८ जेठ २०१० बिक्रमी इन्द्र सिँघ दे गृह पिण्ड झबाल ज़िला अमृतसर
साचा वक्त हरि विचारया। अष्टम जेठ उठ पधारया। साध संगत संग रला रिहा। जिउँ अंगद अंग लगा ल्या। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अपणे भाणे विच समा रिहा। अष्टम जेठ अष्ट कर माण। प्रभ अबिनाशी पूरन भगवान। धरे जोत मात महान। गुरसिक्खां देवे आत्म ब्रह्म ज्ञान। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा वाली दो जहान। गुरमुख तेरी आत्म जागी। अष्टम जेठ आया दिन वड वडभागी। चरन धूढ़ तेरे मस्तक लागी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, चरन प्रीती साची लागी। चरन प्रीती सेव कमाई। दर घर आए प्रभ साचा दे वधाई। अष्टम जेठ होए रुशनाई। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरसिख तेरी पैज रखाई। पैज रखाए सच दरबारे। जिथ्थे वसे हरि निरँकारे। साचा रंग अनूप अपारे। बैठा वड शाहो वड भूप महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सच्ची सरकारे। सच सरकार सच्चा सिक्दारा। तीन लोक हरि पावे सारा। खण्ड ब्रह्मण्ड वरभण्ड हरि चरन दुआरा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर अवतारा। आया दर हरि भगवन्ता। काज संवारे गुरमुख साचे सन्ता। कलिजुग जीआं माया पाए प्रभ बेअन्ता। गुरमुख साचे आप उठाए प्रभ अबिनाशी साचा कन्ता। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पूरन भगवन्ता। गुरमुख साचा आप उठाया। आप आपणी सेवा लाया। साचा मेवा नाम दवाया। वड वड देवी देवा करोड़ तेतीस चरन बहाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोती जोत सरूप निरँजण भेव किसे ना पाया। गुरमुख तेरी सच अटारी। जिथ्थे वसे आप मुरारी। आपे करे आत्म कारी। बेमुखां करे हरि ख़ुआरी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर अवतारी। नरायण नर अवतारा। गुरसिख तेरा वसाया हरि सच्चा घर बाहरा। आपे होए तेरा सिक्दारा। सतिजुग उपजे धाम न्यारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपे होए लेख लिखारा। साचा धाम बणे तेरा साचा घर। सर्ब थांईं बाकी आए डर। आपणी करनी जायण कर। बेमुख
आपणी भरनी लैण भर। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप बणाए साचा सर। साचा दर साचा घर। साचा वर मिल्या हरि। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप आपणी करनी रिहा कर। करनी करे करणेहारा। कलिजुग जीव भुल्ला मूर्ख मुग्ध गंवारा। प्रभ अबिनाशी ना रिदे विचारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मातलोक ल्या अवतारा। कलिजुग जीव वेख विचार। मानस जन्म ना कलिजुग हार। भुल्ले भरम क्यों गंवार। आप आपणा काज संवार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान। पंचम जेठ ल्या अवतार। आया चरन सच्चे गुरदेव। आत्म प्रीती करी सच्ची सेव। सोहँ मिले आत्म साचा मेव। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मात जोत प्रगटाई अलख अभेव। अछल अछेदा अलख अलेखा। क्या कोई पावे प्रभ का भेता। गाए थक्के चारे वेदा। झूठे जूठे पढ़न कतेबा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान। सृष्ट सबाई जुगो जुग अछल अछेदा। सृष्ट सबाई जाए छल। आप छलाई माया पाई कलि। ख़ाक रलाई सुध ना पाई, सच दरबार ना आए चल्ल। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान। अन्तिम अन्त कलि आप लुहाए खल्ल। गुरसिख हरि रसन उचारे। रसना रस देवे करतारे। होए वस जोत मुरारे। राह साचा जाए दस्स, जन भगतां लेख लिखारे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान। जोत प्रगटाई सच दुआरे। गुरसिख गुर साचा जाणया। प्रभ अबिनाशी आप पछाणयां। दर घर आवे होवे माणयां। दरगाह साची मिले सच टिकाणयां। वेले अन्त जम नेड़ ना आणयां। प्रभ अबिनाशी साचा कन्त गले लगाणयां। आप बणाए साची बणत, सोहँ नाम जपाणयां। देवे वड्याई विच जीव जन्त, जोत सरूपी पहरे बाणयां। एका शब्द सच्चा गुर मंत, हरि साचे मात वखाणयां। कोई ना जाणे हरि का अन्त, कलिजुग भुल्ले जीव निधाणयां। धरे जोत हरि साचा कन्त, गुरमुख विरले कलि पछाणयां। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान। घर आए गुण निधानयां। गुरसिख तेरे गुण गम्भीरा। शब्द सुत्त आप देवे धीरा। सांतक वरते तेरे सति सरीरा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप प्याए अमृत साचा सीरा। अमृत आत्म देवे धार। सुरत शब्द हरि मेल मिलार। खुले्ह सुन्न तुट्टे मुन, उपजे धुन सच्ची सरकार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, देवे वड्याई घर आए जाए पैज संवार। गुरमुख गुर चरनी लागा। पापां धोया झूठा दागा। कँवल नैण हरि शब्द धुन उपजाए साचा रागा। साचा लाहा प्रभ दर लैण, विच मात जो जन जागा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अष्टम जेठ लिखाए दिवस भागा। गुरमुख तेरी रहिरास। प्रभ अबिनाशी होया दास। आप बुझाए आत्म तृखा प्यास। जोत सरूपी हरि हिरदे रक्खे वास। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साची जोत करे प्रकाश। आत्म जोत हरि प्रकाशे। अज्ञान अन्धेर सर्ब विनासे। एका शब्द चलाए सोहँ स्वास स्वासे। मानस जन्म विच मात कराए रासे। अन्तकाल करे बन्द खुलासे। महाराज शेर सिँघ
विष्नूं भगवान, जोती जोत निरँजण कर दरस तेरी मिटे हरस तेरा आत्म दुखड़ा नासे। गुरसिख रक्ख इक्क गुर ओट। सोहँ लगावे आत्म साची चोट। अन्तिम अन्तकाल कलिजुग बेमुखां दिसे इक्क लंगोट। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मात जोत प्रगटाए बेमुखां कढ्ढे खोट। जोत जगाए, सृष्ट खपाए, देर ना लाए, अन्धेर रखाए, हेर फेर कर जगत भुलाए, पंचम जेठ संञ सवेर ना किसे दिखाए। मेर तेर सर्ब मिटाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे चरन लगाए। जगत भुलेखा आपे पाया। वेखा वेखी जगत भुलाया। आपे मंगे साचा लेखा, धर्म राए दे दर बहाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचा आपणी सरन लगाया। गुरसिक्खां देवे हरि आप वड्याई। प्रभ चरन जो सेव कमाई। लहणा देणा हरि दे चुकाई। एथे ओथे होए सहाई। साची लिख्त रिहा लिखाई। सतिजुग साचे दे उपाई। साचा धाम झबाल बणाई। इन्द्र सिँघ तेरे हत्थ वड्याई। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरी कुली भाग लगाई। तेरी कुली लग्गे भाग। बेमुखां घर लग्गे आग। कलिजुग जीव झूठे विषे विकारां लग्गे दाग। इक्क ना उपजया साचा राग। सोहँ वज्जा ना साचा नाद। सुरत शब्द ना आप ना कोई जाणे ब्रह्म ब्रह्माद। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका जोत जगाए आदि जुगादि। आदि जुगादी एका एका। गुरमुख साचे राखो टेका। करे बुध बबेका। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरे तन ना लागण देवे सेका। साचा तन साचा नूर। आत्म आसा करे भरपूर। सोहँ शब्द उपजावे साची तूर। प्रभ अबिनाशी हिरदे वसे बेमुख जाणे दूर। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, प्रगट जोत खड़ा हज़ूर। हाज़र हज़ूरा। सर्ब कला भरपूरा। आप मुकाए आत्म चिन्ता सगल वसूरा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, वड दाता सूरबीरा। सूरबीर वड दातारा। गुरमुख मंगे आए दुआरा। सोहँ देवे सच्चा भण्डारा। वरते वरतावे विच संसारा। देवणहार इक्क दातारा। कोटन कोट खड़्हे रहण तेरे दुआरा। सो जन उधरे पार सोहँ जिस जन रसन उचारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका देवे नाम अधारा। नाम अधारी शब्द खुमारी। माया ममता सर्ब निवारी। गुरसिख आत्म होए ना हँकारी। आपे रक्खे पैज मुरारी। आवे जावे सत्तर जामा भगत उधारी। तीन लोक सच्ची सिक्दारी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका जोत निरँजण साची रक्खे सिक्दारी। तीन लोक सच्चा सिक्दारा। आपे करे सर्ब विहारा। जीव जन्त क्या कोई विचारा। गुरमुख विरला पावे सारा। जिस जन देवे दरस अपारा। किरपा करी प्रभ अबिनाशी, खोल्हे दस्म दुआरा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर अवतारा। नरायण नर, लैणा वर, चुक्के डर, जाओ तर, खुल्ल्हे दर, आत्म सर, काया भण्डारे लैणे भर। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका एक हरी हरि। राग रंग हरि गुण गावणा। प्रभ दर मंगो साची मंग, होवे पूरन भावना।
कलिजुग जीव ना साक संग पकड़े तेरा दामना। गुरमुखां सद सहाई रहे अंग संग। दर घर साचे दे वड्याई, मानस जन्म ना होवे भंग। बेमुख झूठे आप भन्नाए जिउँ काची वंग। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप उठाए आपणे संग। सच कर्म गुर चरन प्यार। कर किरपा कलि देवे तार। तारनहार आप दातार। साचा देवे शब्द अधार। देवे शब्द जाए तार। जो जन आए चल दरबार। भुक्खे नंगे होयण पार। बेमुखां हरि देवे दर दुरकार। वेले अन्त होयण ख्वार। गुरमुख साचे सन्त जन प्रभ साचा देवे तार। जोती जोत सरूप हरि विच मात जामा धार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पंचम जेठ ल्या अवतार। निहकलंक तेरा अवतारा। निहकलंक भगत उधारा। निहकलंक सतिजुग शब्द चलावे जगत अपारा। निहकलंक राउ रंक इक्क कराए सच दरबारा। निहकलंक वजाए डंक सुहाए बंक जिस आए चल दुआरा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोती जोत सरूप निरँजण नरायण नर अवतारा। जोत सरूपी जामा धारा। करे खेल कलि अपर अपारा। सृष्ट सबाई मानस जन्म गए कलि हारा। गुरमुख विरले सन्त जन दर साचे उतरे पारा। सोहँ शब्द सुणाए कन्न, आप चुकाए जम का डर, गुरमुख दरस दिखाए साचा हरि, भाण्डा भरम भउ देवे भन्न, प्रभ अबिनाशी महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोती जोत सरूप तेरे आत्म दर दुआरे खड़ा। आत्म दर सच विचारो। हरि पावो पूरन पुरख अपारो। एका जोत जगाए प्रभ अबिनाशी साचा हिरदे वाचा अगम्म अपारो। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोती जोत सरूप निरँजण आप बंधाए सृष्ट सबाई एका धारो। सृष्ट सबाई एका धार। एका शब्द चले विच संसार। चार वरन हरि आप सुनार। एका शब्द एका डंक चार कुन्ट कराए जै जैकार। वड वड राजे राणयां, प्रभ साचे करे ख्वार। गरीब बाल अञ्याणयां, प्रभ साचा देवे तार। गुरमुखां सुघड़ स्याणयां, प्रभ साचा देवे चरन प्यार। कलिजुग जीव मूर्ख मुग्ध बाल अञ्याणयां, प्रभ साचा मारे मार। प्रभ अबिनाशी गए भुलाणयां, मदिरा मास करे अहार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, प्रगट जोत निहकलंक नरायण नर अवतार। मदिरा मासी जो जन होए। सच दरबारे रहे ना कोए। धर्म राए दे अग्गे रोए। पापां विच रहे परोए। आत्म भेव रहे ना कोए। बेमुख जीव कलिजुग रहे सोए। प्रभ अबिनाशी प्रगट होए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, नरायण नर अवतार गुरमुख विरला जाणे कोए। सचखण्ड धर्म जैकारा। सोहँ नाम प्रभ रिहा वंड, गुरमुख विरला पावे सारा। बेमुखां आत्म होई रंड, छड्डया हरि दरबारा। कलिजुग अन्तिम आई कंड, कोई ना पावे सारा। झूठी करन जगत विच वंड, झूठा दिसे सर्ब पसारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अन्तिम अन्त कलि करे सर्ब ख़ुआरा। सर्ब ख़ुआरी देवे कर। दर दर घर घर आवे डर। कोई ना दिसे साचा सर। खिच्चे जोत अवतार नर। गुरमुख भण्डारा तेरा भर। महाराज शेर
सिँघ विष्नूं भगवान, दिवस रैण सद रसना उचर। भंड भण्डारा तेरा भरया। प्रभ अबिनाशी आसा वरया। सोहँ दात अग्गे धरया। मानस जन्म होए रहिरासा, आवण जावण गेड़ निवरया। पूरन किया चरन भरवासा, कर दरस पार परया। आत्म जोत करे प्रकाशा। प्रभ अबिनाशी दर साचे खड़या। हउमे दुखड़ा आत्म नासा, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप आपणी किरपा करया। गुरसिख राज जोग सच लीना। साचा नाम महां रस पीना। प्रभ अबिनाशी साचा दाना बीना। पार उतारे किरपा धारे जिस जन रसना चीना। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुखां आत्म शांत कराए जिउँ जल मीना। गुरमुख तेरी आत्म सति। सांतक सांतक सति वरतावे सति। आपे दे समझावे मति। गुरमुख हरि जाणे मित गत। सच शब्द धीरज देवे जत। वेले कलिजुग अन्तिम अन्त प्रभ साचा रक्खे पत। सोहँ साचा सच बीजाए आत्म साचे वत। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका शब्द रखाए साचा तत्त। गुरमुखां हरि कर्म विचारे। मानस जन्म कलि संवारे। भरम भुलेखे सर्ब निवारे। साचा लेखा आप लिखारे। आप बहाए सच दरबारे। जिथ्थे वसे नर नरायण एका जोत जगे अपारे। जोती जोत सरूप हरि, ना कोई पावे सारे। गुरमुख साचे रक्खी आस। देवे दरस आप पुरख अबिनाश। आत्म तृखा बुझाए प्यास। हरि हिरदे प्रभ साचा वस्सया, दिवस रैण सद रहे पास। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जो जन गाए स्वास स्वास। गुरसिख तेरा कर्म विचारया। मानस जन्म आप संवारया। भव सागर तों पार उतारया। साचा देवे शब्द अधारया। आत्म जोती दीप करे उज्जयारया। एका रंग रंगे करतारा सच सरकारया। मानस जन्म ना होए भंग, विच मात ना आवे हारया। साचा नाम चढ़ाया रंग, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जिस जन रसना उचारया। गुरमुख तेरा आत्म प्यार। प्रभ अबिनाशी लए विचार। लेखा देवे सच दरबार। एथे ओथे रहण ना देवे सिर उधार। कर्म धर्म हरि दोवें लए विचार। बेमुखां दर आए शर्म, जूठे झूठे रहे झक्ख मार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुखां लाए पार। गुरमुख साचे रंग रंगाया। एका साचा रंग चढ़ाया। अंग संग संग अंग प्रभ साचा होए सहाया। प्रभ दर मंगी साची मंग, सच दान प्रभ भिच्छया पाया। मानस जन्म ना होया भंग, वेले अन्त होए सहाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन भगतां बेड़ा पार कराया। भगत वछल आप गिरधारी। गुरमुख साचे पैज संवारी। साचा देवे नाम अधारी। सोहँ शब्द सच्ची अटारी। जिथ्थे वसे हरि निरँकारी। आओ सिक्खो करो सवारी। शब्द पवण हरि देवे अस्व भारी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर अवतारी। गुरसिख दुआरे साचे आओ। भरम भुलेखा सर्ब गंवाओ। पिछला लेखा मात चुकाओ। अगला लेखा धुरदरगाही साचे दर आए मुकाओ। क्यों रहे विच भरम भुलेखा, कोई मिले ना साचा थाउँ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं
भगवान, मात जोत प्रगटाई अगम्म अथाहो। अगम्म अथाह, बेपरवाह, होए सहा, साचा हिरदे देवे नाम वसा। जो जन रसना लए गा। सोहँ चाबी देवे ला। साचा तन हरि रबाबी साची किंग दए वजा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, नाड़ी बहत्तर एका देवे राग सुणा। काया खाट खट खटोला। एका ओढ़ शब्द चोला। एका बोले सोहँ बोला। एका तोल तुलो प्रभ साचा होए तोला। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कला संपूरन सोलां। सोलां कला संपूरन आप स्वामी। आसा मनसा पूरन वड नेहकामी। एका शब्द उपजावे साची तूरन, साचा नाम शब्द दमामी। बेमुख कलिजुग बैठे झूरन, होए निमक हरामी। बैठे वेखण दूरन, आत्म घाटा नाम खामी। वट्टण मूंह जिउँ पेटे विच सूलण, विष्टा खायण भोगण कामी। प्रभ अबिनाशी कीते चूरन, जिन्हां मिल्या हरि स्वामी। गुरमुख साचे कलि साचे सूरन, जिन्हां पाया हरि साचा अन्तरजामी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सतिजुग साचे बणया बानी। साचा बानी आप भगवाना। गुरमुख साचे सिक्ख हरि साचे संग रलाना। कलिजुग अन्तिम लेख लिख, सतिजुग फेर उपजाना। साची देवे नाम भिख, साचा वक्त फेर सुहाना। देवे वड्याई विच मुन रिख, जन सन्तां सिर ताज रखाणा। आत्म उतारे तृष्ना भुक्ख, साचा अमृत साचा सीर पिलावणा। साची सिख्या गुरसिख लैणी सिक्ख, मदिरा मास तजावना। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मिले हरि आप भगवानणा। साची सिख्या सिक्खी दान। गुरमुख साचे सच निशान। मूर्ख मुग्ध ना बण अञ्याण। वेला कलिजुग अन्त पछाण। बण गुरमुख साचा सन्त, हरि चरन कर ध्यान। आप बणाए तेरी बणत, जिस दिया जिया दान। हरि हरि महिंमा बड़ी अगणत, क्या कोई करे वखान। कलिजुग माया पाए बेअन्त, भरम भुलेखे आया पाण। गुरमुख साचा आप बणाया सन्त, जिस घर डेरा लाया आण। हरि पाया प्रभ अबिनाशी साचा कन्त, कलि आया पुरख सुजान। मिले वड्याई विच जीव जन्त, देवे हरि साचा वाली दो जहान। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुखां देवे सोहँ साचा नाम निशान। सच निशान आप झुलाए, गुरमुख धरत मात उप्पर प्रभ आप रखाए, जिउँ सागर कँवल फुल। कलिजुग अन्तिम सोहँ बीज बिजाए, सतिजुग साचे जाए मवल। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मात जोत प्रगटाए। देवे वड्याई, गुरसिक्खां होए सहाई, बणत बणाई, पैज रखाई, मिले वधाई, जोत प्रगटाई, गुरसिख तराई, घर साचे आए दर्शन पाई, तृखा मिटाई भुक्ख रहे ना राई। सतिजुग साचे मिले वड्याई। भाण्डे काचे हरि दे भन्नाई। बेमुख दर ते आए नाचे, दर घर साचे रहण ना पाई। गुरमुख साचे हिरदे वाचे, हरि देवे चरन सरनाई। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुखां आपणे हत्थ रक्खे वड्याई। गुरसिख गुर एका धार। एका जगत इक्क विहार। एका शब्द एका धार। एका हरि प्रभ एका करतार। गुरसिख साचे दर घर
आए जाए तार। कर्म धर्म जरम प्रभ साचा लए विचार। बेमुखां निवारे भरम, जो आए चरन द्वार। दूतां दुष्टां आए शर्म, बैठे बैठ रहे झक्ख मार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख तेरा आत्म भरे भण्डार। आत्म भाण्डा आप भराना। एका अमृत मेघ बरसाना। साची देग घर साचे एका शब्द वरताना। चार वरन मिल दर घर साचे आणा। पी पी अमृत सर इन्द्र सिँघ तेरे साचे घर, मानस जन्म संसारी जीवां सुफल कराणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा छत्तर निशान वाली दो जहान देवे माण, लेखे लाण चुक्के काण विच जहान, तेरा नाउँ रखाणा। तेरा नाउँ सच निशाना। देवे माण हरि भगवाना। सच सरोवर तेरा धाम, पूर कराए हरि साचा कामा। पहरे मातलोक विच बाणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवाना। सच सरोवर तेरा धाम। पूर कराए हरि साचा काम। काया कौड़ी चिट्टे दाग प्रभ आप कराए शाम। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका दात हरि बख्शे हरि नाम। सच सरोवर आप बनावणा। सतिजुग साचे विच उपजावणा। सौ चार करम दा गेड़ रखावणा। ऊँच नीच नीच ऊँच इक्क रंग रंगावणा। सच सुच्च प्रभ अबिनाशी विच अमृत साचा पावणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, प्रगट जोत निहकलंक नरायण नर अवतार आपणा चरन छुहावणा। आपणा चरन आप छुहाए। सर सरोवर आप बणाए। सतिजुग साचा राह दिसाए। पतिपरमेश्वर दया कमाए। जगत निशानी अटल रहि जाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरी पूरन घाल कराए। पूरन सेव प्रभ दर कमाई। तन मन धन हरि अग्गे टिकाई। चन्दोआ चन्दन भेट चढ़ाई। सौ चार विच ल्या बणाई। सोहणा मन्दिर दे हरि बणाई। वसे अंदर हरि जोत जगाई। बेमुख जीव नचाए जिउँ बन्दर, दर घर साचे रहण ना पाई। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुखा देवे आप वड्याई। साचा तीर्थ साचा तट्ट। प्रभ अबिनाशी वसे घट घट। दु:ख रोग सारे देवे कट्ट। जो जन आए सर सरोवर रसना लए भूमिका चट्ट। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप निवारे पेट अफारे, जिन्हां वधाए पेट मट्ट। मात जोत प्रगटाए, साचे गुरमुख साचा लाहा लैण खट्ट। लहणा खट्टो, पाप कट्टो, नाम साचा वट्टो, अमृत साचा झट्टो, सोहँ तन हंढ्ढाओ पट्टो। जोत जगाओ आत्म मट्टो। झूठा खेल सृष्ट सबाई, जिउँ बाज़ीगर नटो। संसारी माया झूठी छाया, जिउँ खोते उप्पर छट्टो। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मात जोत प्रगटाई गुरसिक्खां दे वड्याई दिवस रैण सद रसना रटो। गुरसिख तेरा राम सहाई। आदि अन्त जिस बणत बणाई। रसना गाया हरि साचा कन्त, देवे आप वड्याई। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका रक्खी ओट सरनाई। एका ओट रक्खी सरनाया। साचा फल प्रभ दर ते पाया। जाओ बलि बलि बलि प्रभ अबिनाशी दया कमाया। ना वेखो अज्ज ते कल्ह, वेला गया हत्थ ना आया। प्रभ भुलाए कर वल छल, गुर संगत मेल मिलाया।
सोहँ देवे आत्म साचा फल, गुरमुखां चोग चुगाया। आत्म दीपक जाए बल, जिस जन रसना गाया। अन्तिम वेला जाए ना टल, प्रभ साचा रिहा लिखाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरसिख तेरा बेड़ा पार कराया। बेड़ा तेरा देवे बन्न्ह। आप उठाए आपणे कंध। सतिजुग चढ़ाए साचा चन्द। सृष्ट सबाई कहे धन्न धन्न। गुरसिख जिस आत्म गया मन्न। प्रभ अबिनाशी एका शब्द सुणाया कन्न। भरम भुलेखा झूठ कढ्ढया जन। सच वस्त लई संभाल। पंजां चोरां ना लाई संन्ह। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अन्तिम अन्त बेमुखां देवे डन्न। वाह वाह गुर पाया। वाह वाह दर साचे माण गंवाया। वाह वाह आप ढाले साचे ढांचे, जिस हरि सरनी आया। वाह वाह महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप आपणा मेल मिलाया। संजोगी मेल क्या कोई जाणे। जुगा जुगन्तर विछड़े, प्रभ साचा कलिजुग मेल मिलाणे। घट पीड़ जाणे अन्तरे, जन भगतां आप पछाणे। आप बणाए साची बणतरे, आत्म धाम सुहाने। साया हेठ बहाणे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुखां संग निभाणे। संग संग हरि संग निभावणा। रंग रंग हरि एका रंग रंगावणा। संग अंग अंग संग जन साची मंगे शब्द दात, प्रभ साचे झोली पावणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, उज्जल मुख विच मात करावणा। उज्जल मुक्खड़ा आप करा के। कलिजुग अन्धेरी रात मिटा के। एका जात एका पात सृष्ट सबाई आप बणा के। एका एक पढ़ाए जमाइत, सोहँ मन मन्दिर विच बहा के। घर घर भाण्डे भरे बहु भांत, एका रक्खे जोत जगा के। बैठा रहे सद इकांत, हरि आपणा आप छुपा के। गुरमुख साचा वेख मार झात, हरि देवे दरस जोत प्रगटा के। आपे पुच्छे तेरी वात, सतिजुग साचा मात ला के। आपे देवे साची दात, साचा जाए धाम बणा के, साची पाए विच करामात, लंगढ़े लूल्हे उतरन पार विच साचे तीर्थ नुहा के। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जाए माण दवा के। माण ताण हरि आपे रक्खे। सतिजुग साचे कीने वक्खे। लेख लिखावे अलक्खणा अलक्खे। कलिजुग जीव होए कक्खे। माया मोह अग्न विच भक्खे। मदिरा मास मुख विच रक्खे। अन्तकाल कलि जायण दोवें हत्थ सखे। गुरमुखां प्रभ साचा लजपत आपे रक्खे। एका बंधावे साचा चरन नते, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जो जन नेत्र पेखे। नेत्र पेख पीड़ कढाओ। काया माया झूठा कपड़ा, झूठे चीर लुहाओ। क्यों नहावे तीर्थ छप्पड़ा, गुर चरन तीर्थ नहाओ। दर घर साचे साचा अपड़ा, प्रभ अबिनाशी पकड़े बांहो। बेमुखां प्रभ आप तुलाए जिउँ पापड़ पपड़ा, धुरदरगाही मिले ना थांउँं। अग्गे मिले ना तन ते कपड़ा, नंगा दोजक चल्लया अन्धेर राहो। गुरमुख साचे प्रभ अबिनाशी तेरा साचा बप्पड़ा, आपे होए सहाओ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सद रसना गाओ। सच भूमिका सच अस्थान। धरया चरन आप भगवान। पवण पाणी हरि देवे माण। मढ़ी मसाणी जीव ना जाण।
सभनीं थांईं हरि प्रधान। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सच धाम सच चरन छुहाया। सच राम हरि कर्म कमाया। सच जाम हरि नाम प्याया। सच धाम अमृत बरसाया। सच काम सोहँ साचा रसना गाया। ना लग्गे दाम, प्रभ अबिनाशी अनमुल्लड़ा आप वरताया। हरे करे सुक्के चाम, हरि हरि नाम प्रभ रसना गाया। अन्तिम कोए ना पल्ले बद्धे दाम, खाली हत्थीं बाहर कढाया। एका होए सहाई राम, मात पित भैण भाई सज्जण साक सैण भाण्डा अद्धविचकार दे भन्नाया। मढ़ी मसाणी गोर बणाई झूठी काया झूठी माया विच रलाई। एका तेल अग्न लगाई, झूठी माटी विच ख़ाक रल जाणी। ओ बेमुख चढ़ जा औखी घाटी, प्रभ सोहँ देवे नाम निशानी। आप लगाए साची हट्टी, लग्गे मूल ना इक्क दवानी। पापां मैल जाए काटी, जो जन जाए चरन कुरबानी। साचा लाहा गुरसिख खाटी, वेले अन्त ना फेर पछताणी। एका जोत जगाए ललाटी, देवे नूर सच्चा नुरानी। काया चोली तेरी पाटी, आपे सीं आपणी पशेमानी। अग्गे नेड़े दिसे वाटी, प्रभ साचा जाए डानी। सोहँ दर साचे पाएं, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, देवे सच निशानी। सच निशाना लहणा देण। आत्म गहणा गुरसिख पहिण। तीजे नैणां मन सुख लैण। मिल साध संगत विच बहिणा , भरम भुलेखे सारे लहिण। कलिजुग ना वहिणा झूठे वहिण, अन्त पेखो आपणे नैण। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कलिजुग माया मगर लगाई बेमुखां खाई जाए डैण। कलिजुग माया मगर लगाई, भैण भरावां बण ना आई। माओ पुत्तां ना मिले वड्याई। धीआं पुत्तां होवे अन्त लड़ाई। दुध्धां पुत्तां वंड पूरी ना आई। खण्ड खण्ड वंड वंड आपणे हत्थ रखाई। अन्तिम अन्त आए ना लए कोई छुडाई। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कलिजुग तेरी औध मुकाई। वंड वंडीआं आपे पा के। कलिजुग टेडीआं डण्डीआं कलिजुग जीव चला के। कलिजुग जीव सुहागण नारां रंडीआं आप करा के। अमृत वेले उठ ना जागण, प्रभ अबिनाशी ना वेख्या रसना गा के। झूठे धन्दे झूठे रागण, साचा राम मनों भुला के। दर घर साचा देण त्यागण, काम क्रोध हँकार वधा के। दर साचे तों दूर भागन, मदिरा मासी मुख छुपा के। गुरमुख साचे गुर दर जागण, प्रभ रक्खे अंग लगा के। कलिजुग होए भाग वड भागण, प्रभ साचा रक्खे गोद उठा के। आप बणाए हँस कागन, सोहँ चोग चुगा के। सोहँ शब्द उपजाए साचा रागन, साची धुन आप उपजा के। जो जन प्रभ चरनी लागण, प्रभ जाए माण दवा के। आप बुझाए तृष्ना आगन, शब्द सरूपी तीर चला के। काम क्रोध हरि दर तों भागण, सच आसण बैठा डेरा ला के। कलिजुग माया ना डस्से नागन, जो जन जायण दर्शन पा के। आप तुड़ाए झूठे तागन, कलिजुग जीव जो बैठे पा के। गुरमुखां मिटाए आत्म दाग, सच नाम दी भट्ठी चढ़ा के। आप फड़े अन्तकाल कलि वागण, शब्द घोड़ी खड़े चढ़ा के। गुरसिख तेरे वड वड भागन, महाराज शेर सिँघ विष्नूं
भगवान, साचा जाए जोड़ जुड़ा के। जुड़या जोड़ ना जाए टुट्ट। लक्ख चुरासी जाए छुट्ट। साचा नाम ल्या लुट्ट। बेमुखां जड़्ह देवे पुट्ट। धुर दरगाहों कढ्ढे कुट्ट। जमदूतां गल लैणां घुट्ट। ना होए सहाई कोई मां पुत्त। झूठे दिसण खाली बुत्त। धर्म राए दर पैंदे जुत्त। कलिजुग जीव भौंदे फिरन कुत्त। साचे घर साचे दर वढ्ढी जावे नक्क गुत्त। गुरमुख साचे सन्त जनां प्रभ आप सुहाए साची रुत्त। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सद राखो चित्त। चित्त चितारना हरि काज संवारना। आवण जावण गेड़ निवारना। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सद रसना उचारना। रसना उचारो लेख लिखारो। बण भिखारो मंगो दर द्वारो। देवणहार इक्क दातारो। खाली भरे सर्ब भण्डारो। दर घर साचे करो निमस्कारो। लहणा देणा साचा देवे कदे ना करे उधारो। गुरमुख साचा प्रभ दर लेवे, कलिजुग उतरे पारो। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुखां करे प्यारो। गुरमुख तेरे नाम वधाई। गुरसिख तेरी वड वड्याई। गुरमुख तेरी कथा कथन ना जाई। गुरसिख हरि साचे रथना आप चढ़ाई। प्रेम सरूपी पाए नत्थना, डोर आपणे हत्थ रखाई। सृष्ट सबाई आपे मथना, झूठी छाछ बणाई। भरम भुलेखा सारा लथ्थना, वेला अन्त हरि आप ल्याई। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुखां रिहा बणत बणाई। सच मूर्त इक्क भगवान, कर्म विचारदा। चरन धूढ़ देवे इशनान, जन्म संवारदा। एका देवे माण ताण, गढ़्ह तोड़े झूठ हँकार दा। एका देवे शब्द निशान, इक्क वस्त हरि साची डालदा। एका विच बिठाए बबाण, हरि साचा वाली दो जहान दा। एका देवे आण, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख सद रंग माणदा। सर्ब जीआं हरि आपे जाणदा। भगत भगवन्तो साचे सन्तो। हरि चरन लगाए साचा कन्तो। आप मिटाए झूठे भेखाधारी बण बण बैठे जो वड महन्तो। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरसिक्खां हत्थ देवे वड्याई सतिजुग साचा मार्ग लाई, बणत बणाए जीव जन्तो। जीव जन्त जीआं का दाता। गुरमुखां बणया भैण भ्राता। आपे आप आप हो आया, हरि बणया सच्चा पिता माता। आपे होए दाई दाया, किल विख पाप गंवाता। आपे होए साचा राही, सच मार्ग हरि साचा पाता। आप उठाए आपणी बांही, हरि घर दर प्रभ आप बहाता। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुखां देवे सोहँ साची नाम सुगाता। सोहँ सुगात, सुहाग रात, विच मात बंधे नात, प्रभ अबिनाशी साचा कमलापात। भगत जनां सर्ब घटां घट रक्खे वास। सोहँ देवे साची दात। पूरन प्रभ हरि अबिनाशी जन भगतां पुच्छे आपे वात। घट घट रव्या हरि घट वासी, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरे दर ना होए अन्धेरी रात। दर अन्धेर कदे ना होए। दिवस रैण इक्क जोत बलोए। गुर गोबिन्द दर बैठे दोए। दर घर साचे सोभा होए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरा रंग कलिजुग जीव ना जाणे कोए। दर घर रंग शोभ शिंगारी। गुरमुख साचा
तरे साची तारी। प्रभ अबिनाशी सच भतारी। आत्म सेज बणी निवारी। जिथ्थे लाया आसण भारी। सुखी होए भिन्नड़ी रैणारी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुखां पावे आपे सारी। हउँ आत्म सेज वछाईआ। फल फूलण बरखा लाईआ। सच शाहो संग रलाईआ। कर बेनन्ती ल्या मनाईआ। घर मिल्या साचा कन्त मिली वधाईआ। आप बणाए तेरी बणत, जगत वड्याईआ। होए सहाई आदिन अन्त, साची जोत करे रुशनाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, इन्द्र सिँघ तेरी पैज रखाईआ। चरन पूजयां होए पुजारी। प्रभ अबिनाशी किरपा धारी। आपणा र्फ्ज़ तेरा कर्ज गुरसिख दए उतारी। आत्म आपणी लैणी वर्ज, एका चरन करे निमस्कारी। सोहँ शब्द साची तर्ज, छत्ती रागां सिर सरदारी। बेमुख जीव ना कोई मर्ज, प्रभ देवे दर दुरकारी। जो जन दोवें जोड़ करे अर्ज, प्रभ साचा बख्शणहारी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, चरन सरन देवे जन भगतां किरपा धारी।
९ जेठ २०१० बिक्रमी दलीप सिँघ दे गृह पिण्ड गग्गोबूआ ज़िला अमृतसर
राग जोग शब्द घनघोरा। माझे देस फिरे ढंडोरा। अग्गा नेड़े आया, वक्त रहि गया थोड़ा। प्रभ साचा दु:ख दर्द रोग गंवा रिहा, जो दर आए चल के कोड़ा। गुरमुखां माण दवा रिहा, सोहँ देवे नाम धुरदरगाही घोड़ा। हरि आपणा खेल आप वरता रिहा, पैरीं पाउण ना देवे किसे जोड़ा। आपणे भाणे विच चला रिहा, आपे करे तोड़ विछोड़ा। हरि जोती खेल खिला रिहा, ना सके कोई मोड़ा। गुरमुख साचा चरन लगा रिहा, प्रभ साचे दी साची लोड़ा। घर साचे आप बहा रिहा, साची दरगाह कोई ना अटके रोड़ा। साचा सोहँ नाम जपा रिहा, हउमे ममता भन्नया फोड़ा। प्रभ साचे रंग रंगा ल्या, लग्गी प्रीत निभाए तोड़ा। दर घर साचा गुरसिख पा ल्या, ना होए कदे विछोड़ा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जिस चरनी सीस निवा ल्या, किसे वस्त ना आवे तोड़ा। एथे ओथे ना निखुट्टे। प्रभ अबिनाशी सद भण्डार अतुट्टे। बेमुखां हरि साचा कलि जड़्ह विच मात दे पुट्टे। गुरमुख साचे सन्त जन सोहँ लाहा लैण लुटे। अमृत साचा आप प्याए पी अमृत धार हो पहले घुट्टे। आत्म साचा सीर वहाए, दूई द्वैत पर्दा तुट्टे। हउमे दीर्घ रोग गंवाए, पंजां चोरां फड़ साचा कुट्टे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सच तेरी सरनाई मिले वड्याई तत्ती वाह ना लागे शब्द भण्डारे वड अतुट्टे। खाणी बाणी कवण विचारे। आत्म लोभी वड हँकारे। ना मिल्या साचा धोबी, जो पांपां मैल उतारे। एका एक हरि एका साचा नाम वरतारे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोती जोत सरूप निरँजण नरायण नर, चार कुन्ट चार वरन एका शब्द चलाए विच संसारे। शब्द बाण हरि आप चलाया। तीन लोक दे विच फिराया। पवण सरूप सर्ब जणाया। बिन रंग रूपी विच
समाया। जोती जोत सरूप हरि आप आपणा राह छुपाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सोहँ साचा शब्द चलाया। सच बाणी ना शब्द वखाणयां। कलिजुग भुल्ला जीव अञ्याणयां। गुर अर्जन भेव ना पाणयां। आपणा किया आप वखाणयां। मनमुख मूढ़्ह आत्म गन्दे, लग्गे झूठे धन्दे, बण बैठे वड वड बाणीआं। मायाधारी करन ख़ुआरी आत्म हँकारी, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पंचम जेठ जोत प्रगटाए, सोहँ साचा डंक वजाए, बेमुख जायण जड़्ह पुटाए जो लग्गी दिसे विच पतालया। ढोल ढमक्का झूठा वज्जे। कूड़ कुड़यारा कौण पर्दे कज्जे। झूठा दिसे सर्ब पसारा, आत्म अन्धयारा सिर बद्धा पापां छज्जे। दर साचा पाया हरि अबिनाशी जिस शब्द सुणाया, कोई ठहिर ना पाया, वाहो दाही जायण भज्जे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मात जोत प्रगटाई, सिँघ सिँघासण डेरा लाई, भेव खुल्हाए भरम चुकाए, आपणा पहनाए शब्द साचा झग्गे। शब्द बाणी गुर आप उचारदा। बिन गुर पूरे कोए ना लेख लिखारदा। आदि जुगादि जुगो जुग बेमुखां पासा आवे हारदा। जोती जोत सरूप हरि जन भगतां काज सवारदा। शब्द बाण गुर आप चलाए। बेमुखां तन अग्न लगाए। गुरमुखां हरि मग्न रखाए। आत्म हँकारी नाम नग्न रखावे, गुरमुख साचा पूरन ब्रह्म विचारे प्रभ साचा तेरे विच समावे। साची जोत करे अकारी, अज्ञान अन्धेर सर्ब मिटाए। एका जोत एका शब्द अधारी, दूई द्वैत आप मिटावे। एका शरअ इक्क शरायत, ऊँच नीच ना सच दरबारी। एका हरि अबिनाशी करे हमायत, राउ रंक सर्ब इक्क वड सिक्दारी। सृष्ट सबाई एका नायक, आवे जावे वारो वारी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोती जोत सरूप निरँजण कलिजुग वरते खेल न्यारी। जोत सरूप कलि खेल न्यारा। वेख वेख कलि भुल्ला सर्ब संसारा। जीव जन्त ना हरि विचारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर विच मात ल्या अवतारा। जोत सरूपी जामा धारया। साचा लेख आप लिखा रिहा। बेमुखां वेख वखा रिहा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, भरम भुलेखा सर्ब गवा रिहा। माली खोजे खोज विचारे। माया बोझे भरे भारे। दरस ना पाए प्रीतम साचे चोजे, भुल्ले रहे सर्ब गंवारे। अन्तिम होए काया कोझे, ना बणया कोए सहारे। दर घर साचा मूल ना सूझे, अजे ना खुल्ल्हे आत्म दर दुआरे। गुरमुख विरला प्रभ चरन प्रीती जूझे, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोती जोत सरूप निरँजण देवे दरस अगम्म अपारे। आत्म बूझ बूझ विचारो। नरायण नर इक्क करतारो। दिवस रैण इक्क नाम चितारो। ओअं सोहँ चले विच संसारो। आप बणाए साची धारो। कलिजुग जीव की करे विचारो। आपणा आप भुल्ले, कलिजुग जीव मूर्ख मुग्ध गंवारो। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मात जोत प्रगटाए निहकलंक नरायण नर अवतारो। अगाध बोध शब्द हरि गाथा। गुरमुख विरला हरि चाढ़्हे साचा राथा। बेमुख दर रहण ना पायण, हरि ना टिकाए माथा। वेले अन्त
दे सजाए, आपे पाए नक्कीं नाथा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, वाक भविख्त रिहा लिखाए, प्रभ दी महिंमा अकथ्थना अकाथा। वाक भविख्त हरि आप लिखावणा। कलिजुग झूठा भेख मिटावणा। गुरमुखां हरि चरनी सीस झुकावणा। हँकार हँकारीआं दुष्ट दुराचारीआं करे ख़ुआरीआं प्रभ दर दर घर घर आप भवावणा। बेड़े डोबे विच मंञधारीआं, ना किसे पार करावणा। एका वड्डा हरि संसारीआं, हिसाब किसे ना आवणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा मार्ग जगत चलावणा। साचा राह जगत चलावणा। साचा थां आप सुहावणा। साचा नाम इक्क जपावणा। साचा काम आप करावणा। लिख्या लेख ना किसे मिटावणा। सतिजुग साचा मात लगावणा। कलिजुग भाण्डा काचा भन्न वखावणा। बेमुख दर ते आए नाचा, हरि साचा भेव ना पावणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, शब्द डण्डा हरि आप उठावणा। शब्द डण्डा सिर जाए लग्ग। आपे तुट्टे काया तग्ग। मानस जन्म मिल्या बणया हँस कग। झूठा मुख वाद विवाद वखाणे, देवे माण विच जग। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे पार उतारे जो जन चरनी जायण लग्ग। सच नगर हरि दास है। एका जोत सच्ची प्रकाश है। प्रभ अबिनाश पुरख अबिनाश है। ना होया बेमुखां दास है। गुरमुखां सद वस्सया पास है। पूरन कराए आस, जो जन तजाए मदिर मास है। साचा शब्द रसना गाए स्वास स्वास है । साचे दर ना होए कोए निरास है । मानस जन्म होए रास है। झूठी माया करे नास है। एका जोत एका गोत, तीन लोक विच वास है। खण्ड ब्रह्मण्ड वरभण्ड प्रभ साचे दे दास है। लक्ख चुरासी कर कर हेरा फेरा, आप कराए नास है। बेमुखां अन्त कराए नबेड़ा, जो रहे झूठा झक्ख मार है। ना कोई दिसे नगर खेड़ा, जिथ्थे हरि मिलण दी ना आस है। आपे जिस थम्मया गगन अकाश है। धरत मात तेरा खुल्ल्हा वेहड़ा, दूजा कोए ना तेरे पास है। प्रभ अबिनाशी तुध बिन पार लँघावे केहड़ा, बेमुखां अन्तिम करना नास है। गुरमुखां बन्न्ह वखावे बेड़ा, साचा देवे शब्द बाणी अकाश है। आप कटाए लक्ख चुरासी गेड़ा, जन होया दासन दास है। जोती जोत सरूप हरि, आदि जुगादि एका साची जोत करे प्रकाश है। साची जोत हरि प्रकाशे। अज्ञान अन्धेर सर्ब विनासे। सर्ब घटां घट रक्खे वासे। तन मन्दिर हरि वसे अंदर। जोत जगाए तेरी काया अन्धेर कंदर। आप तुड़ाए तेरी जंदर। कलिजुग भुल्ला क्यों जीव बन्दर। जोती जोत सरूप हरि, आपे वसे तेरी आत्म अंदर। आत्म वेख दर दुआरा। जिथ्थे वसे हरि गिरधारा। वेखे विगसे करे विचारा। रूप रंग ना कोई पावे सारा। साचा संग निभावे गुरसिख तेरा होए प्यारा। जोती जोत सरूप हरि, निज घर साचे वसे, हरि पूरन बूझ बुझारा। निज घर वासी आसण लाया। जोत सरूपी दीप जगाया। दिवस रैण इक्क कराया। एका शब्द मन वसाया। माया पर्दा आपे लाहया। बेमुखां हरि आप भुलाया। गुरमुखां
हरि जाग लगाया। आत्म धो दाग वखाया। सोहँ साचा राग सुणाया। दर घर साचा आप खुल्हाया। द्वार दस्म दी बूझ बुझाया। एका एकँकार एका धुन सुन्न समाधी आप तुड़ाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोती जोत सरूप निरँजण गुरमुख साचा एका रंग रंगाया। एका रंग आप रंगाए। गुरमुखां अंग संग निभाए। मानस जन्म ना भंग कराए। अंग अंग दे विच समाए। दरस दान दर ल्या मंग, साची भिच्छया प्रभ साचा पाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोती जोत सरूप निरँजण हरि आपणा आप बिरद रखाए। काया कोट किला अटारी। वसे विच हरि मुरारी। सुख आसण बैठा आप निराधारी। साची जोत हरि निरँकारी। पूर्ब कर्म हरि रिहा विचारी। चित्र गुप्त अट्ठे पहर लेखा लिखे लिखारी। बेमुख झूठे धन्दे लग्गे आत्म होई हँकारी। आत्म गन्दे आप उठाए मदिरा मासी होए ख़ुआरी। आत्म अन्धे आप रखाए, गुर अर्जन बाणी मनों वसारी। जोती जोत सरूप प्रगट निहकलंक बेमुखां करे आप ख्वारी। हरि गाया मन भए अनन्दा। प्रभ अबिनाशी सद बख्शिंदा। परम पुरख परमेश्वर वड दाता सुरपति राजे इन्दा। दूई दुष्ट आप मिटाए जो दर आए करन निंदा। गुरमुख साचे आप तराए, दरगाह साची आप बहिंदा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, वड दाता गुणी गहिंदा। गुरसिख तेरी घाल निराली। प्रभ अबिनाशी प्रीत कमा ली। काया सीतल आप रखा ली। बणया मीत हरि बनवाली। रखणा चीत घनकपुर वाली। मानस जन्म जाणा जग जीत, कदे ना होए भण्डारा खाली। हरि काया कीनी सीत, अमृत देवे धार निराली। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुखां बणया आपे वाली। पतिपरमेश्वर पित तुमारा। दर घर आए काज संवारा। राज तख्त सच निशान गुर चरन दुआरा। एका रक्खो चरन ध्यान, देवे दरस अगम्म अपारा। पारब्रह्म पूरन भगवान, साचा देवे नाम अधारा। भगत भगवान एका जाण, मिल्या हरि साचा गिरधारा। आवण जावण सर्ब मिट जाण, जन्म ना पाए दूजी वारा। एका राखो चरन ध्यान, कलिजुग भुल्लया सर्ब संसार। हरि साचा वाली दो जहान, सर्ब जीआं दा इक्क दातारा। दर आए सर्ब तर जाण, चरन प्रीत करन निमस्कारा। आत्म वज्जे साचा बाण, सोहँ खोल्हे शब्द कुआड़ा। आप रखावे गुरसिख तेरी शान, बहावे विच सच दरबारा। आपे देवे साचा माण, पूरन कर्म हरि विचारा। एका ओट सच्ची भगवान, दूसर दिसे झूठ पसारा। सर्ब जीआं हरि जाणी जाण, क्या कोई रक्खे भेव जीव गंवारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुखां करे प्यारा। तन दु:ख जो लग्गे रोग। आप मिटाए चिन्ता सोग। साचा नाम लैणा जोग। रसना रस हरि का नाम लैणा भोग। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप मिटाए कर्म विजोग। नेत्र नीर दुखिया रोए। बुझी जोत ना देवे कोए। साची जोत ना कोए बलोए। पुत्तर धीआं भैण शरा सहाई होए ना कोए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कर किरपा पार उतारे
जो जन दोए जोड़ अग्गे खलोए। किरपा कर हरि उधारे। सर्ब दुःखा हरि आप निवारे। साचा सुख देवे नाम अधारे। उतरे दु:ख मिटे भुक्ख, दरस पाया हरि गिरधारे। एका मिल्या साचा सुख, प्रभ चरन कँवलारे। उज्जल होया गुरसिख मुख, उप्पर सारी धवलारे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोती जोत सरूप निरँजण ना कोई जाणे कमलारे। सच प्रीती साचा माही। कलिजुग भुल्लयां पावे राह। आप कटावे जम की फाही। साची नईआ दे चढ़ाई। सोहँ विच मात टिकाई। आपणा बणे आप रथवाही। वंञ मुहाणा इक्क लगाई। संसार सागर गुर पार कराई। अमृत गागर दे टिकाई। कर्म उजागर गुरसिख बणाई। साचा बणया दर सुदागर, नाम वस्त जन वणज कराई। आत्म जोती रहे इकागर, एका सेव चरन कमाई। आपे देवे शब्द चिट्टी चादर, वेले अन्त लए गोद उठाई। सेव कमाई बण वड सूरबीर बहादर, बाकी लेखा रहे ना काई। पिछला लेखा गया मुक्क, आया चल प्रभ साचे दी सच सरनाई। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपे लए जोत मिलाई। जगन नाथ हरि जोत मिलाए। गगन नाथ विच गगन टिकाए। मग्न नाथ आत्म मग्न गुरसिख रखाए। रंगन नाथ आपणा रंग नाम चढ़ाए। सगन नाथ वेख आपणे संग रलाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अन्तिम जोती मेल मिलाए। मातलोक दा मुकया दाना। साचा दाना जिथ्थे वस्सया हरि भगवाना। एका साचा सच टिकाणा। गुरसिक्खां साची संगत रल जाणा। बेमुखां साचे दर तों उठ उठ जाणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुखां दया कमाए आप मिटाए आणा जाणा। आवण जाण आप कटाए। छुट्टे देह जोत मिलाए। झूठा काया भाण्डा भन्नया, अन्तिम अन्त मिट जाए। प्रभ अबिनाशी राह साचा दस्सया, सोहँ शब्द पार लँघाए। प्रभ साचे दा साचा शब्द वेले अन्त होए सहाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुखां होए सहाए। खोजो राम देवे सच नाम। साचा नाम पूर कराए काम, ना होए खाम। ना होए ख़ाम, अग्गे मंगे ना कोई दाम। हरया होवे सुक्का चाम। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सोहँ देवे साचा नाम। सोहँ देवे नाम हरि निधाना। धुरदरगाही साचा सच ख़ज़ाना। गुरमुख साचे खा खर्च निखुट्ट कदे ना जाणा। आपे खोल्हे तेरी सुरत, चरन प्रीती नाता तुट्ट ना जाणा। एका जोत अकाल मूर्त, जन भगतां हरि विच समाना। एका शब्द उपजावे साची तूरत, एका देवे चरन ध्याना। बेमुख दर ते रहण झूरत, ना मिल्या कोई टिकाणा। दर घर साचे रहे दूरत, मदिरा मास मुख रखाणा। आत्म उपजे ना साचा नूरत, दीपक जोती हरि बुझाणा। गुरमुख साचे हरि सर्ब गुणां भरपूरत, आपे देवे नाम धन माल ख़ज़ाना। गुरमुख साचे तेरे दर रखाए साची मूर्त, जगत रव्हे नाम निशाना। बेमुखां हरि सद ही दूरत, आपे मेटे मेट मिटाना। रसन बोल जो बोलण कूड़त, विष्टा मुख हरि आप रखाना। आपे पाए आत्म जूड़त, धर्म राए दे दर टिकाना। गुरमुख साचे कदे ना झूरत, मिल्या
मेल हरि भगवाना। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर अवतार कलिजुग विच मात पछाना। साचा नाम जगत ढंडोरा। कलिजुग अन्धेर होया अन्ध घोरा। दिवस रैण धन्न साचा लुटण चोरा। सृष्ट सबाई होई फफ्फे कुट्टण, प्रभ अबिनाशी भुल्लया मोरा। मदिरा मासी झूठे बुल्ले लुटण, वेले अन्त ना होवे छुटकारा। गुरमुख साचे अमृत बूंद आत्म सुटण, आत्म जोत होए उज्जयारा। अन्तकाल जम लेखे तों छुट्टण, होए सहाई आप निरँकारा। शब्द पंघूड़ा साचा झूटण, देवे नाम इक्क हुलारा। आप लगाए साचे बूटण, गुरमुखां हरि आप वड्डिआरा। पैण ना देवे किसे फुट्टण, इक्क घर होए दो फाड़ा। चरनी नाता ना देवे टूट्टण, पूरा गुर सच्चा करतारा। आप पहनाए तन सोहँ साचा सूटण, सिर रक्खे हत्थ आप गिरधारा। साचा लहणा गुरसिख प्रभ दर लुट्टण, साचा देवे नाम खुमारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर अवतारा। निहकलंक बल बलकारी। गुरमुखां जाए पैज संवारी। बेमुख जीव रहे कलि झक्ख मारी। आपणा मूल जायण हारी। जूए बाजी आपणी हारी। भुल्लया इक्क सच्चा अवतारी। सृष्ट सबाई विच पसारी। आवे जावे वारो वारी। कलिजुग खेल करे न्यारी। हँसा रामा होए अवतारी। काहना कृष्ना नैण मुँधारी। गुरू नानक गोबिन्द उडारी। सच धाम इक्क जोत अपारी। अन्तिम अन्त प्रगट जोत, निहकलंक विच मात लए अवतारी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, वरते खेल अपर अपारी। वरते खेल अपर अपारा। आपे जाणे आपणी सारा। मायाधारी भुल्ले जीव गंवारा। प्रभ अबिनाशी साचा मनों विसारा। ज्ञानी ध्यानी वड इशनानी, मदिरा मास करन अहारा। साची भुल्ली इक्क निशानी, साचा नाम ना किहा अपारा। अन्तिम लग्गे दुक्खां कानी, काया रोग लग्गे भारा। गुरमुख साचे तेरा साचा बानी, आपे होए आप रख्वारा। एका देवे सोहँ नाम निधानी, दिवस रैण सद रसन उचारा। चरन निमस्कार वड्डी कुरबानी, साचा शब्द खण्डा दो धारा। गुरमुख साचे सच कर मानी, करे कराए हरि वड सिक्दारा। तुटे माण सर्ब अभिमानी, बैठे बण वड हँकारा। ना कोई बूझे बूझण शब्द ज्ञानी, आत्म अन्धे होए ख्वारा। किते ना लभ्भे धर्म निशानी, आत्म लोभी होए गंवारा। झूठे जूठे मुख जूठे पढ़ण बाणी, गुर अर्जन मनों वसारा । गुर गोबिन्द जो साचा बानी, चार वरन दा इक्क प्यारा। एका रंग आप रंगाया , एका राह चलाया न्यारा। पंचम आप प्रधान बणाया, अग्गे करे आप निमस्कारा। कलिजुग अन्तिम पंचम झूठे धन्दे लाया, झूठा करन वपारा। आत्म लोभी होई हँकारी, लुट लुट खायण गुरदुआरा। प्रभ अबिनाशी जोत सरूप बैठा वेखे विच सच्चे दरबारा। प्रगट जोत निहकलंक पंचम जेठ विच मात लए अवतारा । महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सृष्ट सबाई पाए आपे सारा। सृष्ट सबाई लए सोध। भेव चुकाए जो जन बैठे आत्म बोध। दिवस रैण जो दगे कमायण, दूरों दिसण आत्म
सोध । चोर यार ठग्ग बण जायण, आत्म वसे काम क्रोध। गुरमुख तेरा अजे ना खुल्लया तीजा नैणा बण बैठा वड जोधन जोध। साचा लहणा प्रभ दर लैण, जो आत्म लैण सोध। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, शब्द लिखाए अगाध बोध।