१५ जेठ २०१० बिक्रमी प्रेम सिँघ दे गृह पिण्ड बुग्घे ज़िला अमृतसर
चरन कँवल प्रभ लईं रक्ख। वेले अन्त ना होएं वक्ख। उत्तम पाई मानस देही विच्चों चुरासी लक्ख। सृष्ट सबाई वेले अन्तिम कलिजुग होई भक्ख। बेमुख हँकारी विकारी दुष्ट दुराचारी दर दर मारन झक्ख। सुंञे दिसण महल्ल अटारी बिन हरि नामे होए सक्ख। मन्दिर दुआरे गुरदुआरे शिवदवाले गऊ ग्वाले धीआं भैणां पति गवायण कलिजुग होया अन्त हर मनुख। आत्म कंगाले बीर बेताले भर भर पींदे मधिर प्याले, वेले अन्त कौण लए रक्ख। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मात जोत प्रगटाई गुरमुखां सरन लगाई, तत्ती वा ना लग्गे राई, अंग संग आप हौ जाई, बाहों पकड़ कलिजुग कीने वक्ख।
सरन गुर सच्ची सरनाई, वेले अन्त लए छुडाई, जिथ्थे कोए ना होए सहाई, प्रभ अबिनाशी पार कराए फड़ दोवें बाहीं। विछड़यां कलि मेल मिलाया, आपे फड़ फड़ पाए राहीं। आप आपणा खेल रचाया, बेमुखां दूर रखाई। गुरमुख साचा सज्जण सुहेल अख्वाया, दिवस रैण रैण दिवस आपणे रंग रिहा रंगाई। धन्न धन्न महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुखां रिहा बणत बणाई। गुर चरन नाता। मेल पुरख बिधाता। आपे पुछे वातां। बणे पित माता। जिस जन सच पछाता। सच देवे दातां। नाम निधान चतुर सुजान ब्रह्म ज्ञान हिरदे ध्यान प्रभ रखाता। मूर्ख मुग्ध अञ्याण चतुर सुजान हो मेहरबान प्रभ साचा आप बणाता। चरन धूढ़ इशनान दरस महान आत्म देवे जोत महान करे प्रकाश कोटन भान जिस जन दया कमाता। शब्द सुणाए कान आत्म दीप लगाए बाण, आप बहाए चरन साचे अस्थान, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणा सगला साथ निभाता। गुर चरन सरन सच्ची दरगाह। गुरमुख साचे दर घर साचे वेख बैठा प्रभ बेपरवाह। एथे ओथे रंग साचा संग दूसर कोई नाह। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, होए सहाई लए बचाई, जिस जन साची सरन तकाई , एका रक्खी ओट रखाई, सिर आपणा हत्थ टिकाई, प्रभ साचा सभनी थां। गुर चरन सच द्वारया। गुर चरन भुक्ख निवारया। गुर चरन सुख उपजा रिहा। गुर चरन मुख उज्जल करा रिहा। गुर चरन मरन गेड़ चुका रिहा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे आपणे लड़ ला रिहा। गुर चरन राज जोग साचा भोग। गुर चरन कर दरस हरि अमोघ। गुर चरन ना रहे चिन्ता सोग। गुर चरन प्रभ साचे दी साची सरन उतरे सर्ब विजोग। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे तेरे कट्टे हउमे रोग। गुर चरन गुर दुआर। गुर चरन सच्चा घर बाहर। गुर चरन परस प्रभ देवे दरस खोल्ह दस्म दुआर। गुर चरन हरि साची सरना। गुरमुख विरले लाग तरना। जागण भाग ना कलिजुग डरना। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आत्म सहिँसा रोग निवारना। आप मिटाए आप बुझाए तृष्ना लग्गी आग। सच तख्त सच सरकारया। सच सिँघासण हरि डेरा ला रिहा। सृष्ट सबाई करे दासन दास, हरि अचरज खेल वरता रिहा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणा पूरन कर्म आप कमा रिहा। सिँघआसण हरि आप सुहाया। पारब्रह्म हरि शब्द जोत जोत सरूपी जोत जगाया। दुष्ट दुराचार वड वड हँकार, प्रभ साचा आदि जुगादि नष्ट करदा आया। सतिजुग साचे कैंटब दैंत सुधार विच्चों पाताल प्रभ धरती उप्पर फेर ल्याया। अचरज खेल हरि बनवारी। दूतां दुष्टां करे सँघारी । जिउँ सुंभ निशुंभ होए हँकारी। अष्टभुज हरि जोत धर, आए सिँघ अस्वारी। रण भूमी हरि आप बणाए, चरन गदा खण्डा चक्र सुदर्शन हत्थ घुंमाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जुगां जुग दूतां दुष्टां करे ख्वारी। सच सिँघासण हरि आप सुहाए। साची जोती प्रकाशना साचा रंग
विच मात दे लाए। साचा शब्द सर्ब थांईं हरि रक्खे वासना मार जगत कराए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मात जोत धर दुष्टां जाए सँघार जिउँ रामा रावण घाए। वेला अन्त हरि आप विचारदा। मात लोक विच जामा धारदा। जिउँ रामा सपुत्र दसरथ सच्ची सरकार दा। जोती जोत सरूप हरि, दूतां दुष्टां आण सँघारदा। जामा धार राम अवतार। अचरज खेल करे करतार। विच संसार अन्तिम अन्त करे रावण दुष्ट सँघार। जोती जोत सरूप हरि, विच मात जोत धर, त्रेता जुग कराए पार। त्रेता जुग त्रिया कराए। साचा पिया एह बणत बणाए। आपणा हिया आप कराए। बेमुख रावण बीज जो बिया, आपणी हत्थीं हरि दे सजाए। फड़ फड़ जाए नत्थी खण्ड खण्ड हरि आप कराए। जोती जोत सरूप हरि, राम अवतार सच तख्त ताज ताज भबीखण आप दवाए। त्रेता अन्त निखुट्टे भाग। द्वापर विच मात उठया जाग। अन्तिम जुग जीआं जन्तां तन लग्गी आग। किसे ना धोए पापां दाग। रिक्ख मुन जपी तपी हठी सती सारे गए भाग। जोती जोत सरूप हरि, काहना कृष्ना माधव माध विच मातलोक लगाए भाग। जामा धारे मात घनईआ। द्वापर आप डुबाए अन्तिम नईआ। करे खेल बण सज्जण सुहेल, आप बणाए सर्ब सईआं। जोती जोत सरूप हरि, पंजे पांडों भेव खुल्लईआ। प्रभ अबिनाशी तेरी माया। तेरा भेव आदि जुगादि किसे ना पाया। भाईआं संग भाई हत्थीं आपणी आण लड़ाया। इकना मति पाए उपट्ठी, इकना आपणे लड़ लाया। धर्म पुत्त किसे बणाया। आत्म हँकार किसे रखाया। साचा शब्द निशान खण्डा दो धार आप चलाया। पांचो पांडो दे ज्ञान, दुर्योध्न बेमुख आप कराया। प्रभ अबिनाशी तेरी महिंमा महान, द्वापर अन्तिम अन्त करन दा, आपणी हत्थीं खेल रचाया। वाह वाह वाह तेरा रंग कृष्न भगवान, आप अर्जन रथ चलाया। महांसार्थी आप अख्वाया। महांसार्थी हो रथ चलाए। आपणे हत्थ ना कटार उठाए। एका साचा हत्थ भगतां सिर रखाए। भीखम दरोना करन सैनापत दुर्योध्न वड वड हँकार रखाए। आपे जाए मथ, मारे पा पा नत्थ ना किसे बूझ बुझाए। अछल छल आप कराए। खाली हत्थ चलाए रथ, भरम भुलेखे बचन सुणाए। जोती जोत सरूप हरि, जोत निरँजण अन्तिम अन्त जुग आपणे हत्थ रक्खे वड्याए। दस अठारां एह खेल रचा के। सत्त ग्यारां आप पढ़ा के। सर्ब हँकारा जगत गवा के। दुष्ट दुराचारां नष्ट करा के। जन भगत अधारा पंचम विच मात जै जै जैकार करा के। साचे दर दा साचा राज, हत्थ युधिष्टर देवे साचा तिलक लगाए। त्रैलोकी नाथ सगला साथ, आपणा आप निभाए। जोत सरूपी जोत हरि, विच विचोला बण आप मरवाए। दोवें धड़ हेरा फेरा बणा के महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका जोत एका रूप, क्या कोई जाणे क्या कोई पछाणे, कलिजुग जीव अन्ध अंध्याणे, आपणी खेल जाए वरता के। द्वापर अन्त कराया। जादव बंस भेड़ भिड़ाया। अन्तिम अन्त उह वी
नष्ट कराया। एका इष्ट आपणा नाउँ रखाया। सृष्ट सबाई अठारां ध्याए गीता रसन अलाया। मोहण मुरारी कृष्न गिरधारी आपणा कर्म कमाया। जुगो जुग हरि साचा विच मात जामा धार प्रगट होए आया। द्वापर अन्तिम अन्त विच मात कराया। कलिजुग जूठे झूठे जामा विच मात दे धरया। जूठा झूठा साचा वर वरया। अन्तिम अन्त प्रभ साचा कुठ बेड़ा डोबे भरया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जामा विच मातलोक दे धरया। जामा विच मातलोक हरि धार। अचरज वरते वरतावे खेल करतार। गुरसिख दे मति समझावे, आत्म सााची बूझ बुझावे गुर दर ल्यावे चढ़ाए भेट इक्क कटार। साचा दिवस आण सुहाए, सिँघ आसण प्रभ साचा डेरा लाए। सृष्ट सबाई गुर प्रशादी गुर प्रसाद कर कच्ची कक्कड़ी भेट चढ़ाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एह साचे लेखे लाए। चार कक्कड़ी भेट चढ़ाई। जिउँ दल मक्कड़ी, प्रभ साचा चार कुन्ट दे उठाई। आपणे हत्थ फड़े सोहँ साची तक्कड़ी, सिँघ आसण बैठा देवे तुलाई। किसे हत्थ ना आवे मुट्ठ मुट्ठ लकड़ी, खाली तन एह देवे जलाई। शब्द अन्धेरी झक्ख झक्खड़ी, अन्ध अन्धेर हो जाई। कोई ना दीसे किसे बांह पकड़ी, सृष्ट सबाई एका भेड़ भिड़ाई। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सिँघ आसण बैठ सृष्ट सबाई आप हिलाई। उत्तर दिशा हरि वेख विचारे। आप उठाए एका धाड़े। चढ़े धाड़ जिउँ दरयाए हाढ़े। ना कोई वेखे चंगे माढ़े। कट्टे वढ्ढ फटे आपे पाड़े। कलिजुग जीआं दिन आए माढ़े। ना कोई सके संभाल, लाड़ीआं छड्डण लाड़े। घर घर फिरन कंगाल, ना पल्ले किसे भाड़े। किसे फल ना लभ्भे डार, प्रभ शब्द अन्धेरी सारे झाड़े। प्रभ अबिनाशी तेरी कोई ना झल्ले झाल, सिँघ आसण बैठा आप चबाए आपणी दाढ़े। सृष्ट सबाई आर पार। चौथी कूट होई ख्वार। मूंड मुंडाए ना कोई दीसे सिख सरदार। सृष्ट सबाई आई हार। गल गल लटकण घर घर टंगण लथ्थे सीस कोई ना सके संभाल। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, वाह वाह तेरी वरते की वरतार। बेमुखां सीस आप कटाया। धरत मात तेरी गोद विच आप संवाया। कलिजुग मिटाए अन्धेरी रात, बेमुख कोई रहण ना पाया। गुरमुख साचे वेख मार झात, सोहँ तेरे विच टिकाया। आप रखाए आपणा बिरद दिवस रैण पहरेदार आप अख्वाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जो जन आए सच्ची सरनाया। उत्तर दिशा उठे दल। वैहन्दे वहिण वांगू आए चल। कोई ना रोके ना कोई सके ठल। ना कोई मार सके झल्ल। एका शब्द होए खण्डा दो धारी आप कटाए कटे कट कट फट फट, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कवण सके वक्त संभाल। किस वक्त संभालणा किस गोद उठालणा। सृष्ट सबाई आपणा मूल गवावणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुखां करे आप सच्ची पालणा। पच्छिम दिशा वेख विचार। आपणे हत्थ फड़े कटार। ईसा मूसा मुहम्मदी प्रभ करे ख्वार। एका शब्द कटाए जिउँ साबण तार। आपणा भाणा
हरि वरताए ना कोई सके सहार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप लँघाए एका धार। आपणी कार आप कराए। पच्छिम दिशा मार कराए। चिट रंगीआं फरंगीआं प्रभ साचे दे सजाए। फिरन पैरीं नंगीआं कुरलायण ना होए कोई सहाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, शब्द सरूपी भाणा आप वरताए। भाणा हरि वरतावणा। तख्त ताज राज सभ नष्ट करावणा। साज बाज किसे रहण ना पावणा। झूठ काज नष्ट हो जावणा। साचा राज प्रभ साचे आपणे चरन दवावणा। धन्न धन्न धन्न देस माझा प्रभ अबिनाशी जोत तेरे विच जगावणा। गुरमुख साचे सन्त जनां सिर उप्पर हत्थ टिकावणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुखां शब्द सरूपी अवाज़ आप लगावणा। पूर्ब तेरा पूरा होया लहणा। औखा होया अग्गे देणा। कलिजुग अन्तिम अन्त विच मात ना रहणा। वेख वेख वेख प्रभ बणाए साची बणत सिर धड़ धड़ सीस इक्ट्ठा ना रहणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पत झड़ झड़ पत आप करावणा। धड़ां उप्पर लथ्थे सीस। करे कराए आप जगदीश। सृष्ट सबाई जाए पीस। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, क्या कोई करे तेरी रीस। तीजी कूट वेख विचारी। अन्तिम करे प्रभ ख्वारी। चीना तेरी सच सिक्दारी। प्रभ अबिनाशी रसना चीना घर साचा माण द्वारी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणा भेख करे करतारी। दक्खणा दिशा दु:ख ना लागे। प्रभ पूरी करे इच्छया पूरन भागे। हरि साची पाए भिच्छया जो जन सोए जागे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपे करे कराए दिवस रैण सद जागे। चार कुन्ट चोर यारी। प्रभ अबिनाशी वेख विचारी। आपे करे सर्ब ख्वारी। नौ खण्ड पृथ्मी प्रभ साचा खेल खलारी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जूए बाजी हारी। अछल छल हरि आप करावणा। आपणा भेव हरि छुपावणा। गुरमुख साचे कलिजुग विरले सेव लगावणा। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा जिन जन साचे सतिजुग माण दवावणा। खिच कटार किया विहारा। जो कुछ वरते विच संसारा। लिखाए लेख आप गिरधारा। सिँघ आसण बैठा रिहा वेख, तीन लोक हरि करे विचारा। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा साचा शब्द आप चलाए नौ खण्ड पृथ्मी खण्डा दो धारा। खण्डा दो धार धर्म दी धुज। प्रभ अबिनाशी राह साचा गया सुझ। कलिजुग गया बीत अग्गे रिहा ना कुझ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कर किरपा पार उतारे चरन कँवल हरि गया लुझ। चण्डी चमके चमक डरावणी। कलिजुग तेरी पूर कराए प्रभ साचा भावनी। वेले अन्तिम अन्तकाल ना कोई छुडावे ना कोई देवे जामनी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका सरन चरन लाग तेरी पूर कराए भावनी। लग्गो चरन कट्टे फंद। वेला अन्तकाल होए अन्ध। कलिजुग तुटा रसना कच्चा तन्द। सतिजुग चढ़ाए सतिगुर साचा विच मात साचा चन्द। गुरमुखां ख़ुशी वखाए साचा नाम जपाए, दिवस रैण हरि दरस दिखाए, आप रखाए विच परमानंद। महाराज
शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादि जुगादि आदि जन भगतां सदा बख्शिंद। बख्शे हरि हरि भगवन्ता। सदा सहाई साधां सन्तां। मात जोत प्रगटाई, गुरमुखां मन वधाई, प्रभ साचा लए छुडाई आदिन अन्ता। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सतिजुग साचे तेरी आप बणाए साची बणता। सच बणत हरि दए बणाई। प्रभ अबिनाशी साचा कन्त गुरमुखां होए सहाई। आप पछाड़े चबाए आपणी दाढ़े वड वड देव दंत, कोई विच मात रहण ना पाई। भुल्ले सर्ब जीव जन्त, ना कोई अन्त छुडाई। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुखां अन्त लए बचाई। शब्द अन्धेर कूड़ तुफान। एका आप कराए बली बलवान। अन्ध अन्धेर सृष्ट हो जाए नेत्र ना कोई वेखे ना कोई सुणे कान। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा कर्म करे वाली दो जहान। आपे बणे अमाम मैहन्दी वड मुलाना। गल पाई मणका तसबी, बगल पकड़े आप कुराना। आपे बणे शेख़ मुसायक, आपे पहने मुहम्मदी बाणा। सृष्ट सबाई एका साचा नायक, अचरज रंग हरि वरताणा। भेव ना पाए कोई शेख़ मुसायक, पीर फ़कीरां दस्तगीरां ना कोई करे पछाणा । चार यार संग मुहम्मद चुकया पीणा खाणा । वेला अन्तिम आण ढुकया, मात जोत प्रगटाए हरि दाना बीना। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सांतक सांत करे सीना। हत्थ मुसल्ला बगल कुरान। भेख धारे श्री भगवान। एका सजदा चार कुन्ट कराए लगाए आपणी सरन चरन ध्यान। रोज़ा निमाज़ बांग झूठा सांग प्रभ साचा दए मिटाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, वड स्वांगी स्वांग आपणा स्वांग रिहा रचाए। स्वांगी स्वांग वड शैतानीआं। गल फूलण माला पाए जिउँ मुल्ला मणके गानीआं। बेमुखां आप खपाए कलिजुग करदे रहे बद दिआनीआं। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मात जोत प्रगटाई कलिजुग तेरीआं आईआं अन्त निशानीआं। पीर दस्तगीरां होण वहीरां। अहिमद मुहम्मद ना कोई देवे धीरा। कुतब गौंस ना कोई मारे धौंस सभ फिरन वांग हकीरां। अयास अबलीस ऐलीशाह सभ दे लथ्थे चीरा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सिँघ आसण बैठ खिच्च चलाया तीरा। रसना तीर चलाया खिच्च। लग्गा मक्के मदीने विच। बेमुख पकड़े पकड़ पछाड़े दर दर फिराए जिउँ कलंदर हत्थ रिछ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साची दरगाह दर दुरकारे खाण पीण ना देवे किछ। साची बिध करे बिधनाना। उम्मत नबी रसूल दी हत्थ बद्धा गाना। अन्तिम अन्त अन्तकाल आ गया, बांहो पकड़ आप कराए इशनाना। गोद मौत सवाल के, प्रभ साचा कर्म कमाना। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर फेर अख्वाणा। चार यारी जाए मुक्क। जगत ख्वारी जाए रुक। सच सच्यारी नेड़े आवे ढुक। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, बेमुखां मुख पाए थुक। बेमुखां सिर पाई शार। झूठा किया जगत विहार। सच कर मंनयां जो घर बाहर । वेले अन्त प्रभ साचे भाण्डा भंनया, जिस संग करे प्यार। धर्म राए दर जाए बंध्या, ना
कोई सके खुल्हार। बेमुख चराग अंध्या क्यों रिहा हरि विसार। तेरे घर रहणा ना थाली छंनयां, क्यों रिहा वस्त संभाल। भार चुकणा ना मिले बन्न्हयां, प्रभ मारे शब्द हुलार। उखड़े जड़्ह जिउँ गन्ना भन्नया, प्रभ एका दए हुलार। बेमुख जीव प्रभ साचे डंनया, ना किया किसे उधार। गुरमुख तेरी वड्याई धन्न धन्न धन्नया, गुर चरन किया प्यार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, वेले अन्तकाल कलिजुग तेरी आपे पाए सार। बेमुख जीव बेमुहाणिउँ। क्यों भुल्ले जीव निधानिउँ। कलि बण गए बाल अंञाणिउँ। वेला ना जाए टल, हरि भुन्ने जिउँ भठ्याले दाणिउँ। आप भुलाए कर वल छल वड वड सुघड़ स्याणिओ। नींवदिआं हरि देवे नाम साचा फल, तोड़े आप सर्ब अभिमानया। प्रभ अबिनाशी सद जाओ बलि बलि, जिस दा दित्ता पीणा खाणया। जोती जोत सरूप हरि महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवानया। विष्नूं भगवान भगत उधारना। देवे नाम निधान, जन्म सवारना। आत्म बख्शे सच ध्यान, जो जन प्रभ चरन निमस्कारना। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरा बेड़्हा बन्न्ह कर किरपा पार उतारना। प्रभ अबिनाशी वेद कतेबां बाहरा। सर्ब घट वासी कदे गुप्त कदे जाहरा। घनकपुर वासी सोहँ शब्द लगाए एका नाअरा। साची जोत मात प्रकाशी आपे बणया गुर पूरा शाइरा। मातलोक प्रभ खेल रचासी, सृष्ट सबाई आप बहाए घर विच इक्क दाइरा। लाड़ी मौत गोद धरत मात सुलासी, झूठे जूठे सभ बणाए काइरा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अचरज अचरज अचरज खेल वरताइरा। अचरज खेल हरि वरताए। दर दर घर घर वड वड आप लटकाए। फड़ फड़ चढ़ चढ़ धड़ धड़ कड़ कड़ घर घर इट्ट नाल इट्ट रहण ना पाए। धड़ा धड़ गोला गढ़ आए हड़ कलिजुग कांग गई चढ़, बेमुख जीव सर्ब रुढ़्हाए। गुरमुखां लड़ लए फड़, ना जायण हड़, सच मन्दिर जायण वड़, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपे होए सहाए। राम पुरख कृपाल सर्ब दयाल है। सोहँ देवे वस्त साचा लाल, रक्खणी सद संभाल है। गुरमुख तेरी आत्म माला माल, मातलोक ना होए कंगाल है। गुर पूरा कट्टे गलों जगत जंजाल, साचे ढांचे प्रभ लैणा ढाल है। सच वस्त विच रक्खे काया थाल, दीपक जोती देणी बाल है। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सर्ब जीआं एका रखवाल है। एका राखा धुरदरगाही। सगला साथी हरि रथवाही। दिवस रैण रैण दिवस रिहा एका रंग रंगाई। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साची बणत आप बणाई। बणत बणाई जगत गुर। मेल मिलाया लिख्या धुर। प्रभ दर्शन के लोचन सुर। गुर संगत हरि साचा संग रला के। चरन छुहाए सिँघ पाल तेरे घर जा के। साचे दरबार जाए बैठे जोत जगा के। जो बणाया विच मात आपणी देह तजा के। जोत धराई प्रभ अबिनाशी सिँघ पूरन विच जा के। साध संगत हुक्म सुणाए प्रभ आया जोत सरूपी भेख वटा के। गुर संगत बलि बलि जाई दर दरबार बणाया वीह सौ इक्क बिक्रमी
साची नींह रखा के। प्रभ साचा धाम बणाया दिवस सतारां सेव करा के। प्रीतम सिँघ सिँघ आत्म नाल रलया जीवण सिँघ आ के। सोहण सिँघ चक्क छब्बी विच्चों सेवा कीती आ के। पाल सिँघ तेरे सुत सपूत प्रभ दर मंगी मंग चरन कँवल सीस झुका के। गुरबख्श सिँघ हरनाम सेवा कीती मनो लगा के। पूरन विच परमेश्वर बैठा आसण ला के। सिँघ गुरबख्श पिण्ड वरयां चन्दोआ चढ़ाया सिर पड़दा पा के। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, देवे वड्याई दया कमा के। पंज रुपए गया भेट चढ़ा के, चक्क सताई देवे वड्याई आपणा धाम फेर प्रगटा के। आपणा धाम फेर प्रगटावणा। जोत सरूपी साचा चरन छुहावणा। साचा वेला वक्त फेर ल्यावणा। साचा रंग हरि साचे लावणा। जिउँ वीह सौ इक्क बिक्रमी सतारां हाढ़ साचा खेल रचावणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सतिगुर साचे पुर लायल साचा धाम फेर सुहावणा। सच धाम प्रभ सुखदाई। सच तीर्थ हरि दे बणाई। अमृत साचा सीरथ प्रभ भर घर आई। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, विच मात देवे वड्याई। आपे दे वडयाईआ। ना पुछे किसे सलाहिया। सद आपणे रंग रंगाईआ। संञ सवेर ना कोई बणाईआ। मेर तेर सर्ब चुकाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सदा एका एक संग निभाईआ। एका एक रंग रंगावणया। साचा सच करे भेख विच मात आवण जावणया। चार वरन बणाए भैण भ्रात, ऊँच नीच भेख मिटावणया। अमृत आत्म देवे बूंद स्वांत साचा मेघ वरसावणया। विच आत्म बैठा इक्क इकांत, दीपक जोती सच जगावणया। गुरमुख साचे वेख मार झात, प्रभ अबिनाशी सद तेरा राह तकावणया। क्यों भुल्ला डुल्ला रुल्ला कलिजुग अन्धेरी रात, वेले अन्त किथे मूंह छुपावणया। कौण पुच्छे बेमुख तेरी बात, प्रभ घर आए मती दे समझावणया। सच वस्त हरि देवे सोहँ साची दात, घर झोली भर लै जावणया। बिन गुर पूरे अग्गे कोई ना पुच्छे बात, धर्म राए दर अग्गे फाँसी बण लटकावणया। कलिजुग जीव झूठे धन्दे आत्म अन्धे बिन हरि साचे ना कोई पार लँघावणया। मदिरा मासी पापी गन्दे वेले अन्त खाए सजावणया। गुरमुख साचे आप बणाए साचे बन्दे, सोहँ साचा नाम जपावणया। आप कटाए धर्म राए दे फंदे, हरि आपणे रंग रंगावणया। प्रभ अबिनाशी सद रसना गाओ बत्ती दन्दे, प्रभ लक्ख चुरासी गेड़ कटावणया। आप तुड़ाए आत्म वज्जे जिंदे, आत्म साचा दीपक जोत जगावणया। आप उठाए अन्तकाल आपणे कंधे, दरगाह साची साचे धाम बहावणया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरसिक्खां आदि अन्त जोती जोत मिलावणया। हरि जोती जोत मिलाणा है। जिस जन साचे रसना गाणा है। जिस आत्म विच वसावणा है। सोहँ वज्जा तीर निशाना है। बज़र कपाटी चीर वखाना है। हउमे पीड़ा आप कढाणा है। अमृत साचा सीर पिलाणा है। बेमुख भुल्ला मूर्ख मुग्ध अञ्याणा है। प्रभ अबिनाशी साचे मार्ग लाए देवे ब्रह्म ज्ञाना है। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सोहँ देवे सच्चा नाम
निधाना है। नाम निधान नौ निध घर पाओ। गुरमुख गुर घर कारज सिद्ध कराओ। प्रभ मिलण दा साचा वेला, साची बिध सोहँ साची रसना गाओ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कर दरस मिटाओ हरस आत्म तृष्ना अग्न बुझाओ। आत्म तृष्ना अग्न आप बुझईआ। जो जन आए चरन सीस निवईआ। साचा शब्द छत्तर सीस झुलईआ। बाल अञ्याण जवान सत्तर बहत्तर पार कराईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप चढ़ाए गुरमुखां एका साचा नईआ। साची नौका जाणा चढ़। कलिजुग वहिण विच ना जाणा हड़्ह। झूठी काया झूठा धड़। जोत सरूपी विच बैठा हरि। हरि साचा सद हिरदे वसे, प्रभ साचे दा फड़या लड़। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोती जोत सरूप आत्म दर दुआरे अग्गे सद रहे खड़। सोहँ साचा रसना बोलणा। साचे तोल हरि साचे तोलणा। आत्म दर आपणा खुल्ल्हणा। प्रभ अबिनाशी आपे अग्गों बोलणा। चरन प्रीती तन मन घोलणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दस्म दुआर तेरा आपे खोल्हणा।