१४ जेठ २०१० बिक्रमी मस्सा सिँघ दे गृह पिण्ड नौरंगाबाद ज़िला अमृतसर
सतिगुर साचा शाहो, सहज सुभाया। सतिगुर साचा शाहो, वड बेप्रवाहया। सतिगुर साचा शाहो, गुरमुखां नाम जपाया। सतिगुर साचा शाहो एका मार्ग लाया। सतिगुर साचा शाहो, चार वरन माण दवाया। सतिगुर साचा शाहो, सोहँ साचा प्रभ साचे झोली पाया। सतिगुर साचा नाम निधान आत्म बाण लगाया। सतिगुर साचा साचा चरन ध्यान आत्म ब्रह्म ज्ञान दवाया। सतिगुर साचा साचा शब्द तीर निशान रसना खिच चलाया। सतिगुर साचा गुरमुखां आत्म बंध बंधाए दूई द्वैत जिंदा आप तुड़ाया। सतिगुर साचा शब्द धुन आप उपजावे, सच धुन्कार सुणाया। सतिगुर साचा मुन्न सुन्न आप खुल्हाए, अमृत झिरना आप झिराया। सतिगुर साचा गुरमुख विरले कलिजुग चुण आपणी सरन लगाया। सतिगुर साचा बेमुख जीव कलिजुग पुण अन्तकाल मिटाया। सतिगुर साचा गुरमुख साचे सन्त जन चुण हरि साचे लेख लिखाया। सतिगुर साचा जूठी झूठी रेख दे मिटाया। सतिगुर साचा वेख वेख जो रहे पाप कमाया । सतिगुर साचा विच मात रहण ना पाया । सतिगुर साचा अन्तकाल कलिजुग बेमुखां दे सजाया। सतिगुर साचा धर्म राए दे हत्थ दए फड़ाया। सतिगुर साचा अठाई कुण्ड नर्क निवास रखाया। सतिगुर साचा बेमुख विच मात लक्ख चुरासी विच फिराया। सतिगुर साचा गुरमुखां सच नाम जपाया। सतिगुर साचा साचे शब्द कन्न सुणाया। सतिगुर साचा एका ध्यान चरन लगाया। सतिगुर साचा एका माण जगत रखाया। सतिगुर साचा आत्म जोत जगाए महान बली बलवाना। सतिगुर साचा अज्ञान अन्धेर मिटाए चुक्के काना। सतिगुर साचा कलिजुग मिटाए धुंदूकार सतिगुर साचा विच मात हरि लाना। सतिगुर साचा सोहँ शब्द सच वस्त खोल्हे सच दुकाना। सतिगुर साचा महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, किरपा करे जगत महाना। सतिगुर साचा चरन बलिहारा। सतिगुर साचा जन्म मरन जिस आण सवारा। सतिगुर साचा भुक्ख पाप विच मात उतारा। सतिगुर साचा सोहँ साचा जाप जिस आत्म धारा। सतिगुर साचा
कर्म जरम धर्म जिस सवारा। सतिगुर साचा आत्म हउमे भरम निवारा। सतिगुर साचा एका देवे सरन दुआरा। सतिगुर साचा हरन फरन हरि दए खुलारा। सतिगुर साचा धरनी धर, गुरसिख उतरे पारा। सतिगुर साचा अन्तकाल ना जाए मर, प्रभ साचा मेल मिलारा। सतिगुर साचा आप चुकाए जम का डर, साचा देवे शब्द हुलारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर अवतारा। सतिगुर साचा सर्ब का ज्ञाता। सतिगुर साचा सर्ब जीआं का एका दाता। सतिगुर चरन प्रीती बख्शे साचा नाता। सतिगुर साचा भैण भाईआं आपे बणे पित माता। सतिगुर साचा चार वरन कराए भैण भ्राता। सतिगुर साचा सोहँ देवे विच मात साची दाता। सतिगुर साचा गुरमुख विरले कलि पछाता। सतिगुर साचा गुरमुख आप मिटाए गुरसिख तेरी आत्म अन्धेरी राता। सतिगुर साचा गुरमुख साचे दर घर आए आप प्याए अमृत बूंद सवाता। सतिगुर साचा दया कमाए मार्ग लाए सारंगधर भगवान बीठला आपणे रंग रंगाता। सतिगुर साचा गुरमुख साचे सन्त जनां एका रंगण चढ़ाता है। सतिगुर साचा गुरसिख दूसर दर मंगण ना जाता है। सतिगुर साचा पूरन पुरख बिधाता है। सतिगुर साचा महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, घनकपुरी विच वास है। सतिगुर साचा घनकपुर वासीआ। सतिगुर साचा सृष्ट सबाई करे उदासीआ। सतिगुर साचा गुरमुखां करे बन्द खलासीआ। सतिगुर साचा आप मिटाए कलिजुग अन्तिम अन्त मदिरा मासीआ। सतिगुर साचा गुरमुखां सोहँ नाम जपासीआ। सतिगुर साचा बेमुखां अन्तिम मार करासीआ। सतिगुर साचा गुरमुखां शब्द धार कर पार बेड़ा आप बंधासीआ। सतिगुर साचा बेमुखां नर्क निवास रखासीआ। सतिगुर साचा गुरमुख साचे सन्त जनां प्रभ आपणी गोद उठासीआ। सतिगुर साचा बेमुखां लक्ख चुरासी विच भवासीआ। सतिगुर साचा गुरसिक्खां हरि जोती जोत मिलासीआ। सतिगुर साचा महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जामा मातलोक विच पासीआ। सतिगुर साचा शब्द धारा। सतिगुर साचा गिरवर गिरधारा। सतिगुर साचा मात जामा धरे कृष्न मुरारा। सतिगुर साचा जोत सरूप करे खेल अपारा। सतिगुर साचा आदि जुगादि जुगो जुग आवे जावे वारो वारा। सतिगुर साचा एका शब्द वजाए नाद चार कुन्ट कराए जै जै जैकारा। सतिगुर साचा कलिजुग तेरा मिटाए। सतिगुर साचा सतिजुग तेरा करे सति सति करे वरतारा। सतिगुर साचा जन भगतां देवे नाम अधारा। सतिगुर साचा गुरमुख साचे आत्म जोती दीप करे उज्जयारा। सतिगुर साचा साची बख्शे शब्द धुन्कारा। सतिगुर साचा महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप रंगाए एका रंग करतारा। सतिगुर साचा जगत हित्त। सतिगुर साचा जोत प्रगटाए नित्त नवित्त। सतिगुर साचा गुरमुख साचे कीना हित्त। सतिगुर साचा प्रभ अबिनाशी साचा मित्त। सतिगुर साचा दिवस रैण सद राखो चित्त। सतिगुर साचा महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन भगतां साचा मित्त। मीत मुरारा राम अवतारा, कृष्न मुरारा, जोत
सरूपी जामा धार। खेल अपारा ना कोई पाए सारा। गुरमुख विरला बूझे, कलि कर्म विचारा। दर घर सूझे, आए करे चरन निमस्कारा। बेमुख दर ते हरि ना बूझे, आत्म हँगता रोग भारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि अन्त जुगा जुगन्त विच मात लए अवतारा। जोत सरूपी जामा धारया। अचरज खेल किया करतारया। तीन लोक सच्ची सरकारया। अचरज खेल ना कोई पावे सारया। जोती जोत सरूप हरि, साची जोत विच मात टिका रिहा। अन्तिम अन्तकाल निहकलंक नरायण नर अवतार आपणा नाम धरा ल्या। मातलोक हरि जामा धारया। निहकलंक नरायण नर अवतारया। बिन रंग रूप गुरमुख साचे विच समा रिहा। ना कोई लए वेख गुरमुख साचा नेत्र लए पेख, तीजा लोचण आप प्रभ खुल्हा रिहा। आपे कढ्ढे भरम भुलेखे जिस जन चरनी सीस निवा ल्या। जोत सरूपी हरि धारे भेख, कलिजुग मिटाए लिखे लेख, सतिजुग साचे लेख लिखा रिहा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पिछला लेखा आप चुका रिहा। पंचम जेठ प्रभ जामा धारा। मातलोक ल्या अवतारा। जोत सरूपी भेख अपारा। करे खेल हरि गिरधारा। शब्द धुन धुन एका धुन्कारा। सृष्ट सबाई रही सुन, गुरमुख विरला करे विचारा। लक्ख चुरासी विच्चों पुण, एका देवे दरस अपारा। गुरमुख साचे विच मात चुण, खिच्च ल्याए चरन दुआरा। एका प्रभ उपजाए साची धुन, दिवस रैण रहे एका धुन्कारा। एका शब्द जणाए एका गुण, गुरमुख साचे लए सुण उतरे पारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर अवतारा। पंचम जेठ जोत प्रगटाई। सृष्ट सबाई गूढ़ी नींद सवाई। गुरमुख साचे सन्त जनां एका दीआ साचा नाम धना, संन्ह लग्गे ना राई। साचा रंग रंगाए मन तन भिन्ना, आत्म शांत कराई। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अन्तिम अन्तकाल विच मात जामा पाई। अन्तिम अन्त कलि विचारया। प्रभ अबिनाशी जामा धारया। कलिजुग जीआं आपणा कर्म धर्म हारया। धीआं भैणां करन वपारया। झूठे धन्दे मानस लग मानस जन्म हारया। दर दरबारे गुर चरन दुआरे धीआं भैणां करन ख्वारया। आत्म हँकारे दुष्ट दुराचारे, दिवस रैण करन विचारे, आत्म भुल्ला हरि गिरधारया। जोती जोत सरूप हरि, जीव जन्तां करे सर्ब विचारया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर विच मात ल्या अवतारया। जीव जन्त हरि आप विचारदा। कर्म विचार आपे तारदा। बेमुखां आदि जुगादि नर्क निवारदा। गुरमुख साचे सन्त जनां प्रभ साचा बाहों पकड़ पार उतारे, शब्द घोड़ी आप चाढ़्हदा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोती जोत सरूप हरि, कलिजुग वेला अन्त आप संभालदा। जीव जन्त हरि देवे दाना। जे कोई मंगे नाम निधाना। साचा देवे जगत निशाना। सोहँ शब्द हरि भगवाना। उपजे धुन सुणे जन काना। आत्म सुन हरि खोल्ह खुल्हाणा। रिख मुन ना किसे पछाना। गुरमुख साचे प्रभ किरपा करे महाना। आप मिटाए
आत्म तृख आत्म जोत जगाए वाली दो जहानां। प्रभ दर मंगे साची भिक्ख, देवे दरस आप वड बली बलवाना। साचे लेख प्रभ जाए लिख, लोकमात हरि पहरया बाणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरा अन्तिम अन्त कराना। कलिजुग तेरा अन्त करावणा। साचा लेखा आप चुकावणा। जोत सरूपी जामा पावणा। भेख धार एह कर्म कमावणा। वेख विचार प्रभ आप करावणा। कर्म धर्म कलि गए हार, किसे ना आण छुडावणा। बेड़ा डुब्बा विच मंझधार, किसे ना पार करावणा। सृष्ट सबाई आपणा मूल गई हार, प्रभ अबिनाशी विच मात दे आवणा। आप बंधाए आपणी धार, सोहँ साचा शब्द चलावणा। जूठ झूठ करे ख्वार, सच सुच्च मार्ग लावणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, प्रगट जोत निरँजण नरायण नर सतिजुग साचा लावणा। कलिजुग वेखे हरि कर्म विचारी। सृष्ट सबाई होए ख्वारी। साची लिख्त लिखाए, प्रभ साचा बण लिखारी। चार कुन्ट होए हाहाकारी। घर घर रोवण नर नारी। किसे ना बणे कोई सहारी। प्रभ अबिनाशी गए विसारी। दहि दिशा गए पासा हारी। जोती जोत सरूप निरँजण कलि अचरज खेल करे करतारी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मातलोक हरि जामा धारी। चार कुन्ट होए वहीरा। साचा शब्द चलाए तीरा। सृष्ट सबाई तुट्टा धीरा। कवण कट्टे कलिजुग तेरीआं भीड़ां। प्रभ अबिनाशी आपणे हत्थ उठाए सोहँ साचा बीड़ा। सृष्ट सबाई प्रभ साचा जाए पीड़ा। चार कुन्ट पै जाए दुहाई, किसे हत्थ ना आए लीड़ा। सृष्ट सबाई सर्ब बिल्लाई, जीव जन्त हरि चित चिउँटी कीड़ा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा करे आप नबेड़ा। कलिजुग तेरा होए नबेड़ा। प्रभ अबिनाशी सृष्ट सबाई देवे एका बैठा गेड़ा। शब्द सरूपी शब्द हरि इक्क लगावे उखेड़ा। जूठे झूठे दुष्ट दुराचारीआं, प्रभ आप नबेड़े झेड़ा। धरत मात तेरी रक्खे पति, प्रभ अबिनाशी तेरा खुल्हा कराए वेहड़ा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोती जोत सरूप सृष्ट सबाई भेड़ भेड़ा। सृष्ट सबाई छेड़ छिड़ावे। विच मैदान दे घेर ल्यावे। उखेड़ उखेड़ प्रभ साचा सारे नष्ट करावे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, झूठे झेड़े सारे सर्ब मिटावे। आप वरतावे आपणा भाणा। आप उठाए वड वड जोधा बली बलवाना। विच बिठाए अग्न लगाए बबाणा। अग्न मेघ हरि बरसाए, सृष्ट सबाई सर्ब जलाणा। जीव जन्त सर्ब पिसाए, किसे पाणी हत्थ ना आणा। बिरध बाल ना कोई पछाणे, आपणा आप किसे ना जाणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अन्तिम अन्त कलिजुग झूठा भेख मिटाणा। कलिजुग तेरा होया अन्त। माया पाया प्रभ साचा सृष्ट सबाई आप बेअन्त। नज़र ना आए विच मात हरि साचा कन्त। दिवस रैण फड़ बेमुखां कुठे प्रभ अबिनाशी आप उधारे साचे सन्त। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, महिंमा जगत अगणत। सच सच सच हरि रिहा लिखाए। निहकलंक कलि जामा पाए। माझे देस मिले वधाए। पुरी घनक हरि जोत
जगाए। साचा वज्जे डंक सुणे लोकाए। इक्क कराए राउ रंक, राजा राणा कोई रहण ना पाए। चार वरन सुहाए इक्क दुआरा बंक, ऊँच नीच हरि भेव मिटाए। गुरमुख साचे प्रभ लगाए शब्द तनक, सुरत शब्द हरि मेल मिलाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, वाक भविख्त रिहा लिखाए। माझा देस वेख विचार। अन्तिम कलिजुग आवे हार। मिट्टी तेरी ख़ुआर। दर दर घर घर फिरन भिखार। जूठे झूठे माया लूठे डाहढी खायण मार। राम दास गुर तेरे दर जो बैठे धीआं भैणां करन वपार। पाउण रेशम पहनण पट, माया धारी चोर यार। जोती जोत सरूप हरि, प्रगट जोत कर सभ ख़ुआर। दर गुर गुर दर होए ख़ुआरी। धरत मात हरि दर पुकारी। विच मात मेरी पति लथ्थी सारी। कलिजुग जीआं मेरी करी बड़ी ख़ुआरी। अठसठ उप्पर तीर्थां धीआं भैणा होए ख़ुआरी। प्रभ अबिनाशी जोत सरूप वेखे विगसे करे विचारी। कलिजुग कर्म विचार हरि, विच मात लए अवतारी। बेमुखां अन्त ख़ुआर कर, प्रभ साचा जाए पछाड़ी। सोहँ शब्द विच मात साची धार धर, सतिजुग साचे देवे सच्ची सिक्दारी। सतिजुग साचा कर्म विचार कर, साचा शब्द देवे हरि भण्डारी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे सन्त जन सतिजुग लाए सच्ची फुलवाड़ी । सतिजुग साचा सति वरतावणा । गुरमुख साचे सन्त जनां विच मात जन्म दवावणा। सच सुच्च धर्म कर्म साचा जत रखावणा। चार वरन हरि सचे सरन एका रंग रंगावणा। ऊँच नीच प्रभ साचे भेख मिटावणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सृष्ट सबाई एका रंग रंगावणा। सतिजुग साचे एका रंग रंगावणा। अंग संग संग अंग, प्रभ साचे हो जावणा। गुरमुखां मंगी साची मंग, साचा देवे नाम निधाना। बेमुखां होए भाग मन्द, मदिरा मास मुख रखाणा। रसना लायण गन्द, ना मिल्या हरि भगवाना। प्रभ अबिनाशी ना गाया बत्ती दन्द, सौं सौं रैण विहाना। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मातलोक हरि पहरया बाणा। सतिजुग तेरे नाम वधाई। मातलोक हरि जन्म दवाई। पहली माघी होए रुशनाई। सृष्ट सबाई साचा वागी आपे बणे रथवाही। आपे धोए तेरी दुरमति मैल दागी, आत्म साची जाग लगाई। आप बणाए हँस कागी, सोहँ साचा नाम जपाई। गुरमुखां गुरसिक्खां भाग होए वड वड भागी, जिन्हां मिल्या हरि रघुराई। कलिजुग माया तन ना लागी, शब्द कार हरि आप लगाई। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सतिजुग साचे विच मात देवे वड्याई। सतिजुग तेरा माण रखाणा। सृष्ट सबाई एका बाणा। सृष्ट सबाई एका ताणा। सृष्ट सबाई एका राणा। सृष्ट सबाई एका खाणा। सृष्ट सबाई ऊँच नीच हरि भेव चुकाणा। सृष्ट सबाई राउ रंक इक्क थां बहाणा। सृष्ट सबाई सोहँ साचा शब्द चलाणा। सृष्ट सबाई चार कुन्ट साचा डंक वजाणा। सृष्ट सबाई महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सोहँ शब्द जै जैकार कराणा। सतिजुग तेरा सति वरतार। चार कुन्ट होए जै जैकार।
सोहँ वरते विच संसार। देवणहार इक्क दातार। निखुट्ट ना जावे ना आए हार। आप अतुट्ट सच्ची सरकार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सतिजुग साचा लेख लिखार। सतिजुग साचे तेरा लेख लिखावणा। सच दात प्रभ साचे तेरे आत्म तन रखावणा। सतिगुर साचा सृष्ट सबाई माण अभिमाण प्रभ साचे आप गवावणा। गुरमुख साचे तेरा नाम सच निशान विच मात रहि जावणा। वाली दो जहान अन्तिम अन्तकाल साचा लेख लिखावणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत सरूपी सारा भेव खुल्हावणा। सतिजुग तेरा सच जन्म। सतिजुग तेरा सच धर्म। सतिजुग तेरा सच वरम। सतिजुग तेरा सच कर्म। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप संवारे तेरा जरम। सतिजुग तेरी सच्ची अरदास। हरिभगतां सद होए वास। साचा नाम जपाए स्वास स्वास। तत्ती वा ना पोहे शब्द चलाए साची रास। दुरमति मैल सर्ब दी धोए, एका जोत करे प्रकाश। आत्म साचा दीप बलोए, अज्ञान अन्धेर जाए विनास। आत्म बीज साचा बोए, फल लाए दसवें मास। गुरमुख साचे बणत बणाए आपणी माला लए परोए, आत्म शब्द देवे धरवास। गुरमुख साचे सन्त जनां महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोती जोत सरूप सतिजुग साचे देवे धरवास। सतिजुग तेरा सच भरवासा। प्रभ अबिनाशी सच किया वासा। सच जोत हरि प्रगटाए, विच मात करे प्रकाशा। नाम निधान हरि संग रलाए, गुरमुख करे भारा पासा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सतिजुग कराए सच्ची तेरी रहिरासा। सच्ची रहिरास ना होए उदास। हरि वसे पास। करे बन्द खलास। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जो जन गाए रसन स्वास स्वास। रसना रस आत्म रस पावणा। सोहँ साचा गुरसिख गावणा। लक्ख चुरासी गेड़ कटावणा। जन्म मरन विच फेर ना आवणा। हउमे सहिँसा रोग गवावणा। चिन्ता सोग मिटावणा। दरस अमोघ हरि आप दिखावणा। पूरन योग हरि हिरदे विच वसावणा। कलिजुग माया ना लग्गे रोग, जिस जन चरनी सीस झुकावणा। अन्तिम अन्त ना होए कदे वियोग, प्रभ साचा लेख लिखावणा। आप मिलाया साचा मेल, गुरमुख साचे रस साचा भोग, सोहँ चोग हरि आप चुगावणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अन्तिम अन्त विच जोती जोत मिलावणा। सतिजुग तेरी सति कमाई। प्रभ अबिनाशी दया कमाई। सच वस्त हरि नाम तेरी झोली पाई। साचा दीआ दान विच मात मिले वड्याई। साचा शब्द सुणाए कान, जन भगतां लए उपजाई। चरन धूढ़ बख्शे इशनान, मानस जन्म सुफल कराई। होया मेल भगत भगवान, पूर्ब लहणा हरि आप दवाई। साचा देवे नाम निशान, वेले अन्त होए सहाई। आप चढ़ाए शब्द बबाण, तीन भवन हरि बूझ बुझाई। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे विच जोती जोत मिलाई। शब्द बबाण गुरसिख चाड़्हया। सचखण्ड निवास घर साचे वाड़या। आप बणाए घर साचे दा साचा लाड़या। एका रंग रंगाया संग निभाया,
अंग संग रहाया, कलिजुग माया मूल ना साड़या। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख आप जगाए, आप आपणी सरन लाए, सोहँ साचा नाम जपाए, आत्म साची जोत जगाए, करे रुशनाए विच बहत्तर नाड़या। नाड़ी बहत्तर करे रुशनाए। इक्क इकत्तर आप रहाए। साचे वत्तर हरि सोहँ साचा बीज बिजाए। फले फुले लग्न पत्र, सतिजुग साचा फल लगाए। बेमुख वेख वेख बितर बितर, वेला गया हत्थ ना आए। वेला अन्तकाल कोई ना दिसे मित्र, झूठे दिसण भैण भ्राए। धुरदरगाहे बेमुखां पैंदे छित्तर, ना कोई लए छुडाए। गुरमुख साचे सन्त जन वेले अन्त जायण नित्तर, धर्म राए जाए मुख छुपाए। प्रभ अबिनाशी तेरा साचा मित्र, आपणी गोद उठाए। अचरज खेल करे हरि आप चलित्तर, शब्द बबाणे आप चढ़ाए। ना दरवाज़ा ना कोई भित्तर, सच दरबारे आप लै जाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोती जोत सरूप हरि, अन्त जोती मेल मिलाए। जोती जोत हरि मेल मिलईआ। गुरमुखां चढ़ाए साची नईआ। सोहँ चप्पू लाए पार करईआ। बेमुख डोबे विच मंझधार, लेखा सर्ब मुकाईआ। प्रभ अबिनाशी भुल्ला सर्ब संसार, ईसा मूसा मेट मिटईआ। जीव जन्त होए सर्ब ख्वार, दूई द्वैत आप हटईआ। प्रभ अबिनाशी दए पछाड़, सोहँ खण्डा हत्थ उठईआ। चार कुन्ट कराए उजाड़, नगर खेड़ा कोई रहण ना दईआ। ना कोई छुपे किसे झाड़, कढ्ढ कढ्ढ आप झटकईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अन्तकाल सृष्ट सबाई डोबे झूठी नईआ। झूठी नईआ आप डुबाए। झूठी मईआ आप रवाए। झूठी सईआ आप मिटाए। आप पुच्छे तेरी वात, तेरे उत्ते कोई गुरसिख ना कहर कमाए। सतिजुग साचे सन्त जन इक्क पढ़ाए जमात, सोहँ साचा नाम जपाए। चार वरन बणाए भैण भ्रात, हरि एका रंग रंगाए। वरन बरन ना कोई ज़ात पात, ऊँच नीच ना कोई आख सुणाए। एका ब्रह्म आत्म नात, दूसर कोई नाहे। जोत जगाए दिवस रात, अन्धेर कदे ना आए । कलिजुग अन्तिम सिर पाई ख़ाक, अंदर बाहर कढाए । महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अन्तिम अन्तकाल कलिजुग आपणा भाणा हरि वरताए। भाणा वरते हरि वरतावणा। राजा राणा तख्तों लाहवणा। साचा लेखा आप लिखावणा। लिख्या लेख ना किसे मिटावणा। दर घर साचे ना किसे पुचावणा। बेमुख जीवां अन्तकाल कलि कुरलावणा। बिन गुर पूरे किसे ना पार लँघावणा। गुरमुख साचे सन्त जनां प्रभ साचे आण छुडावणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा वक्त आप सुहावणा। उठ जीव जाग वक्त सुहावणा। उठ जीव जाग प्रभ अबिनाशी पूरा भालणा। उठ जीव जाग मानस जन्म ना जगत रुलावणा। उठ जीव जाग हरि वेख साचा कर ध्यानणा। उठ जीव जाग तेरे जागे भाग, हरि पूरन देवे ज्ञानणा। उठ जीव जाग, हरि लक्ख चुरासी गेड़ चुकावणा। उठ जीव जाग क्यों हँस होया काग, प्रभ आत्म साचे सर इशनान करावणा। उठ जीव जाग प्रभ धोए तेरे पापां दाग,
देवे सच ज्ञानणा। उठ जीव जाग प्रभ आप पहनाए शब्द ताग, ना कोई तोड़े तोड़ तुड़ावणा। आप सुणाए शब्द साचा राग, साची धुन उपजाए अनहद धुन कानणा। उठ जीव जाग प्रभ आत्म साची जोत जगाए, स्वच्छ सरूपी दरस दिखाए, दर घर साचा बूझ बुझाए, प्रभ सच पंघूड़ा आप झुलावणा। उठ जीव जाग प्रभ अबिनाशी तेरी पकड़े वाग, सचखण्ड दुआरे आप बहावणा। उठ जीव जाग महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दरगाह साची माण दवावणा। उठ जीव जाग क्यों कलिजुग सोया। उठ जीव जाग, क्यों बीज झूठा बोया। उठ जीव जाग , अन्तकाल कलि जाए रोया। उठ जीव जाग वेले अन्त ना खाली हत्थ धोया। उठ जीव जाग, प्रभ साचा तेरे दर द्वार खलोया। उठ जीव जाग सोहँ धागे लए परोए, प्रभ साचा भेव ना जाणे कोया। उठ जीव जाग प्रभ गुरसिख उठाए सोया। उठ जीव जाग, प्रभ साचे पापां दाग धोया। उठ जीव जाग, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दर घर साचे सोहँ शब्द लै आया सच्चा ढोया। सच शब्द हरि दए ढोए। गुरमुख साचा हिरदे लए परोए। हरन फरन आप खुल्हारे तीजा लोए। जो जन लग्गे चरन प्रभ अबिनाशी आपे जाणे साची सोए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, हरि घर दर सर साचा गुरमुख विरला मैल पापां धोए। उठ जीव जाग, होई अखीर है। उठ जीव जाग, प्रभ अबिनाशी लाए आत्म तीर है। उठ जीव जाग, हरि साचा मुख चुआए अमृत जिउँ बालक माता सीर है। प्रभ अबिनाशी तेरे गलों कट्टे जगत जंजीर है। उठ जीव जाग, सोहँ देवे हरि साची धीर है। उठ जीव जाग, हउमे कट्टे विच्चों पीड़ है। उठ जीव जाग, क्यों कलिजुग लथ्थे चीर है। उठ जीव जाग, हिरदा ठांडा शांत करे सरीर है। उठ जीव जाग, साचा नाम धन्न पल्ले बन्न्ह गंढ्ढ सद रहे अमीर है। उठ जीव जाग, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आत्म देवे साची धीर है। उठ जीव जाग, कलिजुग अन्धयारा। उठ जीव जाग, प्रभ अबिनाशी दीपक जोत किया उज्जयारा। उठ जीव जाग हरि साचे दा विच मात सच्चा भण्डारा। उठ जीव जाग, प्रभ साचे दा विच मात सच्चा दरबारा। उठ जीव जाग, सृष्ट सबाई हरि बणया आप वरतारा। उठ जीव जाग, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपे पावे तेरी सारा। उठ जीव जाग, आओ साचे घर। उठ जीव जाग चरन लाग जाओ तर। उठ जीव जाग, प्रभ आप खुल्हाए आत्म दर। उठ जीव जाग, आप चुकाए जम का डर। उठ जीव जाग, प्रभ अबिनाशी किरपा कर वखाए घर में घर। उठ जीव जाग, प्रभ नुहाए आत्म साचे सर। उठ जीव जाग, आपे खोल्हे तेरा खोल्ह वखाए आत्म दस्म दुआर। दस्म दुआर आप खुल्हावणा। पवण सरूपी शब्द चलावणा। जोत सरूपी दीप जगावणा। एका धार मेघ वरसावणा। कँवल नाभ आप खुल्हावणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, झिरना अपर अपार तेरे आत्म सर झिरावणा। अमृत झिरना
झिरे अपार। किरपा करे हरि गिरधारा। देवणहार वड दातारा। गुरमुखां प्रभ जाए तारा। जो जन मंगे हरि नाम अधारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर अवतारा। प्रभ अबिनाशी दया कमाया। गुरमुख साचे माण दवाया। सुहाया थान हरि साचे चरन टिकाया। गुर संगत संग गुर एका थान बहाया। दर घर आए, साचे बंक आप चढ़ाए, नाम रंगत रंग मजीठ उत्तर ना जाया। प्रभ अबिनाशी साचा डीठ, कलिजुग जीव कौड़े रीठ, अन्तिम भन्न वखाया। दर दरबारा साचा डीठ, हरि रंगा रंग बसीठ, करोड़ तेतीस राजा सुरपति इन्द प्रभ सरनी आया। ब्रह्मा विष्न महेश गणपत गणेश गल आए बशक तशक लटकाया। मात जोत सरूपी हरि का भेस, भेव गुरमुख विरले पाया। आदि जुगादि जुगादि आदि आवण जाण जाण आवण प्रभ साचे खेल वरताया। सतिजुग साचे सच कर्म कर कर, गुरमुख साचे धर्म धर, बावन भेख हरि वटाया। त्रेता तरया रावण हरया, राम रूप अख्वाया। द्वापर कृष्ना करनी कर, संग पाडवां आप रहाया। एका अर्जन आत्म धीरज ध्यान धर, अठारां ध्याए गीता दे अलाया। साचा भाणा हरि वरताणा, करे कराए जो रिहा कर, माण अभिमाण सर्ब चुकाया। जोत सरूपी जोत हरि, आवण जावण विच मात खेल रचाया। कलिजुग अन्तिम अन्त विचारया। जुग चौथे आई हारया। बेमुख जीव भुल्ले गंवारया। प्रभ अबिनाशी भुल्ले नर नारीआं। सभ भोगण विषे विकारीआं। प्रभ साचा मनों विसारया। होई काया कुरंग, पिंजर झूठा देह मुनारया। जोत सरूपी साचा हँस, विच्चों गया मार उडारीआ। मातलोक कलिजुग तेरा झूठा बंस, अन्तिम अन्तकाल प्रभ साचा करे ख्वारया। दुष्ट सँघारे आप हरि जिउँ काहना कंस, ना कोई होए किसे सहारया। प्रगट जोत निहकलंक अचरज खेल करे अपारया। शब्द सरूपी लाए डंक, चार कुन्ट उठाए वड वड वड बलकारया। सौण ना देवे किसे राउ रंक, एका अग्नी जोत प्रभ साचा ला रिहा। कलिजुग अन्त होए भस्मंत, जोत प्रगटाए प्रभ साचा कन्त, भुल्ले सर्ब जीव जन्त, भाईआं तांईं भाई मरवा रिहा। कलिजुग तेरा वेख कुकर्मा। प्रभ अबिनाशी घर साचे वेख वेख आए शरमा। सृष्ट सबाई सच्चा नाता तुट्टा धर्मां। भरम भुलेखे पए विच ज़ातां, आत्म जोती इक्क ब्रह्मा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मात जोत प्रगटाए चार वरन लिखाए कर्मा। चार वरन इक्क कर्म लिखावणा। चार वरन इक्क धर्म चलावणा। चार वरन इक्क सरन लगावणा। चार वरन इक्क चरन छुहावणा। चार वरन इक्क दर बहावणा। चार वरन इक्क घर वसावणा। चार वरन एका सर नुहावणा। चार वरन एका माण एका ताण एका शान रखावणा। चार वरन एका साचा शब्द ज्ञान दवावणा। चार वरन प्रभ आत्म साचा ब्रह्म आप समझावणा। चार वरन प्रभ साचे भाई भैण बणावणा। चार वरन ऊँच नीच राउ रंक सभ नष्ट करावणा। चार वरन इक्क दुआरा। चार वरन इक्क घर बाहरा। चार वरन इक्क करतारा। चार
वरन इक्क सरकारा। चार वरन इक्क सिक्दारा। चार वरन इक्क विहारा। चार वरन इक्क प्यारा। चार वरन प्रभ अबिनाशी दा इक्क दीदारा। चार वरन महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका देवे सर्ब भण्डारा। चार वरन एका दात। चार वरन एका पात। चार वरन एका नात। चार वरन सोहँ देवे प्रभ साचा वड करामात। चार वरन आप पढ़ाए प्रभ अबिनाशी इक्क जमात। चार वरन लागे सरन महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप मिटाए अन्धेरी रात। आत्म अन्धेरा प्रभ देवे कट्ट। दूई द्वैती मेटे प्रभ साचा फट्ट। आत्म विच रहण ना देवे झूठी रत्त। जोत जगावे लट लट। प्रभ अबिनाशी वसे घट घट। गुरमुख साचे साचा लाहा लैणा खट्ट। बेमुख दर आए जायण जिउँ बाज़ीगर नट। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सोहँ गहणा तन पहनाए आत्म साचा पट। साचा शब्द साचा गहणा। प्रभ दर घर साचे लैणा। प्रभ दरस दिखाए तीजे नैणां। आपे आप बण जाए तेरा साक सज्जण सैणां। अन्तिम अन्त अन्त हरि तेरे आत्म दर दुआरे अग्गे जाए बहिणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुखां देवे साचा लहणा देणा। लहणा देणा आप चुकावणा। सोहँ गहणा तन पहनावणा। गुरमुख साचे भरम चुकावणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अमृत बूंद स्वांती आप पिलावणा। आत्म शांत बूंद स्वांती। देवे दरस सुत्या रातीं। आत्म साची जोत जगाती। करे रुशनाई बिन तेल बाती। गुरमुख विरले बूझ बुझाती। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जिस जन जणाए सो जन जाती। जाणे वखाणे पछाणे, चलाए आपणे भाणे, जगाए जोत महाने। आत्म अन्धेर गंवाए मेर तेर चुकाने। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका देवे ब्रह्म ज्ञाने। ब्रह्म ज्ञान देवे ब्रह्म ज्ञानीआं। आत्म ध्यान देवे आत्म ध्यानीआं। गुर चरन धूढ़ इशनान देवे गुरसिक्खां मात इशनानीआं। सोहँ साचा आत्म देवे मेवे महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कर कर वड मेहरबानीआं। सोहँ जिह्वा देवे वड देवी देवा। गुरसिक्खां तेरी घाल पाए सेवा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जिस जन जपया जिह्वा। भाग होए गुर भोग लगाया। दर घर सभ रोग गंवाया। दरस अमोघ घर आए दिखाया। साचा जोग नाम दवाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणी दया कमाया। दया धारी कृपानिध। कारज कीने गुरसिख सिद्ध। आप बणाए आपणे मिलण दी साची बिध। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, घर साचे उपजाए नौ निध। नौ निध चरन पनिहार। प्रभ अबिनाशी वड सिक्दार। गुरमुखां देवे कर प्यार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दर घर आए जाए तार। भूत प्रेत बीर बेताले। प्रभ अबिनाशी करे सर्ब बेहाले। शब्द सरूपी मार कर घर साचे करे मूंह काले। शब्द खण्डा दो धार फड़, आप खपाए डूंघी डाले। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख तेरी आप करे प्रितपाले। भूत प्रेत जिन खवीस। सोहँ शब्द प्रभ पढ़ाए इक्क हदीस। दर घर आए जाए पीस। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान,
दर घर आए कटाए सर्ब सीस। राम नाम सच दुआरा है। वणज करे कोई वपारा है। बाज़ी शतरंज जिउँ पासा हारा है। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा शब्द देवे गिरधारा है। साचा शब्द सोहँ सुहाग। गुरमुखां मिटाए तन लग्गी आग। प्रभ साचा राह दिसाए मन भए वैराग। अनहद धुन उपजाए नाउँ निरँजण जो जन गाए महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मिले पुरख अबिनाश। सच नाम हरि देवे सहज सुभाए। सच नाम गुरमुख विरला पाए। सच नाम गुरमुख आपणे भाणे विच रहाए। सच नाम महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुखां झोली पाए। सच नाम पवन पूता। सच नाम गुरमुख हिरदे धागा सूता। सच नाम गुरसिख उठाए कलिजुग मिटाए अन्धेरी रात। आत्म मैल सच्ची धोए दरस खुमारी देवे दिवस रात। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणी बूझ बुझाए गुरमुख साचे आत्म दर खुल्हात। आत्म दर हरि साचे खोल्हणा। साचा शब्द हरि साचे बोलणा। गुरमुख साचा हरि पूरे तोल तोलणा। जोत सरूपी सृष्ट सबाई पोल, प्रभ साचे आपे खोल्हणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख विरले तन मन आपणा घोलणा। तन घोलणा सच बोलणा। आत्म भेव प्रभ साचे खोल्हणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, विच मात गुरसिख तेरा ना डोलणा। गुरसिख ना डोले, पूरे तोल प्रभ साचा तोले। कलिजुग जीव क्या कोई मारे बोले। अन्तिम अन्त आप भुन्नाए जिउँ भठयाले छोले। आत्म हँकारी दर दुरकारी धुर दरगाहों होए गोले। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मौत अन्धेरे गोर सवाए आपे दए झकोले। बेमुख बेमुर्शद मुरीद है। प्रभ अबिनाशी ना कीनी साची दीद है। सृष्ट सबाई बंधी एका झूठी रीत है। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सोहँ देवे साची हत्थीं साची नीत है। साचा देवे हरि नाम परवाना। साचे दर ना किसे अटकाना। धुरदरगाही साचे मन्दिर अंदर गुरसिख आपे जाना। बैठा बेपरवाही जोत सरूप एका जोत डगमगाना। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सर्ब जीआं दा जाणी जाणा। सर्ब जीआं हरि साचा जाणदा। चोरां यारां ठग्गां कुड़यारां प्रभ साचा आप पछाणदा। गुरमुखां देवे चरन प्यारा, हरि नामा हरि हरि रसन उचारदा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपे चीर चिराए करे दो फाड़दा। सच तख्त शाह सुल्तानयां। सतिजुग साची दस्से देवे इक्क निशानियां। तिन्न कूटां चूर करानीआं। चौथी कूटे आपणा चरन छुहानयां। दूरो दूर सद ल्याए, आत्म शक्ती देवे इक्क रुहानीआं। आत्म साची जोत जगाए, होए प्रकाश कोटन भानयां। अचरज खेल हरि वरताई, आपणा भेव ना किसे जणाई, क्या कोई जाणे वेद पुरानयां। सुघड़ स्याणे आप भुलाए, गुरसिख बाल अञ्याणे आप जगाए, सोहँ शब्द नाम जपाए, हत्थ बंधाए साचा गानयां। चरन धूढ़ इशनान कराए, चतुर सुजान मूढ़्ह कराए, काया चोर सर्ब कढानयां। साचा रंग मजीठ हरि गूढ़ो गूढ़ चढ़ानयां। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अचरज खेल करे कराए
विच जहानयां। झूठा जग जहाना। प्रभ अबिनाशी लभ्भे इक्क बहाना। आपे खिच्चे शब्द तीर निशाना। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, ना किसे धीर धराना। खिच्चे शब्द तीर तरंग। आप मिटाए सर्ब फरंग। इक्क चढ़ाए उलटी कंग। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सृष्ट सबाई कराए भंग। भंग भंगणा, नाम साचे गुरमुख मंगणा। साचा संग हरि आप रखणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत सरूप अलख अलक्ख्णा। अलक्ख अलक्ख अदेश। जोत सरूपी हरि धारे वेस। भाग लगाया माझे देश। कर के आया हरि साचा वेस। गुरमुख साचे विच प्रवेश। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साची कलि वरताए, आप मिटाए वड वड नरेश। नर नरेशा, आप भुलाए रुलाए हमेशा। देवे माण सच्चे दरवेशा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा कर्म कमाए, सृष्ट सबाई एका वेसा। साचा कर्म सच दी कार। साचा धर्म सच विहार। साचा जरम विच संसार। साचा भरम हरि दए निवार। साचा वरम हरि ब्रह्म विचार। मानस जन्म ना आवे हार। झूठा भरम जीव निवार। साचा कर्म हरि लिख्त लिखार। महाराज शेर सिँघ लक्ख चुरासी कीनी पार। लक्ख चुरासी जम की फाँसी, ना कोई करे बन्द खलासी। बेमुख झूठे करन हासी। दर घर साचा महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, घनकपुर वासी। घनकपुर वासीआ, पूरन पुरख अबिनाशीआ। साची जोत मात प्रकाशीआ। सृष्ट सबाई बणाए दासन दासीआ। साचा शब्द चलाए पवण स्वासीआ। साचे मार्ग पाए जूठे झूठे सभ नष्ट करासीआ। पूरे काज आप कराए गुरमुखां साचा मेल मिलासीआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, बेमुख करे बन्द खलासीआ। बन्द खलासी बन्दी तोड़। चरन प्रीती देवे जोड़। लग्गी प्रीत निभाए तोड़। कलिजुग जीव ना सके कोई विछोड़। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सतिगुर साचा प्रभ साचे दी साची लोड़। साचा गुर शब्द सिर ताज। प्रभ अबिनाशी गुरसिक्खां दित्ता साचा नाम मात विच साचा राज। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप संवारे गुरमुख काज। गुरसिख हरि काज संवारे। आत्म दु:ख सर्ब निवारे। साचा सुख हरि चरन प्यारे। उज्जल मुख कर दरस गुर दरबारे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सर्ब जीआं दा इक्क दातारे। सर्ब जीआं हरि दाता एक। सर्ब जीआं हरि एका टेक। सर्ब जीआं हरि करे बुध बबेक। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जो जन रसना गाए तिस तन ना लागे सेक। सर्ब कला समरथ, जिस जन निमस्कारया। आप चढ़ाए साचे रथ, कलिजुग बेड़ा पार उतारया। आप चलाए सोहँ साची गाथ, सतिजुग साचा राह चला रिहा। बेमुखां प्रभ साचा पाए नत्थ, दर दर भिक्ख मंगा रिहा। गुरमुखां सगल वसूरे जायण लथ्थ, प्रभ अबिनाशी दरस दिखा रिहा। सृष्ट सबाई जाए मथ्थ, उलटा गेड़ आप दवा रिहा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जिउँ रामा दसरथ जोत प्रगटा रिहा। गुर पूरा शब्द भण्डारा है। गुर पूरा धर्म दुआरा है। गुर
पूरा सदा सदा कर्म कर्म विचारा है। गुर पुरा देवे साचा नाउँ जो जन आए मंगण दुआरा है। गुर पूरा बहाए साचा थाउँ, चरन कँवल धाम न्यारा है। प्रभ अबिनाशी बेपरवाहो, क्या कोई जाणे जीव गंवारा है। हरि हरि हरि वसे सभनी थाँउं, जोत सरूपी इक्क अकारा है। रूप रंग रेख ना किसे जणाए, एका शब्द सच्ची धुन्कारा है। जोत सरूपी धारे भेख, सृष्ट सबाई रिहा वेख, आपे बणया लेख लिखारा है। गुरमुख साचे नेत्र पेख, आप लिखाए तेरे लेख, मातलोक प्रभ चरन एका सच दुआरा है। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कर किरपा पार उतारे, जो जन आए चरन निमस्कारा है। निमस्कार पूरे गुर चरन। आप निवारे जम का डरन। कर किरपा पार उतारे, जो जन आए प्रभ साचे दी साची सरन। हउमे रोग सोग हँगता सभ उतारे, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जो मंगण आए नाम भण्डारा है। नाम भण्डारा हरि वरतारा। गुरमुख विरला पाए आए चरन दुआरा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सर्ब जीआं पाए सारा। सर्ब जीआं हरि सार समाले। भगत वछल अछल छल करे खेल निराले। वल छल कर सर्ब सृष्ट भुला ले। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुखां बणया साचा पाली। गुरसिख तेरा सच्चा पाली। दो जहानां वाली, दिवस रैण रैण दिवस तेरी करे रखवाली। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरी करे प्रितपाली। प्रितपाल प्रितपाल गुरदेव। जो जन कमाए चरनी सेव। आप दवाए सोहँ साचा मेव। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सोहँ देवे शब्द अलख अभेव। अलख अभेदा, अछल अछेदा, ना जाणे चारे वेदा। ना मिले किसे विच कतेबा, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपे जाणे भेदा। गऊ गरीब निमाणयां प्रभ चरन लगावणा। कलिजुग चतुर सुघड़ स्याणयां हरि आप भुलावणा। गऊ गरीब दर घर साचे हरि माण दवाणया। गऊ गरीब निमाणयां हरि अमृत साचा जाम आप पिलावणा। गऊ गरीब निमाणयां एका रंग सच आप चढ़ावणा। गऊ गरीब निमाणयां महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, बाहों पकड़ कंठ लगावणा। गऊ गरीबां सुणी पुकारी। मात आया जामा धारी। वड वड हँकारी लए सुधार, जूए बाज़ी जिन्हां हारी। साची दरगाह खायण मार, मानस जन्म प्रभ गुरमुखां जाए सुधारी। जो जन करन चरन निमस्कार, प्रभ अबिनशी पावे सारी। पूरी कर विचार कलिजुग रैण अन्ध अंध्यारी। सृष्ट सबाई डिगी मूंह दे भार, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मात जोत प्रगटाए धरत मात तेरी सुणी पुकारी। गऊ गरीब देण दुहाई। दिवस रैण हरि साचे नींद ना आई। सुणे पुकार हरि दातारा, विच मात जोत प्रगटाई। कलिजुग अन्तिम अन्त करे झूठा राज काज ताज सभ देवे नष्ट कराई। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा सांतक दे वरताई। गऊ गरीब मारे धाह, प्रभ अबिनाशी पकड़े बांह। दूसर कोई दीसे नांह। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मात जोत जगाए, एका शब्द सुणाए सोहँ
साचा नां। सोहँ शब्द सच जगदीश। सृष्ट सबाई प्रभ साचा जाए पीस। एका झुलाए छत्र आपणे सीस। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, भेव चुकाए बीस इकीस। भेव चुक्के बीस इकीस ना रहण राग छतीस। साचा नाँउं प्रभ साचा देवे, ना कोई मंगे फीस। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कोई ना जाणे तेरी रीस। गुर पूरे तेरी वड्याईआ। दु:ख रोग सर्ब मिटाईआ। पवण मसाण रहण ना पाईआ। दर साचे देण दुहाईआ। शब्द बाण हरि लगाईआ। गुरमुखां अचरज खेल कराईआ। भूत प्रेतां प्रभ साचे दे कढाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरे शब्द विच वड्याईआ। शब्द तीर सच निशाना। रसना खिच्चे गुर संगत तीर कमाना। ठहर ना सके कोई पीर फकीर इक्क लक्ख अस्सी हज़ार भूत प्रेत बेताला। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सोहँ साचा शब्द देवे सुखाला सर्ब रखवाला। सोहँ शब्द सिर रक्ख हत्थ। बीर बेताल्यां प्रभ पाए नत्थ। कर कर बेहाल्या विच शब्द जाए मथ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, किरपा कर फेर चढ़ाए सोहँ साचे रथ। शब्द वज्जे आत्म तीर। आप चुकाए बध्धी धीर। नेत्र नेत्र नेत्र आप वहाए नीर। झूठी काया झूठा खेतर महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, किरपा कर दु:ख दर्द देवे हर अमृत पिलाए साचा सीर। गुर शब्द जो जन कमावे। गुर शब्द मन तन हरा करावे। गुर शब्द साचा घर आप दिखावे। गुर शब्द आत्म दर साचा सर आप नुहावे। गुर शब्द गुरमुख विरला पावे। सच शब्द भागी भरा, जिस जन दया कमावे। सच शब्द रसना जप गुरमुख विरला तरा, जिस हरि पूरन बूझ बुझावे। गुर शब्द गुरमुख विरले कलिजुग वरा, जिस नाम दान हरि भिच्छया पावे। सच शब्द रसना जप, ना उह जन्मा ना उह मरा, अमरापद हरि आप दवावे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख तेरा अन्तिम अन्त कलिजुग आपे सद घर लै जावे। गुर शब्द गुर विचार है। गुर शब्द गुरमुख बख्शे चरन प्यार है। गुर शब्द गुरमुख इक्क बहाए साची धार है। गुर शब्द गुरमुख हरि देवे पारब्रह्म अवतार है। गुर शब्द गुरमुख विरला लेवे जिस देवे नाम अधार है। गुर शब्द जो जन रसना सेवे, प्रभ साचा पार उतारनहार है। गुर शब्द इस हत्थ लेवे इस हत्थ देवे, ना हुंदा कोई उधार है। गुर शब्द गुरमुख आत्म रस मेवे, साचा करना वणज वपार है। प्रभ अबिनाशी अलख अभेवे, आपे पावे गुरमुखां साची सार है। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, वड देवी देवे, एका एक सच करतार है। गुर शब्द गुर दी चाल है। गुर शब्द सच्चा धन माल है। गुर शब्द गुरसिक्खां कट्टे जगत जंजाल है। गुर शब्द सच वस्त हरि साचा देवे, रक्खणी मात संभाल है। सच वस्त आत्म बख्शे हरि साचा लाल है। गुर शब्द गुरमुख साचे विच मात देवे भाल है। गुर शब्द साची मति सच घर दए वखाल है। गुर शब्द आत्म दीपक जोती देवे बाल है। गुर शब्द कलिजुग अन्तिम अन्त बेमुख लाहुंदा खाल है। गुर
शब्द चार कुन्ट बेमुख कराए, नाम धन ना पल्ले जीव झूठे कंगाल है। गुर शब्द बेमुखां पीड़ पिड़ाए, करे दोफाड़ा दाल है। गुर शब्द बेमुख कच्चे फल्ल तोड़े डाल है। गुर शब्द बेमुखां मारे साची मार, ना सके कोई झाल है। गुर शब्द आत्म अन्धेर मिटाए सुहावा ताल है। गुर शब्द महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुखां साचा रिहा वखाल है। साचा राह जगत न्यारा। बेमुखां ना दिसे कोई किनारा। ना आर ना पार भज्जे फिरन वैहन्दे वहिण, बेड़ा खड़या विच मंझघारा। बिन गुर पूरे ना कोई चुकावे लैण देण, मंझधार ना उतरे पारा। गुरमुख साचे सन्त जन गुर चरन आयण करन निमस्कारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आत्म शब्द ज्ञान दे, चरन प्रीती सच ध्यान दे, साचा शब्द जगत बिबाण दे, आप कराए पार गुरसिख तेरा बण सच सहारा। सच सहारा सहज सुभाए। जो जन रसना सोहँ गाए। मदिरा मास दे तजाए। निज घर वास आप रखाए। दासन दास आप हो जाए। स्वास स्वास सच नाम जपाए। पूरन पुरख प्रभ अबिनाशी आपणी सेवा लाए। सगल वसूरे जायण नास, एका रंग हरि विच समाए। मानस जन्म कराए रास, आप आपणी दया कमाए। गुरसिख कराए बन्द खलास, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणी सरन लगाए। बन्द खलासी बन्द कटावणा। आत्म अज्ञान अन्धेर चुकावणा। गुरमुख साचे प्रभ साचे तेरा आत्म जन कढावणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, परमानंद दे विच समावणा। परमानंद देवे पुरख पुरखोती। आप जगाए तेरी आत्म साची जोती। विच मात बणाए राजहँस गुरसिक्खां चुगाए सोहँ चोग सुच्चे मोती। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे तेरी आत्म आप जगाए कलिजुग सोती। कलिजुग सोया रैण अंध्यारी। सृष्ट सबाई होई हैंस्सयारी। गरीब निमाणे लुट्टण माया धारी। फड़ फड़ कुट्टण, ना कोई पावे सारी। धुर दरगाहे ना छुट्टण, प्रभ साचे लेखा लेवणहारी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सोहँ शब्द चलाए इक्क कटारी।