९ जेठ २०१० बिक्रमी तेजा सिँघ दे गृह पिण्ड भुचर ज़िला अमृतसर
साचे सन्त तेरी धन्न कमाई। साचे सन्त हरि लिव लाई। साचे सन्त तेरी हत्थ वड्याई। दे मति गुरमुखां दे समझाई। साचे सन्त तेरी आत्म सति रुशनाई। साचे सन्त प्रभ अबिनाशी पूरन बूज बुजाई। साचे सन्त एका राखो हरि सरनाई। साचे सन्त अगाध बोध शब्द जणाई। साचे सन्त तेरी प्रभ साचे संग बण आई। साचे सन्त साचा हरि देवे जोत जगाई। साचे सन्त दिवस रैण रैण दिवस हरि रक्खे एका रंग रंगाई। साचे सन्त कलिजुग जीव झूठे छड्डे मात पित साक सज्जण माई। साचे सन्त मिल्या हरि साचा कन्त, इक्क सुणया शब्द साचा तत्त आप बणाई। साची बणत महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सन्त मनी सिँघ दे वड्याई। साचे सन्त सति वरतंत। साचे सन्त पूरन जोत देवे भगवन्त। साचे सन्त होए हज़ूर साचा कन्त। साचे सन्त अंग संग आप रहाए देवे वड्याई विच जीव जन्त। साचे सन्त महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप आपणा दे दिखाए, बैठा दिसे इकन्त। साचे सन्त हरि बूझ बुझाई। साची सेवा मात लगाई। सन्त मनी सिँघ शब्द सुणाई। पतिपरमेश्वर दया कमाई। दोए जोड़ करे बन्दन आया चल सरनाई। लिख्या लेख कौण मिटाए प्रभ साचा रिहा लिखाई। आप आपणी बणत बणाए, जिउँ मात पिता पुत्त माई। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, विच मात देवे वड्याई। सन्त मनी सिँघ शब्द धुन्कारा। आत्म दिया इक्क शब्द अधारा। एका रंग रंगे करतारा। प्रभ दर मंगे साची मंग, आत्म भरे सर्ब भण्डारा। आप चढ़ाया सच मजीठी रंग, आपे खोल्हे दस्म दुआरा। आप कसाया शब्द सरूपी साचा तंग, चार कुन्ट किया अस्वारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे एका देवे शब्द नाम अधारा। साचे सन्त हरि देवे दात। सोहँ शब्द वड करामात। दिवस रैण सद रसना गायण, आपे पुच्छे तेरी वात। आप जपे अवरा नाम जपाए, होए सहाई तेरा अन्त अन्त विच मात। ऊँच नीच प्रभ इक्क थां बहाए, सोहँ शब्द इक्क करामात। तीर्थ तट कोई रहण ना पाए, कोई ना दिसे ज़ात पात। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सन्त मनी सिँघ हत्थ फड़ाए कलम दवात। गुरमुखां प्रभ आप जणाई। बेमुखां सिर छाही पाई। साचे सन्त संग बण आई। धन्न धन्न धन्न हरि सेव कमाई। बेड़ा बंध हरि आप वखाई। मिटया जन जो आया सरनाई। संग शब्द हरि लए मिलाई। सन्त मनी सिँघ चरन धूढ़ छुहाई। साचे लेखे लए लगाई। जिथ्थे
वसे हरि इक्क रघुराई। ओथे कोई पहुंच ना जाई। गुरमुख साचे प्रभ पुचाए पकड़ बाहीं। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुखां घाल थांएँ पाई। साचे सन्त सति वरतारा। साचा भरया रहे तेरा भण्डारा। साचा नाम जगत वरतारा। चार कुन्ट किया जैकारा। आप उठाए सोए जगाए, घर घर दर दर डंक वजाए, निहकलंक ल्या अवतारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पुरी घनक सुत्ता पैर पसारा। पुरी घनक हरि जामा पाया। सृष्ट सबाई आप भुलाया। साचे सन्त मेल मिलाया। शब्द सरूपी खेल रचाया। बिन बाती बिन तेल एका दीपक आप जगाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, माझे मालवे चरन छुहाए। माझा मालवा इक्क कराए। वेला अन्त कलिजुग ल्याए। गुरमुख साचे सन्त गले लगाए। बेमुख कलिजुग जीव रहण ना पाए। प्रभ अबिनाशी सर्ब मन्ने एका ओट रखाए। चार कुन्ट सोहँ शब्द होए धन्न धन्ने, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सृष्ट सबाई एका रंग रंगाए। सन्त मनी सिँघ सच तेरी धारा। साचा घर साचा दर साचा वर कर चरन निमस्कारा। प्रभ अबिनाशी साचा ल्या वर, कलि चरन लाग गया तर, एका मिल्या शब्द भण्डारा। ना उह जन्मे ना उह मरे सृष्ट सबाई हरि वरतारा। गुरमुखां हरि बेड़ा बन्न्हे, जो जन आए चल दुआरा। बेमुखां प्रभ धौणां भन्ने, जो जन दर आए हँकारा। बेमुखां होए आत्म रंडे, मूर्ख मुग्ध गंवारा। गुरमुख साचे लाए बन्न्हे, दर घर साचे आए करे निमस्कारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पुरी घनक ल्या अवतारा। भोग लगाए हरि भगवाना। चिन्ता रोग सर्ब मिटाणा। साचा सुख हरि उपजाणा। आत्म दु:ख रहण ना पाणा। माता कुक्ख सुफल कराणा। उज्जल मुख जगत रखाणा। प्रभ अबिनाशी आप उपजाए, गुरमुख साचे वाली दो जहानां। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दर घर तेरे भाग लगाणा। माहणा सिँघ तेरे घर वधाई। लहणा देणा सतिगुर साचा दर घर आए दए चुकाई। साचा गहणा सोहँ तेरे आत्म तन पहनाई। भाण्डा भरम भउ देवे भन्न, एको रक्खो हरि सरनाई। एका शब्द सुणाया काना, आत्म करे जोत रुशनाई। अन्त काल ना कलिजुग डरना, दर घर साचे हरि माण दवाई। कलिजुग जीव अन्तिम आया, वेखा वेख रहे वक्त लँघाई। गुरमुख लहणा लैण नाम धना, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादि जुगो जुग जन भगतां होए सहाई। माहणा सिँघ मन साचा मानया। प्रभ अबिनाशी साचा जाणयाँ। हरि लेखे तन लगानयाँ। झूठे जीव मारन ताहन्याँ। ना कोई पछाणे मात जोत प्रगटाए वाली दो जहानयँ। चुप्प चपीता डेरा लाए, घनकपुर वासी साचा आपणा अनहद राग उपजाए, बेमुख होए मदिरा मासी, मुख विष्टा सद रखान्याँ। गुरमुख साचे तेरी आत्म रहिरासी, साचा नाम स्वास स्वास जपान्याँ। हरि पाया प्रभ अबिनाशी, दर आया वक्त सुहान्याँ। लहणा देणा रहे ना बाकी, लक्ख चुरासी गेड़ चुकान्याँ। एका जोत मात प्रकाशी, अज्ञान अन्धेर मिटान्याँ।
गुरमुख साचे तेरी आत्म रहिरासी, सतिजुग सोहँ साचा गीत गान्याँ। आपे करे तेरी बन्द खुलासी, जिस दा दित्ता पीणा खाणयां। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, प्रगट जोत घर साचे भोग लगान्याँ। दर घर आए भोग लगाए। प्रभ अबिनाशी दया कमाए। सृष्ट सबाई भरम भुलाए। गुरमुख साचे आप जगाए। अज्ञान अन्धेर सर्ब मिट जाए। एका जोत होए रुशनाए। दूई द्वैत पड़दा लाहे। एका एक रंग गुरसिख रंगाए। मदिरा मास कोई रसन ना लाए। सोहँ स्वास स्वास ध्याए। ओअं सोहँ एका अंक, प्रभ साचा आप रंगाए। भुक्ख नंग सर्ब गंवाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुखां आप वड्याए। गुरमुखां हरि दे वड्याई। शब्द ताज सिर रखाई। आप आपणी पैज रखाई। पूरन सेवा घाल पाल सिँघ संग रलाई। सन्त मनी सिँघ तेरी वड वड्याई। बाहों पकड़ गुरसिक्खां चरन लगाई। तेजा सिँघ संग रलाई। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, बांह हत्थ फड़ाई। उठो जीव जागो, प्रभ साचे दी चरनी लागो। वेला गया हत्थ ना आई। उची कूक कूक पुकारे, होके देवे वांजां मारे, सन्त मनी सिँघ आप लल्कारे, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक मात जोत प्रगटाई। गुरसिख तेरा धाम अवल्लड़ा। हरि जोत प्रगटाए एका दिसे साचा घर, विच मात इकल्लड़ा। गुरमुखां हरि भारी करे पल्लड़ा। बेमुखा अन्तिम अन्त हरि रक्खे सिर चमड़ा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोती जोत सरूप निरँजण, गुरसिख तेरे आत्म देवे लाल अनमुल्लड़ा। लाल अनमुल्लड़ा दीआ नाम। एक पिलाए साचा जाम। मिल्या प्रभ साचा हरि राम। पूरन होए कलिजुग काम। निखुट्ट ना गए साचे दाम। कलिजुग अग्न विच तलया झूठा नाम। प्रभ अबिनाशी तेरी छत्तर छाया हेठ पलया, जिस गाया तेरा नाम। माहणा सिँघ तेरा उज्जल मुख रखाया, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप सुहाया तेरा धाम। घर न्यारा बैठा विच हरि करतारा। वस्त देवे नाम हरि थारा। तरसण जीव कलि गंवारा। दर दर फिरन मंगण भिख ना कोई पाए होए फिरन भिखारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तुध बिन कवण देवे नाम अधारा। बेमुख जूठे झूठे ठूठे कलिजुग भराए, होई आत्म अन्ध अन्धयारा। मायाधारी विषे विकारी होए हँकारी, प्रभ अबिनाशी मनो विसारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पंचम जेठ पुरी घनक ल्या अवतारा। पुरी घनक हरि जामा पाए। आप आपणी देह तजाए। जोत सरूपी जोत प्रगटाए। अचरज खेल कर विच मात दे आए। भरम भुलेखे सृष्ट पाए। गुरमुख साचे दर घर आए लाए लेखे, महिंमा अगणत गणी ना जाए। साची भिच्छया कोई ना मंगे प्रभ दर आए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे तेरे घर भण्डारे भोग लगाए, मात जोत प्रगटाए। हरि जन जन हरि साजन साज्जया। हरि जन जन हरि वसे इक्क दर दरवाज्जया। हरि जन जन हरि एका देवे किरपा कर गरीब निवाज्जया। हरि जन चरनी लग्ग गया तर, हरि साचा विच
मात दे रक्खे लाज्जया। जन हरि चुक्का डर, प्रगट होया विच देस माज्झया। जन हरि वसया घर, कलिजुग बुझी आत्म तृष्ना आज्ञा। जन हरि हरि जन प्रभ एका एक देवे कर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवानया। हरि जन हरि रंग माण। हरि जन हरि साचा जाण। हरि जन जन हरि एका जोत बली बलवान। हरि जन जन हरि एका माल धन वस्त सच संभाल। हरि जन जन हरि तेरी आत्म कदे ना होए कंगाल। हरि जन हरि साची वस्त देवे, सोहँ साचा लाल। हरि जन चरन प्रीती तेरी निभे नाल। हरि जन प्रभ अबिनाशी आप उठाए, आपणा बिरद संभाल। हरि जन महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणी शरन लगाए, विच मात करे पछाण। हरि जन हरि संग रखाया। हरि जन जन हरि प्रभ एका रंग रंगाया। हरिजन जन हरि मानस जन्म ना भंग कराया। हरिजन दरस दान दर साचे मंग, प्रभ अबिनाशी होए सहाया। हरिजन महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, स्वच्छ सरूपी दरस दिखाया। हरिजन हरि साची धार। मिल्या हरि साचा भतार। दे दरस अन्त जाए तार। गुरमुख साचा सन्त प्रभ साचा करे प्यार। कलिजुग भुल्ले सर्ब जीव जन्त, एका दिसे पासा हार। बेमुखां माया पाए बेअन्त, मानस जन्म चले जूए हार। गुरमुख साचे आप उठाए सन्त, एका बख्शे चरन प्यार। होवे मिलावा साचे कन्त, गुरमुख आत्म बूझ बुझार। जोत प्रगटाए महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर अवतार। हरिजन हरि घर साचे पाओ। दर घर साचे मंगो वर, अन्तकाल जम फंद कटाओ। आत्म होया बन्द दर, साचा नाम चाबी लाओ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कर दरस मिटाओ हरस, दरगाह साची माण रखाओ। हरिजन हरि सज्जण सुहेला। आप कराए विछड़यां कलिजुग मेला। बेमुखां बेड़ा शौह दरयाए ठेला। सन्त जन हरि आप कराए सतिजुग साचा मेला। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मात जोत प्रगटाई अचरज खेल पारब्रह्म कलि खेला। हरिजन हरि रंग वेख। कलिजुग झूठा छड्ड भेख। हरिजन हरि रंग नेत्र पेख। हरिजन हरि अबिनाशी एका वेख। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपे करे बुध बबेक। हरिजन तेरी उत्तम जाती। देवे दरस हरि सुत्तयां रातीं। हरिजन मिले वड्याई विच लोक माती। हरिजन जन हरि प्रभ एका रंग रंगाती। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन भगतां संग निभाती। हरिजन हरि साचा संगी। साचा दरस दान घर साचे मंगी। प्रभ अबिनाशी होए सहाई सद रहे अंग संगी। सृष्ट सबाई अन्तकाल कलिजुग बिन हरि नामे होई भुक्खी नंगी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मात जोत प्रगटाए चार कुन्ट कराए एका जंगी। हरिजन हरि वस्त संभाल। चरन प्रीती निभे नाल। हरिजन ना होवे मात कंगाल। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा देवे नाम धन माल। नाम धन सच ख़ज़ीना। देवे हरि घर आए प्रबीना। गुरमुख साचे रसन जपीना। महाराज शेर सिँघ विष्नूं
भगवान, आप आपणे रग रंगीना। आप आपणे रंग रंगाए। गुरमुख साचा मात वड्याए। आपे जाणे लेख लिखाए। जोत सरूपी भेख वटाए। भरम भुलेखे सर्ब भुलाए। गुरमुख साचे लेखे आप लगाए। माण निमाणयां देवे दात, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मात जोत प्रगटाई सिँघासण बैठा डेरा लाए। गुरसिख तेरा सिँघ सिँघासण, प्रभ अबिनाशी होया दासण दास। दर घर आए साचे हरि, गए दु:ख रोग करे विनास। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आत्म जोत करे प्रकाश। आत्म जोत हरि प्रकाशे। अज्ञान अन्धेर सर्ब निवासे। दुखड़ा रोग ना रहे मासे। उज्जला मुखड़ा सतिगुर तेरे भरवासे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मानस जन्म कराए रहिरासे। मानस जन्म तेरा होया रास। किरपा करे पुरख अबिनाश। आपे होया जन भगतां दासन दास। दिवस रैण रैण दिवस सद रक्खे आत्म वास। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका जोत करे प्रकाश। जोत निराली आत्म दिया। साचा बीज गुरमुख साचे आत्म सोहँ बीआ। वज्जे वधाई दर घर आए साचे हरि साची जोत जगाया दिया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपे मेल मिलाया कर के साचा हीआ। आप आपणा मेल मिलाए। साचा सज्जण सुहेल आप बणाए। एका शब्द नकेल पाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुखां जाए भाग लगाए। गुरमुखां पाया हरि भगवाना। हरि हरि देवे साचा नाम निधाना। भर भर जावे आत्म नाम ख़ज़ाना। घर घर जाए दर दर आए प्रभ साचा लेख लिखाणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुखां हत्थ बन्न्हे सोहँ शब्द साचा गाना। सोहँ गाना देवे बन्न्ह। कलिजुग अग्न ना लागे तन। एका शब्द सुणाए कन्न। गुरमुखां आत्म जाए मन्न। प्रभ बेड़ा देवे बन्न्ह। आप उठाए आपणे कन्न्ह। सतिजुग उपजाए साचे चन्न। ना लग्गे कदी संन्ह। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, भाण्डा भरम भउ देवे भन्न। भाण्डा भरम आप भन्नावणा। एका राह सतिजुग चलावणा। एका थां सर्ब बहावणा। एका नाम सर्ब जपावणा। एका मां बाप अख्वावणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सोहँ साचा डंक वजावणा। एका राज एक काज। एका देवे साजण साज। एका कर सृष्ट सबाई नाते, जन भगतां देवे दात। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका रक्खे सिर आपणे ताज। इक्क अकारा इक्क अहारा। एका आप विच संसारा। एक चलाए साची धारा। आप उपजाए शब्द अपारा। आप सुणाए शब्द धुन्कारा। आप कराए सोहँ जैकारा। आप वरताए वड भण्डारा। आप चलाए विच संसारा। सृष्ट सबाई आए मंगण इक्क दुआरा। चार वरन आवण सरन हरि खोले एका सच दुआरा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा वरते विच मात वरतारा। इक्क द्वार एका घर। एका देवे साचा वर। ऊँच नीच दा भेख निवार। आत्म साची जोत धर। सृष्ट सबाई हरि जाए वर। बेमुख आपणा कीता लैणा भर। गुरमुख साचे जाण तर। आप मुकाए जम का डर।
जो जन सरनी गए पर। ना कोई दिसे किल्हा गढ़्ह। शब्द अन्धेरी जाए चढ़। दर दर घर घर आवे डर। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका जोत अग्न लगाए सृष्ट सबाई जाए सड़। अग्न जोत हरि आप लगाए। लग्गी अग्न ना कोए बुझाए। सृष्ट सबाई आप तपाए। ना कोई मेटे मेट मिटाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कलिजुग अन्तिम अन्त कराए। कलिजुग तेरा अन्त करावणा। झूठा भेख सर्ब मिटावणा। राजा राणा तख्तों लाहवणा। शाह सुल्तान कोई रहण ना पावणा। राउ रंक इक्क करावणा। ऊँच नीच दा भेख मिटावणा। एका रंग जगत रंगावणा। एका संग आप निभावणा। एका तंग आप कसावणा। एका डंग सृष्ट सबाई आप लगावणा। बेमुखां प्रभ जाए डंग, शब्द सरूपी नाग लड़ावणा। मानस जन्म कराए भंग, मदिरा मास जिस रसन लगावणा। आप भन्नाए जिउँ काची वंग, वेले अन्त ना किसे छुडावणा। कोए ना होवे संग, भैणां भाईआं मूंह छुपावणा। प्रभ दर मंगो साची मंग, अन्तकाल जिस पार करावणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा लेख जगत लिखावणा। लिखाए लेख लिख्त लिखारा। सृष्ट सबाई होए ख्वारा। कलिजुग जीव होए गंवारा। माढ़े कर्मां आई हारा। कर्म धर्म दोए गए वसारा। धीआं भेंणां करन वपारा। घर घर रंडीआं रोवण नारां। कोई ना देवे सहारा। प्रभ अबिनाशी खेल अपारा। कलिजुग तैनूं आई हारा। आपे चीर करे दो फाड़ा। हत्थीं फड़या शब्द कुहाड़ा। ना कोई चंगा ना कोई माढ़ा। आप चबाए आपणी दाढ़ां। धर्म राए दे हत्थ फड़ाए, अग्न लगाए विच बहत्तर नाड़ा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कलिजुग तेरा लेख लिखाए, गुरमुख साचे पार लँघाए, जो जन चरन छुहाए दाढ़ा। एका शब्द इक्क अधारी। एका एक वरते विच संसारी। एका करे सच्ची सिक्दारी। तीन लोक होए पनिहारी। प्रभ अबिनाशी खेल अपारी। क्या कोई जाणे जीव संसारी। गुरमुख विरले कलि जो जन आए चल द्वारी। साचा देवे नाम अधारी। सोहँ शब्द सच्ची खुमारी। साचा शब्द सच्ची अटारी। गुरमुख विरला बणे वपारी। बेमुख कलिजुग जीव दर दर घर घर रहे झक्ख मारी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, बिन गुर पूरे कवण पार उतारी। कलिजुग तेरा लेख लिखाया। वेख वेख भेख भेख तेरा अन्तिम अन्त कराया। झूठी मिटे रेख, साधां सन्तां जत्त गंवाया। भेखाधारी लायण वेस, गुर दर बैठ पाप कमाया। हरि मन्दिर विच धारे भेस, घर मन्दिर आण बणाया। बेमुखां आत्म वज्जा जंदर, मायाधारी पूजा धान झोली पाया। प्रगट जोत महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सभनां दे सजाया। हरि मन्दिर हरि धाम न्यारा। एका जोत अगम्म अपारा। जूठे झूठे रहे झक्ख मारा। धीआं भैणां करन ख्वारा। राम दास तेरा सर सरोवर, दूतां दुष्टां किया ख़ुआरा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, प्रगट जोत आपे लाहे सर्ब अफारा। सच दरबार सच्चा दरबारी। जन्म मरन दोए जाए सवारी। लक्ख
चुरासी गेड़ निवारी। जम की फाँसी आप कटारी। जो जन करे चरन निमस्कारी। देवणहार इक्क दातार, लेवणहार सृष्ट सारी। सेवणहार जन भगत अधारी। लेख लिखावणहार जन भगतां लेख लिखारी। प्रभ भेख मिटावणहार आवे जावे वारो वारी। क्या कोई करे विचार, जुगां जुगन्तर खेल न्यारी। वेद पुरानां अंज़ील कुरानां खाणी बाणी प्रभ वसे बाहर, कदे गुप्त कदे ज़ाहर, कदे मोन कदे शायर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोती जोत सरूप वरते आपणी कारी। आपणा रंग ना किसे जणावे। बिन रंग रूपी दिस ना आवे। सृष्ट सबाई दे विच समावे। गुरमुखां नज़री आवे। जो जल गुर साचे चरनी सेव कमावे। हरि हरि हरि नाउँ हिरदे वाचे, प्रभ आत्म जोत जगावे। कलिजुग जीव भाण्डे काचे, आपे भन्न वखावे। बेमुख दर ते आए नाचे, जिउँ सुंञे घर कांवे। गुरमुख साचा हिरदे वाचे, प्रभ अबिनाशी पार लँघावे। पढ़न पोथीआं जिउँ पंडत काशी, प्रभ अबिनाशी नज़र ना आवे। ब्रह्मा विष्न महेश ध्यायण गणेशा, शिव शंकर सीस झुकावे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोती जोत सरूप निरँजण एका जोत डगमगावे। जोती जोत जोत महाना। एका जोत तीन अस्थाना। साची जोत वस्त हरि देवे दाता, लक्ख चुरसी विच टिकाणा। आप आपणा भेव चुकाणा। बेमुखां हरि दिस ना आणा। पंजां संग हट्ठ रखाणा। उलटी लट्ठ आप गिढ़ाना। पापां भट्ठ आप तपाणा। गुरमुख विरले नठ्ठ प्रभ अबिनाशी दर्शन पाणा। तीर्थ इशनान कराए अट्ठ सट्ठ, गुर चरन धूढ़ जिस नहाना। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत सरूपी पहरया बाणा। अठसठ कलि गए नठ्ठ। सभ दी सत्तया पई भट्ठ। सृष्ट सबाई छुट्टया हट्ठ। काया तपया झूठा मट्ठ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, उलटी आप गिढ़ाए लट्ठ। आत्म हट्ठ आप तुड़ाया। वैहन्दे वहिण जगत वहाया। तट तीर्थ कोई रहण ना पाया। विषे विकारां डेरा लाया। धीआं भैणां रहे तकाया। दर घर साचे बेमुखां कर्म धर्म जरम नष्ट कराया। राम दास तेरा साचा घर, मदिरा मासीआं फेरीआं पाईआं। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपे दे सर्ब सजाया। साचा तख्त सुल्तान, साचा वास्सया। साचा शब्द निशान, छत्तर झुलास्सया। साचा ब्रह्म ज्ञान, जगत दवास्सया। एका सच ध्यान, आपणे चरन रखास्सया। एका शब्द बान, सोहँ लास्सया। एका पावे आण, घनकपुर वास्सया। एका रक्खे शान, शाहो शाबास्सया। एका रक्खे ताण, माण निमास्सया। एका देवे डान, वड वड बदमास्सया। एका देवे शान थान, चार वरन इक्क थां बहास्सया। एका लावे डान सृष्ट सबाई डहि डास्सया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणा भाणा आप वरतास्सया। आपणा भाणा आप वरताणा। कूड़ कुड़यारा कोई रहण ना पाणा। सच सच्यार प्रभ आप कराना । सच विहार प्रभ जगत चलाणा। एका धन्दा एका कार, एका शब्द धार रखाणा। एका एक वरताए विच संसार, दूई द्वैत पड़दा लाहणा। एका बन्न्हे साची धार,
शरअ शरायती हुक्म लिखाणा। आप बणाए सच्ची सरकार। सृष्ट सबाई लेख लिखाणा। आपे करे सर्ब विचार, झूठ जूठ प्रभ नष्ट कराना। साचा धर्म वरते विच संसार, सोहँ साचा डंक वजावणा। चार चरन चल आयण द्वार, सच दुआरा आप खुल्हावणा। प्रभ अबिनाशी भरे भण्डार, अखुट्ट अतुट आप अख्वावणा। मंगण खड़े कोटन कोट द्वार, देवणहार आप भगवानना। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सतिजुग साचा मार्ग लावणा। कलू काल तेरा आया काल। अन्तकाल ना सके कोई संभाल। ठग्गां चोरां यारां तेरा लुट्टया माल। झूठा धन्दा जगत विहार, आत्म होई सर्ब कंगाल। झूठे शाह झूठे दार, सच्ची वस्त ना सके संभाल। झूठी होई सर्ब सरकार, घर घर रोवन बाल अञ्याण कंगाल। झूठा जगत झूठ पसारा, सच वस्त किसे हत्थ ना आई लाल। मूर्ख भुल्ले जीव गंवारा, हँकारी बद्धे सिर चीरे लाल। भुल्लया हरि सच्चा गिरधारा, करे सदा प्रितपाल। कलिजुग अन्तिम आई हारा, बेमुख दो फाड़ कराए दाल। गुरमुख विरला पावे सारा, चरन प्रीती निभे नाल। दर घर मंगे शब्द अधारा, प्रभ आत्म बाती देवे बाल। जो जन चरन करे प्यारा महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अन्त लए आप संभाल। आपणी वस्त आप संभाले। तोड़े गलों जगत जंजाले। नाम वस्त तेरी चल्ले नाले। खाली रहे ना मध प्याले। कलि जीव क्यों भुल्ले बाले। प्रभ अबिनाशी दरस पा लै। आत्मक दीपक आप जगा लै। सोहँ साचा रसना गा लै। भरम भुलेखा सर्ब गंवा लै। साचा लेखा धुरदरगाही आप लिखा लै। वेखा वेखी ना जन्म गवा लै। भरम भुलेखे भुल्लया कर्म कमा लै। प्रभ अबिनाशी शाहो चरनी सीस लगा लै। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अन्तिम अन्त जोती जोत मिला लै। वेला अन्त वेख भगवन्त। गुरमुख साचे प्रभ दर आए सन्त। देवे वड्याई जोत जगाई पति रखाई विच सर्ब जीव जन्त। प्रभ अबिनाशी साचा पाउ दर घर आया साचा कन्त। आत्म बुझी दीप जगाउ, सोहँ देवे हरि साचा मंत। लक्ख चुरासी गेड़ कटाउ, होए मिलावा साचा कन्त। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मात जोत प्रगटाए पूरा गुर हरि भगवन्त। सुरत शब्द हरि मेल मिलावे। आप आपणे रंग रंगावे। साचा संग आप निभावे। प्रभ दर मंगी साची मंग, नाम दान हरि भिच्छया पावे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अज्ञान अन्धेर सर्ब मिटावे। अज्ञान अन्धेर आप मिटाए। मेर तेर सर्ब चुकाए। संञ सवेर इक्क कराए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सति वस्त हरि नाम तेरी झोली पाए। नाम वस्त जीव सच वपारी। सृष्ट सबाई कूड़ कुड़यारी। साचा जीव इक्क हरि मुरारी। रसना जप उतरे पारी। मात गर्भ ना आए दूजी वारी। प्रभ अबिनाशी किरपा धारी। अनहद शब्द उपजे सच्ची धुन्कारी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आत्म सुन खोल्ह खुलारी। सुरत शब्द हरि आपे देवे। गुरमुख साचा रसना सेवे। प्रभ अबिनाशी अलख अभेवे , दिवस रैण जन जपणा जेहवे। महाराज शेर सिँघ
विष्नूं भगवान, पूर कराई तेरी सेवे। सेवक सेवा दर कमाए। प्रभ अबिनाशी दे वड्याए। सच दात हरि झोली पाए। आत्म अन्धेरी रात प्रभ आप मिटाए। अंदर वेख मार झात, निज घर बैठा डेरा लाए। आपे पुच्छे तेरी वात, जोत सरूप विच समाए। नाम वस्त मिली साची दात, निखुट्ट कदी ना जाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि अन्त मेल भगवन्त तेरा साथ छुट्ट ना जाए। मंगी मंग दर घर पेखे। आत्म गए भरम भुलेखे। बेमुख पछाणे क्या कोई वेखे। प्रभ अबिनाशी लखणा लेखे। जोत सरूपी धारे भेखे। गुरमुखां गुरसिक्खां मानस जन्म लगाए लेखे। आप मिटाए बिधना लिखी रेखे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जो जन नेत्र पेखे। नेत्र पेख निर्मल जीउ। आप जगाए आत्म दियो। साचा नाम प्रभ दर पीउ। सोहँ बीज आत्म बीओ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सचखण्ड रखाए तेरी नींओ। सचखण्ड धरे हरि ध्याना। जिथ्थे वसे हरि भगवाना। एका दिसे इक्क टिकाणा। गुरमुख एह सच निशाना। जगे जोत इक्क महाना। होए प्रकाश कोटन भाना। क्या कोई जाणे जीव अञ्याणा। प्रभ अबिनाशी ना किसे पछाणा। मदिरा मासी दर दुरकाणा। दर घर साचे रहण ना पाणा। गुरमुख साचा आप जगाणा। बाहों पकड़ सरन लगाणा। सोहँ साचे तक्कड़ आप तुलाणा। जिस जन रहे आत्म अकड़, प्रभ काला मूंह कराना। झूठे मारन मूहों फक्कड़, प्रभ अबिनाशी सार ना जाणा। दर घर साचे ना सकण अप्पड़, क्या कोई करे हरि पछाणा। कलिजुग जीव जिउँ दल मक्कड़, शब्द बाज़ हरि आप उडाना। अग्न जोत जलाए जिउँ सुक्की लक्कड़, वेले अन्त ना किसे छुडाणा। गुरमुख साचे गुर दर आए जिउँ शमा भमक्कड़, प्रभ अबिनाशी सरन लगाणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पारब्रह्म पूरन भगवाना। अमृत वेला आया, फल साचा खावना। हरि साचे वक्त सुहावना। दे मत्ती आप समझावना। एका रक्खो ओट रघुराया, साचा नाम रसना गावना। प्रभ अबिनाशी दिसे घट घटी महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दिवस रैण ना मनों भुलावणा। दिवस रैण हरि रसना गावणा। मानस जन्म लेखे लावणा। कलिजुग रुल वक्त गवावणा। प्रभ अबिनाशी देवे लाल अनमुल्ल, सोहँ पल्ले गंढ्ढ बना्हवणा। पूरे कंडे जाए तुल, पासा हार कदे ना आवणा। अमृत आत्म जाए ना डुल्ल, अमृत कुण्ड सच रखावणा। गुरमुख साचे जाणा ना भुल्ल, प्रभ अबिनाशी रसना गावणा। शब्द भण्डारा गया खुल्ल, भर झोली घर लै जावणा। कोई ना लग्गे एथे मुल्ल, एका रक्खो चरन ध्याना। जो जन बख्शाए प्रभ दर भुल्ल, प्रभ साचे लेखे लावणा। प्रभ अबिनाशी सदा अडुल्ल, आदि अन्त ना किसे डुलावणा। प्रभ साचा सदा अतुल, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप आपणे रंग समाणा। आप आपणे रंग समाए। गुरमुख साचे रंग रंगाए। एका रंग मजीठ चढ़ाए। कलिजुग कौड़े रीठ भन्न वखाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुखां नाम
जपाए। गुरमुख हरि नाम अधारी। देवे नाम आप निरँकारी। आया मात नैण मुँधारी। भरम भुलेखे ना भुल्लो जीव गंवारी। शब्द पंघूड़ा साचा झूलो, आत्म रक्खो सदा खुमारी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सदा सदा करो चरन निमस्कारी। सदा सदा चरन निमस्कारो। प्रभ अबिनाशी जाओ बलिहारो। साचा नाम रसन उचारो। पावो दरस अगम्म अपारो। मिटाए हरस प्रभ सागर तारो। करे तरस गुरमुख करो चरन निमस्कारो। प्रभ अबिनाशी जाओ बलिहारो। अमृत मेघ आत्म देवे बरस, हरी करे काया क्यारो। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप बहाए सच दरबारो। सच दरबारा चरन दुआरा। गुरसिख साचे कर प्यारा। दोए जोड़ करे निमस्कारा। भव सागर हरि पार उतारा। काची गागर काया महल्ल मुनारा। विच साचा सागर अमृत धारा। निर्मल जोत इक्क अकारा। जोत सरूपी पसर पसारा। साचा शब्द सच्ची धुन्कारा। आप खुल्हाए तेरा दर दुआरा। जिथ्थे वस्सया हरि निरँकारा। सोहँ साचा तीर चलाए, बज़र कपाटी आरा पारा। आप चढ़ाए औखी घाटी, गुरसिख खोल्हे दस्म दुआरा। साचा रस हरि रसना चाटी, हरि देवे मुक्त दुआरा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सर्ब जीआं दा इक्क वरतारा। इक्क दातारा देवणहार। मंगण आओ इक्क दरबार। देवणहार इक्क दातार। प्रभ अबिनाशी भरे भण्डार। साचा शब्द करे वरतार। जो जन मंगे आए द्वार। आत्म झोली प्रभ देवे डार। चरन गोली आप बणाए विच संसार। हउँ घोली गुरसिख रसना रही पुकार। प्रभ पूरे तोल तोली, हरि मिल्या कन्त सच्चा भतार। कोए ना मारे कलिजुग बोली, गुरमुख बणाए साची नार। सोहँ शब्द वजाए साची ढोली, सृष्ट सबाई सुणे धुन्कार। आप रंगाए तेरी काया चोली, शब्द रंग चढ़ाए अपार। कलिजुग अन्तिम मूल ना डोलीं, प्रभ साचा होए सहार। सच वस्त तेरी पाई झोली, प्रभ आया सच द्वार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कर किरपा माहणा सिँघ तेरा बंस जाए तार। बंस तारया हँस बणा रिहा। विच सहँस आप उपजा रिहा। साची अंस आपणी आप रखा रिहा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे तेरे उप्पर दया कमा रिहा। तारे बंस आप बनवाली। दिवस रैण तेरी करे रखवाली। आपे बण जाए तेरा पाली। प्रभ अबिनाशी साचा माली। चरन प्रीती साची घाली। सोहँ मंगी इक्क दलाली। आत्म चाढ़्हे साची लाली। आत्म जोती आपे बाली। चरन प्रीती आप निभा ली। साची रीती प्यार रखा ली। मात जोत प्रगटा घर साचे लेख लिखा ली। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख तेरी घाल थां पा ली। गुर संगत हरि संग रलाई। साचे धाम हरि आण बहाई। दर घर साचे दी साची वड्याई। प्रभ अबिनाशी आप लिखाए, सुणे सर्ब लोकाई। लहणा देणा सर्ब चुकावे, दर घर आया साचा माही। जन्म मरन दा गेड़ चुकाया, आप कटाई जम की फाही। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका नाम ध्याई। चरन कँवल कँवल
चरन हरि बलिहार। गुरमुख साचा गया मवल, घर साचे खिड़ी सच्ची गुलज़ार। मिले वड्याई उप्पर धवल, लेख लिखाया प्रभ विच संसार। आप खुल्हाया नाभ कँवल, अमृत झिरना झिरे अपार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कर किरपा दित्ता तार। झिरना झिरे अपर अपारा। एका धार सच फुहारा। हरि एका तार रंग अपारा। कर वेख विचार जो वरते संसारा। ना भुल्ल गंवार, अन्त होए धूंदूकारा। मानस जन्म ना जाणा हार, ना कोई करे छुटकारा। प्रभ अबिनाशी रसना उचार, तेरा साचा बणे सहारा। कर्म धर्म रिहा विचार, अन्तिम देवे सच टिकाणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणी किरपा धार। आपे दे मति समझांयदा। साची वस्त नाम तत्त हरि हिरदे विच पांयदा। काया मैली होए ना मति, जो जन रसना गांयदा। आपे रक्खे अन्तिम पत्त, दरगाह साची माण दवांयदा। कलिजुग रैण अन्धेरी तत्त, प्रभ साचा पर्दा लाहिंदा। एका देवे धीरज जत्त, हरि सोहँ बीज बिजांयदा। नाम बीजो साचे वत्त, प्रभ साचा फल लगांयदा। रसना चरखा लैण कत्त, ताणा पेटा हरि तन उणांयदा। मानस जन्म ना आवणा वत्त, क्यों भुल्ल भुल्ल वक्त गवांयदा। एका देवे साचा तत्त, हरि आपणे रंग रंगांयदा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुखां बेड़ा पार करांयदा। गुरमुख बेड़ा पार करावणा। तेरे नगर खेड़े भाग लगावणा। खुल्हा वेहड़ा आप रखावणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, झूठा झेड़ा आप मुकावणा। जूठ झूठ प्रभ आप मुकाए। साचो साचा राह दिसाए। हरि चरनी जो सीस झुकाए। प्रगट जोत जगदीस दरस दिखाए। क्या कोई करे रीस, जो दर साची सेव कमाए। बेमुखां हरि जाए पीस, जो रसना रस हलकाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे साचे लेखे लाए। साचे लेखे आप लगाए। बाहों पकड़ कलि आप तराए। आप आपणे दर बहाए। जिथ्थे लेखा कोई मंगे नाहे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अंग संग होए सहाए। कट्टे भुक्ख नंग, जो जन सरनाई आए। मानस जन्म ना होए भंग, प्रभ साचा लेखे लाए। वड दाता हरि सूरा सरबंगे, विच मात जोत प्रगटाए। एका नाम साचे रंग रंगे, गुरमुख साचे आप वड्याए। कलिजुग अन्तिम पार लँघे, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जो जन आए सरनाए। आपणी सरन आप लाया। बाहों पकड़ कलि चरन बहाया। आत्म किला हँकारी गढ़्ह, प्रभ साचे आप तुड़ाया। प्रभ अबिनाशी अंदर वड़, गुरमुख सोया आप जगाया। साची पौड़ी गया चढ़, मानस जन्म सुफल कराया। कलिजुग अग्न विच ना गया सड़, जिस जन रसना गाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप आपणी सरन बहाया। आप आपणी सरन रक्ख। बेमुख विच्चों कीने वक्ख। प्रभ अबिनाशी साचा अलक्ख। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अन्तिम अन्त हरि लए रक्ख। अन्तिम रक्खे आप संभाल। गुरसिक्खां फल लगाए काया आत्म डाल। साची वस्त विच टिकाए, जोत सरूपी दीपक बाल।
महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुखां गुरसिक्खां सद सदा सद करे प्रितपाल। प्रितपाल करे प्रभ साचा पूरा। सच शब्द अनाहद तूरा। एका देवे आत्म सति सरूरा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सर्ब कला भरपूरा। गुरमुख साचे माण रखावो। प्रभ अबिनाशी साचा पाया सच नाम रिदे वसावो। आत्म साचा दर खुल्हावो। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कर दरस अमरा पद पावो। अग्न तन प्रभ बुझा। एका जोत मग्न रखा। साचा योग नाम दवा। आत्म रोग आप मिटा। हउमे विच्चों रोग गंवा। संजोग वियोग इक्क करा। अमृत साचा फल खवा। सोहँ मेवा मुख लगा। वड देवी देवा आपे हो सहा। आप कराए आपणी सेवा, सांतक सति दए वरता। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप सुहाए साचा थां। अग्न तेज कलि करे करतार। सृष्ट सबाई आर पार। जगे जोत अगम्म अपार। गुरसिख ठांडा हरि दरबार। प्रभ टुट्टी गांढे गंढ्ढणहार। नेड़े तेड़े सभ गवांढी, प्रभ साचा जाए तार। जूठे भाण्डे जाए मांजी, सोहँ देवे नाम अपार। कलिजुग माया मैल ना लग्गे काची, प्रभ साचा तेरा अन्त लए सुधार। दिवस रैण रैण दिवस आत्म हरि अराधी, हरि देवे एका वस्त साची धार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, घर सच लाया दरबार। अग्न तेज की करे विचारी। दर घर आए करे चरन निमस्कारी। किरना किरना प्रभ जोत अधारी। दिवस रैण रैण दिवस हुक्मे अंदर फिरना उत्तर पूर्ब पच्छिम दक्खण चारों कुन्ट प्रभ सिक्दारी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, खण्ड ब्रह्मण्ड वरभण्ड एका जोत अकारी। चन्द सूरज जो सितारे। सच्चा हरि करे सर्ब प्यारे। दिवस रैण भौं मण्डल दे विच खल्यारे। जीव जन्त क्या पावे सारे। प्रभ अबिनाशी खेल न्यारे। बिन थम्मां गगन खिलारे। सूरज अग्न ना गुरसिख साड़े। कर दरस तेरे आत्म दीपक जगण, आप बणाए सतिजुग साचे लाड़े। साची जोत करे प्रकाश विच गगन, तेरी काया महल्ल मुनारे। जो प्रभ साचे दी सरन लगण, दु:ख दर्द प्रभ सर्ब निवारे। मूंह छुपाए जो दर भज्जण, भिच्छया मिले ना सच्चे घर बाहरे। झूठे वहिण कलिजुग वगण, आप रुढ़्हाए बेमुख सारे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, क्या कोई पावे सारे। पवण पाणी प्रभ दे चेरे। गुरसिक्खां हरि वसे नेरे। आप ल्यावे चरन घेरे। प्रभ अबिनाशी कोई ना लाए देरे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरसिक्खां पार कराए बेड़े।
राम नाम राम नाम हरि नामा। करे करावे आपणे आप कामा। आवे जावे जावे आवे जोत सरूपी पहरया बाणा। रसना गावे दर्शन पावे उज्जल कराए हरि काया जामा। रसना गावे भरम चुकावे, साचे लेख लिखावे, साचा धर्म कमावे जो जन चरनी सीस झुकावे। मेल मिलावा साचे राम, दिवस रैण एका रंग लावे। सोहँ साचा नाम जपावे, भुल्लयां मार्ग पावे। आत्म
वजावे इक्क दमामा, सति शब्द दी बूझ बुझावे। आत्म एका दूज चुकावे। आप आपणी सूझ सुझावे। प्रभ अबिनाशी साचा रामा, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरसिख बणाए चतुर सुजान, आत्म देवे ब्रह्म ज्ञान, सोहँ देवे नाम निशान, मिल्या गुर लिख्या धुर प्रभ पूर कराए कामा। साचा नाम सच रख्वारा। साचा नाम गुरसिख जाण, कर साचा वणज वपारा। साचा नाम हरया करे तन बेड़ा देवे बन्न्ह जिस जन रसन उचारा। साचा नाम आत्म चाबी ला एका जाम मुख हरि थारा। हरया होवे तन दा चाम, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दिवस रैण सद रसना गावे पूर कराए आप वसाए सच्चे घर बाहरा। हरि का नाम हरि ही जेहा। हरि का नाम अलख अभेवा। हरि का नाम आदि जुगादि एका रिहा। हरि का नाम आत्म साध, निर्मल कराए तेरी देहया। हरि का नाम मिटे विवाद, आप लिखाए धुरदरगाही सच सुनेहा। हरि का नाम मिलाए माधव माध, विच विचोला कोई ना रिहा। हरि का नाम शब्द बोध अगाध, दर घर साचे उहला कोई ना रिहा। गुरमुख बण साचा साध, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, हरि नाम अमोला दिया। हरि नाम हरि संग ल्याया। आप आपणा रंग चढ़ाया। गुरमुखां हरि वंड वंडाया। पल्ले हरि नाम साची गंढ्ढ बन्न्हाया। आत्म सांझी ठंड रखाया। बेमुखां हरि कंड वखाया। चण्ड प्रचण्ड हरि चमकाया। विच नव खण्ड रहण ना पाया। आत्म रंड रहे कुरलाया। पल्ले बद्धी पापां गंढ्ढ, पल्ला भार कराया। धर्म राए अन्त मारे फंद, कुंभी नर्क निवास रखाया। गुरमुख गुरसिख साचा नाम लैण वंड, प्रभ अबिनाशी सच भण्डार लगाया। आओ जाओ ढोला सोहँ गाओ महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा कर्म कमाया। हरि का नाम हरि जन जानी। वेला अन्त ना फेर पछतानी। हरि का नाम भुल्ले ना परानी। हरि का नाम दर घर साचे की साची रानी। हरि का नाम गुरमुख तेरी आत्म बानी। हरि का नाम दिवस रैण रैण दिवस सद रसन वखानी। हरि का नाम एका रंग रंगानी। हरि का नाम संग निभाए वाली दो जहानी। हरि का नाम हरि आप जपाए बण के साचा बानी। हरि का नाम अन्त चुकाए जम की कानी। हरि का नाम अन्तकाल हो जाए डानी। हरि का नाम कलिजुग मिटाए झूठी जगत निशानी। हरि का नाम देवे महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सोहँ शब्द देवे दानी। हरि का नाम हरि जगदीश्र। हरि का नाम मिलाए ईश्र। हरि का नाम कोटन कोट गायण पतीश्र। हरि का नाम रिदे समायण, सुन्न समाधी लायण वड मुनीश्र। हरि का नाम एका मेल मिलाए महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मिले इक्क जगदीश्र। इक्क जगदीश राखो चित्त। हरि का नाम देवे साचा मित्त। हरि का नाम साचा हित्त। हरि का नाम साचा पित। हरि का नाम रसना जप मानस जाए कलि जित। हरि का नाम देवे महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान गुरमुखां बणया साचा पित। हरि का नाम सच सुनेहड़ा। हरि का नाम
आप कटाए जम का जेवड़ा। हरि का नाम गुरमुख तेरा तन बणाए नगर खेड़ा। हरि का नाम आप कटाए तेरा लक्ख चुरासी गेड़ा। हरि का नाम आप कटाए आवण जावण झूठा जगत झेड़ा। हरि का नाम वेले अन्त करे नबेड़ा। हरि का नाम गुरमुखां बंध वखाए बेड़ा। हरि का नाम देवे महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुखां सोहँ साचा बेड़ा। हरि का नाम हरि की रीती। हरि का नाम हरि की प्रीती। हरि का नाम परखे नीती। हरि का नाम काया करे पतित पुनीती। हरि का नाम रसना जप, होए सीतल सीती। हरि का नाम रसना जप, जीव औध हत्थ ना आए बीती। हरि का नाम रसना लाओ, मदि साची ना उतरे पीती। हरि का नाम देवे महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मानस जन्म जाओ जग जीती। हरि का नाम साची मति। हरि का नाम आत्म जति। हरि का नाम साचा तत्त। हरि का नाम आपे दे समझाए मति। हरि का नाम आपे पाड़े काया कोठी झूठी तत्त। हरि का नाम आत्म साचा बीज बिजाए साचे वत। हरि का नाम प्रगट होए, मेल मिलाए प्रभ अबिनाशी साचे पति। हरि का नाम आत्म साची जोत जगाए, एका राह दिसाए सति। हरि का नाम देवे महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सर्ब जीआं दा एका सति। हरि का नाम हरि की चाल। हरि का नाम हरि निभे नाल। हरि का नाम गुरमुख साचे साची वस्त संभाल। हरि का नाम अन्तिम अन्त होए रखवाल। हरि का नाम पल्ले बन्न्ह ना होए जीवण कंगाल। हरि का नाम हरि हरि देवे सच्चा धन माल। हरि का नाम आत्म दीपक जोती देवे बाल। हरि का नाम माणक मोती रक्खणा गुरसिख संभाल। गुर संगत तेरी धन्न कमाई। दिवस रैण हरि रसना गाई। मानस जन्म हरि सुफल कराई। जो जन आए चल सरनाई। ऊँच नीच दा भेव ना राई। साचे बेड़े हरि चढ़ाई। सोहँ चप्पू हरि आप लगाई। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुखां बेड़ा बन्न्ह वखाई। गुर संगत तेरी सच पुकार। प्रभ अबिनाशी पाए सार। घनकपुर वासी जामा धार। आपे कर शब्द विचार। जो जन रहे रसन उचार। दिवस रैण रसन गाया स्वास स्वासी, मोहण माधव कृष्न मुरार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दर घर आए गुर संगत जाए तार। गुर संगत गुर साचा पाया। हरि हरि साचा नाम प्रभ दर ते पाया। देही भाण्डा सच वस्त हरि इक्क थार रखाया। सच शब्द जिस हिरदे वाचा, तिन जम नेड़ ना आया। एका लग्गे शब्द तमाचा, दूरों भज्जण वाहो दाहया। गुरमुख साचा प्रभ ढाले साचे ढांचे, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, नाम भट्ठी आप चढ़ाया। गुर संगत मन चढ़या चाउ। दर घर साचे मिल्या थांउँ। राम नाम हरि साचा देवे आत्म झोली भर लै जाओ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दिवस रैण सद रसना गाओ। संगत साध हरि साध के संग। मातलोक कट्टे भुक्ख नंग। अमृत आत्म झिरना आप झिराए पए फुहारा गंग। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुर संगत चाढ़्हे रंग।
अमृत रंग आप चढ़ावणा। साचा राग आप सुणावणा। झूठा दाग आप मिटावणा। गुरमुख सोया गया जाग, प्रभ अबिनाशी दरस दिखावणा। आप बुझाए तृष्ना आग, ना फेर सतावणा। तेरा आत्म जगे गुर दर चिराग, बिन बाती बिन तेल जगावणा। प्रभ दर उठ चरनी लाग, वेला गया हत्थ ना आवणा। सतिजुग लग्गे पहली माघ, प्रभ अबिनाशी साचा भेव खुल्हावणा। आप बणाए हँस काग, साध संगत दे विच रलावणा। आपे पकड़े तेरी अन्तिम वाग, गुरमुख साचे प्रभ साचा लेख लिखावणा। आत्म लाए सोहँ साची जाग, शब्द भण्डारा आप फुटावणा। कलिजुग माया डसणी नाग, झूठे धन्दे मोह ना लावणा। धन्न धन्न धन्न गुर संगत तेरे भाग, प्रभ अबिनाशी दरगाह साची माण दवावणा। गुर संगत संगत गुर। एका दर दुआरे बैठे जुड़। दोहां होया एका पुड़। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुर संगत निभाए तेरी तोड़। तोड़ निभाए गुर संगत तेरी। प्रभ अबिनाशी ना करे हेरा फेरी। एका देवे शब्द दलेरी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मातलोक कलि पाए फेरी। गुर संगत गुण माण दवईआ। साची नईआ आप चढ़ईआ। साचे भाणे विच रखईआ। बिरध बाल जवान तरईआ। जो जन आए सरन ढह पईआ। सच सुच्च हरि वरतार रखईआ। एका कार एका धार एका जैकार शब्द रखईआ। इक्क विचार इक्क संसार इक्क करतार इक्क विहार इक्क आपे आप रखईआ। इक्क मुरार इक्क दस्तार इक्क तलवार सोहँ तिखी धार प्रभ आपणे हत्थ उठईआ। इक्क सिक्दार सृष्ट सबाई होए पनिहार, प्रभ अबिनाशी एका छत्तर सीस झुलईआ। राउ उमराउ आउण दरबार, दोए जोड़ करन निमस्कार, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा तख्त सच्ची सरकार बणईआ। सच तख्त सच सुल्ताना। उत्ते बैठे जिउँ कृष्ना काहना। जोत सरूपी पहरया बाणा। कलिजुग झूठा भेख मिटाणा। सतिजुग साचा लेख लिखाणा। सतिजुग साचा मार्ग लाणा। वाली हिन्द पकड़ उठाणा। आप आपणी सरन लगाणा। साचा हुक्म आप फ़रमाणा। चार वरन इक्क कराना। एका दूज रहण ना पाणा। भय भयानक दरस दिखाणा। अचन अचानक खेल वरताणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत सरूपी आपणा आप चलाए वरताए करे कराए आपणा भाणा। वाली हिन्द आप उठा के। दर्शन देवे सुत्या जा के। दया कमाए दर घर जा के। आपे आए गले लगा के। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत सरूपी खेल रचाए चरन लगाए जाए माण दवा के। वाली हिन्द आप उठावणा। बाहों पकड़ चरन लगावणा । सच मार्ग आप बतावणा । सारंग धर भगवान बीठला आप अख्वावणा । कलिजुग जीव कौड़ा रीठड़ा भन्न वखावणा। सोहँ साचा नाम मीठला, प्रभ सृष्ट सबाई आप सुणावणा। हरि हरि साचा नेत्र डीठला, उतरे पार जो दर आए भुल्ल बख्शावणा। सृष्ट सबाई पीठन पीठला अन्त ना किसे छुडावणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, वासी पुरी घनक डंक वजावणा। पुरी
घनक वजाउणा डंक, सुहाणा बंक पकड़ ल्यावणा। राउ रंक गुरमुखां नाम उपजाए जिउँ राजा जनक, जोत सरूपी लाउणी तनक दीपक जोती इक्क टिकावणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, भरम भुलेखा सर्ब गवावणा। सति सति नाम खज़ानयां। देवे वड वड वड भगवानयां। कलिजुग गया तर, सतिजुग दिसे सच निशानयां। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, किरपा करे नरायण हरे, कलिजुग बेड़ा पार करे गुरसिक्खां कर मेहरबानीआं। मेहरवान आप दयावान। गुरमुख साचे बूझे बुझान। खाणी बाणी गगन पताली पवण पाणी प्रभ एक मसाण। जोती जोत सरूप हरि साचा लेख लिखाण। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पारब्रह्म पूरन भगवान। सच नाम अधार हरि जगत वक्खर हरि जान। सच नाम अराध्या, हरि मिल्या दर घर आण। हरिजन के अग्गे आया बाध्या, धरया आत्म इक्क ध्यान। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरसिक्खां मिल्या आण। गुर प्रसाद रसना लावना। कर किरपा आप वरतावणा। गुर संगत मुख लगावणा। गुरमुख दर साचे आए पूर कराए भावना। दिवस रैण जन हिरदे वाचे, काया अग्न आप बुझावणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुखां पार उतारे जिउँ धारे रूप बावना। गुर संगत गुर हिरदे विच वसावणा। मानस जन्म सुफल करावणा। दरगाह साची हरि माण दवावणा। पिछला लेखा जाए मुक्क, अग्गे हरि मार्ग पावणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, प्रगट जोत गुर संगत माण दवावणा। निहकलंक नर नरायण अवतार, गुरमुख साचा वांग बल आप तरावणा। गुर प्रसादी गुर पूरा जानयां। दर घर आए आप पछाणयां। सोहँ देवे दान हरि भगवानयां। आत्म देवे ज्ञान, मिटावे अन्ध अंध्यानयां। एका बुझे दर साचा सुझे ब्रह्म ज्ञान, गुरमुखां हरि विच समानयां। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दर गुरमुखां मानयां। गुरमुख तेरा दर दुआरा। आप दिखाए सच्चा घर बाहरा। जोत सरूपी जामा धारा। आवे चल दर हरि करतारा। सतिजुग जाए जिउँ बल दुआरा। अछल अछल करे अपारा। अछल अछल कर आप छल जाए सर्ब संसारा। दर घर साचा जिस जन मलया, प्रभ अबिनाशी कर किरपा पार उतारा। प्रभ अबिनाशी तेरे आत्म दर दुआरे आए खलया, जोत सरूपी दीप उज्जयारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दर घर साचे लेखे लाया तेरा आया वर भण्डारा। गुर प्रसादि आत्म रस। प्रभ अबिनाशी होया वस। मातलोक राह साचा जाए दस। गुरमुख साचे सन्त जनां प्रभ शब्द डोर बन्न्हे कस। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आत्म अन्धेर मिटाए जिउँ चन्द मस। शब्द डोरी हरि देवे बन्न्ह। साचा शब्द सुणाए कन्न। गुरमुख आत्म जाए मन। कलिजुग अग्न ना लागे तन। कलिजुग दूत ना देवे डन्न। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सोहँ देवे नाम विच मात ना लग्गे सन्न्ह। सन्न्ह ना लागे हरि के घर। ओथे रहण बन्द कवाड़, आपे खोल्हे किरपा कर। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप खुल्हाए दसवें द्वार।
दस्म दुआरा आप खुल्हाए। जोत अकारा आप कराए , सच घर बाहरा आप दिखाए। एका जोत शब्द गुंजारा आप सुणाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख तेरे मुन सुन्न आप खुल्हाए। नाम भण्डारा गुर दर वरते। गुरमुख विरले आयण दर ते। प्रभ अबिनाशी आत्म झोली आपे भरते। अचरज खेल किया कलि कादर करते। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मात जोत प्रगटाई मिली वधाई, पंचम जेठ होए रुशनाई, अन्ध अन्धेर मिटाई, देवे साचा माण ताण जो जन आए दर ते। साचा माण देवे गुर पूरा। सर्ब कला समरथ आप उतारे आत्म सगल वसूरा। आपे रक्खे दे कर हत्थ, सोहँ शब्द उपजावे साची तूरा। सोहँ नाम देवे साची वथ, झूठा लोभ कढाए कूड़ा। आप चढ़ाए सोहँ साचे रथ, अन्तिम पार कराए पूरा। प्रभ दी महिंमा बड़ी अकथ्थ, क्या कोई कथे वड दाता वड सूरा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरसिख तेरी आत्म जोत जगाया एका नूरा। गुर प्रसादि गुर किरपा धारे। गुर संगत बणया हरि वरतारे। दर आई संगत प्रभ भरे भण्डारे। एका चाढ़्हे नाम रंगत, रंग मजीठी अपर अपारे। आप बणाए साची संगत, मात बिठाए चरन दुआरे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जामा घनकपुरी धारे। तन काया कपड़ हरि सुहावणा। गुरसिख तेरा आत्म जोती दीप जगावणा। गूढ़ी नींद आत्म सोती, प्रभ शब्द धुन दे आप जगावणा। दुरमति मैल जाए धोती, जिस जन चरनी सीस निवावणा। एका हरि एका गोती, हरि एका रंग रंगावणा। गुरमुखां बणाए हरि साचा मोती, गल आपणे विच लटकावणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोती जोत सरूप निरँजण गुरमुखां माण दवावणा। गुरमुख साचा शब्द कमाओ। दर घर साचे प्रभ अबिनाशी आपणा आपे पाओ। सृष्ट सबाई अन्त विनासी, एथे कोई रहण ना पावणा। एका जोत प्रभ अबिनाशी आदि जुगादि हरि इक्क थांउँ रहावणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दिवस रैण रैण दिवस सद रसना गावणा। राज जोग हरि के घर। पूरन भोग रसन उचर। मिटे सोग आत्म धर। ना होए विजोग सरनी पड़। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मात जोत प्रगटाई धरनी धर। धरे जोत आप गिरधारी। फड़ फड़ बाहों गुरसिक्खां जाए तारी। साचा शब्द सच्ची अस्वारी। गुरमुख रहे इक्क उडारी। देवे आप हरि निरँकारी। तीन लोक जिस चरन पनिहारी। माहणा सिँघ तेरी सच अटारी। चरन छुहाए जोत सरूप, निहकलंक निरँकारी। उतरया पार तेजा सिँघ सपूत, प्रभ चरन जाए बलिहारी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुखां जाए पार उतारी।