पुस्तकालयभाग ३

३० जेठ २०१० बिक्रमी पूरन सिँघ दे गृह पिण्ड जेठूवाल ज़िला अमृतसर

कलिजुग अन्त विचारना। मिल हरि साचे कन्त, जन्म सवारना। जिस बणाई जीव तेरी बणत, सो क्यों मनों विसारना। देवे वड्याई विच जीव जन्त, दिवस रैण सद रसन उचारना। प्रभ दी महिंमा बड़ी अगणत, जोत सरूपी हरि भेखी भेख धारना। कलिजुग माया पाए बेअन्त, गुरमुख विरले कलि विचारना। आप बणाए साचे सन्त, सोहँ शब्द जिस जन रसन उचारना। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कर किरपा पार उतारना। कर किरपा पार उतारे। जो जन आए चरन दुआरे। साचा देवे नाम अधारे। सोहँ शब्द सच्ची धुन्कारे। दिवस रैण रैण दिवस एका शब्द पवण हुलारे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचा खड़ा रहे तेरे आत्म दर दुआरे। दर हरि खुल्हाया। गुरसिख जगाया सोया। भाग लगाया सोहँ बीज आत्म बोया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर दूसर नाही कोया। नरायण नर नर निरँजणा। गुरसिक्खां हरि पाया आदि जुगादि वड वड दु:ख भंजना। सोहँ साचा नाम इक्क चढ़ाया रंगणा। चरन धूढ़ देवे साचा मजना। गुरसिख गुर पूरा पाया, प्रभ अबिनाशी साचा साक सैण सज्जणा। साक सज्जण आप सुहेला। गुरमुखां आप मिलाया साचा मेला। अन्तिम अन्त काल आ गया, अचरज खेल पारब्रह्म कलि खेला। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोती जोत सरूप हरि दीपक जोत जगा ल्या। बेमुखां करे वक्त दुहेला, गुरमुख सोया कलि आप जगा गया। जोत सरूपी सद वसे अकेला, बाहों पकड़ आपणी सरन लगा ल्या। आप सुहाया साचा वेला सोहँ साचा नाम पिला ल्या। रसन लगाया अमृत फल सच केला। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जुगा जुगन्तर विछड़यां कलि कराया मेला। आपणा मेल आप मिलावे। गुरमुख साचे तेरी आत्म जोती बिन बाती बिन तेल जगाए। हरि हिरदे सद वसाए, क्या कोई जीव भेव छुपाए। बेमुख जीव दर ते आए। सच नाम ना कोई भिच्छया पाए। गुरमुख साचे हरि हिरदे वाचे, सोहँ धागे प्रभ लए परोए। बेमुख जीव भाण्डे काचे, मदिरा मासी अन्तिम रोए। गुरमुख ढाले प्रभ साचे ढांचे, दूई द्वैत ना रहे कोए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपे जाणे आपे सोए। सच घर सच कर जानणा। सच घर वास भगवानणा। सच घर प्रकाश कोटन भानणा । सच घर विनास अन्ध अध्यानणा। सच घर आत्म कंध हरि कटानणा। सच घर बन्द बन्द हरि छुडावणा। सच घर सतिगुर साचा

चन्द चढ़ावणा। सतिगुर साचा सच घर गुरसिख प्रमानंद विच रखावणा। सच घर हरि दिखाए महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, होए प्रकाश कोटन भानणा। सच घर वेख विचार। सच घर जोत अकार। सच घर शब्द अधार। सच घर अमृत धार। सच घर दसवां दर खुल्हार। सच घर अनहद धुन सच्ची धुन्कार। सच घर सुन्न मुन्न दे निवार। सच घर सच रंग इक्क करतार। सच घर एका बिन्द इक्क बिन्दार। सच घर एका एक साची तार। सच घर एका गुर चरन प्यार। सच घर एका एक शब्द बिधार। सच घर एका एक मेल निरँकार। सच घर महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुखां दिखाए सच शब्द सच्ची धुन्कार। सच घर सच अस्थान। सच घर जोत महान। सच घर वसे भगवान। सच घर साचा राह दस्से वड बली बलवान। सच घर गुरमुख साचा सच घर वसे, जिस किरपा करे महान। सच घर बैठा महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान। सच घर सच दवारा। सच घर वसे हरि निराधारा। सच घर गुरमुख वेख एका रूप अपारा। सच घर एका एक एक हरि गिरधारा। सच घर जाए गुरसिख साचा देवे नाम अधारा। सच घर महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोती जोत सरूप वसे नरायण नर अवतारा। सच घर सच संदेश। सच घर साचा वेस। सच घर एका एक वेख, प्रभ साचे दा साचा भेस। सच घर साचे दर वसे हरि वड नरेश। साचे घर आत्म सर गुरसिख तर प्रभ चरनी पड़ ना जाए मर, चुक्के डर वस साचे दर, जोती सरूप हरि प्रवेश। सच घर वेख दर दसवां, भस्म पर्दा कर। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दिवस रैण सद दर्शन कर। सच घर सच प्यार। सच घर गुरसिख पछाण। सच घर विच मात सोहँ देवे शब्द बबाण। सच घर गुरमुख विरले कलि चढ़ जाण। सच घर महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका जोत जगाए रहाए टिकाए समाए वखाए जगाए गुरसिक्खां वाली दो जहान। सच घर सच द्वारी। सच घर काया कोट रिहा हरि उसारी। सच घर साची जोत सोहँ शब्द वड खुमारी। सच घर आत्म कढ्ढे खोट, गुरसिख तेरी हउमे जाए तन बिमारी। सच घर पाप उतारे कोटन कोट, जो जन करे चरन निमस्कारी। अन्तिम अन्तिम ना होए झूठ, देवे दरस अगम्म अपारी। कलिजुग जीव अल्हिणिउँ डिग्गे बोट, मदिरा मास रहे खुमारी। सच घर बेमुखां अजे ना भरी पोट, दिवस रैण रहे झक्ख मारी। गुरसिख कदे ना आवे तोट, सोहँ देवे साचा वड भण्डारी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, घर साचे करे सच्ची सिक्दारी। सच घर सच सिक्दारा। सच घर जोत सरूपी खेल अपारा। सच घर वसे हरि नरायण नर एका एकँकारा। सच घर जोती जोत हरि पसर पसारा। सच घर ना वरन ना गोत, एका जोत तीन लोक अधारा। सच घर गुरसिक्खां मैल दुरमति धोत, अमृत देवे नाम भण्डारा। सच घर इक्क निर्मल प्रकाश जोत, गुरसिख वेखे अपारा। आप खुल्हाए गुरसिख तेरे सोत, आत्म दीप

होए उज्जयारा। बेमुख दर ते रहण रोत, ना कोई मिटावे अन्ध अन्धयारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कर किरपा गुरसिक्खां पार उतारा। सच घर सच धर्मसाल। सच घर सोहँ वस्त अनमुल्लड़ा लाल। सच घर गुरमुख साचा पलड़ा साचा फल लग्गा डाल। सच घर महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोती जोत सरूप गुरमुख साचे दए वखाल। सच घर धाम अवल्लड़ा। सच घर एका एक वसे इकल्लड़ा। सच घर गुरमुख साचे वेख कर चरन निमस्कार गल पा पलड़ा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरसिख तेरे आए दर दवार दिवस रैण रहे सद खलड़ा। सच घर सच्चा सचखण्ड है। सच घर गुरसिख तेरी आत्म ब्रह्मण्ड है। सच घर तेरा दसवां दवार तेरा विच वरभण्ड है। सच घर कलिजुग जीव आई कंड है। जूठे झूठे माया लूठे पाउँदे ऐवें डण्ड है। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरसिख साचे दर बहाए घर वसाए माण दवाए विच नवखण्ड है। नौ खण्ड नौ दरवाजे। दसवें वसे गरीब निवाजे। ना रोए ना हस्से, सच प्रकाश कोट रवि सस्से, अनहद शब्द अनाहद वाजे। शब्द तीर साचा कसे, सृष्ट सबाई कलि अन्तिम गाजे। अग्न मेघ विच धरती बरसे, ना कोई कलिजुग रक्खे लाजे। चार कुन्ट बेमुख नस्से, अन्तिम अन्त ना कोई पर्दा कज्जे। गुरसिख साचा सच घर वसे, गुर चरन सरन पी अमृत आत्म रज्जे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सोहँ शब्द नगारा विच मात चार कुन्ट तेरा सद वज्जे। शब्द नगारा साचा वज्जणा। जोत सरूपी हरि विच मात दे गज्जणा। गुरसिक्खां आपे हरि साचा लज्जणा। आत्म जिंदा हँकारी भज्जणा। गुरसिख बणाए आपणी बिन्दा, साचा घाड़न घड़े, ना विच मात दे भज्जणा। बेमुखां पुटाई जड़्हे, घर साचा ना कलिजुग लभ्भणा। गुरसिख सोहँ शब्द जमायत साची पढ़े, दर घर साचे जाए शब्द सरूपी आत्म बज्झणा। दरगाह साची माण दवाए सच न्याउँ आपे करे ना कोई करे अजना पजना। अन्तिम जोती जोत हरि मेल मिलाए, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरसिख साचा हरि साचा साक सैण सज्जणा। पूरा गुर सद वडयाईआ। आसा मनसा पूर कराईआ। घर साचे वज्जी वधाईआ। नौ निध गुरसिख घर उपजाईआ। साची बिधा आप बताईआ। आत्म विध सोहँ शब्द तीर चलाया, रिद्ध सिद्ध प्रभ सच्चे वस कराईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सर्ब थांईं होए सहाईआ। प्रभ अबिनाशी साचा नांएं। होए सहाए सभनी थांएँ। पार उतारे फड़ के बाहें। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, होए सहाई एथे ओथे दोए थांएँ। होए सहाई सर्ब सुख दाता। गुरमुख कलि आप पछाता। सच वस्त हरि देवे, सोहँ नाम सच शब्द ज्ञाता। पूरन होए काम जो जन दर आए साचा नाम मंग मंगाता। मेल मिलाया साचे राम, एका नाम अंग जुड़ाता। ना कोई ओथे लग्गे दाम, चरन प्रीती जो जन कमाता। सुक्का हरया होए चाम, आत्म जोत जगे अन्धेरी राता। आप पिलाए साचा जाम, सोहँ शब्द

वड वड गुण ज्ञाता। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुखां बणे आपे पिता माता। मात पित पूत सूत। आप बणाए गुरमुख साचे पूत। आत्म साची जोत जगाए रंग चढ़ाए इक्क अनूप। शब्द धुन हरि उपजाए, चरन प्रीती सति सरूप। मुन्न सुन्न आप खुल्हाए, विच काया अन्ध कूप। गुरमुख साचे जन जगाए, आप दिखाए आपणा सच सरूप। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादि जुगो जुग महिंमा जगत अनूप। नाम निधान गुणां गुणवन्त है। प्रभ भेव जणाए विरले सन्त है। गुरमुख साचे मेल मिलावे आप बणाए साची बणत है। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोती जोत सरूप नरायण नर पूरन भगवन्त है। सच शब्द सोहँ उचारना। सोहँ शब्द साची धारना। लक्ख चुरासी गेड़ निवारना। बन्द खलासी करे करतारना। कट्टे गलों सिलक जम फाँसी, धर्म राए डर निवारना। जो जन होए मदिरा मासी, प्रभ साचे दर दुरकारना। गुरमुखां आत्म रहिरासी, सच शब्द रसन उचारना। किरपा करे घनकपुर वासी, आत्म जोत करे उजारना। अन्तिम अन्त करे बन्द खलासी, गुरमुखां होए आप सहारना। सोहँ शब्द जपावे स्वास स्वासी, सच मिलावा सच भतारना। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे सद सद रसन उचारना। गुरमुख साचे साची नीत। प्रभ अबिनाशी बख्शे चरन प्रीत। कलिजुग मिल्या हरि साचा मीत। कर दरस होए काया आत्म सीत। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुखां आत्म रक्खे सद अतीत। गुरसिख गुर पूरा जाण। आपणा मूल कलि पछाण। बेमुखां आवे हाण। धर्म राए दे जम सताण। गुरसिख चले साचे थांएँ, प्रभ देवे शब्द बबाण। आप चलाए साचे राहे, सोहँ शब्द जन रसना गायण। पार कराए पकड़े बांहे वाली दो जहान। आप बहाए साचे थांएँ, जिथ्थे वसे आप भगवान। एका जपणा साचा नाउँ, गुरमुख अन्तिम अन्त जोती जोत मिल जाण। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा दरगाह साची देवे माण। कलिजुग अन्धेर शब्द ढंडोरा। शब्द सरूपी चार कुंन हरि साचा फिराए साचा घोड़ा। गुरसिक्खां मेल मिलावे विछड़यां कलि कराए जोड़ा। अन्तिम अन्त आ गया वक्त रहि गया थोड़ा। हरि साचा शब्द लिखा गया, पैरी पाउणा ना मिले किसे जोड़ा। सोहँ साचा तीर चला गया, कलिजुग हँकारी प्रभ भन्ने फोड़ा। गुरमुखां आत्म साचा सीर पिला गया, ना होए कदे विछोड़ा। आत्म साची धीर धरा गया, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुर पूरे दी साची लोड़ा। गुर पूरा शब्द निशान है। सोहँ शब्द नाम निधान है। गुरमुख विरले प्रभ दर ते पाण है। किरपा करे जिस महान है। सो जन होए चतुर सुघड़ स्याण है। जिन मिल्या हरि मेहरवान है। सोहँ दिया साचा दान है। हिया किया वाली दो जहान है। निर्मल किया जिया, आत्म उपजे ब्रह्म ज्ञान है। नाम रस प्रभ दर ते पिया, काया मिटे अन्ध अंध्यान है। आप रखाई आपणी नीहां, प्रभ पूरी करे पछाण है। साढे तिन्न हत्थ मिले सीआं,

क्यों भुल्ला जीव निधान है। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर, अवतार सर्ब जीआं दा जाणी जाण है। नाम निधान प्रभ दर पावणा। भरम भुलेखा सर्ब गंवावणा। साचा लेखा आप लिखावणा। वेखी वेखा ना मनों भुलावणा। जोत सरूपी धारया भेखा, जिउँ धारे रूप बल बावना। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर अवतार, गुरसिक्खां दे मति आप समझावणा। गुरसिख गुर मति है। एका शब्द सोहँ तत्त है। आत्म देवे धीरज जत्त है। आपे रक्खे तेरी पति है। प्रभ बीजे आत्म वत्त है। चरन प्रीती देवे साचा तत्त है। सोहँ शब्द साचा धागा रसना लैणा कत्त है। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरसिख तेरी जाणे आपे मित गत्त है। मित गत हरि जाणदा। गुरसिख साचे विच मात आप पछाणदा। जात पात ना कोई वखाणदा। एका शब्द देवे सोहँ भण्डारा ज्ञान दा। भेव मिटाए दोआ दोअं, साचा देवे नाम गुणवन्त निधान दा। इक्क अकार ओअं रूप रंग कोई ना पछाणदा। साचा जाप सदा सोहँ सतिजुग साचे सच सद वखाणदा। हँस सहँस सांस सवास साची अंस आप आपणी जाणदा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, विच मात जुगो जुग गुरमुख साचे सद पछाणदा। गुरसिख देवे नाम अधारे। सच शब्द सच धुन्कारे। गुण अवगुण हरि आप विचारे। गुरमुख साचे जन आत्म भरे भण्डारे। सच शब्द उपजावे साची धुन, जो जन सोहँ रसन उचारे। कवण जाणे हरि तेरे गुण, महिंमा अपर अपारे। सच शब्द कन्न लैणा सुण, आत्म जोत होए चमत्कारे। झूठी माया तन लग्गा घुण, दिवस रैण रैण दिवस हड्ड खारे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कर किरपा गुरसिख पैज संवारे। सच शब्द सच धुन्कारी। गुरसिख बण साचा पुजारी। सोहँ साचा नाम आत्म देवे धुन सच्ची खुमारी। आप पिलाए साचा जाम, हउमे कट्टे गलों बिमारी। आप कराए पूरन काम, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर अवतारी। गुरसिख आत्म लग्गे भाग। जो जन सोया गया जाग। शब्द उपजाए साचा राग। हँस बणाए गुरसिख काग। आपे पकड़े तेरी वाग। प्रभ साचे दी चरनी लाग। आत्म धोए पापां दाग। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दिवस रैण रैण दिवस सद रिहा जाग। सच शब्द जन मंगे मंग। आत्म चाढ़्हे प्रभ साचा रंग। मानस जन्म ना होए भंग। होए सहाई सदा अंग संग। शब्द सरूपी कसे तंग। सोहँ वज्जे सच्चा मृदंग। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरसिक्खां कट्टे भुक्ख नंग।

४ हाढ़ २०१० बिक्रमी ज्ञानी गुरमुख सिँघ दे घर पिण्ड भलाई पुर ज़िला अमृतसर

दर घर सच सुख दवंतया। किरपा करे हरि भगवंतया। गुर साचे दिवस रैण, साची खोज खुजंतया। प्रभ साचा

देवे लहण देण, साचा नाम हरि साचा कंतया। धन्न धन्न धन्न गुरसिख गुर चरनी बहिण, मेल मिलावा साचे कंतया। साचा कन्त सर्ब सुखदाई। गुरमुखां देवे आप वड्याई। आदि जुगादि सच सच सच मार्ग लाई। शब्द नाउँ आत्म ब्रह्माद, बोध अगाध लेख लिखाई। दिवस रैण रैण दिवस सद रसन अराध प्रभ साचा देवे भेव खुल्हाई। आप मिटावे कलिजुग विवाद, जो जन आए सरनाई। सोहँ देवे साची दात, आत्म धीर धराई। गुरमुख विरले कलिजुग ल्या लाध, बेमुख गए जन्म गंवाई। प्रभ अबिनाशी माधव माध, जोत सरूपी खेल रचाई। गुरमुख साचे आत्म साध, चरन कँवल प्रीत लगाई। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका आपणे हत्थ रक्खे वड्याई। आपणे हत्थ रक्खे वडयाईआ। प्रभ अबिनाशी गुरमुखां देवे आप वधाईआ। सर्ब घट वासी एका जोत सच जगाईआ। घनकपुर वासी बूझ बुझाईआ। साचा शब्द जपाए स्वास स्वासी, आत्म भेव गूझ खुल्लाईआ। गुरमुख साचे आत्म रहिरासी, प्रभ देवे दरस भेख वटाईआ। जो जन होए मदिरा मासी, प्रभ साचे दर दुरकाईआ। दर घर साचे करन जो हासी, जमदूतां हत्थ फड़ाए ना कोई दे छुडाया। वेले अन्त होए नासी, धर्म राए दे सजाया। गुरमुख साचे सद सद बलि बलि जासी, प्रभ साचे दरस दिखाया। साची जोत महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे विच टिकाया। जोत जगाए जगत विहारी। करे खेल अपर अपारी। वेखे विगसे करे विचारी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर अवतारी। नरायण अवतारा, रूप अपारा, जोत अधारा, शब्द हुलारा, गुरसिख दुआरा, सोहँ जैकारा, आत्म भरे भण्डारा। साचा नाम वणज वपारा। आपे पावे गुरमुख साचे सारा। आप चलाए साची धारा। अमृत आत्म मेघ बरसाए गुरमुख आत्म ठारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन भगतां देवे चरन प्यारा। चरन प्यार गुरसिख विचार। मानस जन्म ना हार। फेर ना आवे दूजी वार। सोहँ साचा रसन उचार। नेत्र वेख दरस करतार। आप लिखाए लेख बण साचा लेख लिखार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कर्म धर्म दोए रिहा विचार। कर्म विचारे गुरसिख तारे। बेमुख दुरकारे भगत अधारे। धरे जोत अपर अपारे। एका नाम एका काम एका देवे शब्द अधारे। एका जाम एका दाम एका धाम एका रंग अपर अपारे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अचरज खेल करे विच संसारे। अचरज खेल हरि संसारया। क्या कोई जाणे जीव गंवारया। प्रभ अबिनाशी साची धारया। आदि जुगादि जुगो जुग प्रभ साचे दी साची कारया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका साचा कन्त सृष्ट सबाई नारीआ। सृष्ट सबाई एका नार। एका शब्द सर्ब भतार। लक्ख चुरासी पावे सार। एका जोत इक्क अकार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत सरूपी पसर पसार। पसर पसार सृष्ट सबाई। लक्ख चुरासी विच समाई। वेखे विगसे आप रथवाही। जीव जन्तां गुरमुख साचे सन्तां

प्रभ रिहा जगाई। बेमुखां माया पाई बेअन्ता, सृष्ट सबाई गूढ़ी नींद सवाई। देवे वड्याई गुरसिख विच जीव जन्त प्रभ आपणी गोद उठाई। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुखां गुरसिक्खां आपे दे मति समझाई। देवे मति शब्द अधारा। सोहँ शब्द देवे अपारा। आपणे रंग रंगे करतारा। दिवस रैण इक्क हुलारा। एका देवे चरन प्यारा। देवे दरस अगम्म अपारा। जोत सरूपी खेल न्यारा। बिन बाती तेल गुरसिख दीपक होए उज्जयारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत सरूप निहकलंक नर अवतारा। आदि अन्त जुगा जुगन्त नैण मुँधारा। नैण मूंध नैण मुँधारी। बाशक सेज हरि सवारी। सिँघ आसण बैठा नर अवतारी। ब्रह्मा विष्न महेश लक्षमी खड़े चरन द्वारी। चतरभुज शब्द धुज फड़े आप वड बलकारी। सृष्ट सबाई कुट्टे एका हुज, चार कुन्ट होए हाहाकारी। आप खुल्हाए भेव गूझ, करे खेल अपर अपारी। गुरमुखां जाए राह साचा सूझ, बेमुख झक्ख रहे मारी। हरि बिन ना कोई छुडाए तुझ, क्यों होया आत्म हँकारी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरयण ना भुल्ल जीव गंवारी। जीव गंवारा ना भुल्ल संसारा। कर विचारा वेख करतारा। दरस अपारा शब्द अधारा। गुरसिख पसारा खुल्हाए दवारा। दूई द्वैत चिराए प्रभ आप रखाए सिर सोहँ आरा। आप पढ़ाए चलाए वरताए इक्क कराए चार वरन आए इक्क दुआरा। कोई ना दीसे किसे हमायत एका एक निहकलंक नरायण नर अवतारा। गुरमुखां देवे प्रभ साचा साची हमायत, साची प्रीत गुर चरन दुआरा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अन्तिम अन्त गुरसिक्खां पाए आपे सारा। साचा शब्द हरि गुण गावणा। भरम झूठा लेखा, जगत गंवावणा। वेखी वेखा ना वक्त लँघावणा। प्रभ मेटे भरम भुलेखा, जिस चरनी सीस निवावणा। आप लिखाए साची लेखा, जिस पकड़े प्रभ साचा दामना। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मात जोत प्रगटाए, जिउँ धरे भेख हरि बावना। धरया भेख ना भेव जणाए। वड वड देवी देव दिस ना आए। गुरमुख साचे सन्त जन प्रभ अबिनाशी आपणी सेवा लाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक आप अख्वाए। गुरमुख सिँघ सिँघ पाल साचे लाल प्रभ अबिनाशी लए उठाल। विच मात साचा प्रभ बणया आप दलाल। सोहँ शब्द सति कमाई, आपे कट्टे माया जाल। आपे देवे जगत वड्याई, आपे देवे सुरत संभाल। सच वस्त हरि झोली पाए ना होए कदे कंगाल। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सोहँ शब्द देवे सच्चा धन माल। सच धन माल सच ख़ज़ीना। देवे हरि वल प्रबीना। उतरे पार जिस रसना चीना। होए सहार शांत कराए सीन। गुरमुखां बेड़ा कर जाए पार, प्रभ अबिनाशी दाना बीना। अमृत अन्तिम बरखे सच फुहार, प्रभ अबिनाशी करे मन तन तन मन भीन्ना। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप आपणे जिहा कीना। आप आपणे रंग रंगाया। साचा रंग आप निभाया। प्रभ दर मंगे साची मंग, सच सच वस्त हरि झोली पाया। एका चाढ़्हे

साचा रंग, फिर उत्तर ना जाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जिस जन रसना गाया। पुर भलाई वज्जे वधाई। प्रभ अबिनाशी जोत जगाई। चार हाढ़ लेख लिखाई। शब्द वाड़ गुरसिख कराई। बहत्तर नाड़ जोत जगाई। झूठी धाड़ परे्हे हटाई। प्रभ साचे आपणी दाढ़ हेठ आप चबाई। गुरमुख शब्द घोड़ी चाढ़्ह, तीन लोक बूझ बुझाई। सतिजुग बणाए साचे लाड़, सोहँ शब्द मुख सगन लगाई। बेमुखां प्रभ देवे झाड़, एका जोत अग्न लगाई। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुखां देवे आप वड्याई। दर घर साचा आप सुहाया। हरि हिरदे वाचा नाम ध्याया। जीव भाण्डा काचा, प्रभ साचे रंग चढ़ाया। बेमुख दर ते आए नाचा, प्रभ अबिनाशी भेव ना पाया। गुरमुख साजण साचो साचा, जिस जन दया कमाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, प्रगट जोत जोत सरूपी दरस दिखाया। जोत सरूपी दरस कर। बिन रंग रूपी वेख हरि। सति सरूपी तेरे आया दर। भाग लगाया तेरे साचे घर। गुरसिख जाग ना कलिजुग डर। प्रभ अबिनाशी चरनी लाग, प्रभ देवे साचा वर। प्रभ अबिनाशी चरनी लाग, जाए साचे घर। कलिजुग माया डसणा नाग, दर घर साचे आवे डर। कलिजुग बणे हँस काग, मानस जन्म गए हर। प्रभ अबिनाशी गुरसिक्खां धोए आत्म दाग, जो जन लग्गे साचे लड़। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका एक दिसाए एक राह चलाए, एका जोत जगाए सृष्ट सबाई अंदर वड़। सच घर हरि भाग लगाया। आत्म दर आप खुल्हाया। साचा सर गुर चरन छुहाया। गुरसिख जायण तर, चार हाढ़ प्रभ दर्शन पाया। आप चुकाए जम का डर, लक्ख चुरासी गेड़ कटाया। जोती सरूप हरि धरनी धर, अचरज खेल मात वरताया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे सरन पढ़ वेले अन्त लए छुडाया। वेले अन्त होए सहाई। देवे दरस आप रघुराई। करे तरस हरि सभनीं थांईं। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, चरन सेव जिस जन कमाई। चरन सेव साची घाल। सच प्रीती निभे नाल। साची रीती जगत संभाल। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा शाहो धुर दरगाहो, अगम्म अथाहो, बेपरवाहो, होए सहाई सभनी थांउँ, कट्टे जगत जंजाल। आपे कट्टे जगत जंजाल। सच वस्त गुरसिख संभाल। साचा हित सोहँ शब्द कमाल। देवे वस्त बण आप दलाल। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादि ना होए कंगाल। शब्द भण्डार ना जाए कदे निखुट्ट। विच मात ना कोई जाए लुट्ट। आदि जुगादि सदा अतुट्ट। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, बेमुखां जड़्ह देवे पुट्ट। बेमुखां जड़्ह आप उखाड़े। लेख लिखाए चौथे हाढ़े। आप चबाए आपणी दाढ़े। नग्न फिराए विच उजाड़े। पल्ले होए ना किसे भाड़े। ना किसे दिसे पिछा अगाड़े। चार कुन्ट पैण झाड़े। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मौत घोड़ी सारे चाढ़्हे। मौत घोड़ी जायण चढ़। वहन्दे वहिण जाए हड़्ह। आपणा कीता पायण मरन लड़

लड़। प्रभ का भाणा सिर ते सहिण जिन्हां छड्डया लड़। ना कोई दीसे मां पिउ भैण भ्रा साक सज्जण सैण सभ अंदर बैठे वड़। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, बेमुखां दे सजाई वेले अन्त बाहों फड़ फड़। गुरसिख हरि माण दवईआ। एका शब्द नाम जपईआ। साचा राह जगत दिसईआ। साची दरगाह लेख लिखईआ। साचे थान आप बहईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप चढ़ाए सोहँ साची नईआ। सोहँ नईआ आप चढ़ाए। गुरमुख साचे पार लँघाए। शब्द मुहाणा वंञ रखाए। ना कोई सवेर ना संञ जणाए। विच धार मंझ होए सहाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप आपणी दया कमाए। दया कमाए, दया नित्त करे। गुरमुख साचे सन्त जन साचा पित हरे। देवे दरस कर तरस भाग लगाए आए साचे घरे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कर दरस सिँघ गुरमुख पाल सिँघ दोवें तरे। सच नाउँ रसन ध्याया। सच थाउँ हरि आप दवाया। पकड़ बाहों हरि गोद उठाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दरगाह साची माण दवाया। दरगाह साची आप बहाए। गुर संगत प्रभ संग रलाए। प्रभ दर आई साची संगत साची भिच्छया हरि नाम पाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अन्तिम अन्त जोती जोत मिलाए। जोती जोत आप मिलाया। वेला वक्त आण सुहाया। आदि जुगादि जुगो जुग पैज जन भगतां रक्खदा आया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप आपणा सिर हत्थ टिकाया। आप आपणा सिर हत्थ टिका के। सोहँ साचे रथ चढ़ा के। अकथ्थ कथा कथ आप करा के। साची वथ हरि झोली पा के। काया दुखड़े साचे मथ्था, आप लै जाए शब्द घोड़ चढ़ा के। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सिँघ पाल तेरी रक्खे लाज दर घर साचे आके। सच घर होया विचोला। सोहँ शब्द सुणाया ढोला। उतरे पार जिस जन रसना बोला। प्रभ अबिनाशी साचा शाहो नाही गोला। जोत सरूपी जोत हरि, बेमुखां खोल्हे पोला। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, संपूरन कला सोलां। विच विचोला आप बणाया। आपणा उहला भेव खुल्हाया। साचा सोहला शब्द सुणाया। सवरन उतरी पार रसना बोला, प्रभ अबिनाशी सरन लगाया। मानस जन्म गई सुधार, काया छडया झूठा चोला। फेर जन्म पाए ना दूजी वार, चरन प्रीती आत्म घोला। आप बहाए सच दरबार, दिवस रैण रैण दिवस चल्ले शब्द अमोला। आपणे रंग रंगे करतार जोत सरूपी तोल तोला। झूठा छडया सभ संसार, गुर चरन सोहे जिउँ जल उप्पर कँवला। प्रभ साचे तेरी साची कार, क्या कोई जाणे जीव भोला। सद सदा तेरा सच विहार, सृष्ट सबाई तैनूं कहे कमला। एका तेरी साची धार उप्पर धवला। गुरमुखां करे विचार जोत सरूपी जिउँ काहना सँवला। आप बहाए सचखण्ड द्वार, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सृष्ट सबाई सदा सदा सदा सद मवला। सवरन सर आत्म दर। सरन पड़ गई तर। मिल्या हरि सचा हरि। ना दीसे दूजा घर।

महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, देवे वड्याई आप रखावे साचे घर। सच घर हरि दुआरा। साचा वर कन्त प्यारा। साचा सर जीवां जन्तां सोहँ शब्द रसन उचारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, देवे वड्याई ना कोई जाणे कलिजुग जीव भेखी सन्त गंवारा। सवरन सरन आई हरि। साची तरनी गई तर। प्रभ अबिनाशी आप बहाई साचे घर। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोती जोत सरूप हरि आत्म मेल मिलाया आप खुल्हाया दसवां दर। पूरन सार हरि साचे पाई। एका शब्द धार रसना गाई। प्रभ अबिनाशी किरपा कर अपार, आपणी सरन लगाई। पूरन कर्म विचार विच मात देवे वड्याई। लक्ख चुरासी गेड़ निवार विच जोती मेल मिलाई। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा दिवस विचार, चौदां जेठ देह छुडाई।

४ हाढ़ २०१० बिक्रमी धर्मबीर दे गृह पिण्ड जलालाबाद ज़िला अमृतसर

नरायण नर नर हरी। लोकमात जोत धरी। अचरज खेल प्रभ आप करी। दर घर साचे देवे दरस मिटाए हरस कर तरस कर पूरन आस प्रभ आप करी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादी वड ब्रह्मादी बोध अगाधी शब्द अनादी देवे माण जगत तान जन भगतां किरपा आप करी। किरपा करे गुणां गुणवन्त। प्रभ अबिनाशी पूरन भगवन्त। गुरमुख साचे आप जगाए देवे माण विच जीव जन्त। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, हरि साचा दरगाह साची साचा कन्त। साचा कन्त सच सुहेलड़ा। गुरमुखां कराए कलिजुग मेलड़ा। आप सुहाए साचा वेलड़ा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोती जोत सरूप निरँजण नर नरायण ना दिसे इक्क इकेलड़ा। इक्क इकल्लड़ा आपे वस्सया। गुरमुखां राह साचा दस्सया। आत्म जोत करे प्रकाश कोट रवि सस्सया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोती जोत सरूप निरँजण नर नरायण जन भगतां सद हिरदे वस्सया। हिरदे वस्सया हरि हरि रंगा। देवे दरस जोत सरूपी साचा सच सच अणमंगा। गुरमुखां देवे दरस नाम वड्याई होए सहाई जोत जगाई देवे दान भगत, भगत भगवान किरपा कर महान वड दानी दान निहकलंक बली बलवान सोहँ शब्द अनरंगा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादि सदा संग संगा। संगी साथी प्रभ रघुनाथी। त्रिलोकी नाथी गुरमुख साचे लेख लिखाए प्रभ अबिनाशी विच मस्तक माथी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप चढ़ाए सोहँ साचे राथी। सोहँ साचा रथ चलाया। गुरमुख साचा आप चढ़ाईआ। कलिजुग बेड़ा बन्न्हे लाया। लक्ख चुरासी गेड़ा आप चुकाया। आवण जावण झूठा झेड़ा आप चुकाया। पतित पावण गुरसिक्खां पकड़े दामन गुरसिक्खां होए जामण वेले अन्त लए छुडाया। बेमुख सँघारे जिउँ रामा रावण, शब्द बाण हरि आप चलाया। गुरमुख साचे आप तराए अमृत मेघ बरसाए जिउँ बरसे सावण,

महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कर किरपा पार लँघाया। कर किरपा पार उतारया। जन भगत भगत जन चरन निमस्कारया। धन्न धन्न धन्न गुरमुख साचा धन्न प्रभ साचा माण दवा रिहा। आत्म जाए मन झूठा चुकाए जन, धर्म राए ना देवे डन्न, प्रभ अबिनाशी बेड़ा देवे बन्न्ह, सोहँ साचा शब्द सुणा रिहा। गुरसिख सुणे लाए कन्न, हरया होवे मन तन, झूठा भाण्डा देवे भन्न, सोहँ देवे सच वस्त ना लग्गे संन्ह, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सतिजुग साचा राह दिखा रिहा। सतिजुग साचे मार्ग पाउणा। सोहँ साचा नाम जपाउणा। कलिजुग भेख सर्ब मिटाउणा। सृष्ट सबाई एका रंग हरि साचे आप रंगाउणा। साचा वरन चरन प्रीती साचा संग प्रभ विच मात दिसाउणा। आपे परखे साची नीती, गुरमुख सोया आप जगाउणा। कलिजुग अवध अन्तकाल कलि बीती, सतिजुग साचा बीज बिजाउणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जुगा जुगन्त आप चलाए साची रीती, निहकलंक नरायण नर अवतार आप अख्वाउणा। सतिजुग साचा मात धर। प्रभ अबिनाशी देवे वर। चार वरन खुल्हाए एका दर। गुर चरन बणाए साचा सर। ऊँच नीच सभ जायण तर। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, राउ रंक रंक राउ आप बहाए एका घर। एका घर इक्क विहारा। एका दर इक्क दुआरा। प्रभ साचे दी साची कारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जुगो जुग जन भगतां होए आप सहारा। भगत उधारी जोत निरँकारी। आवे जावे वारो वारी। करे खेल अपर अपारी। गुरमुख साचे जाए तारी। सृष्ट सबाई रही झक्ख मारी। मदिरा मासी होए ख्वारी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुखां आत्म करे कारी। आत्म अकारी शब्द अधारी जोत निरँकारी महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दर घर वर हरि नर साचा जन भगतां जाए पैज सवारी। धर्मबीर धर्म दी दात। सोहँ शब्द सच करामात। चरन प्रीती साचा नात। झूठे दिसण भैण भ्रात। वेले अन्त कोए ना साथ। होए सहाई आप रघुनाथ। देवे वड्याई त्रिलोकी नाथ। विच जोती जोत मिलानी आवण जावण गेड़ चुकाई महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप निभाए सगला साथ। झूठा धन्दा जगत विहारा। लक्ख चुरासी खेल अपारा। वरते वरतावे प्रभ गिरधारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादि जुगो जुग करे खेल अपर अपारा। करे कराए आप गिरधार। पूर्ब कर्म लए विचार। आपे पाए गुरमुखां सार। कलिजुग सोए आप जगाए खिच ल्याए चरन द्वार। दुरमति मैल पापां धोए सोहँ चाढ़्हे रंग अपार। आत्म बीज साचा बोए, अन्तिम खिड़े सच्ची गुलज़ार। प्रभ बिन अवर ना दीसे कोए, वेले अन्त पावे सार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कर किरपा जाए तार। साची देवे घर साचे सीख्या। गुरमुख मंगे साची भीख्या। धुर दरगाहों साचा लेख प्रभ साचे लीख्या। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप मिटाए दया कमाए बिधना लिखी जो रेख्या। रेख रेख हरि रेख मिटाए। लेख लेख हरि

साचे लेख लिखाए। भेख भेख भेख कर हरि जगत भुलाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख सोए आप जगाए। गुरमुख सोया आप जगाया। आप आपणी सरनी लाया। सोहँ साचा नाम जपाया। स्वास स्वास स्वास हो दास दास दास हिरदे रक्ख वास वास वास आत्म रंग रंगाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप आपणा संग निभाया। संग सुहेला जुगां जुगां विछड़यां प्रभ साचे कलि कराया मेला। अचरज खेल पारब्रह्म कलि खेला। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपे होए सज्जण साक सैण सुहेला। सज्जण साक सैण साचा मित्त। आपे बणे मात पित। गुरमुखां करे साचा हित्त। जोत प्रगटाए नित नवित्त। होए सहाए जो राखे चित्त। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप बणाए आपणी रीत। मीत मीतला साचा सीतला। जुगो जुग प्रभ साचे दी साची रीतला। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपे परखे आपे वेखे कढ्ढे भरम भुलेखे, साची दरगाह लाए लेखे, गुरमुख विरला दर घर साचा पेखे, जिथ्थे गसे हरि हरि साचा बीठला। हरि हरि साचा वेख विचारो। जूए जन्म ना आपणा हारो। मानस जन्म ना आए दूजी वारो। झूठा दिसे सभ परिवारो। वेले अन्त होए सहाई एका इक्क करतारो। जोत सरूपी दरस दिखाई हरस मिटाई देवे नाम अधारो। प्रभ अबिनाशी दया कमाई देवे वड्याई, आपणी गोद सवरन उठाई पारब्रह्म रूप अपारो। मात पिता देवे वधाई। मात कुक्ख सुफल कराई। आत्म दु:ख रहे ना राई। चिन्ता भुक्ख प्रभ दे मिटाई। एका सुख हरि दे उपजाई। उज्जल मुख जगत रहि जाई। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दिवस रैण रैण दिवस सदा सदा निमस्कारो। साचे धाम सवरन बहाई। एका जोत जगे रघुराई। दूसर कोई दिसे नाही। आप अपरम्पर अपर अपार एह बणत बणाई। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, घनकपुर वासी बैकुण्ठ निवासी, आप बणाए चरन दासी , सोहँ शब्द चलाए स्वास स्वासी, मानस जन्म कराया रासी, अन्तिम जोती जोत मिलाई। जोती जोत मिलईआ मेल। जगया दीपक बिन बाती बिन तेल। आप वसाए घर साचे दिसे रंग नवेल। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपे वरते वरतावे करे करावे आपे जाणे आपणा खेल। आपणा खेल हरि करंता। जुगो जुग भगत भगवन्ता। माण दवाए साचे सन्तां। खेल रचाए आदिन अन्ता। बेमुखां माया पाए बेअन्ता। धन्न धन्न धन्न गुरसिख जिन मिल्या हरि साजन साचा कन्ता। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप बणाए साची बणता। साची बणत जाए बण। दु:ख रोग ना लग्गे तन। सहिँसा रोग चुक्के मन। भाण्डा भरम देणा भन्न। झूठयां जूठयां शब्द ना सुणना कन्न। प्रभ अबिनाशी बेड़ा देवे बन्न्ह। धर्म राए न लावे डन्न। गुरसिख उठाए आपणे कन्न। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप कढाए भरम भुलेखा झूठा कलिजुग जन।

६ हाढ़ २०१० बिक्रमी पूरन सिँघ जी दे गृह पिण्ड जेठूवाल ज़िला अतसर

मन मता आत्म तत्तया। धीरज धरवास ना होए रत्तया। झूठा तुटा जगत नत्तया। साचा नाउँ ना रसना कत्तया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, ना गाया बत्ती दंदया। बत्ती दन्द ना हरि जस गाया। आत्म अन्ध अन्धेर रखाया। झूठी कंध ना पर्दा लाहया। मन तन बद्धा बधना ना किसे छुडाया। मुख रखाए विष्टा गोद अमृत जाम ना किसे प्याया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, किरपा करे आप रघुराया। किरपा करे आप नर हरा आप रघुराए। आप रघुबंस काया कीट विकार मुकाए। आप बणाए साचा बंस, सोहँ साचा नाम जपाए। आप बणाए साची अंस, जमदूतां मार भजाए। सोहँ शब्द जिउँ काहना कंस, भूत प्रेत कोई नेड़ ना अए। बण जाए हरि साचे दी साची अंस, लक्ख चुरासी गेड़ कटाए। धर्म राए ना दए सजाए। बाहों पकड़ पार लँघाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मात देवे वड्याई विच सहँस, सहिँसा सहस सहँस सुखदाई। साचा बंस सिक्ख आप बणाई। आपणी अंस आप जगाई। शब्द बाण साचा धनुष चिल्ला नाउँ तीर चढ़ाई। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दूतां दुष्टां दे सजाई। दूई दुष्ट जीव दुराचार। वेला अन्तिम आपणा गए हार। झूठी रहे पसर पसार। प्रभ अबिनाशी साचा घनईआ सर्ब जीआं गुण रिहा विचार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कर किरपा जाए तार। रोग सोग चिन्ता दुःख। कर दरस उतरे भुक्ख। सुफल कराए साची कुक्ख। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जो जन रसना गाए मदिरा मास तजाए गुर चरनी सीस निवाए उज्जल कराए मुख। उज्जल मुख होए संसारा। उतरे भुक्ख दरस अपाारा। साचा सुख नाम अधारा। सुफल कुक्ख अमृत धारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सर्ब जीआं हरि बूझ बुझारा। बूझ बुझाए कर्म विचारे। दर घर आवे साचे नहावे। ख़ाली भरे आप भण्डारे। जो जन आए मंगण दर दुआरे। प्रभ अबिनाशी नाम अधारे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सोहँ देवे शब्द अपारे। शब्द अपार सोहँ धार, गुरमुख उचार ना जाणा बचन हार। वेले अन्त ना होणा ख्वार। प्रभ साचा मारे डाहढी मार। ना कोई दिसे अन्त सहार। झूठी काया दिसे जगत प्यार। एका नाउँ रिदे वसावे वेले अन्त कराए पार महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरचरन सच सरन चुकाए जम का डरन जाओ चरन बलिहार। बलिहार जाओ, दरस गुर पाओ। दर्द दु:ख मिटाओ। रसना भुक्ख गवाओ। आत्म सुख इक्क उपजाओ। सोहँ साचा रसना गाओ। हिरदे वसणा राह साचा दस्सणा ना कदे भुलाओ। जमदूतां हरि साचे नस्सणा, मानस जन्म लेखे लाओ। शब्द तीर हरि साचे कसणा, पशू प्रेत ना बण जाओ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कर दरस आत्म तृखा सर्ब बुझाओ। आत्म तृखा दरस प्यास। प्रभ अबिनाशी कीने नास। सोहँ चीना स्वास स्वास। मानस

जन्म कराए गुरसिख रास। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, वड शाहो शाबाश। शाहो शाबासे जोत प्रकाशे। अन्धेर विनासे, गुरसिक्खां होए दासन दासे। गुरमुखां देवे शब्द भरवासे। सोहँ जपाए स्वास स्वासे। एका साची वस्त टिकाए साचा नाउँ काया झूठे कासे। प्रभ अबिनाशी बलि बलि जाओ, करे बन्द खलासे। वल छल छल वल ना कर भुल्ल जाओ, प्रभ साचा वेख रंग तमाशे। वेले अन्तकाल ना डुल जाओ, मानस जन्म ना जाए हासे। आपणी भुल्ल आप बख्शाओ, रसन ना लाओ, मदिरा मासे। पूरे तोल गुरसिख तुल जाओ, मानस जन्म कराओ रासे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सर्ब सुखदाई साचा सुख दे उपजाई। आत्म देवे शब्द धरवासे। शब्द धीर सच धीरना। अमृत देवे साचा सीरना। रोगां सोगां जिस ने चीरना। ना कोई जाणे पीर फ़कीरना। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका शब्द चलाए तीरना। तीर तलवार शब्द कटार, खण्डा दो धार, दुष्टां दए सँघार। गुरमुखां बेड़ा लावे पार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दुतर जाए पार। दुतर तारे गेड़ निवारे। सच दरबारे लेख लिखावे पवण जोत इक्क हुलारे। दुरमति मैल पापां धोए, अमृत रंग चढ़ाए अपर अपारे। प्रभ अबिनाशी साची जोत जामा विच मात दे धारे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरसिख सोहण चरन दुआरे। चरन द्वार चरन गुर सेवा। प्रभ अबिनाशी अलख अभेवा। साचा देवे अमृत मेवा। कोई ना जाणे देवी देवा। गुरसिख साच शब्द वखाणे जिह्वा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, बिरथा ना जाए चरन प्रीती सेवा। शब्द अस्व कस तंग। मन मनुआ हरि साचा रंग। ऐका चाढ़्हे हरि आत्म रंग। हीणा बणे ना कोई अंग। दु:ख रोग प्रभ कीनो भंग। प्रभ दर मंगी साची मंग। होए सहाई अंग संग। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सर्ब जिया एका हिया, साचा पिया सोहँ बीज साचा बिया, साची देवे शब्द उमंग।