२४ जेठ २०१० बिक्रमी माता बिशन कौर दे गृह पिण्ड जेठूवाल ज़िला अमृतसर
हरिजन मेल सच दुआरे। देवे दरस हरि अगम्म अपारे। मिटाए हरस कर तरस, जो जन आए चल घर सच्चे दरबारे। अमृत आत्म मेघ देवे बरस झिरना झिरे अपर अपारे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जामा मातलोक विच धारे। मातलोक हरि जामा धार। प्रभ अबिनाशी पावे सार। अचरज खेल करे करतार। गुरमुख साचे लाए पार। सर्ब घट वासी कर्म विचार। भरम भुलेखे दए निवार। आदि अन्त साची कार। सच शब्द धरे संसार। घनकपुर वासी मातलोक विच जामा धार। कलिजुग तेरा पन्ध मुकाया। वेद अथर्बण अन्त कराया। आत्म अन्ध अन्धेर मिटाया। गुरमुख साचे सन्त जन सच सेवा आप लगाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अन्तिम अन्त कलि विच मात जामा पाया। कलिजुग तेरा मिटे अन्धेरा। जोत सरूपी प्रभ
विच मात पाया फेरा। प्रभ अबिनाशी साचा कन्त, जुगां जुगन्त आदि अन्त सृष्ट सबाई भुलाए कर कर हेरा फेरा। गुरमुख साचे सन्त आप जगाए ना लाए देरा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अन्तिम अन्त करे नबेड़ा। अन्तिम अन्त आप कराए। जोत सरूपी हरि रघुराए। सृष्ट सबाई मेट मिटाए। कलिजुग जीव आत्म वेख मार झात, प्रभ अबिनाशी तेरे विच समाए। बेमुख होए भुल्ले, सच कर्म ना किसे विचारया। गुरमुख पूरे तोल तुले, गुर पूरे सद बलिहारया। चरन कँवल कँवल चरन सद सद निमस्कारया। धरे जोत उप्पर धवल, करे खेल अपर अपारया। सृष्ट सबाई रिहा मवल, आत्म दीपक सर्ब उज्जयारया। गुरसिख खिले वांग फुल्ल कँवल, सिर रक्खे हत्थ आप बनवारया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा शब्द देवे वड वड भण्डारया। गुर पूरा वड भण्डारी। गुर पूरा वड वरतारी। गुर पूरा आदि अन्त एका जोत करे अकारी। गुर पूरा जोत सरूपी जोत हरि आवे जावे वारो वारी। गुर पूरा खण्ड ब्रह्मण्ड वरभण्ड सर्ब पसारी। गुर पूरा विच नव खण्ड अचरज खेल करे अपारी। गुर पूरा बेमुखां लाए डन्न, चार कुन्ट कराए चण्ड प्रचण्ड एका खेल करे अपारी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सोहँ देवे नर अवतारी। गुर पूरा भेख वटांयदा। गुर पूरा गुरमुख वेख वेख आपणी सरन लगांयदा। गुर पूरा लेख लेख दर घर साचे लेख लिखांयदा। गुर पूरा गुरसिख नेत्र पेख, ना कोई भरम भुलेख, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अन्तिम जोती जोत मिलांयदा। गुर पूरा सद समरथ। गुर पूरा गुरमुखां सिर रक्खे हत्थ। गुर पूरा शब्द चढ़ाए साचे रथ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अन्तिम अन्त कलि बेमुखां पाए नत्थ। गुर पूरा रोग मिटांयदा। गुर पूरा कर दरस ना होए वियोग आदि अन्त जन भगतां पार करांयदा। गुर पूरा धुर लिख्या संयोग, गुरमुखां मेल मिलांयदा। गुर पूरा सोहँ साचा नाम मात धरांयदा। गुर पूरा सतिजुग चलाए साची नईआ। गुर पूरा चार वरन कराए भैणां भईआ। गुर पूरा राउ रंक रंक राउ इक्क करईआ। गुर पूरा राजे राणे तख्तों लहईआ। गुर पूरा एका भिच्छया नाम पाए, जात पात सभ मिटाईआ। पूरन इच्छया आप कराए, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कलिजुग अन्धेरी रात मिटईआ। चार वरन इक्क सिक्दारा। चार वरन इक्क घर बाहरा। चार वरन इक्क अकारा। चार वरन निहकलंक दर करे निमस्कारा। चार वरन महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा देवे सोहँ नाम अधारा। निरँकार निरँकार है। आदि अन्त जोत अधार है। साचा शब्द जोत धुन्कार है। गुरमुखां सद प्यार है। आत्म दुक्खां भुक्खां दए निवार है। सहज सुभाए मिल्या हरि भतार है। सुफल कराई मात कुक्खा निहकलंक नर अवतार है। मात गर्भ होए उलटा रुखा, आत्म रक्खे जो हँकार है। जो जन आए दर्शन भुक्खा, देवे दरस आप दातार है। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोती जोत सरूप हरि वड गुणवन्त,
एका जोत अधार सर्ब जीव जन्त है। एका शब्द धुन्कार, लक्ख चुरासी विच वरतंत है। एका सच घर बाहर, जिथ्थे वसे आप भगवन्त है। गुरमुख विरला पाए सार, जिस मिल्या हरि साचा कन्त प्यार है। बेमुखां करे ख्वार, कलिजुग माया पाए बेअन्त है। गुरसिक्खां देवे सोहँ साचा नाम अपार जुगां जुगन्त है। बेमुखां देवे दुरकार, अन्तिम अन्त करे भस्मंत है। गुरमुखां देवे आत्म जोत, विच आत्म दीपक जोत जगंत है। बेमुखां कर ख़ुआर, सदा सदा मुख भवन्त है। गुरमुखां करे विचार, अनहद शब्द धुन वजन्त है। बेमुख मानस जन्म गए कलि हार, भुल्लया हरि साचा कन्त है। गुरमुख सोहण हरि चरन दवार, बैठा आप पूरन भगवन्त है। बेमुख धक्के बाहर, लक्ख चुरासी विच भवन्त है। गुरमुख गुरसिख कर दरस कलिजुग उतरे पार, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पंचम जेठ मातलोक ल्या अवतार है। अचरज खेल हरि वरतानया। चले चलाए आपणे भाणया। क्या कोई जाणे जीव निधानया। आपणा आप ना समझे फेर पछतानयां। जोत सरूपी हरि हरि साचा घनकपुरी जोत जगानयां। सन्त मनी सिँघ आत्म देवे ब्रह्म ज्ञानयां। शब्द धुन इक्क उपजानयां। विच मात कलिजुग चुण प्रभ देवे साचा मानयां। कवण जाणे हरि तेरे गुण, ना कोई जाणे वेद पुरानयां। गुरमुख विरले कलिजुग लैण कन्न सुण, जो अन्तिम वरते भाणयां। सृष्ट सबाई प्रभ जाए पुण, तख्तों लाहे राजे राणयां। अन्तिम अन्त कलिजुग चुण, मेट मिटाए सेठ सिठाणयां। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अचरज खेल वरताए, साचा शब्द लिखाए ना कोई मेटे मेट मिटाए, आप उठाए सत्तर लक्ख पठाणया। सोहँ शब्द प्रभ मारया बाणा। कोई ना बूझे राजा राणा। हरि वरताए आपणा भाणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, लिख्त भविख्त विच मात लिखाणा। सत्तर लक्ख पठाण चढ़ाए। कक्ख कक्ख कक्ख उडाए। वक्ख वक्ख वक्ख कर वक्ख बहाए। भक्ख भक्ख भक्ख माझा देश हो जाए। दस दस दस हरि लेख लिखाए। किसे ना चले कोई वस, वाली हिन्द संभल ना पाए। शब्द बाण हरि साचा लाए कस, भरम भुलेखा सर्ब मिटाए। गुरमुख साचे प्रभ लए रक्ख, आप आपणी सरन लगाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणे भाणे विच समाए। माझे देस होए ख्वारी। ना कोई दीसे महल्ल अटारी। भज्जे फिरन नर नारी। अन्तिम पासा आया हारी। जीव जन्त क्या करे विचारी। शब्द मार प्रभ साचे मारी । आपणा मूल गए हारी। शब्द त्रसूल करे ख्वारी। बेमुख ना भूल साचा दर सच्चा दरबारी। अन्तिम कलिजुग तुट्ट गए फूल गुरमुखां मिल्या प्रभ साचा कन्त कन्तूहल जिउँ अर्जन कृष्न मुरारी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुखां आपे पावे सारी। गुर गोबिन्द एह लेख लिखाया। आपणा बाणा आपे पाया। सोहँ राणा शब्द बणाया। वड वड देवी देव करोड़ तेतीस सरन बहाया। क्या कोई जाणे प्रभ साचे दा भेव, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख
विरले आपणा भेव खुल्हाया। अमृत मेघ हरि वरसांयदा। आत्म तृखा सभ मिटांयदा। दसवीं दिशा आप खुल्लांयदा। रस रस अमृत झिरना आप झिरांयदा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आत्म जिंदा आप तुड़ांयदा। अमृत साचा मुख चवाया। काया दु:ख सर्ब मिटाया। एका बख्शे आत्म सुक्ख, सोहँ दान प्रभ झोली पाया। दिवस रैण रैण दिवस सद सुक्खणा सुक्ख, प्रभ अबिनाशी तेरे विच समाया। कलिजुग मिटाए दुपहर कहर गुरमुखां आत्म शांत कराया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, बैठ इकांत खेल रचाया। इक्क इकांती बूंद स्वांती। गुरमुखां मुख चवांती। आप बंधाए चरन नाती। देवे दरस घर सुत्या राती। गुरमुख साचे अंदर वेख मार झाती। जोत सरूप हरि बैठा रहे इकांती। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे पार कराए प्रगट जोत कलिजुग विच लोकमाती। अमृत बरखे किरपा निध। दर आयां कीने कारज सिद्व। सोहँ शब्द तीर चलाया, मन तन आत्म जाए विध। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप बणाए आपणे मिलण दी बिध। आप बणाए आपणी बिध। चरन रखाए सर्ब रिद्ध सिद्व। गुरमुख उपजाए घर नौ निध। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दर घर कारज कीने सिद्व। दर साचा घर साचा वर साचा महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर अवतार साचा, नाम साचा राम साचा शाम साचा काम साचा धाम साचा महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर अवतार साचा। सच राज सच ताज सच काज, सच गुरमुख साचे चरन बहाए, बेमुख आत्म भए भाज। सोहँ साचा नाम जपाए, दरगाह साचा दाज। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोती जोत सरूप आप संवारे आपणे काज। गुण अवगुण हरि जाणदा। बेमुखां सदा पछाणदा। आपणा खेल आपे जाणे ना जीव किसे वखाणदा। जिस चलाए आपणे भाणे, सो रंग हरि साचा माणदा। जिस जन देवे हरि चरन ध्याने, रसना हरि हरि उचारदा। जिस जन आत्म जोत जगाए महाने, भाण्डा भरम भर ब्रह्म ज्ञान दा। सो जन होए सुघड़ स्याणे, जिस आपणी सरन लगावंदा। जोत सरूपी जोत हरि, विच बैठा लेख लिखावंदा। लेखा लिखे कर्म विचारे। सच धर्म दी करे जन कारे। हरि हरि नाम शब्द रसन उचारे। प्रभ अबिनाशी पकड़े बाहों, अन्तिम अन्त पार उतारे। आप बहाए साचे थाओ, जिथ्थे वसे हरि निरँकारे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोती जोत सरूप गुरमुखां सद लेख लिखारे। गुरमुखां हरि लेख लिखाया। जुगो जुग वेख वेख हरि आपणी सरन लगाया। आवे जावे धार भेख, गुरमुखां भेव खुल्हाया। आप लिखाए साचे लेख, सच शब्द हरि दात दवाया। बेमुख रहे वेखा वेख, प्रभ अबिनाशी सार ना पाया। गुरमुखां आत्म लगाए शब्द मेख, बज़र कपाटी चीर चिराया। हरिजन जन हरि नेत्र पेख, औखी घाटी आप चढ़ाया। ना कोई जाणे पीर पैगम्बर शेख़, गुरमुख साचा किस धाम बहाया। जोती जोत सरूप हरि, जुगो
जुग जन भगतां माण दवाया। आप चुकाए जम का डर, आप आपणी गोद उठाया। गुरमुख साचा ना जाए मर, अन्तिम जोती जोत मिलाया। प्रभ अबिनाशी साचा दर, सद रहे खुल्लया, आपणे चरन लए बहाया। साचा घर एका जोती रहे रुशनाया। आपे देवे साचा दरस, जिस जन सरन लगाया। आत्म भण्डारे देवे भर, अमृत झिरना आप झिराया। बेमुख जीव की रिहा कर, आप आपणा ना किसे जणाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोती जोत सरूप गुरमुख चढ़ाए साची नईआ। गुरसिक्खां दस्से साचा राह। बेमुखां ना दीसे कोई राह। गुरमुखां पकड़े प्रभ साचा बांह। बेमुखां दरगाह साची ना कोई मिले थां। गुरसिक्खां जपावे आपणा साचा नां। बेमुख भवाए जिउँ सुंञे घर कां। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मात जोत प्रगटाए दूसर कोई ना। बेमुख जीव सद विचारना। हउमे हँगता रोग निवारना। माया ममता विच ना जन्म गवावणा। बिन हरि साचे किसे ना पार लँघावणा। जो जन होए आत्म हँकारी दुराचारी प्रभ साचे दर दुरकारना। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुखां पार उतारना। सच शब्द हरि देवे दान। जो जन रक्खे चरन ध्यान। देवे जोत अलक्खणा अलक्ख किरपा करे आप भगवान। सच वस्त किसे हरि देवे, गुरमुख विरले प्रभ दर पायन। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा सोहँ देवे साचा दान। सच शब्द हरि देवे दान। दर घर आए होए परवान। साचे लेख हरि आप लिखाण। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा आप चढ़ाए शब्द बबाण। सोहँ देवे शब्द बबाणा। गुरमुख सद रसना गाणा। उज्जल मुख जगत रखाणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सतिजुग साचे मार्ग पाणा। सच राह प्रभ जाए दस्स। आत्म अन्धेर मिटाए जिउँ चन्द मस। दिवस रैण सद रसना गाए, प्रभ अबिनाशी होए वस। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुखां गोद बिठाए हस्स। रक्खे वास होवे दास प्रभ पुरख अबिनाश। जो जन गाए सोहँ स्वास। अन्तिम अन्त प्रभ साचा करे बन्द खलास। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मानस जन्म कराए रास। जन्म मानस होया रासा। मिल्या हरि पुरख अबिनाशा। जो जन होवे दासन दासा। देवे दरस हरि सर्ब घट वासा। अज्ञान अन्धेर आत्म दर तों नासा। संञ सवेर इक्क साची जोत कराए वासा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख सद रक्खे वासा।
२६ जेठ २०१० बिक्रमी पूरन सिँघ दे गृह पिण्ड जेठूवाल ज़िला अमृतसर
गुर गोबिन्द गुर गहर गम्भीरा । गुर गोबिन्द आत्म शांत करे सरीरा। गुर गोबिन्द गुरमुखां देवे शब्द धीरा। गुर गोबिन्द अमृत आत्म देवे साचा नीरा। गुर गोबिन्द हउमे कट्टे विच्चों पीड़ा। गुर गोबिन्द कर दरस होए सच नबेड़ा। गुर
गोबिन्द सोहँ शब्द विच मात उठाया साचा बीड़ा। गुर गोबिन्द महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, बेमुखां तोड़े हड्डी रीड़ा। गुर गोबिन्द गहर गुर सागर। गुर गोबिन्द गुरमुखां कर्म कराए निर्मल उजागर। गुर गोबिन्द अमृत आत्म टिकाए झूठी गागर। गुर गोबिन्द महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका रंग रंगाए गुरमुख साचे आप कराए नाम रत्नागर। गुर गोबिन्द गुर कर्म विचारया । गुर गोबिन्द कलि जामा विच मात दे धारया । गुर गोबिन्द गुरमुखां मेल घर सच मिला रिहा । गुर गोबिन्द बेमुखां कलिजुग अन्तिम अन्त भुला रिहा। गुर गोबिन्द गुरमुख साचे सन्त सोए आप जगा रिहा। गुर गोबिन्द महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दु:ख रोग सोग सर्ब मिटा रिहा । गुर गोबिन्द साची कार । गुर गोबिन्द साची धार । गुर गोबिन्द जोत सरूपी लोक तिन्न अकार। गुर गोबिन्द वड शाहो भूपन भूपी आदि जुगादि शब्द अधार। गुर गोबिन्द बिन रंग रूपी, गुरमुख साचे विच रिहा पसार । गुर गोबिन्द सृष्ट सबाई करे अन्ध कूपी, गुरमुख साचे देवे तार । गुर गोबिन्द सति सति सरूपी, एका जोत हरि निरँकार । गुर गोबिन्द महाराज शेर सिघ विष्नूं भगवान, सर्ब जीआं हरि पावे सार । गुर गोबिन्द गुणां गुणवन्त। गुर गोबिन्द दरस दर पायण विच मात पूरन सन्त। गुर गोबिन्द नेत्र पेख हरस मिटायण मेल मिलावा साचा कन्त । गुर गोबिन्द महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, किरपा करे सर्ब जीव जन्त । गुर गोबिन्द जीआं गुर दाता। गुर गोबिन्द सर्ब घट घट होए ज्ञाता। गुर गोबिन्द खट खटा रंग रंगाता। गुर गोबिन्द महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आत्म साची जोत जगाता। गुर गोबिन्द सहिज धुन पायन। गुर गोबिन्द गुरमुख विरले दरस पायन। गुर गोबिन्द घर दर हरि साचे लेख लिखाइन। गुर गोबिन्द महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपे लेखे आपे लाइन। गुर गोबिन्द लेख लिखारे। गुर गोबिन्द भेख धारे। गुर गोबिन्द वेख वेख वेख भुल्ले संसारे। गुर गोबिन्द लेख लेख गुरमुखां लेख लिखारे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जामा घनकपुरी धारे। गुर गोबिन्द जगत पित मात। गुर गोबिन्द बख्शे सोहँ देवे साची दात। गुर गोबिन्द बख्शे एका चरन प्रीती साचा नात । गुर गोबिन्द गुरसिख पढ़ाए इक्क जमात। गुर गोबिन्द आत्म साची जोत जगाए, मिटाए अन्धेरी रात। गुर गोबिन्द जन दर्शन पाए, अंदर वेख मार झात। गुर गोबिन्द एका एक रहि जाए, जोत सरूपी सदा इकांत । गुर गोबिन्द जो दर मंगण आए, सच शब्द देवे वड करामात । गुर गोबिन्द महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, चरन प्रीती बख्शे साची दात।
२८ जेठ २०१० बिक्रमी माता बिशन कौर दे गृह पिण्ड जेठूवाल ज़िला अमृतसर
हरिभगत हरि रंग जाण। आपणा आप कलि जीव पछाण। झूठी माया विच ना भुल्ल निधान। वेले अन्तिम अन्त कर प्रभ साचा तोड़े सर्ब अभिमान। गुरमुख साचे सन्त जन प्रभ बख्शे चरन ध्यान। मेल मिलावा साचे कन्त, आत्म जोत धरे भगवान। बेमुखां माया पाए बेअन्त, दर दर फिरन धक्के खाण। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अचरज खेल करे विच मात कलिजुग आण। मातलोक आ जामा धारया। बेमुख जीव सर्ब मिटा रिहा। प्रभ अबिनाशी गुरमुख साचे आपणी सेवा ला रिहा। देवे वड्याई विच देवी देवा, साचा नाम झोली पा रिहा। प्रभ अबिनाशी अलख अभेवा, सच शब्द लिखा रिहा। अमृत आत्म देवे सोहँ साचा मेवा आत्म साची चोग चुगा रिहा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख काग हँस बणा रिहा। गुरमुख बणाए काग हँस। आप बणाए आपणा बंस। देवे वड्याई विच सहँस। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, चार वरन बणाए एका बंस। चार वरन एक अकारा। चार वरन इक्क करतारा। चार वरन एका शब्द अधारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, चार वरन करे इक्क भण्डारा। चार वरन एका गोती। चार वरन एका जोती। चार वरन प्रभ आप बणाए गुरमुख सुच्चे मोती। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अन्तिम अन्त कलिजुग गुरमुखां मैल आत्म धोती। आत्म मैल गुरमुखां धोए। सोहँ बीज साचा बोए। इक्क शरायत सतिगुर साचा गुरमुख हिरदे लए परोए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादि जुगां जुगन्त गुरमुख साचे सोहँ धागे लए परोए। साचा नाम रिदे वसावणा। पूरन काम हरि आप करावणा। साचा जाम शब्द पिलावणा। घनईआ शाम दरस दिखावणा। गुर साचे दिवस रैण रैण दिवस एका रंग रंगावणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दर घर आए पूरन इच्छया आप कराए। पूरन इच्छया होए गुरसिख। प्रभ दर मंगे साची भिख। साचे लेख प्रभ देवे लिख। देवे वड्याई विष्नूं भगवान, देवे वड्याई विच मुन रिख। रिख मुन मुन रिख होए गुरमुख। जूठे झूठे होए बेमुख। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोती जोत सरूप हरि, गुरमुख साचे साची सिख्या लैण सिख। कलिजुग झूठा जगत विहारा । दर घर साचे वेख लेख लिखारा । कलिजुग भाण्डे कच्चे अन्तकाल कलि भन्ने साचा मारे शब्द कटारा। बेमुख दर ते आए नाचे, प्रभ अबिनाशी भेव अपारा। गुरमुख विरला आपे ढाले साचे ढांचे, सोहँ देवे नाम हुलारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोती जोत सरूप नर अवतारा। नरायण नरया, दर घर साचे वरया। मानस जन्म कलि सुफल करया। गुरमुख साचा ना जन्मे ना कदे मरया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सरन लाग भव जल तरया। सरन लाग सच्ची सरनाया। वेला अन्तिम कलिजुग आया। प्रभ अबिनाशी साचा कन्त क्यों मनों
भुलाया। सर्ब घट सर्ब जीव जन्त बेमुख होए क्यों मुख भवाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक कलि जामा पाया। बेमुख होए ना जाणा भुल्ल । कलिजुग माया विच ना जाणा रुल्ल । मानस जन्म फेर ना आवणा वड अनमुल्ल। झूठे बन्दे कलिजुग जीव अन्त जाण तुल। सोहँ शब्द प्रभ साचा वंडे, साचा दर ना जाणा भुल्ल। जोत जगाई विच वरभण्डे, गुरसिख उपजाए कँवल फुल्ल। बेमुखां आत्म होई रंडे, अमृत आत्म गया डुल्ल। गुरमुखां प्रभ तुट्टी गंढ्ढे, सच दुआरा विच मात गया खुल्ल। सोहँ शब्द वड वड प्रचण्डे, कोए ना उसदे तुल। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे आप उधारे जो दर आयण भुल्ल। गुरसिक्खा देवे गुर चरन ध्यान। गुरसिक्खा देवे गुर सोहँ साचा दान। गुरसिक्खां देवे गुर साचा आत्म ब्रह्म ज्ञान। गुरसिक्खां देवे गुर साचा आत्म जोती शक्त महान। गुरसिक्खा देवे गुर साचा साचा शब्द मात बबाण। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सर्ब जीआं दा जाणी जाण। गुरसिक्खां देवे नाउँ निरँकारा। करे खेल अपर अपारा। कर्म धर्म जरम कलि विचारा। भरम शर्म प्रभ आत्म सर्ब निवारा। एका वरम सोहँ शब्द तीर प्रभ मारा। पूरन ब्रह्म साची जोत शब्द धुन्कारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, देवे दरस अगम्म अपारा। शब्द बाण हरि आप चलाया। आण बाण पर्दा लाहया। सच निशान शब्द झुलाया। जोत महान विच देह टिकाया। गुण निधान हरि दया कमाया। चतुर सुजान गुरसिख बणाया। बली बलवान आप अख्वाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोती जोत सरूप, गुरसिक्खां जोती मेल मिलाया। आत्म जोत होए चमत्कारा। सोहँ शब्द सच्ची धुन्कारा। गुरमुख वेखे कर विचारा। रुण झुण झुण रुण दिवस रैण एका धारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका जोत करे सच सच सच वरतारा। एका जोत आत्म प्रकाशे। अज्ञान अन्धेर सर्ब विनासे। गुरसिख मानस जन्म होए रासे। प्रभ अबिनाशी तेरा होए दासे। दिवस रैण रैण दिवस तेरे आत्म रक्खे वासे। गुरसिक्खां तीजा नैण, सोहँ शब्द चलाए स्वास स्वासे। गुरमुख साचे प्रभ दर साचा लहणा लैण, प्रभ साचा करे बन्द खुलासे। आत्म पहनाए साचा गहिण, सोहँ देवे सच धरवासे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरसिक्खां कराए कारज रासे। गुरसिख तेरी पूरन काज। सोहँ शब्द तेरी आत्म लगाए साची आवाज़। सच शब्द धुरदरगाही देवे साचा ताज। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सरन पड़े दी रक्खे लाज। शब्द आवाज़ हरि आप लगाए। सोहँ तागा हरि तन पहनाए। अनहद साचा राग गुरसिख उपजाए। आपणे हत्थ तेरी पकड़े वाग, वेले अन्त घर सच बहाए। आपे धोए तेरे पापां दाग, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दूसर नाही कोए। पापां दाग आपे धोया। गुरसिख उठाया कलिजुग सोया। सोहँ बीज आत्म साचा बोया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, नरायण नर अवतार दूसर नाहे कोया। आत्म बीज शब्द बिजईआ। आप चढ़ाए
साची नईआ। सतिजुग साची नींह रखईआ। कलिजुग कच्ची जड़्ह पुटईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अचरज खेल विच मात करईआ। अचरज खेल करे करतारा। गुरमुखां मेल आत्म दीप करे उज्जयारा। बेमुखां बेड़ा जाए ठेल, ना दीसे कोई सहारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणा आप करे वरतारा। आपणा आप करे वरतार। कलिजुग अन्तिम आए हार। वेले अन्त होए ख्वार। घर घर फिरन सर्ब भिखार। शब्द सरूपी प्रभ मारे मार। चार कुन्ट होए हाहाकार। गुरमुख साचे दर घर साचे सोहँ शब्द कराए जै जैकार। प्रभ अबिनाशी जो जन वाचे, देवे दरस अगम्म अपार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत सरूपी जोत हुलार। जोत सरूपी जोत हुलारा। तीन लोक इक्क पसारा। खण्ड ब्रह्मण्ड एका रंग रंगे करतारा। विच मात सच्चखण्ड निहकलंक तेरे चरन दुआरा। बेमुखां प्रभ देवे डन्न, सोहँ शब्द उठाए खण्डा दो धारा। कलिजुग अन्तिम आई कंड, ना दिसे पासा हारा। सृष्ट सबाई होई रंड, ना कोई दीसे सच भतारा। झूठी पौंदे डण्ड, प्रभ अबिनाशी खेल अपारा। चार वरन प्रभ देवे एका गंढ्ढ, सोहँ शब्द धीरज धारा। शब्द सरूपी आत्म पावे ठंड, अमृत चले सच फुहारा। एका नाम प्रभ सृष्ट सबाई जाए वंड, एका दीसे महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नर अवतारा। इक्क दुआर जगत दिसाना। वेख वेख गुरसिख जगाना। अमृत साचा नाम प्याना। पूरन काम आप कराना। कोटन भान नाम जोत जगाना। दिवस रैण रैण दिवस अनहद शब्द धुंन उपजावना। गुरमुख साचे मिटा हरस आपणी सरन लगावणा। प्रभ अबिनाशी विच मात आपणा कर्म कमावणा। बेमुख जीव चुण अन्तिम अन्त नष्ट करावणा। निहकलंक कवण जाणे तेरे गुण, जोत सरूपी जामा पावणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप आपणा भेव खुलावणा। आप आपणा भेव खुल्हाया। सतिजुग साचा राह चलाया। सोहँ साचा विच मात धराया। हिरदे वाचा हरि आप अख्वाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप आपणी दया कमाया। दया धारे दरस गुरदेव। अपर अपार करे गुरदेव। भगत उधारे सोहँ देवे साचा मेव। जो जन आए चरन दुआरे, देवे वड्याई विच देवी देव। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, बिरथा जाए ना कलिजुग तेरी सेव। सेवक सेवा पूरन घाल। चरन प्रीती निभे नाल। आत्म अतीती स्वास सुखाल। मानस जन्म जाओ जग जीती, साचा शब्द देवे धन माल। बख्शे भुल्ल जो पिछली कीती, अगला वक्त लैणा संभाल। प्रभ अबिनाशी परखे नीती, गलों कट्टे जगत जंजाल। कर दरस होए काया सीतल सीती, सच वस्त रक्खणी संभाल। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, चरन प्रीती निभे नाल। चरन प्रीती निभे तोड़। गुरसिख ना होए कदे अजोड़। गुर पूरा वड सूरा जोती नूरा ना होए कदे अमोड़। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, प्रभ साचे दी साची लोड़। प्रभ साचा पूरन भगवन्त। देवे वड्याई
गुरमुख साचे सन्त। आप बणाए गुरसिक्खां बणाए साची बणत । भेव ना पाए कोई जीव जन्त । प्रभ दी महिंमा बड़ी बेअन्त। धन्न धन्न धन्न गुरसिख जिस मिल्या हरि साचा कन्त। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सोहँ शब्द जिह्वा देवे साचा मंत। जिह्वा मंत सच गुण गाओ। प्रभ अबिनाशी रिदे वसाओ। सर्ब घट वासी नित दर्शन पाओ। करे बन्द खलास जन्म फंद कटाओ। कलिजुग ना लेण मदिरा मासी, वेले अन्त फेर पछतावणा। सोहँ जपणा स्वास स्वासी, प्रभ अबिनाशी दर्शन पावणा। आप कटाए लक्ख चुरासी, जन्म मरन विच फेर ना आवणा। किरपा करे घनकपुर वासी, हरन फरन आप खुल्हावणा। जो जन होए दासन दासी, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दिवस रैण सद रसना गावणा। सद सद रसना गावणा। प्रभ अबिनाशी साचा पावणा। आत्म साचा दीप जगावणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कलिजुग जीवां भुलयां सतिजुग मार्ग लावणा। गुरमति गुर दर ते पाईए। आत्म साचा तत्त रखाईए। सोहँ साचे वत्त बीज बिजाईए। प्रभ अबिनाशी रक्खे पत्त, दिवस रैण सद रसना गाईए। आपे दे समझावे मति, गुर दर आए चरन सीस झुकाईए। गुरमति गुर आप दिसाए। साचे मार्ग हरि आप लगाए। सारंगधर भगवान बीठला, एका एक आप अख्वाए। कलिजुग जीव कौड़ा रीठला, अन्तिम अन्त कलि भन्न वखाए। सोहँ शब्द विच मात धराए मीठला, गुरमुख विरला रसना गाए। प्रभ अबिनाशी साचा डीठला, कर दरस हरस मिट जाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका रंग मजीठला, गुरसिख तेरी आत्म दए चढ़ाए। आत्म रंग सच रंगाउणा। प्रभ अबिनाशी साचा संग विच निभाउणा। प्रभ दर मंगे साची मंग, सोहँ शब्द प्रभ झोली पाउणा। कलिजुग जीव अन्तिम जाणा भज्ज जिउँ काची वंग, भैण भाई ना किसे छुडाउणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सोहँ देवे साचा नाम, दरगाह साची माण दवाउण। साची दरगाह देवे माण। जन भगतां करे कलि पछाण। सोहँ देवे शब्द बबाण। आप चढ़ाए वाली दो जहान। गुरमुख बहाए एका एक अस्थान। जिथ्थे वसे आप भगवान। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, जोत सरूपी एका रंग रंगान। प्रभ अबिनाशी सदा सदा बख्शिंद। गुरमुखां उपजाए आत्म परमानंद। जो जन रसना गायण विच बत्ती दन्द। प्रभ अबिनाशी साचा पायण, रसन तजायण मदिरा मास गन्द। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप कटाए जम का फंद। जम का फंद हरि देवे कट्ट। सोहँ शब्द खुल्हाया विच मात साचा हट्ट। गुरमुख साचे घर साचे लाहा लैण खट्ट। बेमुख जीव वेहन्दे करे खेल जुगो जुग जिउँ बाज़ीगर नट। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, वसे घट घट। सर्ब घटा घट घट पसारा। लक्ख चुरासी जोत अकारा। जोत सरूपी इक्क पसारा। वेखे विगसे सृष्ट सबाई इक्क दातारा। तीन लोक एका एक अगम्म अपारा। सच शब्द विच भण्डारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका आप बणे वरतारा।
शब्द भण्डारा आप वरतंत। किरपा कर हरि भगवन्त। गुरमुखां गुरसिक्खां देवे साचा मंत। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका एक चढ़ाए रंगत। अमृत बूंद अपार है। गुरमुखां देवे तार है। दु:ख रोग देवे निवार है। जो जन आए सच दरबार है। हउमे मैल देवे उतार है। प्रभ अबिनाशी पाए सार है। जन भगतां बख्शे चरन प्यार है। जुगो जुग प्रभ साचे दी साची कार है। गुरमुख सोहँ शब्द अधार है। रसना जप जप जप आत्म बेड़ा पार है। आप उतारे तीनों तप, हउमे रोग निवार है। दर आयां उतारे पिछले पप्प, साचा देवे शब्द खुमार है। दिवस रैण सद रसना जप, ना होवे जगत ख़ुआर है। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, देवे दरस अगम्म अपार है। अमृत बूंद मुख चवाओ। तन कलेश सर्ब गंवाओ। इक्क दरवेश घर साचे बण जाओ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कर दरस आत्म तृप्ताओ। अमृत बूंद गुर दर सुहावणी। गुरमुखां मुख प्रभ आप चुआवणी। उज्जल मुख मात कुक्ख सुफल करावणी। एका उपजे साचा सुख दर आयां प्रभ पूर करे भावनी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुखां देवे आपणी जामनी। गुरसिक्खां करे आप जामन। पूर कराए साचे कामन। अमृत मेघ आप बरसाए जिउँ बरसे सावण। आत्म साची जोत जगाए जिउँ चमके दामन। बेमुख प्रभ आप खपाए जिउँ रामा रावण। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कलिजुग जोत प्रगटाई भेख धारया जिउँ रूप बावन। अमृत आत्म गुरसिख लागे। कलिजुग भाग तेरे जागे। आत्म धोए दागे। हँस बणाए गुर पूरा कागे। जो जन सरनी प्रभ साचे दी लागे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, ना कदे सोए दिवस रैण सद जागे। ना कोई मोया ना कदे सोया। गुरमुख तेरे दर खलोया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, भेव चुकाया एका दोया। एका दूआ जाए चुक्क। पिछला लेखा जाए मुक्क। अग्गे दी सुक्खणा सुक्ख। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप मेट मिटाए तेरे काया लग्गे दुःख। काया दु:ख अग्न डन्न। दिवस रैण ना बज्झे मन। शब्द सरूपी साचा देवे डन्न। सोहँ शब्द सुणाए कन्न। गुरमुख आत्म जाए मन्न। प्रभ अबिनाशी बेड़ा देवे बन्न्ह। अन्तिम कलिजुग आप उठाए गुरमुख महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मुक्खों कहे धन्न धन्न। धन्न धन्न धन्न गुर दाता। सर्ब जीआं का आपे ज्ञाता। सोहँ शब्द देवे वड करामाता। गुरसिख पढ़ाए इक्क जमाता। चरन प्रीती बख्शे आपे बणे गुरसिख तेरा पित माता। आदि अन्त साध सन्त प्रभ साचा भैण भ्राता। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सर्ब जीआं का एका दाता। सर्ब जीआं इक्क दातार। गुरमुखां देवे नाम अधार। मानस जन्म देवे सुधार। गुरमुख ना डुब्बे विच मंझधार। बाहों फड़ गुर जाए तार। आप बिठाए साचे दर दरबार। साचा दर धुर दरगाह। जिथ्थे वसे बेपरवाह। प्रभ दी महिंमा अगम्म अथाह। जोती जोत सरूप हरि, दूसर कोए ना। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरसिख बहाए
साचे थां। साचा धाम इक्क इकल्लड़ा। जोत सरूपी खेल अवल्लड़ा। गुरसिक्खां कराए भारा पलड़ा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सोहँ शब्द छत्र सीस गुरसिक्खां झुलड़ा। गुर पूरा भोग लगावंदा। गुरमुखां चोग चुगावंदा। आत्म तृखा सर्ब मिटावंदा। बेमुखां दर दुरकावंदा। गुरमुखां चरन लगावंदा। सोहँ साचा नाम जपावंदा। वाली दो जहान आप अख्वावंदा। कलिजुग अन्तिम अन्त नष्ट करावन्ता। सच सच सच वस्त हरि विच मात धरावंदा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा कर्म आप करावंदा। साचा कर्म आप करावणा। सोहँ साचा नाम जपावणा। चार वरन इक्क थां बहावणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक कलि जामा पावणा। रूप अगम्म अनूप क्या कोई पावे सार है। वड शाहो वड भूप आत्म नीती रिहा विचार है। जो जन पए औजड़ राहे, काया बीती दए उचार है। भरम भुलेखे सारे लाहे, हरि हरि रंग रंग कई हज़ार है। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचे लेखे सद लिखार है। बिरध बाल जवानां। पूरन करे सर्ब पछाणा। शब्द छड्डे तीर कमाना। अंदर वड़े वाली दो जहानां। झूठा भेख जे कोई करे, आप परखे वल छल छल वल कलि कमाना। पुत्तर धीआं सर्ब जीआं आपे करे आपणा हिया, करे खेल बहु बिधनाना। दुखी पापी होया जिया, आत्म तृष्ना अग्न महाना। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, बहु बिध आपे करे पछाना। सर्ब जीव हरि साचा वस्सया। आत्म दीप कोट रवि सस्सया। क्यों भुल्ला जीव होया अंध्यार जिउँ चन्न मस्सया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणा भाणा वक्त पछाणा, खेल खिलाणा, आपणा भेव किसे देवी देव ना दस्सया। राती रुत्ती रातड़ी रात, काया सुत्तड़ी प्रभ जगात। क्या कोई करे आप पुत्तड़ी, क्या कोई मारे लात। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आत्म जाणे सर्ब वखाणे आपे वेखे मार झात। काम क्रोधी लोभी हँकारी। वेखे विगसे करे विचारी। सर्ब जीआं विच हरि पसारी। आत्म तुट्टे धीर धीरज हरि जिस सिर देवे हत्थ देवे नाम अधारी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सर्ब जीआं विच रिहा पसारी। आत्म धीरज जाए टुट्ट। प्रभ अबिनाशी वेखे खुट्ट। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत सरूपी भेख धर, आपे करे उलट पुलट। भेख धारे जीव विचारे ना पायण सारे। आत्म जिया आपे धारे। पुत्तर धीआं संग मलारे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप आपणे रंग रंगारे। अंग अंग वेख संग। क्या करे जीव भुयन्ग। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, भरम भुलेखे झूठे लेखे वेखा वेखे करे सर्ब भंग। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, शब्द निभाए साचा संग। अन्धेरी रैण झूठे वहिण। प्रभ अबिनाशी ना सके कहण। सर्ब घट वासी लहणा देणा सर्ब चुकैण। घनकपुर वासी तेरे भाणे विच गुरमुख विरले रहण। जिस जन आत्म होए उदासी, वेखे कर कर तिरछे नैण। करे कराए जो मन भासी, आपणे रंग सद रखैण। आपे परखे आत्म नीती, क्या कोई करे
जीव अजीती, सर्ब कला समरथ सर्ब घट जाणे जो जो रहे बीती। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका एक जोत सरूप सदा रहे अतीती। आत्म भुल्लया जीव रुल्लया झूठे धन्दे लुज्झया। ना कोई तेरा मुलया। काया झूठी आत्म भुल्लया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोती जोत सरूप सदा सद एका रंग अतुल्या। आत्म डोले जिया बोले हरि वेखे कोले ना कोई रक्खे ओहले सच पर्दा ना पूरा फोले। झूठी काया तन मन डोले। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप तुलाए साचे तोले। मन मूर्ख जिस जाए डुल्ल। विच मात हो जाए वड्डी भुल्ल। टाहणीउँ टुट्टा जाए साचा फुल्ल। पाणी पै जाए काया चुल्ल्ह। प्रभ अबिनाशी सर्ब घट वासी क्या कोई समझावे कुल। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका आप सदा अभुल्ल। अंदर बाहर गुप्त ज़ाहिर। वड दाता वड शायर। वड दाता वड नायर। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपे पकड़े पछाड़े झूठे कायर। जूठे झूठे काया लूठे कपटी मूरे धुर दरगाहों मूठे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सच कर्म ना दर कमायण। झूठे दिसण काया सच दवार सच कर मन्नणा। आत्म धीरज सभ ने बन्न्हणा। साचे दर ना लागे सन्न्हणा। भाणा प्रभ दा सच कर मन्नणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सोहँ शब्द पहनाए साचा कंगणा । संसा जगत अन्धेर है। अन्ध अज्ञानी फिरदा चार चुफेर है। विच आत्म माया कंध ना दीसे संञ सवेर है। आत्म वजा जंद गुरमुख साचे सन्त जन प्रभ चरन लगाए घेर है। करे बन्द बन्द बंधन बन्दी तोड़ आप अखवांयदा। गुरसिख चरन प्रीत, प्रभ साचा तोड़ निभांयदा। अमृत बूंद स्वांती जिस जन पीती, कँवल नाभ खुल्लांयदा। हरि काया सीतल कीती, अमृत आत्म मेघ बरसांयदा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दर घर साचे साचा माण दवांयदा। दरगाह साची पावे माण। एका रक्खे चरन ध्यान। आप चुकाए जम की काण। सोहँ देवे शब्द बबाण। वेले अन्त होए सहाई, किरपा करे महान। गुरमुख साचे दे वड्याई, अन्तिम जोती मेल मिलान। दर घर साचे वज्जी वधाई, दरगाह साची होवे परवान। उच्च पदवी प्रभ दर ते पाई, करे दरस दिवस रैण जोत सरूपी विष्नूं भगवान। जोत सरूपी रंग अपारया। बिन रंग रूप सर्ब अकारया। सति सरूप सर्ब पसारया। महिंमा अनूप ना किसे विचारया। वड वड भूप खड़े रहण द्वारया। सृष्ट सबाई होए अन्ध कूप, प्रभ अबिनाशी मनों विसारया। बिन रंग रूप जोत सरूप गुरमुख साचे विच समा रिहा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणी खेल आप वरत रिहा। जोत सरूप हरि वरतारा। करे खेल अपर अपारा। मिलाए मेल जन भगत चरन दुआरा। बिन बाती बिन तेल आत्म दीप करे उज्जयारा। बण साचा सज्जण सुहेल, दिवस रैण रहे रख्वारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अन्त ना पारावारा। आदि अन्त ना पारावारया। साध सन्त ना किसे विचारया। जीव जन्त सर्ब भुला रिहा। माया पाए जगत बेअन्त, आपणा
आप छुपा बिहा। गुरसिक्खां बणाए साची बणत, आत्म जोती दीप जगा रिहा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा कन्त घर साचे मेल मिला रिहा।