१२ जेठ २०१० बिक्रमी ज्ञानी गुरमुख सिँघ दे गृह पिण्ड भलाई पुर डोगरा
हरि करता कर्म कमांयदा। विच मात जोत धरांयदा। आपणा भेव आप खुल्लांयदा। लेखा साचा आप लिखांयदा। दरगाह साची माण दवांयदा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत सरूपी जामा पांयदा। जोत सरूपी जामा धारे। पुरी घनक लए अवतारे। जूठे झूठे जीव गंवारे। माया मूठे आत्म होए अन्ध अंध्यारे। भज्जे फिरन नाल शिकारी, प्रभ अबिनाशी पाई ना सारे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, धुर दरगाहों आप दुरकारे। घनकपुर वासी मारे डंक। इक्क कराए राउ रंक। आप सुहाए साचा थाउँ बंक। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मात जोत प्रगटाई महिंमा बड़ी अगणत। मातलोक हरि जामा धारे। अचरज खेल करे करतारे। गुरमुख साचे आप उठाए साचा देवे शब्द अधारे। बाहों पकड़ आप उठाए महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर अवतारे। सच घर दीपक प्रगास्सया। हरि आया शाहो शाबास्सया। गुरमुखां आत्म करे रहिरास्सया। साचा शब्द आप धरे धरवास्सया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दर आयां करे बन्द खलास्सया। दर घर साचा ल्या पछाण। एका जोत जगी भगवान। साध संगत रल बैठी आण। सोहँ शब्द हरि देवे दान। जो जन आत्म करे ध्यान। प्रभ अबिनाशी देवे ब्रह्म ज्ञान। सुरत शब्द हरि मेल मिलाण। दूई द्वैत पर्दा लाहण। कर्म जरम दोए बण जाण। जो जन चरनी डिग्गण आण। जन्म मरन चुक्के जम की काण। चरन धूढ़ कर इशनान। एका देवे सोहँ हरि साचा दान। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सर्ब जीआं दा जाणी जाण। इक्क दुआरा साचा मानो। प्रभ अबिनाशी हरि पछानो। कलिजुग जीव भुल्ल ना बण अंजानो। वेला गया फेर पछतानो। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक कलि साचा जानो। निहकलंक हरि नर अवतारी। जोत सरूपी खेल अपारी। आवे जावे वारो वारी। वरते वरतावे विच संसारी। तीन लोक एका कारी। प्रभ अबिनाशी वड संसारी। लक्ख चुरासी जोत अधारी। भुल्ले जीव मुग्ध गंवारी। प्रभ अबिनाशी सच विचारी। दोए जोड़ कर चरन निमस्कारी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर अवतारी। नरायण नर हरि जामा धारे। पारब्रह्म रूप करतारे। एका कर्म करे विच संसारे। एका धर्म धरे ऊँच नीच दा भेव मिटारे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणा काज आप संवारे। ऊँच नीच हरि एका करना। प्रभ अबिनाशी धरनी धरना। सोहँ साचा अमृत भरना। गुरमुख विरले कलिजुग वरना। बेमुखां दर दुआरे भुल्ले फिरना। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे चरनी जुड़ना। चरन लाग प्रभ देवे मत। शब्द रखावे साचा तत्त। आत्म धीरज देवे यति। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सोहँ साचा जाप जपावे आपे दे समझावे मति। सच नाम हरि दर ते पाउणा। आप आपणा भेव खुल्हाउणा।
आत्म दर खुल्हाणा, एका दरस अमोघ दिखाउणा। सच सोहँ रसना गावणा ना होए विजोग घनकपुर वासी तेरी चरनी सीस झुकाउणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सोहँ साचा डंक वजाउणा। आओ दर चरन दुआरे। देवे नाम पंचम जेठ ल्या अवतारे। पुरी घनक हरि जोत जगारे। सृष्ट सबाई होए उज्जयारे। एका शब्द धुन्कार सृष्ट सबाई गुरमुख साचे लैण सुनारे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कर किरपा पार उतारे। आए दर ल्या वर, मिले हरि चुक्के डर, जाओ तर नहाओ सर, साचे घर जिथ्थे बैठा जोत धर। एका एक दिसाए घर। आवण जावण गेड़ निवर। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोती जोत सरूप निरँजण मातलोक आया भेख धर। वेख वखाया जगत भुलाया। ख़ाक रुलाया सार ना पाया। मदिरा मासी दर दुरकाया। आत्म वज्जे झूठे पापां जिंदा ना किसे तुड़ाया। आप बणाए साचे बन्दे, आप आपणा सिर हत्थ टिकाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुखां साचा मेल मिलाया। आप आपणा मेल मिलाए। आत्म जोती जोत जगाए। बिन बाती बिन तेल रखाए। गुरमुख साचे सन्त जनां साचा सज्जण सैण अख्वाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोती जोत सरूप निरँजण आप आपणा रंग रंगाए। सच रंग हरि हरि का वास। विच जोत इक्क अबिनाश। सृष्ट सबाई होए उदास। गुरमुख साचे तेरे हिरदे हरि रक्खे वास। एका जोत करे प्रकाश। अज्ञान अन्धेर जाए विनास। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सदा वसे आस पास। आस पास सद वसेरा। प्रभ अबिनाशी नेरन नेरा। शब्द सरूपी पाए घेरा। आप तुड़ाए जम का जेड़ा। बिन गुर पूरे पार लँघावे केहड़ा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुखां बन्न्ह वखाए बेड़ा। गुरमुखां हरि पार लँघाए। सोहँ साची नाओ चलाए। एका चप्पू नाम लगाए। पहले पूर पार कराए। दूरों नेड़िउँ सद ल्याए। माझे देस होए रुशनाए। जूठे झूठे रहे मुख छुपाए। मदिरा मासी आत्म रूठे सदा रहे हलकाए। गुरमुख साचे आत्म अनूठे प्रभ अमृत साचा सीर प्याए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, प्रगट जोत सोहँ साचा तीर चलाए। तीर चलाए इक्क भगवाना। सृष्ट सबाई इक्क निशाना। आपे खिच्चे तीर कमाना। वड जोधन जोध बली बलवाना। आपे राउ आपे रंक आपे वड शाहो सुल्ताना। एथे ओथे रक्खे पति गुरमुखां हरि वाली दो जहानां। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत सरूपी पहरया बाणा। भुल्ले जीव मुग्ध गंवारी। प्रभ अबिनाशी ना पाई सारी। झूठे धन्दे बाज़ी हारी। अन्तिम कलि होए ख्वारी। प्रभ अबिनाशी गुरमुखां कलि जाए तारी। सोहँ शब्द देवे वर, एका दिखावे थिर घर सच्ची अटारी। जिथ्थे वसे हरि मुरारी। आओ सिक्खो साचे घर मिलो हरि प्रभ शब्द उडारी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर अवतारी। शब्द उडारी जो जन जाणे। प्रभ अबिनाशी सच वखाणे। आप चलाए आपणे भाणे। ऊँच नीच ना कोई जाणे। बाल बिरध हरि इक्क
रंग रंगाणे। जो जन चरनी डिग्गण आणे। आत्म मैल पापां धोए, आपे करे सुघड़ स्याणे। गुरमुख साचे आप बणाए, सोहँ देवे नाम निधाने। सोहँ धागे लए परोए, आप आपणे गल लटकाणे। अमृत साचा मुख विच चोए, कँवल नाभ आप उलटाणे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, महिंमा जगत जहाने। चरन कँवल हरि देवे माण। चरन कँवल गुरसिख पछाण। चरन कँवल घर साचा जाण। चरन कँवल इक्क ध्यान। चरन कँवल हरि देवे दरगाह साची माण। चरन कँवल कँवल चरन पूजो इक्क भगवान। चरन कँवल प्रभ आत्म रिहा मवल, सोहँ देवे सच निशान। चरन कँवल हरि धरे उप्पर धवल, बेमुखां मारे बाण। चरन कँवल कृष्ना सँवल गुरमुख साचे जायण मवल, आत्म जोत धरे भगवान। चरन कँवल गुरमुख साचे लाग, प्रभ देवे साचा दान। चरन कँवल हरि का द्वार। चरन कँवल हरि मेल सच भतार। चरन कँवल आत्म उपजे कन्त प्यार। चरन कँवल साचे सन्त करन निमस्कार। चरन कँवल देवे गुरमुख हरि किरपा धार। चरन कँवल महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप कराए केस चवर खलार। चरन कँवल एको पूजा। चरन कँवल भेव चुकाए दूजा। चरन कँवल लाग गुरमुख साचे दर घर साचा सूझा। गुर चरन गुरमुख विरला विच मात दे लूझा। गुर साचे दर घर साचा सूझा। गुर चरन गुरमुख विरला विच मात दे लूझा। गुर चरन महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख विरले बूझा। गुर चरन बण पुजारी। गुर चरन मिले गिरधारी। गुर चरन देवे नाम हरि अधारी। गुर चरन आत्म दीप करे उज्जयारी। गुर चरन मैल धोए पापां सारी। गुर चरन गुर पूरे जाओ बलिहारी। गुर चरन सदा सदा सदा चरन निमस्कारी। चरन कँवल गुरसिख परसण वारो वारी। गुर चरन गुरमुख विरले आए मंगण दर दरबारी। गुर चरन आत्म साची नाम रंगण देवे सच खुमारी। गुर चरन जो दर ना संगण गुर देवे साचा नाम अधारी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका एक निहकलंक नरायण नर अवतारी। गुर चरन करोड़ तेतीस तरसण सुरप्त राजा इन्द। गुर चरन आप लगाए उठाए वाली हिन्द। गुर चरन प्रभ अबिनाशी आप लगाए सदा बख़शिंद। गुर चरन महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका पूजो वड सूरा मृगिन्द। गुर चरन कँवल सिख पुजारी। आत्म दर हरि आप खुल्हारी। एका करे जोत अकारी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, भरम भुलेखा सर्ब निवारी। आत्म जोत अकार कर। साचा शब्द अधार कर। गुरमुख पूरन विचार कर। गुरमुखां जन्म संवार कर। बेमुखां कलि ख़ुआर कर। गुरसिक्खां बेड़ा पार कर। चित साचा सति करतार कर। भाण्डा काचा भन्न पूर्ब विचार कर। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरसिक्खां पार लँघाए मानस जन्म सवार कर। मानस जन्म सवारना। गुरसिक्खां पार उतारना। मानस जन्म हरि सवारना। लक्ख चुरासी गेड़ निवारना। जम की फाँसी आप तुड़ावणा। सर्ब घट वासी आपणी किरपा धारना।
घनकपुर वासी जिस जन आए चरन निमस्कारना। आत्म लाहे सर्ब उदासी, सोहँ शब्द भरे भण्डारना। हउमे ममता रोग गवासी, एका देवे शब्द सच्ची धुन्कारना। एका जोत मात प्रकाशी, आप चलावे आपणी धारना। कलिजुग औध अन्त विनासी, प्रभ साचा खेल खलारना। सतिजुग साचा विच मात लगाए घनकपुर वासी, हरि साचा मार्ग लावना। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सतिजुग साचा लेख लिखावणा। सतिजुग साचा लेख लिखावणा। कलिजुग झूठा भेख मिटावणा। जूठा झूठा हरि नष्ट करावणा। एका रंग अनूठ चढ़ावणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सर्ब जीआं का एका दाता आप अख्वावणा। दूसर ना अवर इक्को दाता। गुरमुख विरले कलि पछाता। बेमुखां बीतीआं ऐवें रातां। ना जुड़ाया हरि मन चरनी नाता। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, ना कलि पछाता। हरि ना जाणया, भुल्ला जीव अञ्याणयां। भेव ना पाया वड वड स्याणयां। माया धारी अन्धाणयां। आप भुलाए वड वड राजे राणयां। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुखां किरपा कर आपणे चरन लगाणयां। आप भुलाए जगत रुलाए। कवण छुडाए दे सजाए। चार कुन्ट पै जाए दुहाए। बैठा वेखे इक्क रघुराए। अचरज खेल आप वरताए। आप लड़े ना सिख लड़ाए। बेमुखां हरि भेड़ भिड़ाए। जोत सरूपी अग्न जोत लगाए। मौत गोद दे विच सवाए। वड जोधन जोध सच सिँघासण डेरा लाए। सृष्ट सबाई जाए सोध, शब्द सरूपी तेज रखाए। शब्द लिखाए अगाध बोध, कोई भेव ना पाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा भाणा कलि वरताए। साचा भाणा कलि वरतावणा। साचा लेख कलि विच मात लिखावणा। सोहँ शब्द खण्डा हत्थ उठावणा। नव खण्डां विच जंग करावणा। वरभण्ड एह नष्ट करावणा। खण्ड खण्ड एह कर वखावणा। बेमुखां हरि कंड वखावणा। दंड दंड हरि दंड लगावणा। गुरमुखां हरि नाम साचा वंड, प्रभ अबिनाशी आपणी चरन लगावणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सोहँ साचा जाम पिलावणा। साचा जाम पीओ दर। प्रभ अबिनाशी लैणा वर। आत्म सुखीए जाओ घर। आपे खुल्ले दसवां दर। सदा वसाओ रिदे हरि। एका एक रिहा कर। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक अवतार नर। माझे देस मिली वधाई। मात जोत हरि प्रगटाई। साचा डंक रिहा सुणाई। वेला अन्तिम अन्त कराई। वड वड राजे साध सन्त प्रभ अबिनाशी भेव ना पाई। क्या कोई जाणे जीव जन्त, आपणा आप गए भुलाई। आप बणाए आपणी बणत, करते कादर सृष्ट सबाई। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका आपणे हत्थ रक्खे वड्याई। सृष्ट सबाई गई भुल्ल। वेले अन्त कलिजुग माया विच गए रुल। झूठे तोल गए तुल। चोरां यारां ठग्गां किते ना पैंदा मुल्ल। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मात जोत प्रगटाए गुरसिक्खां पार लँघाए जो दर आए बख्शाए भुल्ल। कलिजुग तेरी बाजी अन्त। प्रगटे जोत हरि साचा कन्त। आप उपजावे
सर्ब जीव जन्त। एका देवे सोहँ साचा मंत। आप सँघारे वड वड देव दंत। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुखां बणाए साची बणत। देव दंत आप सँघारे। सोहँ खण्डा फड़े दो धारे। चण्डी चमके विच संसारे। रंडी होवे घर घर नारे। वरभण्डी होए सर्ब ख्वारे। आत्म डण्डी होए जीव विचारे। घर घर फिरन घमंडी आत्म भरे सर्ब हँकारे। सोहँ नाम प्रभ जांदा वंडी, आओ पीओ उतरन पापां भारे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जो जन आए तेरे चरन दुआरे। चरन दुआरा इक्को घर। जिथ्थे वस्सया एका हरि। सोहँ देवे साचा वर। गुरमुख साचे ना जाओ डर । महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, वेले अन्त लैणा फड़। कलिजुग वेला अन्तिम आवणा। प्रभ अबिनाशी झूठा लेखा आप मिटावणा। वेले अन्त ना किसे छुडावणा। चित्र गुप्त हरि हिसाब लिखावणा। भरम भुलेखा सर्ब खुल्हावणा। धर्म राए दे अग्गे लावणा। अग्गे पिच्छे नंग रखावणा। दिवस रैण ना मिले सोवणा। भुख्यां नंगयां ना मिले रोवणा। मिले दान ना मंगया, जिस मदिरा मास रसन लगावणा। सोहँ देवे साचा दान वड सूरा सरबन्गया, सच भण्डारा विच मात खुल्हावणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर अवतार, विच मात डेरा लावणा। प्रभ अबिनाशी जगत पसारा। जीआं जन्तां करे प्यारा। आपे सद्दे चरन दुआरा। सोहँ देवे नाम अधारा। आप उपजावे साची धारा। ओअं सोहँ इक्क रंग रंगारा। खुल्ल्हे भेव दिसे देव एका वेख रंग करतारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर अवतारा। सच भण्डारा आप खुल्हाया। सोहँ वस्त हरि साचे विच पाया। सृष्ट सबाई दे वरताया। जो दर मंगण साचे आया। साची रंगण नाम चढ़ाया। सोहँ कंगण तन पहनाया। दूजा दर ना जानण मंगण, जो निहकलंक तेरी आया सरनाया। मानस जन्म ना होवे भंगण, प्रभ अबिनाशी होए सहाया। बेमुख दर दर मंगण, कितों नाम हत्थ ना आया। गुरमुख साचे आत्म साची रंगण, आपे रंग मजीठ चढ़ाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पंचम जेठ मात जोत धर सतिजुग साचा मार्ग लाया। सच सच हरि वरतारा। साचा नाम भरे भण्डारा। गुरमुख देवे साची धारा। आपे बख्शे चरन प्यारा। कर किरपा पार उतारा। साचा शब्द साची देवे धुन्कारा। आत्म सुन्न खोल्हे आप मुरारा। कवण गुण जाणे तेरे निहकलंक अवतारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका जोत प्रगटाई सच दुआरा। सच दुआरा गया खुल्ल्ह। कलिजुग जीव ना रहणा भुल्ल। देवे दात वड अनमुल्ल। साचे कंडे जाणा तुल। अमृत आत्म ना जाए डुल। पाए शब्द पाणी तेरी काया चुल्ह। शब्द पंगूढ़ा रिहा झुल्ल। चरन प्रीती गुर चरन घुल। सोहँ देवे साची दात अनमुल्ल। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप तुलाए साचे तुल। साचे तोल आप तुलईआ। पर्दा खोल्ह दरस दिखईआ। हिरदा फोल भरम चुकईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सोहँ साचा नाम जपाईआ। सोहँ नाम साची
धार। सतिजुग वरते विच संसार। चार कुन्ट चार वरन रसना लैण उचार। राउ रंक ऊँच नीच नीच ऊँच एका रंग रंगे करतार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप बणाए आपणी सच्ची सरकार। सच सरकार सच विहारा। सच सरकार सच्चा दातारा। सच सरकार सच्चा भण्डारा। सच सरकार सच्चा वरतारा। सच सरकार सच्चा सिक्दारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरा अन्त ना पारावारा। सच सरकार एका दात। सच सरकार एका पात। सच सरकार एका मात। सच सरकार भैण भ्रात। सच सरकार दूई द्वैत पर्दा देवे काट। एका रंग एका संग एका मंग प्रभ सोहँ कसे साचा शब्द अस्वारा। एका राज एका ताज एका काज एका साज एका बाज सोहँ देवे विच संसारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सृष्ट सबाई लेख लिखारा। आपे होए ना कोई वक्त विचारे ना जाणे कोए। पावे सारे भेव रहे ना कोए। बंधे तारे एका एक दूजी रहे ना कोए। विच संसार वरते एक एक। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कलंकनिह अवतारे। इक्क दरबार हरि रखावणा। इक्क सरकार नव खण्ड रचावणा। इक्क घर बाहर वरन चार बहावणा। इक्क संसार एका जोत एका गोत सृष्ट सबाई आप रखावणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सतिजुग तेरा साचा मार्ग लावणा। हरि साचा सच भतारा। पूरन कर्म रिहा विचारा। इक्क लाया सच दरबारा। जोत धरी इक्क करतारा। इक्का तख्त सच सरकारा। लिखाए लिख्त अपर अपारा। गुरमुख विरला लए सिक्खत, जिस पूरन ब्रह्म विचारा। प्रभ दर मंगी साची भिखत, हरि देवे नाम दातारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, वासी पुरी घनक भरे सर्ब भण्डारा। घनकपुर वासी वड भण्डारिया। मात लोक ल्या सच अवतारिया। जो जन मंगण आए बण भिखारिया। देवणहार दातार वड संसारिया। कर किरपा जाए तार, सोहँ देवे नाम खुमारिया। गुरमुख कर्म विचार, प्रभ बेड़ा पार उतारिया। सिँघ गुरमेज हरि पाई सार, चल आए प्रभ द्वारया। मूर्ख मुग्ध ना करन विचार, भुल्ले जीव सर्ब गंवारया। प्रभ बेड़ा कर जाए पार, लक्ख चुरासी गेड़ निवारया। फेर जन्म ना आवे दूजी वार, सचखण्ड निवासी सचखण्ड निवास दवा रिहा। जरम धर्म सभ लए संवार, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन तेरी सरन निमस्कारया। गुर पूरा देवे वड्याई। नित नवित्त हरि जोत प्रगटाई। साचा मित आप हो जाई। जो जन रक्खे हित्त, प्रभ देवे आण वधाई। अबिनाशी साचा मित्त, क्यों बैठा मनों भुलाई। अमृत आत्म लैणा सिंच, काया हरी कराई। मानस जन्म कलि लैणा जित्त, एका निहकलंक सरनाई। प्रभ अबिनाशी आपे मात पित, वेले अन्त होए सहाई। गुरमुखां गुरसिक्खां संग किया हित्त, वेले अन्त लए छुडाई। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दरगाह साची माण दवाई। दरगाह साची माण दवावणा। साचे धाम आप बहावणा। राम रमईआ कर्म कमावणा। एका साचा नाम जपावे, साचे मार्ग
सृष्ट सबाई आप लगावणा। दूई द्वैत पर्दा लाहया, जगत भेख सर्ब मिटावणा। वेख वेख गुरसिख उठावणा। गुरमुख प्रभ आत्म दीपक आप जगावणा। जो दर मंगे साची भिक्ख, सोहँ दान प्रभ झोली पावणा। देवे वड्याई विच मुन रिख, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणे रंग रंगावणा। एका आपणे रंग रंगा के। गुरमुखां हरि संग निभा के। बेमुख वांग कच्ची वंग भन्ना के। आपणे अंग हरि आप लगा के। गुरमुखां महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जाए पार लँघा के। कलिजुग चढ़या आए हड़्ह। कंडे उत्ते आ के गया खड़। एका गेड़ा डिग्गे दड़। धरत मात तेरा खुल्हा होए वेहड़ा, कलिजुग जीव जायण झड़। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, शब्द सरूपी दे दुहाई, बेमुख क्यों बैठे अंदर वड़। वेला अन्त आए कांग। प्रभ अबिनाशी वरते सांग। प्रभ मिलण दी साची तांघ। कलिजुग जीव झूठे कूक पुकारे जिउँ मसीते मुलां बांग। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मात जोत प्रगटाए, आपणी खेल वरताए, साचा लेख लिखाए, वेला अन्तिम ल्याए, ना कोई मेटे मेट मिटाए, राजे राणे आए सरनाए, वेले अन्त जाण पछताए ना कोई लए किसे छुडाए, भज्जे जायण वाहो दाहे, इक्ट्ठे होण ना भैण भ्राए, पुत्तर मात हत्थ ना आए, नीरो नीर फिरन तिहाए, बालक शीर ना मुख विच पाए, दु:ख भुक्ख ने सर्ब सताए, मात कुक्ख ना कोई सुफल कराए, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अन्तिम अन्त कलिजुग प्रगट जोत साची देवे सर्ब सज़ाए। वेला अन्त शब्द ढंडोरा। जोत सरूपी आप फिराए सृष्ट सबाई शब्द घोड़ा। रहण ना देवे किते जोड़े जोड़ा। कलिजुग जीव ना भुल्ल गंवार, प्रभ अबिनाशी दी साची लोड़ा। बेमुखां हरि आप पछाड़े, जिउँ नाई नस्तर फोड़ा। वेला अन्त ना होए ख़ुआरे, धरत मात अकाश चढ़े दूजा पौड़ा। गुरमुखां हरि तारे, सोहँ शब्द आत्म रखाए साचा घोड़ा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जो जन चरन प्रीती लाए सेव कमाए आप निभाए तोड़ा। कलिजुग तेरी उलटी बुद्ध। प्रभ अबिनाशी आवण ना देवे किसे सुध। कलिजुग माया विच दिते गुध। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरसिक्खां घर आप उपजावे नौ निध। नौ निध देवे गुण निधाना। पूरन पुरख हरि भगवाना। जन भगतां करे आप पछाना। एका देवे नाम निधाना। जोती साचा दीप जगाणा। अज्ञान अन्धेर सर्ब मिटाणा। चरन धूढ़ कर इशनाना। अठसठ तीर्थ मेट मिटाणा। एका साचा सीरथ गुर अमृत जाम पिलाणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सतिजुग साचा मार्ग लाणा। अठसठ तीर्थ मेट मिटाए। गंगा गोदावरी रहण ना पाए। पीर पैगम्बर औलीए आप खपाए। अहिमद मुहम्मद पीर दस्तगीर चार यार कोई रहण ना पाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अञ्जील कुरानी खाणी बाणी आप मुकानी। कलिजुग तेरी चुक्की कानी। कोई ना मिल्या साचा बानी। गुरमुख साचे साचा जानी। शब्द बणाए साची राणी। कलिजुग उलझी अन्तिम ताणी। ना
कोई जाणे वेद पुरानी। ब्रह्मा विष्न खड़े हैरानी। प्रभ अबिनाशी खेल निराली करे करावे दो जहानी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मात जोत प्रगटाई गुरमुखां दे समझाई, वेला अन्तिम अन्त कलि आई, भैणां तांईं छड्डण भाई, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सोहँ देवे निशानी। सोहँ वज्जे साचा तीर। चार कुन्ट होए वहीर। कलिजुग तेरा अन्त अखीर। बेमुखां कोए ना देवे धीर। हत्थ ना आवे अन्तिम नीर। ना होए सहाई कोए पीर फकीर। अन्तिम अन्तकाल कलि मुख छुपायण पीर पैगम्बर औलीए दस्त गीर। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साची लिख्त लिखाए जिउँ पत्थर उप्पर लकीर। लिख्या लेख ना किसे मिटावणा। साचा लेखा आप लिखावणा। गया वेला वेख वेख ना वक्त गंवावणा। वेला गया हत्थ ना आवणा। वेले अन्त कावां वांग कुरलावणा। दर दर घर घर सभ नूं फिरावणा। राह साचा किसे ना पावणा। प्रभ अबिनाशी नज़र ना आवणा। घनकपुर वासी डेरा पार ब्यासों लावणा। मस्तूआणा साचा धाम आप उपजावणा। राजा राणा सरनी लावणा। राणा संगरूर पकड़ उठावणा। शब्द सरूपी मेल मिलावणा। एका धुन शब्द उपजावणा। माण ताण सर्ब मिटावणा। एका सरन निहकलंक रखावणा। दिवस चाली लेख लिखावणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक साचा डंक वजावणा। राजे राणे आप उठाए। फड़ फड़ प्रभ सरन लगाए। शब्द डंगोरी मगर लगाए। वाग ढोरी हिक्क ल्याए। चोरी चोरी जो रहे मुख छुपाए। मायाधारी विषे विकारी होए हँकारी आपणी पति गंवाए। गुरमुखां देवे सच सिक्दारी शब्द उडारी जो आए चल द्वारी महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कर किरपा जाए तारी। मस्तूआणा देणा माणा। चरन टिकाणा राजा राणा सरनी लाणा। चरनी डिग्गे होए निमाणा। तख्त ताज ना किसे सिर टिकाणा। एका दिसे साचा शाह सुल्ताना। एका अंक राउ रंक ऊँच नीच कोई रहण ना पाणा। आपे वरते आपणा भाणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका बंक द्वार सुहाए मस्तूआणा। मस्तूआणे देवे वड्याई। चार वरन चरन लगाई। एका जोत होए रुशनाई। चार कुन्ट पए दुहाई। अचरज खेल करे रघुराई। कलिजुग जीआं सुत्या रैण विहाई। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मात जोत प्रगटाई। गुरसिख तेरे नाम वड्याई। प्रभ अबिनाशी दया कमाई। दर घर घर दर तेरे भाग लगाई। साध संगत मिल हरि जस गाई। रसना रस देवे रघुराई। मानस जन्म लेखे लाई। जो चल आए हरि सरनाई। प्रभ अबिनाशी वेले अन्त लए छुडाई। देवे दरस मिटावे हरस भुल्ल ना जाई। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सच तेरी सरनाई। आए सरन दरस जिस पाया। जन्म मरन हरि गेड़ चुकाया। हरन फरन एह खेल रचाया। दानी दान तरनी तरन अमृत साचा भरन जिस जन रसना गाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सच तेरी सरनाया। नेत्र वेख्या वटाया भेख्या। प्रभ अबिनाशी कीना वेस्सया, मिटे भुलेख्या।
प्रभ अबिनाशी दर्शन पाया नज़र ना आया कोई रूप रेख्या। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दर आई संगत लावे लेख्या। साचे लेखे आपे लावे। लहणा देणा आप मिटावे। सोहँ गहणा तन पहनावे। फड़ फड़ दोवें बाहीं प्रभ साचा पार लँघावे। कलिजुग लहर चढ़ आया हढ़, प्रभ अबिनाशी गुरमुखां पार लँघावे। चार कुन्ट होए कड़ कड़ होए धड़ धड़ खड वड़ कोई रहण ना पावे। बाहों फड़ देण झाड़, छुट्टण लड़ दिसण धड़, झूठे भाण्डे देवे भन्न जो प्रभ साचे लए घड़। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणी खेल वरतावे भन्न भन्नावे। कलिजुग अन्तिम आई हार। चौथा जुग होया ख्वार। वेद अथर्बण होया पार। सतिजुग लग्गे विच संसार। आप बुझाए आत्म अग्गे, सोहँ देवे शब्द सच्ची धार। गुरमुख साचा जो चरनी लग्गे, हरि देवे दरस अपार। जगत अन्धेरी कलिजुग वगे, घर घर होयण बन्द कवाड़। गुरमुख साचे दर साचे आयण भज्जे, प्रभ साचा सोहँ शब्द करावे साची वाड़। आप रखाए आपणी लज्जे, जो जन करन चरन निमस्कार। पी अमृत दर साचे रज्जे, मानस जन्म ना होए ख्वार। प्रभ अबिनाशी पर्दे कज्जे, अन्तिम बाजी ना जाए हार। शब्द नगारा तेरी काया अंदर वज्जे, साची सुण शब्द धुन्कार। बेमुखां सिर बद्धे छज्जे, दर दर फिरन भिखार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, घनकपुर वासी सर्ब घट वासी एका देवे सोहँ सच्ची शब्द कटार। सच शब्द धुन सिख साची जान। खुल्ले सुन्न तुटे मुन, आपणी आप करन पछाण। गुरमुख साचे प्रभ कलिजुग चुण, सोहँ देवे साचा दान। बेमुख काया पंचां लाया झूठा घुण, आपणा आप ना सके पछाण। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दर घर आया मंगल गाया सोहँ देवे साचा दान। मंगल गाया हरि प्रभ पाया। नेत्र पेख आत्म तृप्ताया। प्रभ अबिनाशी साचा वेख रोग सोग क्यों मन वसाया। जोत सरूपी धारया भेख, बेमुखां दिस ना आया। गुरमुखां साचा आत्म नैणा तीजे रिहा वेख, लोचण तीजा आप खुल्हाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका शब्द पवण चलाया। शब्द पवण इक्क हुलारा। सुरत शब्द हरि मेल मिलारा। देवे शब्द आप गिरधारा। सुरती सुरत उपजे धुन्कारा। अकाल मूर्त तेरे विच पसारा। मानस जन्म पाए क्यों झूरत, प्रभ अबिनाशी कर चरन निमस्कारा। आप दिखाए साची सूरत, तेरे विच बैठा गिरधारा। जिस जन जाणो दूरत, वोह सद सदा सद विच पसारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोती जोत सरूप लक्ख चुरासी इक्क अकारा। मिले वड्याई दर घर साचे भिन्नड़ीए रैणे। संगत गुर दोए इक्क घर विच बहिणे। बेमुख जायण खाली हत्थ मुड़, गुरसिख लैण साचे लहिणे। कलिजुग वहन्दे वहिण जायण हड़्ह, ना कोई पार कराए साक सज्जण सैणे। बिन हरि साचे भाण्डे काचे, ना कोई छुडाए भाई भैणे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मात जोत प्रगटाई संगत पेखे नैणे। भिन्नी रैनड़ीए तेरा रंग निराला। भिन्नी रैनड़ीए दर
घर साचे आए गुर गोपाला। भिन्नी रैनड़ीए गुरमुखां देवे सोहँ नाम सुखाला। भिन्नी रैनड़ीए आप पहनावे आत्म तन साची माला। भिन्नी रैनड़ीए आप कट्टे तेरा जगत जंजाला। भिन्नी रैनड़ीए गुर दर साचे आए कदे ना होए कंगाला। भिन्नी रैनड़ीए गुरमुख विरले कलिजुग साचा वक्त संभाला। भिन्नी रैनड़ीए बेमुखां अन्तिम होए मात मूंह काला। भिन्नी रैनड़ीए गुरमुखां हरि फल लगाए सोहँ साचे डाला। भिन्नी रैनड़ीए महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपे बणे सच तेरा रखवाला। भिन्नड़ीए रैणे गुरसिख बणाए तेरे साचे भाई तूं बण साची भैणे। एका दर एका घर एका देवे वर, साचा हरि भर प्याले आत्म लैणे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुखां आप खुल्हाए तीजे नैणे। भिन्नी रैनड़ीए तेरा वक्त सुहावा। गुरमुख साचे प्रभ मिलण दा कर साचा दाअवा। भिन्नी रैनड़ीए तेरे हत्थ वड्याई गुरमुख साचे लए जगाई बेमुखां गूढ़ी नींद सुआवा। भिन्नी रैनड़ीए महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कलिजुग जीवां देवे आप शब्दावा। भिन्नी रैनड़ीए इक्क साची ओट। गुरमुखां लावे शब्द चोट। बेमुखां कढ्ढे दर ते खोट। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अतुट्ट भण्डारी कदे ना होवे तोट। भिन्नी रैनड़ीए तेरी साची रुत्त। भिन्नी रैनड़ीए प्रभ अबिनाशी गुरसिख बणाए साचे सुत्त। आत्म साची जाग लगाई, दुरमति मैल जाए धोत। बेमुखां प्रभ दे सजाई, दरगाह साची बाहर कढाई वढ्ढे नक्क गुत्त। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, इक्क सुहाए तेरी रुत्त। भिन्नी रैनड़ीए तेरा अन्त विचारया। भिन्नी रैनड़ीए जन भगतां देवे सोहँ शब्द खुमारीआ। भिन्नी रैनड़ीए महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका जोत जगाए अगम्म अपारीआ। भिन्नी रैनड़ीए तेरा सच अकारा। भिन्नी रैनड़ीए गुरमुख मिल्या हरि कन्त प्यारा। भिन्नी रैनड़ीए जीव जन्त की करे विचारा। भिन्नी रैनड़ीए कलिजुग अन्त होया अन्धयारा। भिन्नी रैनड़ीए गुरमुख विरले दर साचा बूझा, प्रभ आप ल्यावे खिच दुआरा। भिन्नी रैनड़ीए प्रभ अबिनाशी भेव खुल्हाए गूझे, क्या बूझे जीव विचारा। भिन्नी रैनड़ीए जूठे झूठे माया लूठे दर दर फिरन भिखारा। भिन्नी रैनड़ीए गुरमुख साचे एका दर मंगण नाम रंगण पूरन कर्म विचारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत सरूपी साचा देवे नाम अधारा। भिन्नी रैनड़ीए तेरा रंग मजीठा। भिन्नी रैनड़ीए गुरमुखां प्रभ अबिनाशी साचा डीठा। भिन्नी रैनड़ीए कलिजुग जीव आत्म हँकारी दुष्ट दुराचारी दर घर आए होए कौड़ा रीठा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचो सच पछाण। आप रसना रिहा वखाण। सोहँ देवे साचा दान। दरगाह साची पावे माण। जिथ्थे झुल्ले इक्क निशान। आवण जावण सर्ब मिट जाण। मेल होए भगत भगवान। बेमुख जूठे झूठे आत्म अन्धे पाप कमाण। पापी गन्दे मदिरा मास खाण। कलिजुग होए भाग मन्दे, प्रभ अबिनाशी ना सके पछाण। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सर्ब जीआं दा जाणी जाण। भिन्नी रैनड़ीए तेरी बुध बबेक। भिन्नी
रैनड़ीए गुरसिक्खां रक्खी एका टेक। भिन्नी रैनड़ीए कलिजुग अग्न ना काया लागे सेक। भिन्नी रैनड़ीए महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका जोत जगाए इक्क कराए एका एक। गुरसिख तेरे मन वधाई। बैठी तेरी आत्म काया कूंज प्रभ दर बिल्लाई। किरप करे अवतार नरे, अमृत बूंद स्वांती दे पिलाई। आत्म जोत हरि साचा धरे, सांतक सति सति दे वरताई। अज्ञान अन्धेर दूर करे, एका जोत जगे रघुराई। एका रखावे शब्द दरे, कूड़ कुड़ाना दे मिटाई। साचा दीपक जोत धरे, आत्म होए सच रुशनाई। कारज तेरे सर्ब सरे हरि हरि जस हरि रसना गाई। ना उह जन्मे ना उह मरे, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दर आयां दे वड्याई। एका साची रक्खी आस। प्रभ मिलण दी इक्क प्यास। मिल्या हरि हरि पुरख अबिनाश। हउमे ममता रोग तेरा होवे नास। सोहँ देवे साचा जोग साचा शब्द अकाश। अमृत आत्म रस साचा भोग, अज्ञान अन्धेर जाए विनास। माया ममता कट्टे काया रोग। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कदे ना होवे वियोग। गुरमुख तेरी आत्म धीर। गुर दर पीणा अमृत साचा सीर। आप चलाए प्रभ साचा सोहँ तीर। दूई द्वैत बज़र कपाटी जाए चीर। आप चढ़ाए औखी घाटी, जिथ्थे जाए कोई विरला साधू सन्त फकीर। कलिजुग खेल झूठी बाजी झूठा दिसे मेल। काया चोली सभ दी पाटी, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुखां मेल मिलाया साचा मेल। गुरमुख तेरा धीर ध्याना। आत्म राम वसे भगवाना। सोहँ शब्द लग्गे चोट, साचा वज्जे इक्क दमामा। हउमे विच्चों जाए खोट, साचा दरस पाए हरि नामा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दर घर आए पूर कराए कामा। गुरमुख तेरी बूझ विचार। आत्म दूज दए निवार। तीजा चौथा होया पार। आप लै जाए सच दरबार। इक्क दिखाए हरि का द्वार। जिथ्थे वसे हरि करतार। कलिजुग राह साचा दस्से, सोहँ शब्द साची धार। प्रभ अबिनाशी हिरदे वसे, जो जन रसना लए उचार। आत्म जोत होए प्रकाश कोट रवि सस्से, मिटाए अन्ध अंध्यार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरसिख तेरे किया शब्द प्यार। सच शब्द हरि मंगल गाया। प्रभ अबिनाशी सच्चा पाया। आप आपणी दया कमाया। सच नाम हरि झोली पाया। कौडी दाम मुल्ल ना लाया। एका राम नाम ध्याया। अमृत साचा जाम पिआया। मन तन हरया आप कराया। काया कंचन शब्द कराया। एका जोत निरँजण आप जगाया। भरम भुलेखा सारा लाहया। वेखी वेखा भुल्ल ना जाणा, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे माण दवाया। सुरत शब्द हरि रलाई। प्रभ अबिनाशी जोत जगाई। एका सुरत देवे रघुराई। अकाल मूर्त हरि बूझ बुझाई। साची तूरत शब्द उपजाई। ना जाए झूरत जो जन गुर दर आई। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पूरन आस कराई। रसना गाया हरि गोबिन्दा। प्रभ आप मिटाए मन की चिन्दा। साचा फल नाम हरि दविंदा। भगत जनां हरि सद बख्शिंदा।
माण मोह जो रखिंदा। दर घर साचे आए करे जो निंदा। आत्म वज्जे हँकारी जिंदा। गुरमुख साचा सच तरंदा। आप बणाए साचा बन्दा। दर रहण ना पाए मदिरा मासी गन्दा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुखां आत्म आप रंदाए सोहँ साचा रंदा। गुरमुख तेरी प्रीत न्यारी। आत्म सिंची प्रेम क्यारी। सोहँ शब्द लाओ साची फुलवाड़ी। एथे ओथे तेरा होए सहाई बाकी मिले अगाड़ी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप पकाए तेरी कर्मां हाढ़ी। गुरमुख तेरे कर्म गुण। प्रभ अबिनाशी लए सुण। आत्म वजावे साची धुन। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे मात चुण। गुरमुख तेरी आत्म रस। प्रभ अबिनाशी होए वस। सच कर्म हरि जाए दस्स। पंजे चोर जायण नस्स। शब्द तीर हरि मारया कस। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपे होया तेरे वस। गुरमुख तेरा धीर ध्याना। दर घर आए किया चरन धूढ़ इशनाना। प्रभ अबिनाशी आप मिटाए आत्म उदासी, आत्म देवे ब्रह्म ज्ञाना। वेले अन्त कराए बन्द ख़लासी, ना पए जम की फाँसी घनकपुर वासी जिस जन रसन वखाना। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दरगाह साची माण दवाणा। गुरमुख तेरी लाज रखाई। शब्द सुरत हरि अवाज लगाई। सोहँ साचा ताज पहनाई। एका मंग हरि शरनाई। दूसर कोई दिस ना आई। एका इक्क ओंकार एका लिव लाई। एका जोत मिटाए अंध्यार, एका शब्द सुणाई। एका गोत सर्ब संसार, वरन अठारां दे मिटाई। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा लेख रिहा लिखाई। गुरसिख साची परखी नीत। चरन कँवल हरि बख्शे प्रीत। मानस जन्म जग्ग जाए जीत। काया होवे सांतक सीत। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन भगतां चलाए उलटी रीत। आत्म ध्यान धरे भगवाना। गुरमुख साचे आप पछाणा। दर घर आए ना करे अभिमाना। एका रक्खे चरन ध्याना। साचा बख्शे प्रभ चरन धूढ़ इशनाना। सोहँ बन्न्हे आत्म गाना। प्रभ अबिनाशी साचा जाणा। भरम भुलेखा सारा लाहणा। जोत सरूपी पहरया बाणा। राउ रंक दा इक्क सुल्ताना। राजन राज इक्क रजाना। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवाना। प्रभ दर मंगी साची मंग। काया चोला प्रभ देवे रंग। आत्म चिन्ता सोग मिटाए सुखी कराए अंग अंग। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, वड सूरा सरबंग। आत्म आकड़ आप गंवाए। सोहँ तक्कड़ आप तुलाए। आत्म जकड़ चरन लगाए। नाड़ बहत्तर जोत जगाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दरस अमोघ आप दिखाए। आप दिखाए दरस अमोघा। आपे कट्टे हउमे रोगा। ना कदे चिन्त ना लग्गे सोगा। एका देवे साचा जोगा। साध संगत रस साचा भोगा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कलिजुग मेल मिलाया विछड़यां संजोगा। विछड़यां कलि मिल्या मेल। अचरज पारब्रह्म कलि खेल। गुरमुख साचे आत्म मेल मिलाए, आत्म जोती दे धराए, आप जगाए बिन बाती तेल। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरसिक्खां
होए साचा सज्जण सुहेल। गुरमुख हरि आप पछाणे। दरगाह साची देवे माणे। मानस जन्म हरि लेखे लाणे। आप बणाए गुरसिख साचे सुघड़ स्याणे । महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणी गोद उठाए गुरसिख बाल अञ्याणे। अञ्याणा बाला गुरसिख पाला। आत्म देवे नाम साचा लाला। एका रंग चढ़ाए गुर गोपाला। आपे होए गुरसिख तेरा रखवाला। अन्तिम अन्त आप छुडाए ना मंगे कोई दलाला। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सर्ब जीआं करे प्रितपाला। ओअं तेरा सच दरबारा। एका रूप अनूप अगम्म अपारा। एका सति सरूप सति सहारा। वड शाहो वड वड भूप जोत सरूपी जोत निरँकारा। तीन लोक लोक परलोक खण्ड ब्रह्मण्ड वरभण्ड नवखण्ड नव सर्ब पसारा। लक्ख चुरासी जीव जन्तां देवे जोत अधारा। आपे होए आपणा इक्क सहारा। जोती जोत सरूप हरि एका तेरा वड दुआरा। वड द्वारी वड दरबारी वड संसारी। जोत निरँकारी रूप अपारी। खेल न्यारी सर्ब जीआं दर साचे बैठा प्रभ अबिनाशी सुणे पुकारी। सुणे पुकारा प्रभ दातारा। जोत अकारा सर्ब पसारा। विच संसारा सुरत शब्द मेल मिलारा। जोती जोत सरूप हरि दिवस रैण रैण दिवस सद एका रंग रंगे करतारा। रंग अवल्लड़ा वसे इकल्लड़ा। भारा पलड़ा दर साचे खलड़ा। घर साचा मलड़ा। साचे ढांचे ढलड़ा। ना पीला ना लाल एका रंग गुल्लड़ा। साचा नर हरि गुर गोपाल प्रभ अबिनाशी जोत सरूप बिन रंग रूप सच धाम दर साचा मलड़ा। एका जोत सरूप हरि दर द्वार सद सदा सद खलड़ा। प्रेम वैरागी पावे वैण, जगत त्यागी पेखे नेत्र प्रभ अबिनाशी साचा नैण। एका सुरत शब्द गुर लाई, देवे सुनेहा स्वास पवण। माछूवाड़े कंडयां सेज विछाई, तुध बिन होवे सहाई कवण। तेरा विछोड़ा मैं कदे ना लोड़ा, क्यों दर तों होड़ा अज सेज वछाई मेरी रोड़ा। मेरा वक्त रहि गया थोड़ा। जोती जोत सरूप हरि लगी प्रीत निभावे तोड़ा। गुर गोबिन्द शब्द धुन्कार। पवण सरूपी जाए संवार। आप पुजाए विच दरबार। मन बैरागी जगत त्यागी वड वड भागी एका मंगे तेरा दरस प्यार। जोती जोत सरूप हरि किरपा कर छेती मेल मिलावा होए सच भतार। उठ जीव जाग प्रभ होए सहाई। जुगा जुगन्तर आदि जुगादि गुरसिक्खां जिन बणत बणाई। किरपा कर पूरे हरि लक्ख चुरासी विच्चों मानस देह दित्ती वड्याई। रक्त बूंद हड्ड नाड़ पिंजर प्रभ तेरी देह बणाई। पवण सरूपी आत्म स्वास प्रभ साचा दे चलाई। साची जोत कर प्रकाश दीपक जोती दे जगाई। आन बाट विच तेरी काया आप पकाई। काया कोट अन्धेरी खाड, प्रभ उलटा सिर रखाई। नर्क कुन्ट घोर अन्धेर प्रभ अबिनाशी तेरा होए सहाई। हरि हरि हरि तेरी रसना गाई। तत्ती वाओ ना लागे राई। प्रभ अबिनाशी किरपा कर दसवें मास दित्ती वधाई। मातलोक विच जन्म धर, मात पिता देवे वड्याई। जगत माया लागी तन, विसरया रघुराई। बाली बाल बाल बालड़ा आपणी सुध बैठा भुलाई। एका दूजा तीजा चौथा पंजवें सुरत
रखाई। छेवें सतवें अठवें नांवें दसवें खेड खिडाई। खेड खिडावे झूठी बाजी साची बूझ बुझाई। प्रभ अबिनाशी विसरया जिस विच बणत बणाई। भुल्लया हरि ना वक्त विचारया। चुकया डर भुल्ल गवा रिहा। मानस जन्म जूए बाजी हारया। गुरमुख विरले उतरे पार, जिस मिल्या गुर प्यारया। आत्म देवे नाम निधाना, नाम साचा जाम पिला रिहा। पूर कराए मात कामा, प्रभ साचे मार्ग ला रिहा। जोत सरूपी जोत हरि जुगो जुग जन भगतां पैज रखा रिहा। जन भगत हरि सेव कमावे। दिवस रैण हरि रसना गावे। प्रभ अबिनाशी लेखे लावे। आदि जुगादी वड ब्रह्मादी साचा नाद शब्द धुन उपजावे। जोती जोत सरूप हरि आप आपणे रंग रंगावे। गुर पूरा गुरसिख पछाणे। मन तन धन करे कुरबाने। आत्म तुटा जन निकलया माने। रसना कहे धन्न मिल्या भगवाने। दरगाह साची ना लग्गे डन्न, जमदूत नेड़ ना आने। प्रभ अबिनाशी आप उठाए आपणे कंध, सचखण्ड निवास रखाने। जोती जोत सरूप हरि जन भगतां मार्ग पाने। गुरमुख आत्म जाए मन, साचा शब्द सुणे हरि काने। भरम भुलेखा निकले जन, झूठी अग्न ना रहे ताने। एका लागण प्रभ मिलण दी, जोती जोत सरूप हरि आत्म होण ना देवे नग्न, गुरमुख वेखे गुरद्वारया। आप आपणा आपा वारया। एका जापा हरि आप जपा रिहा। तीनों तापा मगरों लाह रिहा। कोटन पापां मैल गंवा रिहा। माई बापा आप अख्वा रिहा। जोती जोत सरूप हरि गुरमुखां लेखे ला रिहा। मानस जन्म लेखे जाए लग्ग। प्रभ अबिनाशी जो जन पकड़े पग्ग। कलिजुग अग्न विच ना जाए दग। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप बुझाए तृष्ना अग्ग। मोहण माधव जिस जन जाणयां। नैण मुँधारी देवे माणयां। कृष्न मुरारी आप बणाए सुघड़ स्याणयां। राम अवतारी एका रंग रंगाणयां। भगत भण्डारी हरि भगवानयां। कलंकनिह नरायण नर अवतारी गुरमुखां पार करानयां। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सतिगुर साचा जिस जन मातलोक विच जाणयां। रसना गावे भेव छुपावे, दर भुलावे, सार ना पावे, चरन प्रीत साची नीती इक्क रखावे। प्रभ अबिनाशी गले लगावे। भुल्लयां कलिजुग मार्ग पावे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख विरला चरन धूढ़ी तीर्थ नुहावे। हरि सन्त इक्क जान। हरि सन्त इक्क अस्थान। हरि सन्त इक्क ज्ञान। हरि सन्त इक्क ध्यान। हरि सन्त इक्क इशनान। हरि सन्त एका इक्क मान। हरि सन्त एका एक रक्ख टेक हरि भगवान। हरि सन्त हरि का दास। हरि का दास सदा अबिनाश। हरि का दास हरि आप आपे रक्खे वास। हरि का दास अन्त एका नित रसना गाए, आप बणाए बणत। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, रसना गाण मिले साचा कन्त। सन्त रंग सद रंगीला। आपे रंगे कर कर हीला। साचा नाम प्रभ दर मंगे देवे हरि भर प्याले पी ला। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सोहँ घोड़ा देवे छैल छबीला। हरि सन्त हरि वेख विचार। हरि सन्त
हरि शब्द अधार। हरि सन्त कर हरि प्यार। हरि सन्त हरि आप खुल्हाए दस्म दुआर। हरि सन्त हरि आप उपजावे एका शब्द धुन्कार। हरि सन्त सच धाम रहाए, पूरन ब्रह्म कर्म विचार। हरि सन्त हरि का दास। जन सन्तां हरि वसे पास। आदि अन्त आदि अन्त आदिन अन्ता प्रभ अबिनाशी, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे सन्तां करे बन्द खलास। बन्द खलासी बन्दी तोड़े। जुगा जुगन्तर विछड़े प्रभ साचा जोड़े। चरन प्रीती दिवस रैण प्रभ साचा लोड़े। लोड़े दर घर साचे सेव कमाई, लहणा देणा प्रभ साचा मोड़े। विच मात हरि दे वड्याई, आप चढ़ाए नाम घोड़े। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचे लेख लिखाए कलिजुग अन्तिम दिन रहि गए थोड़े। वेला अग्गे आया नेड़े। दरगाह साची होण नबेड़े। कलिजुग तेरे मुक्कण झेड़े। उलटे आवण सारे गेड़े। खुल्ले होयण सभ दे वेहड़े। आप डुबाए भर भर बेड़े। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अन्तिम अन्त अन्तकाल लेखा सर्ब नबेड़े। कलिजुग तेरी अन्धेरी रात। सृष्ट सबाई तुट्टा नात। छेती फेर ना आवे मात। कुकर्म कीए कुधर्म कीए बेमुखां बहु बहु भांत। जुरम वरम कीए अजे ना होई आत्म शांत। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सतिजुग साचा लेख लिखाए बैठा इक्क इकांत। कलिजुग तेरा झूठ विहारा। पूरन करे हरि विचारा। पासा अन्तिम आया हारा। देवे ना तैनूं कोई सहारा। आपणी खेल आप वरताए सृष्ट सबाई ना पावे सारा। आत्म अग्नी जोत लगाए, सृष्ट सबाई होए दो फाड़ा। वड वड बोध सूरबीर उठाए, धरत मात बणाए इक्क अखाड़ा। अग्न मेघ आप बरसाए, कोई ना छुपया रहे विच जंगल जूह पहाड़ां। नौ खण्ड पृथ्मी भेड़ भिड़ाए, मौत बणाए लाड़ी लाड़ा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कलिजुग अन्तिम अन्त तेरा आप चुकाया भाड़ा। सृष्ट सबाई होए दो धड़। एका दूआ पैण लड़। गोली गोला आप बरसाए, ना कोई दिसे किल्हा गढ़्ह। नगर खेड़ा कोई रहण ना पाए, ना कोई वेखे पौड़ी चढ़। जोती जोत सरूप हरि, आपे वेख वखाए सर्ब जीआं दे अंदर वड़। उठे रूसा लशकर भारी। ईसा मूसा होए ख्वारी। लुट्टी जाए मुहम्मद तेरी चार यारी। सदी चौधवीं होई भारी। चारों तरफ होए ख़ुआरी। किसे ना होवे नार प्यारी। दर दर घर घर बेमुख भज्जण, कोई ना बणे ब्योपारी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका शब्द उठाए खण्डा दो धारी। रूस चीना एका कीना। आप मिटावे मुहम्मदी दीना। धरत मात तेरा खुल्हा सीना। झूठा राज प्रभ साचे छीना। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सृष्ट सबाई दाना बीना। संग मुहम्मद चार यार। उठण भज्जण होयण ख्वार। पीर दस्तगीर ना होए कोई सहार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका शब्द फड़े कटार। एका फड़े शब्द कटारी। नबी रसूलां होए ख्वारी। आपणा मूल गए हारी। बेमुखां प्रभ अबिनाशी भूला, झूठी करन सिक्दारी। मात जोत प्रगटाए हरि साचा कन्त कन्तूला, पूर्ब कर्म
रिहा विचारी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत सरूप नरायण नर अवतारी। अहिमद मुहम्मद वक्त चुकाया। चार यारां संग रलाया। मातलोक विच्चों बाहर कढ़ाया। उम्मत नबी रसूल दी रहण ना पाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका शब्द त्रसूल लगाया। एका शब्द चल्ले तीर। मेट मिटाए पीर फकीर। ना कोई होए सहाई औलीए पैगम्बर दस्तगीर। अन्तिम अन्तकाल कलि लथ्थे चीर। नेत्रां विच्चों वगे नीर। एका लग्गे दुक्खां पीड़। बेमुखां टुट्टी हड्डी रीड़। प्रभ अबिनाशी साचा जाए पीड़। वेला अन्त अन्तकाल महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप बणाए साची बीड़। मुहम्मद मंग एका मंग। सदी चौधवीं होए भंग। आप भन्नाए जिउँ काची वंग। शाह सुल्तानां तुट्टे तंग। सच शब्द हरि जाए डंग। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप भन्नाए काया अंग। काया अंग देवे तोड़। लग्गी प्रीती देवे विछोड़। अन्तकाल कलिजुग ना निभी तेरी तोड़। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे सन्त उपजाए मात लगाए धर्म बिरख बोहड़। मन तन भिन्नड़ा हरि चरन प्यासा। मन तन भिन्नड़ा हरि देवे शब्द दिलासा। मन तन भिन्नड़ा गुरमुख साचा आप रखाया जिउँ कंचन पासा। मन तन भिन्नड़ा वेखे हरि रंग तमाशा। मन तन भिन्नड़ा हरि करे बन्द खलासा। मन तन भिन्नड़ा सोहँ साचा जाप जपाए स्वास स्वासा। मन तन भिन्नड़ा मुक्त जुगत कराए तेरी दासा। मन तन भिन्नड़ा आप कटाए जम की फासा। मन तन भिन्नड़ा अन्तिम अन्तिम अन्तिम अन्त आण सहाए, जोती मेल मिलाए, सचखण्ड रखाए निवासा। मन तन भिन्नड़ा महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, हरि पाया शाहो शाबाशा। मन तन भिन्नड़ा तन वज्जी वधाई। मन तन भिन्नड़ा हरि एका लिव लाई। मन तन भिन्नड़ा तन धन हरि नाम साचा देवे पाई। मन तन भिन्नड़ा साचा राग हरि देवे कन्न सुणाई। मन तन भिन्नड़ा आत्म धो दाग प्रभ निर्मल दे कराई। मन तन भिन्नड़ा आपे पकड़े गुरसिख तेरी वाग सच दुआरे दे बहाई। मन तन वज्जी वधाई, पूरन होए भाग आए प्रभ शरनाई। मन तन वज्जी वधाई, गुरसिख हँस बणया काग, प्रभ सोहँ चोग दे चुगाई। मन तन वज्जी वधाई, आप उपजावे अनहद साचा राग, सुन्न समाध आप खुल्हाई। मन तन वज्जी वधाई, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान दस्म दुआर दी बूझ बुझाई। दस्म दुआरा हरि खुल्हारे। मन सिख साची शब्द धारे। साचा शब्द इक्क धुन्कारे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निर्मल करे जोत अकारे। तेरी काया महल मुनारे। काया महल मुनारा विच हरि पसारा। मिटाए अन्धयारा जीव की करे विचारा। रसना गाए घर साचा पाए, दर सच खुल्हाए जिथ्थे वसे आप मुरारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका जोत सरूप बैठा विच निराधारा। निराधार निराहार जोत अकार वेख विचार, जन्म सुधार मूल ना हार, कर प्यार उतरे पार, हरि देवे तार, जन्म मरन देवे संवार। लक्ख चुरासी गेड़ निवार।
महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका बख्शे चरन प्यार। चरन सेवा साचा मेवा। देवे हरि वड देवी देवा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका शब्द जपाए सोहँ जेहवा। सोहँ शब्द रसना गावणा साचा गुण। गुरमुखां देवे माण मात चुण। आप उपजाए आत्म साची धुन। गुर साचे विरले लई मात सुण । महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कवण जाणे तेरे गुण। गुणवन्त हरि गुण ना जाणा। जीव जन्त ना किसे पछाणा। आत्म वस्सया माण अभिमाना। बण बण बैठे बली बलवाना। पल्ले नहीं नाउँ, ना कौडी ना आना। वेले अन्त किस छुडाणा। धर्म राए ने डन्न लगाना। कुंभी नर्क निवास रखाणा। गुरसिख साचे पास कराणा। सोहँ स्वास स्वास जपाणा। मानस जन्म रास कराणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप आपणी सरन लगाणा। सरन लगाए दे वड्याए दया कमाए महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुखां पूरन आस कराए। हरि पाया कन्त कन्तूहला। सतिगुर झुलाए सोहँ साचा झूला। हरि आप मिटाए गुरसिक्खां पिच्छला मूलना। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख सचे कदे ना भूलणा। ना भुल्लो ना विसरो। दिवस रैण सद रसन उचारो। मानस जन्म होए सुधारो। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा लेख लिखारो। साचे लेख प्रभ रिहा लिख। दर घर साचे मंगो भिख। साचे लेख हरि देवे लिख। आत्म सहिँसा रोग गंवाए महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप मिटाए बिधना लिखी रिख। लिख्या लेख आप मिटाया। साचा लेख फेर चुकाया। प्रभ अबिनाशी दया कमाया। पूरन आस आप कराया। महाराज शेर सिँघ सर्ब गुणतास आप अख्वाया। पूरन आस हरि आप कराए। सच घर वास रखाए। हउमे दुखड़ा होए नास, जो जन रसना गाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुखां दे मति आप समझाए। साचे मार्ग आप लावणा। आप आपणा राह दिखावणा। प्रभ अबिनाशी पकड़ बाहों, आप आपणे संग रलावणा। आपे रक्खे सिर छत्तर छाउँ, वाली दो जहान आप अख्वावणा। गुरसिख बणाए जिउँ बालक माउँ, पित मात आप अख्वावणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जिस जन रसना गावणा। सच घर जिस जन वसणा। राह साचा हरि प्रभ दस्सणा। मदिरा मास ना लावण रसना। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपे होए हिरदे वसणा। मदिरा मास तजावणा। सोहँ महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, रसना गावणा। आत्म दान प्रभ साचे झोली पावणा। एका शब्द निशान तेरे आत्म महल्ल रखावणा। कर मेल भगत भगवान महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा सति सरूपी दरस दिखावणा। महल्ल मुनारा होए उज्जयारा। आप मिटाए अन्ध अन्धयारा। काया कूड़ा गढ़्ह विच हरि पसर पसारा। बज़र कपाटी पर्दा पाड़ा। बिन गुर पूरे कोई ना पाए, बन्द रहे दस्म दुआरा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख चलाए आपणे भाए, अमृत आत्म देवे सीर फुहारा। अमृत आत्म चले नीर। गुरमुख साचा
पीवे सीर। आपे देवे आत्म धीर। दूई द्वैत कट्टे जंज़ीर। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप पिलाए अमृत साचा सीर। सति गुरमुख आत्म जान। मिल्या साचा हरि भगवान। बिन हरि पूरे सुंञा होए वैरान। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका जोत जगाए करे रुशनाए महान। आत्म जोती जाए जग। चरन सरन हरि जाए लग्ग। आप बणाए हँस कग। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सोहँ शब्द बंधाए सिर तेरे पग्ग। तन मन्दिर आप सुहाए। हरि हिरदे वास रखाए। तन मन्दिर आप सुहाए, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप आपणा नाम जपाए। तन मन्दिर दर हरया होवे। हरि मन्दिर हरि आपे तोड़े आत्म जंदर, जो जन मंगे हरि नाउँ साचा जोड़ हत्थ दोवें। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप जगाए कलिजुग सोए। सोया जीव जीव उठ उठ जाग। प्रभ अबिनाशी चरनी लाग। आप सुणाए हरि साचा राग। वेले अन्त हरि पकड़े वाग। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आत्म लावे सोहँ साची जाग। कलिजुग जीव जाग भरम ना भुल्ल। झूठे धन्दे झूठी माया विच ना रुल। प्रभ अबिनाशी देवे सोहँ दात अनमुल्ल। कलिजुग जीव प्रभ बुझाए आग देवे नाम सुहाग हरि संग साचे तुल। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे आप बणाए जिउँ सागर कँवल फुल्ल। कँवल फुल्ल सागर संसारा। गुर चरन जो करे निमस्कारा। करनहार इक्क दातारा। देवणहार वड भण्डारा। दिवस रैण रैण दिवस रहे आप वरतारा। जो जन मंगण आए दुआरा। दुध्ध पुत्त हरि रोग निवारा। तन लागे ना लागे भारा। पेट रोग ना रहे अफारा। जो जन प्रभ साचे तेरी चरन निमस्कारा। गुर चरन सद निमस्कारो। मिले पारब्रह्म करतारो। गुर चरन जाओ बलिहारो। हउमे रोग देवे निवारो। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कर दरस उतरस पारो। कर दरस उतरे भुक्ख। कर दरस उतरे दुःख। कर दरस उपजे सुख। कर दरस महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सुकड़े हरे कराए रुक्ख। रुखड़े सुकड़े हरे होए। चरनी आए जो खलोए। जगत अग्न ना लागे कोए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा नाम रिदे परोए। साचा नाम रसना गीत। मिले प्रभ अबिनाशी साचा मीत। दिवस रैण सद राखो चीत। हरि हिरदे वसे परखे नीत। कलिजुग अवध गई बीत। प्रभ चरन ना लागी प्रीत। ढहि ढेरी हो जाणा जिउँ बालू दी भीत। बिन गुर पूरे किसे ना पार लँघावणा, ना काया होवे सीत। साचा शब्द ज्ञान ना किसे दवावणा, ना होए आत्म अतीत। आत्म तृखा ना कोई बुझावणा, ना धीरज होवे नीत। दीपक जोती ना किसे जगावणा, एका प्रभ साचे दी रीत। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कर दरस गुरमुखां घर आया सचा मीत। दरस करना हरि तरस करना। अमृत मेघ बरसना। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कर किरपा पार उतारना। उतरे पार जन आए द्वार। दु:ख रोग दलिद्र प्रभ दए निवार। आपणे रंग रंगे करतार। महाराज शेर सिँघ
विष्नूं भगवान, भुक्खयां आपे पावे सार। दुखीए जीव दर बिल्लाए। बिन गुर पूरे कवण पार लगाए। एका एक बन्दी छोड़ आप अख्वाए। एका राखो साचा संग, चरन प्रीती तोड़ निभाए। आपे करे बुध बबेक महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दूसर कोई नांहे। गोपाल मुरारी हरि जू तारे। जो जन आयण चल दुआरे। प्रभ अबिनाशी दरस पायन जोत सरूपी खेल अपारे। साची जोत मात प्रकाशे, अचरज खेल करे कलि भारे। सर्ब घटां हरि घट वासी, गुरमुख विरला करे विचारे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कलंकनिह नरायण नर अवतारे। गुर चरन जो करे प्यारा। साचा देवे नाम अधारा। आत्म देवे शब्द खुमारा। सोहँ साचा सच भण्डारा। गुरमुख साचा करे वपारा। देवणहार इक्क दातारा। आओ मंगो आत्म रंगो, प्रभ आत्म देवे खोल्ह कवाड़ा। गुरमुख साचे पार लँघो, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सतिजुग उपजाए साचा लाड़ा। सोहँ तेरा सति वरतारा। चार वरन बणाए इक्क सरदारा। ऊँच नीच दे विच पसारा। ऐका देवे जोत एका शब्द अपर अपारा। दर दर घर घर होए जै जैकारा। सोहँ तेरा साचा वज्जे डंक डफारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर अवतारा। सोहँ तेरा साचा राग। प्रभ अबिनाशी पकड़े तेरी वाग। गुरमुख कन्न सुणावे हँस बणावे काग। तेरा बन्न्ह वखाए बेड़ा, आत्म बुझाए आग। आत्म अन्धेर गंवाए, आत्म दीप करे प्रकाश। सोहँ साचा चन्न चढ़ाए साचा, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, घनकपुर रक्खे वास। सोहँ तेरी सच सिक्दारी। चार वरन होए पनिहारी। देवे वर गिरधारी नरायण नर नर अवतारी। पारब्रह्म मात जोत धर, करे खेल अपर अपारी। उतरे पार जो जन आए चरन निमस्कारी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मात जोत प्रगटाए काहना कृष्ना राम मुरारी। काहना कृष्ना माधव माधो। प्रभ अबिनाशी साचा लाधो। मात जोत प्रगटाए बोध अगाधो। एका शब्द उपजावे नादव नादो। आप सुणाए तीन लोक खण्ड ब्रह्मण्ड ब्रह्मादो। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुखां मिल्या साचा माधो। मोहण माधव कृष्न मुरारी। कलि जोत प्रगटाए जोत सरूपी जामा धारी। आप आपणे विच समावे। क्या कोई वेखे जीव गंवारी। गुरमुख साचे बूझ बुझाए जो जन आए चल द्वारी। आत्म भेव गूझ खुल्हाए जो जन आए चल दरबारी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर अवतारी। काहन घनईआ राम रमईआ। कलिजुग भेस वटईआ। सृष्ट सबाई आप भुलईआ। सोहँ चलाए साची नईआ। संसार सागर दे विच रखईआ। चार वरन एका पूर करईआ। एका नाम वंञ मुहाणा प्रभ साचा नाम दवईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, चार वरन कराए एका भैणां भईआ। चार वरन एका जाति। चार वरन एका दाती। चार वरन इक्क कराए भैण भ्राती। चार वरन सोहँ देवे एका दान हरि वड वड दातन दाती। एका शब्द झोली पाए गुरमुख साचा रसना गाए, प्रभ अबिनाशी
दीपक जोत जगाती। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, वेले अन्त होए सहाई, चार कुन्ट ऊँच नीच ना कोई जाणे जाती। चार वरन चार कुन्ट इक्क द्वार। एका एक करे संसार। एका दूआ देवे निवार। तीजा चौथा होए पार। एका रंग रंगे करतार। सोहँ देवे साची धार। वरते वरतावे विच संसार। आपे करे सच विहार। कलिजुग होया अन्त ख़ुआर। बेमुखां आई हार। प्रभ अबिनाश गए विसार। मदिरा मासी दुष्ट दुराचार। आत्म वस्सया सर्ब हँकार। राम रमईआ ना रिहा कोई विचार। काहन घनईआ भेस सर्ब संसार। झूठा भेख वटाया, दर दर फिरन भिखार। प्रभ अबिनाशी सार ना पाया। मात जोत धरे लए अवतार। कलिजुग अन्तिम अन्त मुकईआ, कोई ना जाणे प्रभ दी सार। सतिजुग साचा मार्ग लईआ, पहली माघ करे विहार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर अवतार। चार वरन इक्क जोग। वार वरन एका भोग। चार वरन आ मिटाए हउमे रोग। चार वरन एका घर इक्क संजोग। चार वरन महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एक कटाए आत्म रोग। चार वरन एका सिक्ख। चार वरन एका भिक्ख। चार वरन एका सुख। चार वरन एका दुःख। चार वरन एका रुख। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एक कराए सतिजुग साचा लाए आप मिटाए तृष्ना भुक्ख। चार वरन एका घर। चार वरन एका दर। चार वरन एका सरन। चार वरन एका चुक्के डर। चार वरन एका मिल्या साचा हरि। चार वरन घनकपुर वासी चरन लाग जाए तर। चार वरन महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सतिजुग साचे किरपा जाए कर। चार वरन एका रंग। चार वरन एका संग। चार वरन एका मंग। चार वरन महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, होए सहाई अंग संग। चार वरन इक्क दातारा। चार वरन इक्क सरकारा। चार वरन एका एक हुक्म प्यारा। चार वरन एका झण्डा झुल्ले तेरे सीस छत्तर झुलारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका देवे शब्द अधारा। चार वरन इक्क धार। चार वरन इक्क विहार। चार वरन एका यार । चार वरन इक्क भतार । चार वरन एका कन्त प्रभ साचा कर प्यार। चार वरन महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचे, साची जोत करे अकार। चार वरन एका जोती। चार वरन माणक मोती। चार वरन दुरमति मैल प्रभ साचे धोती। चार वरन महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख जगाए एका जोती। चार वरन एका रीता। चार वरन एका मीता। चार वरन एका देवे चरन प्रीता। चार वरन खुल्ल्हे हरन फरन प्रभ अबिनाशी दीता। चार वरन जम का चुक्के डरन, नाम निधान गुर दर पीता। चार वरन प्रभ साचे दी सरन, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कर दरस मानस जन्म जाओ जग जीता। चार वरन एका राम। चार वरन एका दाम। चार वरन एका कम्म। चार वरन एका ब्रह्म। चार वरन एका धर्म। चार वरन एका शर्म। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप रखाए
आपणी सरन। चार वरन एका खाणा। चार वरन एका बाणा। चार वरन एका ताणा। चार वरन एका माणा। चार वरन एका एक प्रभ अबिनाशी जाणा। चार वरन सोहँ चढ़ाए प्रभ सच बबाणा। चार वरन एका धाम। चार वरन एका राम। चार वरन एका शाम। चार वरन एका जाम। चार वरन एका काम। चार वरन एका नाम। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सोहँ शब्द जपावे आत्म देवे साचा धाम। चार वरन एका मति। चार वरन एका तत्त। चार वरन एका यति। चार वरन एका सति। चार वरन एका रत। चार वरन, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपे दे समझावे मति। चार वरन एका रीत। चार वरन एका प्रीत। चार वरन प्रभ साचा काया करे सीत। चार वरन आपे पुणे करे पतित पुनीत। चार वरन सुणावे एका शब्द सोहँ साचा गीत। चार वरन प्रभ अबिनाशी मिल्या हरि साचा मीत। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दिवस रैण रैण दिवस गुरमुख सद गाओ रसना गीत। गीत गोबिन्दा, दरस दखिंदा, माण दविंदा, ताण रखंदा, सद बख्शंदा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, वड सूरा मृगन्दा। वड सूरबीरा, सर्ब भरपूरा, एका देवे साचा नूरा। शब्द उपजावे अनाहद साची तूरा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आत्म जोती दीप जगाए जगे जोत जिउँ कोहतूरा। कोहतूरी, साची नूरी। आपे करे सति सरूरी। जो जन आए चल हज़ूरी। आसा मनसा प्रभ साचे पूरी। दुक्खां सुक्खां करे दूरी। आत्म सुक्खां देवे चूरी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, रसना गाओ सर्ब सुख पाओ। उतरे सगल वसूरी। रसना गाओ गुण गोबिन्दा। आप उपजावे परमानंदा। क्यों गंवाया निज़ानंदा। प्रभ अबिनाशी सद बख्शिंदा। आप उतारे मन की चिन्दा। जन भगत बणाए साची बणत, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सरन लगाए सुरपति राजे इन्दा। त्रैलोकी नाथा, सगला साथा, सृष्ट सबाई आप चढ़ाए सोहँ साचे राथा। सोहँ साचा शब्द चलाए साची गाथा। गुरमुख साचा पार लँघाए, आप लिखाए लेख माथा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सगला साथा। सगला संगी, देवे दान दात जो दर मूहों मंगी। आत्म रहे ना किसे भुक्खी नंगी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, वड दाता सूरा सरबंगी। सूरबीर वड दातार। देवणहार आप करतार। भरे रहण सद भण्डार। सृष्ट सबाई होए भिखार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सतिजुग साचे आपे होए तेरा वरतार। सतिजुग तेरा सच वरतारा। प्रभ अबिनाशी जामा धारा। जोत सरूपी खेल अपारा। सोहँ चलाए शब्द अपारा। आप उठाए खण्डा दो धारा। गुरमुखां पार करावे, बेमुखां डोबे विच मञ्झधारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सतिजुग साचे आप बंधाए साची धारा। सतिजुग तेरा धीर धरावणा। कलिजुग तेरा चीर लुहावणा। गुरमुख साचे अमृत साचा सीर प्यावणा। हउमे विच्चों पीड़ गंवावणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप आपणा कर्म कमावणा। कर्म कमाओ, धर्म रखाओ,
भरम चुकाओ, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सतिजुग साचा मार्ग लाओ। सतिजुग साचा मार्ग लावणा। जूठ झूठ सभ नष्ट करावणा। सच सुच्च हरि आप वरतावणा। झूठा भेख कोई रहण ना पावणा। वेख वेख सर्ब सरन लगावणा। जोत सरूपी दरस दिखावणा। स्वच्छ सरूपी नज़री आवणा। बिन रंग रूपी आपणा मेल मिलावणा। सति सरूपी जोती जोत समावणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सतिजुग तेरा साचा नाम धरावणा। सतिजुग साचा नाम धराए। पहली माघ जन्म दवाए। कलिजुग तेरी औध विहाए। कलिजुग जीव फेर पछताने वेला गया हत्थ ना आए। सोहँ साचा नाम जपाए, एका साचा बीज बिजाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सतिजुग तेरी पूरन रीझ आप कराए। सतिजुग तेरा साचा रंग। गुरमुखां प्रभ दर मंगी मंग। आप मिटाए सर्ब भुक्ख नंग। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, किसे होण ना देवे नंग। ना कोई भुक्खा ना कोई नंगा। एका रंग सारे सतिजुग तेरा रंगा। प्रभ अबिनाशी पूरा दर एका मंगा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका एक वरतावे कराए ना कोई माढ़ा ना कोई चंगा। गुर प्रसाद गुर आप वरताए। दुक्खां रोगां नास कराए। साची भिच्छया नाम पाए। पूरन इच्छया आप कराए। दर घर साचे जो चल आए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, हउमे सहिँसा रोग चुकावे। गुर संगत प्रभ दे वड्याई। प्रभ दर आए सेव कमाई। साचा बेड़ा प्रभ बन्न्ह वखाई। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन तेरा दर्शन पाई। दर घर वेख सिँघ सिँघ बैठा सेज। प्रभ अबिनाशी आप वखाए आपणा तेज। दर आए भोग लगाए आप रखाए तेरी पैज। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा भोजन भोज कराए, ना कराए लेहज फेहज। भोजन भोज करे भगवान। दर घर साचे सच पकवान। बिन गुर पूरे भोग लगाए कवण आण। दु:ख रोग सोग सर्ब मिट जाण। भोग लग्गा तेरे दर। आप खुल्हाए साचा दर। आपे जाए हरि अंदर वड़। प्रभ अबिनाशी किरपा कर। आत्म जोत देवे धर। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप खुल्हाए तेरा आत्म साचा सर। आत्म सर आप खुल्हाए। अमृत आत्म सीर पिलाए। एका तीर शब्द चलाए। बज़र कपाटी चीर वखाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सोहँ साची धीर धराए। एका चल्ले तीर निशाना। मेला होए भगत भगवाना। कलिजुग मिटया आवण जाणा। प्रभ अबिनाशी दर्शन पाणा। दिवस रैण रैण दिवस प्रभ साचे तेरे घर भाग लगाणा। गुर चरन लाग प्रभ अबिनाशी रसना गाणा। गुरमुख साचे जायण जाग, सीत प्रसाद जिस रसना लाणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणी हत्थीं आप वरताणा। आपणी हत्थीं आप वरताए। गुरमुख साचे आप जगाए। दु:ख रोग सर्ब मिटाए। हउमे रोग रहण ना पाए। दरस अमोघ आप दिखाए। सोहँ साचा जोग दवाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे तेरे दर घर भाग लगाए। भाग लगाया दर घर
आण। किरपा करी हरि आप भगवान। गुरमुख लाए साचे लेखे दर घर होए परवान। साचा झुल्ले इक्क निशान। देवे वड्याई वाली दो जहान। साचा दर साचा घर जिथ्थे वस्सया हरि भगवान। गुर संगत दर सेव कमाई। प्रभ अबिनाशी लेखे लाई। दिवस शुद्ध भण्डार कराई। दु:ख भुक्ख रहे ना राई। साचा सुख हरि उपजाई। उज्जल मुख जगत कराई। मात कुक्ख सुफल कराई। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जिस जन तेरी सेव कमाई। उज्जल होई मात कुक्ख। कर दरस उतरी भुक्ख। आत्म रहे कोई ना दुःख। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, लक्ख चुरासी गेड़ कटाए, गर्भवास ना होए उलटा रुख। प्रभ अबिनाशी दया कमावणा। गर्भवास फेर ना आवणा। लक्ख चुरासी गेड़ मिटावणा। वेले अन्त प्रभ साचे दरस दिखावणा। बाहों पकड़ गले लगावणा। गोद आपणी विच बिठावणा। धर्म राए मूंह छुपावणा। प्रभ अबिनाशी संग रलावणा। सच धाम दे विच बहावणा। आप मिटाए आणा जावणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पूरन कर्म कमावणा। गुरमुख तेरी घाल थांएँ। प्रभ अबिनाशी होए सहाए। साची लिख्त रिहा लिखाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दरगाह साची माण दवाए। दरगाह साची धाम न्यारा। एका एक करे जोत अकारा। बिन बाती बिन तेल सच्चा दीद करे उज्जयारा। गुरमुख महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा माण दवाए तेरे आए दर दुआरा। गुरमुख साचा कलिजुग जाग्या। पूरन होए कलिजुग भाग्या। प्रभ अबिनाशी आत्म धोया दाग्या। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कर किरपा पार उतारे जो जन सरनी तेरी लागया। सरन लाग करी सेवा। सोहँ देवे प्रभ साचा मेवा। प्रभ अबिनाशी वड देवी देवा। साचा शब्द जपाए रसना जेहवा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरी काया मुंदरी विच लगाए सोहँ थेवा। काया अंदर आन बाट। आप खुल्हाए बज़र कपाट। सोहँ शब्द रसन जपाए आप चढ़ाए औखे घाट। अग्गा नेड़े दिसे वाट। प्रभ अबिनाशी तेरी आत्म सुत्ता, तेरी काया बणाई खाट। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका जोत करे प्रकाश तेरी विच ललाटे। एका जोत जगे ललाटे, प्रभ पूरन करे घाटे। बेमुखां तन झूठे पाटे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे पार उतारे जस जन रसना राटे। हरि अमृत मेघ बरसांयदा। कर किरपा पार लँघांयदा। दुखियां दु:ख गंवांयदा। जिस रसना बूंद लगांयदा। आत्म तृष्ना भुक्ख गवांयदा। बत्ती दन्दां विच्चों लिखांयदा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पूरन कर्म कमांयदा। अमृत पीवणा सदा जग जीवणा। प्रभ अबिनाशी चरनी नीवणा। तन पाटा आपणा सीवणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, लेखे लाए तेरा जीवणा। अमृत आत्म साची धार। कर किरपा देवे हरि गिरधार। गुर संगत किया चरन प्यार। सरखण्ड निवासी मातलोक ल्या अवतार। घनकपुर वासी कलि आया भेख धार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे विच रिहा
पसार। गुर संगत गुर संगत एका रंग रंगाए। एका देवे नाम रंगत घर साचे हरि विदा कराए। कदे ना होए भुक्खा नंगत, जो जन रसना गाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन्म कर्म धर्म सभ लेखे लाए।