६ जेठ २०१० बिक्रमी पिण्ड जेठूवाल
निर्मल सरीर तुटी धीर। तन काया विच रहे पीड़। अक्खीं दिवस रैण रहे पीड़। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान,
किरपा कर दर आयां कट्टे भीड़। सिर पैरां तन लग्गे अग्ग। झूठा दिसे सारा जग। प्रभ साचे दे पकड़े पग। प्रभ चरन गया लग्ग। आप बंधाए सोहँ तग। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान रसना गाओ, दु:ख कलेश जायण दग। सोहँ शब्द अग्ग तप। कोटन कोट हरि उतारे पप्प। कलिजुग माया ना डंगे सप्प। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप उतारे काया दुःख, आपे बणे माई बप्प। आपे होए माई बाप। आपे मारे तीनो ताप। साचा देवे एका सोहँ जाप। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप मिटाए सर्ब सन्ताप। आत्म दुखड़े देवे कढ्ढ। आप कराए सुखाले हड्ड। जोत जगाए काया अन्धेरी खड्ड। दु:ख रोग प्रभ देवे वढ्ढ। साचा दान जो दर मंगे ख़ाली झोली अड्ड। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप लडाए आपणे लड। मंगे दात साची भिच्छया। पूर कराए प्रभ साचा इच्छया। आपे करे गुरसिख रिच्छया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरसिक्खां देवे साची सिख्या। साची सिख्या सिक्ख विचार। दिवस रैण हरि रसन उचार। सोहँ साची शब्द धार। भरम भुलेखा देवे निवार। आत्म लेखा ना रहे विच संसार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मरन जन्म दोए दए संवार। जन्म मरन ना लागे दुःख। आप निवारे सर्ब भुक्ख। सुफल कराए मात कुक्ख। काया अग्न बुझे धुख। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दर साचा घर साचा वर साचा मंगो सदा सदा आत्म सुक्ख। आत्म सुखिया सज्जण सुहेला। विछड़यां कलि आप कराया मेला। अचरज खेल पारब्रह्म कलि खेला। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, होए सहाई विच जंगल जूह पहाड़ बेला। साचा राम नाम रसना लैण। गुरमुख साचे रसना कहण। साचा लहणा प्रभ दर लैण। दरस पेखण दर आए नैण। साध संगत विच रल के बहिण। सर्ब बणाए प्रभ भाई भैण। कलिजुग माया ना खाए डैण। आपे होए साक सज्जण सैण। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जो जन रसना गायण। रसना गाओ सर्ब सुक्ख पाओ। तन कलेश दु:ख मिटाओ। प्रभ साचे को करो आदेस, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दिवस रैण रैण दिवस हरि साचा पाओ। दिवस हरि साचा गावणा। दर घर साचे आए हरि पूर कराई भावना। गुरसिख साचे हिरदे वाचे काया तन तन्दूर बुझावणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आसा मनसा पूर करावणा। आसा मनसा होई पूरी। जो जन आए चल हजूरी। आत्म देवे सति सरूरी। सर्ब कला प्रभ साचा भरपूरी। प्रभ साचा सीर पिलाए, जो दर बणे काली बूरी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, वाक भविख्त लिखाए ना कोई होए अधूरी। राग रंग धन झूठा माल। आत्म रहे सदा कंगाल। सोहँ देवे प्रभ साचा लाल। खर्च खाए गुरसिख एथे ओथे तेरे नाल। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरसिक्खां आप समझाए जिउँ बालक माता बाल। गुरसिख अञ्याणे बाले। प्रभ अबिनाशी सुरत संभाले। बाहों पकड़ कलि गले लगाले। आपे कट्टे जगत जंजाले। सोहँ देवे
साचा धन माले। कोई ना जाए हरि दर तों ख़ाले। दुध्ध पुत्त दे भरे प्याले। आत्म दु:ख सर्ब मिटा ले। एका सुक्ख हरि नाम प्याए। उज्जल मुख जो जन रसना गा ले। सुफल कराए मात कुक्ख जो जन चरनी सीस निवा ले। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दर आया माण दवा ले। दर घर आया मिल्या माण। आत्म टुट्टी जम की कान। प्रभ अबिनाशी लए पछाण। बेमुख झूठे दर तों भज्ज जाण। गुरमुख साचे सन्त जन प्रभ चरनी डिग्गण आण। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पवण पाणी आपे वसे जोत सरूपी इक्क मसाण। पवण पाणी खाणी बाणी। प्रभ साचे एका जोत जगाणी। सोहँ देवे मात सच निशानी। गुरसिक्खां हरि बणया बानी। आत्म होए सर्ब दी दानी। चरन धूढ़ करे इशनानी। कलिजुग जीव होए मूढ़्ह, भुल्ले फिरन जगत ज्ञानी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप हँकार निवारे जो दर आए बण वड वड विद्वानी। विद्वान विद्वान विद्वान। क्या कोई करे प्रभ पछाण। सो जन जाणे जिस किरपा करे भगवान। कर किरपा सोहँ देवे साचा दान। गुरमुख साचे सन्त जन प्रभ चरन लाग कलि तर जाण। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप बिठाए विच बबान। सच बबान जाणा चढ़। प्रभ अबिनाशी फड़ाया लड़। साचे अंदर जाणा वड़। आप तुड़ाए काया कोट किल्हा गढ़्ह। गुरमुख साचे प्रभ साचे धाम बहाए लगाए तेरी जड़्ह। धाम अवल्लड़ा इक्क वसे इकल्लड़ा। गुरमुख साचे गल पाओ पल्लड़ा। वेला अन्तिम अन्त प्रभ बेमुखां लाहे खल्लड़ा। एका एक दिसाए महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरसिक्खां भारा करे पल्लड़ा। गुरमुख साचे लैणा शब्द अनमोल। प्रभ अबिनाशी वसे तेरे आत्म दर दरवाजे कोल। प्रभ अबिनाशी तेरे आत्म पर्दे खोल्ह। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मात जोत प्रगटाई उप्पर धवल। धरत धवल, प्रभ रिहा मवल, काहना सँवल, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरसिख तराए जिउँ फुल्ल कँवल। गुर सूरा, गुर गहर गम्भीरा। सर्ब कला भरपूरा। गुरसिक्खां देवे आत्म धीर, साचा शब्द उपजाए साची तूरा। बज़र कपाटी देवे चीर, आत्म जोती नूरो नूरा। तुट्टे मुन छुट्टे सुन्न अमृत वरखे प्रभ साचा सीरा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे चुण आप बन्न्हाए आत्म धीरा। धीरज धीर प्रभ देवे बन्न्ह। साचा शब्द प्रभ सुणाए कन्न। कोए ना लाए झूठा जन। धर्म राए ना लाए डन्न। प्रभ अबिनाशी गुरसिख तेरा बेड़ा देवे बन्न्ह। भरम भुलेखा झूठा लेखा, भाण्डा भरम भउ प्रभ देवे भन्न। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका जोत जगाए गुरसिख तेरे तन। साचे तन जोत जगा ली। साचा दीपक प्रभ साचे बाली। एका देवे रंग गुलाली। आपे बणे तेरे दर प्रभ साचा वाली। दिवस रैण रैण दिवस गुरमुख तेरे आप करे रखवाली। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सर्ब जीआं दा आपे माली। सर्ब जीआं हरि साचा दाता। साचा देवे शब्द सोहँ गुरमुख होए जगत ज्ञाता। जोती जोत सरूप
निरँजण, जन भगतां बणे आपे पित माता। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणे चरन बन्हाए साचा नाता। चरनी नाता पुरख बिधाता। कलिजुग मिटाए अन्धेरी राता। सोहँ देवे साची दाता। साचा शब्द वड करामाता। चार वरन पढ़ाए इक्क जमाता। अठारां बरन मेट मिटाता। ऊँच नीच प्रभ इक्क कराता। राजा राणा तख्तों लाहता। सुघड़ स्याणयां माण दवाता। जो जन होए दर बाल अञ्याणे, प्रभ आपणी गोद उठाता। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सर्ब जीआं दा आपे ज्ञाता। आपे ज्ञाता आपे ज्ञानी। आपे देवे सोहँ सच निशानी। रसना खिच ल्याए आत्म लाए साची कानी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सर्ब जीआं दा जानी। जाणी जाण आप भगवान। सोहँ झुल्ले सच निशान। चार वरन प्रभ रसना गान। राउ रंक इक्क हो जान। शाहो मिटाए शंक, आउण प्रभ दरबान। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा किरपा करे गुरसिक्खां आप महान। प्रभ अबिनाशी जोत धर। राउ रंक जाए इक्क कर। चार वरन खुल्हाए इक्क दर। गुरमुख दर ते जायण तर। निहकलंक तेरी सरनी जायण पर। मात जोत प्रगटाई हरि साचे कल्गी धर। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पंचम जेठ भेव खुल्हाई सृष्ट सबाई मानस जन्म कलि गई हर। मानस जन्म कलि हारया। बेमुख ना आए चल द्वारया। भरम भुलेखा प्रभ साचा पा रिहा। अन्तिम लेखा कलिजुग मुका ल्या। जो जन रहे वेखी वेखा प्रभ साचा नष्ट करा रिहा। गुरमुख साचे प्रभ नेत्र पेखा। प्रभ आत्म जोती आप जगा रिहा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख माणक मोती गल आपणे विच लटका रिहा। गुरसिख दर साचा मोती। दुरमति मैल जाए धोती। आप उठाए आत्म सोती। चार वरन कराए एका गोती। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पंचम जेठ आपणे हत्थ फड़ाए सोहँ एक सोटी। सोहँ साचा हत्थ उठावणा। सृष्ट सबाई लेख लिखावणा। राजा राणा तख्तों लाहवणा। शाह सुल्तान कोई रहण ना पावणा। ऊँच नीच दा भेव मिटावणा। गऊ गरीब नूं माण दवावणा। हत्थ आपणे निमाणयां निताणयां प्रभ साचे सीस छत्तर झुलावणा। वड वड सेठ सिठाणयां प्रभ विच ख़ाक रुलावणा। वड वड राउ उमराउ प्रभ दर दर भीख मंगावणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पंचम जेठ जोत सरूपी सृष्ट सबाई आपणा खेल वरतावणा। सृष्ट सबाई वज्जे डंक। आप मिटाए आत्म शंक। एक लगाए आत्म तनक। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप फिराए मन का मणक। मन का मणका प्रभ देवे फेर। गुरसिक्खां मिटाए मेर तेर। आत्म जोत जगाए ना लाए देर। आत्म अन्धेर मिटाए, ना आत्म रहे अन्धेर। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, इक्क कराए संञ सवेर। आत्म अन्धेरा अन्ध अज्ञान। कलिजुग भुल्ले जीव अञ्याण। माया झूठी विच रुल्ले, भुल्लया हरि भगवान। मानस जन्म गंवाया अनमुल्ले, आपणा आप ना सके पछाण। झूठे कंडे कलिजुग तुले, जूठे झूठे होए बेईमान। गुर गोशब्द तेरा
बचन सारे भुल्ले, लिखाई लिख्त जो बैठ विच दीवान। सृष्ट सबाई अग्ग ना मिले किसे चुल्ले्ह, करे खेल आप बली बलवान, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुर गोबिन्द तेरी सच वड्याई। पुरी अनन्द जो लिख्त लिखाई। सरसा विच जो आप टिकाई। एका ओट निहकलंक रखाई। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, प्रगट जोत वाक भविख्त दे लिखाई। पिछला लेखा प्रभ फेर लिखावणा। गुर गोबिन्द प्रगट जोत फेर विच मात दे आवणा। अमृत आत्म साचा दर प्रभ साचे आप खुल्हावणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, बेमुखां नष्ट करावणा। रामदास सच्चा दरबारी। सर अमृत जिस नींह उसारी। ओथे धीआं भैणां करन ख्वारी। मायाधारी होए वपारी। जूए बाजी आपणी हारी। झूठी खेड खिडाए बेमुख जीव संसारी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, वेले अन्त कलिजुग करे ख्वारी। बेमुखां प्रभ मेट मिटावणा । साचे दर कोई रहण ना पावणा। अन्तिम लेखा आप चुकावणा। झूठा भेख प्रभ सर्ब मिटावणा। सर अमृत प्रभ थेह करावणा। दूजी वेर फेर वसावणा। सच धर्म हरि सच सच मार्ग लावणा। कल्गी धर फेर अख्वावणा। जमन किनारे डेरा लावणा। दिल्ली तख्त हरि चरन टिकावणा। आपणे सीस छत्तर झुलावणा। राणयां महांराणयां प्रभ सरन लगावणा। गुरमुख साचे कर किरपा पार लगावणा। सृष्ट सबाई आत्म सोध, शब्द सरूपी ज्ञान दवावणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, नौ खण्ड पृथ्मी एका डंक वजावणा। नौ खण्ड कलिजुग अन्तिम होई रंड। चार चुफेर पए डण्ड। वड वड पीरां टुट्टे घमंड। किसे ना पल्ले बध्धी रही गंढ्ढ। बेमुखां कलिजुग आई कंड। ना सुहागण ना रंड। जूठे झूठे पायण डण्ड। मायाधारी आपणीआं वंडां लैण वंड। गरीब निमाणयां बेमुखां किया खण्ड खण्ड। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, प्रगट जोत तोड़े सर्ब घमंड। राजयां राणयां माण गंवाणा। गरीबां बाल अञ्याणयां माण दवाणा। वड वड शाह सुल्तानयां, प्रभ ख़ाक रुलाणा। प्रभ अबिनाशी जोत सरूपी पहरया बाणा। सोहँ देवे सच निशानयां। सतिजुग साचा मार्ग लाए महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, चार वरन इक्क थां बहाणयां। चार वरन इक्क घर बाहर। चार वरन इक्क सरकार। चार वरन इक्क जोत अकार। चार वरन एका एक कराए प्रभ साचा सच विहार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, प्रगट जोत कलंकनिह अन्तिम देवे हार। चार वरन हरि सच मार्ग लाए। एका आपणा नाम जपाए। दूसर कोई रहण ना पाए। एका दूआ भेव चुकाए। ओअं सोहँ इक्क हो जाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सतिजुग साचा मार्ग लाए। सतिजुग साचे लग्गे पहली माघ। प्रभ साचा हत्थ आपणे पकड़े वाग। गुरमुखां आत्म धोए दाग। साचा शब्द सुणावे अनहद राग। कलिजुग सोए गुरसिख गए जाग। पंचम जेठ प्रभ दर आए पूरन होए भाग। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे हँस बणाए काग। काग हँस गुरसिख वड्याई विच सहँस। सतिजुग
बणाए साचा बंस। आप उपजाए आपणी अंस। बेमुख खपाए जिउँ काहना कंस। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप आपणे विच रहँस। जगत रहंता खेल करंता। प्रभ भगवन्ता जोत जगंता भेख मिटंता। लेख लिखंता वेख वखंता। गुरमुख साचे सन्त जन आप बणाए साची बणता। गुरमुखां हरि बणत बणाए। आप आपणी सरन लगाए। सारंग धर भगवान बीठला दया कमाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा नाम जपाए। अचरज खेल हरि प्रभ किया। ना कोई जाणे प्रभ का हीआ। सोहँ बीज साचा बीआ। सतिजुग लगाए सच फुल्वाड़ी आपणा हीआ आपे किया। गुरसिख बणाए साचा वाड़ा, प्रभ अबिनाशी जो चरन छुहाए दाहड़ा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सोहँ घोड़ी आप चढ़ाए गुरसिख साचा लाड़ा। शब्द घोड़ी हरि आप चढ़ाया। सोहँ सिहरा सिर बंधाया। जोत लाड़ी नाल विहाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, बहत्तर नाड़ी जोत जगाया। लाड़ी जोत गुरसिख प्रनाई। पंचम जेठ मिले वड्याई। गुरसिख तेरे आत्म सच होए रुशनाई। दिवस रैण प्रभ साचा एका रंग रंगाई। साचा बणे सज्जण सैण अंग संग होए सहाई। सोहँ देवे प्रभ सचा लहिण, रसन सद सद गाई। आप खुल्हावे तीजा नैण , दस्म दुआर बूझ बुझाई। गुरमुख वेख महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पंचम जेठ जोत जगाई। नैण तीजा आप खुल्हाया। कँवल नाभ हरि आप उल्टाया। अमृत झिरना हरि आप झिराया। फुरे फुरना हरि धरनी धरना विच समाया। करनी करना चुकाए डरना दीपक जोती आप जगाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे तेरे आत्म, सिँघ सिँघासण डेरा लाया। आत्म तेरा सच सिँघासण। प्रभ साचे दा साचा आसण। कलि सृष्ट सबाई सारी नासण। एका जोत सद प्रकाशण। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पंचम जेठ गुरसिख होया दास दासण। दासण दास होया गुरसिख। प्रभ दर मंगे साची भिख। सच लेख प्रभ देवे लिख। आत्म निवारे तृष्ना तृख। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जो बिधना लेख दिते लिख। लिख्या लेख आप मिटावणा। साचा लेख फेर लिखावणा। सच धाम दे विच बहावणा। रमईआ राम जोत जगावणा। दूजा कोई रहण ना पावणा। गुर चरन तीर्थ गुरसिख साचे न्हावना। आत्म सति प्रभ सोहँ सच लिखावणा। जोत खिचाए प्रभ अठसठ तीर्थ नीर, पंचम जेठ प्रभ शब्द लिखावणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पुरी घनक विच जामा पावणा। पुरी घनक हरि जामा पाया। पुरी घनक हरि आपणी जोत जगाया। तीन लोक होए रुशनाया। गुरमुख साचे हरि साचे तेरे दरस तिहाया। प्रगट जोत पंज जेठ प्रभ साचा तृखा मिटाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आत्म भुक्खां सभ गंवाया। आत्म उतरे सगल वसूरे। जो जन आए चल हज़ूरे। आप उपजाए अनहद साची तूरे। प्रभ अबिनाशी हिरदे वसे, बेमुख जानण दूरे। जोत सरूपी राह साचा दस्से, सृष्ट सबाई कूड़ो कूड़े। करे प्रकाश कोट रवि
सस्से, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सर्ब जीआं दी आसा पूरे। आसा मनसा पूर कराई। गुरमुख साचे शब्द छत्तर सीस टिकाई। बीस इकीस भेव चुकाई। संग रागणी तीस रलाई। छतीस राग रहे रसना प्रभ गाई। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, भेव कोई ना पाई। राग रागणी साचा पाया। प्रभ अबिनाशी भेव ना पाया। चार वेद चार मुख ब्रह्मा रहे अलाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोती जोत जोत सरूप आदि अन्त किसे ना पाया। रसन उचारे चारे वेद। फिर भी पाया ना प्रभ दा भेद। प्रभ अबिनाशी अछल अछेद। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपे जाणे आपणा भेद। वेद पुरानां ना पछाणयां। कुरान अञ्जीलां लेख लिखाणयां। आप उठाए सत्तर लक्ख पठाणयां। एका बन्न्हे हत्थीं गानयां। कलिजुग तेरे कन्ढ्ढे खड़, प्रभ वेखे रंग महानयां। आप उखाड़े बेमुखां जड़्ह, शौह दरया विच रुढ़्हाए, गुरमुख साचे पकड़े लड़, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवानयां। गुरमुख साचा पकड़े लड़। हरि की पौड़ी गया चढ़, कलिजुग जीव भुल्ले निधाना। प्रभ अबिनाशी अंदर बैठा वड़, क्यों भुल्लया मूर्ख मुग्ध अञ्याणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, त्रैलोकी नाथ सर्ब जीआं दा जाणी जाणा। त्रैलोकी नाथा सगला साथा। आप चढ़ाए सोहँ साचा राथा। सतिजुग चलाए साची गाथा। गुरसिक्खां लेख लिखाए माथा। आत्म दुखड़ा सारा नासा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरसिख तेरा सगला साथा। सगला साथ निभे तोड़। चरन प्रीती लैणी जोड़। प्रभ साचे दी साची लोड़। एका मन्न नाम हरि साचा काया झूठी दिसे कूड़। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सतिजुग साचे गुरसिख उपजाए जिउँ प्रभास विच लग्गा बोहड़। मांगो दरस गुर दर गुरदेव। पूरन होए गुरसिख तेरी सेव। जोत सरूपी साचा हरि अलख अभेव। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सोहँ देवे आत्म साचा मेव। आत्म मेवा साचा खाणा। साचा वास करे आप भगवाना। मानस जन्म होए रास, लक्ख चुरासी हरि गेड़ कटाना। सोहँ जपाए स्वास स्वास, पुरी सच्ची विच आप बठाणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका कर चरन ध्याना। गुर चरन सति दुआरा। गुरमुखां मिले नाम अधारा। गुर चरन खुल्ले्ह हरन फरन मिले सच घर बाहरा। गुर चरन चुक्के डरन, गुरमुख साचे तरन, सोहँ देवे हरि भण्डारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पंचम जेठ होए वरतारा। साचा हरि सच भण्डारी। जोत सरूपी नर अवतारी। सृष्ट सबाई होए भिखारी। गुरमुख सोहण हरि तेरे चरन द्वारी। एका एक बिठाए सोहँ साचे शब्द अटारी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मात जोत प्रगटाए जेठ हरि निरँकारी। हरि निरँकारा खेल अपारा। जोत सरूपी किया पसारा। आदि अन्त ना किसे विचारा। गुरमुख साचा कोई पावे सारा। जिस जन खोल्हे आत्म दर दुआरा। जोती जोत सरूप निरँजण बैठा करे आप पसारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर अवतारा। नरायण
नरी जोत धरी किरपा करी, तीर्थ अमृत नहावणा। अमृत आत्म साचा सरी, प्रभ अबिनाशी साचा पावणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, चरन निमस्कार जिस जन करी, प्रभ अबिनाशी पूरा पावणा। प्रभ अबिनाशी पूरा पाओ। आत्म साची जोत जगाओ। भरम भुलेखे विच भुल्ल ना जाओ। कलिजुग माया विच रुल ना जाओ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सोहँ साचे कंडे गुरसिख आपणा आप तुलाओ। सोहँ कंडे जाणा तुल। मदिरा मास रसना ना लाणा भुल्ल। कलंक ना लवाणा बेमुख आपणी कुल। प्रभ अबिनाशी जोत प्रगटाई शब्द पंघूड़ा साचा झुल। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, देवे नाम अनमुल्ल। अनमुल्ल लाल देवे गोपाल होए दयाल। गुरसिख साचे वस्त संभाल। आदि अन्त तेरे निभे नाल। कदे ना होए जगत कंगाल। साचा वेख नाम सच्चा धन्न माल। आत्म दीपक जोती प्रभ साचा देवे बाल। आप उठाए आत्म सोती, सुरत शब्द प्रभ देवे उठाल । महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरसिख उपजावे साचे लाल। शब्द पवण वज्जे मृदंग। माई गौरजां तेरे भन्ने अंग। किंगरे किंगरे ना वज्जे तेरा मृदंग। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप करे तैनूं नंग। भूत प्रेत बीर बैताले। दिवस रैण सद रहण नाले। अट्ठे पहर ना देण सुरत संभाले। दर घर होया वांग कुठाले। जीव जन्त होए बेहाले। दु:ख रोग लग्गा तन नाले। मातलोक पए वड्डे जंजाले। बिन प्रभ पूरे कोए ना किसे संभाले। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपे करे मूंह काले। सिद्ध बीर भूत प्रेत। वड वड देव दंत रहंत। लगाए सोहँ शब्द बैंत महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा शब्द लिखाए तेरे नेड़ ना आए कोई जिंन जनेत। हाकन डाकन नेड़ ना आए। प्रभ अबिनाशी मूंड मुंडाए। सर्ब घट वासी दया कमाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दु:ख दर्द दए गंवाए। दृष्ट मुष्ट सभ देवे बन्न्ह। छल छिदरां विच मारे कंध। टूणा जादू बन्न्हे सोहँ कच्चे तन्द। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप मिटाए पवण सरूपी फरन मसाण। मसाण पौण फड़ लैंदे धौण। बिन प्रभ पूरे छुडावे कौण। दिवस रैण ना देंदे सौण। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आत्म शांत कराए जिउँ अमृत बरख़े साउण। साचा तेज आप रखाए। चोर खोर कोई नेड़ ना आए। काया डोर आपणे हत्थ रखाए। मानस जन्म कलि जाए सौर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दया कमाए। तप सभ प्रभ आप मिटाए। दूती दुष्ट दए खपाए। अमका काज़ी कोई रहण ना पाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, देव परी मवकल आपे दे सजाए। दरोही पावण सच ख़ुदाए। प्रभ अबिनाशी नबी रसूल ना कोए छुडाए। दस्तगीर ना कोई सहाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, शब्द मार आप कराए। साची किरपा आप कराए। छेआ देवी होए सहाए। काल बाल कोई नेड़ ना आए। उल्ट वाहू प्रभ दे सजाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, शब्द मार आप कराए। अहिमद मुहम्मद भौंदा बीर। खिलंता सलसला
तुटे धीर। निरंदी नेसरी केसरी प्रभ साचा लाए तीर। अंचनी कंचनी निरंचनी कला सोदरी शक्ती भवती प्रभ शब्द बंधाए ज़ंजीर। लोहे का संगल पाए गले, सार की मुंगली मारे सिरे, कोई ना देवे अन्तिम धीर। साचा आप करे आकार। हुक्म ते बाहर सिर मार। सन्त का दोखी होए ख्वार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दु:ख दर्द देवे निवार। शब्द बाण आप लगाए। सर्ब मुशिक्ल प्रभ असान बणाए। मसाण पौण कोई नेड़ ना आए। जम का बेटा परे हटाए। काल का बेट नेड़ ना आए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरसिख तेरा आपे होए सहाए।
चिट्टा मिट्ठा दुध्ध पी आत्म करे शुद्ध। प्रभ साचा देवे बुद्ध। निर्मल पीणा दुध्ध। आप रहाए जल थल, गुरसिक्खां घर उपजाए नौ निध। जो जन दर आए साचे भुल्ल, प्रभ साचा चरन लगाए पंचम जेठ कीनी बिध। जो जन आए प्रभ दरस ध्याए, प्रभ वस कराए रिध्ध सिध्ध। जो जन आए भेख वटाए, प्रभ भजाए जिउँ केहर गिद। जो जन आए वेख वखाए, प्रभ आत्म कीनी शुद्ध। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुर संगत कारज कीने सुध। मिट्ठा जल सच मिठास। पूरन कराए प्रभ साचा आस। आत्म साची जोत धर एका जोत करे प्रकाश। आवे जावे नर हरे, एका पुरख सदा अबिनाश। गुरमुख साचे दर तरे, सोहँ गाया मुख स्वास। ख़ाली भण्डारे आपे भरे, कोई ना जाए दर तों निरास। घर साचे आए काज सरे, तृखा अग्न बुझाए प्यास। ना उह जन्मे ना उह मरे, गुरमुख प्रभ मिलण दी रक्ख आस। गुरमुख साचे प्रभ अबिनाशी वरे, मातलोक ना होए उदास। प्रगटाई जोत प्रभ सचे घरे, प्रभ साचे को शाबाश। गुर संगत आए दर तरे, मानस जन्म कराया रास। जल मिठा साची धारा। प्रभ डिठा टुट्टा हँकारा। कलिजुग जीव कौड़ा रीठा, प्रभ भन्ने कर ख्वारा। मूर्ख मुग्ध माया लूठा, अबिनाशी हरि ना पाए सारा। साचा पीसण प्रभ साचे पीसा, दो पुड़ रसना भारा। गुरमुख साचे क्या कोई करे रीसा, देवे दरस अगम्म अपारा। आप झुलाए सिर छत्तर सीसा, मोर मुकट लगाए सिर गिरधारा। ना कोई दिसे मुहम्मदी ईसा, प्रभ फड़या शब्द कटारा। आप पढ़ाए शब्द हदीसा, वक्त चुकाए चार यारां। भेव मिटाए बीस इकीसा, पंचम देवे शब्द अपारा। एका जोत जगे जगदीशा, निहकलंक नरायण नर अवतारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरसिक्खां देवे सोहँ सच भण्डारा। सोहँ नाम प्रभ देवे वंड। गुर संगत आत्म पाए ठंड। आपे पीचे आत्म गंढ्ढ। दसवां द्वार प्रभ आपणे विच ल्या वंड। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरसिख तेरा सद सहाई कदी ना होवे रंड। गुरसिख साचा शब्द सुहागण। प्रभ अबिनाशी चरनी लागण। आप उपजाए साचा रागण। कलिजुग सोए गुरसिख जागण। महाराज शेर सिँघ
विष्नूं भगवान, आप मिटाए माया नागण। माया नागण ना जाए डस्स। शब्द तीर प्रभ आप चलाया कस। अंमित साचा सीर पिलाया, हरि हिरदे होया वस, गुरमुख साची धीर धराया, राह साचा जाए दस्स। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरसिक्खां होया वस। क्या मिट्ठा क्या फिक्का। आदि जुगादि एका इक्का। सोहँ शब्द पंचम जेठ गुरसिक्खां लगाए प्रभ साचा टिक्का। वाली दो जहान विच वरभण्ड आप चलाए आपणा सिक्का। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, ना एह मिट्ठा ना एह फिक्का। मिट्ठा फिक्का एका रंग। गुरमुख साचे वेख निसंग। सोहँ शब्द प्रभ आत्म कसे तंग। सृष्ट सबाई भेड़ भिड़ाए, आप कराए नव खण्ड जंग। लक्ख चुरासी आप खपाए, धरत मात होए रंड। गुरमुख साचे आप उठाए, कलिजुग ना आई कंड। साचे धाम आप बहाए, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, वड सूरा सरबंग। मिट्ठा मिट्ठा साची मीठ। गुरसिख वेख रंग मजीठ। साचा रंग प्रभ रिहा पीठ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, बेमुख खपाए कौड़े रीठ।