पुस्तकालयभाग ३

७ जेठ २०१० बिक्रमी पिण्ड जेठूवाल जीवण सिँघ दे गृह ज़िला अमृतसर

लिखी लिख्त हरि आप मिटाए। साचा लेख फेर लिखाए। झूठा भेख रहे ना राऐ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप चलाए आपणे भाए। आपणे भाणे आप चलावणा। गुरमुख भुल्लयां राहे पावणा। विच संसार फले फुलया, प्रभ अबिनाशी रसना गावणा। चरन प्रीती घोल घुलया, आत्म रस हरि सच दवाणा। सच भण्डारा प्रभ दा खुल्हया, दर मंगया दान प्रभ साचे झोली पावणा। आदि ब्याध मिटाई। आत्म साध दया कमाई। विच विरोध रहे ना राई। एको एक पाया हरि रघुराई। साची देवे नाम वड्याई। प्रभ अबिनाशी माधव माध होए आप सहाई। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, लिखी लिख्त देवे मिटाई। लिख्या लेख धुरदरगाही। प्रभ साचे आपे आप दए मिटाई। साचा लेखा घर साचे आप दए लिखाई। गुरमुख साचे आप तराए फड़ के दोवें बाहीं। फड़े दोवें बाहीं, कलिजुग जीव भुल्लया प्रभ साचा पाए राही। पूरे तोल जो जन तुल्या, देवे वड्याई सभनी थांईं। हरि दुआरा सदा रहे खुल्लया, गुरमुख साचे झोली भर घर लै जाई। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जिस जन ना भुल्लया, प्रभ साचा होए सहाई। भुलणा भुलाणा, रुल्लणा रुलाणा, कुलणा गावणा, दर घर साचे गुरमुख साचे भुल्ल बख्शाणा। आत्म काया भाण्डे काचे, प्रभ साची वस्त टिकाणा। हरि हिरदे जन साचा वाचे, प्रभ साची लिख्त लेख कराना। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरसिक्खां वक्त सुहाणा। वक्त सुहावा आपे किया। सोहँ

बीज साचा बिया। आत्म जोत जगाया साचा दिया। गुरसिख तेरी आत्म जोत जगाई, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निर्मल कराए तेरा जिया। निर्मल जिया निर्मल बुध। आप कराए गुरमुख कारज सिद्ध। आप बणाए आपणी बिध। तन मन दर घर साचे आप उपजाए घर नव निध। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप बणाए आपणी बिध। नव निध हरि आप उपजावे। दु:ख भुक्ख हरि रोग गंवावे। साचा सुख हरि घर उपजावे। उज्जल मुख जगत रहि जावे। गुर चरनी जो जन सीस झुकावे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचा दिवस रैण सद रसना गावे। रसना गावणा दु:ख मिटावणा, भुक्ख गवावणा, सुख उपजावणा, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, नेत्र पेख आत्म शांत करावणा। नेत्र पेख दीन दयाला। भगत वछल हरि हरि कृपाला। गुरसिक्खां देवे आपे बाला। चरन प्रीती लगाण घाला। सुक्के फूल लगाए डाला। आपे बणे गुरसिख तेरा गुर दलाला। सोहँ देवे आत्म साची माला। गलों कट्टे प्रभ साचा जगत जंजाला। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरसिख तेरा कदे ना कंगाला। आप जंजाला देवे कट्ट। सोहँ तन पहनाए साचा पट। हउमे मैल प्रभ साचा आत्म देवे कट्ट। एका आत्म नीर वहाए, एका तीर्थ एका तट्ट। प्रभ अबिनाशी जोत जगाए वसे घट घट। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दिवस रैण पहनाए साचा पट। भुक्ख दु:ख गया रोग। आप मिटाए चिन्ता सोग। देवे दरस हरि अमोघ। एका सोहँ बख्शे साचा जोग। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप कराए आपण चोज। चोजन चोजी खोजन खोजी। आपे देवे प्रभ साचा रोजी। प्रगटे जोत हरि हरि हरि चतुर भोजी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरसिख रखाए आपणे मौजी। मौज मेला वक्त सुहेला। सच खेल प्रभ साचे खेला। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप कराया आपणा मेला। मेल मिलावा आपणा कर। दु:ख दर्द हरि जाए हर। जन्म कर्म दोए सुफल कर। गुरसिख साचे तेरी सरनी जायण पड़। चरन धूढ़ी मिले मजूरी। प्रभ अबिनाशी सदा हज़ूरी। गुरमुख साचे आत्म नूरो नूरी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप कराए सर्ब कला भरपूरी। भरपूरा वड सूरा। सद वसे नेड़ना ना जाणो दूरा। जोत सरूपी हाज़र हज़ूरा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका देवे नाम शब्द सरूरा। शब्द नाम लेखा लिख। दूई द्वैत उतारे तृख। साची देवे नाम भिक्ख। काया लोभ ना रहे विक्ख। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जो जन रसना गाए सतिजुग होवे पूरन सिक्ख। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, रसना गाओ। निज़ानंद निज घर में पाओ। परमानंद दे विच समाओ। बन्द बन्द विच जोत जगाओ। आत्म कंध परे हटाओ। सोहँ छन्द आप सुणो अवर सुणाओ। मदिरा मास रसना लावणा गन्द, प्रभ अबिनाशी दे सजाओ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, वड दाता बेपरवाहो। मदिरा मासी आत्म अन्धे। बत्ती दन्दे कराए गन्दे।

आत्म दर दरवाजे वज्जे जंदे। आत्म होया अन्धेर जिउँ मस्सया चन्दे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अन्तिम दे सज़ाए सोहँ रंदे रंदे। सोहँ रंदे आप रंगावणा। हड्ड मास हरि आप वड वड खड्ड पावणा। अठाई कुण्ड विच फिरावणा। धर्म राए दे हत्थ फड़ावणा। तत्तीआं तवीआं उत्ते बहावणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, बेमुखां नष्ट करावणा। धर्म राए दर सच पुकारे। ख़ाली भर हरि मेरे भण्डारे। कलिजुग जीव होए बेमुख सारे। अन्ध अंध्यार वरतया विच संसारे। ठग्ग चोर यार लुट्टण घर बाहरे। झूठी होई मात सरकारे। डाके वज्जण दिन दिहाड़े। निहकलंक आया कलि जामा धार, घर घर पैण पवाड़े। प्रभ साचा दया कमाए। गुरसिक्खां नाम जपाए। जगत भंवर चों बाहर कढाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सच धर्म दी जै जै जैकार कराए। सच धर्म सच जैकारा। सच सच करे जगत विहारा। चार वरन इक्क रखाए सच दुआरा। ऊँच नीच ना प्रभ विचारा। सूचो सूच आप गिरधारा। चार कुन्ट दर आए साचे गुरचरन करे निमस्कारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सच सुच्च करे वरतारा। सच सुच्च तेरा वरतार। सच सुच्च तेरा अधार। सच सुच्च तेरा हरि सिक्दार। सच सुच्च तेरी साची धार। सच सुच्च वरतावे विच संसार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सतिजुग साचे लाए पार। सच सुच्च सति सन्तोख। सच सुच्च गुरसिक्खां देवे मोख। सच सुच्च आत्म निवारे सभ दोख। सच सुच्च आप गंवाए तृष्ना भोख। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुखां कराए उज्जल मुख। उज्जल मुख गुरसिख तेरा। प्रभ अबिनाशी आप कराए नबेड़ा। आप कटाए तेरा लक्ख चुरासी गेड़ा। आवण जावण जावण आवण, आप मुकाए झेड़ा। प्रभ अबिनाशी पतित पावण, बन्न्ह वखाए बेड़ा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तुध बिन पार लँघाए केहड़ा। गुरमुखां हरि कर्म विचारया। जन्म मरन हरि आप संवारया। साचा धर्म साचा वरन विच साची जोत जगा रिहा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणा आप मेल मिला रिहा। मिल्या मेल सच करतारा। चढ़े रंग अपर अपारा। ना आवे भुक्ख नंग, सोहँ देवे शब्द भण्डारा। जो दर मंगे साची मंग, देवणहार हरि दातारा। होए सहाई सदा अंग संग, दिवस रैण होए रख्वारा। आप चढ़ाए अमृत साची कंग, आत्म चले सच फुहारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुखां बणे आप वरतारा। अमृत मेघ आप बरसाए। गुरमुख साचे आप तराए। विच देस माझे जोत जगी हरि राए। अनहद शब्द अनाहद वाजे दिवस रैण हरि रिहा वजाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत सरूपी गुरमुख साचे विच समाए। गुरमुख साचे प्रभ डेरा लाया। आप आपणा भेव रखाया। वड वड देवी देव सर्ब भुलाया। गुरमुख साची सेव आप लगाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सोहँ साचा मेव मुख लगाया। पूरन जोत पूरन प्रकाश। अज्ञान अन्धेरा जाए विनास। दुक्खां डेरा होया नास। प्रभ अबिनाशी

पाया फेरा, गुरसिक्खां होया दास। आप चुकाए तेरा मेरा, गुरसिक्खां सोहँ जपाए स्वास स्वास। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मानस जन्म कराए रास। राज दुआरा हरि भगवन्त। गुरमुख साचे मंगण सन्त। आप बणाए साची बणत। देवे वड्याई विच विच जीव जन्त। प्रभ साचे दी महिंमा बड़ी अगणत। सोहँ देवे साचा मंत। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सर्ब जीआं दा साचा कन्त। सृष्ट सबाई एका कन्ता। लक्ख चुरासी विच रहंता। बन्द खलासी आप करंता। सर्ब घट वासी आप अख्वन्ता। घनकपुरी विच जोत जगंता। एका जोत मात प्रकाशी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदिन अन्ता। आदि अन्त अन्त आदि प्रभ अबिनाशी साचा अराध। दिवस रैण सद रखणा याद। सोहँ शब्द वजाए साचा धुन नाद। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोती जोत सरूप एका जोत आदि जुगादि। जुगा जुगन्तर आपे देवे आपणा मन्त्र, जन भगता बणाए साची बणतर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सर्ब जीआं दी जाणे घट घट अन्तर। आदि जुगादि जुगा जुगीशर। सर्ब जीआं दा एका ईश्र। गुरमुख साचे आप उठाए चरन लगाए, सौ जन्म रहे तपीसर। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सर्ब जीआं एका जगदीश्र। जगदीश पीत पतम्बर। आप कराए आपणा अडम्बर। गुरसिक्खां संग पंचम जेठ आपणा आप रचाए सवम्बर। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोती जोत सरूप विष्नूं विश्वम्बर। विष्नूं विष्नूं विष्नूं भगवान। ब्रह्मा बैठ चार मुख करे वख्यान। शिव शंकर लाए बैठ ध्यान। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका जोत बली बलवान। शिव शंकर हरि ध्यान लगाया। जटा जूट सीस रखाया। बाशक तशक गल लटकाया। हज़ार अठासी बरस हरि रसन ध्याया। प्रगट होए हरि जोत जोत सरूप आपणा दरस दिखाया। अठासी हज़ार बरस किया हरि तपीश्र। मिल्या फिर हरि साचा जगदीश्र। प्रभ अबिनाशी जोत सरूप सर्ब जीआं दा एका ईश्र। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सर्ब ध्यान मुनी रखीशर। हरि साचा नहीं भुलावणा। दिवस रैण रसना गावणा। आपणा मूल नहीं गंवावणा। मदिरा मास रसन ना लावणा। काया कोट सुफल करावणा। प्रभ साचा रिदे वसावणा। सोहँ साचा गावणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आत्म भरपूर शब्द करावणा। पूरन आसा देवे कर। जो दर मंगे आए साचे घर। मिले नाम वस्त प्रभ साचा किरपा देवे कर। नाम खुमारी रहणा मस्त, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, खाली भण्डारे दए भर।

दर मंगण आया मंगता। प्रभ तोड़े रोग हँगता। आप रलाए विच संगता। नाम साचे सच रंगता। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जो दर तेरे मंगता। मंगया वर हरि साचे मन्दिर। प्रभ ममता रोग मिटाए तन काया अंदर। हरि साची

जोत जगाए आप तुड़ाए मन का जंदर। साची जोत होए रुशनाए, मिटाए अन्धेर काया अंदर। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, स्वच्छ सरूपी दरस दिखाए प्रगट होए आत्म अंदर। स्वच्छ सरूपी स्वच्छ सरूपा। प्रभ अबिनाशी वड वड भूपा। हरि हिरदे सद रक्खे वास, ना जाणे कोई रंग रूपा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आत्म जोत करे प्रकाश देही अन्ध कूपा। अन्ध कूप जोत प्रकाशया। अज्ञान अन्धेर सर्ब विनास्सया। ना लाई देर हरि अबिनास्सया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, किरपा करे जो जन होए दासन दास्सया। दासन दास दास दसीता। साचा माण चरन प्रीता। सोहँ माण अठारां ध्याए गीता। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अंदर अटल रखाए चीता। निर्मल देहा निर्मल चित्त। प्रभ अबिनाशी कर साचा हित्त। आप बणाए आपणा मित। गुरमुख तेरा बणे मात पित। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दिवस रैण सद रसन उचार, मानस जन्म जाओ कलि जित्त। मानस जन्म जित कलि जावणा। साचा हित हरि अख्वावणा। आत्म सिंच सोहँ साचा बीज बिजावणा। उठ सवेरे नित, प्रभ अबिनाशी रसना गावणा। वेला जाए बीत फेर हत्थ ना आवणा। आप चलाए आपणी रीत, सतिजुग साचा मार्ग लावणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरसिक्खां पकड़े दामना। दामन पकड़े धुर दरगाह। साचे धाम हरि दए बहा। ओथे लेखा मंगे कोई नांह। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोती मेल दए मिला। मन तन सीतल शब्द धार। काया कलिजुग होई सीतली, सोहँ सुहागा उप्पर डार। सतिगुर राखो चीतली, देवणहार इक्क दातार। आप चलाए साची रीतली, प्रभ पूरन अवतार। हरि राखो साची मीतली, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपे देवे नाम अधार। काया ताकी चार द्वारी। पंजे बैठे बण हँकारी। सिर अट्ठां रक्खे आप सवारी। नावें लट्ठां रिहा भवाई। दस्में गंढ्ढ आप खुल्हाई। आत्म भट्ठा आपे चाढ़्ही। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कर किरपा पार उतारी। काया कूड़ कूड़ कुड़यारी। झूठी देह जीव तन शिंगारी। अन्तिम बाजी जाए हारी। झूठी काया साजी महल्ल अटारी। विच बद्धा साचा ताजी, सोहँ शब्द कर अस्वारी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कलि तेरी पैज सवारी। काया कपड़ा कूड़ हंढावणा। तीर्थ छप्पड़ झूठा न्हावणा। ना कोई सके अपड़, प्रभ अबिनाशी हत्थ ना आवणा। माया रूपी दित्ता कप्पड़, भरम भुलेखा डाहडा पावणा। आप कराए पापी पप्पड़, विषे विकारां विच रुलावणा। सोहँ शब्द मारे थप्पड़, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुखां मार्ग पावणा। काया कंचन काची वंग। हरि का साचा नाम चाढ़्हे साचा रंग। झूठा तन झूठा मन झूठा धन, दरस दान सद मंग। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सदा सहाई अंग संग। काया किला कोट गढ़्ह। प्रभ अबिनाशी बैठा अंदर वड़। दिस किसे ना आया प्रभ साचे वट्टी दड़। गुरमुखां आप जगाया, आप लगाई साची जड़्ह। बेमुखां प्रभ

आप रुढ़ाया, कोई ना अग्गे रहे खड़। वैहन्दे वहिण जगत विहाया, प्रभ अबिनाशी छड्डया लड़। गुरमुख साचा आण तराया, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दर घर साचे गया चढ़। काया हस्त असत अस्वारा। साचा वस्त शब्द अपारा। फड़या दस्त सोहँ कटारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, नरायण नर अवतारा। काया कूड़ कुटम्बा। झूठी जगत गुलज़ार दिसे चम्बा। सोहँ शब्द कमावो रसना गावो, प्रभ आप उडाए बिन खम्बां। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप आपणे रंग रंगा। काया कूड़ कूड़ कुड़यारी। प्रभ अबिनाशी करे ख्वारी। झूठी माया दे विच रुली, बाजी आपणी अन्तिम हारी। जगत अन्धेरी झूठी झुल्ली, पत्त ना लग्गे रहण आपणी डारी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सच तेरी सिक्दारी। काया मृदंग वज्जण ढोल नगारे। होए रुशनाई वसे अंग संग, साची शब्द होए धुन्कारे। एका चाढ़्हे साचा रंग, साचा दिसे हरि दुआरे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साची जोत टिकाए तेरे काया महल्ल मुनारे। काया कोठी महल्ल मुनारा। प्रभ अबिनाशी दिवस रैण रसन उचारा। सर्ब घट वासी आपे विच करे पसारा। घनकपुर वासी निर्मल जोत करे उज्जयारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दर दसवां आप खुल्हारा। द्वार दसवां आप खुल्हाए। आत्म ताला आपे लाहे। दीपक जोती बाल करे रुशनाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सर्ब थांईं होए सहाए। दीपक जोत आप जगाई। गुरसिक्खां देवे हरि वड्याई। सोहँ वस्त हरि झोली पाई। सच दात सच वस्त हरि हत्थ फड़ाई। बिन कलम दवात, हरि लिख्त लिखाई। विच अंदर मार झात, हरि बैठा जोत जगाई। आपे पुच्छे तेरी वात, जीव भुल्ल ना जाई। कलिजुग मिटाए अन्धेरी रात, सोहँ जोत करे रुशनाई। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणे हत्थ रक्खे वड्याई। मिल्या कन्त सच सुख भागी। चरन प्रीती साची लागी। हरि हरि हरि साचा आत्म धोए पापां दागी। घर हरि दर साचा उपजावे शब्द धुन अनरागी। हरि सर तर दरस कर आया दिन वड वडभागी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मात जोत प्रगटाए, भव जल बेड़ा पार कराए, नगर खेड़ा आप वसाए, गुरमुखां बणे आप वागी। नगर खेड़ा खुल्हा वेहड़ा। प्रभ अबिनाशी आप बन्ने्ह बेड़ा। दर घर साचे हरि साचा सुणे झेड़ा। बिन गुर पूरे अन्त पार लँघाए केहड़ा। पिच्छा रिहा दूर अगे आया नेड़ा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप मुकाए कलिजुग झेड़ा। कलिजुग झेड़ा आप मुकाउणा। बेमुखां बेड़ा आप डुबाउणा। गुरसिक्खां हरि पार कराउणा। सोहँ नईआ आप चढ़ाउणा। मात पित हरि आप अख्वाउणा। आपे पुच्छे वात, दिवस रैण रसना गाउणा। सोहँ देवे साची दात, सच नाम हरि झोली पाउणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप आपणी सरन लगाउणा। सरन लगाए हरि का रूप। खिच ल्याए वड वड भूप। जोत प्रगटाए बिन रंग रूप। महिंमा करे जगत अनूप। होवे प्रकाश विच

अन्ध कूप। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका जोत मात प्रगटाए गुरसिक्खां दिसे सति सरूप। सति सरूपया, रंग अनूपया, वड शाहो वड वड भूपया, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पंचम जेठ करे प्रकाश अन्ध अन्धेर मिटाए झूठी सृष्ट मात अन्ध कूपया। अन्ध अन्धेरा आप मिटाउणा। सच विहार आप कराउणा। साची कारे सृष्ट लगाउणा। साची धारे शब्द चलाउणा। साची मारे बेमुखां कराउणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरे नर नारे, दर आए जिस दर्शन पाउणा। नर नारी जो आयण दर। कर दरस जायण तर। ख़ाली भण्डारे प्रभ साचा देवे भर। कलिजुग लग्गे दुखड़े हरि हरे देवे कर। उज्जल होए मुखड़े, प्रभ चरनी गए तर। तन लथ्थे सभ दुखड़े, जम का लथ्था डर। जो जन आए दर ते भुक्खड़े। प्रभ देवे साचा वर। मात सुफल कराए कुक्खड़े, जिस रसना ल्या उचर। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप नुहाए तीर्थ साचे सर। सच सरोवर साचा जाण। अन्तर आत्म कर इशनान । सोहँ मन्त्र जप मिले भगवान । बैठा रहे सद इकन्तर, एका लग्न हरि चरन ध्यान। आप बणाए तेरी बणतर, देवे दरस हरि दयावान। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, आप चुकाए जम की कान। जम जमदूत ना आवण नेड़े। हरि साचा जिस वसे खेड़े। आप मिटाए चुरासी गेड़े। साचे शब्द बंधाए बेड़े। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप कराए सच नबेड़े। भगत भण्डारा आप चलाया। गुरमुख साचे सेवा लाया। अन्न दान जिस जन कराया। तन मन हरि हरा कराया। साचा धन्न हरि झोली पाया। आत्म जन सर्ब कढाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अतुट भण्डारा आप रखाया। गुर संगत सेवा करी विचार। मानस जन्म ल्या सुधार। पंचम जेठ प्रभ साची दस्सी धार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरसिक्खां जाए तार। सेवक सेवा करी प्यारी। साचा नाम मिले नाम खुमारी। शाहो शब्द सच अटारी। जिथ्थे वसे हरि मुरारी। ओथे होए ना रैण अंध्यारी। एका जोत जगे निरँकारी। बैठा अडोल आप गिरधारी। झिलमिल झिलमिल होया वेखो रंग रंगी करतारी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सचखण्ड सच्चा दरबारी। सचखण्ड सच अरदासा। तीन लोक हरि रक्खे वासा। खण्ड ब्रह्मण्ड विच वरभण्ड जीव जन्त देह विच निवासा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुखां करे बन्द खुलासा। सेवा घाली प्रभ साचा बणे आपे पाली। गुरसिक्खां करे दिवस रैण सुखाली। आत्म जोती आप जगाए जिउँ कत्तक विच दीवाली। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दो जहानां वाली। आत्म जोती आपे बाले। गुर संगत दर सेवा घाले। चरन प्रीती निभे नाले। आपणी गोद आप उठाले। आपणा बिरद प्रभ साचा आप संभाले। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरसिक्खां सद वसे नाले। सेवक सेवा कर्म कमाया। साचा धर्म जगत रखाया। मानस जन्म सुफल कराया। पंज जेठ दिवस मनाया। धन्न धन्न धन्न गुरसिख जिस आए दर्शन पाया।

उज्जल होए मुक्ख, धर्म राए ना दए सजाया। सभ उतारे तृष्ना भुक्ख, सोहँ साचा वास रखाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पूरन आस आप कराया। गुर संगत दर सेवा कीनी। कलिजुग रैण बणाई साची भीन्नी। धन्न धन्न धन्न गुरसिख तेरा मुखड़ा, प्रभ अबिनाशी रसना चीनी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सच दात दर साचे दीनी। देवे दात दया हरि दान। मंगया इक्क दाता भगवान। अन्तिम अन्त आप मुकाए जम की कान। डन्न ना लग्गे विच जहान। गुरसिक्खां सेवा प्रभ लाई लेखे, सृष्ट सबाई पई वेखे, पंचम जेठ वाली दो जहान। गुरसिख प्रभ लाए लेखे। प्रभ दर आए दरस नेत्र पेखे। अज्ञान अन्धेर मिटाए भरम भुलेखे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मानस जन्म लाया लेखे। भरम भुलेखा देवे कढ्ढ। करे सुखाले काया हड्ड। प्रभ अबिनाशी बाहों पकड़ बाहर देवे कढ्ढ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पंचम जेठ जोत प्रगटाई। साचा लड़ ना देणा छड्ड। साचा लड़ ना छड्डणा। आपणा किया आपे वढ्ढणा। साचो साचा सच प्रभ सोहँ विच मात दे गढ्ढणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा देवे दान नाम गुरमुखां वंडणा। वंड वंडाया साचा नाम। आत्म ठंडा कराया पूरन होए काम। सोहँ साची गंढ्ढ पल्ले बंधाया, घर साचे आया शाम। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप आपणा किया काम। पूरन कामा, पूरन रामा, पूरन शामा। जोत सरूपी पहरया बाणा। सोहँ देवे वाली दो जहानां। सतिजुग साचा इक्क निशाना। गुरसिक्खां हत्थ बद्धा गाना। जोती जोत करे प्रकाश कोटन कोट भाना। कदे ना होए कलिजुग नास, जिस जन रसना गाणा। मिल्या हरि पुरख अबिनाशी, जोत सरूपी मेल मिलाणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सचखण्ड निवासी सचखण्ड निवास रखाणा। हरि हरि हरि दर मंगल गाया। प्रभ अबिनाशी साचा पाया। जो जन होए दासन दासी, प्रभ साचा दया कमाया। प्रगट जोत घनकपुर वासी, आपणा दरस दिखाया। रूप रंग ना रेख रखासी, जोत सरूपी गुरसिख समाया। शब्द सरूपी वेख वखासी, आत्म साची बूझ बुझाया। गुरमुख साचा प्रभ दर पासी, साचा लहणा लैण जो आया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणा लेखा आप चुकाया। साध संगत सद सद सद वधाई। पंचम जेठ हरि दर ते आई। अष्टम् नूं हरि विदा कराई। हउमे ममता रोग गंवाई। तृखा तृष्ना आप बुझाई। काहना कृष्ना जोत प्रगटाई। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुर संगत विदा कराई। गुर संगत जाए आपणे घर। प्रभ अबिनाशी देवे साचा वर। कर दरस कलि जाओ तर। जो दर आए नारी नर। बिरधां बालां मिल्या हरि। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, चरन प्रीती इक्क दिसाए साचा सर। साचा तीर्थ चरनी नहावणा। चरन धूढ़ लै मस्तक लावणा। सोहँ साचा रसना गावणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, घर जाए ना मनों भुलावणा। घर घर झूठे धन्दे। पूरे तोल तुलणा, आत्म अन्धे। कलिजुग

माया विच ना रुलणा, ना होयण भाग मन्दे। सच द्वार प्रभ दा खुल्ल्हणा, रहण ना देवे पापी गन्दे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणी सरन लगाए आप बणाए साचे बन्दे। बन्दी तोड़ तोड़े अभिमाना। आप दिसाए सच टिकाणा। जिथ्थे वसे आप भगवाना। जोत सरूपी इक्क अस्थाना। दिवस रैण इक्क रंग रंगाणा। गुरमुख साचे लहणा लैण, हरि चरन प्रीती सेव कमाणा। दरस पेखे हरि साचे नैण, प्रभ अबिनाशी भुल्ल ना जाणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सद रसना गाणा। भरम भुलेखा विच ना भुलणा। कलिजुग माया विच ना रुलणा। कलिजुग अन्धेर एका झुलणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, घर साचे बख्शे जो दर आए बख्शाए भुल्ल्हणा। भुल्लया रुल्लया आए दर। प्रभ अबिनाशी पकड़े लड़। दर दुआरे अग्गे खड़। किल्हा कोट तोड़े तेरा हँकारी गढ़्ह। करे दरस महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, हरि की पौड़ी जाए चढ़। हरि की पौड़ी सच अस्थाना। एका घर एका टिकाना। एका दर इक्क भगवाना। एका सर इक्क इशनाना। एका दर एका दाता महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत सरूपी मेल मिलाणा। धीरज सति सन्तोख ज्ञान। प्रभ अबिनाशी साचा मान। कलिजुग भुल्लया जीव निधान। वेले अन्त ना बणी बाल अञ्याण। शब्द सरूपी वज्जे बाण। बेमुखां प्रभ देवे शान। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जिथ्थे वसे साचा काहन। काहन घनईआ नैण मुँधारा। साची जोत सच पसारा। इक्क रंग रूप एकँकारा। सति सरूप सच सहारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, रंग अनूप अपर अपारा। अपर अपार अन्तर जानत। गुरमुख साचे हरि साचा मानत। वेले अन्त प्रभ साचा करे पछानत। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप रखाए आपणी आनत। आप रखाए आपणी आना। सच सुच्च दा मींह बरसाना। जूठ झूठ सभ नष्ट कराणा। रंग अनूठ इक्क चढ़ाणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणे रंग रंगाणा। एका एक एका टेक। एका बुध करे बबेक। एका कलिजुग माया ना लागे सेक। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे नेत्र पेख। माया अग्न ना लागे तन। दुखीआ होए ना आत्म मन। धर्म राए ना लाए डन्न। बेमुख जीव आत्म होई अन्न्ह। झूठ भाण्डे प्रभ साचा देवे भन्न। गुरसिक्खां बेड़ा देवे बन्न्ह। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख बणाए साचे जन। जन बणाया, तन वसाया, मन मनाया, धीर धराया। सोहँ साचा तीर चलाया। अमृत साचा सीर प्याया। हउमे विच्चों पीड़ कढाया। वड वड सूरबीर आप अख्वाया। गुरमुखां देवे धीर, एका ध्यान चरन लगाया। कलिजुग अन्तिम ना लथ्थण चीर, प्रभ अबिनाशी होए सहाया। आपे कट्टे गुरमुख तेरी भीड़। आप आपणा सिर हत्थ टिकाया। सोहँ बद्धी साची बीड़, सतिजुग बेड़ा आप चलाया। बेमुखां हरि जाए पीड़, सतिजुग साचे दिस ना आया। क्या हस्त क्या कीड़, सृष्ट सबाई विच समाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान,

पंचम जेठ जोत सरूपी जामा पाया। जामा पाए, जगत जगाए, शब्द चलाए, वक्त सुहाए, भगत उठाए, दरस दिखाए, तृखा बुझाए, साचा नाम भिच्छया पाए। आत्म विखा सर्ब लुहाए। आत्म तृष्ना आप बुझाए। नेत्र पेख दु:ख रोग मिटाए। वेखा वेख कोई भुल्ल ना जाए। कलिजुग माया विच कोई रुल ना जाए। अमृत आत्म हरि साचा देवे डुल्ल ना जाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पूरे तोल तुलाए। पूरे तोल साचा कंडा। आप तुलाए खण्ड ब्रह्मण्ड सर्ब वरभण्डा। आपणे हत्थ उठाए सोहँ साचा डण्डा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, वड देवी देव वड चण्ड प्रचण्डा। साचा तोला एका धारन। हरि अबिनाशी भगत उधारन। घनकपुर वासी पावे सारन। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सतिजुग बणाए आप सच्ची सरकारन। सतिजुग बणे सच्ची सरकारा। आपे दस्से सच विहारा। सच सुच्च दर करे वपारा। कर्म धर्म दा इक्क जैकारा। सिदकी सरदार ऊँच अपारा। साचे तख्त बैठे आप होए सिक्दारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सिर आपणे छत्तर झुलारा। सच सुच्च करे सिक्दार। कूड़ कड़ावे देवे मार। अग्न कुण्ड विच देवे डार। शब्द खण्डा उठावे दो धार। प्रभ साचा जो जन सरनी लागे, अन्तिम अन्त उतरे पार। बेमुख दर ते जायण भागे, प्रभ साचा करे ख्वार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पंचम पंचम पंचायत करे सरकार। चरन मजन राम मुरारी। किरपा करे आप गिरधारी। गुर संगत दर आए तारी। देवे नाम रंगत शब्द खुमारी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सर्ब जीआं दा इक्क अधारी। सर्ब जीआं हरि साचा गाया। प्रगट हो हरि दरस दिखाया। गुरसिख सेवा लेखे लाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मात जोत धर घर साचे भोग लगाया। लग्गे भोग भगत द्वार। आत्म खोल्हे तन कवाड़। बेमुखां काया होई उजाड़। कलिजुग झूठे लग्गे रहण झाड़। गुरमुखां सोहँ शब्द कराए साची वाड़। शब्द मार प्रभ साचा देवे झाड़। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप बणाए गुरसिख साचे लाड़। लाए भोग भगत अधारी। दर घर आए पैज संवारी। काहना कृष्ना हरि मुरारी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दिवस रैण रैण दिवस अट्ठे पहर चिट्टे अस्व अस्वारी। शब्द अधारा अस्व अस्वारा। जोत अकारा विच संसारा। तीन लोक करे चरन पनिहारा। मात पताल अकाश एका रंग रंगे करतारा। गुरमुखां सोहँ देवे शब्द अधारा। बेमुखां प्रभ साचा करे नास गुरमुखां आत्म नाम भरे भण्डारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पंचम जेठ गुरसिक्खां आप बणे वरतारा। भोग लगाया हरि हरि भगवन्त। गुरसिक्खां चोग चुगाए, आप बणाए साची बणत। आप आपणी जोत जगाए, बेमुख भुल्ले सर्ब जीव जन्त। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत सरूपी हरि साचा कन्त। भोग भगत घर लग्गे। आत्म जोती साची जगे। शब्द अन्धेरी एका वगे। सृष्ट सबाई दगे। गुरमुख साचे प्रभ चरनी लग्गे। बैकुण्ठ निवासी लाए अग्गे।

महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जो जन सीस निवाए पग्गे। कर किरपा हरि मेल मिलाया। रंग रंगीला माधव पाया। जिउँ जादव विच कृष्ना आया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक कलि जामा पाया। जामा धारे हरि हरि गोबिन्दा। आप मिटाए सगली चिन्दा। बेमुख दे सजाए, दर घर साचे आए करन जो निंदा। गुरसिक्खां माण दवाए, आप मिटाए साची चिन्दा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, वड सूरा मृगिन्दा। वड मृगिन्दा दरस दिखंदा, वक्त सुहंदा, भगत तरंदा, मानस जन्म सुफल करंदा, सोहँ शब्द हरि हरि चलंदा। दर घर साचे रहण ना पाए, मदिरा मासी गन्दा। आपे दे सजाए, धर्म राए ने पाया फंदा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जो जन भुलाए आत्म होए अन्धा। आत्म अन्धा अन्ध अन्धयारा। कूड़ा होए सर्ब पसारा। मानस जन्म आपणा हारा। भुल्लया हरि साचा करतारा। अमृत डुल्लया सच भतारा। कलिजुग माया दे विच रुल्लया, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, ना पाए तेरी सारा। सरन तेरी जाणे कोए। दो जहानी बैठ रोए। पापां मैल कवण धोए। जम जमदूत सीखा विच नैण परोए। संगी साथी होइ ना कोए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरसिक्खां सहाई आपे होए। बेमुख झूठा जगत विहारा। गुरमुख साचे एका साचा गुर दरबारा। आओ दर कलि जाओ तर चरन कर निमस्कारा। आवण जावण चुक्के डर, हरि देवे चरन प्यारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा देवे नाम अधारा। नाम अधारी, सतिजुग तारी, करे आत्मकारी, जावे तारी, आए दरबारी, आत्म देवे नाम ख़ुमारी। भव सागर तों पार उतारी। काया गागर जोत अपारी। चिट्टी चादर शब्द पटारी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुखां पाए आपे सारी। चिट्टी चादर चन्द चन्द्रायण। चन्द चन्द्रमा वेखे नैण। तीजी रले नाल भिन्नड़ी रैण। पंचम जेठ मिल तिन्ने बहिण। आप बणाए भाई भैण। साचा लाहा आपे लैण। गुरमुख साचे सन्त जन प्रभ अबिनाशी रसना कहण। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, बेमुखां घर घर पवाए वैण। चन्द चन्द्रमा सीतल धारी। रथ रथवाही सच अस्वारी। भव सागर विच्चों जाए तारी। वेले अन्त ना आए हारी। किरपा करे आप बनवारी। सतिजुग साचे फेर देवे सिक्दारी। सीतल सीतला होवे भारी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मंगया इक्क सच्चा दरबारी। सूरज तप अगर अघाए। कलिजुग पाप रिहा तपाए। प्रभ साचे दी आए सरनाए। करे बेनन्ती सुणो हरि राए। जूठ झूठ दा नष्ट कराए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, नरायण नर आपणा खेल आप वरताए। सूर सूर्या भानण भाणा। मंगे दर एका दाना। कलिजुग जीव पापी हर, भुल्लया जिन्हां हरि भगवाना। धर्म मात विच आवे डर, जोती जोत हरि आप लगाणा। दर दुआरे आए खड़, किरपा करे हरि आप भगवाना। सूरा सूर्या सुणे पुकार। आपे लए थल्ले उतार। अग्न जोत लए साड़। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणा

करे आप विहार। चन्द सितारे सर्ब पुकारे। वेखण जायण सर्ब दुआरे। दिवस रैण रैण दिवस बेमुख रहे झक्ख मारे। झूठे बन्दे पापी गन्दे माया धारी, गरीबां करन ख्वारी, महाराज शेर सिँघ सुणे पुकारा, हरि दातारा, जामा धारा, जोत सरूपी किया अकारा। सोहँ फड़या शब्द कटारा। चौथे जुग आई हारा। ना कोई दिसे शाहदारा। एका दिसे साचा हरि अस्व अस्वारा। जोत सरूपी शब्द अधारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निरँजण नर नरायण नर अवतारा। तीनां लोकां सुणे पुकारी। ब्रह्मा विष्न खड़े दरबारी। दिवस रैण करन चरन निमस्कारी। प्रभ अबिनाशी धरत मात होई बड़ी ख्वारी। कलिजुग जीव आपणा मूल गए हारी। भाई भैणां बणे वपारी। पैसा मंगण करन ख्वारी। प्रभ अबिनाशी गलों कट्ट जगत बिमारी। तट्ट तीर्थ ना रहे सहारी। बेमुख कलिजुग जीव जिन्हां हत्थ मिली सिक्दारी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, प्रगट जोत पंचम जेठ आपणे फड़े हत्थ कटारी। साचा खण्डा आप उठावणा। बेमुखां नष्ट करावणा। धर्म राए दे दर पुठे टंगावणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरसिक्खां अंगूठे दर साचे लगावणा। दर घर साचे लाए अंगूठा। आत्म रंग चढ़ाए इक्क अनूठा। पंचम जेठ जोत जगा हरि साचा तूठा। आप आपणे हत्थ रखाए, इक्क बणाए मुठा। गुरमुख साचे आप मनाए, जो दर आए रुट्ठा। बेमुख आप जलाए जिउँ अग्न लगाए भुट्ठा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, लुकया रहण ना देवे विच गुट्ठा। मदन मूर्ति इक्क गोपाल। देवणहार हरि इक्क साचा भाल। झूठा वणज मात ना करना, एका बणाए साचा लाल। सच वस्त हरि एका देवे, गुरसिख घर रक्खणी संभाल। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सदा सदा सद सहाई आपे वसे तेरे नाल। सति प्रसाद लावणा मुख। प्रभ दर गंवावणा काया दुःख। घर सच वसावणा, एका आत्म सुख। भरम भुलेखा सारा लाहवणा, भुल्ल ना जाणा किसे मनुक्ख। प्रभ अबिनाशी साचा गावणा, उज्जल कराए मुख। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, वर घर हरि साचा पाया। पंचम जेठ सुखणा सुक्ख। सुक्खणा सुक्खी संगत सारी। पंचम जेठ करी त्यारी। करी बेनन्ती संगत सारी। सुणे आप हरि अवतारी। पंचम जेठ प्रभ साचे मात जोत उतारी। गुरसिक्खां जाए जन्म संवारी। भरम भुलेखे दए निवारी। जो जन आए सच दरबारी। कोई ना रहे खड़ा दर अग्गे हँकारी। शब्द सरूपी आप उठाए खण्डा दो धारी। आओ उठो नेत्र पेखो चिन्ता करो ना कोई, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, ना कोई जाणे भेखाधारी। भेखाधारी ना लैणा जाण। प्रभ अबिनाशी करो पछाण। भुल्ल ना जाणा जीव अञ्याण। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सर्ब जीआं दा जाणी जाण। आत्म होवे जिस हँकारा। उठे आवे चल दुआरा। भाण्डा भरम प्रभ दए निवारा। बूझ बुझाए आप गिरधारा। गुरसिख वसे चौथे पद, प्रभ लए सद्द, बेमुख होए रद्द, गुरमुख साचे जाओ गद

गद, आप बहाए चरन दुआरा। सोहँ पिलाए साची मदि, दिवस रैण रहे खुमारा। एका वज्जे साचा नद, साची धुन करे धुन्कारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप मिटाए अन्ध अन्धयारा। अन्ध अन्धयारा आपे मेटे। गुर संगत हरि शब्द पेटे। आप बणाए आपणे बेटे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा खेवट खेटे। गुर साचा आत्म माना। जोत सरूपी पवन समाना। तीन लोक हरि बूझ बुझाना। साचा मेघ सवण वरसाना। आत्म धुन सर्ब वजाणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पंचम जेठ गुरसिक्खां साचा लेख लिखाणा। गुरसिक्खां सेवा साची कीती। आपे देवे चरन प्रीती। प्रभ अबिनाशी परखे नीती। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुर संगत दे वड्याई, सदा रहे जग जीती। सदा जग जीवणा, अमृत पीवणा। सोहँ बीज साचा बीजणा। तन पाटा आवे घाटा, सोहँ धागा लै के सीवणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जिस जन रसना चाटा, सदा सदा जग जीवणा। साचा हट्ट सच्चा पसारी। साची वस्त रक्खे अपारी। सौदा लैणा वारो वारी। जो जन आए चल दरबारी। प्रभ बैठा वड भण्डारी। गुरसिख मंगण चरन द्वारी। प्रभ देवणहार दातारी। गुरसिक्खां जाए पैज संवारी। जो दर आए बिरध बाल नर नारी। काम क्रोध दए निवार, आत्म देवे शब्द खुमारी। पुत्त दुध्ध दे भरे भण्डार, दर आए जो भिखारी। गुरसिख ना होए कलि ख्वार, मंगया इक्क सच्चा दरबारी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा नाउँ लैणा खट्ट, मानस जन्म ना आणा दूजी वारी। साची हट्ट हरि आप लगाई। एका वस्तर नाम पहनाई। शब्द शस्त्र हरि हत्थ फड़ाई। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरसिक्खां होए आप सहाई। दर घर गुर साचा हट्ट। साचा तीर्थ साचा तट्ट। कलिजुग झूठी खेल जिउँ बाज़ीगर नट। कलिजुग प्रभ भन्नया तेरा काया मट। सोहँ साचा शब्द हरि चरन लाग, दिवस रैण सद रसना रट। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपे मेल मिलाए तेरी दूई द्वैत फट। सच प्रभ दा बण सुदागर। निर्मल कर्म होए उजागर। प्रभ पार कराए गुरमुख सिँघ सिक्ख भव सागर। आप कराए दर आयां आदर। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सतिजुग साचे गुरसिक्खां उप्पर आप रखाए चिट्टी चादर। सच्चा सौदा वेख विचार। प्रभ अबिनाशी हरि करतार। भरम भुलेखे देवे सर्ब निवार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन्म मरन देवे गेड़ निवार। प्रभ अबिनाशी चरन पनिहारा। आपे खोल्हे दस्म दुआरा। उपजे धुन सच्ची धुन्कारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोती जोत सरूप आपणा रंग दिखाए अपारा। गुर संगत तेरा प्रेमी तीर। सिँघ सिँघासण देवे चीर। विष्नूं वंसी पाए वहीर। कोटन कोट जो जन आए चीर। गुरमुखां आत्म प्रेम कर, आप वहाए नेत्र नीर। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एह सच पिलाया आत्म सीर। नेत्र नेत्र नीर निराला। पीर फ़कीर ना किसे संभाला। दस्तगीर ना होए रखवाला। साचा माही आप गोपाला।

कलि पए दुहाई आप होए रखवाला। झूठी मिटाए शाही, तोड़े सर्ब ज़ंजाला। गुरसिक्खां फड़े बाहीं, गुरसिक्खां करे प्रितपाला। आप बहाए साचे थांएँ, साचे घर आप रखवाला। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा प्रीतम गुसिक्खां करे प्रितपाला। प्रीत प्रीतम गई लग्ग। दूई द्वैत ना रही अग्ग। कूड़ा नाता तुटा तग। आत्म जोती जाए जग। सच शब्द सिर धरे पग्ग। देवे वड्याई महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, वड सूरा सरबग्ग। पग्ग पगड़ी सिर बद्धा सिहरा। दूई द्वैत ढाया डेरा। गुरसिख बणाया आपणा चेरा। पंचम जेठ ना लाया डेरा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप मिटाया आवण जावण गेड़ा। आवण जावण आप मिटाया। राजस तामस मगरों लाहया। सांतक रूप हरि सांतक सति सति वरताया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, घर साचे ठंड वरताया। घर साचा ठंडा दरबारा। अमृत चले इक्क फुहारा। साची बरखे एका धारा। गुरमुख विरला नुहाए करे चरन निमस्कारा। दर घर साचे पावे जो मंगे हरि दुआरा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कर किरपा पार उतारा। जन्म मरन अजे ना जाणया। कलिजुग भुल्ले जीव निधाणयां। कलिजुग माया अग्न लग्गी विच शैतानयां। ऐवें फुल्लया फिरे मस्तानयां। सचा राह हत्थ ना आया, बेमुख की करे दानया। साचा नाम ना रसना गाया, किथों मिले हरि भगवानयां। भरम भुलेखा झूठा लेखा, प्रभ अबिनाशी अजे ना देखा, किथों मंगे साचा लेखा, कवण मिटाए तेरी पिछली लिखी रेखा , माया धारी अन्ध अंध्यारी। पापां होई जीव हैंस्यारी। जूठी झूठी जीव अटारी। प्रभ अबिनाशी ना मनों वसारी। हरि का नाम सच सवारी। शब्द सरूपी वेख अटारी। जिथ्थे दिसे हरि मुरारी। जन्म मरन हरि गेड़ निवारी। जोत सरूपी मेल मिलारी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, नरायण नर साचा शब्द देवे अस्वारी। साचा शब्द प्रभ वखाण। कलिजुग जीव ना भुल्ल निधान। माया विच ना रुलीं बण अन्त नादान। अमृत आत्म ना जीव डोहलीं, जोती जोत सरूप हरि, गुरसिक्खां मेल मिलाण। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, वाली दो जहान। नाम निधाना हरि दर पाओ। आत्म झूठा ताक खुल्हाओ। कलिजुग जीव हँस काग बण जाओ। आत्म धो हँगता दाग, सोहँ साचा रसना गाओ। प्रभ अबिनाशी पकड़े वाग, जन्म मरन विच फेर ना आओ। गुरसिख सोया जाए जाग, लक्ख चुरासी जून कटाओ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दर घर साचे दर्शन पाओ। क्या वेखे क्या करे विचारा। साचे प्रभ ना जाणे सारा। साची धुन सच्ची सरकारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरसिक्खां गेड़ निवारा। अमृत मेघ आप बरसाए। आत्म तृखा सर्ब मिटाए। बेमुख आत्म अग्न लगाए। दर दर फिरन हलकाए, कोए ना पाए साची थांए, जिथ्थे वसे हरि रघुराए। गुरसिख साचा सेव कमाए। प्रगट जोत महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अमृत साचा मेघ बरसाए। अमृत पीणा अमृत धार। मानस

जन्म लैणा संवार। भुल्लयां रुल्लयां प्रभ देवे तार। पूर्ब कर्म लए विचार। महाराज शेर सिँघ गुरसिक्खां पाए सार। आत्म रस हरि साचा गांवणा। आत्म जोती दीप जगावणा। अन्ध अंध्यार सर्ब मिटावणा। एका अकार जोत करावणा। सोहँ धार हरि इक्क रखावणा। वक्त विचार प्रभ साचे साचा मार्ग लावणा। चार वरन आवे इक्क द्वार, एका डंक वजावणा। राउ उमराउ कर ख्वार, राजा राणा तख्तों लाहवणा। आप सुहाए थान बंक, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर विच माता जामा पावणा। पंचम जेठ ख़ुशी मनाए। गुर संगत हरि विदा कराए। सोहँ दात भिच्छया पाए। सति करामात इक्क कराए। इक्क जमात हरि आप पढ़ाए। आपे पुच्छे वात, अन्तिम अन्त होए सहाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक कलि जामा पाए। उठे संगत करे त्यारी। प्रभ चरन जाओ बलिहारी। मानस जन्म हरि जाए संवारी। जो जन करे निमस्कारी। दर घर साचे देवे सच्ची सरदारी। जिथ्थे वसे हरि आप मुरारी। राम रमईआ नर अवतारी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, प्रगट जोत कलि भेखाधारी। भेख धर दया कमाए। पंचम जेठ सोहँ शब्द मुख लगाए मेवा। पंचम जेठ हरि जोत प्रगटाए, प्रभ अबिनाशी अलख अभेवा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, विरथी जाए ना तेरी सेवा घाली। गुर दरबार गुरमुखां जाए हरि तार। देवे दरस अगम्म अपार। मिटाए हरस आत्म तृष्ना भुक्ख निवार। काहना कृष्ना साची जोत अकार। ब्रह्मा विष्न खड़े रहण द्वार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, नरायण नर अवतार। नर अवतार जामा धारया। गुरमुख साचे विच समा रिहा। बिन रंग रूपी दिस ना आ रिहा। भरम भुलेखे सृष्ट भुला रिहा। गुरमुख साचे आपणे लेखे ला रिहा। विच मात प्रगट आपे वेखे जो जन सोहँ रसना गा रिहा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मार्ग सतिजुग साचा ला रिहा। जोत सरूपी जामा पाए। सतिजुग साचा मार्ग लाए। कलिजुग झूठा भेख मिटाए। गुरमुख साचे सन्त जन प्रभ साचा सरन लगाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, चार वरन इक्क कराए। चार वरन इक्क दुआरा। चार वरन इक्क घर बाहरा। चार वरन एका सरन निहकलंक नरायण नर अवतारा। चार वरन महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका एक देवणहारा। चार वरन इक्क संग। प्रभ अबिनाशी चाढ़्हे साचा रंग। आप मिटाए आत्म भुक्ख नंग। जोत सरूपी शब्द अस्वारी काया घोड़ा कसे तंग। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोती जोत सरूप वड सूरा सरबंग। वड सूरा सूरबीर। क्या कोई जाणे वड पीरन पीर। भुल्ले विच मात औलीए दस्तगीर। कलिजुग अन्तिम आप तुड़ाए पापां बद्धी जंज़ीर। सोहँ खण्डा हत्थ उठाए चार कुन्ट कराए वहीर। बेमुखां हरि दिस ना आए, ना कोई देवे धीर। घर घर रोवण नारीआं रंडां, वैहन्दे रहण नेत्र नीर। कलिजुग तेरा अन्तिम अन्त कराए अखीर। वैहन्दे वहिण जायण शक, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान,

मात जोत प्रगटाए वड पीरन पीर। मात जोत प्रगटाए। आपणा भेव आप खुल्हाए। सोहँ साचा शब्द चलाए। सतिजुग साचा मरग लाए। जूठ झूठ हरि नष्ट कराए। रंग अनूठ आप चढ़ाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सृष्ट सबाई इक्क कराए। सच भगवानणा, प्रभ साचा मानणा। भरम भुलेखा सर्ब निकालणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पंचम जेठ विच मात जोत प्रगटानणा। मातलोक वज्जा डंक। इक्क कराए राउ रंक। आप मिटाए आत्म शंक। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुखां जोत जगाए आत्म लाए साची तनक।