६ जेठ २०१० बिक्रमी पिण्ड जेठूवाल ठाकर सिँघ दे चन्दोआ भेंट करन समें विहार होया
आहर किया सिक्ख बलवान। धरया सिर हत्थ आप भगवान। चन्द चन्दोआ दित्ता ताण। रोशन होए विच जहान। सिँघ आसण बैठा वाली दो जहान। गुरसिख साचे सन्त जन प्रभ सीस चवर झुलाण। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दरगाह साची देवे दान। चन्द चन्दोआ आप रखाया। गुरमुख सोया आप जगाया। पहली कन्नी सतिजुग प्रभ साचे गुरमुख साचा जोया। सतिजुग नींह साची बन्न्ही, सोहँ बीज आत्म बोया। गुरमुख साचे आत्म धन धनी, प्रभ अबिनाशी दर दुआरे आण खलो्हया। साध संगत प्रभ शब्द सुणाए कन्नीं, भरम भुलेखा सभ दा लाहया। सोहँ लाड़ा साची वंनी, गुरमुख साचे नाल प्रनाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सिर आपणा पर्दा पाया। पर्दा पाए नीली तत्त। आप रखाए धीरज यति। साचा लहणा सोहँ देवे एका तत्त। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरसिक्खां देवे मति। देवे मति मत ना भूलणा। आप झुलाए सोहँ साचा झूलणा। बेमुखां कलिजुग अन्तिम प्रभ साचे जूड़ना। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुखां पार उतारे पंचम जेठ मस्तक लाए धूढ़ना। मस्तक धूढ़ी आप लगाई। किरपा करे आप रघुराई। साध संगत सच्चे मेल मिलाई। ग़रीब निमाणा संग रलाई। भुक्खा नंगा आप उठाई। मदिरा मास जो खाए चंगा, प्रभ साचा दर देवे दुरकाई। कलिजुग पापी गन्दा, धर्म राए दे सजाई। अन्तिम होया आत्म अन्धा, ना आया चल सरनाई। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुखां देवे आप वड्याई। साचा ताणा आप तणाया। आणा जाणा आप चुकाया। सुघड़ स्याणा आप बणाया। आपणा भाणा आप
वखाया। सोहँ गाणा हुक्म सुणाया। गुरमुख साचे भुल्ल ना जाणा, प्रभ साचा दे सजाया। जोत सरूपी हरि पहरया बाणा, निहकलंकी नाम रखाया। पकड़ पछाणे राजा राणा, तख्त ताज सर्ब मिटाया। किसे घर ना लभ्भे दाणा, कलू काल हरि आप वरताया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पंचम जेठ साचा बाणा तन लगाया। लग्गा बाणा साचे तन। कच्चे भाडे जाए भन्न। गुरमुख साचे आप चढ़ाए साचे चन्न। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सोहँ देवे साचा नाम, ना लग्गे कदे संन्ह। सांतक तेरी साची धार, सांतक वरते विच संसार। सांतक तेरी साची धार, सति सति हरि सति वरताए जोत जगाए अगम्म अपार। सांतक तेरी साची धार, सतिजुग लगाणा प्रभ कर्म विचार। सांतक तेरी साची धार, सच सच सच प्रभ देवे शब्द अधार। सांतक तेरा सति विहार, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, नाम रंगण दे जाए तार। सांतक तेरा सति सरूप। सांतक तेरा रंग अनूप। सांतक सति सति हरि साचा वरते, ना कोई वखाणे रंग रूप। सांतक तेरा साचा रूप। गुरमुख साचे सुघड़ स्याणे प्रभ आप बिठाए, प्रभ आप बिठाए चार कुन्ट जिउँ वड वड भूप। सांतक तेरी साची धार, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सतिजुग चलाए साची नाए। सांतक तेरा साचा वास, एका जोत करे प्रकाश। सांतक तेरा सच्चा वास, सृष्ट सबाई तजाए रसना मदिरा मास। सांतक तेरा सच्चा वास, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरसिक्खां आप तराए आपे आप। सांतक तेरा सच्चा मेघ, प्रभ अबिनाशी आप उठाए सोहँ तेग। गुरमुख साचे कलिजुग लए वेख। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका एक रक्ख चरन टेक। सांतक तेरा उज्जल मुख। प्रभ अबिनाशी आप कटाए जगत भुक्ख। किसे ना दिसे आत्म दुःख। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आत्म सुक्के हरे कराए कलिजुग जीव रुक्ख। सांतक तेरा साचा वहिण। गुरमुख साचे प्रभ चरनी बहिण। गुरमुख साचे सन्त जन प्रभ दर साचे लहणा लैण। सांतक तेरी साची रैण, पंचम जेठ गुर संगत मिल प्रभ अबिनाशी रसना गायण। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुर संगत तेरा खोल्हे तीजा नैण। सांतक तेरा साचा रंग, प्रभ अबिनाशी आप निभाए साचा संग। सांतक तेरा साचा गुर संगत प्रभ अबिनाशी कट्टे तेरी भुक्ख नंग। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अमृत साचा सीर पिलाए, आत्म चढ़ाए साची कंग। सांतक तेरा साचा नीर, सोहँ चले तेरा साचा तीर। मेट मिटाए ख्.वाज़ा ख़िज़र पीर। सांतक तेरा साचा सीर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत खिचाए अठसठ तीर्थ नीर। सांतक साचे रंग रंगाउणा। प्रभ अबिनाशी भेव खुल्हाउणा। घनकपुर वासी प्रगट जोत विच मात सतिजुग साचा लावणा। चार कुन्ट कराए चरन दासी, सोहँ साचा जाप जपावणा। कोई ना दिसे मदिरा मासी, सच मार्ग प्रभ साचे लावणा। सृष्ट सबाई होए दासी, गुरसिक्खां महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दिवस रैण सद रसना गावणा।
सांतक तेरा सति वरतारा। सतिजुग लाए साचा गिरधारा। बेमुख कोई ना दिसे मूर्ख मुग्ध गंवारा। प्रभ अबिनाशी सोहँ शब्द सृष्ट सबाई सिर रक्खे आरा। आपे चीर चिराए जगत करे दो फाड़ा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कलिजुग जीव आप पिंजाए जिउँ तेली वाड़ा। सांतक तेरा रंग मजीठ। गुर संगत प्रभ अबिनाशी साचा डीठ। सोहँ साचा रंग चढ़ाए आत्म इक्क मजीठ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, ना देवे पीठ। सांतक तेरा रंग चलूल। प्रभ अबिनाशी मात ना भूल। एका जोत प्रकाश प्रभ साचा कन्त कन्तूहल। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुखां मुख लगाए सोहँ साचा फूल। सांतक तेरी सति फुलवाड़ी। सतिजुग साचे प्रभ अबिनाशी गुरसिख फिरे तेरे पिछे अगाड़ी। गुरमुख साचे सन्त जन पंचम जेठ चरन छुहाए दाढ़ी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सतिजुग साचा मार्ग लाए विच जंगल जूह पहाड़ी। सांतक साचा नेत्र पेख। गुरमुख साचे कलिजुग छड्ड झूठा भेख। धुरदरगाही आप मिटाए बिधना लिखे लेख। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुखां करे बुद्ध बबेक। सांतक वरते साची धुन। गुरमुख साचे आत्म कन्न सुण। प्रभ अबिनाशी साचो साचे चरन लगाए चुण। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कवण जाणे तेरे गुण। जोत सरूप पहरया बाणा। लक्ख चुरासी विच समाणा। एका जगे जोत भगवाना। तीन लोक सच टिकाणा। लोक परलोक प्रभ साचा रक्खे एका आना। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपे होए दानी दाना। तीन लोक प्रभ देवे बन्न्ह। सृष्ट सबाई होए अन्ध। आत्म होई पापां कंध। प्रभ अबिनाशी ना रसना गाया विच्चों बत्ती दन्द। मदिरा मास मुख लगाया। कलिजुग जीव झूठा गन्द। आपणा आप क्यों भुलाया, गंवाया आत्म परमानंद। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादि वड ब्रह्मादी गुरसिख गुरमुख चढ़ाए साचा चन्द। सांतक सतिजुग साचा मन्न। प्रभ अबिनाशी बेड़ा देवे बन्न्ह। सुणे लोकाई गुरमुख साचा कहे धन्न धन्न। भरम भुलेखा दे मुकाई बेमुखां लाए डन्न। गुरसिक्खां मन वज्जी वधाई, सतिजुग बेड़ा उठाए आपणा कन्न्ह। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप निवारे बेमुखां जन। आप आपणे कंठ लगाए, सन्त जनां बख्शिंदा। आप आपणे मार्ग लाए, वड दाता गुणी गहिंदा। साची रंगण नाम चढ़ाए, आप मिटाए आत्म चिन्दा। गुरमुख मंगण किते ना जाए, देवणहार इक्क गुणी गहिंदा। साची रंगण नाम चढ़ाए, आप तुड़ाए आत्म जिंदा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुणी गहिंदा। आप मिटाए चिन्ता रोग। गुरमुख ना होए कदी सोग साचा भोग लैणा भोग। सोहँ शब्द साचा जोग। रसना गाओ प्रभ देवे दरस अमोघ। प्रभ साचा सरन लग जाओ। आप मिटाए हउमे रोग। साची भिच्छया नाम पाए, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जो लिख्या धुरों संजोग। लिख्या धुर प्रभ साचे देणा। झूठा जगत मारे मेहणा। गुरमुख साचे प्रभ अबिनाशी पेख तीजे नैणा। सच घर हरि आत्म वेख, अठे
पहर जिथ्थे रहणा। सोहँ लग्गे साची मेख, धर्म राए ना लेवे लहणा। जोत सरूपी हरि धारया भेख, गुर संगत प्रभ चरनी बहिणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दिवस रैण सद रसना कहणा। रसना गाओ प्रभ गम्भीर। काया सीतल शांत सरीर। झूठा दिसे देही पीतल, नाल ना जाणे अंग अखीर। सोहँ नाम करे आत्म सीतल, प्रभ साचा देवे धीर। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, वड दाता गहर गम्भीर। गहर गम्भीर वड वड हँस। देवे वड्याई, विच सहँस। बेमुखां दे खपाई, जिउँ काहना कंस। गुरमुख साचे तेरे मन वधाई, प्रभ बणाई साची अंस। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरसिख बणाए सतिजुग साचे राज हँस। राज हँस राज प्रमुख। आप उतारे तृष्ना भुक्ख। कलिजुग माया ना लग्गे दुःख। प्रभ साचा जोत प्रगटाए, जन भगत रहे सुखणा सुक्ख। पंचम जेठ होए वधाई उज्जल होए मुख। साध संगत सद रसना गाई, मात गर्भ ना होवे उलटा रुख। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप मिटाए तेरी तृष्ना भुक्ख। सच शब्द हरि तीर कमाना। सोहँ चले लग्गे सच निशाना। आप उठाए बली बलवाना। सृष्ट सबाई भेड़ भिड़ाना। एका गेड़ सर्ब मुकाणा। बेमुख कलि होए ढेर, प्रभ अबिनाशी अन्त कराना। गुरमुखां लहणा देणा दए नबेड़, प्रभ आपणी सरन लगाणा। सोहँ मिटाए आत्म झेड़, सभ दे अंदर आप रखाणा। गुरमुख चरन ल्याए घेर, जोती जोत हरि जोती मेल मिलाणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप बन्न्हाए हत्थीं गाना । हत्थीं गाना देवे बन्न्ह। बेमुख जूठयां झूठयां प्रभ साचा देवे डन्न। कलिजुग अन्धे मूठयां, प्रभ आप कटाए कन्न। बेमुखां हत्थ फड़ाए ठूठयां, आत्म हँकार देवे भन्न। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरसिख तेरी रसन कराए धन्न धन्न। नैण मुँधारी मूँध मुँधारया। बाशक सेजा आसण ला रिहा। ब्रह्मा विष्न महेशा सेवा लाया। प्रभ साचा वेसन वेसा, भेव किसे ना पाया। गुरमुख साचे नेत्र पेखा, पंचम जेठ दे वड्आया। पंचम जेठ मिले वड्याई। प्रभ साचे रुत्त सुहाई। प्रभ अबिनाशी गुरमुख साचे सन्त बणाई। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणे हत्थ रक्खी वड्याई।
७ जेठ २०१० बिक्रमी पिण्ड जेठूवाल माता बिशन कौर दे गृह
सप्तम जेठ पुरख प्रभ दीना। प्रभ अबिनाशी दाना बीना। साचा नाम रस प्रभ दर पीना। शांत कराए गुरसिख सीना। अमृत मेघ हरि बरसाए, जिस जन रसना चीना। साचे घर दे वसाए, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप आपणे जिहा कीना। सच घर हरि सद वसंदा। गुरसिख बणाए साचा बन्दा। कलिजुग वेख जूठा झूठा धन्दा। मदिरा मासी दर ना आए, धुरदरगाही होया गन्दा। गुरमुख साचे हरि आप तराए, सोहँ तीर चलाए, तुड़ाए आत्म जिंदा। महाराज शेर सिँघ
विष्नूं भगवान, दर आई संगत सद बख्शिंदा । बख्शणहार बख्शणजोग। गुरसिख आत्म ना होए वियोग। कदे ना होए चिन्ता सोग। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपे कट्टे हउमे रोग। हउमे रोग देवे निवार। सोहँ देवे साची धार। अमृत झिरना झिरे अपार। आत्म खिड़े गुरसिख तेरे गुलज़ार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा रंग वेख करतार। साचा रंग प्रभ साचे कीना। आप उठाए रूसा चीना। आप मिटाए मुहम्मदी दीना। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, वड दाता वड सूरबीना। आपणा रंग आप वरता के। गुरमुख ताकी आत्म आप खुल्हा के। एका टांक शब्द रखा के। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, देवे दरस जोत प्रगटा के। प्रगटे जोत जगत अन्धेरा। प्रभ अबिनाशी पाया फेरा। गुरसिख बणाए आपणा चेरा। बेमुख खपाए ना लाए देरा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कलिजुग तेरा ढाहया ढेरा। कलिजुग ढाया गया ढठ्ठ। अग्न जोत प्रभ लगाए, सृष्ट सबाई बणाए भट्ठ। छिन्न भंगर एह खेल वरताए, उलटी गेड़े कलिजुग लट्ठ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे तेरी आत्म रक्खे हट्ठ। हट्ठ हठीला छैल छबीला। अग्न जोत लगाए तीला। आप उठाए चार तरफ दुड़ाए रहण ना पाए मैकाईल। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मात जोत प्रगटाई, गुरमुख चरन मिलण दा कर लओ हीला। आत्म उदम आपणे धारो। प्रभ अबिनाशी चरन निमस्कारो। कलिजुग ना सौणा पैर पसारो। प्रभ अबिनाशी देवे सोहँ साची धारो। वक्त चुकाए प्रभ साचा चार यारो। पंचम जेठ पंचम प्रधान पंचम बणे साची सरकारो। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सतिजुग बणाई साची धारो। पंचां हुक्म इक्क फ़रमाण। पंचम राज तख्त सुल्तान। पंचम शब्द जगत निशान। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पंचम विच मात आप करे प्रधान। पंचम पंचम पंचम हत्थ राज। एका रक्खे सिर आपणे प्रभ ताज। गुरसिक्खां प्रभ साचा आपे रक्खे लाज। प्रगट विच मात आप संवारे काज। सोहँ शब्द आप उडाए, चार कुन्ट साचा बाज। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पंचम पंज पंचायत बणाए राज। पंचम देवे हरि सरदारी। पंचम होवे मात सिक्दारी। पंचम पंचम वरते विच संसारी। पंचम जेठ निहकलंक मात जोत प्रगटाई, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सभनां जीआं करे आप अकारी। पंचम देवे प्रभ साचा गुण। सृष्ट सबाई विच्चों चुण। आप उपजाए शब्द धुन। गुरमुख साचे सन्त जन दर घर साचे लए सुण। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणे रंग आप समाणे, क्या कोई जाणे तेरे गुण। आपणे रंग आप समाया। भेखाधारी भेख वटाया। लेखा लिख्या सच भगवान ना किसे वखाणया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपे पहरे आपणे बाणया। आपणा बाणा आपे पाया। झूठी काया देह तजाया। जोती जोत सरूप हरि, जोती खेल रचाया। अचरज खेल मात कर, गुरमुख साचे विच समाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान,
बिन रंग रूपी नज़र किसे ना आया। रूप रंग ना कोए वेखे। प्रभ अबिनाशी धारे भेखे। गुरसिख लगाए साचे लेखे। दर घर आए साचे प्रभ साचा नेत्र पेखे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, बेमुखां कढ्ढे भरम भुलेखे। तुट्टे माण मर्द मरदान। चरन धूढ़ गुरसिख कर इशनान। आत्म वज्जे शब्द सच्चा बाण। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका रक्ख चरन ध्यान। चरन ध्यान राखो चीता। प्रभ अबिनाशी साचा मीता। नाम निधान प्रभ दर पीता। चतुर सुजान प्रभ साचे कीता। वड्डे बली बलवान मिल साची रीता। वाली दो जहान सृष्ट सबाई परखे नीता। गुर चरन जाओ सद कुरबान, मानस जन्म जाओ जग जीता। प्रभ अबिनाशी होए मेहरवान, आप चलाए आपणी रीता। गुरमुख साचे सति कर मान, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका साची चरन प्रीता। चरन प्रीती चरन धूढ़। चतुर सुजान बणाए जो दर आए मूढ़्ह। सोहँ साचा नाम जपाए, आत्म रंगत चाढ़्हे गूढ़। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पंचम जेठ गुरसिख लगाए चरन धूढ़। चरन धूढ़ लाए मुख। सुफल कराए मात कुक्ख। कोई ना रहे काया दुःख। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आत्म जोत जगाए देवे साचा सुख। साची सिख्या उज्जल मुखीआ। लथ्थी भुखीआ महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जो जन दर आया तेरे दुखीआ। दु:ख दलिद्र प्रभ देवे कढ्ढ। करे सुखाले बेमुखां हड्ड। कलिजुग डिग्गण अन्धेरी खड्ड। चरन प्रीती देवण छड्ड। आपणा किया लैण वढ्ढ। बाहों पकड़ प्रभ साचा बाहर देवे कढ्ढ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुखां आप लडाए आपणा लड। गुर गोबिन्द इक्क दरबारी। साचा तख्त सच्ची सिक्दारी। गुर संगत प्रभ साचा जाए तारी। दर घर साचे आवण वारो वारी। गुर गोबिन्द दोए बैठ करन चरन निमस्कारी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सीस साचा छत्तर झुलारी। गुर संगत हरि माण दवईआ। सतिजुग चढ़ाए साची नईआ। आपे आप बणे रखवईआ। धरत मात बणाए साची मईआ। चार वरन कराए भैणां भईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचे लेख लिखईआ। गुर संगत मन धरे धीर। आत्म कढ्ढे प्रभ साचा पीड़। अन्तिम अन्त ना लथ्थण चीर। सोहँ साचा अमृत आत्म देवे सीर। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, शांत कराए सरीर। शांत सरीरा टुट्टे जंज़ीरा, प्रभ आपणा आप उठाया बीड़ा। हरि भजन हरि होए सहाई। हरि भजन हरि देवे वड्याई। हरि भजन गुरमुख दात प्रभ दर ते पाई। हरि भजन वड करामात, आत्म तृखा दे बुझाई। हरि भजन इक्क रखाए नात, आत्म जोती आप जगाई। हरि भजन गुरसिक्खां मिटाए अन्धेरी रात, दिवस रैण रहे रसना गाई। हरि भजन अन्तिम पुच्छे गुरसिक्खां बात, वेले अन्त होए सहाई। हरि भजन अंदर वेख मार झात, सच वस्त तेरे घर टिकाई। हरि भजन मिटाए ज़ात पात, भरम भुलेखा रहे ना राई। हरि भजन देवे दात, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, देवे दात आप रघुराई।
हरि भजन कलि साचा जोग। हरि भजन रस साचा भोग। हरि भजन गुरमुखां मेटे सर्ब वियोग। हरि भजन रसना जप मिटाए हउमे रोग। हरि भजन सोहँ शब्द चुगाए चोग। हरि भजन हरि देवे दरस अमोघ। हरि भजन हरि आप मिटाए चिन्ता सोग। हरि भजन देवे महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आत्म देवे धोग। हरि भजन आत्म उज्जयारी। हरि भजन देवे गिरधारी। हरि भजन गुरमुख साचे दुरमति उतारी। हरि भजन हरि देवे दात शब्द भण्डारी। हरि भजन साचा राज सच्ची सिक्दारी। हरि भजन चरन लगाए सच्चा दरबारी। हरि चरन फिरन आए वड हँकारी। हरि चरन गुरसिख साचे आत्म धारी। हरि चरन आत्म जोत जगाए अगम्म अपारी। हरि भजन प्रगट होए आप निरँकारी। हरि चरन वेखे विगसे करे विचारी। हरि भजन काया कोट किला उसारी। हरि भजन सोहँ देवे सच अटारी। हरि भजन विच मात ना होए ख्वारी। हरि भजन साचे धाम आप बहाए बनवारी। हरि भजन एका रंग रंगे अपारी। हरि भजन गुरमुख खुल्हाए दस्म दुआरी। हरि भजन एका जोत प्रभ इक्क उधारी। हरि भजन महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पंचम जेठ गुरमुखां नाम अपारी। हरि भजन हरि का ध्यान। होए मेल भगत भगवान। हरि भजन चरन धूढ़ इशनान। हरि भजन आत्म सहिँसे सर्ब मिट जाण। हरि भजन एका शब्द उपजावे कान। हरि भजन साची धुन देवे महान। हरि भजन आत्म मारे साचा बाण। हरि भजन साचा देवे शब्द ज्ञान। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन भगतां देवे साचा दान। हरि भजन वड राजन राज। हरि भजन प्रभ सोहँ बन्न्हाए गुरसिक्खां सिर ताज। हरि भजन आप लगाए घर दसवें साची आवाज़। हरि भजन गुरसिख चढ़ाए साचे जहाज। हरि भजन शब्द सरूपी उडावे बाज। हरि भजन गुरसिख संवारे आपे काज। हरि भजन आप मिटाए जगत तृष्ना तृखा डांज। हरि भजन महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरसिक्खां देवे चरन रखाए साची सांझ। हरि भजन सच धन माल। रसना जप ना होए कंगाल। हरि भजन आत्म होए लालो लाल। हरि भजन साचा दीपक जोत जगे मिसाल। हरि भजन सच शब्द सुरत संभाल। हरि भजन भज्जण ना मानस जवानी डाल। हरि भजन देवे महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, चरन प्रीती निभे नाल। हरि भजन हरि हरि दा वास। हरि भजन आप दवाए गुरसिक्खां स्वास स्वास। हरि भजन मात गर्भ होए सहाई, आत्म रक्खे वास। हरि भजन माया ममता करे नास। हरि भजन शब्द उडारी आप लगाए मात पताल अकाश। हरि भजन गुरमुख कराए सच घर वास। हरि भजन गुरमुखां करे बन्द खलास। हरि भजन देवे महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जो जन होए चरन दास। हरि भजन शब्द घनघोर। हरि भजन हरि शब्द चुकाए मोर तोर। हरि भजन गुरसिख उडाए पतंग डोर। हरि भजन हरि दिवस रैण रखाए, साची अनहद साची धुन उपजाए, सुन्न मुन्न आप
खुल्हाए, पैंदी रहे सदा घनघोर। हरि भजन देवे महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपे बन्न्हे पंजे चोर। पंजे चोर वसण तन। हरि भजन ना लग्गण देवे आत्म सन्न्ह। हरि भजन प्रभ अबिनाशी आप सुणाए कन्न। हरि भजन लग्गण देवे ना झूठा डन्न। हरि भजन अन्तिम बेड़ा देवे बन्न्ह। हरि भजन देवे महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुखां कराए धन्न धन्न। हरि भजन शब्द इशारा। हरि भजन आप खुल्हाए दस्म दुआरा। आप वखाए पार किनारा। आप कराए जोत अकारा। आप आपणा किया पसारा। सच शब्द सच्ची धुन्कारा। अनहद वज्जे पवण हुलारा। आवण गवण बूझ बुझारा। अमृत मेघ बरसे सवण, उलट कँवल चले फुहारा। गुरमुख आत्म होई बवल, प्रभ अबिनाशी पावे सारा। होए प्रकाश उप्पर धवल, पंचम जेठ किया अकारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरसिक्खां माण दवाए, साची भिच्छया झोली पाए, मंगया जिस द्वार। मंगे दान देवे दीना नाथ। होए सहाई निभाए सगला साथ। साचे लेख लिखाए मात। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, प्रगटे जोत आप पंचम जेठ त्रैलोकी नाथ। गुर चरन जिस जन मंगणा। मदिरा मास रसना तज्जणा। पी अमृत दर ते रज्जणा। प्रभ साचे पर्दा कज्जणा। काया झूठा भाण्डा अन्तकाल कलि भज्जणा। गुर चरन धूढ़ दर साचे साचा मजना। सोहँ शब्द नगारा चार कुन्ट वजणा। अमृत आत्म झिरना झिरे अपारा, देवे दात हरि साचा साक सैण सज्जणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मात जोत प्रगटाई वेला गया फेर ना लज्जणा। गुरमुख गुर हुक्म कमावे। प्रभ अबिनाशी संग रहावे। साची वस्तू विच टिकावे। अमृत साचा मुख चवावे। सोहँ शब्द देवे आत्म धीरज टुट्ट ना जाए। विच्चों कढ्ढ हउमे पीड़, मानस जन्म निखुट्ट ना जावे। बज़र कपाटी देवे चीर, आत्म जिंदा आप तुड़ाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे सन्त जन साची किरपा आप करावे। मदिरा मास गुरसिख त्यागी। आत्म रहे सदा वैरागी। एका प्रीत चरन गुर लागी। कलि होया वड वड भागी। प्रभ साचा धोए आत्म दागी। आप बणे सतिजुग साचा वागी। सोहँ शब्द वजाए धुन साचा रागी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सतिगुर साचा गुरमुख साचे चरन लागी। मदिरा मास रसन ना लावणा। प्रभ अबिनाशी साचा पावणा। भरम भुलेखा सर्ब मिटावणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा शब्द आप सुणावणा। सच शब्द हरि आप जणाए। सोहँ साचा रसना गाए। शब्द तमाचा आप लगाए। आपे ढाले साचे ढांचे, नाम कुठाली आपे पाए। सच सच प्रभ दे सुहागा, कंचन रूप चढ़ाए। प्रभ चरन जो जन लागा, प्रगट जोत दरस दखाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, बेमुखां देवे अन्त सजाए। प्रभ चरन सेव जन कमाए। साचा जोड़ आप जुड़ाए। लग्गी प्रीती तोड़ निभाए। हरिजन कीती ना कोई मोड़े ना मोड़ मुड़ाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, शब्द घोड़ आप चढ़ाए। पूर्ब
कर्म हरि विचार। फूलण बख्शे माला हार। उलटी नाभी वगे अमृत धार। प्रभ अबिनाशी जोत साची लभ्भी, निर्मल जोत करे अकार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मानस जन्म दए सवार। फूल फूले विच संसार। पूरे तोल तुलणा लहणा लैणा हार। प्रभ अबिनाशी वड अनमुल्लणा, ना लैणा मनों विसार। सोहँ पंघूड़ा साचा झूलणा, प्रभ देवे शब्द अधार। हरि पाया कन्त कन्तूलणा, सुण लथ्था पापां भार। वड वड शाहो वड वड दूलो, किरपा करी हरि अपर अपार। आप बंधाए साचा रूलो, सोहँ रक्खे साची धार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे जाए तार। आत्म फुल खिड़े गुलज़ार। अमृत झिरना झिरे अपार। किरना किरे जोत अपार। हरना फरना हरि खुल्हार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन भगतां करे विचार। हारो हार आप कर। साची धार मात धर। नारी नारी एक कर। शब्द हुलारा देवे हरि। पवण मसाणी चुक्के डर। सच दरबारा लैणा वर। एका पुरख अपारा चरनी लाग जाणा तर। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, नरायण नर अवतार। फूल फूलां फुल्ल। पूरे तोल जाणा तुल्ल। आत्म प्रीती प्रभ चरन कँवल, अमृत आत्म ना जाए डुल्ल्ह। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तृखा अग्न बुझाए काया झूठी कुल। अग्न तृष्ना दए निवार। साचा शब्द देवे अधार। रसना गाए जाए हरि के दुआर। अमरा पद पाए आप वसाए हरि साचा घर बाहर। आपे आप सद लै जाए, वेले अन्त होए सहार। सोहँ साचा नाद वजाए, शब्द धुन उपजे धुन्कार। गुरमुख साचा महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कर किरपा लँघाए पार। साचा फूल सोहँ हारा। मिल्या हरि साचे दा सच दुआरा। आत्म भरया जिस भण्डारा। शब्द सरूपी मेल मिलारा। अचरज खेल करे करतारा। बिन बाती बिन तेल करे उज्जयारा। आपे सज्जण सुहेल बणे संसारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुखां सीस बंधाए सोहँ सच दस्तारा। सोहँ बख्शे साचा ताज। आपे रक्खे गुरसिख लाज। काया कोट देवे सुख राज। लाए शब्द चोट पंजे जायण भाग। आत्म कढ्ढे झूठा खोट, एका उपजे साचा राग। बेमुख आल्हणिउँ डिगे बोट, माढ़े होए भाग। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुखां आत्म धोवे दाग। फूल क्यारी सच फुलवाड़ी। आपे करे प्रभ साचा कारी। सोहँ देवे मात सरदारी। आप मिटाए काया रात अंध्यारी। एका धरे प्रभ साचा जोत, दर आयां काज सरे। जो जन सरनी परे। जन्म मरन ना आवे डरे। साची तरनी गुरसिख तरे। जो जन आए सच्चे दरे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पूरन आसा सभ करे। पूरन आसा आसा हारी। पूरा गुर गुरसिक्खां जाए तारी। पूरा गुर साचा शब्द बणे खिलाड़ी। पूरा गुर गुरसिख लगाए सच्ची फुलवाड़ी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप संवारे पिछा अगाड़ी। फूल फुलया, प्रभ अबिनाशी सदा अट्टल्या। गुरमुख साचा रहे ना इक्कल्या। सोहँ शब्द अठे पहर रहे तेरे संग रलया। आत्म दर दरवाजा
साचा मल्लया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जाओ सद सद बलया। फूल वाष्ना जोत प्रकाशना। हरि हँकार विनासना। होए दास दासना। चलाए शब्द स्वास स्वासना। आप कराए साचा वासणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका जोत जगाए मात पताल अकाशना। हरि घर साचा आसा वरया। सप्तम जेठ दिवस भागी भरया। गुर संगत मिल गुरसिख तरया। दर चाढ़्हे नाम रंगत, जो दर दुआरे आए खड़या। होए सहाई जिउँ नानक अंगद, साची जोत प्रभ साचा देवे धरया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादी वड ब्रह्मादी सर्ब जीआं दा आसा वरया। आवणा जावणा खेल वखाणा। लेख लिखावणा सोहँ साची मेख लगावणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जिस जन रसना गावणा। रसना गाओ आत्म रहिरास। खाली जाए ना कोई स्वास। दिवस रैण हरि सदे वसे पास। प्रभ अबिनाशी सर्ब गुणतास। जन भगतां हिरदे रक्खे वास। आत्म साची जोत करे प्रकाश। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका देवे शब्द धरवास। शब्द धीरज देवे धरवासा। गुरसिक्खां पूरन करे आसा। आपे देवे नाम भरवासा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कर दरस कलि दुखड़ा नासा। दुक्खां रोगां ढेरी ढाहे। उजड़े होए फेर वसाए। प्रभ दर आए जो बिल्लाए। दुखीए भुखीए गले लगाए। आत्म सुखीए आप कराए। मात कुखीए सुफल कराए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जो जन रसना गाए। रसना गाओ हरि गुणवन्त। प्रभ अबिनाशी पूरन भगवन्त। देवे वड्याई आप बणाए साचे सन्त। होए सहाए सर्ब जीव जन्त। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादी एका जोत सोहँ देवे साचा मंत। सोहँ साचा मंत सच दरबारया। गुरमुख साचे दर ते पाया। साचा न्हावण तीर्थ नहाया। साचा सीर्थ प्रभ मुख चवाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पंचम साचा मार्ग लाया। साचा मार्ग आप लगाए। जूठ झूठ प्रभ नष्ट कराए। ऊँच नीच दा भेख मिटाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप आपणी सरन लगाए। आप उठाए गुरसिख सोया। सोहँ बीज साचा बोया। पापां मैल देवे धोया। हरि बिन अवर ना दीसे कोया। बेमुख जीव कलिजुग रोया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरसिक्खां दरस दिखाए पंचम जेठ प्रगट होया। प्रगटे जोत पंचम जेठ। गुरसिख रखाए आपणी साया हेठ। सरन लगाए वड वड सेठ। कलिजुग जीव बणाए कौड़े रेठ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, विच मात देवे वड्याई, सतिजुग साची नींह रखाई, जोत विच मात हरि आई। निहकलंक नांउँ रखाई पंचम जेठ। पंचम जेठ जेठ सिठाणयां। तोड़े माण सर्ब महांराणयां। बेमुख भुन्ने जिउँ भठयाले दाणयां। सोहँ चलाए साचा बाणयां। साचा हुक्म धुरदरगाही सच करे फुरमाणयां। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरसिक्खां गल लगाए बाल अञ्याणयां। साचा शब्द सच्चा सुल्तान। सोहँ पहने तीर कमान। धीरज फड़े हत्थ किरपान। गुरमुखां देवे साचा दान। साचे तख्त बैठा वड
राजा राजान। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा आत्म सिँघासण रिहा माण। आत्म सिँघासण साचा शाहो। डेरा लाया बेपरवाहो। दिस ना आया अगम्म अथाहो। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरसिख सद रक्ख मिलण दा चाउ। प्रभ मिलण दा राखो चाअ। आप बहावे साचे थां। आवण जावण गेड़ मुका। पतित पावण दया कमा। भगत भगवान देवे मेल मिला। जोती जोत हरि जोती खेल करा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सचखण्ड निवासी गुरसिख बहाए साचे थां। सचखण्ड हरि का द्वार। झिलमिल झिलमिल होए झिलकार। बालू बिमल जिउँ चमत्कार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोती जोत सरूप एका जोत करे अकार। एका जोत इक्क अकार। एका रंग इक्क पसार। गुर नानक जाए हरि दरबार। दर घर साचे करे निमस्कार। आत्म भरे हरि भण्डार। देवे शब्द जोत अधार। सति नाम मन्त्र अपार। सृष्ट सबाई लाए पार। चार कुन्ट कराए सच विहार। बेमुख नष्ट कराए दुष्ट दुराचार। जोती जोत सरूप हरि आपे करे आपणा वरतार। सच दुआरा नानक मंगया। जोत सरूपी साचे रंगया। होए सहाई सदा अंग सन्गया। शब्द अस्व अस्वार कसाए तन्गया। जोती जोत सरूप हरि, वर देवे जो दर साचे मंगया। साचा नाम जगत सुणाया। सच जाप दा नाम जपाया। हउमे सारा ताप गंवाया। बेमुखां अन्तिम आप भुलाया। निहकलंक कलि जामा पाया। बेमुखां देवे अन्त सजाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, नरायण नर नाम अख्वाया। नरायण नर तेरी सिक्दारी। तीन लोक तेरे चरन पनिहारी। साचा शब्द तेरा लशकर भारी, सृष्ट सबाई आप चबाए आपणी दाढ़ी। चार कुन्ट कराए उजाड़ उजाड़ी। एका जोत अग्न लगाए जंगल जूह पहाड़ी। गुरमुख साचे मग्न रखाए, गुर चरन लग्गे आत्म ताड़ी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका जोत जगाए विच बहत्तर नाड़ी। नाड़ी नाड़ी हरि का वास। साची जोत करे प्रकाश। जो जन होए हरि का दास। प्रभ अबिनाशी आत्म रक्खे वास। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सोहँ शब्द जपाए स्वास स्वास। स्वास स्वास शब्द चलावे। दीपक जोत आप जगावे। माणक मोती गुरसिख बणावे। दुरमति मैल धोती हरि दर्शन पावे। आप जगावे आत्म सोती, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पंचम जेठ दया कमावे। आत्म सोती आप जगावे। कागों हँस आप बणाए। साची चोग नाम चुगाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निभाए संग दया कमाए। प्रभ अबिनाशी रक्ख सन्मुख। आत्म तृष्ना उतरे भुक्ख। आत्म लग्गे ना झूठा दुःख। मात गर्भ ना होवे उलटा रुख। सुफल कराए मात कुक्ख। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दर घर साचे दर्शन पाओ, आप निवारे भुक्खयां भुक्ख। तृष्ना भुक्ख निवार। सोहँ देवे तन शिंगार। आत्म देवे बन्न्ह, ना जावे दहि दिश धार। प्रभ शब्द सुणावे कन्न, सोहँ साची गुंजार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप आपणी किरपा धार। धन्न धन्न
धनईआ। नईआ आप चढ़ाए सोहँ चप्पू शब्द लगईआ। भव जल बेड़ा पार करईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा नाम दवईआ। साचा नाम शब्द अपारा। उतरे पार नारी नारा। बिरधां बालां प्रभ पावे सारा। जो जन आए दर दुआरा। सोहँ नाम रसना उचारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, किरपा करे आप गिरधारा। गिरवर गिरधारा देवणहार दातारा। सर्ब जीआं दी पावे सारा। पूरन जोत सच करे विहारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पंचम जेठ ल्या अवतारा। पंचम जेठ मातम माती। प्रगटे जोत हरि प्रभाती। गुरसिक्खां देवे आत्म बूंद स्वांती। बेमुखां आत्म लाए काती। देवे दरस हरि सुत्या राती। गुरमुख पढ़ाए इक्क जमाती। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरसिक्खां मिल्या कमलापाती। कँवल पत्त रक्खे जत्त, देवे मति साचा तत्त, सोहँ बीजो सच वत। निर्मल देह ना लग्गे रत्त। साचा नाम रसना चरखे लैणा कत्त। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरसिक्खां रक्खे आपे पति। पतिपरमेश्वर सर्ब प्रधान। गुरसिख बणाए चतुर सुजान। सोहँ देवे साचा नाम निशान। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा वड बली बलवान।