१४ जेठ २०१० बिक्रमी सोहण सिँघ दे गृह पिण्ड राम पुर ज़िला अमृतसर
सति सन्तोख धर्म हरि जति है। हक्क हलाल कमाई, साची हति है। सोहँ साचा शब्द सतिजुग साचा नति है। प्रभ अबिनाशी रसना गाए गुरमुखां देवे मति है। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप बिजाए साचे वत्त है। आत्म नाम सच बिजावणा। प्रभ अबिनाशी रिदे वसावणा । सर्ब घट वासी भुल्ल ना जावणा। घनकपुर वासी सद संग रहावणा। आदि अन्त करे बन्द ख़लासी, वेला अन्तिम आप सुहावणा। मानस जन्म कराए रहिरासी, जोत सरूपी दरस दिखावणा। जो जन होए मदिरा मासी, प्रभ अबिनाशी ना आपणी सरन लगावणा। जो जन होए चरन दासी, स्वच्छ सरूप प्रभ दरस दिखावणा। प्रभ साचे सद बलि बलि जासी, आत्म रंग मजीठ चढ़ावणा। हरि पाए साचा शाह शबासी, दरगाह साची माण दवावणा।
आत्म साची धीर धरासी, साचा दीपक जोत जगावणा। एका आत्म तृप्तासी, दीपक जोत आप जगावणा। झिरनां निझरों आप झिरावणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणे रंग हरि रंगावणा। रंग रंगीला हरि गुर जाण। गुर पूरे कर पछाण। प्रभ अबिनाशी आप बणाए मात चतुर सुजाण। आत्म साचा दर खुल्हाए, दर घर साचे बूझ बुझान। महाराज शेर सिँघ सतिजुग साचा, जीव जन्तां आदिन अन्ता, साचा कन्ता, पूरन भगवन्ता, साधां सन्तां माण दवन्ता, ताण रखंता, नाम जपंता, जाम पलंता, सच धाम बहंता, जोती जोत मिलंता, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सच कर्म करंता। जोत मिलाए, कर्म कमाए, विच समाए, गेड़ कटाए, नेड़े नेड़ हो आए, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख तेरे हेर फेर चुकाए। आप चुकाए हेरा फेरा। मानस जन्म सुफल कराए तेरा। प्रभ साचे का बण साचा चेरा। आत्म ढाहे दु:ख ढेरा। साचा सुख प्रभ मिलण दा पाओ घेरा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, प्रगट होए दरस दिखाए ना लाए देरा। आत्म वेख पुरख अबिनाश। साची करे जोत प्रकाश। हरि हिरदे रक्खे वास। हउमे रोग करे विनास। सोहँ गाओ स्वास स्वास। मानस जन्म होए रास। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन भगतां होए दास। भगत वछल आप गिरधारा। अछल अछल्ल करे संसारा। वल छल छल वल कर भुलाए ना कोई पावे सारा। गुरमुख दर आए चल आपे पाए सारा। शब्द सरूपी काया आत्म विच चलाए हल, सोहँ साचा बीज बिजारा। उत्तम लग्गे मानस देही फल, गुर चरन प्रीती साचा प्यारा। छत्तर साया हेठ प्रभ साचे दी पल, गुरमुख तेरा होए आप सहारा। कलिजुग वेला अन्त ना जाए टल, बेमुख उठायण दु:ख भारा। आप कराए जल ते थल, चार कुन्ट धुंदूकारा। ना लाए घड़ी पल, लैण ना देवे किसे सहारा। वेला जाए ना टल, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप बणया लेख लिखारा। चरन धूढ़ जन मस्तक लाए। शब्द पंघूड़ा हरि झुलाए। आत्म गूढ़ा रंग चढ़ाए। काया जूड़ जगत जंजाल आप कटाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, चरन धूढ़ जो जन आए नहाए। चरन धूढ़ सच्चा इशनाना। मूर्ख मुग्धां बणाए चतुर सुजाना। चरन धूढ़ आत्म देवे ब्रह्म ज्ञाना। चरन धूढ़ मस्तक लाओ, साचा शब्द सुणो काना। चरन धूढ़ नेत्र लाओ, वेखो दरस हरि भगवाना। चरन धूढ़ जिह्वा लाओ, आत्म रस देवे रस साचा माना। चरन धूढ़ जे नक्क लगाओ, सति सुगंधी हरि वस कराना। चरन धूढ़ गुरसिख हत्थ लगाणा, अतुट्ट भण्डार हरि दर पाओ। चरन धूढ़ जिस जन तन लगाणा, साचा पहनाए प्रभ आपे बाना। साचा देवे थाँउं, चरन धूढ़ इशनाना। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा मजन गुर चरन नुहाओ। चरन धूढ़ गुर चरन दुआरे। गुरमुख विरला लाए मुख कलि उतरे पारे। कलिजुग जीव ना पावे सारे। भुल्ले रहे ना आए चल दुआरे। माया हँगता विच रुल्ले,
प्रभ अबिनाशी ना कोए विचारे। अन्तिम अन्त किसे अग्ग ना बले चुल्ल्हे, बैठ भुल्ले घर बाहरे। ना उह फले ना उह फुले, कलिजुग भुल्ले जो हरि गिरधारे। गुरमुखां सद सदा भण्डारे खुल्ल्हे, हरि बैठा आप वरतारे। चरन प्रीती आत्म घुल्ले, अन्तिम देवे मोख दुआरे। सोहँ कंडे साचे तुले, प्रभ साचा तोल तुलारे। सतिजुग साचे साचे झण्डे झुले, प्रभ अबिनाशी निशान बणाए अपर अपारे। जो जन दर आयण भुल्ले रुल्ले, कर किरपा पार उतारे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर अवतारे। नर निरँजण, दर्द दु:ख भय भञ्जणा। आत्म गुरसिख तेरी कज्जणा। पी अमृत दर साचे रज्जणा। काया भाण्डा अन्तकाल कलि भज्जणा। ना कोई दीसे भैण भाई मात पित साक सैण सज्जणा। अन्तिम अन्त अन्तकाल सभ किछ विच मात दे तजणा। गुरमुख विरले सन्त जन साचा नाम रस पी साचे दर रज्जणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, फेर किसे नहीं लज्जणा। अमृत पीणा निर्मल जीणा। शांत कराए सीना सोहँ देवे नाम वड प्रबीना। एका रंग रंगाए हरि साचा भीन्ना। प्रभ अबिनाशी जिस रसना चीना। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचा आप आपणे जिहा कीना। रंगण नाम आप चढ़ाए। मंगण दर ना किसे जाए। साचे घर हरि सद समाए। दर घर साचे बैठा देवे वर, जो जन मंगण आए। खाली भण्डारे प्रभ देवे भर, सच नाम हरि भिच्छया पाए। जोत सरूपी विच जोत मात धर, पूरन इच्छया आप कराए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साची भिच्छया गुरसिक्खां आप पाए। साची भिख्या गुर दर पाई। आत्म तन वज्जी वधाई। हरि साचा वस्सया मन, दु:ख रिहा ना काई। धर्म राए ना लाए डन्न, हरि होया आप सहाई। साचा शब्द सुणाया कन्न, साची धुन उपजाई। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे तेरी साची पत्त रखाई। पतिपरमेश्वर पत पतवन्ता। होए सहाई गुरमुख साचे सन्ता। देवे वड्याई विच जीव जन्ता। आप बणाए विच मात साची बणता। महिंमा प्रभ बड़ी अगणता। गुरमुखां मिल्या प्रभ साचा कन्ता। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अन्तिम अन्त कलि आप सँघारे दुष्ट दुराचारे वड वड हँकारे देव दंता। वड वड हँकारीआं प्रभ साचा पाए ख्वारीआं। धीआं भैणां रंडीआं घर रोवण नारीआं। कौडी मूल ना पल्ले फिरे विच मंडीआं, ना पुच्छे कोई वपारीआ। आपीे पावे साची वंडीआं, सुहाग रात ना किसे सुहा रिहा। साचा शब्द देवे डण्डीआं वल पखण्डीआं घर घर फिरन दुष्ट दुराचारीआ। मूंड मुंडाए चण्डीआं प्रचण्डीआं, नाल बन्न्हाए जंडीआं, तन सड़ाए कुण्ड कुण्डीआं। कच्चे भन्नाए अण्डयां ना होए कोई सहारया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कलिजुग साचा खेल खिला रिहा। दुरमति दुराचारियां, प्रभ साचा करे ख्वारीआं, अग्न जोत आप लगा रिहा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, घर घर पुआड़े पाए अचरज खेल आप वरता रिहा। माझा देस होए दिन माढ़े। घर घर पैण पवाड़े। इक्क इक्क
होए दो फाड़े। आप बणाए चंगे माढ़े। गुरमुख साचे प्रभ आप बणाए साचे लाड़े। बेमुख जीव झूठे आप चढ़ाए घोड़ी मौत लाड़े। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कलिजुग वरताए खेल आप बैठा वेखे खेल अखाड़े। सच तीर्थ धाम सर। सोहण सिँघ तेरा साचा घर। प्रभ अबिनाशी देवे वर। सतिजुग साचे आपे दए उसारी कर। चार वरन चल आयण दर। अमृत साचा प्रभ देवे भर। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप आपणी किरपा कर। अमृत साचा प्रभ साचे भरना। चार वरन दर घर साचे आए तरना। जुगो जुग जगत जुग तेरा नाम विच मात दे धरना। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप लगाए आपणी सरना। साचा सर हरि आप कराए। निर्मल नीर हरि आप धराए। दु:ख रोग कट्ट सरीर, प्रभ साचा सुख उपजाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सच वस्त विच दे टिकाए। सतिजुग साचा धाम उपजावणा। गुरमुख साचे तेरा नाम रखावणा। जन्म कर्म हरि साचे वाचे पूर्ब फल दवावणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरे नाउँ डंक वजावणा। गुर सतिगुर साचा पाया। गुर संगत संग मिलाया। गुर सतिगुर साचा पाया, जिस आपणे रंग रंगाया। गुर सतिगुर साचा पाया, जिस साचा नाम रंग चढ़ाया। सतिगुर साचा पाया जिस साचा संग निभाया। सतिगुर साचा पाया, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सोहँ दान साची भिच्छया पाया। सोहँ दान सच्ची दात विच मात वड करामात, गुर चरन बणाए साचा नात। अन्धेरी मिटाए काली रात। साची जोत जगाए आत्म वेख मार झात। गुरमुख साचे प्रभ साचा लेख लिखाए हत्थ फड़ाए कलम दवात। लिख्या लेख ना कोई मिटाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, हरि साचा लेख लिखात। साचा लेखा जिस जन लिखावणा। बेड़ा बन्न्ह हरि आप वखावणा। मन तन तन मन हरा करावणा। आत्म जन सर्ब कढावणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जिस जन आपणी सरन लगावणा। साचे प्रभ सच सरनाया। हरि हरि साचा नाम दवाया। घर घर साचे दए वखाया। दर दुआरा दे खुल्हाया। आत्म साचे सर तीर्थ नुहाया। आप आपणी किरपा कर, गुरमुख साचे मेल मिलाया। आत्म जोती जोत धर अज्ञान अन्धेर मिटाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे माण दवाया। माण दवाया हरि भगवान्या। पार लँघानया कर मेहरबानीआं। जीव निधानयां समझ अञ्याणयां सतिजुग मिले सच निशानीआं। सोहँ देवे प्रभ साचा कानीआं। बेमुख मारन मिहणे ताहनयां। गुरमुख चलणा प्रभ के भाणयां। प्रभ अबिनाशी आपे आप सर्ब पछाणयां। वेले अन्तकाल कलि भुन्ने जिउँ भठयाले दाणयां। अन्तिम होण ना स्वास सुखाले, औखे वेले ना किसे छुडाणयां। गुरमुख साचे महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सद संग रहाणयां। सदा संग हरि साचा वसे। प्रगट जोत राह साचा दसे। गुरमुख साचा दर घर आए हस्से। बेमुख दर तों जायण नस्से। आत्म अन्धेरी होई जिउँ चन्द मस्से। गुरमुख आत्म जोत अकार कोट
रवि सस्से। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, शब्द निशाना एका कस्से। शब्द तीर सच निशाना। गुरसिख कर गुर चरन ध्याना। होए मेल भगत भगवाना। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपे बन्न्हे हत्थीं गाना। सोहँ गाना बंधणा हत्थ। आप चढ़ाए साचे रथ। आत्म देवे प्रभ साचा साची वथ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कर दरस मिटे हरस क्यों रहे तरस सगल वसूरे जायण लथ्थ। आत्म सूरया जगत गरूरया। क्यों गंवाया आत्म नूरया । साचा दर छड हट्ट गियों दूरया। वेला अन्तिम अन्त काल आया चल आओ हरि हज़ूरया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सृष्ट सबाई करे सर्ब गरूरया।