२०१० बिक्रमी दलीप सिँघ दे गृह पिण्ड टांगरा ज़िला अमृतसर
सहिज सुख मन भए अनन्दा। हरि पाया पूरा गुर गोबिन्दा। दर घर साचे दरस दिखाया, आप तजाया जम का जिंदा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जो जन तेरी सरन चरन आस रखंदा। चरन आस सच धरवास। शब्द वास जो जन हिरदे रक्खे वास। प्रभ साचा होए दास। मानस जन्म कराए रास। रोग सोग प्रभ दर्द दु:ख करे विनास। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पूरे गुर सद वसणा चरन कँवल कँवल चरन पास। चरन कँवल जिस घर टिकाया। उप्पर धवल माण दवाया। काहना सँवल जोत सरूपी भेख वटाया। सृष्ट सवाई रिहा मवल, गुरमुख विरले भेव खुल्हाया। महाराज
शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कर किरपा प्रभ आपणी सेवा लगाया। धरत धवल विच अकाश। जोत सरूपी हरि प्रकाश। विच अन्ध कूपी सति सरूपी साचा करे वास। बिन रंग रूपी गुरमुखां सद वसे पास। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, देव पुरी मवकल दर घर साचे कीने नास। नासन नास करे भगवन्त। आप बणाए साची बणत। होए सहाई वेले अन्त। जिस जन मिल्या साचा कन्त। सोहँ शब्द सुणाए साचा छंत। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप आपणे रंग रगंत। आत्म रंग मजीठी चाढ़्ह। सोहँ जगाए बहत्तर नाड़। गुरसिख बणाए सतिजुग साचे लाड़। बेमुख चबाए आपणी दाढ़। अन्तिम अन्त कलिजुग जूठे झूठे प्रभ देवे झाड़। बेमुखां हत्थ फड़ाए ठूठे दर दर फिरन भिखार। गुरमुख साचे प्रभ दर लूठे, आत्म देवे शब्द अधार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप आपणी किरपा धार। किरपा धारे हरि काज संवारे। गुरमुख साचा पार उतारे। जिस जन आए चल दुआरे। सच्चा घर सच्चा दर सच्चा हरि जगे जोत इक्क निरँकारे। गुरमुखां देवे साचा वर, सोहँ शब्द वड भण्डारे। कर दरस कलि जायण तर, वेले अन्त पार उतारे। आप चुकाए जम का डर, करे किरपा आप करतारे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जिस जन आए दर दुआरे। गुर दर सच दुआरा। जोत सरूपी जामा धारा। कर्म धर्म जरम गुरसिख विचारा। आत्म भरम सर्ब निवारा । महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका बख्शे चरन प्यारा। चरन प्यार जगत रीत। गुरमुख बख्शे सच प्रीत। आपे बख्शे साची नीत। कलि कर किरपा काया करे पतित पुनीत। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे चरन लागे मानस जन्म जाए जग जीत। आप तरे कुल उधारना। सोहँ शब्द रसन उचारना। पिता पूत हरि काज संवारना। एका दूजा भेव निवारना। भेव गूझ हरि आप खुल्हावणा। गुरमुख साचे सूझ प्रभ पहली माघ दवावणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, लेखा आप लिखावणा। साचा लेख आप लिखाउणा। पिता पूत हरि भेव खुल्हाउणा। एका धागा एका सूत एका नाम पाउणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप आपणे रंग रंगाउणा। रंगे रंग सच्चा हरि। आप खुल्हाए सच्चा दर। भाग लगाए साचे घर। सहिँसा रोग गंवाए ना आए डर। आप चलाए आपणे राहे ना कोई रहे अड़। गुरसिख साचे आप तराए कलिजुग बाहों फड़। साचे मार्ग आप लाए, प्रभ अबिनाशी अंदर वड़। साची दस्से इक्क सरनाए, निहकलंक कलि चरन फड़। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुखां सचखण्ड लगावे साची जड़्ह। सचखण्ड साचा धाम, जगे जोत एका राम। पूरन होए गुरसिख काम। साचा नाउँ गुरसिख पल्ले साचा दाम। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सोहँ पिलावे साचा जाम। जाम नाम पीओ सदा जग जीओ। सोहँ बीज आत्म साचा बीओ। आप जगाओ बुझी दियो। सोहँ पाओ साची वट्टी घीओ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप रखाए
गुरमुख साचे तेरी मात साची नीओ। मातलोक हरि दे वड्याई। चरन सेव जिस जन कमाई। साचे घर मिले वधाई। धर्म राए जम नेड़ ना आई। वेले अन्त होए आप सहाई। प्रगट जोत हरि साचा गुरसिक्खां दरस दिखाई। आदि जुगादि जुगां जुगन्त जन भगतां दे वड्याई। आप बणाए साचे सन्त आत्म साची जोत जगाई। बेमुखां माया पाए बेअन्त दर घर सचे सूझ ना पाई। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुखां आपणे हत्थ रक्खे वड्याई। वड्डी वड्याई हरि साचे हत्थ। सर्ब कला आपे समरथ। गुरमुख़ां देवे सोहँ साची वथ। गुरमुखां अन्तिम अन्त कलिजुग प्रभ साचा पाए नत्थ। गुरमुख साचे आप जगाए सन्त चढ़ाए साचे रथ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, शब्द बबाण गुण निधान गुरसिक्खां देवे साची वत्थ। शब्द बबाण देवे गुण निधाना। किरपा करे आप भगवाना। सोहँ देवे नाम निशाना। प्रभ अबिनाशी वाली दो जहानां। सर्ब घट वासी महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका एक रंग रंगाना। आत्म रंग इक्क चढ़ाउणा। गुरमुख सोया, साचा आप जगाउणा। आत्म बीज साचा बोया, साची वस्त इक्क टिकाउणा। दुरमति मैल पापां धोया, मार्ग साचा लाउणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कर किरपा पार लँघाउणा। किरप करे आप गिरधार। गुरमुख विरले कलि विचार। दे दरस कलि कर जाए पार। उतरे हरस ना होए ख्वार। करे तरस गुरसिख तेरे आत्म कर्म विचार। अमृत मेघ हरि देवे बरस, आत्म तृखा दे निवार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, झिरना झिराए अपर अपार। अमृत झिरना आप झिराए। झिरना झिरे मेघ वरसाए। हरना फरना आप खुल्हाए। मरना डरना भेव चुकाए। साची सरना इक्क रघुराए। प्रभ का भाणा साचा जरना, दे मति आप समझाए। साची तारी गुरसिख तरना, कलिजुग वैहन्दे वहिण डुब्ब ना जाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप आपणा सिर हत्थ टिकाए। आप आपणा हत्थ टिकाउणा। गुरसिख सचा मार्ग लाउणा। दु:ख दर्द दलिद्र प्रभ साचे सर्ब कटाउणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आत्म दु:ख भुक्ख मिटा आपणे रंग रंगाउणा। दु:ख भुक्ख हरि आप मिटाए। साचा सुख इक्क उपजाए। उज्जल मुख विच मात कराए। मात कुक्ख हरि सुफल कराए। उतरे भुक्ख हरि दर्शन पाए। सुफल होए देही मनुक्ख, जमदूत ना कोए सताए। मात गर्भ ना होए उलटा रुक्ख, लक्ख चुरासी गेड़ कटाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सहिँसा रोग सर्ब मिटाए। सहिँसा रोग सगल वसूरा। आप मिटाए सतिगुर पूरा। शब्द सुणाए अनहद अनाहत साची तूरा। दूई द्वैत पर्दा लाहे हउमे रोग करे दूरा। आत्म साची जोत जगाए जगे जोत जिउँ कोहतूर। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सर्ब कला सदा सदा भरपूरा। सर्ब कला आपे भरपूर। गुरमुखां सद खड़ा हजूर। ना नेड़े ना दिसे दूर। जोत सरूपी आत्म देवे साचा सति सरूर। साची जोत सच थां रहाए, साचा बख्शे आत्म नूर, महाराज
शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे आप तराए पार लँघाए ना देर लगाए आप चढ़ाए पहले पूर। पहले पूर गुरसिख चढ़ाए। देवे वड्याई मुन रिख उपजाए। सोहँ सहाई साचा नाम भिख दर पाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आत्म तृष्ना भुक्ख सभ दे बुझाए। आत्म तृष्ना हउमे रोग। दिवस रैण दु:ख रिहा भोग। आत्म चिन्ता सदा विजोग। कोई ना देवे साचा शब्द साचा जोग। प्रभ अबिनाशी किरपा कर, गुरमुख साचे देवे दरस अमोघ। सोहँ शब्द देवे वड्याई। आप चुगाए आत्म साची चोग। गुरमुख साचे सद बलि बलि जाई, प्रभ मिलाया धुर संजोग। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरे हत्थ वड्याई आप मिटाए चिन्ता सोग। चिन्ता सोग उतरे दुःख। आप मिटाए आत्म भुक्ख। सोहँ शब्द जपाए सचा सुख। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दर घर साचे भाग लगाए, आप आपणा दरस दिखाए, गुरमुख साचे आण तराए, भूत प्रेतों देव बणाए, जिन्न ख्वीस कोई रहण ना पाए। हाकण डाकण सिर मुंडवाए। वलीए छलीए सर्ब मिटाए। माया इन्द्र जाल आप तुड़ाए। माई गौरजां ना मृदंग वजाए। किंगरे किंगरे हरि टंग वखाए। आप आपणा संग निभाए। दुध्ध पुत्त हरि रंग रंगाए। पारब्रह्म अबिनाशी अचुत्त, साचा लेख आप लिखाए। आप बणाए साचे सुत्त, मात गर्भ होए सहाए। आप बणाए साचे पुत्त, पिता मात आप अख्वाए। आप सुहाए साची रुत्त, गुरमुख साचे हरि साचा घर तेरे भाग लगाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, किरपा कर दु:ख दर्द हरि देवे साचा वर, कलिजुग जाणा तर, वसणा साचे घर, देवे दरस अवतार नर, जो जन शरन गए पर। आत्म दर दुआरे हरि साचा रिहा वड़। गुरमुख साचे सच धाम बहाए आत्म बाहों फड़। अन्तिम जोती मेल मिलाए, जिस हरि साचे तेरा फड़या लड़। गुरमुख साचे महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, भवजल पार कराए हरि की पौड़ी जाए चढ़। साचे लोयण दरस गुर पेखो। आप मिटाए आत्म भरम भुलेखो। दर घर साचे आओ हरि फेर लिखाए लेखो। मदिरा मास हत्थ ना लाओ, प्रभ अबिनाशी साचा वेखो। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दिवस रैण रैण दिवस दरस सद पाओ, सोहँ शब्द आत्म लगाओ साची मेखो। नेत्र नैण साचा नूर। अज्ञान अन्धेर होए दूर। किरपा करे आप हरि सर्ब गुण भरपूर। मदिरा मास गुरसिख जाणो जिउँ हिन्दू गांए मुस्लिम सूर। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, हरि हिरदे वसे जिस जन जाणो दूर। साचा शब्द साचा गहणा। साचा लहणा प्रभ दर लैणा। साचा प्रभ अबिनाशी पेखो तीजे नैणा। झूठे दिसण मात पित भाई भैण भाई साक सज्जण सैणां। वेले अन्तिम अन्त एका नाम साचा पास तेरे रहण। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरसिक्खां होए आप साक सज्जण सैण। साक सज्जण आप सुहेला। जुगा जुगन्त विछड़यां कलि आप कराया मेला। अचरज खेल पारब्रह्म कलि विच मात दे खेला। महाराज शेर सिँघ विष्नूं
भगवान, गुरमुख साचे आपणे रंग रंगाए वसे आप सद अकेला। अमृत आत्म साची धारा। दुक्खां रोगां करे ख्वारा। जो जन पाए प्रभ की सारा। आत्म शब्द देवे साची धारा। सोहँ गाओ नाम प्यारा। एथे ओथे होए सहारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, प्रगट जोत दरस दिखाए अगम्म अपारा। अगम्म अपार दरस गुरदेव। बिरथा जाए ना गुरसिख तेरी सेव। सोहँ शब्द देवे आत्म साचा मेव। विच मात देवे वड्याई विच करोड़ तेतीस देवी देव। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादि अलख अभेव। अलख अभेव अछल अछल्ल अछेदा। भेव ना पायण चारे वेदा। क्या कोई जाणे विच कतेबा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोती जोत सरूप निरँजण नर नरायण गुरमुख साचा दिवस रैण सद गाए जिह्वा। रसना गाओ गुण गहर गम्भीर। आत्म शांत ठांडा सरीर। हउमे विच्चों निकले पीर। सच शब्द हरि देवे धीर। जम की फाँसी कट्टे जंजीर। सोहँ बन्द खलासी अमृत देवे साचा सीर। घनकपुर वासी किरपा करे ना देवे लथ्थण चीर। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सृष्ट सबाई होई दासी, ना कोई दिसे पीर फ़कीर।
७ मग्घर २०१० बिक्रमी पूरन सिँघ दे गृह पिण्ड जेठूवाल ज़िला अमृतसर
गुर पाया हरि हरि गोबिन्द है। अमृत आत्म साचा नीर वहाए जिउँ सागर सिंध है। सोहँ साचा शब्द तीर चलाए चरन बहाए करोड़ तेतीस सुरपति राजा इन्द है। जोती जोत सरूप हरि सृष्ट सबाई प्रभ साचे दी एका साची बिन्द है। एक पित एका माता। ऐका हित्त देवे दाता। एका चित्त साचा मित नित नवित्त सोहँ देखे साची दाता। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मात जोत प्रगटाए निहकलंक नरायण नर पुरख बिधाता। हरि रस हरि गुण जानणा। होया मेल भगत भगवानना। आत्म मिटे अन्धेर होए कोटन कोट भान चानना। जोत सरूपी ना लावे देर, एका सोहँ नाम गुरसिक्खां देवे ब्रह्म ज्ञानना। करे कराए हेर फेर, वड दाता शाह सुल्ताना। सृष्ट सबाई ढाह करे ढेर ना किसे छुडावणा। आप चुकाए मेर तेर, गुरसिख साचे दर घर दरगाह साची हरि आपणी गोद उठावणा। साच नाउँ महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, चार कुन्ट सतिजुग साचे आप वखानना। साचा शब्द चले जुग सति। सृष्ट सबाई प्रभ देवे इक्क मति। ऐका शब्द विच रखाए साचा तत्त। एका सूत्र धागा प्रभ अबिनाशी आत्म बैठा रिहा कत्त। एका शब्द एका रागा, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अन्तिम अन्त कलिजुग गुरसिक्खां दे समझावे मति। दे मति आप समझांयदा। अचरज खेल हरि कलि करांयदा। साचा सज्जण सुहेल आपणे गले लगांयदा। जुगां जुगां दे विछड़यां कर किरपा मेल मिलांयदा। बिन बाती बिन तेल दीपक जोती आप जगांयदा।
अचरज पारब्रह्म कलि खेल, भेव कोई ना पांयदा। बेमुखां बेड़ा जाए ठेल, शब्द इक्क धकेल लगांयदा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणी खेल आप वरतांयदा। सृष्ट सबाई आप धकाए विच धर्म राए दी जेल्ह, घोर कुण्डां विच फिरांयदा। किसे हत्थ ना आवे वेल, मल हत्थ नेत्र नीर वहांयदा। आप रंग वसे सद नवेल, रूप रंग कोई दिस ना आंयदा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, प्रगट जोत अन्तिम अन्त गुरसिख दे मती आप समझांयदा । गुरसिक्खां ना भुलणा। प्रभ साचा कन्त कन्तूहलना। सोहँ शब्द सच पंघूड़ा झूलना। प्रभ आप पहनाए गल तेरे माला फूलना। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जो जन मस्तक लाए धूढ़ना। चरन धूढ़ करे इशनान। आत्म मूढ़ होए चतुर सुजान। आप कटाए काया जूड़। लक्ख चुरासी विच ना आण। एका रंग चढ़ाए गूढ़, जो जन रसना गाण। सृष्ट सबाई कूड़ो कूड़, एका सच श्री भगवान। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, जोत सरूपी वड बली बलवान। बली बलवानना, दो जहानना, सोहँ तीर खिच ल्याए सच निशानना। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कलिजुग अन्तिम अन्त आप मिटानना। आपणी गति मितक हरि आप जाणदा। एका साचा राह सतिजुग वखाणदा। साचा नाउँ प्रभ अबिनाशी दूजा नाही को थांउँ, वेला आया बेमुखां अन्तिम पछताणदा। ना कोई पकड़े जगत जीव तेरी बांह, ना माणे ना जाणे खेल भगवान दा। मातलोक फिरे जिउँ सुंञे घर कांओ, ना कोई दिसे सहाई ना कोई पछाणदा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका एक टेक वाली दो जहान दा। वाली दो जहान खेल रचांयदा। सोहँ साचा शब्द बाण रसना तीर खिच चलांयदा। कलिजुग तेरा मिटे अन्त निशान, सतिजुग साचा मात धरांयदा। खाणी बाणी वेद पुरान कुरान अञ्जील रहण ना पांयदा। सोहँ साचा जाप मारे तीनों ताप, प्रगट होवे आप जो जन रसना गांयदा। आप होए माई बाप, पाए झोली साची दात, सोहँ वड करामात, सतिजुग साचा राह वखांयदा। चरन प्रीती बख्शे साचा नात, चार वरन भैण भ्रा बणांयदा। आप पढ़ाए शब्द इक्क जमायत, आत्म रंग मजीठ चढ़ांयदा। मेट मिटाए जात पात, आपे पुच्छे सभना बात, जोत सरूपी जोत जगांयदा। अंदर बैठ वेख जीव मार झात, दिवस रैण रैण दिवस डगमगांयदा। बैठा रहे विच इकांत आप वेखे दिस ना आंयदा। अन्तिम अन्त कलिजुग निहकलंक हरि जामा पांयदा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, नाउँ रखांयदा। निहकलंकी जामा पावे। शब्द सरूपी डंक वजावे। द्वार बंक आप सुहावे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दर आयां साचा माण दवावे। लैणा नाम शब्द उपदेश। जोत सरूपी हरि प्रवेश। भाग लग्गा माझे देस। सृष्ट सबाई झूठा वेस। प्रभ पकड़ पछाड़े बेमुखां जिउँ काहना कंसा केस। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, हँकारीआं दुष्ट दुराचारीआं आपणी हत्थीं सीस कटाए जिउँ पार्बती सुत्त गणेश। आपणी हत्थीं हरि काज कराना। साचा राज
साचा ताज एका एक जगदीश आपणे सीस टिकाना। जगत साज अन्तिम अन्त कलिजुग प्रभ साचे नष्ट कराना। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरसिख संग संगत पुत्तर धीआं अन्तिम वार तेरां मग्घर आप समझाणा। तीजा बचन बचन अख़ीर। ना मिटे ना मेट मिटाए जिउँ पत्थर उप्पर लकीर। जिउँ दुध्ध छिट कांजी फिटे निर्मल सीर। बेमुखां जड़्ह आपे पुट्टे, ना कोई देवे धीर। दरगाह साची प्रभ साचा कुट्टे, राह औखा दिसे भीड़। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका एक शब्द लिखाए सुणाए अन्त अखीर । एका शब्द अन्त लिखाउणा । साध सन्त जीव जन्त भरम चुकाउणा। बणाए बणत साचा कन्त, अन्तिम अन्त भेव छुपाउणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा वाक भविख्त तेरां मग्घर गुर संगत पुत्तर धीआं आप सुणाउणा। पुत्तर धीआं आप समझाए। साचा बिया आप बिजाए। एका हिया जगत कराए। साची नईआ तन बणाए। साचा पिया अमृत मेघ बरसाए। सति सन्तोख सरम पत्त फल फुल्ल लगाए। आत्म धीरज साचा जति प्रभ साचा फल लगाए। सोहँ शब्द रखाए साचा तत्त, ज्ञान गोझ गोझ ज्ञान भेव चुकाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पुत्तर धीआं गुरसिख संगत तेरां मग्घर आप समझाए। पुत्तर धीआं छड्ड सन्बंध। कलिजुग अन्तिम होया अन्ध। दूई द्वैती आत्म ढाहो कंध। एका शरअ इक्क शरायती प्रभ सर्ब लिखाए बत्ती दन्द। ना कोई दिसे जगत हमाइती, कलिजुग झूठा दिसे चन्द। गुर संगत दस्से सच पंचायती, साचा शब्द सुणाए साचा छन्द। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादि सदा सदा बख्शंद। साचा शब्द शब्द सलोक। आप संवारे लोक परलोक। जोत सरूपी पसर पसारे कलिजुग भुल्ले जीव मातलोक। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सुणाए, ब्रह्मा ब्रह्म लोक तजाए, कौण सके रोक। साची सिख्या हरि साचे भाखी। आपे देवे अलक्खणा अलाखी। क्या कोई जाणे कलिजुग जीव भरे प्याला पीवे साकी। चोरी यारी ठग्गी हुंदयां ना कोई करे राखी। चित्रगुप्त हरि लेखा लेवे, रहण ना देवे कुछ बाकी। जोती जोत सरूप हरि एका पाकन पाकी। सच तख्त सच सुल्तान अंदर बैठा वेखो खोल्ह ताकी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सोहँ शब्द अमृत साचा सीर प्याए गुरसिक्खां बणयां साचा साकी। तेरां मग्घर तेरां दिन। शब्द सरूपी प्रभ देवे विंन। आप लिखाए वखाए साचे चन्न, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचे दर दुरकारे बेमुख गिण गिण। साची सिख्या सच शब्द पछाननी। ना कोई जाणे वेद पुराननी। ना कोई किसे जीव जन्त वखानी। बुझ ना सके कोई ब्रह्म ज्ञानी। सो जन जाणे जिस बख्शे चरन ध्यानी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका शब्द लिखाए कोई रहण ना पाए ना भुल्ले गुरसिख बण निधानी। गुरसिख ना जाणा भुल्ल। ना जाणा रुल्ल ना जाणा डुल्ल। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका एक गुरमुख साचे विच मात बणाई साची कुल। सिँघ आसण सिर छत्र जगदीश।
वेखे विचारे सदी बीस। दर दुआरा आप खुल्हाए, ना कोई लाए फीस। एका शब्द सोहँ साचा नाम जपाए, माण दवाए राग छतीस। नारद मुन सुगंधी चुण, फुल्ल बरखायण करोड़ तेतीस। शब्द धुन कवण जाणे हरि तेरे गुण, सृष्ट सबाई आप कटाए झूठे सीस। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका एक जगत पित नित्त नवित्त सच्चा जगदीश। सिँघ सिँघासण सीस उठाया। धरत धवल पताल गगन हिलाया। सतिजुग तेरा पहला सगन, प्रभ अबिनाशी गुरसिक्खां पहली माघ मुख लगाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, धन्न धन्न धन्न गुरसिख आत्म सहिँसा रोग मिटाया। सिँघ सिँघासण सीस हुलार। करे खेल हरि करतार। जुगो जुग प्रभ साचे दी साची कार। करे करावे ना कोई पावे सार। गुरमुख साचे आण तरावे, बेमुख होए दुखिआर। धरत मात हरि दर पुकारे, ना झल्लया जाए कलिजुग भार। प्रगट जोत चरन कँवलारे आपे लए सहार। दूत दुष्ट प्रभ साचा मारे, एक फड़े शब्द कटार। वाह वाह वाह गुरसिख सोहण गुर चरन दुआरे। नेत्र पेखण सच भतार, मानस जन्म कलि आप संवारे। प्रभ पार उतारनहार, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा दर एका एक वसे निरँकारे। वाह वाह वाह निरंकारया। कलिजुग खेल अपर अपारया। गुरसिख विरला बणे वपारया। जिस किरपा आपणी धारया। बेमुखां कर ख्वारया। आत्म दु:ख इक्क हंकारया। प्रभ सोहँ खण्डा फड़े दो धारया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अन्त ना पारा वारया। कँवल चरन चरन कँवल गुर पूरे सेव। मेल मिलावा साचा प्रभ अबिनाशी अलख अभेव। दरगाह साची साचा नावां, बच ना सके देवी देव। देवे माण जगत ताण कलिजुग पछाण निथावयां थान आप भगवान। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुणी गुणवन्त गुण गुणी निधान। गुण निधान सच अस्थान धुर दी बाण गुरसिख जगाण कर्म निशान। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सृष्ट सबाई देवे पीण खाण। पीवणा खावणा खावणा पीवणा। गुर चरन प्रीती साचा जीवणा। घर साचे दी साची रीती, सदा सदा विच मात नीवणा। बख्शे भुल्ल जो पिछे कीती, अग्गे मार्ग साचे प्रभ आप लगावणा। मानस जन्म जाणा जग जीती, साचा नाम ना मनों भुलावणा। नाउँ निरँकार सद रसना चीती, प्रभ करे वक्त सुहावणा। होए काया सीतल सीती, प्रभ अमृत मेघ बरसावणा। गुरसिख सिक्ख होए पतित पुनीती, प्रभ साची रीत चलावणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जुग चौथे गुरसिक्खां पूर कराए भावना। पूरी भावना बली बलवानना जिउँ बल बावना। भरम चुकावना दरस दिखावणा। बेमुख खपावणा, जिउँ रामा रावणा। गुरसिख तरावणा, जिउँ सिला चरन छुहावणा। विच बबाण बिठावणा। सचखण्ड निवास रखावणा। दासन दास आप हो जावणा। वड शाहो शाह शबाश भेव किसे ना पावणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणा खेल आप वरतावणा। आपे खेले खेल खिलाड़ी। आपे बणे
लाड़ा लाड़ी। किसे ना दिसे पिछा अगाड़ी। पकड़ पिछाड़े फड़ फड़ दाढ़ी। चार कुन्ट होए उजाड़ी। अन्तिम उजड़ी कर्मां वाड़ी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सृष्ट सबाई अंदर बैठा वेखे लाई ताड़ी। अंदर वेखे नैण मुँधारया। किरपा कीनी तिस जन जिन जिस आपणे चरन लगा रिहा। कलिजुग जीआं दिस ना आ रिहा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, चरन कँवल सद सद बलिहारया। सद बलिहार हरि ब्रह्माद। प्रभ अबिनाशी आदि जुगादि। शब्द लिखाए बोध अगाध। गुर साचे वेख सोहँ देवे साची दाद। जोत सरूपी धारे भेस, इक्क शब्द वजावे नाद। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दिवस रैण गुरमुख साचे सद रसन अराध। गुरसिख तीर्थ यात्रा गूढ़ी गायत्रा विच मात्रा छे शास्त्रां साचा लेखा रसन लिख भोज पात्रा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरसिक्खां होए सहाई सुत्तयां रात्रा। तीर्थ तट्ट दान गुर आप जणावे। तेरां मग्घर लेख लिखावे। अमृत आत्म सर प्रभ सच अशनान करावे। आप खुल्हावे साचा दर, जोत सरूपी नज़री आवे। गुरसिक्खां देवे साचा वर, पहली माघ प्रगट करावे। साची वस्त गुरसिख साचा घर साचे लै जावे। निन्दक दुष्ट दुराचार घर साचे मूल ना भावे। प्रभ अबिनाशी तेरा साचा सच विहार, उहला कोई रहण ना पावे। जुगो जुग तेरी साची कार, एका कंडा आपणे हत्थ तुलावे। एका रुत्त इक्क बहार, इक्क गुलज़ार गुर संगत चरन बहावे। बेमुखां देवे दर दुरकार। साची लिख्त तेरां मग्घर लेख लिखावे। जो कुछ वरते हरि वरतार, गुरसिक्खां आख सुणावे। गुरसिख लै जाणा इक्क गुर संगत वार साचा कर्म कमावे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, झूठा दगा ना जगत कमावे। हरि देवे जोग अवल्लड़ा। जिथ्थे वसे हरि इकल्लड़ा। गुरसिख तेरे आत्म दर दुआरे अग्गे खलड़ा। गुरसिख तेरा विच लोकमात होवे भारा पलड़ा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आत्म बोध। ब्रह्म विचारया हिरदा सोध, हरि गुण निधान शब्द बोध, वड दाता वड जोधन जोध, सृष्ट सबाई आपणा भेव खोल्ह, तोड़े माण सर्ब ताण सृष्ट सबाई जाए सोध, फड़या हत्थ खण्डा दो धारया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप चलाए शब्द कटारया। दो धार विच संसर। वेख विचार मारे मार ना कोई सके सहार। सृष्ट सबाई आर पार, जीव जन्त होए ख्वार। साध संगत दर दर भिख्या मंगण नार। ना कोई जाणे हरि की कार। करे कराए विच संसार। लक्ख चुरासी पसर पसार। प्रगट होए घनकपुर वासी, चार कुन्ट कराए जै जैकार। जन भगतां हरि मेल मिलासी, एका देवे शब्द हुलार। सतिजुग साची धार बणासी, चार वरन इक्क प्यार। आप आपणा विच टिकासी, एका देवे दरस अपार। मानस जन्म कराए रहिरासी, एका जोत जगाए अगम्म अपार। जन भगतां होए दासन दासी, बज़र कपाटी आप खुल्हार। कलिजुग जीव करन हासी, प्रभ साचे दी ना कोई पावे सार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, वाह वाह खेल
करे करतार। अन्तिम अन्त बेमुखां नष्ट करावणा, सृष्ट सबाई होए भिखार। दर दर घर घर हरि आप फिरावणा, दर साचे देवे दुरकार। साचा नाम ना किसे भिच्छया पावणा, कलिजुग जीव कुलक्खणी नार। होए रंड ना सुहागण किसे अख्वावणा, कलिजुग अन्तिम विच वरभण्ड सोहँ डण्डा प्रभ सिर लगावणा, आपे करे खण्ड खण्डार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणा भाणा आप वरतार। वरते भाणा ना कोई जाणे राजा राणा, क्या कोई जाणे सुघड़ स्याणा। कलिजुग जीव माया ममता विच भुल्लया अञ्याणा। आत्म अन्धा झूठे हट्ट विकाणा। लोभी गन्द मुख रखाणा। जगत विहार झूठा धन्दा, प्रभ अबिनाशी मनों भुलाणा। कोई ना तोड़े आत्म जिंदा, साचा नाम ना चाबी लाणा। दूई द्वैत विच रखंदा, बिन गुर पूरे पर्दा किसे ना लाहणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरसिक्खां देवे एका संग चरन सच टिकाणा। चरन टेक सरन गुर पूरे। प्रगट होए हाजर हजूरे। आत्म साची जोत जगाए शब्द अनाहद अनहद तूरे। दस्म दुआरे सोत खुल्हाए, इक्क दिसावे साचा नूरे। दुरमति मैल धोत वखावे, साचा देवे नाम सरूरे। गुरसिख सोए कलि आप उठाए चरन लगाए देर ना लाए जोत जगाए दर घर हरि सरन रखाए आसा मनसा पूरे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जुग जुगां दे विछड़े कलिजुग मेल मिलारे। मेल मिलाया पूरे गुर। होया संजोग लिख्या धुर। साचा जोग गुर चरन जुड़। गुर दर्शन को लोचण सुर। प्रगटी जोत घनकपुर। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर अवतार सच्चा सतिगुर। जीव ना भुल्ल भरम भुलेखा। प्रभ धारे जोत सरूपी भेखा। अंदर बैठा लिखे लेखा। मेट मिटाई बिधना लिखी रेखा। प्रभ दरस जिस जन आए नेत्र पेखा। कोई ना जाणे पीर फ़कीर गौस शेख़ा। जीव जन्त साध सन्त कलिजुग बेअन्त ना जाणे कोई अन्त सभ रहे वेखी वेखा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे आत्म दर दुआरे सच्चे घर बाहरे हरि निरँकारे देखा। हरि निरँकार घर साचे अकार। गुरमुख विरला करे विचार। जिस बख्शे चरन प्यार। आत्म देवे शब्द जोत जोत शब्द अधार। अमृत आत्म सिंच सोहँ खिड़े सच्ची गुलज़ार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सृष्ट सबाई गल पाए पापां हार। सृष्ट सबाई पाप कमायण। धरत मात अन्तिम अन्त खपाए होए डायण। जूठे झूठे माया लूठे रहण ना पायण कलिजुग पायण वैण। गुरसिख सचे प्रभ चरन लूठे, दरस दिखावे तीजे नैण। कलिजुग मनाए द्वापर रूठे, मिल साध संगत गुर चरनी बहिण। बेमुखां हत्थ फड़ाए ठूठे, पी पी मदिरा नारी कहण भैण। धर्म राए दर लग्गे अंगूठे, कोई अन्त ना छुडायण। फड़ फड़ टंगाए पुठ्ठे, अठाई कुण्ड विच फिरायण। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरसिक्खां पकड़ उठाए कंठ, लगाए, ना कोई तोड़े तोड़ तुड़ाए, सच प्रीती जोड़ जुड़ाए, दरगाह साची घर साचे बहिण। दरगाह साची सच घर वास। एका वसे
हरि पुरख अबिनाश। तीन लोक प्रभ चरन दास। एका जोत सर्ब प्रकाश। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन भगतां होए दासन दास। दासन दास विच वसंदा। ना भेव खुलंदा, ना तोड़े आत्म जिंदा। क्या करे जीव गंवारी बन्दा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरसिख तेरी दूई द्वैत मिटाए सोहँ शब्द लगाए रंदा। सोहँ रंदा देवे रंद। आप मिटाए द्वैती कंध। मैल उतारे पापां गन्द। प्रभ अबिनाशी सदा बख्शंद। गुरसिख सदा सदा जप बत्ती दन्द। आप उपजावे परमानंद। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आत्म साची जोत जगाए दया कमाए, जो जन तजाए मदिरा मास गन्द। गुर संगत मंगल गाया हरि गोबिन्दा। देवे माण प्रभ जगत वड्याई, जिउँ राजा सुरपति इन्दा। दर आत्म वज्जी वधाई, हरि साची बूझ बुझाई, अन्धेर मिटाई तोड़े आत्म जिंदा। प्रभ चरन सीस झुकाई। कलिजुग जीव भुल्ल ना जाई। मानस जन्म ना मूल गंवाई। सोहँ साचा नाम नित्त रसना गाई। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादि सदा सद बख्शिंदा। सच प्रीत गुर चरन है। चाढ़्हे साची रंगत, चुक्कदा मरन डरन है। आप बणाए गुरसिख रलाए सच्ची संगत, खुल्ले हरन फरन है। आप पाए साचा नाउँ भिख ना होणा मंगत, इक्क दिसाए साची सरन है। गुरसिक्खां सहाई जिउँ नानक अंगद, जोती जोत हरि जगाई है। साध संगत तेरे मन वधाई महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक कलिजुग अन्तिम जामा पाई है। कलिजुग अन्तिम जामा पाया। जिउँ रामा विच त्रेता आया। कृष्ना काहना भेस वटाया। जिउँ जादव बंस भाग लगाया। कलिजुग अन्तिम अन्त, प्रभ स्वांगी स्वांग रचाया। जिन प्रभ मिलण दा चाउ, प्रगट होए सभ दरस दिखाया। हरि पाया सहिज सुभाउ, विच विचोला सोहँ नाम धराया। साची दरगाह मिले थाउँ, घर दर हरि साचे माण दवाया। प्रभ अबिनाशी अगम्म अथाहो, भेव किसे ना पाया। आदि अन्त जुगा जुगन्त आप अटल अचल्ल रघुराया। वसे जल थल गुरसिख वेख घड़ी घड़ी पल पल, तेरे अंदर आसण लाया। प्रभ अबिनाशी तेरी काया विच महल्ल, सिँघआसण डेरा लाया। आप भुलाए कर कर वल छल, भरम भुलेखा वड्डा पाया। गुरसिख साचे जाओ बलि बलि, कर किरपा जिस साचा मेल मिलाया। आप चलाए शब्द सरूपी हल्ल, तेरी आत्म सोहँ साचा बीज बिजाया। अमृत आत्म लावे साचा फल, रसना रस किसे विरले गुरमुख पाया। कलिजुग जीव दले दो फाड़ी दाल, शब्द खरास आप चलाया। कलिजुग भाणा ना जाए टल, साचा लेखा हरि आप लिखाया। आप कटाए धड़ गल, इक्ट्ठा दोवें रहण ना पाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, वाह वाह आपणे भाणे विच आप समाया। आपणा भाणा आपणा बाणा आपे जाणदा। आपणा तख्त साचा राणा, आपे आप पछाणदा। ना कोई दिसे शाह सुल्ताना, एका छत्र झुले सीस हरि वाली दो जहान दा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सतिजुग साचा
मार्ग लाए, कलिजुग तेरा पन्ध मुकाए, सोहँ साचा शब्द वखाणदा। प्रभ चरन सच्ची सरनाई। दुरमति मैल प्रभ दर धवाई। गुरमति लैण हरि सरन तकाई। साचा तत्त ना मनों भुलाई। धीरज जति इक्क रखाई। आत्म वत्त साचा बीज बिजाई। आपणी पत आपणे हत्थ रखाई। प्रभ साचा दस्से मति, भुल्ल रुल ना जन्म गवाईं। कलिजुग रैण अन्धेरी तत्त, हेठां आण ना अंग भन्नाई। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सर्ब थांईं ध्याई।
११ मग्घर २०१० बिक्रमी माता बिशन कौर दे गृह पिण्ड जेठूवाल ज़िला अमृतसर
आत्म वसूरा सगला लाथया, प्रभ पाया सर्ब समरथ है। महिंमा जगत अकथ्थना अकथ्थ है। आप चढ़ाए शब्द सोहँ साचे रथ है। जुगो जुग प्रभ साचे दी गाथ है। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, लोकमात जोत प्रगटाए त्रैलोकी नाथ है। दु:ख दर्द हरि देवे कढ्ढ। कर सुखाले दुखियां हड्ड। साची जोत जगाए विच अन्धेरी खड्ड। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा दर द्वार जेहा बीजो लैणा वढ्ढ। कर्मां सेतड़ी साचा बीज। नाम रस हरि अंग अंग तन साचा सीज। आत्म कर दरस मिटे हरस अमृत मेघ प्रभ देवे बरस बैठा आत्म दर दहिलीज। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मन तन आत्म सदा गुरसिख पीज़। मन भए अनन्दा, मिल हरि गोबिन्दा। चुक्के मन की चिन्दा। आप बणाए साचा बन्दा। जोत सरूपी जोत हरि वड दाता गुणी गहिंदा। मातलोक खुल्हावे साचा दर, भरम भुलेखा रहण ना दिन्दा। गुर चरन साचा सर, गुरसिख अशनान करंदा। आत्म भण्डारे देवे भर, तोट रहण ना दिन्दा। एका एक राखो टेक, हरि लक्ख चुरासी तोड़ वखंदा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान नरायण नर, कर दरस जाणा तर, आदि जुगादि विच ब्रह्माद शब्द नाद साची धुन उपजंदा। साची धुन काया कोट। एका शब्द सच दमामा आत्म सोहँ लाए चोट। दिस ना आए जोत सरूपी पहरे बाणा, गुरमुखां कढ्ढे काया खोट। पूर कराए साचा कामा, रहण ना देवे तोट। बेमुख पछाड़े साचा धामा, डिग्गे आल्हणिउँ कलि बोट। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे एका राख, प्रभ साचे दी चरन टेक। सच वणज हरि वणजारा। सोहँ शब्द रत्न अपारा। गुरमुख साचे रसन कत्तण, एका सूत्र एका तारा। आप लँघाए आत्म रसर, एका वंञ इक्क मुहारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि अन्त गुरसिक्खां होए आप रख्वारा। आत्म वेख प्रभ अबिनाशी नित्त नवित्त जन भगतां हित्त। विच मात धारे भेख हरि साचा चरन लाग मानस जन्म कलि जित्त। पशू प्रेत करे देवत, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, वड दाता नेतन नित। नेत न्यारड़ा, हरि सज्जण प्यारड़ा। देवे नाम अधारड़ा। सोहँ जाम अपर अपारड़ा। ना
लागे कोई दाम, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मिल सज्जण मीत साचे यारड़ा। सज्जण मीता परखे नीता, बख्शे चरन प्रीत, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरसिख बणाए पतित पुनीता। पतित पुनीत करे अतीत। हरि साचा मीत, अमृत आत्म बख्शे काया करे सीतल सीत। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, चरन लाग जागे भाग धोए दाग, अन्तिम पकड़े तेरी वाग दिवस रैण सदा राखो चीत। राखो चीत हरि साचा कन्ता। बणत बणाई जिस जीव जन्ता । होए सहाई आदिन अन्ता। देवे वड्याई सभ साधन सन्ता। साचा शब्द विच मात धराई, सोहँ जाप जपंता। चार वरन इक्क सरनाई, होए सहाई पुरख भगवन्ता। दुरमति मैल प्रभ देवे गंवाई, निर्मल देही हरि कराई, साची खोज जो जन खुजन्ता। आत्म भिच्छया प्रभ साचे पाई, दर घर घर गेड़ हरि कटंता। जो आए जन सरनाई साचा ढोल मृदंग शब्द वजन्ता। साची जोत हरि दे जगाई, मेल मिलावा साचे कन्ता। फिर विछड़ ना जाई, दरगाह साची हरि माण दवन्ता। लक्ख चुरासी गेड़ कटाई, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे मेल मिलंदा। सतिगुर साचा सदा अटल है। ना करदा वल छल है। आदि अन्त सदा अडोल, जिउँ सागर जल है। ना कोई सके तोल, ना कोई कथन सके साची गल्ल है। एका शब्द चार कुन्ट प्रभ आप वजाए ढोल, गुरसिक्खां सुणाए घड़ी घड़ी पल पल है। जूठयां झूठयां प्रभ खोल्ह वखाए पोल, दर घर साचे लाहुंदा खल्ल है। काया झूठी झूठा खोल, जिउँ अन्धेरी डल है। प्रभ अबिनाशी सद वसे कोल, आत्म निहचल धाम अटल है। क्या कोई मारे बोल, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत सदा अचल है। एका दर गुर चरन है। गुरमुख साचे विच मात साचा धर्म है। दूजा चुक्के मरन डरन है । प्रभ साचा करनी करन है । गुरसिक्खां आत्म भरनी भरन है । जो जन राखे टेक साची सरन है। हरि आप खुल्हाए हरन फरन है। धरे जोत एका करन है। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, बेअन्त बेअन्त साचा कन्त धरनी धरन है। हरि चरन सुख साचा जाण। हरि चरन उज्जल मुख विच जहान। हरि चरन आत्म दु:ख सर्ब मिट जाण। हरि चरन तृष्ना भुक्ख किल विख पाप सन्ताप सर्ब मिट जाण। हरि चरन साची सरन नाम साची भिक्ख महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सोहँ देवे साचा दान। चरन धूढ़ मस्तक लाओ। आत्म जूड़ गुर चरन कटाओ। मूर्ख मुग्ध चतुर सुजान, हरि दर बण जाओ। गुर चरन सच ध्यान, आत्म सर तीर्थ नहाओ। आप खुल्हाए दसवां दर जिथ्थे वसे अगम्म अथाहो। गुर चरन महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दूसर कोई ना दीसे थाउँ। गुर चरन जोध बल सूर। गुर चरन सर्ब कला भरपूर। गुर चरन अट्ठ सठ एका देवे शब्द सरूर। गुर चरन महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, काया नाद वजाए सोहँ साची तूर। काया नाद शब्द फुंकारया। ना करना जीव मात हंकारया। प्रभ साचे दी खेल अपारया।
तीन लोक जीव जन्त विच एका जोत टिका रिहा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणे भाणे विच आपे आप समा रिहा। गुर चरन शब्द धुन बाण। गुर चरन साचा देवे शब्द बबाण। गुर चरन आत्म अन्धेर चार चुफेर सर्ब मिट जाण। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका एक सर्ब जीआं दा जाणी जाण। जाणी जाण जीआं का दाता। सृष्ट सबाई आपे ज्ञाता। आपे पित आपे माता। आप बंधाए गुरसिक्खां चरनी नाता। दर घर साचे कोई ना पुच्छे किसे जाता। सो जन होए पार, आत्म मिल्या पुरख बिधाता। दर घर साचे सोहँ शब्द मिले सच सुगाता। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सर्ब जीआं का एका दाता। सच्चा दाता वड दातारा। आदि अन्त अतुट भण्डारा। वरते विच संसारा। आपे वसे सर्ब थांएँ, इक्क रखाए शब्द अपारा। चार कुन्ट कराए जै जैकारा। चार वरन आए सरन निहकलंक तेरे दुआरा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सोहँ शब्द विच मात आप बणे वरतारा। हरि मंगल रसना गाया। प्रभ अबिनाशी दर्शन पाया। घनकपुर वासी तेरी अचरज माया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत सरूपी जोत समाया। जोत सरूपी जोत अधार है। जोत सरूपी आप निरँकार है। जोत सरूपी सर्ब वरतार है। जोत सरूपी एका वस्त, दिसे हरि थार है। जोत सरूप सोहँ देवे वस्त बण वरतार है। जोत सरूप सोहँ देवे शब्द हस्त गुरसिख होणा अस्वार है। जोत सरूप दिवस रैण रखावे मस्त, साचा देवे नाम अपार है। ना कोई भन्ने ना कोई मारे शस्त्र, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जिस जन किरपा धार है। ना कोई शस्त्र ना कोई ढाला। ना कोई बस्त्र ना कोई माला। एका शब्द देवे नाम सुखाला। गुरमुख साचे सन्त जनां आप तोड़े जंजाला। चरन प्रीती साची जोड़े, ना होवे कदे कंगाला। सृष्ट सबाई अन्तिम सवाउणी, उत्ते पाए चिट्टा इक्क दुशाला। शब्द सरूपी चढ़या घोड़े, कलिजुग किया खेल निराला। अन्त काल दिन रहि गए थोड़े, वेखो सृष्ट सबाई की होवे हाला। बेमुख जीव फिरन दौड़े, ना कोई देवे बाहला। गुरसिख जड़्ह जिउँ बिरख बोहड़े, प्रभ अबिनाशी होए आप रखवाला। बेमुखां भन्ने हँकारी फोड़े, आत्म उठया छाला। गुरसिख प्रभ चरन आयण दौड़े, बाहों पकड़ प्रभ पाए कंठ सच्ची माला। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादि जन भगतां होए आप रखवाला। आओ दर सहज सुख माणो। जाओ घर प्रभ विच बिठाए बबाणो। सदा खुल्ले रहण दर, प्रभ अबिनाशी इक्क भगवानो। गुरसिख साचे अंदर जायण वड़, बेमुख दर तों दुरकानो। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मात जोत प्रगटाए, निहकलंक कलि नाम रखाए, साचा डंक शब्द वजाए, गुरसिक्खां देवे सच निशानो। सच निशानीआं, देवे कर कर वड मेहरबानीआं। साची लिख्त प्रभ आप लिखानीआं। भेद ना जाणे कोई वेद पुरानीआं। क्या कोई वखाणे जीव निधानीआं। प्रभ वसे बाहर ना विच कुरानीआं। कदे प्रगट होवे मात जाहिर, कलिजुग
आईआं तेरीआं अन्त निशानीआं। जगत दाता आपे बणया शायर, सतिजुग तेरे लेख लिखानीआं। कलिजुग जीव होए कायर, अन्त पिट्ठां सर्ब वढानीआं। गुरमुखां पाए साचा नाम खैर, सोहँ झोली भर घर लै जानीआं। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरसिक्खां देवे नाम निधान, आत्म करे ब्रह्म ज्ञानीआं। ब्रह्म ज्ञान हरि चरन ध्यान। पवण मसाण इक्क हो जाण। तीन लोकां विच फिराण। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा अन्तर आत्म वेखे सृष्ट सबाई इक्क ध्यान।