१६ जेठ २०१० बिक्रमी प्रेम सिँघ दे गृह पिण्ड बुग्घे
हरि सुख दाता मिलदा सहज सुभाए है। हरि हरि जो जन रसना गाए है। हउमे रोग मिटदा सहज सुभाए, नेत्र पेख दरस गुर पाए। सच संजोग सहज सुभाए, झूठ जूठ मदिरा मास रसना रस तजाए। साचा योग सहज सुभाए, चरन प्रीती जो जन कमाए। दरस अमोघ सहज सुभाए, निज घर वास जीव रखाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप आपणा संग निभाए। गुर मिलावा सहज सुभाए। वर लोड़ींदा जन साचा पाए। सच घोड़ी शब्द आप चढ़ाए। लग्गी प्रीत तोड़ निभाए। ना कोई तोड़े ना तोड़ तुड़ाए। मात जन्म फेर ना पाए। प्रभ अबिनाशी दया कमाए। जन हरि हरि हरि सद रसना गाए। काया कोढ़ हरि दए मिटाए। काया लोभ लग्गा दु:ख जोड़ जोड़ वख कराए। किरपा कर दु:ख देवे हरि सरन पड़े दी लाज रखाए। जो जन आए साचे दर, हरि का नाम ल्या वर, सच घर दए बहाए। जो जन आए तन मन हँकार धर, आत्म बुद्धि जीव गंवार कर प्रभ देवे सख्त सजाए। दिवस रैण रैण दिवस पहर अट्ठ नेत्र नींद ना आए। तड़प तड़प बिल्लाए। ना कोई आत्म शांत कराए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, झूठा भेख सर्ब मिटाए। प्रभ साचा सभ किछ जाणदा। अंदरे अंदर ही जीव पछाणदा। भेव ना गुज्झा किसे बिरध बाल जवान दा। आपे राह प्रभ साचे सुझा, पर्दा फोले ना किसे निधान दा। भेव रखावे क्या कोई गुज्झा, सर्ब जीआं प्रभ आपे आप जाणदा। आत्म दीवा जिस दा बुझा, ना मिटे रंग अज्ञान दा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पूरन बचन आप कराए जो गुर संगत विच वखाणदा।
निन्दक चुगल दुष्ट दुराचार कम्बख्त बखील। प्रभ अबिनाशी सार ना पायण उलटी रहे दलील। वेले अन्तिम अन्त बणे कोए ना विच वकील। बिन प्रभ पूरे कलिजुग जीव धुरदरगाहे तेरी सुणे ना कोई अपील। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सच कोरट आप बैठा कलील। रसना फिक्का बोले कढ्ढे बचन कठोर। शब्द मार प्रभ मारदा, मानस देही ना चढ़ाई तोड़। साचा शब्द खण्डा दो धार दा, हँस काया किया अजोड़। मिल्या फल दर साचे हँकार दा, पुट्टया दरक्ख्त जो लग्गा बोहड़। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, क्या कोई करे संग तेरे अजोड़। रसन विकारी बोले। दिवस रैण कूड़ कुड़यार प्रभ तोले। प्रभ अबिनाशी मानस देही कौडी मुल ना पाया जिउँ भो छोले। शब्द सरूपी सच्चा हँस उडाया। झूठी माटी मूल ना बोले। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, किरपा करे पिता पूत दु:ख हरे, चरन बिनन्ती आए करे, जन्म मरन दे कटाया। पिता करे पूत अरदास। प्रभ अबिनाशी कर बन्द खलास। किरपा कर साचे हरि आप चुकाए जम की फास। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, लक्ख चुरासी विच्चों कीना पास। हरि जोत धरी विच संसार है। एका शब्द साची धार है। दूजा करना चरन प्यार है। तीजे हउमे रोग देणा निवार है। चौथे ऊँच नीच भरम गंवार है। पंजवें सभ तों उत्तम आप हरि वड सरदार है। छेवां इक्क वेखण आत्म सच्चा यार है। सतवां परखणहार इक्क दातार है। अठवां अट्ठां दा सरदार है। नौ निध जिस द्वार है। दसवां देवे आप खुल्हार है। जिथ्थे वसे हरि करतार है। ना दूजी वस्त कोई नाल है। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सर्ब जीआं दा इक्क सरदार है। दस इक्क ग्यारां प्रभ चरन निमस्कार है। दस दो बारां खिड़ी प्रभ सचे दी गुलज़ार है। दस तिन्न तेरां आप चुकाए लक्ख चुरासी गेड़ार है। दस चार चौदां चौदां लोक कराए सच्चा सौदा इक्क वपार है। दस पंज पंदरां प्रभ अबिनाशी सोलां कला पवण जोत विच पसार है। दस सत सतरां सोहँ खण्डा हत्थ उठाए जिस दीआं तिखीआं दोवें धार है। अट्ठ अठारां गऊ गरीबां प्रभ रच्छया करे, ना कोई जाणे चूड़्हा चम्यार है। दस नौ उन्नी भुक्खयां नंगयां प्रभ देवे सोहँ चुन्नी, पर्दा पाए आप निरँकार है। दस दस बीस चरन प्रभ छत्तर झुलाए सीस, सोहे तख्त सच्ची सरकार है। बीस इक्क इकीस सृष्ट सबाई विच रविआ साचा जगदीश है। क्या कोई करे प्रभ साचे दी रीस है। जिस जन देवे माण तिस छत्तर झुलाए सीस। ना कोई चतुर सुघड़ स्याण, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, बेमुखां जाए पीस। प्रभ अबिनाशी हरि गिरधारी। सतिजुग साची करे कारी। सच धर्म दी नींह उसारी। चार वरन बणाए चार दीवारी। चारों पासा एका भारी। एका नाम शब्द उडारी। सच शब्द सच अटारी। जिस तन वसे हरि मुरारी। भुल्ले जीव क्यों गंवारी। ऊँच नीच दा भेव निवारी। आत्म होए ना जीव हँकारी। प्रभ अबिनाशी पाए सारी। आत्म रहे सद खुमारी। प्रभ
अबिनाशी दिवस रैण रैण दिवस बणया रहे लिखारी। गुरमुख साचे जिन प्रभ बूझ बुझारी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, भरम भुलेखा देवे निवारी। ऊँच नीच ना जात पात। सर्ब जीआं दा हरि एका पित मात। सोहँ शब्द प्रभ देवे साची दात। चार वरन सरन लगाए, आप बणाए भैण भ्रात। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आत्म अन्धेरी आप मिटाए रात। आत्म अन्धेरा देणा कढ्ढ। भरम भुलेखा जाणा छड्ड। एका रूप हरि साचा वसे काया अन्धेरी खड्ड। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोती जोत सरूप हरि सर्ब जीआं आप लडाए लड। सर्ब जीआं हरि लाड लडाए। आप आपणा कर्म कमाए। धन्न धन्न धन्न गुरमुख जो हरि साचा रसना गाए। आप मिटाए आत्म दुःख, सिर आपणा हत्थ टिकाए। खेल कराए मात कुक्ख, सोहँ जै जैकार कराए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका शब्द अधार सर्ब रखाए। इक्क शब्द सर्ब अधारी। इक्क शब्द नाम खुमारी। इक्क शब्द हरि देवे वड सिकदरी। इक्क शब्द गुरमुख साचे बण जाओ वपारी। इक्क शब्द हउमे रोग दए निवारी। इक्क शब्द बन्द बन्द कट्टे बिमारी। इक्क शब्द आप दस्से साची धारी। इक्क शब्द आत्म मिटाए सर्ब हँकारी। इक्क शब्द आत्म करे जोत उज्जयारी। इक्क शब्द हरि दस्से नैण मुँधारी। इक्क शब्द मेल मिलावा हरि निराधारी। इक्क शब्द साचा निभाए संग ना आत्म होए हारी। इक्क शब्द मानस जन्म ना होए भंग, जिस जन पूरन पूरन बूझ बुझारी। इक्क शब्द आप रंगाए एका रंग, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जो जन लग्गे तेरे चरन द्वारी। इक्क शब्द जगत उधार है। इक्क शब्द मातलोक सच्चा सरदार है। इक्क शब्द सृष्ट सबाई देवे आप दातार है। इक्क शब्द चार वरन करना सच वपार है। इक्क शब्द राजा राणा सभ फड़ना जगत बणाउणी साची धार है। इक्क शब्द वड वड जोध सूरबीर कोई ना अग्गे अड़ना, खायण सभे मार है। इक्क शब्द राउ उमराउ वड शाहो अग्गे हो ना लड़ना, प्रभ कर दुखिआर है। इक्क शब्द गुरमुख साचे तेरे अंदर वड़ना, एका करना चरन प्यार है। इक्क शब्द कलिजुग माया विच ना सड़ना, झूठी दुनियां विच ना वड़ना, पंजां चोरां नाल ना लड़ना, एका देवे शब्द कटार है। इक्क शब्द जिस दरगाह साची खड़ना, धर्म राए ना अग्गे फड़ना, घर साचे जाए वड़ना, जिथ्थे लग्गा सच्चा दरबार है। इक्क शब्द रसना जपणा, उतारे पपणा कलिजुग माया विच ना तपणा, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे ठांडे घर बाहर है। इक्क शब्द हरि साचा देवे जगत अमोल। इक्क शब्द गुरमुख साचे अन्तकाल कलिजुग जाए तोल। इक्क शब्द आत्म सच ज्ञान दवाए, जो जन आप रहे अनडोल। इक्क शब्द प्रभ अबिनाशी रसन उचारे बोल, कूक वजावे ढोल। इक्क शब्द चल्ले उप्पर धवल, ना समझे कोई मखौल। इक्क शब्द सृष्ट सबाई जाए मवल, खिड़े वांग कँवल सच्ची गुलज़ार है। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरसिक्खां
कर्म रिहा विचार है। इक्क शब्द जगत निशान है। इक्क शब्द साची प्रीत गुर चरन ध्यान है। इक्क शब्द हरि देवे वस्त दस्त बिरध बाल अञ्याण जवान है। इक्क शब्द साचा बख्शे गुरमुखां प्रभ ज्ञान है। इक्क शब्द बख्शे प्रभ अबिनाशी लैणा रसन वखान है। इक्क शब्द कट्टे काया रोग जिस देवे हो मेहरवान है। इक्क शब्द धुर दरगाही सच संजोग ना कोई विछोड़े ना विछड़ियान है। इक्क शब्द देवे महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जिन्हां मिल्या हरि दाता पुरख सुजान है। इक्क शब्द सुरत ध्यान है। इक्क शब्द मेल भगत भगवान है। इक्क शब्द दर घर साचे मिलदा साचा दान है। इक्क शब्द आप उपजाए साची धुन सुणाए कान है। इक्क शब्द जीव तेरी काया विच इक्क ख़ान है। इक्क शब्द रसना जप जप कर आपणा आप पछाण है। इक्क शब्द जिउँ वक्त लँघाए छुप छुप अन्त आवणा हत्थ ना ओथे कोई छुडाण है। इक्क शब्द देवे महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा सच बख्शे आत्म ब्रह्म ज्ञान है। सच तीर्थ तेरी यात्रा। चरन धूढ़ इशनान, गूढ़ी प्रीत गात्रा। एका सोहँ शब्द सरदार, साची शरअ शरायत इक्क हदीसा गुर संगत गुर चरन करना प्यार। आत्म विकार ना करो माण, रोग हँगता ना रहणा सच दरबार। गुरमुख गुरसिख बणाए साची संगत जिस आत्म ना होए हँकार। प्रभ दर मंगी साची मंग, दूजा तीजा भरम दए निवार। भुक्खयां नंगयां प्रभ आप बणाई साची संगत, साचा शब्द भरे भण्डार। राजे राणे फिरन मंगत, दर साचे साची वस्त ना मिले भिखार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सतिगुर साचा साचा देवे नाम अधार। सच गुण हरि नाम धनवन्त। लैणा कन्न सुण, होए मेल भगवन्त। गुरसिख साचे नाम विचारे गुण अवगुण देवे वड्याई विच जीव जन्त। कोटन कोट पापी साचा प्रभ करे पुनीत जो जन रसना गाए सोहँ साचा मंत। झूठी काया लग्गे ना कलिजुग घुण, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप बणाए साची बणत। बणत बणाए आत्म बंधे धीर। गुरमुख साचे सन्त बणाए, आत्म अमृत पिलाए सीर। साचा कन्त आप अख्वाए, गुरमुखां करे शांत सरीर। जीव जन्त हरि विच समाए, क्या कोई जाणे प्रभ की करे अखीर। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप कराई सृष्ट सबाई दो फाड़ी चीर। दो फाड़ा दलना। एका गेड़ा शब्द हलना। झूठा झेड़ा जगत खलना। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुखां सद करे पालना। पाल पोस हरि आप समझाए। सच नाम सच काम सच राम घर दे वधाए। सोहँ पीणा साचा जाम, आत्म तृष्ना दे बुझाए। पूरन होयण गुरसिख काम, जो जन रसना गाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अमृत फल साचा हरि आप खवाए। हरि हरि हरि कन्त सुहेलड़ा, जिस जन रावणा। प्रभ अबिनाशी साचा मेलड़ा, सहजे सहज करावणा। आत्म तन निमाणी सेजड़ा हरि आसण आप लगावणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कर किरपा दरस दिखावणा। कलि मेल सहज सुभाए। जो
जन रसना हरि साचा गाए। कौडी मुल्ल ना लग्गे, प्रभ साचा दए सुणाए। एका आत्म आपणी बंधे, साचे मार्ग आए। प्रभ आप लगाए बेड़ा बन्न्हे ना कोई विच डुबाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कलि साचा मेल मिलाए। मिल्या मेल हरि कन्त प्यारया। विछड़ ना जाए सन्त गुरमुख ,प्रभ साचा तोड़ चढ़ा रिहा। कलिजुग जीआं माया पाए बेअन्त, हरि आपणा आप छुपा रिहा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, हरि हरि रंग विच आप समा रिहा। चार जेठ हरि दया कमाई। आप आपणा विच सिख टिकाई। जोत सरूपी एह रचन रचाई। पंचम जेठ मिले वड्याई। छिछम सप्तम हरि रंग रंगाई। अष्टम जेठूवाल हरिसंगत विदा कराई । आप आपणा संग रक्ख पिण्ड चुभाल डेरा लाई । रैण सबाई होया हरि जस, घर इन्द्र सिँघ भाग लगाई। अमृत वेले उठ गुर संगत कीती अग्गे धाई। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गग्गो बूए चरन छुहाई। गगो बूए दिवस लँघाई। देवे भुच्चर जा वड्याई। भागां भरी रात सुहाई। नौ जेठ हरि दए लिखाई। घर सिँघ तेजा भाग लगाई। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरसिक्खां आपणी गोद लए उठाई। रैण सबाई मंगलाचार। दसवां दिन आया विच्चों संसार। गुर संगत प्रभ साचे करी त्यार। अमी शाह आए पधार। अचरज खेल करी करतार। भुल्लड़ा रुल्लड़ा हरि लाया पार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, क्या कोई जाणे तेरी सार। दसवें दस दस नर नरेश, माझे देस विच कर जोत प्रवेश, रैण सबाई दिया उपदेश, प्रभ अबिनाशी साचा वेस, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, ना कोई जाणो झूठा भेस। ग्यारां जेठ हरि रंग रंगाया। गुर संगत बेड़ा बन्न्ह वखाया। आप आपणा संग निभाया। कल्सीं डेरा आण लाया। भरम भुलेखा सर्ब कढाया। आपे मति दे समझाया। दूई द्वैत पर्दा लाहया। हँकार विकार सर्ब गंवाया। एका धार आप बंधाया। एका बूंद चरन कँवलार, हरि आप पिलाया। एका बख्शे आत्म प्यार, दूई द्वैती ना रहे काया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा कर्म कमाया। ग्यारां जेठ मिले वड्याई। भिन्नड़ी रैण हरि साचे खेल कराई। उलटी लट्ठ सृष्ट सबाई फिराई। चार कुन्ट दहि दिशा प्रभ बैठा दे फिराई। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणे हत्थ रक्खे वड्याई। गुरसिक्खां गुरमुखां प्रभ साचा शब्द जणाई। आत्म मिटाए दुक्खां भुक्खां हरि साचा सेव लगाई। सुफल कराए मात कुक्खा, मानस जन्म सुफल कराई। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, बारां जेठ सिँघ चेत घर आसण लाई। चेत सिँघ घर आसण लाया। साचा लेख आप लिखाया। सिँघ सवरन माण दवाया। आप आपणी सरन रखाया। चरन प्रीती तोड़ निभाया। साची नीती प्रभ करे विच मात रुशनाया। साची धीरज प्रभ साचे दीती, सुरजीत आप समझाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आत्म अतीत सद रखाया। साची मति आप समझाए। इक्क धरवास सर्ब परिवार दवाए। पूरन आस गुर आप कराए। चेत सिँघ
तेरे दर घर प्रभ आप सपूत तराए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, शंघारा सिँघ एका रक्खे आपणे शब्द बंध बंधा के। बारां जेठ दिन आण ढलया। प्रभ अबिनाशी साचा चल्लया। खालड़े आए चिर थोड़ा जिहा खड़या। सृष्ट सबाई वेखे बाहर प्रभ अबिनाशी फेरे पल्लया। जोती धार ना जावे झलया। गुर संगत शब्द रसना गाए वाह वाह रंग सुहलया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सृष्ट सबाई आपे बण गया वलया छलया। वल छल आप करा के। सृष्ट सबाई भरम विच पा के। गुरमुख साचे सन्त जनां प्रभ साचा धर्म रखा के। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणी सरन लगाए माया बंधन आप कटा के। बारां जेठ हरि शाम घनईआ। डेरा लाए उप्पर जा रईआ। साचे शब्द दी इक्क चलाई साची नईआ। वेख आए सुणे लुकाईआ। प्रभ अबिनाशी भेव ना पईआ। कौण झूले कवण झुलईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणे भाणे विच आप समईआ। साचा धाम हरि भाग लगाए। गुर संगत साचा माण दवाए। गुरमुख सिँघ अगों मिल्या आए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणे घर लै चल्लया संग रलाए। गुर पूरा घोड़ चढ़ाया। वाह वाह सुहणा वक्त सुहाया। राह जांदा हरि साचा नाम दवाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अचरज खेल आप वरताया। घत्ती गए सर्ब वहीर। वाहो दाही पैंडा चीर। एका शब्द चलाया प्रभ साचे तीर। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, बेमुखां तुड़ाई आत्म धीर। शब्द तीर इक्क चला के। आत्म अग्न एका ला के। आप आपणा भेव छुपा के। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कलिजुग कराए नग्न मारे पुठ्ठे टंगा के। वड संसारी खेल अपारया। आप रखाए वड वड हंकारया। सभ बणाए दुष्ट दुराचारया। आत्म बुद्धि सभ होई भृष्ट, विष्टा रक्खया मुख जीव गंवारया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोती जोत सरूप बैठ अडोल रिहा निरंकारया। दिवस रैण रिहा बोल बुलारा। बेमुखां तन रिहा अफारा। आवण जावण बोलण वारो वारा। एका दर दरवेश पुकारन हज़ारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचे दर तों सभ दुरकारा। ऊँचे कूकण कूक पुकारन। साचे प्रभ दस्स आपणी धारन। आत्म होई सभ हँकारन। अचरज वेखण खेल प्रभ का की वरतावे कारन। महाराज शेर सिँघ उलटी देवे मति, दुध्ध पुत्त दी मारे मारन। रसना विकार जिस चलाया। शब्द बुखार आप रखाया। बत्ती धार विच आप वहाया। पुठ्ठा मुरदार मुख रखाया। कूड़ कुड़यार थुक्कां मुख रखाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दूतां दुष्टां देवे आप सजाया। दूत दुष्ट जीव दुराचारी। अट्ठे पहर रहण हँकारी। मूर्ख मुग्ध ना समझे जीव गंवारी। ना कोई जाणे भाणा हरि की रिहा कर, क्यों बैठा मोनधारी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, बेमुखां दर दुरकाए ना देवे दरस मुरारी। हरि दरस जो जन पावे। निव निव गुर चरन आवे। खिवण खिवण हरि खिवण कर साची दात हरि झोली पावे। आत्म हरि
साची जोत जगावे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निमाणयां निताणयां गले लगावे। हंकारया दुराचारया, आए द्वारया महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, शब्द सरूपी मारे मारया। गरीब निमाणयां बाल अञ्याणयां प्रभ आपणा संग निभाणयां। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सद आपणे रंग रंगाणयां। साचे खेल हरि खिलारी। क्या कोई जाणे जीव गंवारी। भुल्ले भुलाए ना कोई पावे सारी। गुरमुख साचे प्रभ साचा जाए तारी। गिला गुस्सा रोसा ना कोई मन विचारी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, करे कराए आपे आप जीव जन्तां करे विचारी। तेरां जेठ हरि साचा गुर। आण पहुंचया राम पुर। मेल मिलाया गुरमुख मिल्या धुर। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, वासी घनक पुर। घर घर दर दर सच्चे हरि साचा वस्सया। जोत सरूपी खेल कराए वरताए साचे चन्द चढ़ाए मिटाए अन्धेर मस्सया। एका शब्द लगाए बाण वाली दो जहान सृष्ट सबाई कस्सया। धुर फ़रमाण जोत सरूपी विच मात आण सतिजुग साचा दस्सया। जेठ चौदां रक्खणा याद। प्रभ डेरा लाया नौरंगाबाद। भूत प्रेतां दवे दैतां आपे वेले प्रभ जिउँ वेलणे विच कमाद। आप मिटाए तन मन काया पीड़ा, एका दवाए रसना सोहँ साचा स्वाद। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा घर फेर करे अबाद। पंदरां जेठ दिवस भागी भरया। प्रभ अबिनाशी कर्म साचा करया। पिण्ड बुग्घे घर आए वड़या। गुर संगत माण दवाए सिँघ सिँघासण उप्पर खड़या। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जो जन सरनी परया। सिँघआसण हरि डेरा लाए। गुर संगत सारी संग रलाए। आपणा अंग संग संग अंग आप निभाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, भगत जगत ज़ंजीर फंद कटाए। हरि का भाणा हरि समझाया। आपणा बाणा आप वखाया। जो वरते भाणा सो रिहा लिखाया। हत्थ कटार उठावणा आप अख्वाया। कट्ट कट्ट कट्ट हरि कटाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, झट्ट पट पट झट्ट एह खेल रचाया। अचरज स्वांग वरते जिउँ बाज़ीगर नट, पुठ्ठी सिध्धी छाल लगाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जै जै जैकार करावना। खै खै खै सर्ब संसार मिटावणा। रहि रहि रहि विच मात गुरमुख विरला रहि जावणा। भाणा सहि सहि प्रभ साचे सिर हत्थ टिकावणा। कलिजुग उलटी नईआ हरि आप चलावणा। बेमुख कलिजुग वहे वहे ना किसे अटकावणा। गुरमुख साचे दर दुआरे अग्गे रहि रहि प्रभ साचा होए सहावणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जिन्हां फड़ाए आपणा दामना। आप फड़ाए आपणा दामना। वेले अन्त होए जामना। एका संग आप निभावणा। पूर कराए सर्ब साचा गुर गुरसिक्खां भावना। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा संग रखाए जिउँ बरसे मेघ सावणा। जिउँ सावण मेघ बरसदा। पपईआ बूंद स्वांती नूं तरसदा। तिउँ कलिजुग जीव अन्तिम अन्त बिन गुर पूरे रहे भटकदा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोती जोत सरूप गुरमुख सन्त प्यारे कदे ना दर तों झिड़कदा। खिमा गरीबी नीचो नीचा।
प्रभ अबिनाशी सर्ब जीआं देवे दान, हरि आत्म सूचो सूचा। साचा शब्द वज्जे धुन्कान, आप सुणाए गली गली कूचो कूचा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सहज धुन अति उत्तम ऊँचा। सोलां जेठ सहज धुन गावणा। प्रभ अबिनाशी पूर कराए भावना। गुर संगत तेरा आवणा जावणा लेखे लावणा। बारां दिवस बारां रास प्रभ एका रंग रंगावणा। हरि साचा शाहो शाबाश, सद हिरदे विच वसावणा। करे अन्तिम बन्द खलास, दरगाह साची आप बहावणा। कर्म धर्म सच कमावणा। झूठा ठूठा प्रभ साचे भन्न वखावणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, देवे वड्याई विच्चों लक्ख चुरासी आप कढावणा। गुर संगत सति कमाई है। चरन प्रीती जिस कमाई है। प्रभ साचा दिन्दा वधाई है। औखी दिसे करनी जुदाई है। आदि जुगादि एह बणत बणी आई है। मेल विछोड़ा इक्क अचरज खेल रचाई है। आत्म होए ना कदे अजोड़ा, ना जीव होए दुःखदाई है। शब्द सरूपी प्रभ देवे साचा घोड़ा, गुरसिख तेरी विच मात अट्ठे पहर चढ़ाई है। पंचां चोरां संग इक्क शब्द कराए लड़ाई है। सोहँ इक्क जमायत सच पढ़ाई है। ऊँच नीच जात पात सर्ब मिटाई है। आत्म कीनी अन्धेरी रात, सोहँ साची भट्ठी आप चढ़ाई है। अंदर वेख मार झात, गुरमुख साचे तेरे अंदर सति सरूपी इक्क रुशनाई है। चरन प्रीती हरि देवे साचा नाउँ जिस जन भुल्ल बख्शाई है। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, वाह वाह तेरी सच वड्याई है। जिस चरन प्रीती तोड़ निभाई है। हरी हरि जन घर सच सुहावंदे। हरी हरि जन इक्क रंग रंगावंदे। हरी हरि जन इक्क जोत अख्वावंदे। हरी हरि जन इक्क गोत बणजावंदे। हरी हरि जन दुरमति मैल प्रभ दर धुआवंदे। हरी हरि जन नर हरि नर हरि विच समावंदे। हरी हरि जन लिख्या धुर प्रभ दर ते पावंदे। हरी हरि जन हरि हरि हरि इक्क जोत जगावंदे। हरी हरि जन हरि दरस कर आत्म तृखा भुक्ख गवावंदे। हरी हरि जन हरया करन मन तन शब्द लैण साचा धन, दिवस रैण रसना गांवंदे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप आपणे संग मिलावंदे। हरि जन हरि का रूप है, क्या कोई करे विचार। हरि जन हरि का रूप है, हरि देवे जोत अकार। हरि जन हरि का रूप है, हरि देवे शब्द सच भण्डार। हरि जन हरि का रूप है, देवणहार इक्क दातार। हरि जन हरि का रूप है, आप चलाया सतिजुग साची कार है। हरि जन हरि का रूप है, नीचो ऊँच ऊँचों नीच प्रभ साचे दी साची कार है। हरि जन हरि का रूप है, आत्म सूचा सौदा दूजा सारा जगत विहार है। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निमाणयां निताणयां देवे माण आपणी रसना शब्द उचार है। हरि जन हरि का रूप है, हरी जन अपारी। किरपा कर हरि गिरवर गिरधर देवे माण मुरारी। दर घर हरि साचा देवे वर, साचा नाम भण्डारी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, किरपा कर सर्ब देवे सच्ची सरदारी। ओअं इक्क आकार है। जोत सरूपी सर्ब पसार
है। सोहँ शब्द सृष्ट अधार है। वरते सतिजुग आपणी साची धार है। सच ब्रह्म हरि रिहा विचार है। पूरन कर्म सच करे विहार है। साचा धर्म विच संसार है। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, नर अवतार है। हरि साचा भगत अधार है। सृष्ट सबाई तीन लोक इक्क सिक्दार है। सच्चा तख्त सच्चा सुल्तान, आपे वड फौजदार है। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुर संगत तेरा दिया ताज पहनाए सिर बंधे आपणे दस्तार है। सच दस्तार हरि सीस टिकाए। सच जगदीश आप कर्म कमाए। सच धर्म विच जगत धराए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा बाणा आप पहनाए। किरपा करे हरि निरँकारा। देवे दान अपर अपारा। सतिगुर मनी सिँघ मंगया सच इक्क दुआरा। साचे प्रभ रंगया भरया शब्द सच्चा भण्डारा। सिरों कदे ना होए नंगया, दूजा सिर बंधे आप तेरे दस्तारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणा सच वरताए जगत विहारा। किरपा निध हरि किरपा करी। आपणी बिध आपणे अग्गे धरी। जगत निमाणयां प्रभ दरगाह ऊँची करी। लंगर सेवा घर साचे घाह खुताणया, प्रभ साचा आए देवे सच वरी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तीजी दस्तार गुज्जर सिँघ तेरे सीस धरी। सेव करी हरि मन भाई। दिवस रैण दर इक्क कराई। तन मन धन गुर लेखे लाई। कोई ना आया जन लोक लज्जया सर्ब तजाई। वेला अन्तिम अन्त अन्त आया हरि साचे पैज रखाई। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, प्रगट जोत विच साध संगत दित्ती वड्याई। सेवक तेरी सेवा घाल। चरन प्रीती निभ गई नाल। तेरी काया सांतक सीतल कीती आप होयो कृपाल। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरे कट्टे जगत जंजाल। जगत जंजाला तेरा कटाने। साचा हँस विच्चों आप उडाने। आप आपणी अंस बणाने। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सहिँसा विच्चों उज्जल कराने। खिमा गरीबी चाकरी प्रभ साचे मन भाई। जिस दा कोई साक सज्जण ना भैण भ्रा माई। उस दा होया आप सहाई। जल थल बण तृण सर्ब घट रविआ, सर्ब थांईं रिहा समाई। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निमाणयां निताणयां निलज्जयां लज्ज आप रखाई। रक्खे लाज लाज गुर पूरा। चरन प्रीती घर साचे कीनी सेवा। साचा फल हरि आप दवाए मुख लगाए सोहँ साचे मेवा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचे धाम माण दवाए आप बहाए देवे वड्याए वड देवी देवा। गुरसिख तेरा अग्गा नेड़ा। आप उजाड़े तेरा काया खेड़ा। चुक्क जाए तेरा जगत झेड़ा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, लक्ख चुरासी तेरा किया नबेड़ा। किरपा करे हरि हरि निरँकारी। साची बख्शे चरन सेव प्यारी। जगत लिख्त सेव कमाए। वाक भविख्त हरि आप लिखाए। दिवस रैण रिहा कलम चलाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, किरपा कर जोत धर आप अकार कराए। आप कराए जोत अकारा। साचा देवे शब्द अधारा। चरन प्रीती हरि देवे दिवस रैण अपारा। महाराज शेर
सिँघ विष्नूं भगवान, किरपा कर चौथी भेट करे दस्तारा। परषोतम पूरन पुरख अवतारा। परषोतम आप बंधाए साची धारा। आप आपणा साचा करे सद विहारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, चरन कँवल जाओ बलिहारा। जाओ बलिहार गुर पूरया। साची दिसे धार खड़ दर हज़ूरया। पूर्ब कर्म विचार हरि साचा देवे नाम सरूरया। गुरमुखां जन्म सवार हरि आसा मनसा पूरया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सर्ब कला हरि साचा भरपूरया। साची किरत कर्म गुर कीना। आपणे रंग विच आपे लीना। धन्न धन्न गुरसिख साचे प्रभ अबिनाशी रसना चीना। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, देवे माण वड दाता भगवान वड दाता बीना। वड दातार गऊ गरीबां सुणे पुकार। मातलोक विच जामा धार। किरपा करे आप बनवारया। दर घर आए जाए तार। हँकारीआं दुष्ट दुराचारीआं प्रभ साचा दए सँघार। जन भगतां जन्म सुधारया, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पूर्ब कर्म रिहा विचार। दर्शन सिँघ सिर धरी चौथी दस्तार। प्रभ अबिनाशी साची धार। पूरा किया जगत विहार। प्रीतम सिँघ पंजवी बन्न्हे सिर तेरे दस्तार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणे करे आप विहार। जगत विहारा आप कराया। सच दस्तारा सिर बन्न्हाया। सच दातारा आप अख्वाया। गुर गोबिन्द दोए बाहर रखाया। गुरमुख तैनूं एका रंग रंगाया। तीन लोक दी बूझ बुझाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सच विहार पहला आप कराया। पंचम बणाई हरि इक्क पंचायत। गुर गुर गरीब इक्क शरायत। जात पात मिटे कुरायत। एका सोहँ शब्द साची हदायत। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साची बणाए बणत। साची बणत आप बणाए। सर्ब जीआं हरि रिहा जणाए। कोई भन्न ना सके राए। हरि देवे डन्न दरगाह साची कोए ना थांए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, लिख्या लेख ना कोए मिटाए। लिख्या लेखा ना किसे मिटावणा। सोया नाग ना किसे जगावणा। आत्म डंग हरि इक्क चलावणा। लक्ख चुरासी तंग प्रभ गर्भवास रखावणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मात जोत प्रगटाए क्यों कृष्ना ग्वालड़ा। गोपाल ग्वालड़ा अञ्याणा बालड़ा। भरम भुलेखा ना मन विच डालड़ा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुखां देवे सोहँ लालड़ा। सोहँ लाल सच्चा धन माल। गुरमुख साची वस्त रखणी मात संभाल। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, देवे हरि ना होणा कदे कंगाल। गुर पूरे वड वडयाईआ। गुर संगत लक्ख लक्ख वधाईआ। प्रभ साचे दी साची सेव कमाईआ। दिवस रैण रैण दिवस तन मन सेवा लाईआ। साची धुन शब्द रस लैण, आलस निंदरा मगरों लाहया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, किरपा कर पंचम जेठ वीह सौ दस बिक्रमी गुर संगत तेरे सीस दो हत्थीं छत्र झुलाईआ। सतिजुग तेरी साची नींह रखाईआ। गुरसिख विच्चों मात सवरन इट्ट इक्क इक्क चुक लगाईआ। अमृत आत्म प्रभ साचे सिंच प्रेमी छिट इक्क इक्क गारा कर मंग रलाईआ।
महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा बाडी आप बण आपणी हत्थीं डओड रखाईआ। आप करे सतिजुग तेरी उसारी। दिवस रैण रैण दिवस होए विच मात दे भारी। चढ़दी आए आपे आपणी वारी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सतिजुग साचे धरत मात तेरी इक्क बणाए सच्ची सच अटारी। धरत मात सच मन्दिर बनाणा। जोत सरूपी हरि साचा दीप जगावणा। गुरमुख साचे सन्त जनां प्रभ साचा माण दवावणा। आपे वसे विच हरि जनां महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तन मन मन्दिर विच साचा रंग नाम रंगावणा। साचा नाम रंग चढ़ाए। गुरमुख साचे विच बहाए। जो मात लए लड़ लाए। हरि अबिनाश माण दवाए। होए आप सहाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरी वड वड वडयाईआ। गुर संगत दिवस रैण रैण दिवस गुण हरि गाईआ। गुण गायण गुर विचार है। प्रभ साचा पावे सर्ब दी सार है। दु:ख भुक्ख देवे सर्ब निवार है। चार कुन्ट गुरमुख तेरे सीस छत्र झुलार है। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पंचम बद्धी सिर दस्तार है। सच दस्तार आपे बन्न्हया। जगत विहारा झूठा धंदया। सचा ताणा प्रभ साचे तणया, ऊँच नीच राउ रंक अन्न्हा काणा प्रभ एका संग साचा सन्गया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जिस जन सेव कमाई मानस जन्म ना होवे भन्गया। हरि सच्ची तेरी सरदारी। गुर संगत तेरी प्यारी। चरन कँवल रक्ख मुरारी। उप्पर धवल ना होए ख्वारी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, होए आप सहाई है। होई काया अन्त प्रानीआं। आया काल अन्त निशानीआं। हत्थां पैरां अक्खां ना सर्ब संभालीआं। सर्ब गुणां भरपूर प्रभ देवे सर्ब वत्थां आपणे रंग रंगानीआं। साचा लेख लिखाया प्रभ साचे विच मथ्था साची जोत विच ललाट जगानीआं। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणी हत्थीं धर दस्तार, कर प्यार गरीब निमाणा औखी घाटी आप चढ़ाणीआं। सच पंघूड़ा आपणा झूल। आप झुलाए प्रभ अबिनाशी ना जाए भूल। आपणी हत्थीं गोद उठा ल्या तेरी कटाई सूली आप बणाई सूल। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप चुकाया तेरा मूल।
१७ जेठ २०१० बिक्रमी माई दे गृह पिण्ड तरन तारन ज़िला अमृतसर
सति सन्तोख शब्द भण्डारा। प्रभ साचा देवे नाम आधारा। गुरमति साचा तत्त, बुध मति विच विचारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कर किरपा आए चल घर बाहरा। घर बाहर हरि चरन छुहाया। घर साचा आण सुहाया। पूरन आसा प्रभ आप कराया। दिवस रैण जिस आत्म प्यासा दे दर्शन शांत कराया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप आपणे संग रखाया। किरपा करी आप भगवान। दर्शन दिया सच घर आण। आपे कट्टे जम की कान। लक्ख चुरासी गेड़ मिटाण।
घनकपुर वासी किरपा करे आप महान। प्रभ साचा करे अन्तिम बन्द खलासी, साचे शब्द बिठाए विच बबाण। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोती जोत सरूप आदि जुगादि जोती जोत मिलाण। हरि मिलण दी सद आस रखाई। दिवस रैण रैण दिवस मन तृखा बंधाई। प्रभ अबिनाशी साक सैण आप इक्क बण जाई। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुर सतिगुर पूरा विच मात देवे वड्याई। जिउँ भैण नानकी आण तराई। मात वडयाईआ, प्रभ साचा लेख लिखाईआ। स्वास स्वास स्वास रसना गाईआ। बिरथा स्वास कोई ना जाईआ। मन मन मन गुरसिख आत्म धीर धिराईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अन्तिम अन्त आपे होया आप सहाईआ। अन्त सहाई होया आण। आप चुकाए जम की कान। आप उठाए बिठाए विच शब्द बबाण। चरन लगाए पार कराए गेड़ चुरासी। आप कटाए बन्द खलासी। आप कराए घनकपुर वासी। सचखण्ड निवास रखाए पुरी घनकवासी। करे बन्द खलासी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मानस जन्म कराए रासी। मानस जन्म हरि आप सुधारया। देवे दरस आए चल द्वारया। लहणा देणा प्रभ सर्ब चुका रिहा। साचा गहणा शब्द तन पहना रिहा। गुर संगत सद सद सद मिल बणया सचखण्ड, सचखण्ड निवासी सचखण्ड निवास रखा रिहा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, प्रगट जोत बन्द खलासी आप करा रिहा। जम की फाँसी हरि देवे तोड़। चरन प्रीती निभाए ना रहे अजोड़। आप चढ़ाए सोहँ शब्द साचे घोड़। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोती जोत सरूप नरायण नर जन खड़े दोवें हत्थ जोड़। दोए जोड़ करे अरदास। प्रभ अबिनाशी सद वसे पास। अंतम अन्त प्रभ साचा पूरी करे आस। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आत्म जोत करे प्रकाश। आत्म जोत प्रकाश कर। एका आपणा दास कर। सोहँ शब्द सच्चा धरवास धर। कलिजुग दुखड़ा नास कर। अन्तिम आपणा दासन दास कर। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दिवस रैण रैण दिवस हरि हिरदे एका वास कर। दासन दास आप अख्वाया। बिरध अवस्था हरि दया कमाया। इक्क इक्क इक्क कर बीत बिताया। दूआ संग रहण ना पाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा आप सुहाया। शब्द नईआ हरि आप चढ़ाया। भव सागर तों पार कराया। माटी काया काची गागर, आत्म साची जोत जगाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अन्तिम अन्त होए सहाए आपणी जोती जोत मिलाया। जोती जोत हरि आप मिलाए। आप आपणे रंग रंगाए। साचा संग विच मात निभाए। प्रभ दर मंगी पूरी जाए कराए। मानस जन्म ना होया भंग दरस दिखाया प्रभ किरपा कीनी प्रभ दर घर साचे आए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, बेड़ा पार कराए आपणे कंध उठाए। गुर पूरे सद बलहारया। दर घर आए काज संवारया। प्रभ अबिनाशी गुरमुखां साची बणत बणा रिहा। सच शब्द साची धुन हरि आप उपजा रिहा। प्रभ
आप तुड़ाए आत्म सुन्न मुन्न आप खुल्हा रिहा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोती जोत सरूप निरँजण दीपक जोती आप जगा रिहा। एका बख्शे चरन ध्यान। किरपा करे हरि भगवान। देवे दरस मिटाए हरस वाली दो जहान। अमृत मेघ जाए बरस, आत्म तृखा सर्ब मिटाण। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आत्म तृखा आप मिटाए। साची सिख्या आप दवाए। सोहँ साची भिक्खा हरि नाम झोली पाए। धुरदरगाहों लेख जो लिख्या, प्रभ साचा दए मिटाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप आपणे रंग रंगाए। आप आपणे रंग रंगाए। गुरमुख गुरसिख तेरा साचा संग निभाए। अंग अंग संग संग प्रभ अबिनाशी साचा हो जाए। जिस जन मंगी दर साची मंग, वेले अन्त होए सहाए। मानस जन्म ना होया भंग, प्रभ अबिनाशी दरस दिखाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, वड सूरा सरबंग, वेले अन्तिम अन्त जोती जोत मिलाए। जोती जोत मिलईआ। किरपा कर पार करईआ। दूई द्वैत रोग गंवईआ। साचा शब्द इक्क सुणईआ। आपणा भाणा हरि इक्क वरतईआ। ना कोई मेटे मेट मिटईआ। गुरमुख साचा वेख तरईआ। दर घर आए दरस दिखईआ। दरगाह साची लेख लखईआ। धर्म राए ना दे सजईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जो जन आए तेरी सरनईआ। हरि सरनाई मिले वड्याई। वेले अन्त होए सहाई। जम जमदूत नेड़ ना आई। लक्ख चुरासी गेड़ कटाई। मानस जन्म हरि रास कराई। सोहँ साचा शब्द हरि हिरदे वास रखाई। रसना जप स्वास स्वास प्रगट जोत घनकपुर वासी अचरज खेल वरताई। जन भगतां होए दासन दासी, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणे हत्थ रक्खे वड्याई। वड्डी वड्याईआ, हरि साचे सच तेरी सरनाईआ। चरन लाग जागे भाग, हरि साचे घर मिली वधाईआ। उपजे राग वज्जे नाद, अज्ञान अन्धेर मिटाईआ। धोया पापां दाग, बुझी तृष्ना आग प्रभ अमृत मेघ बरसाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सच तेरी सरनाईआ। गुरमुख विच मात अमरा पद पाईआ। दिवस रैण हरि साचा गाया। सज्जणा साक सैण हो आया। ना कोई राखे मात पित भैणां आपे होए सहाया। सर्ब जीआं देवणहार माण इक्क रघुराईआ। चरन प्रीती साची जोत सच्ची दरगाह माण दवाईआ। दिंदयां तोट ना आईआ। एह सच्ची वडयाईआ। बन्दी छोड़ आप रघुराईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अन्तिम जोती जोत मिलाईआ। अनाथ अनाथां हरि होए सहाया। सगला साथ आप निभाया। आत्म दुखड़ा सारा लाथा, दिवस रैण जिस रसना गाया। आप चढ़ाए सतिजुग साचे राथा, संसार सागर पार कराया। सतिजुग चलाए साची गाथा, साचा लेख हरि दए लिखाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, त्रैलोकी नाथा आपणा भेव दए खुल्हाया।