पुस्तकालयभाग ३

१३ जेठ २०१० बिक्रमी मास्टर सोहण सिँघ दे गृह पिण्ड राम पुर ज़िला अमृतसर

तन काया किल्हा कोट गढ़्ह अपार है। जिथ्थे वसे पांचो यार है। साचा लुट्टयां जीव घर बाहर है। लुट्टयां जाए सच्चा धन, ना बन्दे तैनूं कोई सार है। दिन दिहाड़े जायण लुट्टी, ना फड़े कोई सरकार है। गुरसिख साचे संत जनां शब्द डण्डे संग कुट्टयां, दर साचे जायण भाग है। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान साचा रंग इक्क करतार है। पंज तत्त होयण सति, हउमे हँकार निवार है। मति मन बुद्धि विच रक्खी अपर अपार है। गुरमुख विरले किसे विचार है। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान आत्म कर्म रिहा विचार है। आत्म मती आप रखावंदा। मन मति हो कर्म करावंदा। बुद्धी बुध बबेक हरि रखावंदा। जो राखे टेक एक, हरि साचा माण रखावंदा। जन भगत उधारे अनेक, जुगो जुग जामा विच मात दे पांवदा। कलिजुग माया अग्न ना लागे सेक, शब्द झोली हरि तन पहनावंदा। जोत सरूपी धारे भेख, भेखा भरम भुलेखे जगत भुलावंदा। गुरमुख साचे तेरी आत्म वेख, कलि सोया आप जगावंदा। आप मिटाए बिधना लिखी रेख, साचे लेख

फेर लिखावंदा। ना कोई जाणे पीर फ़कीर शेख़, हरि बेड़ा आप रुढ़ावंदा। सृष्ट सबाई रही वेखा वेख, अन्त ना कोई पावंदा। गुरमुख साचे सन्त जन, हरि आपणी सरन लगावंदा। देवे साचा नाम हरि, हरि हिरदे वस समावंदा। साचा शब्द सुणाए कन्न, हरि आत्म नित धरावे मन, जिन्हां तुट्ठे बूझ बुझावंदा। गुरमुख साचे कलिजुग चुण प्रभ आत्म जोती दीप जगावंदा। इक्क लगाए शब्द धुन, दिवस रैण एका रंग रंगावंदा। जोती जोत सरूप हरि, आपणे भाणे विच रहावंदा। गुरसिख तेरे नाम वड्याई। गुरमति हरि दर ते पाई। झूठा तन रहण ना पाई। तेरी काया आत्म वत सोहँ बीज बिजाई। आपे रक्खे तेरी पत्ति, शब्द धीरज देवे जत्ति, एका शब्द लिखाई। जोती जोत सरूप हरि, गुरमुखां दे समझाई। सच शब्द हरि धीर ध्याना। गुर चरन धूढ़ साचा इशनाना। कलिजुग मूढ़्ह होए चतुर सुजाना। एका रंग चढ़ाए गूढ़, हरि एका रंग रंगाना। जोत सरूपी पाए जूड़, जोती जोत सरूप हरि, एका रंग हरि रंगाए सच्चा भगवाना। सुरत शब्द हरि मेल मिलाए। गुरमुख साचे आप जगाए। आप आपणे मार्ग पाए। सोहँ साचा राग सुणाए। आत्म साची जाग लगाए। दुरमति मैल धो सच वस्त हरि आप रखाए। साचे गुरमुख तेरी पकड़े वाग, आप आपणे संग रखाए। कलिजुग माया डसणी नाग, तेरे अन्तिम नेड़ ना आए। आप बणाए हँस काग, सोहँ साची जोत जगाए। अन्तिम अन्त कलि आ गया, झूठे दिसण भैण भ्राए। प्रभ मात जोत प्रगटा ल्या, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मात जोत प्रगटाए। गुरसिख साचा वड वड भागा। कलिजुग अन्धेरी रैण विरला कोई जागा। साध संगत विच रल के बहिण प्रभ अबिनाशी सरनी लागा। दर्शन पेखे तीजे नैण, आत्म धोए दागा। बेमुख जीव झूठे वहिण वहण, हँसों बणे कागा। गुरमुख साचे प्रभ दर लहणा लैण, मात होए वड वड भागा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपे धोए पापां दागा। आत्म दाग हरि दए धोए। साचे धागे लए परोए। साचा शब्द इक्क अनरागे प्रभ आत्म दए वसोए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख तेरे आत्म दर दुआरे सदा खलोए। आत्म दर सच द्वारया। प्रभ अबिनाशी वेख खेल अपारया। जोती जोत सरूप हरि, आपणे रंग रंगे करतारया। साचा लेखा रिहा लिख, गुप्तचित्र संग रला रिहा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आत्म लेखे सभ मुका रिहा। आत्म वेख करो विचारो। प्रभ अबिनाशी पावो सारो। आप खुल्हाए आत्म दर द्वारो। एका जोत करे अकारो। देवे दरस हरि हरि निरँकारो। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप खुल्हाए दस्म दुआरो। सच द्वार आप खुल्हाए। गुरमुख साचे लए जगाए। आत्म जोती दए जगाए। एका गोती दे वखाए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणे रंग रंगाए। आपणे रंग रंगे करतारा। गुरमुख साचा पावे सारा। साचा देवे नाम अधारा। नाम निधान हरिभगत भण्डारा। आपे होए हरि वरतारा। मंगण खड़े कोट दुआरा।

रहण भरे सद भण्डारा, सृष्ट सबाई इक्क दुआरा। चार वरन एका सरन, बरन वरन सभ मेट मिटारा। एका सरन नर अवतारा। डरन मरन हरि भरम निवारा। जन्म कर्म हरि दोए सवारा। पूरन ब्रह्म हरि विचारा। आप बंधाए साची धारा। सतिजुग तेरा राह अपारा। सोहँ चले शब्द अपारा। चार कुन्ट सच्ची कारा। सृष्ट सबाई एका रंग रंगे करतार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणा करे वरतारा। सृष्ट सबाई एका रंग। सतिजुग मंगी साची मंग। होए सहाई सदा अंग संग। आप कटाए सर्ब भुक्ख नंग। हत्थ ना होवे किसे तंग। कोई दर दर ना रिहा मंग। आत्म तन आप पहनाए सोहँ साची वंग। जोती जोत सरूप हरि, सतिजुग चाढ़्हे साचा रंग। सोहँ साचा रंग रंगावणा। एका नाम निधान, प्रभ साचे झोली पावणा। गुणवन्त गुण निधान, आपणा कर्म कमावणा। एका पहनण खाण, एका अंग रखावणा। ऊँच नीच नीच ऊँच प्रभ साचा भेव खुल्हावणा। राउ रंक रंक राउ एका थां बहावणा। सोहँ साचा डंक प्रभ साचे आप वजावणा। गुरमुख आत्म द्वार बंक प्रभ साचे आप सुहावणा। जोती जोत सरूप हरि, साची जोत आप जगावणा। आप चुकावे मोर तोर, दूई द्वैत पर्दा लाहवणा। कलिजुग मिटाए अन्ध घोर, सतिजुग साचा लावणा। बेमुख जीव ऐवें पायन शोर, वेला गया हत्थ ना आवणा। पंजे लुट्टी जायण चोर, हरि बिन किसे ना बाहर कढावणा। धर्म राए घर जाए ढोर, गल संगल घत चलावणा। गुरमुख चरन प्रीती जोड़, प्रभ अन्तिम अन्त छुडावणा। आपणे हत्थ प्रभ साचा पकड़े तेरी डोर, शब्द सरूपी सच पतंग उडावणा। जोती जोत सरूप हरि, आपणे रंग रंगावणा। गुरमुख साचा सच घर वास। एका वसे हरि पुरख अबिनाश। जोत सरूपी साची रास। दूजी वस्त ना होवे पास। जोत सरूपी जोत हरि सद सद बलि बलि जास। गुरमुख साचे सच घर वेख। प्रभ अबिनाशी नेत्र पेख। आप लिखाए साचे तेरे लेख। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, लक्ख चुरासी विच्चों गुरमुख साचे वेख। लक्ख चुरासी आप उपाए। उत्तम मानस देह रखाए। विच मात दे जन्म दवाए। आप आपणा जामा पाए। गुरमुख साचे सन्त जन प्रभ साचा लए जगाए। एका शब्द कन्न साचा राग सुणाए। महिंमा अपर अपार, हरि भेव कोई ना पाए। कलिजुग अन्तिम अवतार नर, जोत सरूपी खेल रचाए। आपणा किया लैण भर, कर्म जो जन रहे कमाए। गुरमुखां खुल्हाए आत्म दर, साची बूझ बुझाए। आप नुहाए अमृत साचे सर, दूई द्वैती मैल गंवाए। आप दिखाए घर विच घर, जिथ्थे बैठा ताड़ी लाए। आप चुकाए झूठा डर, जोत सरूपी डगमगाए। एका रंग हरि देवे कर, अज्ञान अन्धेर मिटाए। कँवल नाभ उलटा देवे कर, अमृत फुहार आप रखाए। जोती जोत सरूप हरि, गुरमुख साचे दस्म दुआर दी बूझ बुझाए। दर घर साचा आप विचारना। जीउ पिण्ड भाण्डा काचा तोड़ ना किसे चाढ़्हना। गुरमुख साचे हरि दर वाचा, साचा शब्द

देवे साची धारना। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मानस जन्म आप सवारना। मानस जन्म आप संवारे। लक्ख चुरासी गेड़ निवारे। गुरमुख साचे सन्त जनां प्रभ साचा पार उतारे। एका देवे नाम धना, साचा माल विच संसारे। चोरां ठग्गां दुरजनां करे बन्द दुआरे। जोती जोत सरूप हरि, कलिजुग खेल करे अपारे। गुरमुख राम रमईआ पावना। आप आपणा भरम चुकावणा। सच धर्म इक्क कर्म कमावणा। कलिजुग अन्तिम शब्द उखेड़ इक्क लगावणा। सृष्ट सबाई भेड़ भेड़ प्रभ साचे कलिजुग अन्त करावणा। अन्तिम अन्त कलिजुग प्रभ साचा दए नबेड़, विचोला हो ना किसे छुडावणा। आपे देवे एका गेड़, सृष्ट सबाई पीड़ पिड़ावणा। आप मिटाए जगत झेड़, हड्डी रीड़ आप तुड़ावणा। जोत सरूपी जोत हरि साचा मार्ग लावणा। कलिजुग तेरा तुट्टे माण। मातलोक ना दिसे तेरी शान। आप चुकाए तेरी काण। सोहँ शब्द मारे बाण। चार कुन्ट होए हैरान। उठण वड वड बली बलवान। आयण चल विच मैदान। इक्क दूजे दा करन निशान। किसे ना आवे आत्म ज्ञान। भरम भुलेखे सर्ब मिट मर जाण। आप आपणी कार कमावे, हरि साचा श्री भगवान। सृष्ट सबाई आप खपावे, सर्ब जीआं दा जाणी जाण। क्या कोई बन्न्हे झूठे दाअवे, आपणा आप ना सके पछाण। जोती जोत सरूप हरि, कलिजुग मिटाए, सतिजुग साचा लाया आण। कलिजुग तेरा अन्त करा के। गुरमुख साचे सन्त जगा के। साचा नाम कन्त बणा के। सतिजुग तेरी आपे जावे बणत बणा के। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, महिंमा अगणत ना जाए कोई गिणा के। कलिजुग तेरा मिटे भेख। आप मिटाए तेरी झूठी रेख। सृष्ट सबाई रही वेखा वेख। जोत सरूपी हरि धारे भेख। सभ मिटाए मुलां मुसायक शेख़। जोती जोत सरूप हरि, सर्ब जीआं विच रिहा वेख। मुला मुलाणा कोई रहण ना पाणा। आप मिटाए अंज़ील कुराना। सोहँ चलाए साचा बाणा। चार कुन्ट वहीर कराणा। राजा राणा तख्तों लाहणा। एका निशाना तीर शब्द चलाणा। आत्म ध्याना हरि भगवाना सर्ब जीआं दी आपे जाणा। भुल्ल भुलेखे ना किसे भुलाणा। गुरमुख साचे लेख हरि आप लिखाणा। जोती जोत सरूप हरि, जोत सरूपी पहरे बाणा। कलिजुग अन्तिम जाए मुक्क। वेला अन्त ना सके रुक। दाणा पाणी सर्ब दा गया चुक्क। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोती जोत सरूप हरि, बेमुखां मुख पाए थुक्क। कलिजुग तेरी झूठी वाड़ी। प्रभ अबिनाशी साचा वढ्ढे इक्ट्ठी हाढ़ी। आप चबाए आपणी दाढ़ीं। अग्न लगाए बहत्तर नाड़ी। लुकदे फिरन जीव झाड़ झाड़ी। पिच्छे कराए काड़ काड़ी। चोरां यारां ठग्गां किस्मत माढ़ी। वेला अन्तिम अन्त कलि आ गया आप बणाए मौत लाड़ी। मौत लाड़ी जगत प्रनावणा। धर्म राए दे दर ल्यावणा। बेमुखां हरि नष्ट करावणा। अठाई नर्क कुण्ड दे विच फिरावणा। जोती जोत सरूप हरि, साचा लेख मात लिखावणा। कलिजुग तेरा लेख लिखाईआ। आप

डुबाए तेरी नईआ। साचे तोल हरि तुलईआ। जूठा झूठा दर अन्त सभ रवईआ। दर दर मंगण, साची भिक्ख कितों ना पईआ। ना कोई दिसे भैणां भईआ। नारीआं छड्डण साचा पिया। बाल अञ्याणे ना मिले सीआ । सुघड़ स्याणयां प्रभ साचा राह भुलईआ । दूई द्वैत आत्म रखाणयां, झूठे धन्दे आप लगईआ। सच शब्द ना किसे पछाणयां, आपणा मूल कलि आप गंवईआ। साची एह रीत जगत चलाणयां, प्रभ चार वरन इक्क करईआ। ना कोई दिसे राजा राणयां, राउ रंक इक्क थां बहईआ। बेमुख भुंनाए जिउँ भठयाले दाणयां, बेमुख ना कोए छुडईआ। सर्ब जीआं दी आपे जाणयां, ना कोई भरम भुलेखा रहिया। गुरमुख साचे आत्म रंग साचा माणयां, जिस प्रभ साचे रंग रंगईआ। प्रभ अबिनाशी साचा जाणयां, आत्म जिंदा आप तुड़ईआ। होए मेल भगत भगवानयां, आपे साची जोत जगईआ। एका तीर चले वज्जे सच निशाना, बज़र कपाटी चीर चिरानयां, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोती जोत सरूप हरि, विच मात जोत रखईआ। कलिजुग तेरा कर्म विचारया। वेले अन्त क्यों आपणा मूल गवा रिहा। सृष्ट सबाई आप भुलाई गुरमुख साचे सन्त शब्द सरूपी हरि मेल मिला रिहा। आप बणाए साची बणत, आत्म दीपक जोत जगा रिहा। इक्क लगाए आपणी तनक, कलिजुग सोया आप उठा रिहा। आप फिराए मन का मणक, गुरमुख साचे आप जगा रिहा। भगत उधारे जिउँ राजा जनक, दरगाह साची माण दवा रिहा। आवे जावे जुगो जुग बार अनक, आपणे भाणे विच समा रिहा। कलिजुग अन्तिम अन्त चौथा जुग अन्त करा रिहा। कलिजुग अन्त होए भस्मंत प्रभ कन्त औध मुका रिहा। गुरमुखां गुरसिक्खां मिलावा हरि साचे कन्त, हरि आत्म साची बूझ बुझा रिहा। क्या कोई करे जीव जन्त, जिस प्रभ साचा पर्दा पा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आपणे भाणे विच समा रिहा। कलिजुग तेरी विगड़ी रास। अन्तिम अन्तकाल सच वस्त ना होवे किसे पास। दिवस रैण रैण दिवस खांदे फिरदे मदिरा मास। गुरमुख साचे सन्त जनां हरि प्रभ रक्खे वास। देवे आत्म जोत सच धन्ना, आत्म जोत करे प्रकाश। निर्मल करे हरि तना, जिस जन हरि रक्खे वास। साचा शब्द धन धना, देवे पुरख अबिनाश। जोती जोत सरूप हरि, पारब्रह्म सर्ब घट वास। पुरख अबिनाशिआ वेख तमाशया। कलिजुग विनास्सया मातलोक विच्चों नास्सया। अन्तिम अन्त आया हार पास्सया। ना देवे कोई धीर धरास्सया। अन्तिम अन्तकाल ना करे कोई बन्द खुलास्सया। जोती जोत सरूप हरि कलि साचा खेल वरतास्सया। कलिजुग तेरी आत्म अन्ध। अंदर होई पापां कंध। दुखी होया बन्द बन्द। आत्म कोए ना तोड़े जंद। आप गंवाया परमानंद। मदिरा मास मुख रखाया, आप तजाया निजानंद। जोती जोत सरूप हरि गुरमुखां आण तराए, जोत सरूपी दरस दिखाए, आत्म चिन्ता सोग मिटाए, सोहँ साचा जोग दवाए पूरन भगवन्त। पूरन भगवन्त

सच कर मानणा। कलिजुग अन्तिम प्रभ साचे छानणा। किसे ना मिले थानणा। एका मार शब्द बानणा। जोती जोत सरूप हरि, आपणे रंगे रंग भगवानणा। भिन्नड़ी रैण वड वड राणीए। प्रभ साचा देवे माण वड वडाणीए। गुरमुख बाहों पकड़ आपणे लड़ लाणीए। आपे साचे लाड लडाए जिउँ माता बाल अञ्याणीए। जोती जोत सरूप हरि, आपणे रंग सद रंगाणीए। गुरमुख साचा साचे रंग रंगावणा। प्रभ अबिनाशी आपणा भेव खुल्हावणा। जोती जोत सरूप हरि, आत्म दीपक जोत जगावणा। आत्म सति करे बुध बबेक करावणा। आत्म सोया आप जगाया महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणे रंग रंगावणा। आपणे रंग आप रंगाए। गुरमुख साचे संग निभाए। अंग संग आप हो जाए। वेले अन्त होए सहाई, जोत सरूपी मेल हरि जोत सरूपी मेल मिलाए। जोत सरूपी मिल्या हरि सच है। सृष्ट सबाई दिसे भाण्डा कच्च है। बेमुख जीव झूठे रहे नच्च है। गुरमुख विरले सन्त जनां पल्ले नाम सच है। कलिजुग जीव अन्तकाल कलि माया अग्न तृष्ना विच रहे मच्च है। गुरमुख विरले सन्त जनां प्रभ अबिनाशी हिरदे रिहा रच है। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा शब्द लिखाए सच्चो सच है। सचो सच सच लिखावणा। कच्चो कच्च कच्च नष्ट करावणा। गुरमुख साचे हिरदे रच बूझ बुझावणा। जो जन रहे अन्तिम बच, स्वच्छ सरूपी दरस दिखावणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सच सच विच जगत धरावणा। सच सुच्च हरि करे वरतारा। आप खुल्हाए मात भण्डारा। आपे बणे हरि वरतार, सृष्ट सबाई बणे भिखारा। चार वरन इक्क घर बाहरा। सोहँ देवे नाम अधारा। आप वसाए साचे थाउँ, चरन प्रीती मोख दुआरा। चरन प्रीती साची रीत, मेल मिलावा कन्त प्यारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सोहँ देवे साचा नाम अधारा। साचा शब्द अधार विच वरभण्ड है। गुरमुखां देवे साचा नाम उतरे पार, प्रभ अबिनाशी देवे वंड है। वेले अन्तकाल कलिजुग गुरमुखां ना देवे कंड है। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सृष्ट सबाई आत्म कीनी रंड है। सृष्ट सबाई आत्म रंडी। जीव जन्त सभ होए घमंडी। दर दर घर घर साधू फिरन पाखण्डी। कोए ना दिसे साची कन्ढ्ढी। झूठीआं पावण मात वंडी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मात जोत प्रगटाए, आपणा भाणा हरि वरताए, सृष्ट सबाई होई रंडी। कलिजुग अन्तिम अन्त करावणा। कलिजुग झूठा भेख मिटावणा। मिले सुहाग ना किसे हंढावणा। हाहाकार जगत करावणा। चार यारां वक्त चुकावणा। अहिमद मुहम्मद रहण ना पावणा। ईसा मूसा संग रलावणा। काला सूसा तन पहनावणा। कलिजुग अन्तिम बन्न्ह अग्गे लावणा। जूठा झूठा माया लूठा प्रभ नष्ट करावणा। कलिजुग तेरे अन्तिम भाग विच मात रहण ना पावणा। आप मिटाए तेरी अन्धेरी रात, सोहँ साचा दीप जगावणा। गुरमुखां पुच्छे आपे वात, सतिजुग साचा मार्ग लावणा। आत्म वेख मार झात, प्रभ अबिनाशी विच्चों पावणा। आपे पुच्छे

तेरी वात, दिवस रैण रैण दिवस रसना गावणा। चरन प्रीती बख्शे साचा नात, मदिरा मास रसन ना लावणा। आप पढ़ाए इक्क जमात, चार वरन हरि जोत जगावणा। सतिजुग साची करे वंड साचा मार्ग लावणा। आपे बैठे विच इकांत, साचा लेखा आप करावणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा राह आप चलावणा। कलिजुग तेरी होए वंड। नौ खण्ड प्रभ कीनी चण्ड। चार कुन्ट चण्डी चमके वड चण्ड प्रचण्ड। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आत्म तोड़े सर्ब घमंड। चार कुन्ट चण्डी चमकावणी। कलिजुग तेरी अन्धेरी रात मिटावणी। प्रभ अबिनाशी जोत जगाववी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका शब्द चलाए रसना खिच तीर कमानी। रसना तीर शब्द चलाया। चार कुन्ट वहीर कराया। पीर फकीर सर्ब उठाया। दस्तगीर ना होए कोए सहाया। कलिजुग अन्तिम कोए ना कट्टे तेरी भीड़, ना कोई धीर धराया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कलिजुग तेरा अन्तिम अन्त अखीर कराया। अन्तिम अन्त होए अखीर। मातलोक हरि कट्टे जंज़ीर। कोई ना देवे धीर। कर्मां धर्मां होई अखीर। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत सरूपी लाए तीर। तीर निशाना जाए लग्ग। घर घर लग्गी दिसे अग्ग। सृष्ट सबाई जाए दग। आप मिटाए झूठा जग। गुरमुख साचे आप जगाए, आप बणाए, आप आपणी सरन लगाए, सोहँ साचा शब्द पहनाए तग। अन्तिम अन्त होए सहाए, हरि साचा अग्गे जाए लग्ग। आप बहाए साची थांए, जिथ्थे कोए ना सके लँघ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, होए सहाई सदा अंग संग। गुरमति गुर दर पावणी। आत्म तृखा सर्ब बुझावणी। कलिजुग माया झूठा लेखा प्रभ दर तों मगरों लाहवणी। उज्जल होए मुख साची रुत्ता आप सुहावणी। सुफल करावे मात कुक्खा, प्रभ अबिनाशी चरनी सीस झुकावणी। आप मिटाए आत्म सोग दुक्खां, सोहँ दात झोली पावणी। तन रहे ना झूठी भुक्खा, प्रभ साची धीर धरावणी। आप उपजाए साचा सुक्खा, प्रभ आत्म शांत करावणी। उलटा मात गर्भ ना होए रुक्खा, प्रभ लक्ख चुरासी आप कटावणी। कलिजुग जीव ना होणा रुक्खा, प्रभ अमृत साचा मेघ वरसावणी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दर घर आसा मनसा पूर कराए भावनी। गुरमुख हरि प्रभ जानणा। प्रभ अबिनाशी मात पछानणा। आत्म देवे ब्रह्म ज्ञानणा। सोहँ देवे शब्द निशानणा। आत्म जोती देवे चानणा। काया सोती आप उठावणा। दुरमति मैल धोती भिन्नड़ी रैण जिस जन प्रभ अबिनाशी रसना गावणा। आप बणाए गुरसिख साचे मोती, प्रभ आपणे कंठ लटकावणा। आदि जुगादी एका जोती, जोत सरूप जामा विच मात दे पावणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे पार लँघावणा। गुरमति गुर दरबारे। प्रभ अबिनाशी शब्द लिखारे। गुरमुख विरला कलि विचारे। जिस प्रभ देवे किरपा धारे। आप रंगाए काया तन मुनारे। एका शब्द धुन सच्ची धुन्कारे। आप खुल्हाए आत्म सुन्न, प्रभ

अबिनाशी काया महल्ल मुनारे। गुरमुख साचे कलिजुग चुण, प्रभ अबिनाशी खुल्हाए दस्म दुआरे। जोती जोत सरूप हरि, एका जोत करे चमत्कारे। एका जोत करे चमत्कारा। एका शब्द एका धारा। एका नाम इक्क मुरारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप पाए आपणी सारा। गुरमति गुर साची दीनी। गुरमुख साचे सदा हरि आप आपणे जिही कीनी। इक्क रंगत नाम चढ़ा ल्या सोहँ रसना भीन्नी। गुर संगत मेल मिला ल्या। आप आपणी दया कीनी। वेला वक्त सुहा ल्या फिर रैण ना आवे भीन्नी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सतिजुग साची दात आप वरता रिहा। गुरमति गुर ज्ञान है। गुरमति प्रभ अबिनाशी चरन धूढ़ इशनान है। गुरमति देवे आत्म ब्रह्म ज्ञान है। गुरमति आत्म जोत जगाए महान है। गुरमति संगत मेल मिलाण है। गुरमति दर साचा मंगत, एका शब्द मिले धन माल है। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुखां देवे रक्खणी वस्त संभाल है। गुरमति प्रभ दर ते पाओ। प्रभ अबिनाशी रिदे वसाओ। सर्ब घट वासी दर्शन पाओ। एका जोत मात प्रकाशी, प्रभ अबिनाशी अगम्म अथाहो। सृष्ट सबाई अन्त विनासी, आप मिटाए ऊँचे थांँउं। गुरमुख विरला कोई कोई रहि जासी, घर घर फिरन कांओ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणा भाणा आप वरतासी, जोत सरूपी अगम्म अथाहो। गुरमति गुर चरन दुआरा। गुरमति गुर देवे नाम अधारा। गुरमति गुरमुख विरला पाए करे चरन निमस्कारा। गुरमति गुरमुख साचे आप दवाए सच शब्द साची धारा। हरि हिरदे विच्चों आप वजाए, आत्म जोती दीप जगाए अगम्म अपारा। अन्ध अन्धेर सर्ब मिटाए, संञ सवेर इक्क कराए, प्रभ अबिनाशी देर ना लाए जो जन करे चरन निमस्कारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, देवणहार इक्क ओंकारा। देवणहार इक्क दातारी। वड संसारी वड भण्डारी। तीन लोक एक जोत करे अकारी। मातलोक आवे जावे वारो वारी। जुगो जुग प्रभ साचे दी अचरज खेल अपारी। कलिजुग चौथे युग प्रभ अबिनाशी आपणी कलि धारी। पंचम जेठ विच मात प्रगट होए निहकलंक नरायण नर अवतारी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सृष्ट सबाई आप बणाए चरन पनिहारी। सृष्ट सबाई चरन पनिहार। आपे बणे वड सिक्दार। सच कर्म सच धर्म दा कराए इक्क विहार। चार वरन इक्क ब्रह्म एका देवे चरन प्यार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सतिजुग वरतावे विच संसार। सतिजुग साचा मार्ग लाउणा। प्रभ अबिनाशी लेख लिखाउणा। सच वस्त हरि झोली पाउणा। नाम वस्त हरि हत्थ फड़ाउणा। तन वस्तर गहणा शब्द पहनाउणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सतिजुग साचा राह चलाउणा। सतिजुग तेरी साची धारा। चार वरन आए इक्क दुआरा। एका सरन हरि करतारा। चुक्के मरन डरन, आप दवाए मोख दुआरा। आप खुल्हाए हरन फरन, आत्म जोत करे उज्जयारा। प्रभ अबिनाशी धरनी धरन करे विचारा। जो जन आए सरन, कर किरपा हरि पार

उतारा। आप चुकाए मरन डरन, लक्ख चुरासी गेड़ निवारा। बेमुख जीव दर तों डरन, ऐवें वेखण झूठा भेख भिखारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, नरायण नर अवतारा। नर अवतारया जामा धारया। पुरी घनक भाग लगा रिहा। पंचम जेठ जोत जगा रिहा। गुरमुखां आत्म चिन्ता सोग मिटा रिहा। आत्म सहिँसा हउमे सर्ब गवा रिहा। अमृत आत्म प्रभ साचा रक्ख, जोत सरूपी भोग लगा रिहा। गुरमुख कीने कलिजुग वक्ख, सच वस्त हरि नाम दवा रिहा। सृष्ट सबाई होए भक्ख, चार कुन्ट हरि अग्न लगा रिहा। घर घर सड़दे दिसण कक्ख, ना कोई किते बुझा रिहा। ना कोई किसे सके रक्ख, भाणा साचा हरि वरता रिहा। प्रभ अबिनाशी महिंमा अलक्खणा अलख, राजा राणा तख्तों ला रिहा। गुरमुख विरले प्रभ साचा लए रक्ख, सुघड़ स्याणे आप बणा रिहा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आत्म साची जोत जगा रिहा। आत्म जोत जगईआ। आप चढ़ाए साची नईआ। चार वरन कराए भैणां भईआ। दूई द्वैत सर्ब मिटईआ। सोहँ चपू आप लगईआ। भव सागर तों पार करईआ। एका राह सच दसईआ। सतिजुग तेरा मार्ग लईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप आपणे रंग रंगईआ। सतिजुग चले साची नाए। गुरमुख विरले हरि आप चढ़ाए। कर किरपा पार लँघाए। मदिरा मास जो जन तजाए। आत्म जाए मन, प्रभ साची बूझ बुझाए। एका जोत जगाए तन, अज्ञान अन्धेर सर्ब मिट जाए। एका शब्द सुणाए कन्न, साची धुन उपजाए । गुरमुखां बेड़ा देवे बन्न्ह, प्रभ अबिनाशी आपणे कंध उठाए । धर्म राए ना देवे डन्न, प्रभ अबिनाशी होए आप सहाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुखां अन्तिम अन्त जोती जोत मिलाए। आप आपणी जोत जगाए। वरन गोत सर्ब मिटाए। एका चोट शब्द लगाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप आपणे संग रलाए। आप आपणे विच समईआ। जोत सरूपी खेल करईआ। वरते वरतावे जो विच संसारे, प्रभ साचा भेव खुल्लईआ। आपणा मूल ना जाणा हारे, साचा धन संग रखईआ। वेले अन्त ना आवे हार, मंझधार ना डोबे नईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, प्रगट जोत दे मति आप समझईआ। सच जोग शब्द ध्यान। अमृत रस आत्म भोग, रसना हरि वखाण। कदे ना होए जीव विजोग, प्रभ अबिनाशी सदा निशान। आपे कट्टे हउमे रोग, देवे दरस आप महान। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा पूरन पुरख प्रधान। पतिपरमेश्वर पूरन भगवाना। पारब्रह्म जोत महाना। एका साचा नाम सृष्ट सबाई आप चलाना। पूरन कराए काम वाली दो जहाना। राम रमईआ आप अख्वाए, जिउँ कृष्न काहना। महारज शेर सिँघ सतिजुग साचा, सर्ब जीआं दा जाणी जाणा। सर्ब जीआं हरि साचा जाणता। वेला वक्त आप पछाणदा। सति सति सति वेला सति वरतांवदा। मति मति, मति दे आप समझांयदा। गति मितक मित गत सर्ब जीअ हरि आपे जाणदा। प्रभ अबिनाशी राखो

चित्त, मिटे झेड़ा आवण जाण दा। आप बणाओ साचा मित्त, हरि साचा आप पछाणदा। मानस जन्म कलि जाओ जित्त, ना आवे पासा हाणदा। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, भण्डारा देवे शब्द निधान दा। शब्द निधान वड गुणवन्त। मेल मिलावा साचे कन्त। गुरमुख विरला प्रभ दर जाए दर घर आए रसना गाए साचा सन्त। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप बणाए गुरमुख साची बणत। गुरमुख साची बणत बणाए। महिंमा अगणत गणी ना जाए। आदि जुगादि एका रंग रंगाए। संध सन्त हरि साचा माण दवाए। आत्म धुन साचा नाद प्रभ अबिनाशी आप वजाए। शब्द लिखाए बोध अगाध भेव कोई ना पाए। बेमुखां आत्म जाए साध, सोहँ तीर चलाए। मात जोत धर हरि माधव माध, आपणा भाणा आपणा बाणा आप लिखाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप आपणे विच समाए। आप आपणे विच समाना। जोत सरूपी पहरे बाणा। गुरमुख विरले कलि वखाना। सृष्ट सबाई भरम भुलेखे प्रभ अबिनाशी आप भुलाणा। आपे लाए गुरमुख साचे लेखे, प्रभ देवे साचा नाम निधाना। जो जन आए नेत्र पेखे, पाप कट्टे कोट कोटाना। जोत सरूपी धरे भेखे, अचरज खेल हरि खिलाना। कलिजुग झूठी रेखे, सतिजुग साची नींह रखाना। गुरमुख विरला अन्तिम अन्त वेखे, की वरते कलिजुग भाणा। महाराज शेर सिँघ सतिजुग साचा इक्क दिसे शाह सुल्ताना। एका शाह इक्क सुल्तान। प्रभ अबिनाशी वाली दो जहान। सृष्ट सबाई प्रभ साचे भेड़ भिड़ान। नगर खेड़े सर्ब मेट मिटान। झूठा झेड़ा सृष्ट मुकान। धरत मात तेरा खुल्हा वेहड़ा आप करान। एका गेड़ा आप दवान। भाईआं तांईं भाई छड्ड जाण। माता सीर पुत्तर ना पाण। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, चार कुन्ट एक वहीर करान। चार कुन्ट एका धारी। आपे चीर करे दो फाड़ी। वड वड उठे रूसा लशकर भारी। ईस मूसा मुहम्मदी छुप जायण झाड़ी। जोती जोत सरूप हरि शब्द सरूपी खेल खलाड़ी। शब्द सरूपी खेल कराए। सृष्ट सबाई दो धड़ कराए। अंदर वड़ मति उपठी दे समझाए। ना कोई सके अग्गे अड़, कलिजुग जीव जायण झड़, राजा राणा ना कोई दिसाए। अंदरों कढ्ढण फड़ फड़, अंदर लुकया कोई रहण ना पाए। प्रभ अबिनाशी जो चरनी गए लग्ग, वेला अन्त लए छुडाए। जिस जन फड़या, वड़या साचे घरया, हरि की पौड़ी जाए चढ़। देवे दरस गुरमुख साचे तेरे दर दुआरे अग्गे खड़। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप आपणे रंग रंगाए। आत्म वेख दर दुआरा। एका जोत हरि करतारा। दुरमति मैल धोत, काया लथ्थे सर्ब अफारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सोहँ देवे साचा नाम अधारा। साचा नाम जगत गुर देवे। प्रभ अबिनाशी अलक्ख अभेवे। ना कोई जाणे देवी देवे। गुरमुख विरला जाणे सन्त, जिन्हां प्रभ अबिनाशी लाए आपणी सेवे। साचा नाम जाए मन, सोहँ मुख लगाए साचा मेवे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, चरन प्रीती आप निभाए

घाल पाए गुरसिख तेरी सेवे। चरन प्रीती चाढ़्हे तोड़। तुट्टी गंढ्ढे दर घर साचे देवे जोड़। वेला अन्तिम अन्तकाल प्रभ साचे दी साची लोड़। भाणा जाए ना टल, ना कोई सके मोड़। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा खेल वरताए शब्द सरूपी चढ़या घोड़। शब्द सरूपी पवण हुलारा। चार कुन्ट एका एक करे जैकारा। जोती जोत सरूप हरि, गुरमुखां लाए रंग साचा देवे नाम अधारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप सुहाए थान बंक, साची जोत करे अकारा। द्वार बंक आप सुहाया। प्रभ अबिनाशी दया कमाया। रैण सबाई मंगल गाया। गुर संगत मन वधाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मात जोत जगाया। गुर संगत मन वधाई। रैण सबाई ख़ुशी मनाई। हरि हरि साचा रसना गाई। जीउ पिण्ड काचा विच साची वस्त टिकाई। प्रभ अबिनाशी हिरदे वाचा, किल विख पाप गंवाई। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दर घर साचे माण दवाई। गुर संगत गुर दर परवान। आयां गयां लेखे देवे हरि भगवान। लहणा लहिणेदार देवणहार सर्ब जहान। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, भिन्नड़ी रैण सुहाई, गुर संगत मेल मिलाई, प्रभ अबिनाशी रहे रसन वखान। गुर संगत गुर चरन दुआरे। प्रभ अबिनाशी आत्म भरे शब्द भण्डारे। आप खुल्हाए दर दुआरे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साची जोत करे अकारे। गुर संगत गुर धाम सुहाए। राम रमईआ दरस दिखाए। काहन घनईआ नज़री आए। विच मात अन्तिम कलि जोत सरूपी हरि जामा पाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दर घर आयां साच माण दवाए। घर साचा साचा माण। घर साचा मेल करे भगत भगवान। हरि साचा आत्म तीर्थ करो इशनान। आप चढ़ाए साचा राथा, सतिजुग साचे सोहँ विच बबाण। आप चलाए आपणी काथा, प्रभ अबिनाशी वाली दो जहान। प्रगटाए जोत त्रैलोकी नाथा, गुरमुख चढ़ाए शब्द बबाण। सृष्ट सबाई सगला साथा, वेले अन्त हरि देवे दरस आण। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, गुरमुखां करे कलि पछाण। गुर पूरा भोग लगावंदा। गुरमुखां चोग चुगावंदा। हउमे रोग गवावंदा। लिख्या धुर संजोग प्रभ साचा मेल मिलावंदा। कदे ना होए विजोग, प्रभ आपणी सरन रखावंदा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणे भाणे विच समावंदा।

१४ जेठ २०१० बिक्रमी बीबी सवरन कौर दे अन्त समें वास्ते बचन होए पिण्ड जलालाबाद ज़िला अमृतसर

दर्शन देख आत्म तृप्तावे। आत्म तीर्थ साचे नहावे। प्रभ अबिनाशी दया कमावे। साचा लेखा आपे लावे। जोत सरूपी जोत हरि, जोती जोत जगाए। आत्म जोत होए उज्जयारी। रोगां सोगां होए छुडारी। साचा शब्द इक्क उडारी। आत्म देवे सच खुमारी। रसना गाए पार उतारी। पूरी किरपा प्रभ साचे धारी। आवण जावण गेड़ निवारी। पतित पावन हरि

बनवारी। अमृत मेघ बरसे सवण, आत्म शांत हरि द्वारी। जिस जन होए आपे आप बहाए चरन द्वारी। जोती जोत सरूप हरि, अचरज खेल कलि वरतारी। साचा नाम हरि जस गाया। प्रभ अबिनाशी साचा पाया। सच वस्त हरि थार, प्रभ साची दे टिकाया। सच जोत निरँकार, साचा मेल मिलाया। आप बहाए सच दरबार, साचा लेख चुकाया। चरन प्रीती सच प्यार, प्रभ साची सेवा लाया। मानस जन्म ना आई हार, हरि साचे माण दवाया। बाहों पकड़ कलि जाए तार, बेड़ा बन्न्हे लाया। होया साचा हरि भतार, आपणे कंठ लगाया। जोत सरूपी जोत हरि साचा मेल मिलाया। मिल्या मेल सच गिरधारी। प्रभ अबिनाशी किरपा धारी। सच शब्द सच उडारी। जीव आत्म सदा अधारी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कर किरपा जाए तारी। किरपा करे हरि कृपाल। आपणा बिरध लए संभाल। चरन प्रीती निभे नाल। आत्म पुनीती सुरत संभाल। साची नीती सच नाम धन हरि देवे माल। मानस जन्म जाए कलि जीती जिस जन होए आप कृपाल। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दीन दयाल। मानस जन्म हरि संवारना। कर किरपा पार उतारना। सोहँ साचा दान प्रभ साचे झोली पावना। चरन धूढ़ इशनान, साचा कर्म कमावणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, बेड़ा बन्न्ह वखावणा। बेड़ा बन्न्हे बन्दी तोड़। अद्धविचकार ना देवे छोड़ । आप निभाए चरन प्रीती तोड़। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप लै जाए चढ़ाए शब्द सरूपी घोड़। शब्द सरूपी शब्द अधारी। सच शब्द हरि लेख लिखारी। वेखे विगसे करे विचारी। सो जन नेत्र पेखे, जिस जन किरपा धारी। आत्म कढ्ढे भरम भुलेखे, भुल्ले जीव संसारी। आप लगाए आपणे लेखे, निहकलंक नरायण नर अवतारी। आपणा लेखा आप चुकाउणा। लिख्या लेख ना किसे मिटाउणा। नेत्र पेख तृख बुझाउणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आत्म दुखड़ा सारा लौहुणा। आत्म लथ्थे सगल वसूरा। साचा प्रभ दिसे हज़ूरा। आसा मनसा हरि साचा पूरा। आत्म सहिँसा जो जन करे दूरा। आत्म हिस्सा दु:ख वसूरा। जोती जोत सरूप हरि, सर्ब कला आपे भरपूरा। प्रभ अबिनाशी वड वड्याई। जुगो जुग जन भगतां पैज रखाई। दिवस रैण जो रहे गाई। दर घर आए प्रभ साचा साचा दरस दिखाई। झूठी देह भाण्डा काचा, वेले अन्त भन्न वखाई। आत्म हरि हरि रसना साचा वाचा, देवे दरस आप रघुराई। आपे ढाले साचा ढांचा, सोहँ भट्ठी दयां चढ़ाई। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, देव कन्या दे वड्याई। घर जाए चरन छुहाया। वेला अन्तिम आण सहाया। किसे साध सन्त हत्थ ना आया। पूरन भगवन्त वेले अन्त घर आए, आपणी हत्थीं मुख साची चोग चुगाया। आप बणाए साची बणत, विच जीव जन्त साचे धाम बहाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सरन सवरन चरन तेरी तोड़ निभाया। घर साचे आ हरि गोबिन्द, पूरन दरस दिखाया। आप मिटाई आत्म

चिन्दा, नेत्र परस कर दरस अन्तिम मिटी हरस, दर घर वर हरि साचा पाया। अमृत मेघ प्रभ साचा घर जाए आया बरस, काया अग्न दे बुझाया। सवरन निमाणी चरन परानी आपणे भाणे विच आप समाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, चौदां जेठ वीह सौ दस बिक्रमी साचा हँस विच्चों आप उडाया। उडया हँस शब्द उडारी। पारब्रह्म गया तेरे चरन द्वारी। चरन सरन पड़ी आए सवरन कंवारी। मात पित भैण भ्रा विच मात जो रक्खे प्यारी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणी सरन लगाए सोहँ देवे धीरज धारी। सवरन स्वर्ग माण साचा सुख। मातलोक विच उज्जल होए मुख। प्रभ अबिनाशी नेत्र पेख तेरी उतरी भुक्ख। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरी सुफल कराई मात कुक्ख। प्रभ दर मंगी साची मंग। शब्द रंग प्रभ देवे साचा रंग। होए सहाई सदा अंग संग। मानस जन्म ना होया भंग। साक सन्बंधीआं आत्म होए तंग। प्रभ साचे कट्टीआं फंदीआं, होया सुखाला बन्द बन्द। सोहँ शब्द दिवस रैण रैण दिवस गाया बत्ती दन्दीआं, प्रभ आप चढ़ाया साचा चन्द। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सदा सदा बख्शंद। सवरन सरन हरि साचे लाई। तारन तारन आप दया कमाई। दर घर साचे जाए दरस दिखाई। वेला अन्तिम अन्त सुहा ल्या, साचे लेख लिखाई। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पूरन आस कराई। पूरी आसा होई सवरन। आप चुकाया मरन डरन। सच पुरी विच सदा तरन। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जिस जन लगाई रखाई साची सरन। प्रभ अबिनाशी दया कमाए। मात पित दे मति समझाए। रोणा कुरलाणा विरलाणा ना कोई कराए, साचा भाणा हरि वरताए। साचा बाणा हरि तन पहनाए। साचा घर दर हरि सच वखाना, साची दरगाह जाए वसाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणी जोत गया मिलाए।