पुस्तकालयभाग ३

१७ जेठ २०१० बिक्रमी आत्मा सिँघ दे गृह पिण्ड पट्टी ज़िला अमृतसर

गुर चरन छुहाया पट्टी। गुरमुख साचे लाही जाण खट्टी। बेमुख भरदे रहण चट्टी। शब्द सरूप प्रभ साचे पट्टी पट्टी। किसे घर ना दिसे पूणी अट्टी। आपणे तोल तोलणहार, ना धड़ी ना वट्टी। ना कोई दिसे सेठ सिठाणा, ना कोई जट्ट जट्टी। ना कोई दिसे राम राउ, ना कोई दिसे भट्टी। कलिजुग जीव झूठी काया वखाए झूठी हट्टी। गुरमुख साचे सच नाउँ, दिवस रैण आत्म रस चट्टी। प्रभ दरस देवे घर आए गुरसिख पेखे नैण साचा शब्द लगाए गुर चरन साची हट्टी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, शब्द मार कर ख़ुआर अन्तिम कलि कराए चौड़ चपट्टी। पट्टी पुट्टी जाए जड़्ह। पहले हढ़ जाए हढ़। ना कोई दीसे किल्हा गढ़्ह। ना कोई बैठे अंदर वड़्ह। मुगल पठानी आए चढ़। सत्तर लक्ख ना सके कोई लड़। चारों तरफ दिसण धड़। दिवस रैण अट्ठे पहर होए कड़ कड़। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, बेमुखां आप मरवाए, शब्द सरूपी बाहों फड़ फड़। पट्टी पट्ट पटआणीआं। घर घर रोवण खतराणीआं। वैण पायण वड वड राणीआं। फिरे दरोही पठाणीआं। ना कोई दीसे कोई शैतानीआं। प्रभ साचे सच एह तेरी निशानीआं। लेख लिख्त लिखाए लिखे लेख ना कोई मिटानीआं। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका धकेल आप लगानीआं। पट्टी प्रभ देवे पुट्ट। आपे देवे शौह दरयाए सुट्ट। आप पछाड़े बेमुख कुट्ट कुट्ट। गुरमुखां अमृत प्याए एका घुट्ट। भरे भण्डार सदा अतुट। आदि जुगादि ना जाए कदे निखुट्ट। जोती जोत सरूप हरि, बेमुखां ऐसी पावे फुट्ट। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अचरज खेल वरताए ना कोई बद्धा सके छुट्ट। पट्टी पटवारनी अन्तिम कलिजुग अन्तिम हारनी। सतिजुग साचे प्रभ लिखाई गंवारनी। वेले अन्त होए हँकारनी। गुरमुख साचे सन्त दर घर आए गुर संगत बणाए तारनी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरी महिंमा अपर अपारनी। पट्टी बिध नाती। वरते खेल अचन अचानक राती। आपे मेट मिटाए जूठीआं झूठीआं जाती। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, हर घट अंदर वस्सया वेखो मार झाती। आत्म वेखे जन विचारे। प्रभ अबिनाशी विच पसारे। एका जोत करे अकारे। जगे जोत अगम्म अपारे। गुरसिख साचे कन्न सुण मिटे अन्धेर काया महल मुनारे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरे आप खुल्हाए दस्म दुआरे। साची देवे शब्द धुन्कारे। आपे खोल्ह दर दुआरे। तुट्टे मन प्रभ किरपा धारे। जोती जोत सरूप महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, नर नरायण आप खुल्हाए बन्द कवाड़े। दस्म दुआरा जाए खुल्ल। अमृत आत्म प्रभ अबिनाशी आप अनमुल्ल। कँवल नाभ आप उलटाए उलटा करे कँवल फुल्ल। जोती जोत सरूप हरि नर नरायण सृष्ट सबाई रिहा मवल। मवल मौलाणयां खेल खिलाणयां। जोत जगाणयां वक्त सुहाणयां। भगत तराणयां बेमुख खपाणयां। कलिजुग

मिटाणयां सतिजुग लगानयां। सोहँ साचा शब्द चलाणयां। चार कुन्ट जै जै जैकार कराणयां। घर घर हाहाकार वरताणयां। बेमुखां कर ख़ुआर दर दर फिरानयां। माझे देस अवतार ना बूझ बुझानयां। बेमुख रहे झक्ख मार, ना आत्म सूझ वड वड ज्ञानीआं। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोती जोत सरूप हरि, अचरज खेल कलि करे खेल खलानयां। गुरमुखां देवे दरस कर कर वड मेहरबानीआं। आत्म साची जोत धर, करे रुशनाई बिन बाती बिन तेल जगानीआं। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोती जोत सरूप हरि एका रंग रंगानीआं। रंग रंगाए संग निभाए। गुरमुख दर मंगण साची मंग, प्रभ अबिनाशी भिच्छया पाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दर घर साचे आए पूरन इच्छया आप कराए। पूरन इच्छया पूरन आस। गुरमुख उपजाए जिउँ चन्दन प्रभास। सोहँ साचा नाम दवाए, आप आपणा विच रक्खे वास। कलिजुग साचे मार्ग लाए, अज्ञान अन्धेर जाए विनास। सतिजुग साचा राह दिसाए, सोहँ वस्त सद रक्खे पास। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोती जोत सरूप निरँजण एका पुरख अबिनाश। पुरख अबिनाशया, जोत प्रकाशया, सर्ब घट वास्सया, घनकपुर वास्सया। गुरमुख साचा राह बताया, बेमुखां करे नास्सया। आप खपाए जो रसना लायण मदिरा मास्सया। सो जन उधरे पार जो जन जपे स्वास स्वासया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अन्तिम अन्त करे बन्द खलास्सया। बन्द खलासी देवे कर। चरन प्रीती साची नीती हरि बख्शे साचे दर। आत्म अतीती चुक्के जम का डर। बख्शे भुल्ल जो कीती, चरन सरन जो जन जायण पड़। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप आपणी किरपा कर। किरपा करे गुण निधाना। जो जन रक्खे चरन ध्याना। कलिजुग वेखे हरि आत्म देवे ब्रह्म ज्ञाना। गुरमुख आत्म कदे ना होए भुक्खे, सोहँ देवे वड ख्ज़ाना। गुरमुख साचा प्रभ विच मात लए रक्ख, दूती दुष्ट सभ मेट मिटाना। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत सरूपी पहरया बाना। जोत सरूपी हरि जामा धरया। गुरसिख साचा जिस खुल्हावे आत्म दरया। साची जोत विच हरि साचा धरया। एका दीपक जोत प्रकाश हरि साचे करया। अज्ञान अन्धेर जाए विनास, घट घट चानण धरया। प्रभ पाया पुरख अबिनाश, सोहँ जिस जन रसना गाया। कदे ना होए उदास, प्रभ साचा सद सहाया। हरि हिरदे रक्खे वास, गुरमुखां दया कमाया। आत्म साची जोत करे प्रकाश, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जिस जन चरनी सीस झुकाया। चरन कँवल प्रीत जिस जन कमाई। कलिजुग जीव भुल्ल भुल्ल कलिजुग माया विच भुल्ल ना जाई। रुल रुल मदिरा मास ना रसन लगाई। झूठे तोल ना जाणा तुल, धर्म राए दे सजाई। सोहँ नाम देवे हरि साचा अनमुल्ल, गुरमुख साचे झोली पाई। अमृत आत्म ना जाए डुल्ल, वेले अन्त ना पछताई। सच भण्डारा विच मात गया खुल्ल्ह, सच भिच्छया हरि साचे पाई। महाराज शेर सिँघ विष्नूं

भगवान, आप सदा अडोल अतोल अतुल सृष्ट सबाई दए तुलाई। सृष्ट सबाई तोल तुलाए, आप अतुल रहि जाए। सृष्ट सबाई रोल रुलाए, आप रुल ना जाए। सृष्ट सबाई भुल्ल भुलाए, आप अभुल्ल इक्क रहि जाए। सृष्ट सबाई हिल हिलाए, आप अटल इक्क रहि जाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत सरूपी विच मात जामा पाए।

१७ जेठ २०१० बिक्रमी गुरमेज सिँघ दे गृह पट्टी ज़िला अमृतसर

गऊ गरीब सुण दोए बेनन्तीआ। पूरन जोत धरे विच मात प्रभ साचा भगत भगवन्तीआ। गुरमुख आत्म रंग रंगाए, साचा विच मात हरि बसन्तीआ। साचा शब्द आप सुणाए, ढोल मृदंग कन्न वजंतिआ। साचा राह आप दिखाए, सोहँ शब्द सुणाए धुन धुनवंतिआ। कलिजुग सोया लए जगाए, हरि देवे साचा नाम गुणां गुणवंतिआ। हरि आपणे कंठ लए लगाए, आत्म सेज विछाई फूल बसंतिआ। हरि आपणे रंग रंगाए, एका घर वसाए, मेल मिलावा साचा कंतिआ। आत्म साची जोत जगाए, अज्ञान अन्धेर सर्ब मिटाए, करे प्रकाश भाण्डा भरम भउ गवंतिआ। जो जन रसना सोहँ गाए, प्रभ अबिनाशी रिदे वसाए, कारज सिध्ध हरि आप कराए, हरि साजण साचा खोज खुजंतिआ। दर घर साचे नौ निध उपजाए, हरि मिलण दी साची बिध हरि साचा आप लिखाए, तन मन आत्म विध, सोहँ तीर चलाए खिच कन्नतिआ। अनहद राग उपजाए, वाद विवाद सर्ब मिटाए, शब्द बोध अगाध अगाध बोध हरि आप लिखाए, पूरन हरि नर अवतार भगवंतिआ। शब्द पट्टी आप पढ़ाईआ। गुरसिख तन आत्म हट्टी आप खुल्लाईआ। हरि अबिनाशी दिसे घट घट्टी, सद वेखो हर थांईंआ। बेमुख जीव अन्ध अंध्यारे भरदे रहण चट्टी, धर्म राए दे सजाईआ। गुरमुख साचे आत्म जोत जगाई बत्ती, आत्म साचा दीप जोत जगाईआ। बेमुख जीव कलिजुग ना चढ़े औखी घाटी, विषे विकारां मति गवाईआ। गुरमुख साचे दिवस रैण सद रसना राटी, हरि हिरदे वास रखाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अन्तिम अन्त कलिजुग तेरा बेड़ा पार कराईआ। साची पट्टी आप पढ़ानी। बेमुख जीवां चट्टी आप भरानी। कलिजुग झूठा लाहा जाए खट्टी, साचा रंग मूल ना लाईआ। वेले अन्त प्रभ जाए फट्टी, सोहँ शब्द तीर चलाईआ। कलिजुग काया भन्ने झूठी माटी ना देवे कोई छुडाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कवण जाणे सच तेरी वडयाईआ। सच नाम हरि गुण गावणा। सच नाम दर घर साचे गुरसिख साचे पावणा। सच नाम हँकारी जिंदा आप तुड़ावणा। सच नाम भण्डारी दात आप मिलावणा। सच नाम संसारी ज्ञाता दरस दिखावणा। सच नाम पुरख बिधाता होए सुहावणा। सच नाम आप मिटाए जातां पातां मातलोक सच करामात सोहँ साचा जाप जपावणा। होए

सहाई मात गर्भ जो जन रसना वखावणा। सच नाम देवे वड्याई तीन लोक गुर चरन प्रीत बंधाए साचा नाता। साचा नाम दरगाह साची माण दवाए, ना कोई जाणे भैण भ्रात पित माता। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सर्ब सुख दाता। सर्ब सुख गुर दुआरे। कर दरस उतरे भुक्ख, आत्म भारे। ना तरस प्रभ अमृत बूंद आप पिलारे। मिटाए हरस कर तरस दर घर आए देवे दरस प्रभ अबिनाशी अगम्म अपारे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सर्ब जीआं हरि पूज पुजारे। सर्ब जीआं हरि इक्क पुजारी। तीन लोक हरि इक्क पुजारी। तीन लोक नैण मुँधारी। जोत सरूपी करे खेल अपर अपारी। गुरमुखां कराए मेल वेखे विगसे करे विचारी। बेमुखां बेड़ा जाए ठेल, प्रभ अबिनाशी ना पाए सारी। आप धकाए धर्म राए दी जेल, प्रभ अबिनाशी साचा नाता गुर चरन बहणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा शब्द लिखाए वक्त सुहाए गुरसिख घर भाग लगाए आप मुकाए लहणा। पिछला लहणा आप चुकाया। देवणहार इक्क रघुराया। अग्गे हरि साचे साचे मार्ग पाया। मदिरा मास जन दे तजाया। स्वास स्वास स्वास रास रास रास प्रकाश प्रकाश प्रकाश आत्म जोती प्रकाश रखाया। अज्ञान अन्धेर जाए विनास विनास विनास आत्म दीपक जोती आप जगाया। हउमे दुखड़ा जाए नास नास नास साचा शब्द तन लगाया। भरम भुलेखा ना होए जीव उदास, साची धीर आप धराया। आपे करे अन्तिम अन्त तेरी बन्द खलास, प्रगट होए हरि दरस दिखाया। प्रभ अबिनाशी सद बलि बलि जास, दरगाह साची देवे माण सवाया। मानस जन्म कराए रास, वेले अन्त बैकुण्ठ निवास रखाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, वेले अन्त जोती जोत मिलाया। सच्चा शब्द सच्चा हथियार। तन मन धन दिवस रैण होए रख्वार। जो जन पहने तन दु:ख ना लागे भार। आत्म जाए मन हउमे रोग देवे निवार। बेड़ा देवे बन्न्ह विच संसार। साचा शब्द सुणाया कन्न, साची धुंन देवे धुन्कार। भरम भुलेखा देवे भन्न, जम दी ना खाए मार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे कर किरपा लाए पार। कर किरपा हरि पार लाए। जो जन सरनाई आए। सरन चरन जिस जन तकाई प्रभ साचा कलिजुग बेड़ा पार कराए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे पैज रखाए। हरि गुण गुरसिख उचारना। आपणा मूल ना कलिजुग हारना। भरम भुल्लया झूठा लेख विच संसारना। वेखी वेख ना मानस जन्म हारना। साचा लेख घर साचे प्रभ अबिनाशी वड अपाराना। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरसिक्खां कर किरपा पार उतारना। गुरसिक्खां हरि पार उतारे। जो जन करे चरन निमस्कारे। भव जल हरि पार उतारे। कलिजुग अग्न विच ना जाए जल रक्खे आप करतारे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे साचे शब्द धरे प्यारे। सच शब्द सच ध्यान। प्रभ अबिनाशी आत्म देवे सच ज्ञान। मिले मात वड्याई देवे वाली दो जहान। होए

अन्त सहाई जन भगतां करे पछाण। नव निध घर उपजाई, दु:ख भुक्ख सर्ब मिट जाण। साची बिध आप कराई, किरपा कर हरि भगवान। आत्म भेव खुल्हाए गूझे, देवे शब्द हरि बबाण। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, किरपा करे आप महान। किरपा करे अपर अपारी। गुरमुख साचे जाए तारी। साचा देवे नाम अधारी। सोहँ देवे नाम खुमारी। एका जोत जगे राम दूजा कोए ना रसन उचारी। एक वखाए साचा धाम, जिथ्थे वसे हरि मुरारी। एका नाम दवाए साचा शाम, मिले मेल हरि हरि निरँकारी। निरँकार निरँजणा। सर्ब सुख भंजना। गुर चरन मजना। कर दरस आत्म अमृत पी रज्जना। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे तेरा आपे होए साक सज्जणा। सज्जण तेरा साचा सद वसे पास। कलिजुग जीव काया कच्ची कच्च है क्यों होए उदास। हरि साचा रसना रच होए सहाई करे बन्द खलास। बेमुख जीव क्यों रहे नच्च, ना मिल्या प्रभ अबिनाश। कलिजुग माया अग्न विच तपे ना होए कोई देवे धरवास। गुरमुखां हरि हिरदे गया वस, सोहँ देवे सच धरवास। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोती जोत सरूप नर नरायण सर्ब गुण तास। हरि तीर जगत वहीर है। सृष्ट सबाई लथ्थे चीर है। चार कुन्ट होए वहीर है। मिटे सर्ब पीर फ़कीर है। ना कोई औलीआ ना दस्तगीर है। ना कोई मौलीआ ना आलमगीर है। ना कोई गौंस कुतब ना कोई शमशुल दीन है। ना कोई हुज़रा ना कोई शजरा सर्ब मेट मलीन है। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अन्तिम अन्त कराए मुहम्मदी दीन है। मुहम्मदी दीन अन्त प्रभ कीना। संग रूसा रले चीना। ऐसी खेल करे प्रभ साचा सृष्ट सबाई पाड़े सीना। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत सरूपी खेल सच कीना। सतिगुर साचा सर्ब सुख दात है। सतिगुर साचा सभ थांईं सहाई आप है। सतिगुर साचा सृष्ट सबाई माई बाप है। सतिगुर साचा सतिगुर सोहँ देवे साचा जाप है। सृष्ट सबाई हउमे मारे वड वड ताप है। सतिगुर साचा महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे कलिजुग रिहा जाच है। सतिगुर साचा साची धारा। सतिगुर साचा सभ परखे नारी नारा। सतिगुर साचा लक्ख चुरासी विच एका जोत अधारा। सतिगुर साचा जीव जन्त ऊँच नीच कीट पतंग विच सर्ब पसारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका रंग अनूप सरूप अपारा। रंग अनूप सति सरूपया। जिस विच हरि राउ उमराउ रंग रंग रंगाणा वड वड भूपया। ना कोई सके पछाण प्रभ अबिनाशी ना कोई रंग ना कोई रूपया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे जाण जिस देवे दरस हरि सति सरूपया। दरस सति तरस सति अमृत मेघ बरस सति, आप मिटाए हरि हरस सति। चिन्ता सोग गंवाए सति। काया हरी कराए सति। तन मन वज्जी वधाई सति। अनहद शब्द राग सुणाई सति। अबिनाशी वाग उठाई आपणे हत्थ सति। सृष्ट सबाई भेड़ भिड़ाए करे कराए ना कोई छुडाई वेखे

खेल हरि सति। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोती जोत सरूप सर्ब जीआं का एका दाता, सतिगुर साचा साचो सति। सच सुख सहज सुख एक देवे प्रभ अबिनाशी हरि साचा नायक। गुरमुख साचे सन्त जन आप उपजाए सच मुसायक। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरे हिरदे दरस दिखाए खोल्हो तायक। हरि हिरदे हरि साचा वस्सया। कलिजुग जीव राह साचा दस्सया। शब्द तीर हरि साचे कस्सया। बज़र कपाटी चीर दुआर दसवां दस्सया। अमृत बहाए साचा नीर पी अमृत रस रस्सया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साची देवे धीर, कर दरस गुरमुख पूरी होए समस्सया। पूरन धीर देवे हरि भगवान। अमृत साचा सीर पिलाए किरपा करे हरि भगवान। कलिजुग पाटे चीर लुहाए, सोहँ गहणा तन पहनान। साचे हाटे साचा गहणा आप विकाए गुरमुख साचे घर लै जाण। हउमे मैल दुबदा काटे, जो जन रसना गाण। प्रभ अबिनाशी राह नेड़े वाटी, कलिजुग जीव ना भुल्ल निधान। हरि साचा वेख आपणी काया झूठी माटी विच बैठा बली बलवान। एका जोत जगे लट लाटी, कर दरस होए सुघड़ स्याण। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका बख्शे चरन ध्यान। सच प्रीत गुर चरन ध्याना। सच प्रीत गुरचरन सेव कमाना। सच प्रीत हरि हिरदे सच वसाना। मानस जन्म जाओ जग जीत, लक्ख चुरासी विच ना आना। गुरमुख रक्ख आत्म सदा अतीत, भरम भुलेखे भुल्ल ना जाणा। प्रभ अबिनाशी साचा मीत, दरगाह साची जिस संग निभाना। झूठी वेख मात विच प्रीत, संग किसे ना जाणा। कलिजुग औध रही बीत, वेला गया हत्थ ना आणा। कर दरस काया होए सीत, शांत सीतला हरि वरताणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे आत्म ठांडे दर बहाना। गुर सेवा सुफल कराई है। गुरमुख विरले कलि कमाई है। घर साचे मिले वड्याई है। जिथ्थे वसे हरि रघुराई है। हरि साचे लेखे लाई है। आत्म कढ्ढे भरम भुलेखे, हरि पूरन बूझ बुझाई है। जो जन आए दर नेत्र पेखे, आत्म जोत जगाई है। जो जन रहे कलिजुग वेखां वेखे, अन्तिम अन्त प्रभ जमदूतां वस कराई है। गुरमुख साचे हरि लाए लेखे, जिस जन दया कमाई है। आप लिखाए साचे लेखे, अचरज खेल रचाई है। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरे हत्थ सर्ब वड्याई है। गुरचरन सेवा पूरन घाल। गुरमुख प्रीती निभे नाल। साची नीती प्रभ साचा देवे आत्म बख्शे सोहँ साचा लाल। मानस जन्म जाओ जग जीती ना होए कदे कंगाल। दर घर आए प्रभ साचे काया सीतल कीती, साचा दीआं धन माल। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, होया आप कृपाल। प्रभ भए दयाल गुरमुख सोया लए उठाल। आत्म जोती देवे बाल। आपणा बिरध हरि साचा लए संभाल। गुरमुख साचे सन्त जनां आपे बणे रखवाल। सोहँ देवे साचा नाम धना, साचा धन माल। एका शब्द वसाए मना, घर साचा दर साचा हरि दए वखाल। भाण्डा भरम भउ भन्नया दिया

दरस आप गोपाल। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सदा सहाई गुरमुखां सद प्रितपाल। गुरमुख साचे हरि दर्शन पावणा। भरम भुलेखा सर्ब गवावणा। आत्म लेखा सर्ब लिखावणा। पिछला लेखा हरि चुकावणा। अग्गे मार्ग पावणा। सतिजुग साचा राह आप दिसावणा। साचा थान आप सुहावणा। एका नाम हरि जपावणा। सोहँ खण्डा आप चमकावणा। राउ रंक राहे पावणा। थाउँ बंक आप सुहावणा। गुरमुखां पूर कराए भावना। जोती जोत सरूप हरि, दर घर साचे माण दवावणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सन्त जनां साचा कर्म कमावणा। गुरमुख हरि रंग मानणा। प्रभ अबिनाशी साचा जानणा। जोत सरूपी खेल वरतावणा। बिन रंग रूपी दिस ना आवणा। आदि अन्त जुगा जुगन्त प्रभ आपणे भाणे विच रहावणा। गुरमुख साचे सन्त जनां प्रभ आपणी सेवा लावणा। साचा शब्द सुणाए कन्नां, अनहद धुन उपजावणा। मिटाए चिन्ता रोग गुरसिक्खां, धीरज सति सन्तोख रखावणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोती जोत सरूप निरँजण नर नरायण आपणा भेव आप खुल्हावणा। आपणे भाणे आप रहाए। अचरज खेल हरि वरताए। मातलोक सद आवे जाए। जुगा जुगन्तर प्रभ साचा जामा पाए। गुरमुख साचे प्रभ अबिनाशी आपे पकड़ उठावणा। धर्म राए दे सजाए, वेले अन्त होए सहाए गुरमुख साचे तेरा बेड़ा बन्न्ह वखावणा। प्रभ किरपा कर आपणे कंध उठाए। लक्ख चुरासी गेड़ कटाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दरगाह साची हरि साचा माण दवाए। साची दरगाह सद दा लेखा। एथे ओथे ना कोई भरम भुलेखा। प्रभ अबिनाशी जोत सरूपी धारे भेखा। अछल छल आप कराए कलिजुग मिटाए झूठी रेखा। सोहँ साचा शब्द सतिजुग लगाई साची मेखा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप मिटाए कलिजुग तेरा लेखा। कलिजुग तेरा मेट मिटईआ। कोए ना होए तेरा सहईआ। जीव जन्त सभ झूठ झुठईआ। झूठे जगत धन्दे आप मिटईआ। पापी बन्दे मदिरा मास मुख रखईआ। आत्म गन्दे प्रभ अबिनाशी ना रसन रसईआ। दिवस रैण रैण दिवस ना गाया बत्ती दन्दे, दर घर साचे रहे भुलईआ। आत्म वज्जे सर्ब दे जिंदे, सोहँ चाबी ना किसे लगाया। पापां होई विच आत्म कंधे, दूई द्वैत ना पर्दा लाहया। काया अन्धेरी डूंघी खड्डे, दीपक जोती ना किसे जगाया। गुरमुख साचे सन्त जनां आप तुड़ाए आत्म जिंदे, सोहँ नाम विच वस्त टिकाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सतिजुग साचे देवे माण सवाया। कलिजुग तेरा अन्त कराए। कलिजुग तेरा लेख लिखाए। लहणा देणा आप चुकाए। सतिजुग साचा मात धराए। पहली माघी जन्म दवाए। साचा लेखा आपे दए लिखाए। सोहँ साची वस्त हरि जाए झोली पाए। चार वरन आए सरन चुक्के डरन, उतरे पार रसना गाए। खुल्ले हरन फरन दरस कर तरन, देवे दरस आप हरि आए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोती जोत सरूप निरँजण नर नरायण मात जोत प्रगटाए। सतिजुग

तेरा साचा वादा। शब्द लिखाए बोध अगाधा। आत्म साधा जीव जन्त एका शब्द अराधा। आदिन अन्त सोहँ वजाए साचा नादा। साधां सन्तां प्रभ साचा होए महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सर्ब जीआं का एका दाता। इक्क दातार सर्ब भिखार। सोहँ शब्द हरि वरतार। सृष्ट सबाई आई गुर दरबार। सतिजुग तेरा सच विहार। जूठ झूठ दए निवार। एका एक रंग अनूठा चढ़ाए गुरमुख साचे कलि विचार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सतिजुग साचा मात धराए कर्म कराए आपणी किरपा धार। सतिजुग साचा मात धरईआ। सतिजुग साचे लेख लिखईआ। आप चढ़ाए साची नईआ। गुरमुख साचे सन्त जनां आप चढ़ईआ। बेमुख कलिजुग वहन्दी धार वहईआ। गुरमुखां बेड़ा पार करईआ। सोहँ चप्पू आप लगईआ। प्रभ वसाए साचे थाउँ, आपणे संग आप रखईआ। प्रभ अबिनाशी अगम्म अथाहो भेव खुल्लईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप चलाए आपणे भाणे सृष्ट सबाई वेख वखईआ। आप उठाए पकड़े बाहों, आपणा लेख लिखईआ। सोहँ देवे साचा नांउँ, आत्म साची जोत जगईआ। दरगाह देवे साचा थाउँ, जन्म मरन लक्ख चुरासी गेड़ कटईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अन्तिम अन्त गुरमुख साचे मेल मिलईआ। हरि जोती जोत मिलावंदा। वेले अन्तिम अन्त दर घर आए दरस दिखावंदा। हरि जोती जोत मिलावंदा। गुरमुखां कर तरस आपणा संग निभावंदा। अमृत मेघ देवे बरस, प्रभ सुक्के हरे करावंदा। गुरमुख साचे प्रभ अबिनाशी तेरे चरन हरस, कलिजुग बेड़ा पार करावंदा। आप मिटाए आत्म सर्ब हरस, जोत सरूपी दरस दिखावन्दा। बेमुख कलिजुग रहे तरस, प्रभ अबिनाशी नज़र ना आवंदा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सदा सदा आपणे भाणे विच रहावंदा। हरि भाणा वरते गुरमुख जानना। सो जन होया सुघड़ स्यानणा। जिस दिया नाम निधानना। आत्म धरे धीर धराना। हरि साची बूझ बुझाना। एका रंग गुरमुख साचे आप रंगाना। मानस जन्म ना होए भंग, साचा राह दिखाणा। होए सहाई सदा अंग संग, दु:ख रोग चिन्ता सर्ब मिटाणा। बेमुख भन्ने वांग कच्ची वंग, प्रभ साचे भन्न वखाणा। धर्म राए दर देवे टंग, लिख्या साचा लेख किसे ना जाए छुडावणा। शब्द सरूपी कस्सया तंग, पवण रूप चार कुन्ट दुड़ावणा। सृष्ट सबाई करे भंग, सोहँ साचा तीर चलावणा। चार कुन्ट दिसण पए करंग, कलिजुग जीआं मास किसे ना खावणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अन्तिम अन्त वरते जगत आपणा भावणा। भाणा हरि वरतावणा। राउ उमराउ सर्ब ख़ाक मिलावणा। वड वड पकड़ शाहो, प्रभ गलीआं विच फिरावणा। साचा शब्द चलाए साचा नांउँ, कलिजुग भेख सर्ब मिटावणा। राउ रंक ऊँच नीच कोई रहण ना पावणा। सतिजुग चलाए साचा राहो, राजा राणा तख्तों लाहवणा। सच घर वासी सच घर वसाए साचा थांउँ, हरि एका जोत जगावणा। बैठा रहे अडोल सदा बेपरवाहो, जोत सरूप डगमगावणा।

महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोती जोत सरूप निरँजण नरायण नर एका रंग सृष्ट सबाई आप रंगावणा। चरन प्रीत गुर दर कमावणी। प्रभ साचा परखे नीत, गुरमुखां आत्म तृखा आप बुझावणी। तन काया करे सीत, हरि अमृत शांतक बूंद आप बरसावणी। सतिजुग चलाए साची रीत कूड़ कुड़यारी सर्ब मेट मिटावणी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सतिजुग साची नींह रखावणी। सतिजुग साचा हरि साचा जन्म दवाए। हरि हिरदे वाचा सच वस्त हरि झोली पाए। चरन प्रीती साचा नाता, इक्क मात रखाए। कर किरपा हरि पुरख बिधाता, सोहँ दान हरि झोली पाए। आप मिटाए ऊँच नीच जातां पातां, एका ज्ञान सर्ब दवाए। चार वरन बंधाए एका नाता, भरम भुलेखा रहण ना पाए। कलिजुग मिटाए अन्धेरी राता, सतिजुग साचा चन्द चढ़ाए। आप पुच्छे गुरसिक्खां वाता, दर घर आपणे लए उठाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप आपणे लए लड़ लाए। आप आपणे लाए लड़। गुरमुख साचा विच मात बाहों फड़। बेमुख अन्तकाल कलि जायण झड़। गुरमुख साचे सन्त जन दर घर साचे जायण वड़। सोहँ साची आवाज़ लगाए दर दरबारे आत्म खड़। आप आपणी दया कमाए, काया किल्हा तुड़ावे हँकारी गढ़्ह। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, चरन प्रीती तोड़ निभाए, गुरमुख साचे हरि की पौड़ी जाए चढ़। हर घर हरि रंग महाना। आत्म दर वेख जीव जन सुघड़ स्याणा। क्यों धरया कलिजुग झूठा भेख, फिरे अन्ध अंध्याना। हरि सज्जण साचा नेत्र पेख, किल विख पाप सर्ब गवाना। भरम भुलेखे क्यों रिहा वेखी वेखे, वेला गया हत्थ ना आणा। दर घर साचे गुरमुख साचे लगाए साचे लेखे, आप विष्नूं भगवाना। जोती जोत सरूप निरँजण नर नरायण, सर्ब जीआं दा दाना बीना। धन्न सो वेला हरि दया कमाया। जुगां जुगन्तर विछड़यां हरि साचा मेल मिलाया। प्रभ अबिनाशी साचे कन्त, सोहँ साचा नाम जपाया। आप बणाए साची बणत, साचे मार्ग लाया। महिंमा प्रभ दी बड़ी अगणत, भेव किसे ना पाया। क्या कोई जाणे जीव जन्त, डाहढी माया पाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि अन्त अन्त आदि एका जात हरि रघुराया। हरि रघुराया हरि रघुराई। सच्ची बिध नौ निधां पाई। कारज सिद्ध कराई। आत्म विध सोहँ तीर चलाई। प्रभ मिलण दी साची बिधी प्रभ साचे आप बताई। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुखां दे वड्याई। गुरमुख तेरा माण रखाणा। गुरसिख चलाए आपणे भाणा। गुरमुखां देवे नाम निधाना। गुरमुखां देवे धूढ़ चरन अशनाना। गुरमुखां देवे आत्म ब्रह्म ज्ञाना। गुरमुखां आत्म साची शब्द धुन उपजाना। गुरमुखां दूई द्वैती हरि पर्दा लाहणा। गुरमुखां आत्म सुन्न मुन्न हरि आप खुल्हाणा। गुरमुखां दीपक जोती आप जगाणा। गुरमुखां द्वार दस्म हरि बूझ बुझाणा। गुरमुखां हरि एका रंग दिवस रैण रैण दिवस रंगाना। गुरमुखां साचा साक सज्जण आप अख्वाना। गुरमुखां मात पित भाई

भैण आप बण जाणा। गुरमुखां दर साचे देवे माणा। गुरमुखां दरगाह साची देवे सच टिकाना। गुरमुखां अन्तिम अन्त प्रगट जोत हरि साचे दरस दिखाणा। गुरमुखां हरि परस जन्म मरन गेड़ मिटाना। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुखां गुरसिक्खां अन्तिम अन्त जोती जोत मिलाणा। गुर प्रशादि दिया गुर पूरे। दु:ख रोग गंवाए आत्म उतरे सगल वसूरे। सच शब्द हरि देवे साचा योग, रसना गाए कारज पूरे। अमृत आत्म रस सोहँ साचा भोग, प्रभ अबिनाशी देवे विच संगत सद हज़ूरे। आप चुगाए गुरमुख साची चोग, दिवस रैण सद रहे सरूरे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पूरन आस कराए जो जन आए दूरो दूरे। चरन कँवल जिस आस रखाई। प्रभ दर आए चरन सीस झुकाई। पूरन होए भाग प्रभ साचे दी वड्याई। सोहँ शब्द लगाए साची जाग दूई द्वैत हरि पड़दा लाही। साची धुन उपजाए अनहद साचा राग मुन्न सुन्न आप खुल्हाई। आप वजाए सोहँ साचा नाद, चार कुन्ट हरि दे सुणाई। वसे सद विच ब्रह्माद, सर्ब थांईं होए सहाई। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दर दुआरे आई गुर संगत हरि साचा माण दवाई। जो जन आए गुर द्वारया। प्रभ अबिनाशी चरन निमस्कारया। काया रोग सर्ब निवारया। दु:ख भुक्ख सर्ब गंवा रिहा। आत्म सुख इक्क उपजा रिहा। मात कुक्ख सुफल करा रिहा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दर आई संगत लेखे आप लगा रिहा। गुर संगत आई दर परवान। देवे दरस हरि भगवान। गुरमुख साचे सन्त जन साचा लाहा खट्ट लै जाण। बेमुख कलिजुग जीव खाली हत्थ गुर दर मुड़ जाण। गुरमुख गुरसिख प्रभ साचा लए पछाण। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सोहँ देवे आत्म साचा दान। सोहँ दान प्रभ साचा देवे। गुरमुख विरला रसना सेवे। सोहँ फल लगाए आत्म साचे मेवे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अलख अभेवे।