दिर। दीपक जोती जगे अंदर। काया अन्धेरी झूठी कंदर। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप तुड़ाया आत्म जंदर। आत्म जंदर आप तुड़ाए। साचा मन्दिर आप बणाए। हरि वसे अंदर बेमुखां दिस ना आए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सो जन जाणे जिस जन दया कमाए। नवखण्ड विच वरभण्ड, चमके चण्ड पवे वंड, रोवण रंड कट्टी गंढ्ढ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप कराए खण्ड खण्ड। खण्ड खण्ड खण्डा दो धारी। वंड वंड करे सृष्टी साची। डन लगाए जीव दुष्ट दुराचारी। तन जलाए होए हँकारी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कराए वरताए आप विच संसारी। सच चण्डी शब्द चमकानी। दामन दमक दमके दामनी। आपे आप संघारे जिउँ रामा रावनी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत सरूपी खेल वरतावनी। कलिजुग जीव जाग, भरम ना भुल्ल। कलिजुग जीव जाग, माया विच ना रुल। कलिजुग जीव जाग, सच भण्डारा गया खुल्ल्ह। कलिजुग जीव जाग, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पंचम जेठ लगाए भाग, देवे नाम अनमुल्ल। कलिजुग जीव जाग, सच संदेश। कलिजुग जीव जाग, जोत प्रगटाई प्रभ माझे देस। कलिजुग जीव जाग, प्रभ अबिनाशी कलि आया जोत सरूपी कर के भेस। कलिजुग जीव जाग, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान प्रभ साचे को सदा आदेस। कलिजुग जीव जाग, क्यों होए भाग मन्द। कलिजुग जीव जाग, आत्म होई पापां कंध। कलिजुग जीव जाग, आत्म द्वार होया बन्द। कलिजुग जीव जाग, प्रभ साचा सुणाए राग। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सच दान दर मंग। कलिजुग जीव जाग वक्त सुहञ्जणा। कलिजुग जीव जाग, कलिजुग जोत प्रगटाए नरायण निरँजणा। कलिजुग जीव जाग, बण साचा साक सैण सज्जणा। कलिजुग जीव जाग, भाण्डा काचा अन्तकाल कलि भज्जणा। कलिजुग जीव जाग, माया नाल ना किसे रज्जणा। कलिजुग जीव जाग, प्रभ साचे अन्त तेरा पर्दा कज्जणा। कलिजुग जीव जाग, वेला अन्तकाल गोला मौत सिर ते वज्जणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पी अमृत दर ते रजणा। कलिजुग जीव जाग, छड्ड भरम भुलेखा। उठ जीव जाग, प्रभ चुकाए पिछला लेखा। उठ जीव जाग, कलि रहे ना वेखी वेखा। उठ जीव जाग, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप मिटाए औलीए शेखा। उठ जीव जाग, अन्त अखीर। उठ जीव जाग, चार कुन्ट होए वहीर। उठ जीव जाग, सोहँ शब्द चलाए तीर। उठ जीव जाग, आप मेट मिटाए औलीए प्रभ साचा पीर फकीर। उठ जीव जाग,

कोई ना देवे धीर दस्तगीर। उठ जीव जाग, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप खिचाए अट्ठ सट्ठ तीर्थ नीर। उठ जीव जाग, सुण साचा राग,। उठ जीव जाग, धो पापा दाग। उठ जीव जाग, बुझा तृष्ना आग। उठ जीव जाग, बण हँस काग। उठ जीव जाग, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सतिजुग लगाया पहली माघ। उठ जीव जाग, कलि अन्ध अन्धघोर। उठ जीव जाग, पंचां लुट्टया घर तेरा बण चोर। उठ जीव जाग, ना बण हराम खोर। उठ जीव जाग, प्रभ अबिनाशी देवे शब्द घनघोर। उठ जीव जाग, चरन प्रीती लै जोड़। उठ जीव जाग, क्यों मुख भवाया। उठ जीव जाग, क्यों दु:ख उठाया। उठ जीव जाग, क्यों सुख गंवाया। उठ जीव जाग, क्यों मुख छुपाया। उठ जीव जाग, क्यों आत्म तृष्ना भुक्ख वधाया। उठ जीव जाग, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक कलि जामा पाया। उठ जीव जाग, जगत अन्धेर। उठ जीव जाग, एका अग्न लग्गे चार चुफेर। उठ जीव जाग, दुष्ट दुराचार मारे घेर। उठ जीव जाग, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपे मार मारे कराए ढेर। उठ जीव जाग, ढठ्ठे ढेरी। उठ जीव जाग, मातलोक ना पावे फेरी। उठ जीव जाग, वेला अन्त ना लग्गे देरी। उठ जीव जाग, एका शब्द झुलाए जगत अन्धेरी। शब्द अन्धेरी जाए झुल्ल। सृष्ट सबाई जाए रुल्ल। गुरमुख साचे सन्त जन, प्रभ दर पायण अनमुल्ल। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, शब्द अन्धेर जगत जाए झुल्ल। शब्द अन्धेर आप झुलावणा। राजा राणा तख्तों लाहवणा। साचा लेख पंचम जेठ लिखावणा। दाढ़ां हेठ सृष्ट चबावणा। कलिजुग जीव कौड़ा रेठ रहण ना पावणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक कलि नाउँ धरावणा। वड वड सेठ वड सिठाणीआं। भज्जे फिरन मुगल मुगलाणीआं। ना कोई दिसे शाह सुल्तानीआं। चारों कुन्ट होए वैरानीआं। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सतिजुग झुलाए सोहँ तेरी सच निशानीआं। मायाधारी आत्म अन्धे। विषे विकारी आत्म गन्दे। जगत उल्झाए काया धन्दे। आत्म वज्जे बेमुखां जंदे। बेमुख आपणा आप गंवाया परमानंदे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे आप उपजाए साचे चन्दे। मायाधारी माया रूप। कलिजुग भुल्ले वड वड भूप। आत्म नगरी होई अन्ध कूप। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, ना कोई जाणे जोत सरूप। मायाधारी मदिरा मासी। वेख भेख खुलाए घनकपुर वासी। ना कोई दीसे शाहो शाबाशी। सृष्ट सबाई धर्म राए चढ़ाए फाँसी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सो जन उधरन पार जो जन सोहँ गायण स्वास स्वासी। धर्म राए धर्म दुआरा। ओथे लथ्थे पापां अफारा। कराए मार होए दु:ख भारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणा करे आप विहारा। आप आपणा कर विहारा। सतिजुग बणाए साची सरकारा। सच सुच्च रखाए साचा देवे नाम अधारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पंचम करे आप वरतारा।

पंचम पंचम पंचम विच जहान। सोहँ रक्खे साची आन। आप चुकाए जम की कान। एका तन लगाए शब्द बबाण। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका आप रखाए जगत आण। एका आण जगत रखाए। एका बाण शब्द लगाए। एका माण एका ताण चरन रखाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दूसर कोई रहण ना पाए। ना कोई दूसर ना कोई दूज। एक बुझावे साची बूझ। सोहँ शब्द साची सूझ। गुरमुख साचे सन्त जन महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप खुल्हाए भेव गूझ। गुरमुख साचे बूझ बुझाई। गुरमुख साचे नाद धुन उपजाई। गुरमुख सुन्न समाध खुल्हाई। गुरमुखां देवे आप वड्याई। गुरमुख मिले साचा सुख, प्रभ वरन सेव कमाई। गुरमुख सुफल मात कुख, चल आए हरि सरनाई। गुरमुख उतरे भुक्ख मिटे दु:ख प्रभ साचा दर्शन पाई। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साची देवे मात वड्याई। गुरमुख गुर एका जाण। गुरमुख गुर सच पछाण। गुरमुख गुर देवे माण। गुरमुख साचे प्रभ साचे तारे, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान। गुरमुख गुर वेख विचारे। गुरमुख गुर साचा तारे। पारब्रह्म हरि खेल अपारे। वेखे विगसे करे विचारे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पंचम जेठ लेख लिखारे। पंचम जेठ लिख्त लिखाइत, साचा कर्म कमईआ। गुरमुख पढ़ाए इक्क जमाइत, सोहँ नाम जपईआ। एक बणाए शरअ शरायत, एका राह चलईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दूई द्वैत मिटईआ। एका दूजा कट्टे रोग। आप मिटाए चिन्ता सोग। सोहँ देवे साचा जोग। गुरमुख साचे कलि लैणा भोग। बेमुखां लग्गे कर्म विजोग। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपे कट्टे हउमे रोग। हउमे रोग आप निवारे। सोहँ नाम देवे वस्त अपारे। जो जन आए चरन दुआरे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपे पावे सर्ब सारे। सर्ब सार आपे जाण। गुरमुख साचे कर पछाण। आप चुकाए जम की काण। मिल्या मेल हरि भगवान। महाराज शेर सिँघ बली बलवान। विष्नूं भगवान त्रैलोकी नाथा। आप निभाए सगला साथा। सच चलाए जगत गाथा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सर्ब कला समराथा। सर्ब कला आप भरपूरे। प्रभ अबिनाशी साचा नूरे। आप उठाए मिटाए वड वड सूरे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सृष्ट सबाई कराए चूरे। सृष्ट सबाई पंचम जेठ भाग लगावणया। सोहँ साचा राग सुनावणया। मात जोत धरे बावन रूप वटावणया। जिउँ काहना कंस हरे दुष्ट मुकावणया। गुरमुख साचे सन्त जन दर तरे, दर घर साचे भाग लगावणया। प्रभ अबिनाशी जो जन वरे, कर किरपा चरन लगावणया। साची तरनी जो जन तरे, प्रगट जोत दरस दिखावणया। गुरमुख साचा रसना गाए नर हरे, साचे तीर्थ नुहावणयां। प्रभ अबिनाशी साचा पाए, साचा सुख उपजावणया। प्रभ अबिनाशी खेल रचाए, भाण्डा कलिजुग भन्नावणया। सतिजुग साची लिख्त लेख पंचम लिखवाणया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणा भेव खुल्हावणया।

गुरमुख साचे जोती जोत जगावणया। गुरमुख साचे हरि आपणी सरन लगावणया। गुरमुख साचे साचा दरस दिखावणया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप मुकाए आवण जावणया। पंचम जेठ पंज घर वसे। साचा राह प्रभ साचा दस्से। गुरमुख साचा प्रभ दर वसे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सोहँ चलाए स्वास स्वासे। स्वास स्वास जप एका एक। एका सोहँ साची टेक। गुरमुखां करे बुध बबेक। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख वखाणे एका एक। उठो सिँघो हरि हाजर हजूरे। देवे दरस जो जन आए नेड़े दूरे। प्रगट जोत हरि साचा नूरे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सर्ब कला भरपूरे। सर्ब कला आप संपूरन। सोहँ शब्द उपजावे साची तूरन। किसे ना दिसे हरि साचा जानण दूरन। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आसा मनसा सर्ब पूरन। आसा मनसा सर्ब पूरी। आत्म लथ्थी सर्ब वसूरी। प्रभ अबिनाशी चिन्ता करे दूरी। कोई ना जाए दर घर साचे झूरी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आत्म जोत जगाए जिउँ कोहतूरी। साचा लहणा देवे आप। सोहँ सच जपावे जाप। कोटन कोट उतारे पाप। गुरसिख तेरा होए वड प्रताप। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपे होए माई बाप। मात पित शब्द ज्ञाना। साचा देवे नाम निधाना। सोहँ शब्द जगत निशाना। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका बख्शे चरन ध्याना। इक्क शब्द चरन गुर प्यारा। इक्क सति शब्द दी धारा। इक्क मत शब्द अपारा। इक्क शब्द वरताए विच संसारा। इक्क शब्द पंचम जेठ महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, खोल्हे जगत भण्डारा। शब्द भण्डार गया खुल्ल। देवे प्रभ आप अनमुल्ल। आप संवारे पिछली कुल। आत्म दीपक ना होए गुल। काया अग्न बुझे चुल। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख तुलाए साचे तुल। साचे तोल आप तुलाए। वड अनमोल नाम दवाए। चरन कँवल जो प्रीत कमाए। सोहँ शब्द प्रभ आत्म ढोल वजाए। आत्म पर्दे देवे खोल्ह, स्वच्छ सरूपी दरस दिखाए। जो जन रहे रसना बोल, धुर दरगाहों प्रभ पार कराए। जोत सरूप प्रभ वसे कोल, आत्म पर्दा वेखे फोल, प्रभ अबिनाशी दरस दिखाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत सरूपी डगमगाए। आत्म वेख जीव विचार। एका शब्द साची धार। एका धर्म विच संसार करे नैण मुँधार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सच्ची सरकार। सच सरकार सच्ची सिक्दारी। जोत सरूपी हरि निरँकारी। वेखे विगसे करे विचारी। लेखा चुकावे आवे जावे वारो वारी। गुरमुखां जाए तारी, बेमुखां करे ख्वारी। एका दिसे पासा हारी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे जाउ चरन बलिहारी। चरन बलिहारो आपणा आप गुर साचे वारो। ना कोई भरम भुलेखा सच दरबारो। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दु:ख भुक्ख दर सर्ब निवारो। दु:ख भुक्ख प्रभ देवे निवार। साचा शब्द देवे इक्क आधार। उज्जल मुख विच संसार। उलटा रुक्ख ना होए दूजी वार। महाराज

शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पंचम जेठ कर किरपा जाए तार। साचा प्रभ साचा संगी। पूरन करे आस जो दर मंगी। कोई ना जाए भुक्खी नंगी। आत्म नाम प्रभ साचे रंगी। सोहँ धार वगाए जिउँ जल धार गंगी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, होए सहाई सदा अंग संगी। अंग संग सदा सहाई। मानस जन्म ना होए भंग, जो जन आए सरनाई। अन्तिम कलिजुग ना होवे नंग, प्रभ साचा सिर हत्थ टिकाई। आपे कट्टे भुक्ख नंग विच मात देवे वड्याई। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दया कमाई। भुक्खा नंगा गरीब निमाणा। दर घर साचे होए परवाना। दूर दूर धकावे राजा राणा। हरि आपणी गोद उठाए, नीचों नीच बाल अञ्याणा। आत्म देवे सोध देवे माण विष्नूं भगवाना। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, राउ रंक इक्क कराणा। इक्क कराए राउ रंक। सोहँ शब्द वजाए साचा डंक। आप सुहाए द्वार बंक। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पंचम जेठ गुरसिख तारे जिउँ राजा जनक। भगत जनक प्रभ आप तारया। किरपा कर अपर अपारया। दित्ता वर हरि शब्द उचारया। गया तर धर्म राए दर निमस्कारया। चुकया डर ख़ाली होए नर्क भण्डारया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोती जोत सरूप आदि अन्त गुरमुखां काज संवारया। काज संवारे दीन के दाते। पंचम जेठ वेले प्रभाते। सो जन उधरे जो जन रसना सोहँ गाते। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप बंधाए साचे नाते। साचा नाता चरन बन्न्ह। सोहँ शब्द सुणावे कन्न। हरया होवे मन तन। आप मिटाए झूठा जन। भाण्डा भउ प्रभ देवे भन्न। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अन्तिम बेड़ा देवे बन्न्ह। पंचम जेठ रंग रंगा रिहा। अंग संग आप निभा रिहा। प्रभ दर मंगण साची मंग, साचा नाम रंग मजीठ चढ़ा रिहा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पंचम जेठ आप आपणी जोत जगा रिहा। जोत जगाए प्रभ साचा बीठला। गुरमुख साचे घर साचे डीठला। कोई ना दिसे दर ते कौड़ा रीठला। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एक चढ़ाए रंग मजीठला। पंचम जेठ पंचम गिरधार। वेखे विगसे करे विचार। क्या कोई जाणे प्रभ दी सार। आपणा आप करे वरतार। वरते वरतावे विच संसार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणे सीस धरे बैठ दस्तार। सिर दस्तार आपणे बन्न्ह। कलिजुग जीव देवे भाण्डे भन्न। बेमुखां मात देवे डन्न। गुरसिक्खां बेड़ा जाए बन्न्ह। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा शब्द सुणावे कन्न। गुरसिख हँस सरोवर चुग लउ मोती। आत्म जोत जगावे जोती। दुरमति मैल जाए धोती। चार वरन बण जाए एका गोती। सृष्ट सबाई रही सोती। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पंचम जेठ आपणे हत्थ उठाए सोटी। एका सोटी शब्द हुलारा। सृष्ट सबाई होवे ख्वारा। चार कुन्ट हाहाकारा। आप छुडाए बत्ती धारा। घर घर रोवण नारी नारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, विच मात जिस वसारा। वेद अथर्बण आप मिटाया। अरबण खरबण रहण ना

पाया। देस सम्बल प्रभ डेरा लाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पंचम जेठ होए रुशनाया। पंचम जेठ जटा जूट धार। आपे होए अस्व अस्वार। शब्द सरूपी पवण धार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, चार कुन्ट कराए हाहाकार। पवण अस्वारा प्रभ गिरधारा। शब्द दो धारा चले वारो वारा। एका अग्न लगाए विच बहत्तर नाड़ा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सृष्ट सबाई मौत बणाए लाड़ी लाड़ा। लाड़ी मौत जगत प्रनाए। वेले अन्त ना कोई बचाए। धर्म राए दे दर बहाए। जम दूतां दे हत्थ फड़ाए। पुठे कर दर टंगाए। अग्न कुण्ड दे विच जलाए। मदिरा मासी जीव हलकाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कुंभी नर्क दे सजाए। कुंभी नर्क नर्क निवासा। जिस जन रसना लाया मदिरा मासा। झूठा जानण खेल तमाशा। दर घर आए कर जायण हासा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पंचम जेठ करे प्रकाशा। मदिरा मासी मायाधारी। अन्तिम बाजी कलिजुग हारी। भुल्लया कलिजुग आपणा आप जीव संसारी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, वेले अन्त करे ख्वारी। वेले अन्त होए ख्वार। धर्म राए मारे डाहढ्ढी मार। कोई ना ओथे दिसे सहार। संग ना चले झूठी नार। कोई ना पावे बेमुखा सार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अन्तिम कलि करे ख्वार। बेमुख मूढ़्ह जगत अञ्याणा। प्रभ अबिनाशी मनों भुलाणा। मदिरा मासी साचा जाणे खाणा। होया झूठे वस अन्त पछाणा। ना कोई जाए नस्स, वेले अन्त देवे सजाणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत सरूपी पहरया बाणा। धरया भेख हरि भगवन्ता। क्या कोई जाणे जीव जन्ता। माया पाए जगत बेअन्ता। गुरमुख जगाए साचा सन्ता। देवे वड्याई आदिन अन्ता। सोहँ तन पहनाए प्रभ साचा कन्ता। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणे रंग सदा रहंता। आत्म घर वज्जी वधाई, होए मंगलाचार। आत्म घर वज्जी वधाई, प्रभ देवे शब्द हुलार। आत्म घर वज्जे वधाई, प्रभ साचा देवे शब्द धुन्कार। आत्म घर वज्जे वधाई, अमृत चले साची धार। आत्म घर वज्जी वधाई, उलटयां कँवल खिड़ी गुलज़ार। साचे घर वज्जी वधाई, प्रभ खोल्हे बन्द कवाड़। साचे घर वज्जे वधाई, बत्ती दन्द रहे हरि रसन उचार। साचे घर वज्जी वधाई, पतित पापी दर आए उतरे पार। साचे घर वज्जी वधाई, जोत सरूप प्रगटे नर अवतार। साचे घर वज्जे वधाई, राम रमईआ आया कृष्न मुरार। साचे घर वज्जी वधाई, एका जोत खेल अपार। साचे घर वज्जी वधाई, कलिजुग बेड़ा लाए पार। साचे घर वज्जे वधाई, लक्ख चुरासी देवे गेड़ निवार। साचे घर वज्जी वधाई, झूठा झेड़ा कीना जगत गंवार। साचे घर वज्जी वधाई, बन्न्ह बेड़ा प्रभ साचे भव जल किया पार। साचे घर वज्जी वधाई, गुर संगत आई गुर दरबार। साचे घर वज्जी वधाई, दिवस रैण होया मंगलाचार। साचे घर वज्जी वधाई, दुखियां दु:ख हरि दए निवार। साचे घर वज्जी वधाई, जोत

सरूपी प्रगट्या हरि अगम्म पार। साचे घर वज्जी वधाई, पंचम जेठ निहकलंक नरायण नर अवतार। साचे घर वज्जी वधाई, दर मंगल गाया। साचे घर वज्जी वधाई, प्रभ अबिनाशी साचा पाया। साचे घर वज्जी वधाई, नौ निध प्रभ दे उपजाया। साचे घर वज्जी वधाई, आत्म विच हरि शब्द चलाया। साचे घर वज्जी वधाई, कारज सिद्ध जो दर ते आया। साचे घर वज्जी वधाई, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, प्रगट जोत गुर संगत दरस दिखाया। साचे घर वज्जी वधाई, गुरमुख साचे जागो। साचे घर वज्जी वधाई, प्रभ अबिनाशी चरनी लागो। साचे घर वज्जी वधाई, आत्म धोवो झूठे दागो। साचे घर वज्जी वधाई, अनहद शब्द सच सुहागो। साचे घर वज्जी वधाई, सतिजुग लाए प्रभ पहली माघो। साचे घर वज्जी वधाई, प्रभ हँस बणाए कागो। साचे घर वज्जी वधाई, देवे दरस महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, वड वड भागो। वड वड भाग होए दर साचे। प्रभ अबिनाशी विच बैठा हिरदे वाचे। साचे लेख लिखाए धुरदरगाही साचे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान साचा हरि घर साचो साचे। साचा दर देवे वर, ना जाणा डर। साचा सुक्ख हरि नाम लै जाओ घर। भरम भुलेखा जाओ निवार। साचा लेखा प्रभ आत्म देवे धर। सतिजुग साचा शब्द गुर संगत लैणा वर। दर आई संगत प्रभ दए भण्डारे भर। एका चढ़ाए नाम रंगत, आप बहाए साचे घर। जो जन आए साची संगत, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान मानस जन्म देवे सुफल कर। मानस जन्म सुफल कराया। सरन सरनाई जो जन आया। साची तरनी आप तराया। करनी भरनी हरि दे सजाया। जम की डरनी प्रभ दे चुकाया। हरनी फरनी प्रभ दे खुल्हाया। सच दात विच मात दे धरनी, सोहँ साचा शब्द सुणाया। सृष्ट सबाई होई दरनी, प्रभ आपणा खेल रचाया। कोई ना जाणे प्रभ की करनी, भरम भुलेखे जगत भुलाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पर्दा माया पाया। माया पर्दा लालच चोली। सृष्ट सबाई होई गोली। झूठे कंडे प्रभ साचे तोली। धर्म राए दे दर ते टंग, जो गुरमुख साचे मारे बोली। आपे करे खण्ड खण्ड खण्डे, पंचम जेठ देवे भेव खोल्ही। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सोहँ शब्द लगाए साचा ढोली। साचा शब्द साचा ढोला। चार वरन एका बोला। प्रभ अबिनाशी गुर संगत देवे नाम अनमोला। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, झूठी देह तजाए छड्डया काया चोला। झूठी देह आप तजाए। आप आपणा खेल रचाए। शब्दी शब्द शब्द सरूप हो जाए। पवण सरूपी पवण हो आए। सोहँ साची मात अल्ख जगाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोती जोत सरूप एका जोत विच जाए मात धराए। काया चोला आप तजाया। झूठा डोला विच ख़ाक रलाया। रोल घचोला विच मात दे पाया। अन्धा बोला कोई दिस ना आया। कला संपूरन सोलां प्रभ जोत प्रगटाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत सरूपी डेरा लाया। जोत

सरूपी डेरा लाए। गुरमुख साचे आप जगाए। बणाए साची बणत। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, देवे वड्याई विच जीव जन्त। देवे वड्याई सोहँ साचा निशाना। अचरज खेल करे कलि करता जिउँ कृष्ना काहना। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवाना गाना बद्धा गुरसिख हत्थ। आप चढ़ाया सोहँ साचे रथ। विच मात दवाई गुरमुख साचे तेरे आत्म साची वथ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, किरपा करे सोला कला समरथ। सोलां कला प्रभ संपूरन। लिखाया लेख ना होए अधूरन। गुरमुखां सद वसे नेड़े, बेमुखां दिसे दूरन। वेला गया हत्थ ना आवे, जूठे झूठे अन्तकाल कलि झूरन। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरसिक्खां उपजाए सोहँ शब्द साची तूरन। साची तूरन साची धारा। साचा रूप अगम्म अपारा। जोत सरूपी खेल अपारा। वेख वेख भुल्लया संसारा। अचरज भेख किया करतारा। गुरमुख साचे वेख खिच ल्याए चरन दुआरा। आप लिखाए साचे लेख, पंचम जेठ बणे लिखारा। आप मिटाए झूठी रेख, प्रभ अबिनाशी निहकलंक नरायण नर अवतारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कोए ना पावे सारा। आदि अन्त अन्त गुर आदि। प्रभ अबिनाशी विच ब्रह्माद। साचा शब्द वजाए सोहँ नाद। शब्द लिखाए बोध अगाध। गुरमुखां देवे साची दाद। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे दिवस रैण सद रसना अराध। सच बंक सच दुआरा। सच टेक इक्क एकँकारा। मिटाए भेख इक्क कराए राउ रंक विच संसारा। ना कोई दिसे औल्या पीर शेख़, सदी चौधवीं आई हारा। कलिजुग अन्तिम मिटाई रेख, पंचम जेठ हरि करे धुंदूकारा। साध संगत दर घर वधाई, हरि पाया अगम्म अपारा। सोहँ रसना जै जै जैकार कराई, उपजे शब्द सच्ची धुन्कारा। पंचम जेठ महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणे करे सच विहारा। सच विहार आप कराए। सच दस्तार सीस टिकाए। बीस इकीस इकीस बीस इक्क हो जाए। रागनी तीस प्रभ संग रलाए। छतीस राग हरि कन्न सुणाए। रागी नादी कोई भेव ना पाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान गए भुलाए। साची जोत विच मात दे जागी, पंचम जेठ होए रुशनाए। सो जन उधरे पार जो प्रभ सरन लागी, कर किरपा पार कराए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सिर आपणा हत्थ टिकाए। साचा जोग सरन गुर। मेल मिलाया लिख्या धुर। गुर दर्शन को तरसण सुर। साध संगत दर आई तुर। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, वर घर हरि साचा पाया। आप उपजाए आत्म सुर। आत्म सुरत देवे खोल्ह। अकाल मूर्त वसे कोल। साची तूरत सोहँ शब्द वजाए ढोल। सर्ब जीआं हरि आसा पूरत, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप कराए गुर संगत चोहल। साचा चोलड़ा तन रंगाए। वड अनमोलड़ा प्रभ रंग रंगाए। जे कोई मारे बोलड़ा, विच संसार रहण ना पाए। सोहँ शब्द कुण्डा प्रभ साचे खोल्हड़ा, पंचम जेठ सच भण्डार लगाए। सच भण्डारा आप खुल्हाया। गुरमुख साचे सन्त तराया। सोहँ

साचा नांउँ वरताया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पंचम जेठ गुरमुखां संग समाया। पंचम जेठ तेरी साची रुत्त। गुर संगत मिल गई धुरत। धर्म राए ना मारे जुत्त। गुरमुख बणाए साचे सुत्त। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोती जोत सरूप पारब्रह्म अचुत। पारब्रह्म तेरी पूरन घाल, गुर संगत तेरी सूली सूल। बेमुखां मारे हरि त्रसूल। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, बेमुख जीव गए भूल। घनकपुर वासी जोत प्रकाशी करे बन्द खलासी। कलिजुग कट्टे गलों सिलक जम फाँसी। दर आए मानस जन्म होए रासी। सोहँ भिच्छया गुरमुख साचे बलि बलि जासी। साचे तीर्थ आत्म नुहाए, आत्म चिन्ता सर्ब ग्वासी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचे घर एका वसे पुरख अबिनाशी। एका एक पुरख अबिनाश। एका जोत करे प्रकाश। गुरसिक्खां होया दास। बेमुखां कलि करे नास। गुरसिक्खां सोहँ शब्द जपाए स्वास स्वास। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पंच जेठ मानस जन्म कराए रास। मानस जन्म आप संवारया। मातलोक विच जामा धारया। नरायण नर पूरन अवतारया। सोहँ शब्द छत्तर झुला रिहा। वड वड सय्यद शेख़ मुलाना प्रभ दर दुरकारया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणा खेल आप वरता रिहा। एका ओट हरि तकाना, जोत सरूपी पहरया बाणा, प्रभ आपणे रंग वखा रिहा। आप उठाए बाल अञ्याणे, जो जन सीस झुका रिहा। मात बणाए सुघड़ स्याणा, साचे माण दवा रिहा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका वरते कलिजुग भाणा, आपणी बूझ बुझा रिहा। झूठा भेख जगत मिटावणा। सच धर्म दा छत्तर झुलावणा। एका झण्डा नाम झुलावणा। राजा राणा सरनी लावणा। वाली दो जहान आपणा डंक वजावणा। बेमुखां उखाड़े जड़्ह, सोहँ खण्डा हत्थ उठावणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मस्तूआणा धाम सुहावणा। गुरमुखां बुझाए आत्म दाग़। बेमुखां माढ़े होए भाग। गुरसिख साचे जायण जाग। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जमन किनारे लाए भाग। जमन किनारे आए चल। शब्द सरूपी फेरे हल। अन्तिम अन्त करे नबेड़ा, वेला अन्त ना जाए टल, ना लाए घड़ी पल। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादी सद अचल्ल। अचल अचल्ल निहचल धामा। जिथ्थे वसे हरि भगवाना। आप मिटाए कलिजुग धामा। एका शब्द वजावे सच दमामा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सोहँ देवे साचा नामा। सोहँ नाम प्रभ देवे वंड। बेमुखां देवे कंड। बेमुख दर ते आयण जायण आत्म होई रंड। मदिरा मासी दर दुरकारी, आत्म होई रंड। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप कराए खण्ड खण्ड। साचा खण्डा आप उठाया। शब्द डण्डा मगर लगाया। चण्ड प्रचण्ड वस कराया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, प्रगट जोत राउ उमराउ सरन लगाया। राउ उमराउ सरन लगाए। आपणी खेल आप रचाए। चार कुन्ट सोहँ साचा डंक वजाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, राणा संगरूर

पकड़ उठाए। राणा संगरूर उठाणा चुण। साचा नाम दिवाणा गुण। साचा शब्द उपजाणी धुन। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कवण जाणे तेरे गुण। गुरसिख पल्ला देणा फेर। वेला अन्त ना आउणा कलिजुग फेर। राजे राणे प्रभ चरन ल्यावे घेर। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, बेमुखां कराए कलिजुग ढेर। आपे ढाहे करे ढेरी। बेमुख प्रभ साचा आप कटाए जिउँ बाढ्ढी बेरी। एका शब्द झुलाए जगत अन्धेरी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरसिक्खां सोहँ नाम देवे सच दलेरी। गुरमुख साचे सन्त जनो दर आओ हस्स। दु:ख दर्द सभ जायण नस्स। दर घर साचे जाओ, राह साचा प्रभ जाए दस्स। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सद रसना गाओ, राती सुत्या वस। साचा नाम जगत चलावणा। साचा डंक दर दर घर घर वजावणा। चार कुन्ट दिवस रैण एका खेल वरतावणा। अग्न जोत जगत लगाए बरखे मेघ जिउँ सावणा। बेमुख पाउण झूठी डण्ड, प्रभ अबिनाशी ना रसना गावणा। महाराज शेर सिँघ धरत मात रणभूम बणाए ना किसे अन्त छुडावणा। वेले अन्त ना कोए छुडासी। प्रभ अबिनाशी गल पाए फाँसी। कलिजुग जीव लाड़ी मौत प्रनासी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साची लिख्त लिखाए ना कोई मेट मिटाए, ना कोई करे बन्द खुलासी। गुरसिख साचे मन विचारी। आया हरि शब्द उडारी। प्रभ साचा आया शब्द लिखारी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पुरी घनक जगाए जोत अपारी। पुरी घनक जोत जगाई। गुरमुखां हरि बूझ बुझाई। प्रभ दर आए मिले वड्याई। हँगता माण देवे गंवाई। महाराज शेर सिँघ इक्क अकार जोत रखाई। जोत अकार जगत जहाने। सोहँ देवे नाम निधाने। माण गंवाए तोड़े अभिमाने। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, चरन पकड़ ल्याए राजे राणे। राजे राणे चरन द्वारी। प्रभ अबिनाशी देवे नाम अपर अपारी। सच शब्द सति अटारी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप रखाए चरन द्वारी। चरन दुआरे जो आए ढुक। लहणा देणा जाए मुक्क। आत्म वहिण जाए सुक्क। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, बेमुखां मुख पाए थुक्क।

आत्म तृष्ना जगत अपार। मानस जन्म दिसे कूड़ा कुड़यार। साचा धन ना आया हिस्से, ख़ाली रहे घर भण्डार। आत्म रहे चिन्ता दुःख, दिवस रैण रहे दुख्यार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दर घर साचा पाया आए सच दरबार। साचा दर साचा पाली। प्रभ अबिनाशी सृष्ट सबाई आपे माली। आपे बीज बिजावे आपे करे अन्त रखवाली। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जो जन दर आए तेरे सवाली। दर सवाली मंगण मंग। आप निभाए आपणा संग। साचा प्रभ बतावे सोहँ साचा ढंग। गुरमुख साचा रसना गावे, आपे चाढ़्हे साचा रंग। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आसा मनसा पूर

कराए जो दर मंगे साची मंग। गुरमुख साचे सच विचार। सोहँ साचा रसन उचार। मदिरा मास दे निवार। साची खिड़े घर गुलज़ार। एका गेड़ा गिड़े शब्द हुलार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आत्म जोत धरे गुरसिक्खां सुण पुकार। आत्म जोती साचा नूर। गुरमुखां आत्म करे भरपूर। आप उपजाए घर साचा सुक्ख गुर सूर। जे जन आए दूरों चल हज़ूर। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सर्ब कला भरपूर। साचा शब्द शब्द ज्ञाना। आत्म खिच्चे तीर निशाना। एका चले शब्द निशाना। साचा गुर ना मनों भुलाणा। सोहँ साचा रसना गाणा। मदिरा मास नूं हत्थ ना लाणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा देवे वर, गुणवन्त गुण निधाना। दु:ख दर्द जो देवे वंड। सिर उठाई जो औखी पंड। बाल जवानी गई हंढ। आत्म अजे ना होए ठंड। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सोहँ साचा नाम जपाए पल्ले बन्न्हणी साची गंढ्ढ। दु:ख दर्द हरि आप निवारया। साचा सुख मन तन उपजा रिहा। सोहँ साची धुन प्रभ साचा नाम दवा रिहा। रक्ख चित पारब्रह्म, रंग चढ़े चलूल। रक्ख चित पारब्रह्म, कलिजुग विच ना भूल। रक्ख चित पारब्रह्म, वसे काया अंदर अस्थूल। रक्ख चित पारब्रह्म, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान आप चुकाए साचा मूल। रक्ख चित पारब्रह्म, शब्द घनघोर। रक्ख चित पारब्रह्म, आत्म उपजे साची धुन मिटाए मोर तोर। रक्ख चित पारब्रह्म, आत्म तोड़े साची सुन्न आप मिटाया काया अन्धघोर। रक्ख चित पारब्रह्म, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान झूठा दिसे जगत शोर। रक्ख चित पारब्रह्म, अगम्म अपारा। रक्ख चित पारब्रह्म, जोत सरूपी नर अवतारा। रक्ख चित पारब्रह्म, आदि अन्त इक्क अकारा। रक्ख चित पारब्रह्म, देवणहार सर्ब संसारा। रक्ख चित पारब्रह्म, भरे रहण सद भण्डारा। रक्ख चित पारब्रह्म, मानस जन्म ना होए कलि ख्वारा। रक्ख चित पारब्रह्म, फिर ना आवे दूजी वारा। रक्ख चित पारब्रह्म, उज्जल मुख करे विच संसारा। रक्ख चित पारब्रह्म, सोहँ फेरे सिर पापां आरा। रक्ख चित पारब्रह्म, सुफल कराए माता बत्ती धारा। रक्ख चित पारब्रह्म, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर अवतारा। रक्ख चित पारब्रह्म, बोध अगाधी। रक्ख चित पारब्रह्म, कलिजुग झूठी देही आत्म साधी। रक्ख चित पारब्रह्म, साची जोत पंचम जेठ विच मात दे लाधी। रक्ख चित पारब्रह्म, सोहँ शब्द आप सुणाए अनादी। रक्ख चित पारब्रह्म, हरि मेल मिलाए सुरत चलाए ब्रह्मादी। रक्ख चित पारब्रह्म, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादी। रक्ख चित पारब्रह्म, पूरन जोत इक्क भगवन्त। सोहँ देवे हरि साचा मंत। कलिजुग भुल्ले सर्ब जीव जन्त। आप बणे प्रभ साचा कन्त। पकड़ पछाड़े वड वड देव दंत। गुरमुखां दर बहाए महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, महिंमा बड़ी अगणत। रक्ख चित पारब्रह्म, जिस साजन साजा। रक्ख चित पारब्रह्म, तेरे आत्म दर वसे खोल्हे दस्म दरवाजा।

रक्ख चित पारब्रह्म, आप सवारे तेरा काजा। रक्ख चित पारब्रह्म, साची शब्द धुन उपजाए मारे एका अवाजा। रक्ख चित पारब्रह्म, साचा शब्द जपाए पार लँघाए सोहँ देवे दरगाह साची दाजा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सृष्ट पाई भाजा। रक्ख चित पारब्रह्म, उत्तम जाता। रक्ख चित पारब्रह्म, सर्ब जीआं का एका दाता। रक्ख चित पारब्रह्म, पूरन जोत पुरख विधाता। रक्ख चित पारब्रह्म, आपणे रंग सदा प्रभ राता। रक्ख चित पारब्रह्म, गुरमुख विरले कलि पछाता। रक्ख चित पारब्रह्म, गुरमुख साचे प्रभ देवे चरनी साचा नाता। रक्ख चित पारब्रह्म, आत्म जोत जगाए दरस दिखाए प्रभ साचा पुरख बिधाता। रक्ख चित पारब्रह्म, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अन्ध अन्धेर मिटाए जिउँ चौधवीं चन्द राता। रक्ख चित पारब्रह्म, मिटा अन्धेरा। रक्ख चित पारब्रह्म, मिटे चुरासी गेड़ा। रक्ख चित पारब्रह्म, इक्क कराए संञ सवेरा। रक्ख चित पारब्रह्म, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पंचम जेठ मात जोत प्रगटाए ना लाए देरा। रक्ख चित पारब्रह्म, सर्ब समाना। रक्ख चित पारब्रह्म, दर साचे बण बाल अञ्याणा। रक्ख चित पारब्रह्म, सोहँ शब्द हरि जाप जपाना। रक्ख चित पारब्रह्म, पूरन जोत देवे भगवाना। रक्ख चित पारब्रह्म, आप बहाए सच टिकाणा। रक्ख चित पारब्रह्म, एका जोत जगे महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवाना। रक्ख चित पारब्रह्म, बण वड वड हँस। रक्ख चित पारब्रह्म, प्रभ आप बणाए साचा बंस। रक्ख चित पारब्रह्म, प्रभ देवे वड्याई विच मात सहँस। रक्ख चित पारब्रह्म, कलिजुग माया विच ना फंस। रक्ख चित पारब्रह्म, बेमुखां मेट मिटाए महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जिउँ काहना कंस। रक्ख चित पारब्रह्म, दीन दयाला। रक्ख चित पारब्रह्म, गुर गोपाला। रक्ख चित पारब्रह्म, सोहँ देवे सच्चा धन माला। रक्ख चित पारब्रह्म, गुरसिख होए ना जगत कंगाला। रक्ख चित पारब्रह्म, गुरमुख विरले विच मात प्रभ भाला। रक्ख चित पारब्रह्म, सोहँ देवे प्रभ साचा शब्द सुखाला। रक्ख चित पारब्रह्म, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान आपे होए गुरसिख तेरा रखवाला। रक्ख चित पारब्रह्म, गुरसिख जग जी। रक्ख चित पारब्रह्म, अन्तकाल कलि लै जाणा की। रक्ख चित पारब्रह्म, झूठे दिसण पुत्तर धी। रक्ख चित पारब्रह्म, प्रभ साचा अमृत आत्म बरसे मींह। रक्ख चित पारब्रह्म, पहली माघ प्रभ सतिजुग रखाए साची नींह। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सदा सदा जग जी। रक्ख चित पारब्रह्म, जगत पित। रक्ख चित पारब्रह्म, रक्ख चरन हित्त। रक्ख चित पारब्रह्म, मिल प्रभ अबिनाशी साचा मित। रक्ख चित पारब्रह्म, आपे जाणे गुरसिख तेरी गति मितक। रक्ख चित पारब्रह्म, मानस जन्म जाए कलि जित्त। रक्ख चित पारब्रह्म, सर्ब दु:ख भंजन। रक्ख चित पारब्रह्म, आत्म जोत जगाए निरँजण। रक्ख चित पारब्रह्म, नेत्र देवे प्रभ साचा अञ्जण। रक्ख चित पारब्रह्म, शब्द ढंडोरा आत्म वज्जण। रक्ख

चित पारब्रह्म, आपे बणे साक सैण सज्जण। रक्ख चित पारब्रह्म, प्रभ अबिनाशी चरन धूढ़ी साचा मजन। रक्ख चित पारब्रह्म, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे विच मात दे गज्जण। रक्ख चित पारब्रह्म, कलि खेल न्यारा। रक्ख चित पारब्रह्म, हरि भेख अपारा। रक्ख चित पारब्रह्म, बिन रंग रूपी ना कोई पावे सारा। रक्ख चित पारब्रह्म, आदि जुगादी जोत आधारा। रक्ख चित पारब्रह्म, जुगा जुगन्त प्रभ अबिनाशी सद सदा निराहारा। रक्ख चित पारब्रह्म, आप खुल्हाए तेरा सच दुआरा। रक्ख चित पारब्रह्म, सोहँ शब्द भरे तेरे आत्म सच भण्डारा। रक्ख चित पारब्रह्म, वेला अन्त आ गया ना भुल्ल जीव गंवारा। रक्ख चित पारब्रह्म, साचा शब्द पंचम जेठ हरि अवतारा। रक्ख चित पारब्रह्म, गुरसिख पल्ले प्रभ साचे दी साया हेठ, पंचम जेठ आपे आप बणे रख्वारा। रक्ख चित पारब्रह्म, मिटाए वड वड सेठ, बेमुखां दु:ख लग्गे भारा। रक्ख चित पारब्रह्म, आप भन्नाए कौड़े रेठ, मदिरा मासी मुग्ध गंवारा। रक्ख चित पारब्रह्म, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर अवतारा। प्रभ अबिनाशी जामा धारे। आप आपणा बिरद आप संभाले। सोहँ देवे पंचम जेठ गुरसिक्खां देवे दोशाले। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जो जन रसना गावे। पंचम जेठ पंच प्रधाना। चार वरन देवे एका माना। चार यारां वक्त चुकाना। सच धर्म आप चलाणा। पूरन कर्म हरि कमाना। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणे भाणे आप समाना। सोहँ वरते विच संसार। घर घर गायण नारी नार। साची धुंन सच्ची धुन्कार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पंचम जेठ जोती जोत अकार। जोती जोत होए अकारा। चार वरन एका गोत करे संसारा। धुर मेल रंगे रंग करतारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सृष्ट सबाई इक्क वरतारा। साची सिख्या देवे, लैणी सिख। सच लेख सच दर प्रभ दए लिख। सच दरबारे मंगो सच नाम प्रभ दए भिक्ख। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, देवे वड्याई विच मुन रिख। रंग रंगीला प्रभ साचा पाओ। सोहँ मजन तिलक लगाओ। बेमुख भाण्डे कलिजुग भज्जण, वेला गया हत्थ ना आओ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप आपणे संग रखाओ। रंगो रंग हरि साचा। प्रभ अबिनाशी हिरदे वाचा। बेमुख दर आए घर साचा नाचा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान गुरमुख साचे तेरे हिरदे राचा। वड जोधा दाना सूरबीर। सोहँ शब्द लगावे साचा तीर। चार कुन्ट पै जाए वहीर। कलिजुग तेरा होया अखीर। बेमुखां हत्थ ना आवे तीर। कोई ना देवे किसे धीर। बालकां छुट्टा माता सीर। झूठे कट्टे गलों जगत ज़ंजीर। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, चार कुन्ट कराए आप वहीर। वहीर वहार यारां अहिमद मुहम्मद होए ख्वारा। विच मात ना दिसे कोई किनारा। ईसा मूसा होए दो फाड़ा। एका उठे रूसा धाड़ा। चार कुन्ट कराए आप उजाड़ा। सो जन उधरे पार, निहकलंक जो

तेरे चरन छुहाए दाहढ़ा। हरि हरी हरि साचा माण। हरि हरी हरि देवे माण। हरी हरि चरन मसाण। हरी हरि हरि विटहों कुरबान। हरी हरि एका जोत जगे भगवान। हरी हरि जोत सरूप सर्ब जीआं दा जाणी जाण। हरी हरि महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान। हरी हरि जन जाणो। हरी हरि आत्म रस माणो। हरी हरि देवे दरस तोड़े अभिमानो। हरी हरि दरगाह साची करे परवानो। हरी हरि सोहँ देवे सच निशानो। हरी हरि आप मिलाए कर कर कर बिध नानो। हरी हरि सोहँ खिच्चे तीर कमानो। हरी हरि शब्द लिखाए विच ज़बानों। हरी हरि मेट मिटाए अञ्जील कुरानो। हरी हरि रहण ना पाए वेद पुरानो। हरी हरि खाणी बाणी मिटे निशानो। हरी हरि एका जोत जगे महानो। हरी हरि खिच्चे नीर अट्ठ सट्ठ तीर्थ ना कोई दस्स सच टिकाणो। हरी हरि प्रगटे जोत वड बली बलवानो। गुरमुख साचे जाणो वड मेहरवानो। हरी हरि महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, रसना गाओ सुफल कराओ ज़बानो। हरी हरि कलि साचा गुर। हरी हरि मेल मिलाया लिख्या धुर। हरी हरि गुरमुख साचे चरन गए जुर। हरी हरि आप चढ़ाए गुरमुख साचे घोड़। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, चरन प्रीती निभे तोड़। चरन प्रीती आप दवाए। कलिजुग बंधन आप तुड़ाए। परमानंद सुख उपजाए। त्रैलोकी नंदन दया कमाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप आपणा सिर हत्थ टिकाए। आप आपणा सिर रक्खे हत्थ। प्रभ दी महिंमा बड़ी अकथ्थ। कर दरस सगल वसूरे जायण लथ्थ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान। अन्तिम अन्त कलिजुग बेमुखां पाए नत्थ। गुरमुख हरि आप जगाए। बेमुख हरि आप खपाए। गुरसिख हरि आप तराए। बेमुख दर रहण ना पाए। बेमुख गूढ़ी नींद सवाए। गुरसिख हरि दर घर साचे दर्शन पाए। बेमुख दर आए नाचे जाए पिच्छों पछताए। गुरमुख साचे दर साचा माण दवाए। बेमुख भाण्डे काचे, वेला अन्त भन्न वखाए। गुरमुख सोहँ पाए साचो साचे, चरन सेव कमाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणे भाणे सद रहाए। सच नबेड़ा देणा कर, झूठा झेड़ा चुक्के डर। मातलोक खुल्हा वेहड़ा प्रभ आप बणाए साचा दर। गुर संगत गुर दर आए साचे घर। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पंचम जेठ देवे भण्डारे भर। साध संगत हरि मंगल गाई। साची रुत्त हरि आप सहाई। प्रगट जोत आप रघुराई। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दर घर साचे लए बहाई। दर घर साचे आप बहाया। दरगाह साची माण दवाया। वेले अन्त होए सहाया। धर्म राए ना दए सजाया। बाहों पकड़ गुरसिख तराया। जोत सरूपी अंग संग सद आप रहाया। प्रभ दर मंगे साची मंग, अन्त जोती मेल मिलाया। मातलोक मानस जन्म ना होए भंग, बैकुण्ठ निवासी विच बैकुण्ठ निवास रखाया। बेमुखां प्रभ देवे दंड, धर्म राए दे सजाया। कलिजुग अन्तिम होए नंग, साचा नाम ना रसना गाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सृष्ट सबाई

देवे वंड, सोहँ शब्द जै जै जैकार कराया। सोहँ शब्द कराए जैकारा। वरते वरतावे विच संसारा। चार वरन बहाए इक्क दरबारा। दर घर आए साचे तरन, बेमुखां लाहे आत्म अफारा। आप चुकाए मरन डरन, जो जन सरन चरन निमस्कारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर अवतारा। नरायण नर अवतारा। जामा धारा गुरसिख आयण दुआरा। सुणे पुकारे आवे वारो वारा। मातलोक हरि साचे साची तेरी कारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पंचम जेठ लए अवतारा। पंचम जेठ जोत जगाए। एका जोग नाम दवाए। आत्म रोग सर्ब मिटाए। निज़ानंद विच वास रखाए। सोहँ स्वास स्वास जपाए। मानस जन्म रास कराए। मदिरा मास रसन तजाए। पूरन आस हरि आप कराए। साची धुन शब्द उपजाए। बैकुण्ठ निवासी घर साचे साची जोत जगाए। बेमुख कलिजुग जीव कौड़े रीठे आप भन्नाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, राजे राणे डन्ने मात जोत प्रगटाए। राजे राणे प्रभ देवे डन्न। शब्द सरूपी ल्यावे बन्न्ह। गुरमुख मन्ने धन्न धन्न। पंचम जेठ शब्द लिखाए जगत वरताए, सृष्ट सबाई मिटाए आत्म जन। भरम भुलेखा करो दूर। दर घर साचा हरि साचा शाहो खड़ा हज़ूर। देवे वड्याई गुरसिक्खां मन वधाई। पंचम जेठ गुरसिक्खां आत्म करे भरपूर। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरसिख तेरी काया करे नूरो नूर। गुरसिख तेरी काया नूर नुरानी। सोहँ सुणाए आत्म लाए साची कानी। सृष्ट सबाई होई हैरानी। गुरमुखां देवे शब्द निशानी। दर आए प्रभ साचा माण गंवाए, वड वड आत्म ध्यानी। प्रभ अबिनाशी जोत प्रगट भुल्ले कलिजुग जीव ज्ञानी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोती जोत सरूप गुण निधानी। गुण निधान गुणवन्त। पूरन जोत आप भगवन्त। आप बणाए साची बणत। महिंमा जगत सदा अगणत। आप बणाए साची बणत, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, क्या कोई जाणे तेरा आदि अन्त। आदि अन्त किस जन जाणयां। प्रभ अबिनाशी ना किसे जन वखाणयां। साचे चलण हरि साचे तेरे भाणयां। आपे होए वड वड महांराणयां। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पंचम जेठ गुरसिक्खां आपणी गोद उठाए बाल अञ्याणयां। गुरमुखां हरि किया प्यार। आप दिखाया आपणा दरबार। कर्म धर्म जरम हरि ल्या विचार। मिटाई शर्म विच संसार। कलिजुग जो रहे सोए, वेले अन्त होयण ख्वार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दर आई संगत जाए तार। दर आए सच दरवाजे। किरपा करी प्रभ गरीब निवाजे। पंचम जेठ प्रगटे जोत विच देस माझे, जोत सरूपी शब्द धर, शब्द वजाए अनहद वाजे। चार कुन्ट दहि दिश प्रभ साचा गाजे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप आपणा साजण साजे। आप आपणा साजन साजना। आपे होए वड वड राजन राजना।, आपे चढ़े निहकलंक साचे ताजना। चार कुन्ट बेमुखां अग्गढ़ पिच्छड़ पैण भांजड़ां। साध संगत दर साचे आए, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान सोहँ शब्द लगाए

साची अवाजना। पंचम जेठ हरि दया कमाए। गुरमुख साचे सेव लगाए। आपणा हुक्म आप फ़रमाए। सिँघ तेजा प्रभ दे वड्याए। आत्म सुखी सिक्खी मुख रखाए। दु:ख भुक्ख रहे ना राए। साचा चवर प्रभ हत्थ फड़ाए। सीस आपणे छत्तर झुलाए। सच जगदीश होए सहाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साची तेरी इक्क सरनाए। पंज जेठ प्रभ देवे वधाई। सिँघ इन्द्र हरि माण रखाई। सज्जे पासे लए खड़ाई। चौथी कूट प्रभ पहरा लाई। त्रै कूट हरि शब्द वजाई। साचा सोहँ संग रलाई। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरसिक्खां देवे मात वड्याई। पंचम जेठ लाहा लैण। सिँघ प्रीतम मन्न साडा कहण। दरस पेखे तीजे नैण। फेर ना वहिणा झूठे वहिण। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप चुकाए लहणा देण। सच्चा हुक्म सच्चा फरमाण। आपे देवे चरन ध्यान। गुरसिक्खां दर घर देवे माण। उठे सिँघ प्रेम सेवा करी जिस महान। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दरगाह साची देवे माण। तीजे कूट कर ध्यान। ठाकर सिँघ हरि ठाक रहाया। चौथी कूटे हरि आप बहाया। सोहँ झूटे हरि आप झुटाया। फल्ल लग्गा कदे ना तुटे, प्रभ विच मात दे लाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पंचम जेठ गुरसिक्खां दे वड्आया। सोहण सिँघ बली बल धार। आए खड़ प्रभ चरन द्वार। एका दिसे सच दरबार। एका एक हरि निरँकार। जगे जोत अगम्म अपार। एका शब्द विच मात चले साची दो धार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान सच धाम इक्क कराए चरन प्यार। गुरमुख सिँघ उठे गोबिन्द राए। प्रभ अबिनाशी रिहा सुणाए। घनकपुर वासी साचे लेख दए लिखाए। जो जन तजाए मदिरा मासी, प्रभ साचे धाम दे बहाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरसिक्खा नव द्वार बन्द कराए, दसवां आप खुल्हाए। सिँघ आत्मा प्रभ दे वड्याई। भोली भाली देह उपजाई। साची डोली नाम चढ़ाई। गुरमुख साचे पूरे तोल तोली आए हरि सरनाई। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, झूठा दर बन्द कराई। जीवण सिँघ उठ उठ जाग। आत्म धो पिछले दाग़। सच सुणाए प्रभ साचा राग। पंचम जेठ तेरी पकड़े आपे वाग। गुरसिख बणाए हँस काग। सोहँ लाए आत्म जाग। आपे देवे वड्याई वड वड बणाए भाग। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत सरूपी वरते सांग। तीजा नैण तीजी धारा। गुरमुख साचे बूझ बुझारा। एका वेख शब्द हुलारा। प्रभ अबिनाशी खोल्हे तेरा आत्म दर दुआरा। सिँघ पाल उठ बोल सोहँ सच जैकारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पंचम जेठ साचा शब्द लिखारा, भाण्डा भरम भउ निवारा। आसा सिँघ रक्ख पूरन आस। रक्खे प्रभ सुखाले स्वास। आपे होए तेरा दास। सोहँ शब्द चलाए बाणी सत्त अकाश। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पंचम जेठ साचा शब्द लिखास। प्रभ अबिनाशी दर दरबारी। गुरसिक्खां जाए पैज संवारी। सिँघ दलीप तेरे हत्थ फड़ाए साची आप कटारी। मानस जन्म सुफल

कराए। फिर मात ना आए दूजी वारी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप उडाए शब्द उडारी। सिँघ गुरदयाल वेख गुर का घर। चरन सेव देवे साचा वर। चरन लाग कलि जाए तर। आप चुकाया जम का डर। शब्द सरूपी आप खुल्हाए आत्म दर। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पंचम जेठ किरपा कर। तेज भान सच कर जाण। आत्म तुटे सर्ब माण। सोहँ वज्जे साचा बाण। एका झुल्ले शब्द निशान। वड वड राउ उमराउ तेरी चरनी डिग्गण आण। वड वड शाहन शाहो प्रभ देवे साचा माण। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरसिक्खां करे आप पछाण। गुरसिक्खां हरि आप पछाणे। आप आपणे संग रलाणे। साचा संग इक्क भगवाने। आत्म चाढ़्हे रंग दूई द्वैत मात मिटाणे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुखां कलि आप तराणे। गुरमुख साचा पार उतारया। दु:ख दलिद्र सर्ब नवारया। प्रगट जोत जिउँ घर बिदर भोग लगा रिहा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मात जोत धर सिँघ सोहण आप तरा ल्या। सिँघ बिशन हरि देवे दात। गुरमुखां पुछे आपे वात। कलिजुग ना होई अन्धेरी रात। सोहँ शब्द सुणावे साची गाथ। आप चढ़ाए साचे राथ। पंचम जेठ प्रगट जोत दरस दिखाए त्रिलोकी नाथ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरसिक्खां सद रहे साथ। दर्शन सिँघ दीआ दर माण। आत्म जोत धरे भगवान। खुल्ले सोत उपजे ब्रह्म ज्ञान। देवे वड्याई प्रभ साचा वाली दो जहान। होए रुशनाई दर साचे बूझ बुझाई, भरम भुलेखे सर्ब मिट जाण। मिले वड्याई आया सरनाई, हरि साची कलम फड़ाई। लेख लिखाए वड बली बलवान। दरगाह साची माण दवाए, जिथ्थे वसे आप भगवान। गुरसिक्खां पूरन होई आस, सोहँ शब्द स्वास स्वास गावणा। प्रभ अबिनाशी आत्म अन्ध अन्धेर मिटावणा। वास ना होए गर्भ दस मास रसना तजावणा। प्रभ साचा करे बन्द खलास, प्रभ अबिनाशी साचा पावणा। हरि हिरदे सच रक्खे वास, दिवस रैण हरि रस गावणा। जगाए जोत मात पताल अकाश, बेमुख मिटाए जिउँ रामा रावणा। हँकारीआं करे नास, मोहण माधव भेख वटावणा। जिउँ जन अर्जन होया दास, पंचम जेठ हरि शब्द लिखावणा। गुरमुख साचे होवो पास, वेला गया हत्थ ना आवणा। मानस जन्म होवे रास, अमृत मेघ हरि आप वरसावणा। सोहँ गावणा स्वास स्वास, साचे तीर्थ गुर चरनी नहावणा। निहकलंक दर होवे दास, प्रभ अबिनाशी साचा पावणा। मात जोत धरे प्रभ अबिनाश, भाण्डा भरम भउ भनावणा। साचे शब्द रखावणा वास, दिवस रैण मिले ना सावणा। गुरमुखां उपजाए शब्द अकाश, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा लेख लिखावणा। गुरमुख उतरन पहले पूर। अग्गा नेड़े आ गया पिच्छा रहि गया दूर। प्रभ साचा वक्त सुहा गया। आत्म धरे जोत कोहतूर। जो जन प्रभ चरनी पंचम जेठ आ गया, प्रभ आत्म करे भरपूर। जो जन सोहँ साच गा गया, दु:ख दर्द कीने दूर। जो जन मदिरा मास

तजा गया। प्रभ साचा होए हज़ूर। दर आए भुल्ल बख्शा गया, प्रभ देवे चरन धूढ़। आपणा आप गुर दर बणा गया, मातलोक विच होया सूर। प्रभ सरनई मिले वड्याई, पंचम जेठ गुर संगत तैनूं मिले वधाई, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सिर तेरे हत्थ टिका गया, सर्ब कला भरपूर। गुरसिख तेरी पूरन घाला। साध संगत तेरे कट्टे सर्ब जंजाला। पतिपरमेश्वर तेरा होए आप रखवाला। सोहँ साचा शब्द तेरे तन पहनाए माला। जो जन आए दर घर साचे, अन्तिम कलि ना होए कंगाला। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपे पर्दा पाए सोहँ देवे तन रुमाला। सोहँ देवे तन रुमाल। आत्म जोती देवे बाल। सतिजुग गुरमुख उपजाए मातलोक अनमुल्लड़े लाल। पंचम जेठ प्रभ अबिनाशी आपणे चरन लए बहाल। किरपा करे घनकपुर वासी देवे शब्द गुरसिख रक्ख संभाल। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दर आई संगत कीनी मालो माल। साचा धन सच्चा माल। सोहँ वस्त रक्ख संभाल। अन्तकाल तेरे चले नाल मात पित भाई भैण सज्जण साक सैण ना देवण बहाल। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुखां वेले अन्त करे संभाल। वेला अन्त हरि आप संभालणा। हरि हरि प्रभ साचे आपणी गोद आप उठावणा। आप बठावे पकड़ गोदी, आपणे दर बहावणा। वड वड सूर वड वड जोधन जोधी, सृष्ट सबाई आप निवावणा। शब्द लिखाए अगाध बोधी, भेद किसे ना पावणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मात जोत प्रगटाए, गुरसिक्खां दरस दिखाए, जिउँ धारे रूप बावना। बावन रूप धार हरि बल उधारया। बल्ख बखारा आप संवारया। बलख नगरी सच द्वारया। धरत मात दे विच लिखा रिहा। मुक्त जुगत दा राह बता रिहा। दो करसा कर तिन्न लोए सभ दा माण गंवा ल्या। गुरमुख साचे सन्त जन आपणा आप जणा रिहा। किरपा कर साचा हरि महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, बाहों पकड़ गले लगा रिहा। गले लगावे देवे धरवास। बालक ध्रू ना होए उदास। राम रमईआ साचा गावे एक स्वास स्वास। बाल अवस्था ना होए सहाई, आत्म जोत करे प्रकाश। अट्ठ सौ बरस राज कराई, साचा धाम देवे गुणतास। चार जुग मिली वड्याई, प्रभ रक्खे चरन पास। चौथे जुग प्रभ अन्त कराई, सेव कमाई होई रास। सतिगुर साचे साचे मार्ग लाई, सिँघ सवरन होए दास। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, बैकुण्ठ निवासी एका जोत करे प्रकाश। भगत प्रहलाद हरि आप उधारया। किरपा कर आप गिरधारया। तोड़े माण सर्ब हंकारया। एका वस्त रक्खे तख्त, झूठी खेड बणा रिहा। एका राम रमईआ कंठ, रसना आप करा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आपणा भाणा आप वरता रिहा। प्रगट जोत हरि साचा सभ दुष्ट नष्ट करा रिहा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादी जन भगतां पैज रखा रिहा। भगत अमरीक आपे तार। साचे देवे नाम अधार। एका बख्शे चरन प्यार। जन भगत प्रभ पावे सार। दस अट्ठ अठारां करे खाली देवे

नाम आधार। धर्म राए दे जाए विच दरबार। आपे जाए सुणे पुकार। दुखीए जीव करन हाहाकार। जन भगत देवे सर्ब तार। आदि जुगादि जुगो जुग प्रभ साचा वरते सच विहार। भगत जनक किरपा करी अपार। एका तोला आप तुलाईआ। साचा बोला नाम रखाईआ। तन मन धन प्रभ साचे घोला, अन्त साच रखईआ। जोती जोत सरूप हरि, भारा पासा नाम रखईआ। उधरी तारा साची नार। गुर संगत संग किया अपार। दर घर साचा छड्ड आई हरि दरबार। आपणा किया लैणा वढ्ढ, जीव जन्त कोई ना करे विचार। अग्गे दिसे अन्धेरी खड्ड, धर्म राए विच देवे डार। जूठा झूठा भेख कलि देणा छड्ड, प्रभ देवे नाम आधार। जोती जोत सरूप हरि, आदि जुगादि जन भगतां पावे सार। आदि जुगादि भगत उधारी। घर बिदर जाए कृष्न मुरारी। तुट्टे माण दुर्योध्न हँकारी। सुंञे दिसण महल मुनारी। गुरमुख साचे सन्त जनां प्रभ काया सेज संवारी। जोती जोत सरूप रुक्खा सुक्खा खाए करे भगत तेरी जैकारी। रुक्खा सुक्खा आपे खाधा। जन भगतां कराए मात वाधा। आपे बणे पिउ दादा। एका शब्द उपजाए नादा। जोती जोत सरूप हरि जन भगत लेख लिखाए शब्द बोध अगाधा। भगत सुदामा आपे तार। पूरन कर्म ल्या विचार। बाल अवस्था किया प्यार। साचा अस्त दीआ गिरधार। जोती जोत सरूप हरि आपणे खेल करे करतार। दलिद्री आया साचे दर। मनो ना मंगया कोई वर। चुप चुपीता रिहा कर। दूरों दिसे आपणा दर। जिथ्थे रिहा भुक्खा मर। प्रभ अबिनाशी सर्ब घट वासी आपे देवे किरपा कर। आपे करे बन्द ख्लासी, किल्हा कोट प्रभ देवे साचा घर। सृष्ट सबाई होए उदासी, जोती जोत सरूप निरँजण जन भगतां करे बन्द खलासी। जै दिउ प्रभ नामा तारया। भगत जनां हरि काज संवारया। रविदास चुमार संग रला ल्या। एका बहार जगत रखा ल्या। सोहँ धारा इक्क रखा ल्या। जगत भिखारा हरि आप बणा ल्या। भाणा हरि वरतारा गुरमुखां झोली नाम भरा ल्या। आपे देवे शब्द ललकारा, बेमुखां आप डरा रिहा। गुरसिक्खां देवे शब्द हुलारा, सोहँ झूले आप झुला रिहा। प्रगट जोत मात कृष्न मुरारा, जोत सरूपी भेख वटा ल्या। जो जन रसना गाए नारी नारा, प्रभ साचे मार्ग पा ल्या। कर्म धर्म हरि आप विचारा, दरगाह लेखा पंचम जेठ चुका ल्या। आप कराए आपणी कारा, गुरमुखां माण दवा ल्या। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, बाहों पकड़ साचे धाम बहा ल्या। सदना सैण कबीर तारे। एका दीआ नाम मुरारे। झूठे चाम झूठ दाम जगी जोत काया महल मुनारे। जोती जोत सरूप निरँजण आवे जावे वारो वारे। धन्ना जट्ट प्रभ दित्ता तार। इक्क कराया चरन प्यार। प्रगट जोत भोग लगाया प्रभ साचे किरपा धार। भुल्ले रुल्ले प्रभ मार्ग पाया, किरपा कर अपार। जोती जोत सरूप निरँजण विच मात आवे जावे वारो वार। गनका पापण आपे तारी। उतरी पार दुबदा उतारी। पापन पूतना होए ख्वारी। मोहण मम्मे

पाया हरि नैण मुँधारी। अन्तिम अन्त हरि आप कराया, डिग्गी जाए वांग पहाड़ी। लहणा देणा प्रभ आप चुकाया, दर घर साचे आप बणाए साची लाड़ी। बधक बद्धा मारे तीर। चरन कँवल नूं गया चीर। प्रभ अबिनाशी आपे देवे धीर। माण दवाए भरम चुकाए, अमृत देवे साचा सीर। जोती जोत सरूप निरँजण जन भगतां लथ्थण ना देवे मात दे चीर। आत्म शब्द प्रभ आप जणाई। उज्जल बुध विच मात कराई। आप उपजावे नव निध, पंचम जेठ देवे वड्याई। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुर संगत देवे आप वधाई। गुर संगत होए तेरा वाधा। प्रभ अबिनाशी साचा लाधा। कोई ना छुट्टे प्रभ का बाधा। एका धुन उपजाई सोहँ साची नादा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कर किरपा पार कराए जिस जन रसना अराधा। सन्त मनी सिँघ हरि हरि समझाया। आत्म साचा ज्ञान दवाया। चिट्टा अस्त्र साचा बस्त्र तन पहनाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पंचम जेठ आपणा बाणा आप उल्टाया। सन्त मनी सिँघ सति समाली। आत्म चढ़ी साची लाली। बेमुखां दिसाए विच मात घटा काली। गुरसिक्खां कटाए प्रभ साचा जगत जंजाली। आपे होए एथे ओथे दो जहानां वाली। गुरमुख साचे सन्त जन पंज जेठ बणे सवाली। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मात जोत धरे निहकलंक नरायण नर सुक्के फल लगाए डाली। सतिगुर मनी सिँघ सति कर मन्नया। प्रभ अबिनाशी बेड़ा बन्न्हया। आपे होए दासन दास, माल चराए जिउँ धन्नया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप मिटाए दर आई संगत आत्म जानया। सति सरूप साची बुध राखी। प्रभ अबिनाशी साचा लाखी। आपे करे गुरसिख फुलवाड़ी राखी। एका शब्द धुन दर भाखी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पंचम जेठ जोत प्रगटाए अलखणा अलाखी। अलक्खण अल्ख ना कोई लिखाए। आपे भाणे विच समाए। सुघड़ स्याणे प्रभ भुलाए। माया रूपी पर्दा पाए। वड वड भूपी गए मुख भवाए। आत्म होई कलिजुग अन्ध कूपी, किसे ना दिसे साचा हरि राए। प्रभ अबिनाशी साचा सन्त सुहेली, पंचम आया जोत प्रगटाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप आपणी जोत जगाए। जोत जगाए जगत अकाली। कलिजुग तेरी पाई चाली। सतिजुग लगाए प्रभ साचा माली। गुरमुख साचे सन्त जन प्रभ आप उपजाए, साची देवे नाम लाली। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुखां बेड़ा पार कराए, ना मंगे किसे दलाली। दिल दलाली ना कोई देवे। प्रभ अबिनाशी अलख अभेवे। गुरमुख विरला रसना सेवे। पंज जेठ प्रभ साचा लहणा देणा आप देवे। सोहँ शब्द मुख लगाए, गुरसिक्खां साचे मेवे। मात जन्म सुफल कराए, देवे वड्याई विच देवी देवे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, ना कोई भुल्ले भरम भुलेवे। भरम भुलेखे ना जाणा भुल्ल। कलिजुग माया विच ना जाणा रुल्ल। झूठी काया झूठी चुल्ह। सच भण्डारा सभ दा गया खुल्ल। पंचम जेठ होए अवतार, गुरमुख आओ भर लै जाओ आत्म

चोला, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सोहँ देवे साचा नाम वड वड अनमुल्ला। वड दाता हरि गहर गम्भीरा। कर दरस होए शांत सरीरा। कलिजुग ना लथ्थे आत्म चीरा। आप उपजाए विच मात साचा हीरा। थाउँ थांईं आप रखाए, सोहँ साचा जाप जपाए, मेट मिटाए अट्ठ सठ तीर्थ नीरा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अमृत साचा जाम पिलाए जिउँ बालक माता सीरा। माता सीर दोए धार। गुरमुखां प्रभ करे प्यार। पंज जेठ कर सच विहार। किरपा कर अवतार नर। गुरसिक्खां बेड़ा लाए पार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सतिजुग साचा लाए आपे बैठ विच दरबार। सच दरबार आप लगाया। सच घर बाहर आप वसाया। सच दर दवारा आप रखाया। कलिजुग झूठा भेख आप मिटाया। वड लेख लिखारा आप हो आया। सोहँ शब्द फड़ खण्डा दो धारा, बेमुखां पार कराया। गुरमुख विरले कलि पछाणयां, प्रभ अबिनाशी ल्या अवतारया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, राजे राणयां करे ख्वारया। चिट्टा बाणा चिट्टा घोड़ा। शब्द सरूपी चिट्टा जोड़ा। गुरमुख वेला रहि गया थोड़ा। कलिजुग झूठ सतिजुग साचा लग्गे बोहड़ा। ना कोई मेटे मेट मिटाए ना कोई अटकाए विच रोड़ा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, चिट्टे अस्व चार कुन्ट विच रहे दौड़ा। चार कुन्ट शब्द सवारी। पवण उनन्जा हाहाकारी। करे खेल हरि न्यारी। चार कुन्ट एका धुन उपजाए साची धुन्कारी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप मिटाए महल अटारी। महल्ल अटारीआं जायण मिट। घर घर नारां रहीआं पिट्ट। पतिपरमेश्वर गए पिच्छे सिट। लग्गा रोग एका खिट। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, बेमुखां सिर आप लगाई सोहँ इट्ट। इक्क अकारी इक्क उसारी इक्क दरबारी इक्क घर बाहरी। इक्क सरदारी इक्क विहारी इक्क जोत निरँकारी। एका एक वरते वरतावे विच संसारी। कलिजुग देवे गुरमुखां शब्द एक, भुल्ले जीव गंवारी। आपे करे बुध बबेक, सोहँ देवे नाम खुमारी। कलिजुग अग्न गुरसिख तेरे तन ना लाए सेक, प्रभ आप बहाए चरन द्वारी। जोत सरूपी किया भेख, आप मिटाए वड वड हँकारी। कलिजुग जीव रहे वेखा वेख महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मात जोत पसारी। धरत मात प्रभ देवे दात। गुरसिख तुहाढ्ढा संग बणाए पंचम जेठ भिन्नड़ी रात। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सोहँ देवे सच करामात। वल करामाती गुरसिख पढ़ाए इक्क जमाती। वरन चार हरि देवे दाती। गुरसिक्खां प्रभ दरस देवे सुत्या रातीं। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, चार वरन कराए भैण भ्राती। चार वरन इक्क कराया। चार वरन इक्क सरनाया। चार वरन तरनी तरन धरनी धरन प्रभ साचे मेल मिलाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पंचम जेठ चारे कुन्ट आपणा शब्द चलाया। चार कुन्ट वेख विचारो। प्रभ अबिनाशी आपणा खेल करे अपारो। वेखो सुणो कलिजुग होए हाहाकारो। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरसिक्खां बणे सच भतारो। सच

भतारा साचा मीत। गुर संगत दर गाए गीत। आपे बख्शे चरन प्रीत। विच मात प्रभ परखे नीत। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, रसना सद गुण गाओ, मानस मानस जन्म जाओ जग जीत। चार वरन चार किनार। चार किनार जुग चौथे देवे हार। चार यार प्रभ दर कराए ख्वार। पंचम जेठ प्रभ साचा पंच बणाए सच्ची सरकार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप बन्न्हाए साची धार। आपणी धारा देवे बन्न्ह। गुर संगत दर जाए मन। साचा शब्द सुणाए कन्न। हरया करे मन तन। आप चुकाए जम का डन्न। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरसिक्खां बेड़ा देवे बन्न्ह। चारे कुन्टां चारे घर। चौथे पौड़े गुरसिख जाए चढ़। आपे जायण अंदर वड़। अग्गे ना किसे कोई दिसे किला गढ़्ह। कलिजुग पाप ना रुढ़्हाए हड़्ह। तीनो ताप दर साचे बैठे दड़। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरसिक्खां सच धाम लगाए साची जड़्ह। चार कन्नी गुर संगत साची बन्नी। साचे सिहरा प्रभ साचे गुरसिक्खां सिर बन्न्ह। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पंचम जेठ सृष्ट सबाई करे अन्न्ही। शब्द सिहरा प्रभ देवे बन्न्ह। आत्म अन्धेर प्रभ कढ्ढे जन। ना लाए देर बेमुखां जाए डन्न। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, बेमुख कलिजुग झूठे देवे भन्न। चौथा जुग दसवां गेड़। आप मिटाए झूठा झेड़। राजे राणे आप मिटाए खपाए भेड़ भेड़। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, फेर रखाए विच चुरासी गेड़। चार कुंन प्रभ देवे गंढ्ढ। गुरसिक्खां आत्म वरसे ठंड। पंचम जेठ टुट्टी आप लए गंढ्ढ। आप उतारे सिरों पापां गंढ्ढ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरसिख तेरी आत्म कदे ना होए रंड। आत्म तेरी सद सुहागण। गुरमुख साचे प्रभ दर जागण। चरन सेवा हरि साची लागण। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सोहँ शब्द उपजाए साचा रागण। साचा राग रंग कलि वेख। प्रभ अबिनाशी धारे भेख। आप मिटाए औलीए शेख़। भुल्ल भुलाई सृष्ट सबाई महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप मिटाए सगला लेख। पंचम जेठ हरि जामा धारे। साध संगत आए चल दुआरे। दस बरस वेख विचारे। आपे देवे शब्द बुझारे। कलिजुग जीव होए गंवारे। झूठा जानण भेख भिखारे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पंचम जेठ बेमुखां दर दुरकारे। बेमुख दुरकारया दर आए हंकारया। नर्क निवास प्रभ साचे डारया। मदिरा मास जो रसन लगा रिहा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणे भाणे आप समा रिहा। पतिपरमेश्वर हरि भतार। राम रमईआ नर अवतार। सोहँ चलाई साची नईआ, गुरसिख उतरे पार। चार वरन बणाए भैणां भईआ, साचा देवे नाम अधार। एका रंग आप चढ़ईआ, सोहँ देवे शब्द जैकार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पंचम जेठ आपणे सिर धरे दस्तार। सच दस्तार सच करतार। सच वस्त पावे थार। सच्चा लग्गा इक्क दरबार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणा करे आप विहार। सच दस्तारा सीस सजावणा। सोहँ साचा बीज

बिजावणा। तन मन आत्म भीज गुरसिख रखावणा। आप कराए साची रीझ महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक कलि नाउँ धरावणा। शब्द घेरा प्रभ साचे पाया। सिर बन्न्ह दस्तार बेड़ा हरि आप बन्न्हाया। सच नबेड़ा आप कराया। झूठा झेड़ा जगत मुकाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुर संगत एह बचन सुणाया। गुर संगत हरि घेरा पा। गुरसिक्खां चरन प्रीती देवे साचा राह। बेमुखां दर दुरका। बेमुख जीव विच साध संगत रहण ना पा। होए निमाणा गुरसिख प्रभ दर तेरा देवे मूल चुका। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप बहाए साची थां। गुरसिख जे होए आत्म खोटी। बेमुख बन्न्हाए पकड़ चोटी। आप कटाए बोटी बोटी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मंगयां देवे ना किसे रोटी। गुर संगत विच जिस जन रहणा। मन्नणा पवे साचा कहणा। साध संगत जाणो माई भैणा। बेमुख दर साचे घर साचे मूल ना रहणा। प्रभ अबिनाशी आप सुणाए दर दरवाजिउँ हो बाहर बहिणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरसिक्खां तन पहनाए सोहँ साचा गहणा। बेमुख दर तों कीने दूर। प्रभ अबिनाशी विच मात कीने चूर चूर। गुरमुखां आत्म करे भरपूर। प्रभ अबिनाशी खड़ा हज़ूर। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दर आई संगत आसा पूर। बेमुख दर तों जायण भज्ज। प्रभ अबिनाशी बन्ने सिर तेरे छज्ज। कोई ना रक्खे तेरी लज्ज। शब्द दमामा गया वज्ज। गुर संगत प्रभ साचा पड़दे लए कज्ज। कलिजुग जीव भन्ने वांग कच्ची वंग। गुरसिख साचे सच भण्डार खुल्हाया, पी अमृत दर जायण रज्ज। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, शब्द सरूपी रिहा गज्ज। गुरसिक्खां रक्खे धीर। बेमुखां करे वहीर। करे दो फाड़ प्रभ आपणी हत्थीं चीर। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, किसे ना देवे धीर। आत्म तोड़े धीर ध्याना। चलाए तीर शब्द विष्नूं भगवाना। चार कुन्ट होए सुंञ मसाना। गुरसिख चित्त पंचम जेठ चरन लगाना। आपे रक्खे आपणी साया हेठ, वेले अन्त आप छुडाना। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप उठाए लै जाए चढ़ाए विच बबाना। शब्द बबाण आप चढ़ाए। कलिजुग जीव अंजाण रहे कुरलाए। साचे धाम हरि साचा माण दवाए। आवण जावण लक्ख चुरासी गेड़ कटाए। वड बली बलवान, आपणी भुजा लए उठाए। वड वड शाह सुल्तान, प्रभ साचा देवे ख़ाक रुलाए। गुरमुखां होए मेहरवान, आपणा दरस दिखाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पंचम जेठ सतिगुर मनी सिँघ तेरे सिर दस्तार बंधाए। सतिगुर मनी सिँघ सिर दस्तारा। चार वरन आए तेरे चरन दुआरा। भरम भुलेखा तोड़े हँकारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका रंग रंगे करतारा। आप आपणा कर्म विचार। वेखा वेखी ना जाणा हार। साचा दर हरि का द्वार। पूरन न्याउँ करे करतार। बेमुखां दर करे ख्वार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुखां पाए आपे सार। सच कर्म हरि आप रंगाए। सच धर्म हरि रसना गावणा। सच

कर्म हरि साचा पावणा। जन्म जन्म दी मैल गंवावणा। गुरसिक्खां सति संग निभावणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा कर्म कमावणा। साचा कर्म हरि विच मात दे करता। सच कर्म गुरसिख कमावे प्रभ अबिनाशी भाण्डे भरता। सच कर्म ना कोई भुल्ल जावे, प्रभ तारनहार करता। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, भाग लगाए रेख सची धरती। सच कर्म सच माणो रस। सच कर्म हरि जोत जगाए, गुरसिख आओ नस्स। सच कर्म हरि सोए जगाए, गुरसिख साचे होवे वस, सच कर्म महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरसिक्खां राह जाए दस्स। सच कर्म रस भोगी। सच कर्म गुरसिख ना होए कदे विजोगी। सच कर्म सच धर्म साचा रस विच मात दे भोगी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप चुगाए सोहँ चोगी। सच कर्म मुख बोलो सच। सच कर्म ना झूठ विहाजो कच्च। सच कर्म प्रभ दर आए ना जाणा नच्च। सच कर्म अग्न तृष्ना विच ना जाणा मच्च। सच कर्म महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप लिखाए सच्चो सच। सच कर्म सच शब्द कमावणा। सच कर्म हरि धाम सुहावणा। सच कर्म हरि सोहँ साचा जाम पिलावणा। सच कर्म एका साचा नाम दवावणा। सच कर्म महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुर संगत गुरसिख भैण भ्रा बणावणा। सच कर्म सीतल सति। सच कर्म प्रभ आत्म देवे साची मति। सच कर्म गुरसिख तेरा कदे ना टुट्टे जत्त। सच कर्म माया लालच ना पीणी झूठी रत्त। सच कर्म महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपे जाणे गुरसिक्खां घट घट। सच कर्म कलि सच संदेश। प्रभ अबिनाशी गुरसिख साचे विच प्रवेश। पंचम जेठ जोत सरूपी किया वेस। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप पलटयां आपणा भेस। सच कर्म भरत भउ भागे। सच कर्म गुरसिख सोया प्रभ दर जागे। सच कर्म प्रभ अबिनाशी धोए आत्म दागे। सच कर्म आप उपजाए अनहद साचे रागे। सच कर्म महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरसिक्खां आत्म साधे। सच कर्म ना मंगो भिख। सच कर्म प्रभ पंचम जेठ जाए लिख। सच कर्म हरि रसना गाओ लाहो आत्म विख। सच कर्म महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरसिख उपजाए जिउँ कँवल बिरख। सच कर्म सर्ब घर वरते। जो जन आए साचे दर ते। सच कर्म हरि भरम निवरते। सच कर्म गुरसिख साचे कलिजुग तरते। सच कर्म वेले अन्त नहींउँ डरते। सच कर्म प्रभ दा भाणा सिर ते जरते। सच कर्म आप वसायण हरि साचा दर ते। सच कर्म महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सृष्ट सबाई आपे वरते।