पुस्तकालयभाग ३

१३ जेठ २०१० बिक्रमी गुरमुख सिँघ दे गृह पिण्ड भलाई पुर

उलटी होई मति, उलटी रीत है। उलटी होई मति, ना चरन प्रीत है। आपे परखे नीत है। प्रभ साचा नेतन नीत है। आपे जाणे जाण वखाणे, सर्ब जीआं दे विच समाणे, जो कुछ रही बीत है। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका दर ठंडा सीत है। हुक्म हकूमत गई छुट। दोवें गए जगत निखुट्ट। आपे देवे जड़्ह पुट्ट। रसना रस जो लए लुट्ट। झूठा जूठा पिया घुट्ट। प्रभ अबिनाशी लड़ गया छुट। धुरदरगाही बाहर कढ्ढे वेले अन्त कुट्ट। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका मारे शब्द सुट्ट। आत्म अन्धा गुर बणाया। पापी बन्दा सार अख्वाया। आत्म अन्धा आप जगाया। आप आपणे भाणे विच समाया। बचन भुल्ले जगत रुल्ले झूठे तोल तुल्ले झूठी खेल होई गुल्ले ना कोई फले ना कोई फुल्ले। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप मिटाए पहले बुल्ले। भुल्ल भुलाया उलटा राह चलाया। हँकार विकार विच समाया। झूठी कार, झूठा यार, झूठा विहार, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, शब्द बाण आप लगाया। झूठे यार यार कुड़यार। अन्ध अंध्यारे देवे डार। नर कोई दिसे पार किनार। जिथ्थे वसे सच भतार। वेले अन्त ना आवे हार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपे वेखे कर प्यार। झूठी यारी उलटा राह। झूठे वहिण दित्ता वहा। सच्चे दर कोई रहण ना पा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुखां देवे साचा थां। आत्म वड वड हँकार। ना उठे करन चरन निमस्कार। प्रभ अबिनाशी किया खेल अपार। गुरमुखां माण ताण रक्खे विच संसार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, भाण्डा भरम दे निवार। भाण्डा भरम प्रभ देवे भन्न। एका कढ्ढे आत्म जन। एका ताओ चढ़ाए तन। एका नाउँ देवे डन्न। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, रहण ना देवे कोई झूठा तन। तन मन्दिर अग्न वांग तपे। प्रभ अबिनाशी जाणे ना कोए माए ना कोई बापे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दर घर साचे बैठा क्या कोई छुपे। क्या कोई छुपे छुपाए। आपे फड़ लए उठाए। आत्म किल्हा गढ़्ह तुड़ाए। झूठी जड़्ह आप कटाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणा भाणा हरि वरताए। भाणा भावना सर्ब चलावणा। प्रभ अबिनाशी जोत प्रगटाई आप कराए आपणे कामना। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सर्ब हँकार गवावणा। आत्म हँकारी आत्म अन्धे। प्रभ अबिनाशी आपे जाणे चंगे मन्दे। जूठे झूठे पापी गन्दे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप कराए

आत्म अन्धे। आत्म अन्धे होए हँकारी। क्या कोई करे जीव गंवारी। रसना लोभ पापां भारी। तिनां तांईं मिली सिक्दारी। पंजां चोरां चंगी यारी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, घर सचे बैठा सर्ब जीआं करे वेख विचारी। आपे वेखे आत्म दर। एका जोत अवतार नर। सभ दे अंदर रिहा वड़। दिवस रैण रैण दिवस साचा लेखा रिहा कर। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत सरूपी भेख धर। वेख विचारे, भरम निवारे, आत्म सुधारे। हउमे रोग ना कोई विचारे। गुर गोबिन्द दोए चरन दुआरे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अन्तिम लेख लिखारे। आत्म लेखा इक्क लिखावणा। गुरमुख साचे आप नाम जपावणा। गुरसिख दर घर साचे आप वसावणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका गुर लैणा वर। साचा सीस छत्तर झुलावणा। गुर गोबिन्द एका दर। गुर गोबिन्द एका घर। गुर गोबिन्द एका सर। गुर गोबिन्द लैणा वर। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, झूठा जूठा रहे ना तेरे दर। झूठी माया, झूठी छाया। झूठे धन्दे आप गंवाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, किसे हत्थ ना आया। क्या कोई फड़े क्या कोई खड़े, क्या कोई अड़े। आपे आप कराए जो मन मन्ने। करे कराए जो मन भाए। आपे चले आपणी रजाए। लहिणेदार आप अख्वाए। देवणहार सृष्ट सबाई, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचो साच नयां कराए। साचा नाउँ साचा लेखा साचा भेखा, धुर दरगाहे कढ्ढे भरम भुलेखा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत सरूपी धारे भेखा। धीरज धर्म तत्त ज्ञान। झूठी मति होई क्यों भुल्ला बण अञ्याण। प्रभ अबिनाशी ना सके पछाण। ऊँच नीच इक्क अस्थान। सूचो सूच आप भगवान। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचे लेख लिखावणा। सच दरबार साचा आसण। आए बैठा साचे आसण। आपे बैठा जोत प्रकाशण। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, बेमुख करे सर्ब विनासण। जगत रीती सति है, गुर चरन करो प्यार। जगत रीती सति है, होए झूठा जन्म ख़ुआर। जगत रीती इक्क सति है, कर दरस पारब्रह्म पूरन हरि अवतार। जगत रीती सति है, साचा नाम रसन उचार। जगत रीती सति है, जूठ झूठ देवे निवार। जगत रीती सति है, नाम मजीठ लए गुर दरबार। जगत रीती सति है, कर दरस हरि जाए तर उतरे पार। जगत रीती सति है, चरन कँवल कँवल दर सीस मिले जगदीश आत्म होए प्यार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दर्शन देवे अगम्म अपार। जगत रीती इक्क सच है, साचा देवे चरन प्यारो। जगत रीती सति है, पूरे गुर सद निमस्कारो। जगत रीती सति है, झूठे धन्दे जगत विहारो। जगत रीती सति है, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, बैठा सच दरबारो। जगत रीती सति है, साचा हरि दरबारा। जगत रीती इक्क सति है, जोत सरूपी हरि निरँकारा। जगत रीती सति है, कर दरस आए गुर चरन दुआरा। जगत रीती सति है, मानस जन्म उत्रस पारा। जगत रीती सति

है, अन्तिम देवे हरि साचा मोख दुआरा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपे आए चल दुआरा। जगत प्रीती सच रीत है, क्यों भुलयो जीव गंवारया। जगत प्रीती सच रीत है, गुर गोबिन्द सोहण इक्क द्वारया। जगत प्रीती सति है, बलि बलि जाओ सद बलहारया। जगत रीती सति है, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आत्म खेल क्यों वक्त गवा रिहा। वड भण्डारा गुर हज़ूरया। प्रभ दुक्खां भुक्खां करे दूरया। साचा सुख सहज सबूरीआ। हरि आसा मनसा पूरीआ। आप कट्टे जगत मज़बूरीआ। अग्गा नेड़े आया पिच्छा रिहा दूरया। प्रभ साचा फेर सुणा रिहा, जो ना भुल्ल बण गरूरीआ। साची बणत फेर बणा रिहा, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान घर हज़ूरीआ। सच वस्त गुर अग्गे टिकाई,। दु:ख भुक्ख हरि दे मिटाई। साचा सुख दे उपजाई। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपे दे मति समझाई। एका जाणो हरि भगवान। दूजा कोई ना विच जहान। तीजा दिसे ना कोई निशान। चौथा वेखो एक बली बलवान। पंचम पंच मिले परवान। अमृत आत्म सिंच प्रभ साचा देवे हरि दान। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साची लिख्त लिखाण। साचे शब्द सच संदेशा। ना कोई भरम ना भुलेखा। अगला पिछला चुक्के लेखा। ना कोई सिक्खे ना सिखाए ना कोई रहे विच भुलेखा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचे फेर लिखाए लेखा। साचे लेख फिर लिखावणा। गुर प्रसादी भोग लगावणा। पंचम पोए इक्क वरतावणा। साचा सति आत्म तत्त साची मति निज धीरज हरि रखावणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कदे ना मनों भुलावणा। साची वस्त रक्खी हरि थार। किरपा करे आप गिरधार। भरे रहण सद भण्डार। मातलोक ना आवे हार। एका जोत धरे करतार। कर किरपा जाए तार। पंजां बख्शे इक्क प्यार। दूतां दुष्टां करे ख्वार। जूठा झूठा रहण ना पाए गुरसिख तेरे सच दरबार। चुगल निन्दक दुष्ट दुराचार। प्रभ साचा करे ख्वार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपे जाणे सर्ब सार। चुगली निन्दया जगत बखीली, जो कोई आत्म लावे तीली, आत्म रत्त प्रभ साचे पी ली, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, काया खाली करे पतीली। साची मति सच उपदेस। गुर पूरे को करो आदेस। प्रगट जोत आए विच माझे देस। जोत सरूपी धारे भेस। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सृष्ट सबाई इक्क नरेश। इक्क नरेश इक्क निरँजण। पंचां देवे एका मजन। आपे बणे साचा सज्जण। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, शब्द नगारे तेरे वज्जण। शुद्ध नगारा आत्म ढोल। दूई द्वैती पर्दा देवे खोल्ह। गुरसिख ना मारे गुर घर बोल। महाराज शेर सिँघ पंचां वसे सदा कोल। पंचे वेखो हरि हरि पंच। एका लाए आत्म अंच। बेमुख काया कूड़ी कंच। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पंचां सिर आप सरपंच। पंचां मिल्या साचा पीर। होए सहाई आप दस्तगीर। एका शब्द देवे जग साची धीर। पंजे बण जाओ साचे वीर। वेला गया

हत्थ ना आवणा, काहनूं होए लीरो लीर। बेमुख घर घर दर दर फिरन जिउँ भौंदे भेखाधारी फकीर। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पंचां आपणी हत्थीं आप पिलाए साचा सीर। आप आपणी गोद रखाया। अमृत साचा सीर पिलाया। दिवस रैण रैण दिवस सद अंग रखाया । वेले अन्तिम अन्त झूठे धन्दे लाया । महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आत्म अन्धे दे समझाया। आत्म अन्धे ना भुल्ल निधाना। पंचां वाली इक्क भगवाना। आप बणाए आपणा बाणा। आपे ढाहे क्या कोई करे जीव अञ्याणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सर्ब जीआं दा जाणी जाणा। आप उगाए आपणे वत्ते। क्या कोई देवे घर घर गुर दर मत्ते। आत्म होई जिन्हां तत्ते। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पंचम पंचम जोत सत्ते। पंचम जोत करे प्रकाश। अज्ञान अन्धेर जाए विनास। प्रभ अबिनाशी क्यों भुल्ले पुरख अबिनाश। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप बणाए आपणी रास। आपणी रास आप बणाने। कलिजुग जीव हरि भगवाने। इधर उधर की क्या कोई जाणे। साची सद्धर हरि भगवाने। आओ सेव गुर चरन ध्याने। मिले हरि आप भगवाने। ना कोई डन्ने ना कोई डाने। ना कोई मंगे तैथों दाने। प्रभ अबिनाशी साचा पाने। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, नौ निध घर उपजाने। नौ निध घर उपजाणा। दु:ख भुक्ख दा रोग मिटाणा। भरम भुलेखा दूर कराना। सोहँ साचा नाम जपाणा। एका मार्ग सृष्ट लगाणा। एका घर होई दो राता। अंदर वेख मार झाता। प्रभ अबिनाशी साचा नाता। भुल्लया जीव जिउँ रंडी कमज़ाता। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, ना कलि पछाता। पूरन गुर हरि पछाणो। आत्म रक्ख इक्क ध्यानो। पंजां विच परमेश्वर जाणो। निहकलंक कलि साचा मानो। आप आपणे रंग रंगानो। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पंचम करे जगत प्रधानो। पंचम देवे हत्थ वड्याई। प्रभ अबिनाशी होए सहाई। एका जोत आप रघुराई। देवणहार सर्ब है थांईं। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, घाट रहे ना राई। सच हुक्म सच फ़रमाणा। ना कोई मेटे मेट मिटाणा। एका हरि एका दर निहकलंक बली बलवाना। सो जन उधरे पार जिस हत्थ बध्धी गाना। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपे जाणे आपणा बाणा। आपे धारया पीर पैगम्बर ना किसे विचारया। क्या कोई करे कलिजुग जीव विचारया। पंचां देवे एका जोत शब्द अधारया। एका गुर लिख्या धुर देवे नाम शब्द गिरधारया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पंचम पंचम हरि आप बणवा रिहा। पंचम होए आप रखवाली। पंचम दिवस रैण हरि बणया पाली। सृष्ट सबाई फड़ उठा ली। आप आपणी सेवा ला ली। कोई भण्डारा ना रहे खाली। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, देवणहार दातार सच्ची सरकार दो जहानां वाली। साचा हरि नर निरँजण आया। साचा खेल आप खिलाया। साचा हरि मेल मिलाया। सन्त जना हरि हिरदे वसाया। सन्त मनी सिँघ नाम वड्आया। सतिजुग

साचे माण दवाया। सतिगुर पूरा आप बणाया। पूरन जोत धरे हरि प्रभ अबिनाशी सृष्ट सबाई सरन लिखाया। भरम भुलेखा कोई रहण ना पाया। भैण भाई ना कोई भेड़ भिड़ाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा लेख बैठ विच दरबार लिखाया। सतिजुग साचे सच वड्याई। गुर गद्दी दी नींह रखाई। निहकलंक तेरी साची सेव कमाई। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका जोत मात धराई। एका जोत गुरसिख नागर। गुरमुखां करे कर्म उजागर। आत्म भरी सच्ची गागर। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपे देवे उत्ते सोहँ चादर। सच्ची चादर सच चन्दोआ। प्रभ अबिनाशी साचा चोआ। दर दुआरे आण खलोआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा बीज विच मात दे बोया। बीज बीज्जया जाए उग। लग्गे भाग पिण्ड बुग्घ। देवे वड्याई चार युग। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप मुख रखाए सगली सुध। दूजी जोत हरि भगवाने। सिँघ मोता दे विच टिकाणे। देवे माण चतुर सुजाणे। एका रंग रंगाणे। पूरे गुर दी सरनी लाणे। आप आपणे थां बहाने। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप आपणी बिध बताने। एका हुक्म मिले सरकारा। दूजा करो फेर विहारा। तीजो कोई ना दिसे धारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, हरि साचे लेख लिखारा। पंज दीपक उज्जयारया। प्रभ अबिनाशी किरपा धारया। सतिगुर मनी सिँघ चरन निमस्कार बलि बलि बलि जाओ बलिहारया। भुल्ल भुल्ल क्यों वक्त विहा रिहा। वेला हत्थ ना आवणा दूजी वारया। साचे लेख साचे तख्त बैठ लिखा रिहा। भरम भुलेखे सर्ब गंवा रिहा। साची शब्द सुरत प्रभ साचा आप दवा रिहा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सिँघआसण डेरा ला साचे लेख लिखा रिहा। साची लिखाए लिख्त अपारे। ऊधम रखाए विच अन्धकारे। आपणा गया बचन हारे। प्रभ अबिनाशी ना करे प्यारे। धीआं पुत्तर ना हरि विचारे। सो जन उधरन पार जो जन चरन निमस्कारे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कर किरपा पार उतारे। शाम नाम देवे वड्याई। आपणे रंग रवे हरि लाई। साचा संग हरि आप निभाई। सुरत शब्द हरि आप दवाई। साची जुगत हरि आप बणाई। सतिगुर साचे इक्क सरनाई। दूजा थाउँ कोई नांही। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पंचां होवे आप सहाई। पंचां होया एका धागा। एका शब्द एका रागा। एका एक आपणे हत्थ रक्खी वागा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कदे ना जाणो सोया, दिवस रैण सद रहे जागा। सच वस्त हरि भोग लगाई। पंचम वेला इक्क सहाई। इक्ट्ठे बैठ खाओ भाई। फेर विछोड़ा होए ना राई। साची वाग सतिगुर मनी सिँघ तेरे हत्थ फड़ाई। घर विच रहे ना कोई लड़ाई। ना ताहने मेहणे देवे कोई लोकाई। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका दर सच्ची सरनाई। पंचां देवे एक दान। पंचां देवे एका नाम रमईआ राम। पंचां देवे माण विच जहान। सच मार्ग जो चल जाण। दु:ख रोग सर्ब मिट जाण।

आत्म भुल्ले ना रहे घर शैतान। किरपा कर हरि साचे घर साचे दर करे परवान। पंचां पाए साची सार। आपे कर जगत विहार। देवणहार इक्क दातार। साचा बैठा विच दरबार। पंचां दिया इक्क प्यार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दिवस रैण लैणा रसन उचार। लब लोभ आत्म हँकारा। प्रभ अबिनाशी साचे मारा। आप बहाए सच दरबारा। आप बंधाए साची धारा। पंचां बख्शे इक्क प्यारा। हुक्मे अंदर सभ वरतारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप बंधाए सति सरूपी वड वड भूपी सिर सच्चा दस्तारा। सच दस्तार सीस सुहाए। बीस इकीस भेव चुकाए। सृष्ट सबाई पीस वखाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका प्रीत घंटे चौबीस रखाए। अट्ठे पहर पहर अठ। एका देवे पंजां इक्ट्ठ। एका देवे साचा हट्ठ। प्रभ अबिनाशी आप बंधाए साची गट्ठ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दूई द्वैतां पाए भट्ठ। पंचां का हरि एका ज्ञाता। एका पित एका माता। एका दूआ क्यों भेव रखाता। झूठा जाणो जगत का नाता। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका वस्त अनेक कर किरपा देवे निहकलंक सच जिस जाता। साचा नाता जिस जन जाता। सर्ब बिधाता ध्यान धराता। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप आपणे संग रलाता। साचा रंग दिया काहना। सच तख्त सच सुल्ताना। कोई दीवाना कोई मस्ताना। कोई नाम रंगाना कोई मंग दर नाम दाना। कोई मंगे चरन धूढ़ इशनान, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका देवे साचा दाना। साचा तख्त साचा ताजा। उप्पर बैठा गरीब निवाज़ा। सृष्ट सबाई जिस साजण साजा। वड पातशाह वड राजन राजा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप संवारे आपणे काजा। सच तख्त वड सिक्दारी। सृष्ट सबाई जिस पसारी। अचरज खेल करे मुरारी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर अवतारी। सच तख्त सच सिक्दारी। उत्ते बैठा नैण मुँधारी। तीन लोक इक्क अस्वारी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अचरज़ खेल अपारी। साचा तख्त चार कूट। सच पँघूढ़ा रिहा झूट। सृष्ट सबाई रिहा कूट। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जगत जड़्ह रिहा पूट। सच तख्त हरि चरन छुहाना। प्रगट होए घनईआ काहना। सिँघासण हरि आप सुहाणा। गुर संगत हरि आप बिराजे जिउँ गोपीआं काहना। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप सहाए साचे थाना। काहन घनईआ राम मुरारी। सिँघासण बैठा पैर पसारी। सृष्ट सबाई की करे विचारी। सुघड़ स्याणयां करे ख्वारी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, महिंमा अपर अपारी। सच सिँघासण उप्पर गद्दी। सृष्ट सबाई प्रभ साचे बद्वी। नौ खण्ड पृथ्मी होई रद्दी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, चार कुन्ट उखेड़ा लाए उप्पर सिँघासण, आप हिलाई गद्दी। चार कुन्ट चार मुख। सृष्ट सबाई होए दुःख। नज़र ना आयण किते रुक्ख मनुक्ख। चार कुन्ट वरते भुक्ख। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुखां देवे आत्म सुख। सिँघ

सिँघासण आप कम्बाया। सृष्ट सबाई दे हिलाया। बाशक तशक रहे कुम्लाया। हरि भाणा एह की वरताया। इन्द इन्द्रासण आप हिलाया। शिव शंकर भज्जा फिरे आप घबराया। ब्रह्मा आए वाहो दाया। नारद मुंन फेरा पाया। करोड़ तेतीस संग रलाया। प्रभ अबिनाशी चरनी लाया। विष्नूं बंसी आप अख्वाया। करो मेहर ना वरतो कहर, वरभण्ड ना दे उलटाया। ना कोई नगर ना कोई खेड़ा ना कोई दिसे शहर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका गेड़ा आप लगाया। उलटी लट्ठ आप गिढ़ाई। सृष्ट सबाई भट्ठ कराई। गुरमुख विरला नठ्ठ गुर चरनी आई। साचा हट्ठ प्रभ आप रखाई। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुखां आत्म दे मति समझाई। सिँघ सिँघासण दिया गेड़ा। सृष्ट सबाई मुके झेड़ा। कलिजुग तेरा डुब्बा बेड़ा। आपे मारे भेड़ भेड़ा। बिन हरि पूरे छुडावे केहड़ा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, शब्द सरूपी पाए जेड़ा। शब्द सरूपी जेड़ा पाया। राजा राणा फड़ तख्तों लाहया। सिँघ आसण हरि आप सुहाया। दूसर कोई रहण ना पाया। नौ खण्ड पृथ्मी हरि दे हिलाया। वंड वंड वंड हरि वंड कराया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सप्तम दीपक विच समाया। सप्तम दीपक सच द्वार। सति पुरख नर अवतार। क्या कोई सके जीव विचार। करे कर्म अपर अपार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, क्या कोई जाणे तेरी सार। अचरज खेल वरते जग। चरन धरया उप्पर पलँघ। सृष्ट सबाई होई भंग। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप भन्नाए जिउँ काची वंग। सिँघ सिँघासण आप उलटाया। जल थल थल जल हरि दे विहाया। ना लागे घड़ी पल वेला अन्तिम अन्त आया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, घर साचे लेख लिखाया। सिँघ सिँघासण बैठा दुआरा। उच्चा कूके कूक सुणाए गुरमुख विरला सुणे पुकारा। सोहँ साचा रसना गाओ, प्रभ अबिनाशी देवे धारा। वेला अन्तिम आया कलिजुग किस बिध उतरे पारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, प्रगट जोत निहकलंक लए अवतारा। जीव भुल्ल ना जाणा। ना कोई दिसे राजा राणा। आपे बणे वड सुल्ताना। चार कुन्ट हरि छत्तर झुलाणा। सोहँ साचा डंक वजाणा। एका अंक आप रखाणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणा सिक्का आप चलाणा। आपणा सिक्का आप चलाए। एका टिक्का आप लगाए। दूसर कोई रहण ना पाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सिँघ सिँघासण डेरा लाए। डेरा लाया घर हरि नाम। प्रभ दर पीओ सोहँ साचा जाम। साचा वक्त पछाण पंभ आप कराया पूरन काम। गुरमुख विरले रंग साचा माणया, नेत्र पेख घनईआ शाम। ना भुलाया कलि वेख जोत सरूपी बानया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान्या। सच तेरी वड्याईआ। अचरज खेल रचाईआ। मिले गुर गोबिन्द रघुराईआ। पूरन आस आप कराईआ। चारे दिशा आप भवाईआ। एका भिच्छा गुरसिक्खां पाईआ। सृष्ट सबाई सतिजुग साची वाड़ी लाईआ। प्रभ अबिनाशी आप

उगाईआ। आपे बणया सर्ब सहाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सोहँ आत्म बीज बिजाईआ। सच फूल लगाए फूलना। गुरमुख ना गुर पूरा भूलना। शब्द पंघूड़ा सोहँ झूलणा। हरि साचा कन्त कन्तूहलना। महाराज शेर सिँघ आप चुकाया तुहाढ्ढा मूलना। रचना आपणी हरि जाणदा। साचा सज्जण जो जन पछाणदा। वेखो रंग सच्चे भगवान दा। की होवे हाल जहान दा। घाटा आवे पीण खाण दा। भैणां तांईं ना भाई पछाणदा। किसे वर ना लभ्भे हाण दा। सृष्ट सबाई प्रभ साचा आपे छाणदा। गुरमुखां मन वधाई, सोहँ तन पहनावदा। वेला आया पीण ते खाण दा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, रसना गाओ गेड़ा चुक्के आवण जाण दा। दर घर साचा अमरा पद पाओ, हरि साचा इक्क पछाणदा। निज घर वासी निज घर माण रखाओ, गुरमुख साचा माण कलि माणदा। घनकपुर वासी घर साचा दर्शन पाओ , होया मेल भगत भगवान दा। सृष्ट सबाई हरि मथ वखाए, आप किसे दे हत्थ ना आए, सिँघ सिँघासण बैठा चार कुन्ट हरि नत्थ पवाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे हरि रथ चढ़ाए। रथ रथवाही साचे चाढ़्हा। किसे कोलों ना मंगे भाड़ा। आपे पार कराए, जंगल जूह पहाड़ उजाड़ां। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख बणाए साचा लाड़ा। रंग लगाए साचा धामा। संग निभाए गुरसिक्खां रामा। वेला तंग ना आए प्रभ अबिनाशी पहरया जामा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, देवे सर्ब वधाई, गुरमुख तेरी वड वड्याई, आत्म वॅज्जया एका शब्द दमामा। शब्द दमामा सच ढंडोरा। गुरमुख ना लग्गण पंजे चोरा। आप कढ्ढे राम मथोरा। रहण ना पाए विच देह अन्ध घोरा। साचा हरि मेल हरि साचा, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणे हत्थ रखाई डोरा। आपणे हत्थ रक्खे डोरा। जिद्धर जिद्धर चाहे लए मोड़ा। किसे ना चले अग्गे ज़ोरा। क्या कोई पावे झूठा शोरा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर, ना कोई जाणे होरा। सृष्ट नत्थीं आपणी हत्थी। महिंमा अकथ्थना कथी। गुरमुख आए जाए चढ़, प्रभ आप बणे रथवाही, सोहँ शब्द चलाया रथी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सर्ब कला समरथी। समरथ पुरख आप करतार। आपणा करे सच विहार। कोई ना करे, कच्चा वणज वपार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सोहँ देवे शब्द गुरसिक्खां कर प्यार। गुरमुख तेरे आत्म चाउ। प्रभ अबिनाशी मिल्या साचा शाहो। एका गुर एका हरि एका रंग हो जाओ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप सुहाए साचा थाउँ। साचा थांउँ चरन धूढ़। गुरसिख जो जन आए दर मूढ़्ह। सोहँ साचा नाम रंग चढ़ाए, उत्तर ना जाए गूढ़। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप गिढ़ाए एका बूड़। लेखा लिखणा हरि ने भाई। प्रभ अबिनाशी आप रखाए, अंग संग तेरे आप हो जाई। झूठे तजे भैण भराए। आप आपणा सिर हत्थ टिकाए। आपे पूरन आस कराए। विच मात

ना कोई तेरी आत्म जीत जिताए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आत्म ब्रह्म ज्ञान दे तीन लोक दी बूझ बुझाए। आपे दीआ इक्क भण्डारा। सच वस्त शब्द इक्क पाई थारा। एका खिच्चे साची लाट आपे बख्शे साची धारा। आपे तोड़या बज़र कपाट, जगी जोत अगम्म अपारा। मातलोक ना आवे घाट, सेवा करी गुर दरबारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप दवाए माण विच संसारा। अंग संग तेरा सज्जण सुहेला। एका रंग रंग ना जाणो दुहेला। आपणी आप प्रभ सरन रखाए आप सुहाए वेला। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, चार जुग तेरा साचा मेला। चार जुग तेरी निभे नाल। साची वस्त रक्खी संभाल। तीन लोक ना होए कंगाल। ना कोई मंगे विच दलाल। मिल्या मेल एका हरि गोपाल। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आत्म जोती देवे बाल। वाह वाह सच दरबारया। वाह वाह करे खेल अपर अपारया। वाह वाह वड वड संसारया। वाह वाह तीन लोक एका करे सच सरकारया। वाह वाह मात लोक तेरा रंग अपर अपारया। वाह वाह आवे जावे सद बनवारया। वाह वाह मात लोक आया निहकलंक अवतारया। घनकपुरी विच जामा धारया। वाह वाह आपणा आप सदा छुपा रिहा। वाह वाह बवंजा साल ना किसे विचारया। वाह वाह वाह वीह सौ बिक्रमी काया झूठी आप गवा गया। वाह वाह धीआं पुत्त साक सज्जण पुरी घनक सभ रुवा गया। वाह वाह मातलोक विच मातम पा गया। वाह वाह लोक परलोक जोत सरूपी सर्ब थांईं आप सुहा गया। वाह वाह सचखण्ड साचा दीपक आप जगा गया। वाह वाह पुरी घनक भाग लगा गया। वाह वाह घर जाए दरस दिखा गया। वाह वाह जोती जोत मिला गया। वाह वाह एका गोत बणा गया। वाह वाह घर साचे हरि साचा भोग लगा गया। गुरमुखां सोहँ साची चोग चुगा गया। वाहवा माहणा सिँघ तेरे पूरन भाग लिखा गया। वाह वाह सिँघ तेजा तेरी आत्म आवाज लगा गया। वाह वाह सिँघ पाल संग बणा गया। वाह वाह प्रभ महिंमा सुण दिल सोया कलिजुग जगा गया। वाह वाह पूरन इच्छया करन काहना कृष्ना घर विच आ गया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, रातीं सुत्या दरस दिखा गया। वाह वाह आपे बुझी दीप जगा गया। वाह वाह लहणा सच वखा गया। वाह वाह गुरसिख साचे भेज विच विचोला आप रखा गया। वाह वाह साचा आत्म चुकया उहला, पुरी घनक आ दर्शन पा गया। वाह वाह दे मति तेजा सिँघ समझा गया। वाह वाह लै प्रसाद कर अरदास महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, हत्थीं आपणी सीत प्रसाद खवा गया। वाह वाह सीत प्रसद दिया गुर सूरे। आत्म उपजे अनहद तूरे। वाह वाह घर आया आसा होई पूरे। वाह वाह मन की चिन्दया होई दूरे। वाह वाह महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपे देवे दरस हज़ूरे। वाह वाह पाल सिँघ हरि दरस दिखाई। गुरमुख साचा आप बणाई। वाह वाह आत्म सच धरवास रखाई। वाह वाह हिरदे

साचा वास रखाई। वाह वाह मदिरा मास रसन तजाई। वाह वाह आपणा परिवार सभ समझाई। वाह वाह सिँघ आत्मा संग रलाई। वाह वाह जीवण सिँघ हरि लड़ फड़ाई। वाह वाह बंस सबाया लई तराई। वाह वाह सिँघ प्रीतम हरि दे वड्याई। पूरन सिँघ विच प्रभ पूरन जोत टिकाई। पाल सिँघ दा पूत मिली वड्याई। वाह वाह वीह सौ इक्क बिक्रमी पंचम जेठ आपणे आप मनाई। वाह वाह पुरी घनक विच वज्जी वधाई। सुणे लोकाई जोत सरूपी खेल रचाई। पूरन सिँघ विच जोत टिकाई। दिवस रैण इक्क रंग रखाई। भरम भुलेखे सर्ब गंवाई। साचे लेखे गुरसिख लगाई। वेखा वेखी कोई भुल्ल ना जाई। जगे जोत इक्क रघुराई। घनकपुर वासी आउण वाहो दाही। दर दवारिउँ हरि बाहर रखाई। आप समाधी उप्पर जोत टिकाई। जीव अपराधी कोई दरस ना पाई। बेमुखां तुटी गाधी, घनकपुर कोई रहण ना पाई। सृष्ट सबाई आपे साधी, घर घर होए दुहाई। गुरमुख साचे प्रभ सरन अराधी, आए चल्ल सरनाई। शब्द चलाए बोध अगाधी, अचरज खेल कलि वरताई। प्रभ अबिनाशी माधव माधी, आपणे भाणे विच समाई। जोत सरूप सद विस्मादी, आपणे रंग आपे वरताई। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत धर अवतार नर, दर घर कोठे चढ़ सिँघ तेजा पल्ला फिराई। वाह वाह आपणा पल्ला आप फिराया। वाह वाह वाली दो जहानां विच मात दे आया। वाह वाह कलिजुग पंचम जेठ प्रभ अबिनाशी डेरा लाया। वाह वाह जीव मरया मर जाए फेर ना आया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान फेरा पाया। अचरज राह दिखाए। सृष्ट सबाई आप भुलाए। गुरमुखां भेव खुल्हाए। पुरी घनक करे रुशनाए। अठताली घंटे लिख्त लिखाए। खाणी बाणी रसन अलाए। वेद पुरानां दे समझाए। कुरान अञ्जील रसन चलाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साची जोत जगाए। वाह वाह खेल अपारे। झूठे जो वेखण आयण जायण करे विचारे। प्रभ अबिनाशी खेल अपारे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान दीवानयां, मस्तानयां, आपणी चरनी केस झुलारे। योग आसण हरि बता रिहा। साचा योग देवे गुरसिक्खां सोहँ नाम अधारया। आप मिटाए तृष्ना भुक्खा घर साचे भाग लगा रिहा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, लहणा देणा आप चुका रिहा। साचा योग मिट्ठा बोलणा। साचा योग कौड़ कूड़ा ना रसना तोलणा। साचा योग सोहँ शब्द ना गुरसिख भूलना। वाह वाह होवे मिलावे कन्त कन्तूहलणा। साचा योग देवे महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सति दवारा सतिजुग खोल्हणा। सच योग सहज घर पाओ। सच योग प्रभ अबिनाशी रिदे वसाओ। साचा योग गुर गोबिन्द गुर शब्द नाम ध्याओ। साचा योग महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, चरन लग जाओ। पूरन योग गुरू दुआरा। पूरन योग एका एक गुरसिख चरन दुआरा। पूरन योग रसना जप नाम मुरारा। पूरन योग देवे महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कर किरपा आपणी धारा। कर किरपा पार उतारया। एका देवे साचा

जाप सोहँ साचा मेल मिला रिहा। कोटन कोट उतारे पाप, साची दरगाह लेखे ला रिहा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचे लेखे आप लगा रिहा। इन्द्र सिँघ चढ़या चन्द। आप चढ़ाए सद बख्शंद। ख़ुशी होई तन बन्द बन्द। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, इक्क दिखाए परमानंद। परमानंद परम पुरख जाणे आत्म। क्या कोई जाणे जीव सनात्म। ना होए एका वास आत्म। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सोहँ शब्द चलाया मात। क्यों होया जीव वैरागी है। तन काया हँस त्यागी है। प्रभ साचे चरनी लागी है। जन होया वड वडभागी है। घर साचे सदा सच रागी है। किस्मत सोई कलि विच जागी है। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप लगाई साची बाजी है। उडया हँस देह निमाणी। घर दे जीव रहे पछताणी। छोटे वड्डे बुढ्ढे बाल अञ्याणी। दिवस रैण रैण दिवस टुट्टे रहण प्राणी। एका एक जुगो जुग प्रभ साचे दी सच निशानी। गुरमुख साचे सन्त जनो प्रभ साचा नाउँ पछानी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुखां देवे नाम निधानी। उडया हँस छुट्टयां बाज। हरि साचे दा लथ्था ताज। कवण करे तेरे पूरे काज। याद आवे गुर तेरी आज। आपे रक्खे साडी लाज। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपे आण संवारे तेरे काज। चेत सिँघ प्रभ आए हज़ूरी। आसा मनसा प्रभ साचे पूरी। सेवा तेरी ना रही अधूरी। साचा प्रभ दरगाह साची देवे सच मजूरी। एका आपणे रंग रंगाए, दिवस रैण हरि संग रखाए, ना उठाए खूंडी भूरी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अमृत आत्म मुख चवाए आपे कुट्ट ख्वाए चूरी। चेत सिघ तेरी चार यारी। दिवस रैण सद करे ख्वारी। शब्द मार प्रभ साचे मारी। आपे कट्टे जिउँ लकड़ी आरी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपे चीर करे दोफाड़ी। चेत सिँघ तेरी सेव बल। प्रभ अबिनाशी कर के छल। दर घर साचे सास दवाए, दूर दुराडा आए चल। मातलोक हरि दे वड्याई, अमृत भरे साचा जल। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, शब्द लिखावे जुगो जुग अटल। चेत सिँघ हरि साचा आया। दर घर तेरे भाग लगाया। वक्त विचार कर्म कमाया। आप आपणे संग रलाया। सिँघ सवरन सरन बहाया। सचखण्ड दा राज दवाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पूरन पाए तेरी सेव कमाया। सवरन हरि लए संभाल। दिवस रैण हरि रक्खे नाल। आप आपणे कंठ लगाया, जिउँ माता गल लाल। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, चरन प्रीती निभे नाल। मातलोक सवरन तजाया। झूठी काया दे छुडाया। हुक्मे खेल रचाया। अंदरे अंदर भेव किसे ना पाया। आत्म जिंदरा आपणे हत्थ तुड़ाया। जोत सरूपी स्वास खिचाया। आप आपणा विच्चों वास कढाया। जोती सरूपी जोत हरि आप विच अकाश बहाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सति धर्म दा राज दवाया। सिँघ सवरन सरन गुर पाई। साचे घर मिली वड्याई। चरन दुआरे दिवस रैण हरि दर्शन पाई। महाराज

शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सिँघ सवरन देवे वड्याई। सिँघ सवरन तेरा ऊँचा राज। सिँघ सवरन तेरा उच्चा साज। सिँघ सवरन चरन बहाए गरीब निवाज़। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका रक्खे तेरी लाज। चार युग हरि लाज रखाए। आप आपणे रंग रंगाए। दूजी नौकरी कोई रहण ना पाए। जोती जोत सरूप हरि आपणे भाणे विच समाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि अन्त जुगा जुगन्त हरि साचा कन्त गुरसिक्खां पैज रखाए। सवरन सिँघ सच वसे धामा। चरन लगाया साचे रामा। सवरन सवरन सवरन बणाया कलिजुग देह तजाई चामा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा खेल कराया जोत सरूपी पहरया बाणा। सिँघ सवरन राज दुआरे। प्रभ अबिनाशी आप खलारे। अट्ठे पहर एका लहर वेखे रंग करतारे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, लक्ख चुरासी विच्चों देवे वड सरदारे। वड सरदारी देवे भारी, करे चरन प्यारी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचे धाम आप बहाए गुरमुख कर्म विचारी। साचा योग जगत पित दिया। पूरन होया काम, हरि दर्शन किया। उतरे सर्ब वियोग हरि जोती थिया। कोए ना लग्गे रोग, अट्ठे पहर जोत सरूपी जगे दिया। अट्ठे पहर जोत प्रकाश। एका एक प्रभ अबिनाश। दूजी वस्त ना कोए पास। एका समग्री एका रास। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरे काज करे सच सच जोत प्रकाश। सच जोत श्री कल्गीधर। गुरसिख मिल्या साचा वर। हरि दुआरे गया खड़्ह। चार जुग ना छड्डे लड़। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप बहाया आपणी हत्थीं खड़। आपणी हत्थीं आप उठाए। आप आपणी गोद रखाए। सृष्ट सबाई आप भुलाए। साचा भेव खुल्हाए, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे रक्खे आपणी सरन लगाए। प्रभ अबिनाशी तेरी अचरज माया। विछड़यां कलि मेल मिलाया। सोहँ संगल नाल बन्न्हाया। ना कोए तोड़े तोड़ तुड़ाया। तुटी गंढ्ढे चरनी जोड़े ना कदे विछोड़े, ना कदे मरे ना जाया। महाराज शेर सिँघ पिता पूत एका संग रलाया। पिता पूत इक्क नरायण । एका घर दोए चल बहिण। जन्म जन्म दा लहणा लैण। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपे देवे लहणा देण। गुर चरन सवरन कलि गया तरन। मिली हरि साचे सरन। फेर ना होए मरन। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप बन्न्हाए आपणी धारन। साचे लेखे लगा पत्नी पति। प्रभ अबिनाशी आप रखाए आपणा तत्त। मातलोक हरि साचा आत्म देवे धीरज जति। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप समझावे देवे मति। साचा प्रभ बख्शे सच प्रीत। सिँघ सवरन तेरा फड़या लड़ तेरे नाल तेरी सुरजीत। प्रभ अबिनाशी देवे साचा वर, आत्म रहे सदा अतीत। काम क्रोध हँकार प्रभ विच्चों कढ्ढे फड़। आपे बणे साचा मित दिवस रैण रैण दिवस प्रभ अबिनाशी सद सद सद वसे चीत। सुरजीत देवे चरन प्रीत। हरि परखे साची नीत। मानस जन्म कलि जाणा जीत। महाराज शेर सिँघ

विष्नूं भगवान, आपे लेखे लाए चरन कँवल उप्पर धवल रक्खी प्रीत। साचे लेखे जाए लग्ग। प्रभ अबिनाशी पकड़े पग। झूठी माया झूठी काया झूठी तृष्ना अग्ग। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरे आत्म बन्न्हे धीरज तग। धीरज तग सति सन्तोख। प्रभ साचा देवे अन्तिम मोख। जगत व्यापे ना कोई दोख। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दिवस रैण रैण दिवस कर दरस तेरी उतरे मन दी भुक्ख। दिवस रैण हरि तेरे दुआरे। खाली भरे तेरे भण्डारे। बाहों पकड़ पार उतारे। सिँघ सवरन दी साची नारे। पति पत्नी दोए एका धारे। एका मंगी मंग प्रभ देवे सच दरबारे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरा जन्म मरन संवारे। पतिपरमेश्वर साचा जाण। दिवस रैण तेरी करे पछाण। भुल्ल ना जाणा रुल ना जाणा तुल ना जाणा झूठे तोल, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपे लए तेरी सुरत संभाल। संग साथ आप निभावंदा। जिस जन प्रभ दया आप कमावंदा। रक्खे दे कर हत्थ, ना मात कदे डुलावंदा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तुटी चरन प्रीत तोड़ निभावंदा। चरन प्रीती तोड़ निभाए। तुट्टी गंढ्ढ जोड़ वखाए। प्रभ अबिनाशी कर चरन प्रीती काया कोहड़ हटाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, बन्दी छोड़ आप अख्वाए। काया कौड़ी क्या कराए, सिर पैरां दु:ख रहे थोड़ा थोड़ा। साथ ना देवे काया घोड़ा। औख कदे ना होवे प्रभ साचा सच रखाए जोड़ा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, वेले अन्तिम अंत गुरमुखां साचा बौहड़ा। गुर बौहड़या आवे दौड़या। फड़ फड़ बाहों प्रभ साचे आपणी चरन जोड़या। गुरमुख दर साचा पाया, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, वर पाया जिहा लोड़या। मन चिन्दया फल पाए। चरन प्रीती जो जन कमाए। पिछली बीती भुल्ल बख्शाए। अग्गे मार्ग प्रभ साचा पाए। आप आपणा सिर हत्थ टिकाए। सच वस्त हरि विच रखाए। एका बस्त्र तन पहनाए। साचे अस्व अस्वार कराए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दस्त बदस्त लेखा आप चुकाए। गुर संगत सेवा जिस कमाई। मातलोक हरि दे वड्याई। लहणा देणा आप चुकाई। आत्म साचा सोहँ गहणा तन पहनाई। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणे हत्थ रक्खी वड्याई। सोहँ गहणा तन पहनाया। धर्म राए ना डन्न लगाया। गुरमुखां बेड़ा बन्न्ह वखाया। आप आपणी सेव रखाई, दर साचे माण दवाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, थान सुहाए जिथ्थे डेरा लाया। थान सुहाए आप आए। माण दवाए आपे जाए। आपे पुच्छे अन्तिम वात, प्रभ अबिनाशी होए सहाए। आत्म वेख मार झात, प्रभ अबिनाशी तेरे विच समाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप आपणे रंग रंगाए। आत्म अंदर बूझ बुझारा। एका जोत आप करतारा। गुरमुख विरला करे विचारा। जिस हरि देवे चरन प्यारा। चरन प्रीती विच मात सोहँ देवे साची धारा। रसना जप जीव कलि उतरे पारा। प्रभ अबिनाशी पाए तेरी सारा। बेड़ा डुब्बे विच मंझधारा। महाराज

शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत सरूप निहकलंक नर अवतारा। वरते वरतावे विच संसारे। कलिजुग जीव भुल्ले गंवारे। मायाधारी लोभी आत्म होई हँकारे। झूठे जूठे महल मुनारे। हरि का नाम लग्गे भुसाड़े। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर विच मात जामा धारे। हरि चरन कलि प्रीत कर, क्यों सौं के वक्त लँघाया। हरि चरन कलि प्रीत कर, क्यों रो रो जन्म गंवाया। हरि चरन कलि प्रीत कर, क्यों भरम भुलेखे विच कलिजुग जीव भुलाया। हरि चरन कलि प्रीत कर, आपणा मूल क्यों रिहा गंवाया। हरि चरन कलि प्रीत कर, कन्त कन्तूहल हरि जामा पाया। हरि चरन कलि प्रीत कर, बेमुख होए ना भुल प्रभ अबिनाशी तेरे विच समाया। हरि चरन कलि प्रीत कर, शब्द पंघूड़ा साचा झूल प्रभ अबिनाशी दे झुलाया। हरि चरन कलि प्रीत कर, गुरमुख बणाए मात कँवल फुल्ल दरगाह साची माण दवाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप आपणी सरन लगाया। सरन लगाया लिख्या लेख कलि कमाया। मिटाई रेख धर्म धराया। गुरसिख तराया, पार लँघाया, सरन लगाया, मरन डरन चुकाया, हरन फरन खुल्हाया, धरनी धरन अख्वाया, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप आपणे मार्ग लाया। कलिजुग वेला अन्तिम आई। कलिजुग झूठी माया विच रुल ना जाई। प्रभ अबिनाशी जोत प्रगटाई। घर साचे वज्जे वधाई। आत्म देवे दर खुल्हाई। आत्म तृखा तृष्ना दे मिटाई। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणे हत्थ रक्खी वड्याई। गुर चरन प्रीती साची जानो। प्रभ अबिनाशी एका मानो। जूठ झूठ छड्डो जगत निधानो। एका एक दर घर साचे आप पछाणो। देवणहार दातार सच्ची सरकार इक्क भगवानो। कोटन कोट खड़े द्वार अन्त कोए ना आनो। जो जन आए करे निमस्कार प्रभ अबिनाशी दरगाह साची देवे मानो। दरगाह साची धाम अवल्लड़ा। जिथ्थे वसे हरि आप इकल्लड़ा। आत्मक दीपक जोती बलड़ा। एका नाम भारा पलड़ा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मात जोत प्रगटाए, कलिजुग अन्त कराए, सतिजुग साचा लाए राह चलाए अवल्लड़ा। कलिजुग तेरा अन्त करावणा। सतिजुग साचा रंग रंगावणा। सोहँ शब्द मुख रखावणा। राउ रंक इक्क करावणा। ऊँच नीच दा भेव मिटावणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सतिजुग साचे साचा माण दवावणा। सन्त जन हरि इक्क समान। सन्त जनां हरि देवे आत्म शब्द ज्ञान। प्रभ अबिनाशी आप बिठाए साचे शब्द बबाण। त्रैलोकी नाथ आप वड्याए, तीन भवन दी बूझ बुझाण। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सन्त जनां हरि देवे माण। सन्त जनां सिर रक्खे हत्थ। आपे देवे सोहँ साची वथ। साचे शब्द आप चढ़ाए सोहँ साचे रथ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सर्ब कला समरथ। हरि सन्त हरि आप बणाए। आप आपणा राह जणाए। बाहों पकड़ हरि चरनी लाए। आत्म आकड़ सर्ब कढाए। आपे तकड़ सोहँ शब्द तुलावे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आत्म ब्रह्म ज्ञान दे

हँकार हँगता रोग गंवाए। सन्त जन मन वज्जी वधाई। आत्म जोत होई रुशनाई। एका लिव गुर चरन लगाई। गुर पूरे दे हत्थ वड्याई। आत्म दर दे खुल्हाई। झूठे धन्दे दे गंवाई। आपणे बन्दे लई बणाई। द्वार दस्म दी बूझ बुझाई। जिथ्थे वसे एक रघुराई। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन सन्तां आपे मेल मिलाई। वाह वाह सन्त हरि साचा मेला। प्रभ अबिनाशी खेल कलि खेला। गया हत्थ ना आवे वेला। गुरमुख साचे सन्त जनां महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपे बणे सज्जण सुहेला। हरि सन्त दोए एका घर। हरि सन्त दोए एका दर। हरि सन्त दोए एका सर। हरि सन्त एका धाम रहण एका घर। हरि सन्त हरि पकड़े लड़। हरि सन्त महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अंदर बैठा वड़। साचे सन्त आप बणाए बणत। मेल मिलावा होए साचे कन्त। गुरमुख हरि की पौड़ी जाए चढ़। हरि की पौड़ी वेख अखीर। बज़र कपाटी जावे चीर। अमृत झिरना झिरे साचा सीर। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपे देवे सन्त जनां साची धीर। सोहँ शब्द सच ज्ञाना। गुरमुख साचे कलि पछाणा। देवे माण विच जहाना। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरसिक्खां कराए चरन धूढ़ इशनाना। सोहँ ताज सिर प्रभ साचे दिया। आत्म जोत जगाया दिया। आप आपणा खेल किया। सतिजुग रखाए साची निया। सन्त जनां हरि साचा लेखे लाए महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप बणाए पुत्तर धीआं। गुर पूरा घर आया। दर मन्दिर आण सुहाया। गुरमुख साचे सन्त जनां हरि साचा मेल मिलाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साची इक्क सरनाया। गुर चरन इक्क सरनाई। गुर चरन मिले वड्याई। गुर चरन गुरसिख आत्म तृखा दे बुझाई। कलिजुग भुल्लया रहे ना काई। भरम भुलेखे दे मिटाई। गुर चरन एका लिव लाई। गुर चरन सच वस्त देवे झोली पाई। गुर चरन एका जोत करे रुशनाई। गुर चरन दुरमति मैल धोत आपणे रंग रंगाई। गुर चरन चार वरन कराए एका गोत हरि सरनाई। गुर चरन महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणे चरन गुरमुखां लै बुझाई। गुर चरन साची सेवा। गुर चरन देवे सोहँ साचा मेवा। गुर चरन मिले माण वड देवी देवा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अलख अभेवा। गुर चरन मिले सिक्दारी। गुरसिख पूजो बण पुजारी। गुर चरन हउमे ममता दे निवारी। गुर चरन एका देवे शब्द उडारी। गुर चरन आप बहाए सचखण्ड सच्ची अटारी। गुरचरन एका मेल होए निहकलंक नरायण नर अवतारी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान देवे दरस अगम्म अपारी। गुर चरन गुर पूरा पावना। गुर चरन हउमे रोग गंवावणा। गुर चरन जिस जन रसना गावणा। कलिजुग माया डसणी नेड़ ना आवणा। गुर चरन पंजां करे वस, रसन सोहँ शब्द गावणा। साची वस्त सतिजुग धर, एका मार्ग सृष्ट लगावणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, चार कुन्ट सोहँ साचा डंक वजावणा। सतिजुग तेरा

सति वरतारा। सतिजुग तेरा रंग अपारा। सतिजुग वरते वरतावे हरि करतारा। सतिजुग सच सच हरि भण्डार वरतारा। सतिजुग सृष्ट सबाई होए चरन भिखारा। देवणहार इक्क दातारा। सतिजुग निखुट ना जाए देवे वड भण्डारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, शब्द लखाए अगाध बोध बण लिखारा। सतिजुग तेरा इक्क वरतंत। गुरमुख विरला जाणे सन्त। बेमुखां माया पाए बेअन्त। गुरसिक्खां मिल्या प्रभ साचा कन्त। प्रभ दी महिंमा बड़ी अगणत। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पूरन भगवन्त। सच कर हरि जानणा। वाली दो जहानणा। झण्डा धर्म दा आप झुलावणा। चार कुन्ट डंक वजावणा। राउ रंक आप उठावणा। थांउं बंक आप सुहावणा। जिस थांए चरन छुहावणा। गुरसिक्खां पार करावणा। बेमुखां नष्ट करावणा। दर दर भिखार बनावणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणा भाणा आप वरतावणा। सतिजुग हरि सच वरतन्दा। सतिजुग हरि गुरमुखां हरि गुरसिक्खां रहंदा। सतिजुग जन भगतां आप तुड़ाए आप जिंदा। सतिजुग दर घर साचे कोए रहण ना देवे मदिरा मासी गन्दा। सतिजुग बेमुख ना जाणे माया झूठा जगत अन्धा। सतिजुग महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका रंग चढ़ाए गुरसिख तराए बणाए आपणा बन्दा। प्रगटे जोत वाली दो जहानी। सृष्ट सबाई साचा देवे सच निशानी। पंचम जेठ मात जोत प्रगटाए, आवे पन्थ दा सच्चा बानी। एका माण दवाए एका ताण गुरमुख तेरा तेरी आत्म मारे कानी। सतिजुग गुरमुखां आप उठाए, अन्ध अन्धेर मिटाए, संञ सवेर इक्क कराए सोहँ देवे वड दानी। वड दानी इक्क दातार। आदि जुगादी भरे रहण भण्डार। सृष्ट सबाई आए मंगण, प्रभ साचे तेरे दर द्वार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणा भेव खुल्हाए गुरसिख दिन रहे चार दिहाड़। कलिजुग रिहा चार दिहाड़े। गुरमुख बणाए विच मात दे लाड़े। शब्द घोड़ी प्रभ आपे चाढ़्हे। सदा सदा बणे रहण प्रभ साचे दे सच अखाड़े। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मात जोत प्रगटाए एका जोत जगाए गुरसिख तेरी बहत्तर नाड़े। बहत्तर नाड़ जोत जगाई। एका बख्शे चरन सरनाई। भरम भुलेखे आत्म सच बुझाई। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दरगाह साची सच धाम बणाई। सच नाम जिस जाणया। सच नाम जिस जन माणयां। सच राम जिस पछाणयां। सच काम पूरन करे आप भगवानयां। सच धाम प्रभ साचा आप सुहानयां। सच जाम प्रभ साचे सोहँ शब्द आप पिलावणा। सच नाम प्रभ अबिनाशी एका रसन जपावना। सच ग्राम नगर खेड़ा आप वसावणा। जोती जोत सरूप हरि आप आपणे विच रहावणा। सच नाम जगत ज्ञाना। सच नाम भगत ध्याना। सच नाम जिस जन हिरदे जाना। सच नाम आत्म देवे नाम महाना। साचा नाम साची जोत करे प्रकाश कोटन भाना। सच नाम अज्ञान अन्धेर होए विनास कराए बिध नाना। साचा नाम गुरमुख विरले होवे पास, प्रभ अबिनाशी जिस साचा जाना। साचा नाम गुरमुख हरि हिरदे

रक्खे वास, चरन कँवल जिस किया ध्याना। साचा नाम मानस जन्म जन्म कराए रास जो जाणे श्री भगवाना। साचा नाम देवे महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान आपणी रसन वखाना। साचा नाम सच दृढ़ावे। साचा नाम सच राह बतावे। साचा नाम सच थां बहावे। साचा नाम सच काम करावे। साचा नाम सच राम मिलावे। साचा नाम सच दाम पल्ले बन्न्ह नाल लै जावे। साचा नाम सुक्का हरया करे चाम, हँगता रोग जन गंवावे। सच नाम ना होए खाम, दिवस रैण एका लिव लावे। सच नाम महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सच वस्त हरि झोली पावे। सच नाम सच मन्त्र जाण। सच नाम गुरमुख अन्तर आप पछाण। सच नाम साची बणतर बणाए विच जहान। सच नाम देवे महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान। सच नाम साची नईआ। सच नाम गुरमुख जपईआ। सच नाम सच मार्ग लईआ। सच नाम आत्म साची धीर धरईआ। सच नाम अमृत साचा सीर पलईआ। साचा नाम काया रोग दे गंवईआ। साचा नाम दिवस रैण रैण दिवस जिस जन जपईआ। साचा नाम आपे होए सज्जण सुहेल, दरगाह साची मेल मिलईआ। सच नाम देवे महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान गुरमुख चढ़ाए साची नईआ। साचा नाम साची धारा। साचा नाम जन उतरस पारा। साचा नाम साचा राम कर्म धर्म दोए लए विचारा। साचा नाम भाण्डा भरम भउ दे निवारा। साचा नाम एका वस्त विच पाए थारा। साचा नाम अमृत भरे भण्डारा। साचा नाम प्रभ अबिनाशी हरि वरतारा। साचा नाम देवे महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका किया जोत अकारा। साचा नाम रसना गाओ। प्रभ अबिनाशी साचा पाओ। हरि का नाम हरि हिरदे विच वसाओ। हरि का नाम कारज सिद्व मात कराओ। हरि का नाम साची बिध मेल मिलाओ। हरि का नाम आत्म बिध धीर धराओ। हरि का नाम देवे महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सोहँ साचा जाम पिलाओ। साचा नाम साची धारी। साचा नाम सच्ची अस्वारी। साचा नाम जीव अधारी। साचा नाम हरि साचे पिण्ड उसारी। साचा नाम जीव जन्त हरि आप सुनारी। साचा नाम हरि आप वसाए गुरमुख तेरी काया महल्ल अटारी। हरि का नाम हरि हिरदे वसाए, एका जोत जगे अपर अपारी। हरि का नाम देवे महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कलिजुग माया खेल अपारी। हरि का नाम साचा धन धनवन्त। हरि का नाम पूरन भगवन्त। हरि का नाम मेल मिलावे साचे सन्त कन्त। हरि का नाम देवे महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान मातलोक कलि साचा कन्त। हरि का नाम सच सिक्दार। हरि का नाम सच विहार। सच नाम कलि देवे तार। सच नाम रसना जीव जप उतरे पार। हरि का नाम देवे महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे उतरस पार। सच राम साची भाख्.या। सच राम जिस जन रसना आख्या। सच नाम मिलावे हरि साचे साथिआ। हरि नाम देवे दरस अलक्खणा लाख्या। हरि नाम आपे करे गुरसिख तेरी राख्या। हरि

नाम प्रभ अबिनाशी साचे भाख्या। हरि नाम देवे महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान जो जन होवे दास्सया। सच नाम प्रभ अबिनाशी साचे भाख्या। सच नाम सच्चा सिर ताज। सच नाम धुरदरगाही साचा राज। साचा नाम रसना जप पूरन होए काज। सच नाम शब्द सरूपी उडे बाज। सच नाम गुरमुखां रक्खे आपे लाज। साचा नाम धीरज धरना। साचा नाम जप फिर होए ना मरना। सच धाम रसना जप धर्म राए दा डन्न ना भरना। साचा नाम प्रभ अबिनाशी साचा देवे मातलोक विच धरनी धरना। साचा नाम गुरमुख विरले आए पीता, प्रभ अबिनाशी सरनी पढ़ना। साचा नाम देवे महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान आप आपणी करनी करना। साचा नाम सर्ब सुखदाई। साचा नाम मिले वड्याई। साचा नाम गुरमुख विरला गुर दर पाई। साचा नाम गुरमुखां पूरन आस कराई। साचा नाम आत्म धीरज इक्क धरवास रखाई। साचा नाम साचा बीरज आप बिजाई। साचा नाम अमृत साचा सीरज आप पिलाई। साचा नाम देवे महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान गुरमुखां आत्म शांत कराई। साचा नाम शांत सरीर। साचा नाम आत्म धीर। साचा नाम अंमित पीणा साचा सीर। साचा नाम देवे महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, हउमे कढ्ढे आत्म पीड़। साचा नाम सर्ब सुखदाई। साचा नाम दु:ख भुक्ख रोग दे गंवाई। साचा नाम आत्म सुख दे उपजाई। हरि का नाम तृष्ना भुक्ख दे गंवाई। हरि का नाम रसना जप माया रोग रहे ना राई। साचा नाम साची लग्न गुरसिख पूरे गुर साचे संग रखाई। हरि का नाम देवे महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरा आपे होए सहाई। सच नाम सति सरूपा। सच नाम रंग अनूपा। सच नाम मेल मिलावा वड वड भूपा। साचा नाम गुरमुख वेखे ना कोए जाणे रंग रूपा। साचा नाम देवे महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरसिक्खां सति सरूपा। साचा नाम शब्द कटारी। साचा नाम खण्डा दो धारी। साचा नाम गुरमुख विरला बणे वपारी। साचा नाम कलिजुग जीव ना जानण गंवारी। साचा नाम हरि साचा देवे, जो जन मंगण आए चल द्वारी। साचा नाम रसना भेड़ कराए गंवारी। साचा नाम झूठे गेड़ हरि आप गिड़ारी। साचा नाम लहणा देण दए नबेड़, जो जन आए दर भिखारी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान आपे बणया लेख लिखारी। साचा नाम सर्ब का ज्ञाता। साचा नाम हरि देवे पुरख बिधाता। साचा नाम गुरमुख विरले कलि पछाता। साचा नाम ऊँच नीच नीच एका रंग रंगाता। सच नाम देवे महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुखां माण दवाता। साचा नाम साची धारा। साचा नाम आप चलाए विच संसारा। साचा नाम गुरमुख विरला बणे वपारा। साचा नाम देवे महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दरस दिखाए अगम्म अपारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जिस जन रसन उचारा। साचा नाम रसना गाओ। अमृत फल साचा खाओ। साचा नाम जन्म मरन गेड़ कटाओ। लक्ख चुरासी फेर ना आओ। साचा नाउँ

भीड़ भाड़ा ना वक्त गवाओ। आत्म साची बूझ बुझाओ। साचा नाम एक दर दोथेड़ मिटाओ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, प्रभ अबिनाशी साचा पाओ। साचा नाम सति सन्तोख। साचा नाम अन्तिम देवे मोख। साचा नाम रिदे वसाओ लग्गे ना कोई दोख। साचा नाम देवे महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सुफल कराए मात कुख। साचा नाम जिस जन पछाणयां। दरगाह साची देवे माणयां। हरि का नाम हरि हिरदे साचे विच वसानयां। हरि का नाम आत्म सहिँसा दूर करानयां। साचा नाम देवे जो जन चल्ले हरि के भाणयां। हरि का नाम हरि देवे जो जन मंगण आए दर बण निमाणयां। साचा नाम आत्म गहणा तन पहनान्यां। साचा नाम भाण्डा भरम भउ भन्नान्यां। साचा नाम एका दस्से साचा राहो विच जहानयां। साचा नाम आप बहाए साचे थाउँ जिथ्थे वसे हरि भगवान्यां। साचा नाम गुरमुख विरले कलि पछाणयां। साचा नाम भुल्ले फिरन जीव अञ्याणयां। साचा नाम भेव किसे ना पाया सुघड़ स्याणयां। साचा नाम गुरमुख साचे धीर धरान्यां। साचा नाम प्रभ अबिनाशी साचा बीज बिजान्यां। साचा नाम सतिजुग दिखावे सच निशानीआं। साचा नाम हरि साचा बख्शे कर कर वड मेहरबानीआं। साचा नाम गुरमुख साचे लहणा लैण क्या कोई मारे विच भानीआं। साचा नाम प्रभ साचा देवे वाली दो जहानीआं। साचा नाम आत्म तीर चलाए साची कानीआं। साचा नाम सतिजुग साची हानीआं। साचा नाम देवे महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणे रंग रंगानीआं। साचा नाम हरि सद वरतारा। साचा नाम हरि इक्क भण्डारा। साचा नाम सृष्ट सबाई देवणहारा। साचा नाम आपे बणे हरि वरतारा। साचा नाम गुरसिख साचा पाए वस्त विच हरि थारा। साचा नाम आत्म जगाए जोत अगम्म अपारा। साचा नाम एका रूप अनूप दिखाए पारब्रह्म करतारा। साचा नाम सति सरूप समाए सति सति सति करे वरतारा। साचा नाम जूठ झूठ नष्ट कराए ना दिसे जो रहे झक्ख मारा। साचा नाम गुरमुख विरला बूझ बुझारा। साचा नाम आत्म दूज दए निवारा। साचा नाम खोल्हे गूझ हरि का दुआरा। साचा नाम एका शब्द जगत अपारा। हरि का नाम देवे महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान गुरमुखां कर प्यारा। साचा नाम कलिजुग वंडाए अन्धेरी राती। साचा नाम गुर चरन बंधाए साची नाती। साचा नाम देवे पुरख बिधाती। साचा नाम गुरमुखां आत्म बूंद प्याए स्वांती। साचा नाम जोती साचा दीप जगाए अज्ञान अन्धेर मिटाती। साचा नाम देवे महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान सर्ब जीआं दा एका दाती। साचा नाम सर्ब सुख जाण। साचा नाम हरि आत्म राम पछाण। साचा नाम आत्म बान। साचा नाम जीआं दान। साचा नाम गुरमुख विरला सुणे कान। साचा नाम कलिजुग झूठ देवे छाण। साचा नाम अन्तिम होए दु:ख मिटाण। साचा नाम देवे महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान। साचा नाम सहज सुभाए। साचा नाम गुरमुख गुर दर पाए। साचा नाम देवे जो चले हरि रजाए।

हरि का नाम बेमुख संग ना लै जाए। साचा नाम गुरमुखां आपणे रंग रंगाए। साचा नाम सच दात हरि झोली पाए। साचा नाम वड करामात विच जगत रहि जाए। साचा नाम आत्म मिटाए अन्धेरी रात आत्म ज्ञान दवाए। साचा नाम धीरज ध्यान जो जन रखाए। साचा नाम मेल भगत भगवान कराए। साचा नाम सोहँ दान प्रभ भिच्छया पाए। साचा नाम देवे महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जो जन रसना गाए। साचा नाम सहज सुख धार। साचा नाम गुर चरन कँवल कर प्यार। साचा नाम रसना जप जीव उतरस पार । साचा नाम कलिजुग जीव क्यों बैठा भुल्ल गंवार । साचा नाम जे वड कोए ना तुल तोल साचे धन्न तुलार। साचा नाम दर दसवें दे ख्वार। साचा नाम एका देवे शब्द सच्ची धुन्कार। साचा नाम तोड़े सुन्न मुन्न अपार। साचा नाम दर घर साचे पाए मुक्त द्वार। साचा नाम देवे महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जो जन करे चरन निमस्कार। साचा नाम सीतल धारा। साचा नाम बेमुख फिराए आत्म आरा। साचा नामगुरमुख साचे लाए कारा। साचा नाम विच मात साचा जगत विहारा। साचा नाम गुरमुख विरला करे वणज वपारा। साचा नाम कलिजुग जीव भुल्ले रहण गंवारा। साचा नाम देवणहार इक्क दातारा। साचा नाम प्रभ अबिनाशी भरे भण्डारा। साचा नाम जो जन मंगे आए दुआरा। साचा नाम वरताए मात आप बणे वरतारा। साचा नाम गुरमुखां होए आप सिक्दारा। साचा नाम बेमुखां चीर करे दो फाड़ा। साचा नाम देवे महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन भगतां पार उतारा। सच नाम साची धुन। साचा नाम गुरमुख साचे कन्न सुण। साचा नाम कलिजुग आत्म देवे पुण। साचा नाम प्रभ अबिनाशी आत्म देवे गुरमुख विरला चुण। साचा नाम देवे महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कवण जाणे तेरे गुण। साचा नाम जगत प्रीत। साचा नाम चरन प्रीत। साचा नाम हरि साचा देवे सीत। साचा नाम गुरमुख आत्म करे पुनीत। साचा नाम एका शब्द सच्ची रीत। साचा नाम जुगा जुगन्तर प्रभ साचे दी साची रीत। साचा नाम गुरमुख विरले आए प्रतीत। साचा नाम रसना जप मानस जन्म जाए जग जीत। साचा नाम रसन उचारना। साचा नाम कलिजुग अन्तिम पार उतारना। साचा नाम आत्म ब्रह्म विचारना। साचा नाम हरि देवे साची धारना। साचा नाम रूप रंग ना रेख किसे विचारना। साचा नाम हरि आपे लेख लिखारना। साचा नाम गुरमुख विरले वेख वेख प्रभ आत्म साचे धारना। साचा नाम बेमुख नेत्र नेत्र पेख पेख हँकारना। साचा नाम एका शब्द चलाए महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मात साची धारना। साचा नाम साचा राग। साचा नाम आत्म तृष्ना बुझाए आग। साचा नाम बणाए गुरमुख हँस काग। साचा नाम सुण कन्न, गुरमुख विरला जाए जाग। साचा नाम हरि दर्शन बेमुख दर तों जायण भाग। साचा नाम वेले अन्त गुरमुख तेरी पकड़े वाग। साचा नाम रसना जप आत्म धो झूठा दाग। साचा नाम काया बन्न्ह

साचा ताग। साचा नाम एका रंग रंगाए गुरमुखां सुणाए साचा राग। साचा नाम एका अग्न लगाए, बेमुख दर तों जायण भाग। साचा नाम देवे महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जिस जन पूरे भाग। साचा नाम पाए गुरमुख वड वडभागी। साचा नाम रसना जप आत्म सोई जागी। साचा नाम आप उपजाए शब्द सच्चा रागी। साचा नाम गुरमुख बणाए हँस कागी। साचा नाम प्रभ साचा देवे जिस चरन प्रीत प्रभ लागी। साचा नाम देवे महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुखां आत्म धोए पापां दागी। साचा नाम सर्ब गुणवन्त। साचा नाम देवे भगवन्त। साचा नाम देवे वड्याई गुरमुख साचे सन्त। साचा नाम आप बणाए गुरसिक्खां बणत। साचा नाम क्या कोई जाणे जीव जन्त। साचा नाम इक्क मिलावा साचे कन्त। साचा नाम साचा राह हरि दिसन्त। साचा नाम जिह्वा मणियाँ मंत। साचा नाम आपे आप जपाए आदि अन्त जुगा जुगन्त। साचा नाम देवे महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सृष्ट सबाई साचा कन्त। साचा नाम वड वड्याई। साचा नाम हरि दर ते पाई। साचा नाम रोगां सोगां दे मिटाई। साचा नाम पूरन भोगा रसना गाई। साचा नाम ना होए वियोगा, दरस अमोघ हरि दिखाई। साचा नाम हउमे कट्टे रोगा, आत्म पीड़ गंवाई। साचा नाम देवे महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जिस जन दया कमाई। साचा नाम सर्ब का ज्ञाता। साचा नाम दीन का दाता। साचा नाम भैण भ्राता। साचा नाम गुरमुख होए आप पित माता। साचा नाम देवे महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे सच पछाता। साचा नाम शब्द भण्डारा। साचा नाम रंग करतारा। साचा नाम हरि शब्द अपर अपारा। साचा नाम देवे महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सोहँ साची धारा। साचा नाम साजण मीता। साचा नाम राखो चीता। साचा नाम परखे नीता। साचा नाम देवे महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जो जन करे चरन प्रीता। साचा नाम आत्म रस। साचा नाम हरि हिरदे जाए वस। साचा नाम शब्द कटारी मारे कस। साचा नाम पंजे चोर जायण नस्स। साचा नाम साचा राह हरि जाए दस्स। साचा नाम दु:ख वसूरे कराए भस। साचा नाम देवे महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, हरि हिरदे जाए वस। साचा नाम धीर धरईआ। साचा नाम हउमे पीड़ मिटईआ। साचा नाम अमृत साचा सीर पिलईआ। साचा नाम आप चलाए साची नईआ। साचा नाम गुरमुख विरले आप चढ़ईआ। साचा नाम आत्म गढ़्ह हँकार तोड़ तुड़ईआ। साचा नाम बेमुख जड़्ह पुटईआ। साचा नाम गुरमुखां आत्म रस रसईआ। साचा नाम साची नाओ। साचा नाम सच न्याउँ। साचा नाम प्रभ देवे अगम्म अथाहो। साचा नाम रसना जप हरि आप बहाए साचे थांउँ। साचा नाम रसना जप अमरा पद पाओ। साचा नाम निज़ानंद दे विच समाओ। साचा नाम परमानंद भुल्ल ना जाओ। साचा नाम आत्म कंध आप तुड़ाओ। साचा नाम बंधन बंध हड्ड छुडाओ। साचा नाम आत्म अन्ध आप गवाओ। साचा नाम

अज्ञान अन्धेर वज्जा जिंदा, सोहँ चाबी लाओ। साचा नाम आप तुड़ाए जम के फंद, रसना हरि गुण गाओ। साचा नाम कलिजुग जीव ना होए भाग मन्द, ना वेले अन्त जाओ पछताओ । हरि का नाम जो जन गाए बत्ती दन्दे, वेले अन्त हरि लए छुडाए। हरि का नाम साची दरगाह दए बहाए। हरि का नाम देवे महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जो जन रसना गाए। साचा नाम आसा वरी। साचा नाम हरि प्रभ साचे किरपा करी। हरि का नाम गुरमुख विरले हरि दर वरी। साचा नाम प्रभ अबिनाशी सरनी परी। हरि का नाम आप लगाए आत्म साची झड़ी। साचे नाम दर घर साचे जाए वड़ी। हरि का नाम आत्म साची जोत जगाए ना लाए देर घड़ी। साचा नाम बेमुखां जाए जड़ी। साचा नाम सच कटार प्रभ हत्थ साचे फड़ी। साचा नाम विच संसार रिहा लड़ी। साचा नाम आप कराए सृष्ट सबाई दो धड़ी। साचा नाम देवे महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुखां दर दुआरे खड़ी। साचा नाम हरि का द्वार। साचा नाम पूरन ब्रह्म करे विचार। साचा नाम जन्म मरन दोवें दए सवार। साचा नाम लक्ख चुरासी देवे गेड़ निवार। साचा नाम मानस जन्म ना आवे हार। साचा नाम दर घर साचा पाए जाए सच दरबार। साचा नाम वसे हरि हरि थांएँ, हरि वेखे रंग अपार। साचा नाम प्रभ अबिनाशी रसना गाए, साचा नाम आपे पकड़ लँघाए पार, अन्तर दोवें बाहीं। साचा नाम देवे महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान दूसर कोई नाही। साचा नाम गुर गोपाला। साचा नाम दीन दयाला। साचा नाम भगत रच्छक आप रखवाला। साचा नाम गुरमुख देवे भर प्याला। साचा नाम गुरमुखां कट्टे जगत जंजाला। साचा नाम गुरमुख विरले कलि संभाला। साचा नाम देवे महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरसिख तेरी आत्म ना होए कंगाला। साचा नाम शब्द भण्डारया। साचा नाम देवे विच हरि संसारया। साचा नाम जीव जन्त विच इक्क अधारया। साचा नाम धुरदरगाही खेल अपारया। साचा नाम गुरमुखां मेल मिला रिहा। साचा नाम आत्म धीर धरा रिहा। साचा नाम हरि साचा तीर चला रिहा। साचा नाम बज़र कपाटी चीर वखा रिहा। साचा नाम औखी घाटी आप चढ़ा रिहा। साचा नाम साची जोत विच ललाट आप जगा रिहा। साचा नाम विच काया झूठी माटी विच साची वस्त टिका रिहा। साचा शब्द विकावे हाटी, सच भण्डार लगा रिहा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान गुरमुखां वेख वखा रिहा। साचा नाम सर्ब गुण जाण। साचा नाम आप पछाण। साचा नाम कलिजुग जीव ना भुल्ल निधान। साचा नाम प्रभ अबिनाशी साचा जाण। साचा नाम देवे महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सर्ब जीआं दा जाणी जाण। सच शब्द जिस जन पछाणयां। दरगाह साची साचा माण दवाणयां भरम भुलेखे सर्ब भुलाणयां। गुरमुख विरले साचे लेखे लाणयां। जिनां दन्दां भेड़ भिड़ाणयां। आत्म कंधा अन्धेर रखाणयां। बेड़ा डोबे ना कोई पार लँघाए वंञ मुहाणयां। प्रभ अबिनाशी साचा शाहो

गुरमुख विरले कलि पछाणयां। आप चलाए साची नाओ, गुरमुख साचे आप चढ़ाणयां। आप बहाए लै जाए साचे थांउँ, जिथ्थे वसे हरि भगवानयां। एका जोत अगम्म अथाहो, हरि जोती जोत मिलाणयां। प्रभ अबिनाशी बेपरवाह, क्या कोई करे जीव शैतान्यां। आवे जावे सुंञे घर काउँ, ब्रह्म ना कोई विचारे ब्रह्म ज्ञानीआं। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, चरन प्रीती जो जन कमाए प्रभ साचे देवे सच निशानीआं। आत्म हँकारा तन विकारा। मन अफारा दु:ख लग्गे भारा। जीव जन्त क्या कोई करे विचारा। प्रभ अबिनाशी ना पावे सारा। भुल्ले रहे जीव गंवारा। भज्जे फिरन जगत अवारा। हरि प्रभ साचा गुरमुखां देवे साची धारा। जो जन करे चरन निमस्कारा। आपे बख्शे प्रीत चरन कमलारा। आपे परखे नीत, बैठ उप्पर ध्वलारा। हरि हरि हरि सद सदा सद सच राखो चीत, करो सद सदा निमस्कारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, क्या कोई जाणे जो रक्खे मन हँकारा। आत्म हँकारी होई अँध्यारी। ना करे विचारी भुल्ल जगत गंवारी। एका पासा आया हारी। दूजा दिसे ना कोए दुआरी। ओमी कूके कूक पुकारे फक्कड़ फोके बोल बुलारी। सच घर सच दर सच सांतक हरि वरतारी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपे जाणे आपणी सारी। ताहना मेहणा जगत झल्लणा। दर घर साचा गुरसिख मल्लणा। प्रभ अबिनाशी चतुर सुजाना बैठा उप्पर पलँघणा । बेमुखां विच ना रलणा । अन्तिम अन्त अन्तकाल अने्हर एका झुल्लणा। हठ हँकारी वड गंवारी कोई ना अग्गे खलणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सद सदा सद बेड़्हा बन्न्हणा। प्रभ अबिनाशी मायाधारी। क्या कोई करे जीव गंवारी। करे खेल अपर अपारी। जूठे झूठे भाण्डे हँकारी। आपे लाहे झूठे विहारी। रसना रस ना कोई विचारी। झूठा झक्ख रहे सभ मारी। वख वख करे गिरधारी। ना कोई सके रक्ख, कलिजुग अन्तिम बाजी आपणी हारी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अन्तिम अन्त करे ख्वारी। शब्द बाण हरि आप चलाए। माण ताण किसे रहण ना पाए। एका आण शब्द रखाए। जूठे गैन जो जन खाए। मौत डैन सभ को खाए। धर्म राए दे सजाए। गुरमुख साचा प्रभ साचा लए छुडाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दरगाह साची माण दवाए। दरगाह साची हरि का दुआरा। एका जोत अगम्म अपारा। जोत सरूपी हरि निराधारा। नर नरायण इक्क पसारा। जे कोई वेखे ना सके कहण, रूप अनूप सरूप अपारा। जो जन पेखे तीजे नैण, प्रभ अबिनाशी खोल्ह खुल्हारा। गुरमुख विरले रसना लैण, जिन हरि मिल्या मीत मुरारा। आपे बणया साचा साक सज्जण सैण, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, नरायण नर अवतारा। नरायण नर जामा धारया। खेल करतारया रूप अपारया। क्या कोई पावे सारया। आपणे भाणे आप समा रिहा। राजे राणे तख्तों लाह रिहा। सुघड़ स्याणे आप डुला रिहा। हरि ऊँचों नीच नीचों ऊँच बणा रिहा। चारों कुन्ट एक डंक वजा रिहा। सोहँ शब्द साची

सच सूच विच मात लगा रिहा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका अंक सभ थांईं आप रखा रिहा। साचा डंक हरि शब्द वजावणा। राजा राणा तख्तों लाहवणा। एका माण हरि चार वरन आप दवावणा। ऊँच नीच दा भेख मिटावणा। सच सुच्च दा राज चलावणा। जूठ झूठ रहण ना पावणा। सच सुच्च हरि वरतावणा। बेमुख भाण्डा कच्च प्रभ भन्न वखावणा। जिन्हां पल्ले सच प्रभ साचे पार लँघावणा। बेमुख दर ते आयण जायण नच्च, हत्थ किछ नहीं आवणा। गुरमुख वखाणे सच्चो सच, प्रभ अबिनाशी मुल्ल चुकावणा। महाराज शेर सिँघ दिवस रैण सद रसना गावणा। सच शब्द सच निशानीआं। हरि देवे कर मेहरबानीआं। प्रभ वरतारा पुरख सुजानीआं। क्या कोई जाणे ब्रह्म ज्ञानीआं। भुल्ले जीव होए निधानीआं। आत्म होई सर्ब अभिमानीआं। रसन उचारन खाणी बाणीआं। हरि की जोत ना किसे पछाणयां। भरम भुलेखे आप रखानीआं। साचा लेख मेट मिटानीआं। वेखा वेख हरि साचा मूल ना जानया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप नितारे दुधों पाणीआं। सच शब्द जिस जन पछाणयां। दरगाह साची देवे माणयां। गुरमुखां हरि रंग रंगाणयां। साचा संग हरि आप निभाणयां। जो दर मंगे साची मंग देवे हरि कर वड मेहरबानयां। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सोहँ देवे साचा दान जगत निशानीआं। सोहँ देवे साचा दाना। चरन धूढ़ साचा इशनाना। बेमुख दर ते रहण ना पाणा। गुरमुख साचा शब्द निशाना। एका दीपक जोत जगाणा। आत्म सोत आप खुल्हाणा। दुरमति मैल धोत अन्धेर मिटाणा। प्रभ अबिनाशी साची जोत जगाणा। साचे रंग प्रभ साचे आप रंगाणा। लक्ख चुरासी मेट मिटाणा। सर्ब जहां हरि बीना दाना। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सोहँ देवे साचा माना। साचा माण मन का मीत। चरन कँवल हरि रखो प्रीत। सर्ब सुखां हरि साचा मीत। सदा गाओ सुहागी गीत। खोटी कदे ना होवे नीत। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, काया तेरी करे सीत। सच शब्द जगत धन्न। सच शब्द भगत मन्न। सच शब्द रंगत तन। सच शब्द मंगत जन। सच शब्द भाण्डा भउ देवे भन्न। सच शब्द धर्म राए ना देवे डन्न। सच शब्द गुरसिख बेड़ा देवे बन्न्ह। सच शब्द एका जोत जगाए तन। सच शब्द साची धुन उपजाए शब्द कन्न। सच शब्द देवे महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुखां बेड़ा देवे बन्न्ह। सच शब्द संगत वधाई। सच शब्द हरि लिव लाई। सच शब्द हरि पूरन बूझ बुझाई। सच शब्द हरि साचे रंग रंगाई। सच शब्द आत्म नंग कटाई। सच शब्द वरभण्ड देवे वड्याई। सच शब्द नवखण्ड दे विच चलाई। सच शब्द ब्रह्मण्ड जैकार कराई। सच शब्द तीन लोक हरि देवे वंड, आपणे हत्थ रक्खे वड्याई। सच शब्द बेमुखां देवे डण्ड, सार किसे ना पाई। सच शब्द जो जन देवण कंड, तिन देवे सख्.त सजाई। सच शब्द चण्ड प्रचण्ड, प्रभ साचे हत्थ उठाई। सच शब्द बेमुख झूठे पायण डण्ड, कोए ना पार लँघाई।

सच शब्द आप कराए खण्ड खण्ड, प्रभ साचा रिहा लिखाई। सच शब्द देवे महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणे हत्थ रक्खी वड्याई। सच शब्द जगत दी धारा। सच शब्द देवे हरि निरँकारा। सच शब्द दूई द्वैत दे निवारा। सच शब्द आपणे रंग रंगे गिरधारा। सच शब्द गुरमुखां भरे भण्डारा। सच शब्द देवे देवणहार दातारा। सच शब्द गुरमुखां दिसाए साचा घर बाहरा। सच शब्द गुरमुख विरले कलि विचारा। सच शब्द देवे महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पूरन पुरख अपारा। सच शब्द सच्ची धुन्कारी। सच शब्द हरि देवे आप निरँकारी। सच शब्द गुरमुख विरला बणे वपारी। सच शब्द एका जोत एका धारी। सच शब्द आत्म करे सर्ब अस्वारी। सच शब्द नाम निधान देवे जीव अधारी। सच शब्द गुरमुख विरले पायण आयण चल द्वारी। सच शब्द जूठे झूठे रहे झक्ख मारी। सच शब्द आत्म करे कारी। सच शब्द रात दिवस रहे इक्क खुमारी। सच शब्द देवे महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जो जन निमस्कारी। सच शब्द नाम निधाना। सच शब्द आत्म उपजे ब्रह्म ज्ञाना। भगवान, जो जन निमस्कारी। सच शब्द नाम निधाना। सच शब्द आत्म उपजे ब्रह्म ज्ञाना। सच शब्द बुध बबेक करे बिध नाना। सच शब्द सोहँ बंधे साचा गाना। सच शब्द सृष्ट सबाई डन्न लगाणा। सच शब्द आप चलाए हरि भगवाना। सच शब्द गुरसिख सुणाए काना। सच शब्द इक्क कराए मेल भगत भगवाना। सच शब्द आत्म जोती दीप जगाणा। सच शब्द दर घर साचे काया महल्ल बणाना। सच शब्द गुर साचे दरसाणा। सच शब्द तीन लोक एका रंग रंगाणा। सच शब्द भुल्लयां रुल्लयां कलि मार्ग लाणा। सच शब्द आत्म डुलयां दे मति आप समझाणा। सच शब्द गुरमुख विरला जाणे चतुर सुजाना। सच शब्द अमृत फल साचा खाणा। सच शब्द चरन कँवल प्रीत निभाणा। सच शब्द तन गुर गुर रंगत आप रंगाणा। सच शब्द आत्म जन सर्ब कढाणा। सच शब्द पारब्रह्म हरि दर्शन पाणा। सच शब्द आपे देवे जिया दाना। सच शब्द मेल मिलाए हरि निरँजण, पहरया हरि दा बाणा। सच शब्द चार कुन्ट इक्क दिखाणा। सच शब्द चार वरन विच मात दे गाणा। सच शब्द सतिजुग साचे मिले माणा। सच शब्द सृष्ट सबाई एका आणा। सच शब्द दूसर दिसे ना कोई टिकाणा। सच शब्द रसना गावे, ऊँच नीच राजा राणा। सच शब्द देवे महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवाना। सच शब्द साची धार। सच शब्द आत्म सदा अस्वार। सच शब्द मारे काम क्रोध हँकार। सच शब्द आपे पाए सार। सच शब्द नाम निधान देवे करतार। सच शब्द देवे महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरसिक्खां कर प्यार। सच शब्द गुर मेहरबान। सच शब्द झुल्ले जगत इक्क निशान। सच शब्द हरि आपणे रंग रंगान। सच शब्द एका मात रखाए साची शान। सच शब्द सोहँ देवे साचा दान। सच शब्द नाम निरँजण लए पछाण। साचा नाम देवे सोहँ दान। साचा नाम राउ रंक इक्क कर जाण।

साचा नाम साचा डंक विच जहान। साचा नाम हरि देवे सच बबान। साचा नाम गुरमुख विरले कलि चढ़ जाण। साचा नाम देवे महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान। साचा नाम सच उडारी। साचा नाम सच घर बाहरी। साचा नाम आत्म देवे नाम ख़ुमारी। साचा नाम कट्टे तनों बिमारी। साचा नाम हरि देवे सूत्र धारी। साचा नाम एका रंग सच्चा करतारी। साचा नाम गुरमुख विरला लेवे जीव संसारी। साचा नाम हरि साचा वरतारी। साचा नाम देवणहार इक्क दातारी। साचा नाम देवे महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जो जन करे चरन निमस्कारी। सच नाम सच जगत दी दाता। सच नाम वड जगत करामाता। सच नाम चरन प्रीती साचा नाता। सच नाम आप पुच्छे गुरसिख तेरी वात चार वरन ऊँच नीच दा भेख मिटाता। साचा नाम कलिजुग मिटाए अन्धेरी राता। साचा नाम गुरसिख पढ़ाए इक्क जमाता। साचा नाम आपे देवे साची दाता। साचा नाम देवे महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका रंग रंगाता। साचा नाम सच शब्द आत्म घनघोर। साचा नाम पंजे बन्न्हे चोर। साचा नाम चरन प्रीती देवे जोड़। साचा नाम एका वर लैणा लोड़। साचा नाम देवे महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, चरन प्रीती लए जोड़। साचा नाम सच कर माना। साचा नाम हरि देवे सच बबाना। साचा नाम राउ रंक विच समाना। साचा नाम गुर मति दे समझाणा। साचा नाम अन्तिम तत्ती वा ना लाणा। साचा नाम साचा जत्ती आप अख्वाणा। साचा नाम एका रत्ती जोत जगाणा। साचा नाम बहे बिध भांती हरि वरताणा। साचा नाम दिवस राती हरि लिखाणा । साचा नाम चरन प्रीती साची रीत दे मति आप समझाणा । साचा नाम गुरमुखां पुच्छे वाती, वेले अन्त आप छुडाणा। साचा नाम देवे महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवाना। साचा नाम खण्डा दोे धार। साचा नाम गुरमुखां लाए पार। साचा नाम बेमुखां करे ख़ुआर। साचा नाम ठंडा दरबार। साचा नाम चण्ड प्रचण्ड करे जगत ख़ुआर। साचा नाम देवे महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर अवतार। साचा नाम साचा रंग। साचा नाम गुरमुख मंगे साची मंग। साचा नाम कदे ना होवे भंग। साचा नाम आत्म तृष्ना मिटाए आप कसाए साचा तंग। साचा नाम अमृत झिरना झिराए गंग। साचा नाम बेमुखां धर्म राए दर देवे टंग। साचा नाम माया नागण ना लाए डंग। साचा नाम रसना गाए होए सहाए अंग संग। साचा नाम देवे महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दर मंगी साची मंग। साचा नाम सच्चा गिरधारी। साचा नाम देवे हरि परवरदिगारी। साचा नाम एका सच उडारी। साचा नाम आत्म सच अस्वारी। साचा नाम पवण सरूपी इक्क हुलारी। साचा नाम आत्म साची बूझ बुझारी। साचा नाम जोत जगाए काया अन्ध अंध्यारी। साचा नाम साची देवे इक्क खुमारी। साचा नाम सुन्न मुन्न आप खुल्हारी। साचा नाम एका दीप उज्जयारी। साचा नाम आपे करे साची कारी। साचा नाम दिवस रैण एका धारी।

साचा नाम अनहद धुन सच्ची धुन्कारी। साचा नाम दस्म दुआरी सच खुल्हारी। साचा नाम एका जोत करे उज्जयारी। साचा नाम देवे मेल सच गिरधारी। साचा नाम देवणहार इक्क दातारी। साचा नाम गुरमुखां आत्म भरे भण्डारी। साचा नाम एका करे साची कारी। साचा नाम दिवस रैण रसन उचारी। साचा नाम मानस जन्म जाए संवारी। साचा नाम साचा धर्म विच संसारी। साचा नाम पूरन कर्म रिहा विचारी। साचा नाम मुक्त जुगत दा इक्क सिक्दारी। साचा नाम देवे महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन भगत आए द्वारी। साचा नाम जगत वरतंत। साचा नाम मेल मिलावा साचे कन्त। साचा नाम आप दवाए, प्रभ साचा भगवन्त। साचा नाम माया पाए जगत बेअन्त। साचा नाम एका आप रखाए आदि अन्त। साचा नाम देवे महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप बणाए साची बणत। साचा नाम साची रीत। साचा नाम एका बख्शे चरन प्रीत। साचा नाम गुरमुख काया करे सीत। साचा नाम जप मानस जन्म जाणा जग जीत। साचा नाम एका राखो हरि हरि चीत। साचा नाम आपे परखे साची नीत। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जो जन करे चरन प्रीत। चरन प्रीत साची आसा। चरन प्रीत आपे करे बन्द खलासा। चरन प्रीत हरि हिरदे वासा। चरन प्रीत गुरसिख रखाए जिउँ सोना पासा। साचा नाम झूठी खेड झूठी दुनियां झूठा जगत तमाशा। साचा नाम हरि पाओ शाहो शाबाशा। साचा नाम दुक्खां रोगां करे नासा। साचा नाम बेमुखां हत्थ फड़ाए झूठा कासा। साचा नाम देवे महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, वेला हत्थ ना आए सृष्ट सबाई होए नासा। गुरमुख शब्द अधार है। बेमुख जगत ख्वार है । गुरमुख चरन प्यार है। बेमुख आत्म झूठी कार है। गुरमुख शब्द अस्वार है। बेमुख मूंह दे भार है। गुरमुख सच विहार है। बेमुख उलटी कार है। गुरमुख चरन कँवल कँवल चरन एका करे प्यार है। बेमुखां आत्म हँगता करे ख्वार है। गुरमुख आत्म सच्ची धुन्कार है। बेमुख आत्म लोभ माया भरमार है। गुरसिख एका रंग करतार है। बेमुख दर दर रहे झक्ख मार है। गुरसिख हत्थ फड़ी शब्द कटार है। बेमुख वैहन्दे लहिंदी धार है। गुरमुख जाए सच दरबार है। बेमुख झूठा पसर पसार है। गुरमुख हउमे तृष्ना मार है। बेमुख हिँसा रोग अपार है। गुरमुखां महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आत्म रंग चढ़ाया अपर अपार है। गुरमुखां रंग रंगाया। बेमुखां नंग कराया। गुरमुखां संग रलाया। बेमुखां दर दुरकाया। गुरमुखां जोड़ जुड़ाया। बेमुखां मोड़ मुड़ाया। गुरमुखां काया कोढ़ दे हटाया। बेमुख झूठा चोर जगत रहण ना पाया। गुरमुख साचा शब्द घोड़े हरि आप चढ़ाया। बेमुख माया झूठी दौड़ आप लगाया। गुरमुख हरि के पोड़ हरि वखाया। कलिजुग जीव कौड़ा रीठ भन्न वखाया। गुर साचा विच मात हरि साचे लड़ लाया। बेमुख बाहों फड़ दर दरबारों बाहर धकाया। गुरमुख साचा एका घर जाए, प्रभ सोहँ साचा हरि सुणाया।

बेमुखां अंदर जाए वड़, शब्द डण्डा मगर लगाया। गुरमुख साचे आत्म फड़, प्रभ आपणी सरन लगाया। बेमुखां प्रभ उखाड़े जड़्ह, नर्क निवास रखाया। गुरमुख साचा साचे अंदर जाए वड़, हरि जोती जोत समाया। बेमुख झूठे जायण झड़, प्रभ अबिनाशी दे सजाया। गुरमुख दर दुआरे खड़, प्रभ अबिनाशी देवे दरस रूप सवाया। बेमुख बहन्दे वहिण गए हड़्ह, साचा राह नज़र ना आया। गुरमुख साचे साची शब्द घोड़ी गए चढ़, अस्व अस्वार आप बणाया। बेमुख झूठे धन्दे गए फड़, रसना भेड़ कराया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुखां माण दवाया। गुरमुखां हरि देवे नाम निशान है। बेमुख ना सके पछाण है। प्रभ दी महिंमा जगत महान है। गुरमुख विरले करे चतुर सुजान है। प्रभ अबिनाशी जिस दीआं चरन ध्यान है। एका शब्द सुणाया कान है। अनहद धुन सच्ची धुन्कान है। गुरमुख आत्म जाए मान है। प्रभ साचा देवे ब्रह्म ज्ञान है। एका जोत धरे महान है। शब्द सरूपी आप भगवान है। सच धर्म दा इक्क निशान है। बाकी झूठा सभ जहान है। मात जोत धरे वाली दो जहान है। आपणे रंग रंगे वड दाता मेहरबान है। सोहँ देवे सच करामात विच जहान है। गुरमुख साचे लक्ख चुरासी विच्चों छान है। आप चढ़ाए शब्द बबान है। साची दरगाह देवे माण है। जिथ्थे वसे हरि भगवान है। एका जोत जगे महान है। दूसर कोई ना होर अस्थान है। प्रभ अबिनाशी जोत प्रकाशी दिवस रैण सदा बिराजमान है। तेज कोटन भान है। क्या कोई करे पछाण है। कलिजुग जीव मूर्ख मुग्ध अञ्याण है। प्रभ साचा एका जोती जोत मिलाण है। जो जन चरनी डिग्गे आण है। उज्जल मुख विच जहान है। मात कुक्ख सुफल करान है। बेमुख धक्के खान है। दरगाह किते ना मिले थान है। धर्म राए दे अग्गे लान है। करे कराए आप भगवान है। पुठ्ठे टंगे दर बहान है। देवे सज़ा आप सज़ावान है। मन्दे चंगे परख पछाण है। पापी गन्दे अधर्म दुकान है। आत्म अन्धे करे पछाण है। क्यों वज्जे आत्म जिंदे, ना मिल्या हरि भगवान है। हरि साचा रसन ना गाया बत्ती दन्दे, आत्म भरी सर्ब अभिमान है। पापां भार उठाया कंधे, लै जाणा बड़ा महान है। कलिजुग जीव कलिजुग झूठे धन्दे, अन्तिम कोई ना किसे छुडान है। आप बणाए साचे बन्दे, जिस देवे धर्म ध्यान है। सोहँ शब्द हरि साचा रंदे, दुरमति मैल उडान है। प्रभ अबिनाशी सदा बख्शिंदे, गुर चरन करे जो ध्यान है। आप बणाए साचे बन्दे, साचा देवे नाम निशान है। धर्म राए ना पाए फंदे, होए सहाई वेले अन्त आण है। आप चढ़ाए आप तुड़ाए आत्म जिंदे, एका जोत महान है। काया अन्धेरी डूंघी खड्डे, एका रंग रंगे हरि रंगान है। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान गुरमुखां देवे शब्द ज्ञान है। शब्द भण्डारा देवे वंड। गुरमुखां पाए ठंड। आप बंधाए साची गंढ्ढ। बेमुखां आत्म होई रंड। घर घर भज्जे फिरन होयण खण्ड खण्ड। अन्तर झूठा रिहा घमंड। महाराज शेर सिँघ

विष्नूं भगवान, गुरमुखां एका शब्द दवाए साचे मार्ग पाए। सच सुच्च दा राह दिसाए। एका रंगत नाम चढ़ाए। दूजे दर ना मंगण जाए। अमृत आत्म सीर पिलाए। दस्म दुआरा आप खुल्हाए। जो जन चरनी आए। कर किरपा पार लँघाए। आपे फड़े साचा लड़। साची दरगाह लए बहाए। हरि की पौड़ी जाए चढ़, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जिस जन दया कमाए। दया कमाए दीन का दाता। प्रभ अबिनाशी पुरख बिधाता। सर्ब जीआं हरि आप पछाता। दिवस रैण रैण दिवस एका रंग राता। गुरमुख साचे आप बणाए साक सज्जण सैण, चरन प्रीती बख्शे साचा नाता। साचा लहणा प्रभ दर लैण, देवणहार इक्क रघुराता। दरस दिखाए तरस कमाए हरस मिटाए प्रगट होवे तीजे नैण, सर्ब गुणां गुण दाता। गुर संगत बणाए भाई भैण, चार वरन हरि इक्क कराता। राउ रंक इक्क थान बहिण, सतिजुग साचा लाता। बेमुख जूठे झूठे पायण वैण, प्रभ अबिनाशी ना किसे पछाता। गुरमुख गुरसिख तेरे दर सुहाई साची रैण, अज्ञान अन्धेर सर्ब मिटाता। बेमुखां दिवस रैण रैण दिवस ना लैण देवे चैन, आत्म अट्ठे पहर भोख भुखाता। गुर संगत विच सके ना बहिण, एका शब्द हरि तीर चलाता। दरस ना पेखे हरि प्रभ ना देखे साचे नैण, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपे आप करे सर्ब पछाण। प्रभ अबिनाशी सर्ब पछाणे। सर्ब जीआं दी आपे जाणे। कलिजुग जीव ना भुल्ल निधाने। हरि का भेव क्या कोई जाणे। झूठा पढ़या गोद वखाणे। आत्म स्वाद ना रसना जाणे। अगाध बोध बोध अगाध हरि साचा लेख लिखाणे। गुरमुखां आत्म सोध, प्रभ साचा मार्ग पाणे। प्रभ अबिनाशी वड जोधन जोध तख्तों लाहे राजे राणे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप चलाए आपणे भाणे। राजा राणा तख्तों लाहवणा। साचा शब्द लिख्त लेख लिखावणा। लिख्या शब्द ना किसे मिटावणा। वरते वरतावे जो प्रभ अबिनाशी साचा लेख लिखावणा। क्या कोई करे झूठे दाअवे, प्रभ अबिनाशी भेव किसे ना पावणा। आपे लावे साचे नांवें, जिस जन दया कमावणा। आपे पकड़े तरावे बाहीं, प्रभ आपणी सरन तरावणा। आत्म हँकारी दुष्ट दुराचारी ना आए विचारी बुद्धि मारी, आत्म सिद्धी ना पाए सारी, दर दवारिउँ बाहर कढावणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, लिख्त भविख्त साचा वाक आप लिखाए। राजे राणे तख्तों लाहे। एका शब्द उखेड़ा लाए। एका गेड़ा आप दवाए। सृष्टी झूठा झेड़ा आप चुकाए। धरत मात तेरा खुल्हा वेहड़ा आप कराए। बेमुखां नेड़ा वेला आए। प्रभ साचा दे सजाए। गुरमुखां प्रभ बन्न्हे बेड़ा, आपणे कंध उठाए। आपे लाए साचे लेखे, प्रभ साचा डंक वजाए। वेला गया हत्थ ना आए। जूठे झूठे गए मुख भवाए। हरि साचा धाम सुहाए। जिस थान चरन छुहाए। सतिजुग साचे माण दवाए। साची लिख्त गया लिखाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे साचा माण दवाए। दरगाह साची सिख परवान। प्रभ अबिनाशी

देवे मान। क्या कोई करे जीव पछाण। मूर्ख मुग्ध ना होए अंञान। आप बणाए आत्म गोल्लया, जिस देवे चरन ध्यान। प्रभ अबिनाशी शाहो किसे पूरे तोल ना तोल्लया, ना कोई पावे थान। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख दिवस रैण रैण दिवस सद रसना गाण। रसना गाओ गहर गम्भीर। तेरी आत्म करे शांत ठांडा सरीर। एका शब्द लगाए आत्म तीर। बज़र कपाटी देवे चीर। अमृत मुख पिलाए साचा सीर। बेमुखां दर घर घर साचे ना आवे धीर। आवण जावण घती वहीर। दर दर फिरन जिउँ मंगण जगत फकीर। बिन प्रभ पूरे कोई ना कट्टे हउमे पीड़। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरसिख तेरे लथ्थण ना देवे चीर। साचा चीरा शब्द बन्न्हाए। साची रंगण नाम चढ़ाए। साचा सगन मुख लगाए। प्रभ दर मंगी साची मंगण, आत्म जोती आप जगाए। आप आपणे रक्खे संगण, लक्ख चुरासी गेड़ कटाए। बेमुख भन्न्हे जिउँ काची वंग, वेला अन्त गया कलि आए। गुरमुखां निभाए साचा संग, जोत सरूपी जामा पाए। गुरमुख साचा प्रभ दर मंगे साची मंग, नाम दान हरि भिच्छया पाए। होए सहाए सदा अंग संग, दिवस रैण एका रंग लाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे साचा संग निभाए। साचा संग सज्जण सुहेला। कलिजुग वेला अन्त कराया मेला। अचरज खेल पारब्रह्म कलि खेला। कलिजुग जीव सोए गूढ़ी नींद प्रभ बेड़ा शौह दरया ठेला। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख एका रंग रंगाए साचा रंग नवेला। शब्द योग कलि सति है, रसना हरि गुण गाओ। शब्द योग कलि सति है, साचा धर्म मात रखाओ। शब्द योग कलि सति है, आत्म ब्रह्म बूझ बुझाओ। शब्द योग कलि सति है, एका दूज भेव चुकाओ। शब्द योग कलि सति है, गुरमुख गुर चरन झूज वखाओ। शब्द योग कलि सति है, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, स्वच्छ सरूपी प्रभ अबिनाशी दर्शन पाओ। स्वच्छ सरूपी दर्शन पावणा। बिन रंग रूपी हरि हिरदे विच वसावणा। आत्म होई अन्ध कूपी साचा दीपक जोत जगावणा। प्रगट होए सति सरूपी, अन्ध अन्धेर सर्ब मिटावणा। प्रभ अबिनाशी वड भूपन भूपी, लेखा सर्ब चुकावणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक आप अख्वावणा। निहकलंक हरि जामा धार। विच मात ल्या अवतार। जोत सरूपी खेल अपर अपार। गुरमुख विरला पावे सार। जिस जन बख्शे चरन प्यार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणे रंग करे अपार। मातलोक हरि जामा धारया। आवे जावे वारो वारया। सृष्ट सबाई भरम भुलेखे आप भुला रिहा। जो जन आए नेत्र पेखे प्रभ आत्म जोती आप जगा रिहा। चार वरन कराए एका गोती, सतिजुग साचा राह चला रिहा। गुरमुख बणाए माणक मोती, हरि आपणे गल लटका रिहा। सृष्ट सबाई रही सोती, प्रभ माया पर्दा पा रिहा। आत्म बुझी साची जोती, अज्ञान अन्धेर विच पसारया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा कर्म साचा धर्म साचा ब्रह्म विच

मात धरा रिहा। मातलोक हरि जामा धारे। पारब्रह्म पूरन अवतारे। तीन लोक एका जोत अधारे। खण्ड ब्रह्मण्ड वरभण्ड सर्ब थांईं हरि पसारे। लक्ख चुरासी प्रभ अबिनाशी जोत अधारे। गुरमुखां करे बन्द खलासी, साचा देवे नाम अधारे। मानस जन्म कराए रहिरासे, जो जन करे चरन प्यारे। आपणा भेव सर्ब खलासी, ना कोई झूठा डंक डफारे। राजा राणा सभ चरनी लासी, ऊँच नीच ना कोई विचारे। शाह सुल्तान सभ दा माण ग्ंवासी, एका शब्द उठाए खण्डा दो धारे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका जोत तीन लोक चमत्कारे। एका जोत करे प्रकाश। सृष्ट सबाई जाए विनाश। प्रभ अबिनाशी सद अबिनाश। गुरमुखां सद वसे पास। बेमुख दर तों जायण नास। एका शब्द आप चलाए बाणी अकाश। गुरमुख साचे जोत जगाए, तेरी आत्म होए वास। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन भगतां होए दासन दास। दासन दास साचा मीता। प्रभ अबिनाशी राखो चीता। एका शब्द माण दवाए। सोहँ अठारां ध्याए गीता। कलिजुग अन्त कराए, सतिजुग चलाए साची रीता। साचा नाम निधान गुरमुख विरले प्रभ दर प्रीता। साचा देवे इक्क निशान, जिस जन रसना चीता। कलिजुग तेरा वक्त अखीरी। प्रभ अबिनाशी आपे लाहे तेरी चीरी। कोए ना देवे तैनूं धीरी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सृष्ट सबाई आपे देवे चीरी। सृष्ट सबाई चीर चिराए। शब्द सरूपी मार कराए। एका धार आप रखाए। विच संसार साची कार कराए। एका शब्द सच्ची धुन्कार हरि साचा आप उपजाए। चार कुन्ट कराए जै जैकार साचा डंक वजाए। सुणे शब्द जन अपर अपार। हउमे रोग गंवाए । महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुखां आत्म चिन्ता सोग मिटाए। गुरमुखां आत्म दु:ख मिटावणा। साचा सुख हरि आप उपजावणा। उज्जल मुख मात करावणा। हउमे दु:ख रोग नष्ट करावणा। एका इष्ट आप रखावणा। साची दृष्ट आप खुल्हावणा। आत्म भृष्ट सर्ब मिटावणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मातलोक हरि जामा धारे जिउँ धारे रूप बावना। बावन रूप जिउँ हरि धरया। मंगण आया बल द्वारया। करे खेल अपर अपारया। आप भुलाए वड वड दरबारया। भेव कोई ना पाए ना किसे विचारया। एका रंग एका संग आदि जुगादी सर्ब विस्मादी आपणा आप वरता रिहा। आप आपणा करे वरतारा। क्या कोई जाणे जीव विचार। आपे पावे सर्ब सारा। आपे देवे नाम प्यारा। आपणा आप कर्म विचारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सोहँ खण्डा हत्थ उठाए विच मात दो धारा। सोहँ खण्डा शब्द दो धारी। करे खेल अपर अपारी। वेखे सृष्टी सारी। चार कुन्ट होए ख़ुआरी। भज्जे फिरन नर नारी। उजड़ी मातलोक कलिजुग तेरी अन्त किनारी। प्रभ अबिनाशी शब्द सरूपी इक्ट्ठी वढ्ढे हाढ़ी। बेमुखां कलिजुग अन्तिम अन्त ना दिसे पिच्छा अगाड़ी। प्रभ अबिनाशी आप चबाए आपणी दाढ़ीं। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख तारे जो जन चरन

छुहाए दाढ़ी। चरन धूढ़ साचा इशनाना। आत्म जोत जगे महाना। हरि आत्म देवे ब्रह्म ज्ञाना। हँकार विकार सर्ब मिटाना। एका धार सर्ब रखाना। एका एकँकार विच संसार चरन प्यार जिस कमाना। कर्म विचार हरि सरनी लाना। आत्म दर द्वार प्रभ साचे आप खुल्हाना। जोत सरूपी कर अकार, अन्ध अन्धेर मिटाना। एका शब्द सच्ची धुन्कार, अनहद धुन उपजाना। गुरमुख विरला करे विचार जिस हरि साची बूझ बुझावना। बेमुख रहे दर घर साचे झक्ख मार, प्रभ अबिनाशी भेव ना जाना। क्या कोई करे जीव गंवारा, आपणे भाणे आप चलाना। शब्द सरूपी हरि फड़े कटार, पंच दूत हरि नष्ट करावणा। गुरसिक्खां हरि जाए तार, कलि साचे मार्ग लावना। जोत सरूपी शब्द प्यार, साचे मार्ग पावना। सतिजुग तेरा कर्म विचार, विच मात जन्म दवावना। कलिजुग अन्तिम कर ख्वार, प्रभ अबिनाशी नष्ट करावणा। सच सुच्च हरि कर वरतार, झूठ जूठ रहण ना पावणा। एका शब्द चले अपर अपार, चार वरन हरि सरनी लावणा। चार वरन हरि एका सरन, मरन डरन गेड़ चुकावणा। प्रभ अबिनाशी तारन तरन, आपणा भेव आप खुल्हावणा। बेमुख आपणा कीता आप भरन, वेले अन्त जिस बचावणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरा कलिजुग वरतावे भावना। कलिजुग वरते होए आत्म अन्ध। आत्म होई पापां कंध। अन्तिम काल बेमुखां होए भाग मन्द। प्रभ अबिनाशी ना गाया बत्ती दन्द। आप गंवाया आपणा निज़ानंद। हत्थ ना आया गुरमुखां संग ना कमाया किसे परमानंद। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आत्म दर दुआरा कीना बन्द। आत्म द्वार बन्द करा के। इक्क अफारा तन रखा के। जीव हँकारा जगत जलाए। आए सच दुआरा अनन्द विनोद रसना गाए। गुरमुख विरले प्रभ ल्या लाध, चरन प्रीती सेव कमाए। साचा शब्द उपजाए वजाए साचा नाद, सुन समाधी खोल्ह वखाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, बोध अगाधी साचा शब्द लिखाए। सुन समाधी देवे खोल्ह। गुरमुखां प्रभ वसे कोल। बेमुखां प्रभ साचा घर साचे कढ्ढे पोल। सोहँ शब्द धुन उपजाए दर घर हरि साचा पर्दा देवे खोल्ह। प्रभ अबिनाशी दूर ना जानो, हरि हिरदे वसे कोल। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत सरूपी रिहा मवल। जोत सरूपी देस टिकाना। शब्द सरूपी नाम सरहाना। बिन रंग रूपी किसे दिस ना आणा। गुरमुखां आत्म कराए सति सरूपी प्रभ आपणा भेव खुल्हाना। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप पकड़ उठाए राजा राणा। राजा राणा पकड़ ल्याणा। जोत सरूपी दरस दिखाणा। शब्द सरूपी आत्म आप समझाणा। मन उपजे धुन साची कन्न सुणाना। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा बेड़ा आप बन्न्हाणा। बेड़ा बन्न्हे बंनण योग। देवे दरस प्रभ अमोघ। हउमे कट्टे विच्चों रोग। सोहँ देवे साचा जोग। दर घर साचे रस साचा भोग। कलिजुग अन्तिम अन्त ना लग्गे कोई वियोग। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जिन्हां लिख्या धुर संजोग। धुरदरगाही

साचा लेखा। ना कोई वेखो भरम भुलेखा। आप मिटाए पिछली लिखी रेखा। जोत सरूपी धारे भेखा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सो जन उतरे पार जिस जन नेत्र पेखा। लिख्त लेख लेख लिख्त हरि आप कराए। वाक भविख्त हरि रिहा जणाए। साची सिक्ख्त आप बताए। जो जन मंगे मंगत प्रभ सच दान भिच्छया पाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दूसर मंगण दर ना जाए। लेख लिख्त लिख्त लेख हरि आप लिखावणी। गुरमुख साचे वेख वेख प्रभ आत्म सोई आप जगावणी। दर घर साचे नेत्र पेख काया हिरस सर्ब मिटावणी। जोत सरूपी धर भेख, सृष्ट सबाई आप भुलावणी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका शब्द चलाए सति सरूप सर्ब पौवणी। शब्द पौण इक्क हुलारा। प्रभ अबिनाशी देवे साची धारा। गुणवन्त हरि गुण विचारा। साचा देवे नाम गुरमुखां कर प्यारा। आत्म बलोए साचा देवे जाम, दिवस रैण रहे खुमारा। पूरन होए काम जो जन आए चल दुआरा। आप बहाए साचे धाम, जिथ्थे वसे हरि गिरधारा। एका एक जपावे साचा नाम, दूसर दिसे ना कोई धारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर अवतारा। आप चलाए एका धार। आप कराए साची कार। वरते वरतावे विच संसार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप बंधाए आपणी धार। आपणी कारे आपे लावणा। झगढ़ा झेड़ा सर्ब मिटावणा। गुरमुखां बेड़ा बन्न्ह वखावणा। सच नबेड़ा आप करावणा। एका मारे शब्द लफेड़ा, हँकार निवार प्रभ साचे धर्म धरावणा। आप दवाए एका गेड़ा, लक्ख चुरासी गेड़ कटावणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, रसना भेड़ सर्ब मिटावणा। रसना रास आत्म वास। प्रभ होए दास करे बन्द खलास। शब्द चलाए स्वास स्वास। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पूरन धीर धरे आप धरवास। उठ जीव जाग, क्यों कलिजुग भुल्लया। उठ जीव जाग, क्यों कलिजुग माया विच रुल्लया। उठ जीव जाग, क्यों झूठे तोल तुल्या। उठ जीव जाग, सच द्वार मात खुल्ल्हया। उठ जीव जाग, अमृत आदम अजे ना डुल्ल्हया। उठ जीव जाग कलिजुग वेला अन्तिम आ गया, जाए पहले बुल्ल्हया। उठ जीव जाग, हरि साचा शब्द लिखा गया। भाग लगाए आपणी कुलया। उठ जीव जाग अन्तिम अन्त कलि करावणा। किसे अग्गे ना दिसे चुल्ल्हया। उठ जीव जाग, भरम भुलेखे फिरे ऐवें भुल्लया। उठ जीव जाग महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप तुलाए साचे तुल्लया। उठ जीव जाग, जगत अन्धेरा। उठ जीव जाग, ना कोई दिसे संञ सवेरा। उठ जीव जाग, हरि आप चुकाए तेरा मेरा। उठ जीव जाग, प्रभ कटाए चुरासी गेड़ा। उठ जीव जाग, कलिजुग झूठा झेड़ा। उठ जीव जाग, प्रभ शब्द सरूपी बन्न्हे बेड़ा। उठ जीव जाग गुर बिन पार लँघावे केहड़ा। उठ जीव जाग धुर दरगाहों ना जाए फेड़ा। उठ जीव जाग, महाराज शेर सिोंघ विष्नूं भगवान, आपे पाए शब्द सरूपी आत्म जेड़ा। उठ जीव जाग, वक्त

अखीर। उठ जीव जाग, क्यों टुट्टी आत्म धीर। उठ जीव जाग, पी अमृत साचा सीर। उठ जीव जाग, ना होए सहाई कोई पीर फकीर। उठ जीव जाग, प्रभ मिटाए औलीए दस्तगीर। उठ जीव जाग, राउ रंकां लथ्थे चीर। उठ जीव जाग, साचा शब्द चलाया तीर। उठ जीव जाग चार कुन्ट ना देवे कोई किसे धीर। उठ जीव जाग, आप मिटाए औलीए पीर। उठ जीव जाग, किसे हत्थ ना आवे नीर। उठ जीव जाग, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपे देवे शब्द धीर। उठ जीव जाग, वक्त विचारना। उठ जीव जाग, मानस जन्म ना कलिजुग हारना। उठ जीव जाग हरि देवे शब्द उधारना। उठ जीव जाग, साचा नाम रसन उचारना। उठ जीव जाग, हउमे रोग सर्ब निवारना। उठ जीव जाग, साचा योग गुर दर कमावणा। उठ जीव जाग, आत्म भोग सच लगावणा। उठ जीव जाग, चिन्ता सोग सर्ब मिटावणा। उठ जीव जाग, दरस अमोघ हरि आप दिखावणा। उठ जीव जाग हउमे रोग सर्ब गवावणा। उठ जीव जाग, साचा योग हरि दवावणा। उठ जीव जाग, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरी पूर कराए भावना। उठ जीव जाग, हरि वक्त सुहाया। उठ जीव जाग, प्रभ अबिनाशी विच मात दे फेरा पाया। उठ जीव जाग, सोहँ देवे साची दात। हरि साचा खेल रचाया। उठ जीव जाग, प्रभ पढ़ाए इक्क जमात, दूजा भेव सर्ब चुकाया। उठ जीव जाग, प्रभ आप मिटाए आत्म अन्धेर सुरत एका नाम ज्ञान दवाया। उठ जीव जाग, आत्म वेख मार झात, प्रभ अबिनाशी तेरे विच समाया। उठ जीव जाग, प्रभ अबिनाशी लाए आपणे लेखे, क्यों आपणा मूल गंवाया। उठ जीव जाग, प्रभ अबिनाशी नेत्र पेखे, आत्म देवे जोत सवाया। उठ जीव जाग, प्रभ सोहँ देवे चोग चुगाया। उठ जीव जाग, क्यों हँगता रोग वधाया। उठ जीव जाग, क्यों दर दर फिराया। उठ जीव जाग, प्रभ साचे सच द्वार आप खुल्हाया। उठ जीव जाग, गुरसिक्खां कर प्यार इक्क साचा नाम दान झोली पाया। उठ जीव जाग एका बख्शे चरन प्यार, चरन प्रीती देवे तोड़ निभाया। उठ जीव जाग, चरन धूढ़ कर इशनान, भाण्डा भरम दे भन्नाया। उठ जीव जाग, आत्म वज्जे साचा बाण, बज़र कपाटी चीर चिराया। उठ जीव जाग, साचा शब्द विके प्रभ हाटी मुल्ल कोई ना लाया। उठ जीव जाग, काया झूठी माटी अन्त देवे ख़ाक रलाया। उठ जीव जाग, प्रभ अबिनाशी आप चढ़ावे औखी घाटी प्रभ दाता वड बली बलवान महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणे रंग रंगाया। उठ जीव जाग, कलिजुग अन्तिम राह अवल्लड़ा। उठ जीव जाग, वेले अन्त दर दुआरे हरि खलड़ा। उठ जीव जाग तेरा भारा होवे पलड़ा। उठ जीव जाग, क्यों बेमुखां संग रलड़ा। उठ जीव जाग, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका दिसे राह सुखल्लड़ा। उठ जीव जाग हरि मार्ग लाया। उठ जीव जाग, सारंगधर बीठला जोत जगाया। उठ जीव

जाग, रंग रंगीन माधव विच मात दे आया। उठ जीव जाग, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरी आत्म जोती दे जगाया। उठ जीव जाग, हरि दया धारे। उठ जीव जाग, प्रभ जोत जगाए तेरी काया महल मुनारे। उठ जीव जाग, क्यों भुल्ले जीव कलि गंवारे। उठ जीव जाग, क्यों रुल्ले विच संसारे। उठ जीव जाग, पूरे तोल तुलो मानस जन्म हरि सुधारे। उठ जीव जाग, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कर किरपा पार उतारे। उठ जीव जाग, क्यों माढ़े होए भाग। एका शब्द उपजाए साची धुन राग। एका जोत जगाए तेरी आत्म मिटाए सर्ब विवाद। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दिवस रैण सद अराध। उठ जीव जाग, कर सच विहारा। उठ जीव जाग, प्रभ साचा देवे नाम अपारा। उठ जीव जाग, मानस जन्म हरि कलि संवारा। उठ जीव जाग, लक्ख चुरासी हरि गेड़ निवारा। उठ जीव जाग, जम की फाँसी हरि कटारा। उठ जीव जाग आप बहाए दर दुआरा। उठ जीव जाग, जो जन करे चरन निमस्कारा। उठ जीव जाग, वेला अन्त क्यों बाजी हारा। उठ जीव जाग, प्रभ आप बंधाए जगत साची धारा। उठ जीव जाग, जोत सरूपी करे खेल अपर अपारा। उठ जीव जाग, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सतिजुग लाए साचा इक्क दरबारा। उठ जीव जाग, हरि जन्म संवारे। उठ जीव जाग, प्रभ अबिनाशी चरन निमस्कारे। उठ जीव जाग, आत्म दर हरि आप खुल्हारे। उठ जीव जाग साची जोत जगाए तेरे काया महल मुनारे। उठ जीव जाग, साचा मंग इक्क दुआरे। उठ जीव जाग, सृष्ट सबाई रैण अंध्यारे। उठ जीव जाग, नाम निरँजण जोत अधारे। उठ जीव जाग, सर्ब दु:ख भय भंजन। उठ जीव जाग, प्रभ चरन निमस्कारे, सोहँ देवे साचा अंजन। उठ जीव जाग, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पी अमृत दर गुरमुख साचे जन। उठ जीव जाग, अमृत रस पीओ। उठ जीव जाग सोहँ सच आत्म साचा बीओ। उठ जीव जाग, प्रभ आप रखाई सतिजुग साची नीओ। उठ जीव जाग, प्रभ दर माण दवईओ। उठ जीव जाग, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साची धीर धरईओ। उठ जीव जाग, प्रभ साची धीर धराना। सच्चा चले एका तीर कमाना। उठ जीव जाग, प्रभ आप उठाए वड सूरबीर बली बलवाना। उठ जीव जाग, सृष्ट सबाई प्रभ वेखे रंग जिउँ द्वापर कृष्ना काहना। उठ जीव जाग, प्रभ खेल रचाए सर्ब बंधाए हत्थ मौत गाना। उठ जीव जाग, आत्म हँकार दिसाए, शब्द कटार लगाए, बाहों पकड़ ल्याए विच मैदाना। उठ जीव जाग, चीन रूसा शाह अबनूस्सया। एक तन पहनाए काली सूसीआ। ना कोई दिसे ईसा मूसीआ। अन्तिम दए मिटाए उठ जीव जाग महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कलिजुग दए मिटाए, सतिजुग दए लगाए, गुरमुख साचे आप उपजाए, सचे मार्ग लाए, सतिजुग साचे देवे सोहँ नाम निशानीआं। ईसा मूसा आप मिटावणा। शब्द हदीसा इक्क रखावणा।

सृष्ट सबाई सभ पीसन पीसा, आपे आप गेड़ रखावना। क्या कोई करे प्रभ की रीसा, आपणा भेव हरि आप खुल्हावणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपे वरते आपणा भावणा। चार यारां वक्त चुकावणा। अहिमद मुहम्मद रहण ना पावणा। आप मिटाए अञ्जील कुरावना। ना कोई दिसे वेद पुराना। ना कोई दिसे शाह सुल्ताना। तख्तों लाहे सर्ब जहाना। राउ रंक हरि इक्क कराना। शब्द डंका हरि आप बजाना। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत सरूपी पहरया बाणा। वेद पुरान आप मिटाए। कलिजुग रीत कोई रहण ना पाए। आपणा भेव प्रभ अबिनाशी आपणा आप खुल्हाए। वड वड देवी देव ना कोई सके अलाए। करोड़ तेतीस सद रहे सेव, सुरपति राजा इन्द हरि सेव कमाए। जोत सरूप वड सूरबीर जोधा मृगिन्द, क्या कोई वेखे वेख वखाए। हरि आपे पकड़ उठाए वाली हिन्द, आपणी सरन लगाए। जुगो जुग आदि जुगादि जन भगतां जै जै जैकार कराए। गुरमुख बणाए साची बिन्द, साचा नाम जपाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आत्म चिन्द सर्ब मिटाए। एका शब्द जगत चलावणा। साचा मार्ग मात धरावणा। सारंगधर भगवान बीठला अख्वावणा। कलिजुग कौड़ा रीठला भन्न वखावणा। एका रंग गुरमुख चढ़ाए आत्म मजीठला, प्रभ साचे रंग रंगावणा। प्रभ अबिनाशी साचा मीठला, राणा संगरूर बाहों पकड़ हरि आप उठावणा। प्रभ दर मंगे साची मंग, सोहँ दान प्रभ झोली पावणा। आप मिटाए पिछली रेखना, आत्म ब्रह्म ज्ञान दवाए, आत्म हँकार विकार सर्ब नष्ट करावणा। जोत सरूपी धारे भेखना, क्या कोई किसे वखावणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सृष्ट सबाई साचा लेख लिखावणा। सृष्ट सबाई लेख लिखाए। प्रभ अबिनाशी मेट मिटाए। कलिजुग तेरी झूठी रेख मिटाए। सतिजुग साचा आप उपजाए। विच मात हरि जन्म दवाए। पहली माघ दे वड्याए। साचा राग हरि साचा झोली पाए। गुरमुखां आत्म धो दाग, इक्क वस्त हरि विच टिकाए। आपे पकड़े हत्थ आपणे वाग, ना कोई सके छुडाए। गुरमुख विरला कलिजुग रिहा जाग, बेमुख गूढ़ी नींद सवाए। गुरमुख विरले प्रभ आत्म शब्द लगाए जाग, बेमुखां आत्म हँकार विकार रखाए। पूरन होए गुरसिख भाग, प्रभ साचा मेल मिलाए। आप बुझाए आत्म तृष्ना आग, दूई द्वैत पर्दे लाहे। सोहँ पहनाए तन साचा ताग, ना कोई तोड़े तोड़ तुड़ाए। एका लगाए शब्द अवाज़, गुरमुखां आप उठाए। आप सुणाए साचा राग, अनहद धुन उपजाए। गुरसिख बणाए हँस काग, प्रभ आपणी सरन बहाए। बेमुख दर तों जायण भाग, दर साचा मूल ना भाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अचरज खेल कलि वरताए। हुक्म वरतणा वरतावणा। प्रभ साचे लेख लिखावणा। जूठ झूठ नष्ट करावणा। प्रभ साचे साचा राह चलावणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, करे कराए आपणी भावना। साचा लेखा जगत लिखावणा। लिख्या लेख ना किसे मिटावणा। गुर संगत विच

हरि समावणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, नाम रंगत इक्क चढ़ावणा। वरभण्ड पई डण्ड है। सृष्ट सबाई होई रंड है। टुट्टा सर्ब घमंड है। चमकणी चण्ड प्रचण्ड है। बेमुख होयण खण्ड खण्ड है। प्रभ साचा देवे वंड है। पल्ले किसे ना साचे नाम दी गंढ्ढ है। धर्म राए अग्गे देणा दण्ढ है। पुठ्ठे कर कर देणा टंग है। दर दुआरे अग्गे दिसण कुरंग है। दर दर घर घर वरतणी भुक्ख नंग है। प्रभ अबिनाशी तेरा साचा छड्डया संग है। सृष्ट सबाई होई बेरंग है। आत्म होई भंग है। गुरमुखां चाढ़्हे साचा रंग है। दर मंगी साची मंग है। ना आत्म होई तंग है। मानस जन्म ना होया भंग है। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, वड दाता सूरा सरबंग है। चण्ड प्रचण्ड, विच वरभण्ड, विच नवखण्ड। घर घर रोवण नार रंड। जूठे झूठे माया लूठे सभ दे जाण कन्ढ्ढ है। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अचरज खेल वरताए, कलिजुग तेरा लेख चुकाए, एका अग्न जोत लगाए, चार कुन्ट कोई रहण ना पाए, दुखी होई सर्ब वरभण्ड। घर घर लग्गी एका अग्ग। किसे तन ना दिसे तग। आत्म सड़या सारा जग। धर्म राए दे अग्गे लाया वग। कलिजुग जीव होए हँस कग। एका लग्गी आत्म तृष्ना अग्ग। प्रभ अबिनाशी लेखा आप चुकाए बेमुखां पकड़ शाह रग। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अन्तकाल कलि बेमुखां दे सजाए कीने नंग। कलिजुग तेरा अन्त करावणा। झूठा भेख सर्ब मिटावणा। शाह सुल्तान कोई रहण ना पावणा। राज राजान ना कोई दिसावणा। माण ताण सर्ब गवावणा। वड वड शान ना किसे रखावणा। एका आन शब्द रखावणा। शब्द बाण हरि आप चलावणा। सृष्ट सबाई हरि माण गवावणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक कलि नाउँ धरावणा। शब्द बाण हरि आप चलाए। राज राजान आप अख्वाए। साजण साज खेल रचाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा लेखा रिहा लिखाए। लिखाई लिख्त अगम्म अपारे। वेख वेख करे विचारे। जो कुझ वरते विच संसारे। उप्पर धरत ना दिसण महल मुनारे। कलिजुग जीव आपणी बाज़ी गए हारे। आत्म भरया इक्क हँकारे। झूठी मारन ऐवें नाअरे। प्रभ अबिनाशी खेल अपारे। आपे भेड़े भेड़ भिड़ाए, सुरत शब्द दी मारे। एका गेड़ा आप गिड़ाए, उलटी लट्ठ गिड़ारे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सृष्ट सबाई भट्ठ कराए। सृष्ट सबाई कर्म विचार। प्रभ अबिनाशी आवे वारो वार। जुगा जुगन्त आदि अन्त प्रभ साचे दी साची कार। एका जोत एका शब्द एका धर्म एका कर्म एका ब्रह्म धरे विच संसार। गुरमुखां देवे सतिजुग साचे जरम प्रभ अबिनाशी बंधे धार। आप कराए आत्म दान सोहँ शब्द चलाए कलि अपार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सृष्ट सबाई रिहा कर्म विचार। कर्म विचार ना कोई सके जीव छुपारे। चित्रगुप्त विच लेख लिखारे। साचा मित सच्ची सरकारे। धर्म राए खड़ा दरबारे। वेले अन्त सच करे कारे। बाहों पकड़ ल्याए दुआरे।

देवे लेखा जीव गंवारे। लेवणहार इक्क करतार, सच न्याउँ सच्ची सरकारे। साचा थाउँ ना कोई जूठ झूठ पसर पसारे। प्रभ अबिनाशी अगम्म अथाहो वेखे विगसे करे विचारे। दर घर साचा गुरमुख पाए, जिस आत्म तुटा सर्ब हँकारे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, हरि एका जोत निरँकारे। जोत निरँजण हरि गोबिन्दा। सृष्ट सबाई प्रभ आप मिटाए आत्म चिन्दा। आवे जावे जुगो जुग प्रभ अबिनाशी वड मृगिन्दा। सदा सदा सद जन भगतां हरि बख्शिंदा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणी सरन रखाए सुरपति राजे इन्दा। इन्द इन्द्रायण खड़े द्वार। दोए जोड़ बणे भिखार। देवणहार इक्क दातार। जो जन आए सच्चे दरबार। आत्म भरे सर्ब भण्डार। कारज सरे जो चरन कँवल करे निमस्कार। सरनी पड़े कलिजुग उतरे पार मानस जन्म ना कलिजुग हरे, प्रभ किरपा करे अपार। गुर संगत रल गुरमुख विरला तरे, बेमुख दर रहे झक्ख मार। ना उह जन्मे ना उह मरे, जिस किया चरन प्यार। लक्ख चुरासी विच फेर ना वड़े, प्रभ साचा देवे तार। दर दुआरे हरि अग्गे खड़े, देवे दरस रूप अपार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोती जोत सरूप एका जोत करे अकार। जोत अकारया विच संसारया। भुलेखा पा रिहा लेखा चुका रिहा। गुरमुख जगा रिहा दु:ख कटा रिहा। उज्जल मुख करा रिहा। चुरासी गेड़ गवा रिहा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, हरि आपणी खेल आप वरता रिहा। हरि हरि की कार हरि ही जाने। हरि हरि रंग गुरमुख विरला कलि पछाणे। हरि हरि रंग हरि साचा देवे साचा नाम रंग जिस किरपा करे आप महाने। हरि हरि हरि दर मंग साचा संग देवे दरस आत्म जोत धरे महाने। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवाने। सच शब्द अस्वार है। पौण सरूप जीव अधार है। क्यों भुल्ला जीव गंवार है। आत्म पूरन कर विचार है। प्रभ अमृत आत्म बख्शे साची धार है। एका जोत होए अकार है। भरम भुलेखे दए निवार है। कर्म लेखा हरि लिखार है। कर कर भेखा महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, लीला अपर अपार है। अचरज खेल अपर अपारा। किसे ना आवण देवे सारा। भुल्ल भुलेखे जूठा झूठा देवे इक्क हुलारा। गुरमुख लाए साचे लेखे, देवे शब्द नाम अधारा। प्रभ अबिनाशी नेत्र पेखे, हउमे रोग जाए सारा। आत्म कढ्ढे भरम भुलेखे, चरन कँवल कँवल चरन करे निमस्कारा। मानस जन्म लाए लेखे, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर अवतारा। मानस जन्म लेखे जाए लग्ग। प्रभ अबिनाशी जो जन पकड़े पग। कलिजुग माया झूठे धन्दे विच ना जाए लग्ग। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सोहँ शब्द ज्ञान दे, एका चरन ध्यान दे, नाम सच बबाण दे, आत्म जोती जोत महान दे, आप निभाए आपणा संग। संगी साथी प्रभ रघुनाथी। जिस दर बांधे दिसण हाथी। त्रैलोकी नाथी, प्रभ दी महिंमा बड़ी अकाथी। अन्तिम अन्त प्रभ शब्द सरूपी पाए नाथी। गुरमुख चढ़ाए सोहँ साचे

राथी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सतिजुग चलाए आप आपणी गाथी। सतिजुग तेरी साची गाथा। सोहँ चले विच मात साचा राथा। आप चलाए साचा नाथा। गुरमुख रलाए चढ़ाए साचे साथा। जुगो जुग प्रभ साचे दी साची गाथा, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, देवे माण अनाथ अनाथां। नाथ अनाथे, प्रभ सगला साथे। प्रभ चढ़ाए शब्द राथे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कर दरस मिटी हरस गुरमुख तेरे किल विख पाप लाथे। लथ्थे पाप आत्म वसूरया। एका शब्द धुन उपजाई अनहद तूरया। आसा मनसा प्रभ साचा पूरया। आत्म सहिँसा होया दूरया। देवे वड्याई विच सहँसा, आत्म जोत जगे कोहतूरया। आप बणाए साचा बंसा, एका देवे नूर नूरो नूरया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सर्ब कला समरथ सर्ब कला भरपूरया। सर्ब कला समरथ, हरि गुर जन है। गुरमुख साचे आपणा मूल पछाण है। सोहँ शब्द सच्ची त्रसूल, आत्म बान है। अन्तिम अन्त ना कलिजुग भुल्ल, सोहँ शब्द सच निशान है। कलिजुग तेरे अन्तिम तुट्टी चूल, सतिजुग झुले इक्क निशान है। प्रभ अबिनाशी साचा एका बंधे रूल, वड दाता आप बली बलवान है। दूजा दर ना होए कबूल, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, वाली दो जहान है। साचा दर ना गुरमुख भूलना। कलिजुग माया विच ना रुलना। प्रभ आप चुकाए तेरा पिछला मूलना। शब्द पंघूड़ा हरि घर साचे झूलना। हरि मेल मिलावा दर्शन देख हरि कन्त कन्तूहलना। क्यों बद्धा झूठा दाअवा, कलिजुग हुण अन्त ना फलना फूलना। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप बंधाए आपणे रूलना। सच दरबार इक्क लगावणा। सच घर बाहर इक्क रखावणा। सच वरतारा इक्क करावणा। सच सरकार इक्क बनावणा। सच विहार प्रभ साचे लेख लिखावणा। साचे कर सिक्दार, प्रभ साचे तख्त बहावणा। साची कर विचार, धर्म राज दा दर खुल्हावणा। सच कर विचार, सतिजुग साचे तेरी लाज रखावणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणे भाणे विच रहावणा। सच वस्त सच धर्म है, हरि देवणहार। सच वस्त सच धर्म है, प्रभ अबिनाशी भरे भण्डार। सच वस्त सच धर्म है, गुणवन्त गुण विचार। सच वस्त सच धर्म है, देवे महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान नरायण नर अवतार। सच शब्द नाम निरँकार है। गुरमुखां देवे आप अधार है। आदि जुगादी साची तेरी कार है। अनाद अनादी वड ब्रह्मादी तेरी महिंमा अपर अपार है। गुरसिख बणाए साचे सम्बन्धी, आप चलाए आपणी धार है। सृष्ट सबाई आत्म अन्धी, ना कोई करे विचार है। कलिजुग पंड उठाई कंधे थक्के थक्क होए मांदी, ना मिल्या सच दरबार है। आत्म होई अन्धेर अन्धी, हत्थ वस्त सच ना आई है। झूठी माया पल्ले बांधी फिरे पान्धी, प्रभ अबिनाशी पाई ना सार है। संग ना चले तेरे वेले अन्त कोई क्यों झूठी झंजट पाई है। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा राह बताई है। नाम निधान ना रसना गाया। शब्द निशान ना तीर चलाया।

हउमे जंजीर ना गलों कटाया। दूई द्वैत ना पर्दा लाहया। भाण्डा भरम ना भउ भन्नाया। आत्म चिन्ता ना हउ गंवाया। दर घर साचे विच्चों हरि पूरन ब्रह्म ना किसे पाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सतिजुग साचा मार्ग लाया। घर घर फिरे खोज खोजन्तया। घर साचे करे बेनन्तिया। होवे मेल मिलावा साचा कन्तया। आत्म दर द्वार रहन्तया। शब्द भण्डार सद वरतन्तया। जिस बणाई तेरी बणन्तया। सतिजुग भुल्ला जीव जन्तया। मेल मिलावा साचे कन्तया। आवे जावे जगत रहावे, जुगो जुग आदिन अन्तया। गुरमुख साचे आण तरावे, हरि सुणे सच बेनन्तिया। आप आपणे मार्ग पावे हरि साचा नाम दवन्तया। दर घर साचा आप दिखावे, विच वसे हरि भगवन्तया। आत्म साची जोत जगावे, अन्ध अन्धेर दूर करन्तया। अनहद साची धुंन उपजावे, शब्द खुजन्तया। आत्म सुन आप तुड़ावे, अमृत बूंद वसन्तया। सोहँ शब्द हरि कन्न सुणावे, भरम भुलेखा ना कोए रहन्तया। दरगाह साची माण दवाए, हरि जोती जोत मिलन्तया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका रंग रंगावे साचा रंग रगन्तया। साचा रंग हरि पछाणो। एका देवे नाम दानो। होवे मेल भगत भगवानो। दर घर साचे देवे मानो। पीड़ रोग हरि कटानो। अमृत साचा सीर पिलानो। बज़र कपाटी चीर वखानो। औखी घाटी आप चढ़ानो। काया झूठी माटी अन्त भन्न वखानो। दिवस रैण सद रसना गाई, दरगाह साची देवे मानो। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सर्ब जीआं दा जाणी जणो। जोत जगत इक्क विहार। जोत जगत इक्क आहार। जोत जगत इक्क सहार। जोत जगत प्रभ अबिनाशी साचा देवे गुरसिक्खां कर प्यार। जोत जगत आत्म प्रीत महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा शब्द अधार । गुरमुख साचे प्रभ बख्शे चरन प्रीत । हरि साचा सज्जण सुहेला कर दरस मानस जन्म जाओ जग जीत। जुगो जुग आदि जुगादि प्रभ साचे दी साची रीत। सच सुहेला साचा मीता। अट्ठे पहर राखो चीता। प्रभ अबिनाशी पतित पुनीता। गुरमुख आत्म रक्खे अतीता। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सोहँ शब्द माण दवाए अठारां ध्याए गीता। गोहझ ज्ञान इक्क ध्यान। शब्द सरूपी देवे मेहरबान। गुरमुख विरला करे पछाण। जिस जन किरपा करे महान। देवणहार इक्क भगवान। मंगणहार सर्ब जहान। जोत सरूपी जोत हरि आपे जाणे आपणा भाणा। आपे जाणे आपणा बाणा। आपे जाणे आपणा भाणा। आपे जाणे आपणा सच टिकाणा। कलिजुग भेख सर्ब मिटाणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुखां देवे आत्म साचा ब्रह्म ज्ञाना। साचा नाम शब्द उडारी। साची देवे इक्क खुमारी। हउमे ममता हरि निवारी। साची बणत करे बनवारी। जीआं जन्तां जोत अधारी। साधां सन्तां एका देवे साचा शब्द पूरन ब्रह्म विचारी। आदिन अन्ता जुगा जुगन्ता, कर्म धर्म दोए रिहा विचारी। कलिजुग माया पाए बेअन्ता, खेल करे अपर अपारी। प्रभ अबिनाशी साचे कन्ता, विरले गुरमुख

बूझ बुझारी। एका शब्द धुन वजन्ता, शब्द सरूपी खेल न्यारी। सच धाम गुरमुख साचा सद रहंता, जिथ्थे जगे जोत प्रभ मुरारी। एका जोत जगे भगवन्ता, दिवस रैण दिवस रंगारी। रूप रेख ना कोई बणंता, कलिजुग जोत अपर अपारी। जोती जोत सरूप हरि, आपणी खेल अपर अपारी। आपणा खेल आपे करना। गुरमुख विरले कलिजुग वरना। चरन लाग गुर साचे तरना। आप चुकाए मरना डरना। आप खुल्हाए हरना फरना। प्रभ अबिनाशी धरनी धरना। गुरसिक्खां बेड़ा पार करना। अन्तिम अन्त कलि आप उधारे, जो जन आए सरना। गुरमुख साचे सन्त जनां आप बणाए साचा वरना। एका शब्द जिह्वा मंत कलि वरन चार प्रभ साचे वरना। एका शब्द माण सृष्ट सबाई सिर आपणे धरना। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सतिजुग साचे आप आपणा कर्म करना। सतिजुग तेरा खुल्ल्हे दुआरा। प्रभ अबिनाशी भरे तेरा भण्डारा। सर्ब घट वासी आपणा आप करे पसारा। घनकपुर वासी साचा शब्द लिखाए अपर अपारा। गुरमुखां मानस जन्म कराए रहिरासी हउमे रोग निवारा। गुरमुख साचे पार उतरासी, जिन मिल्या हरि गिरधारा। भरम भुलेखा दूर करासी, एका जोत करे उज्जयारा। साचा दाओ आप लगासी, सृष्ट सबाई जाए हारा। गुरमुख साचे बलि बलि जासी, जिस देवे शब्द अधारा। आपे कर बन्द ख़लासी, आदि अन्तन एकँकारा। जोती जोत सरूप हरि, जुगा जुगन्तर इक्क वरतारा। मातलोक हरि जामा पाए। आप आपणा भेख वटाए। सतिजुग तेरे लेख लिखाए। गुरमुख विरले वेख वेख, प्रभ साचा आप जगाए। दर्शन पेख पेख प्रभ आपणे रंग रंगाए। जोती जोत सरूप हरि, आपणे भाणे विच रहाए। सतिजुग तेरी साची धारना। आप पूरन ब्रह्म विचारना। कलिजुग अन्तिम पार उतारना। वेला वक्त सभ विचारना। साचा शब्द चलाए खण्डा दो धारना। सृष्ट सबाई आप कराए मारना। आप कराए चीर चिराए करे दो फाड़ना। चार कुन्ट वहीर कराए ना किसे वक्त संभालणा। एका शब्द तीर चलाए, हाहाकार जगत करावणा। आत्म धीर सर्ब गंवाए, जीव जन्त सर्ब भुलावणा। फेर किसे हत्थ ना आए, साचा वेला गया वक्त हत्थ ना आवना। बालां छुट्टे माता सीर, भैणां तांईं ना भाईआं संभालणा। ना कोई कट्टे गलों जंजीर, माया धन्न ना किसे छुडावणा। चारों कुन्ट भज्जे फिरन फ़कीर, ना कोई होए सहाई दस्तगीर, प्रभ साचे लेख लिखावणा। जोती जोत सरूप निरँजण कलिजुग अन्तिम जाए मुक्क वेला नेड़े आवणा। वेला नेड़े आया ढुक्क। शब्द लिखाए चौथे जुग। तेरा दाणा पाणी विच मात गया मुक्क। प्रभ अबिनाशी जोत सरूप आप कराए अन्त, बेमुखां मुख पाए थुक्क। कलिजुग तेरा अन्त कराए। गुरसिख सोया सन्त जगाए। जीव जन्त दे विच वड्याए। सतिजुग साची बणत बणाए। साचे कन्त मेल मिलाए। नाम रंगत इक्क चढ़ाए। साचा मंगत इक्क दर विरला विच मात दे आए। जोती जोत सरूप हरि, आपणा भाणा

आपे जाणे आपे जाए जणाए। साचा दर इक्क खुल्हावणा। सतिजुग साचा मार्ग लावणा। मस्तूआणा धाम उपजावणा। जोत सरूपी दीप जगावणा। प्रभ अबिनाशी कर्म कमावणा। राणा संगरूर हरि दरस दिखावणा। तुट्टे गरूर हरि चरनी लावणा। शब्द हज़ूर घर साचे पावणा। जो जाणो दूर, वेला नेड़े आवणा। एका शब्द उपजावे साची तूर, आत्म साचा रंग रंगावणा। सर्ब कला हरि साचा भरपूर, गुरमुख भरपूर करावणा। वाली दो जहान, राणा संगरूर आपणी सरनी लगावणा। मस्तूआणा धाम उपजाए। राणा संगरूर संग रलाए। राणे राजे सरन लगाए। गुरमुख साचे सन्त बणाए। जोती जोत सरूप हरि, आपणे भाणे मस्तूआणे जाए। मस्तूआणा साचा धाम सुहावणा। राउ रंक सरन लगावणा। साचा डंक इक्क वजावणा। एका राजा एका राणा एका शाह एका सुल्ताना एका एक आप अख्वावणा। एका पहने जोत सरूपी बाणा, निहकलंक नाम धरावणा। साचा मेल भगत भगवाना। जोत सरूपी पहरे बाणा। सोहँ शब्द निशाना। गुरमुख साचे विंने्ह काना। गुरमुखां साचा नाम देवे दाना। मंगण जो दर साचे आणा। चार कुन्ट चार चुफेर हरि साचे घेर मस्तूआणे आपे लाणा। चार वरन इक्क दर। चार वरन इक्क सर। चार वरन इक्क घर। चार वरन गुर चरन लाग तरन। चार वरन गुर गोबिन्द देवे बचन हरि साचा देवे कर। चार वरन गुरमुख साचे सन्त, जन प्रभ अबिनाशी लैण वर। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोती जोत सरूप निरँजण साची जोत देवे विच मात धर। साचे धाम मिले वड्याई। प्रभ अबिनाशी जोत जगाई। राउ उमराउ वड शाहन शाहो सरन लग जाई। प्रभ अबिनाशी अगम्म अथाहो, आपणा भेव दए खुल्हाई। जोती जोत सरूप हरि, साची बणत बणा, प्रभ दी महिंमा अगणत गणी ना जाई। कोई पावे भेव गुरमुख विरला सन्त, जिस हरि साचे बूझ बुझाई। प्रभ अबिनाशी साचा कन्त, जुगो जुग सद सदा विच मात दे आई। कलिजुग अन्तिम अन्त प्रभ साचे अचरज खेल रचाई। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणी कलि आप वरताई। मस्तूआणा धाम सुहाए। राणा संगरूर संग रलाए। एका माण एका शान एका नाम दान प्रभ झोली पाए। जोती जोत सरूप हरि, आपणे जाए चरन उठाए। आपणा चरन आप उठावणा। जमन किनारे डेरा लावणा। आपणा भेव आप खुल्हावणा। प्रगट होए जोत सरूप, आपणा भाणा आपणा बाणा आप उलटावणा। बिन रंग रूप प्रभ वड शाहो भूप किसे दिस ना आवणा। जोत सरूपी जोत हरि, जोती जोत खेल खलावणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणे भाणे विच समाए, क्या कोई आखे क्या कोई जाणे, प्रभ आपणा भेव आप खुल्हावणा। प्रभ अबिनाशी करन प्रीख्या। ना जानण साचा भेख्या। बिन रंग रूपी, किसे ना देख्या। जोत सरूपी हरि एका रंग वसेख्या। साची मारे शब्द कटार आप चुकाउणा सारा लेख्या। जिस आत्म ब्रह्म विचार है, ना हउ जाणे वेखण वेख्या। साचा वक्त

रिहा विचार है, जिस वेले मेटे भरम भुलेख्या। अचरज रंग हरि करतार है, ना दिखावे दूजे तीजे नेतया। वेखे विगसे करे विचार है, एका आप अलख अलेख्या। जोती जोत सरूप हरि, गुरमुख विरले नेत्र पेख्या। ना एह गूंगा ना कवीशर। ना कोई तपिया ना तपीश्र। ना एह जोगी ना जुगीशर। साचा प्रभ सर्ब पतिपरमेश्वर। जोत सरूप इक्क जगदीश्र। जोत सरूपी जोत हरि, आपणा बिरद रखीशर। साचा करो इक्क ध्याना। करता पुरख पूरन भगवाना। मिटे हिरस चुक्के दिल की काना। हरि साचा अमृत मेघ रिहा बरस आत्म देवे नाम निधाना। जोती जोत सरूप हरि, आपणा भेख करे बिधनाना। साची कविता जो जन जाणे। पूरन सिँघ ना वखाणे। ना उह पढ़या ना विद्वाने। ना उह ज्ञानी ना ध्याने। ना उह बाणी सके वखाणे। जप तप कोई नेम ना जाणे। इक्क विहार जगत कराणे। जोती जोत सरूप हरि, खेल करे महाने। अचरज खेल आप कराए, आपणा शब्द आप लिखाए, इक्क शब्द सच धार चलाए, आपणे रंग आप कराए, समें समें हरि पहरे बाणे। वक्त विचार भरम भुलेखे दूर कराने। साचा शब्द इक्क अस्वार, आपे घोड़े दौड़ दुड़ाने। प्रभ अबिनाशी जोत हरि, वेखे करे खेल महाने। खेल खिलावणा , जगत दिखावणा, शब्द चलावणा, सर्ब वरतावणा। घर घर दर दर जा प्रभ अबिनाशी आपणा खेल रचावणा। जोती जोत सरूप हरि, क्या कोई करे करावणा। इक्क विचार आत्म विचारी। वेखो अज़मत सारे भारी। क्या कोई करे खेल खिडारी। वेखे विगसे करे विचारी। प्रभ अबिनाशी साची कारी। आपे जाणे आपणी भारी। जन भगतां हरि पैज सवारी। जोती जोत सरूप हरि, नरायण नर अवतारी। वेला अखीर जगत आवणा। साचा वक्त आप सुहावणा। प्रगट होए भरम चुकावणा। कच्चा वढ्ढ फेर पछतावणा। वेला अन्त ना एथे कुछ है जावणा। इक्क प्रभ साचे संग रल जावणा। जोती जोत सरूप हरि, आपणा खेल रचावणा। साची परख करो गुर पूरे। एका मंगो शब्द हज़ूरे। आस मनसा हरि साचा पूरे। आत्म उपजे साची तूरे। देवे दरस प्रभ सदा हज़ूरे। जोती जोत सरूप हरि, दर आत्म वसे ना जाणो दूरे। प्रभ दर मंगे साची मंग। नाम रंगण विच जाए रंग। झूठी इच्छया होवे भंग। झूठा दिसे जगत कुसंग। जोती जोत सरूप हरि, आपे रहे आपणे रंग। इक्क दुआरा साचा मंगणा। साचा नाम हरि चाढ़्हे रंगणा। शब्द पहनाए आत्म साचा कंगणा। कहर करन दा ना साचा वेला साचे दर कदे ना मंगणा। वक्त विचारी सभे कट्टे वेदना। जोती जोत सरूप हरि, सद सद सदा बख्शिंदना। सतिगुर पूरा जाणीए, हउमे रोग गंवाए। सतिगुर पूरा जाणीए, चिन्ता सोग मिटाए। सतिगुर पूरा जाणीए, किल विख पाप गंवाए। सतिगुर पूरा जाणीए, दुरमति मैल धवाए। सतिगुर पूरा जाणीए, गुरमति दे सिख समझाए। सतिगुर पूरा जाणीए, आत्म तत्त इक्क रखाए। सतिगुर पूरा जाणीए, साचा जत्त धीर धिराए। सतिगुर पूरा

जाणीए, आत्म साचे वत, साचा बीज बिजाए। सतिगुर पूरा जाणीए, चरन प्रीती देवे साचा तत्त, लक्ख चुरासी गेड़ कटाए। सतिगुर पूरा जाणीए आपे दे समझाए मति, जन्म मरन दा गेड़ चुकाए। सतिगुर पूरा जाणीए, साचा देवे शब्द ज्ञान आत्म धीर धराए। सतिगुर पूरा जाणीए, एका देवे शब्द ज्ञान सच निशान, दर घर साचा पाईए। एका बख्शे चरन ध्यान, आत्म होए सर्ब ज्ञानीए। सतिगुर पूरा जाणीए, साचा बख्शे चरन धूढ़ इशनान, आत्म जगे जोत महानीए। सतिगुर पूरा जाणीए, घर में घर वखाए एका घर स्याणीए। सतिगुर पूरा जाणीए, आत्म दर दए खुल्हाए, जिथ्थे वसे हरि भगवानीए। सतिगुर पूरा जाणीए, आत्म सर सच नहावे कराए फड़ इशनानीए। सतिगुर पूरा जाणीए, अन्तकाल बाहों फड़ कर किरपा पार लँघानीए। सतिगुर पूरा जाणीए, दर घर साचे हरि साचा माण दवानीए। सतिगुर पूरा जाणीए गुरमुखां देवे साचा वर नाउँ सच जगत निशानीए। सतिगुर पूरा जाणीए, नौ निधां वस करानीए। सतिगुर पूरा जाणीए, आत्म बिधा तीर चलानीए। सतिगुर पूरा जाणीए, कारज सिद्धां सभ करानीए। सतिगुर पूरा जाणीए, तन मन विधा एका कानीए। सतिगुर पूरा जाणीए, साची देवे जगत निशानीए। सतिगुर पूरा जाणीए, नाम निधान देवे जगत महानीए। सतिगुर पूरा जाणीए, बूझ बुझाए खाणी बाणीए। सतिगुर पूरा जाणीए, लक्ख चुरासी गेड़ कटानीए। सतिगुर पूरा जाणीए, बन्द ख़लासी आप करानीए। सतिगुर पूरा जाणीए, जम की फाँसी आप कटानीए। सतिगुर पूरा जाणीए, धर्म राए ना दए सजाए आपणे रंग रंगानीए। सतिगुर पूरा जाणीए, थिर घर वासी थिर घर निवास रखाए सच सुच्च पछानीए। सतिगुर पूरा जाणीए, अन्तिम अन्त विच जोती जोत मिलानीए। सतिगुर पूरा जाणीए, आत्म देवे सति सन्तोख। सतिगुर पूरा जाणीए, अन्तिम देवे साची मोख। सतिगुर पूरा जाणीए, कट्टे तन दु:ख रोग। सतिगुर पूरा जाणीए, आत्म रस भोगे साचा भोग। सतिगुर पूरा जाणीए, एका शब्द देवे साचा जोग। सतिगुर पूरा जाणीए, प्रगट होवे देवे दरस अमोघ। सतिगुर पूरा जाणीए, गुरसिक्खां चुगाए साचा शब्द साची चोग। सतिगुर पूरा जाणीए, ना होए कदे विजोग। सतिगुर पूरा जाणीए, गुरसिख निभाए सच संजोग। सतिगुर पूरा जाणीए, एका रंग रंगाए कट्टे हउमे रोग। सतिगुर पूरा जाणीए, देवे धीर ध्याना। सतिगुर पूरा जाणीए, आत्म जगाए जोत महाना। सतिगुर पूरा जाणीए, मेल मिलाए हरि भगवाना। सतिगुर पूरा जाणीए, साचा देवे नाम निशाना। सतिगुर पूरा जाणीए काम क्रोध हँकार जिस वस कराना। सतिगुर पूरा जाणीए, सच सुच्च दी बूझ बुझाणा। सतिगुर पूरा जाणीए, जोत सरूपी साचा मेल मिलाणा। सतिगुर पूरा जाणीए, जन दया धारे। सतिगुर पूरा जाणीए ,हरि देवे दरस अपारे। सतिगुर पूरा जाणीए, एके रंग रंगे करतारे। सतिगुर पूरा जाणीए, माया बंधन सर्ब निवारे। सतिगुर पूरा जाणीए, आप मिटाए अन्ध अंध्यारे। सतिगुर

पूरा जाणीए, साची जोत जगाए शब्द अधारे। सतिगुर पूरा जाणीए, जगाए जोत अगम्म अपारे। सतिगुर पूरा जाणीए, इक्क उपजाए साची धुन सची धुन्कारे। सतिगुर पूरा जाणीए, मुन सुन आप खुल्हारे। सतिगुर पूरा जाणीए आत्म तोड़े जिंदा हत्थ फड़ शब्द वदानीए। सतिगुर पूरा जाणीए , आपणे रंग रंगाए तोड़े सर्ब अभिमानीए। सतिगुर पूरा जाणीए, आत्म जोत रखाए कोटन भानीए। सतिगुर पूरा जाणीए, आवण जावण गेड़ मुकानीए। सतिगुर पूरा जाणीए काया कोट गढ़्ह हँकार तुड़ानीए। सतिगुर पूरा जाणीए, हउमे रोग नष्ट करानीए। सतिगुर पूरा जाणीए, एका शब्द साची धार वखानीए। सतिगुर साचा जाणीए, इक्क कराए साची कार धीर धरानीए। सतिगुर साचा जाणीए, आप दिसाए सच विहार साचा नाउँ रसन वखानीए। सतिगुर साचा जाणीए आत्म जोती करे उज्जयार बिन तेल बाती आप जगानीए। सतिगुर साचा जाणीए, कट्टे हउमे रोग ना फेर पछतानीए। सतिगुर साचा जाणीए ना विछड़े होए विजोग तोड़ निभानीए। सतिगुर साचा जाणीए, शब्द चढ़ाए घोड़ सचखण्ड राह दिसानीए। सतिगुर साचा जाणीए, ना बचन बोले कौड़ सांतक सांतक सति वरतानीए। सतिगुर साचा जाणीए, विछड़यां देवे जोड़, साचा जोड़ जुड़ानीए। सतिगुर साचा जाणीए, काया माया कट्टे कोढ़, एका रंग रंगानीए। सतिगुर साचा जाणीए ना होए कदे विछोड़, घर साचे दर स्यानीए। सतिगुर साचा जाणीए जोत सरूपी जोत हरि अन्त जोती जोत मिलानीए। सतिगुर साचा जाणीए, होए शब्द अधारी। सतिगुर साचा जाणीए, आत्म लाए शब्द कटारी। सतिगुर साचा जाणीए आत्म जोत करे उज्जयारी। सतिगुर साचा जाणीए, करे प्रकाश काया महल्ल मुनारी। सतिगुर साचा जाणीए, अज्ञान अन्धेर जाए विनास, मिटी धुंदकारी। सतिगुर साचा जाणीए, सच घर घर साचे रक्खे वास, एका दिसे आप मुरारी। सतिगुर साचा जाणीए आप बणाए गुरसिख तेरी रास दस्म दुआर खुल्हानीए। सतिगुर साचा जाणीए, एका देवे नाम अधार, जगत सुधार, सच विहार, एका कार करानीए। सतिगुर साचा जाणीए, कर किरपा देवे तार, साचा देवे शब्द अधार, आपे बख्शे बख्शणहार, एथे ओथे होए सहार, साचा लेखा आप लिखानीए। सतिगुर साचा माणीए दरगाह साची देवे माण, गुरसिख साचे कर पछाण, मुकाए आवण जावण साचा रंग हरि रंगाण, एका रंग रंगे भगवानीए। सतिगुर साचा जाणीए, जोत सरूपी जोत हरि अन्तिम जोती जोत मिलानीए। सतिगुर पूरा जाणीए जगत का दाता। सतिगुर पूरा जाणीए, पूरन होए ज्ञाता। सतिगुर साचा जाणीए, आत्म खोजे खोज खुजाता। सतिगुर पूरा जाणीए, साचा बीज आप बिजाता। सतिगुर पूरा जाणीए, तन मन मैल सर्ब गंवाता। सतिगुर पूरा जाणीए, गुरमुखां आत्म रीझ कराता। सतिगुर पूरा जाणीए, गुरमुखां आत्म दर्द मिटाता। सतिगुर पूरा जाणीए, आत्म साची धीर धराता। सतिगुर पूरा जाणीए, अमृत आत्म साचा सीर पिलाता। सतिगुर पूरा जाणीए,

जोती जोत सरूप हरि, अन्तिम जोती मेल मिलाता। सतिगुर साचा जाणीए, जगत पित। सतिगुर साचा जाणीए दिवस रैण गुरमुख तेरे विच रक्खे साचा हित्त। सतिगुर साचा जाणीए प्रभ अबिनाशी साचा मित। सतिगुर साचा जाणीए, मात जोत प्रगटाए जुगो जुग भेख धारीए। सतिगुर साचा जाणीए, आपे लिखाए लेख, किसे दिस ना आए आपणी खेल करे करतारीए। सतिगुर साचा जाणीए, गुरमुख आत्म नेत्र पेख, मिटे हरस भगवानीए। सतिगुर पूरा जाणीए, जोत सरूपी हरि अन्तिम जोती जोत मिलानीए। सतिगुर साचा जाणीए, सर्ब गुणवन्ता। सतिगुर साचा जाणीए, रविआ विच सर्ब जीव जन्ता। सतिगुर पूरा जाणीए, करे मिलावे साचे कन्ता। सतिगुर पूरा जाणीए, आप बणाए गुरसिख साची बणता। सतिगुर पूरा जाणीए एका धाम सद रहंता। सतिगुर पूरा जाणीए, साची जोत हरि भगवन्ता। सतिगुर पूरा जाणीए एका नाम रंग रंगत। सतिगुर पूरा जाणीए, दूजा दर ना कोई मंगत। सतिगुर पूरा जाणीए, मानस जन्म ना होए भंगत। सतिगुर पूरा जाणीए, आप बणाए साची संगत। सतिगुर पूरा जाणीए, जोती जोत सरूप हरि आप चढ़ाए साची रंगत। सतिगुर साचा जाणीए जिस दया धारी। सतिगुर साचा जाणीए जिस पैज सवारी। सतिगुर साचा जाणीए मात गर्भ करे रख्वारी। सतिगुर साचा जाणीए अन्धघोर लए उभारी। सतिगुर साचा जाणीए साची देवे नाम उडारी। सतिगुर पूरा जाणीए, दसवें दर खेले खेल खिलारी। सतिगुर पूरा जाणीए, दर घर साचे करे सच सिक्दारी। सतिगुर पूरा जाणीए सृष्ट सबाई होए जिस पनिहारी। सतिगुर पूरा जाणीए, देवे दरस अपर अपारी, होए सहाई अन्तिम वारी, गुर पूरे सद सद निमस्कारी। सतिगुर पूरा जाणीए, गुरमुख साचे चरन सरन बलिहारी। सतिगुर पूरा जाणीए, साची देवे नाम ख़ुमारी। सतिगुर पूरा जाणीए, राउ रंकां एका देवे जोत अकारी। सतिगुर पूरा जाणीए, आत्म मिटाए संग भाण्डा भरम भउ दए निवारी। सतिगुर साचा जाणीए, जोत सरूपी आत्म लाए तनक, खिच ल्याए चरन द्वारी। सतिगुर पूरा जाणीए, देवे वड्याई जिउँ राजा जनक, एका देवे शब्द अधारी। सतिगुर साचा जाणीए, मानस जन्म जाए सवारी। जोत सरूपी जोत हरि आपणी खेल खलारी। सतिगुर पूरा जाणीए, सोभा गुण। सतिगुर पूरा जाणीए, इक्क उपजावे शब्द धुन। सतिगुर पूरा जाणीए, एका देवे नाम गुन। सतिगुर पूरा जाणीए, अन्तिम पार कराए कलिजुग माया विच्चों चुण। सतिगुर पूरा जाणीए, जोती जोत सरूप हरि, कवण जाणे हरि तेरे गुण। सतिगुर पूरा जाणीए, सहज सुखदानी। सतिगुर साचा जाणीए हरि हिरदे सच वखानी। सतिगुर साचा जाणीए, साची देवे नाम शब्द जगत निशानी। जोती जोत सरूप हरि गुरमुखां विच मात कलिजुग अन्तिम अन्त करे आप वड वड मेहरबानी। गुर संगत मन वधाईआ। साचा रंग हरि रंगाया। अचरज खेल आप रचाईआ। वाह वाह तेरी बेपरवाहिया। मन मते गुर रते एका थां

बहाईआ। कोई ठंडे कोई तत्ते, साची हाण्डी आप चढ़ाईआ। गुरमुख विरला आत्म बीजे वते, हरि सोहँ साचा बीज बिजाईआ। हरि साचा लेखे साचे घते, जो चरन कँवल बिगसाईआ। आत्म देवे साची मते, चरन प्रीती जिस रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि आपणे भाणे विच रहाईआ। साची खेल करी कराई। राहों कुराह दर बेमुख चलाई। इक्क गुरमुख तेरी वड्याई। दे मति मितां समझाई। झूठा भेड़ भिड़े क्यों भाई। औखा गेड़ा चुरासी गिड़ा ना राई। अन्तिम हार आई पिड़े गए पिट्ठ दिखाई। थान निथाविआं बूझ कुझ ना आई। साचे भेख हरिनाम रिहा लुटाई। देवे हरि आप रघुराई। जोती जोत सरूप हरि, आपणे संग समाई। अचरज खेल हरि वरताए। गुरमुखां हरि माण दवाए। आत्म तृखा भुक्ख मिटाए। एका सुख घर साचे जाए उपजा के। उज्जल मुख आप करा के। बेमुखां जाए आत्म मार करा के। हाहाकार करन कुड़यार, बोलण बोल बोल बुला के। वेखे विचारे पावे सार, पार उतारे जो जन सरनी डिगे आ के। इक्क घर दो धड़ कराई। सच झूठ दी लड़े लड़ाई। ना उह पढ़या, गुरमुख एका पटी दे पढ़ाई। जोती जोत सरूप हरि, आपणे भाणे विच रहाई। गुरसिक्खां गुर सेव कमाई। बेमुखां हउमे रोग अग्न जलाई। धन्न धन्न धन्न गुरसिख जिस प्रभ साचा सेवा लाई। गुरमुख गुरसिख प्रभ साचे रंग रंगाई। आत्म मंगण साची मंगत, नाम दान हरि भिच्छया पाई। साचे लेख कलि जाए लिख, विच मात मिले वड्याई। जोती जोत सरूप हरि, आपणे रंग लए रंगाई। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत सरूप अचरज खेल आप वरताई।