पुस्तकालयभाग ३

१२ मग्घर २०१० बिक्रमी माता बिशन कौर दे गृह पिण्ड जेठूवाल ज़िला अमृतसर

झूठी माया जगत कंगाल है। सोहँ शब्द सच्चा धन माल है। गुरसिक्खां हरि देवे साचा लाल है। एका रंग अवल्लड़ा, दिवस रैण सच गुलाल है। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, देवे साचा नांउँ, बहाए साचे थांउँ, साची वस्त रक्खणी संभाल है। जगत माया झूठी प्रीत है। गुर चरन एका साची रीत है। प्रभ अबिनाशी होए आप सहाई, बण जाए साचा मीत है। आत्म दर वज्जे वधाई गुरसिख साचा होए पतित पुनीत है। हरि हरि गुण रसना गाई, प्रभ काया करे सीत है। घर साचा भुल्ल ना जाई, काया झूठी जिउँ बालू भीत है। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सर्ब जीआं का एका साचा मीत है। जगत माया कलि अन्धेर है। सृष्ट सबाई कर रही हेर फेर है। गुरसिख जगाए हरि ना लाए देर है। साची पाए भिक्ख हरि साचा नाउँ ना मंगे कोई दूजी वेर है। दरगाह साची देवे थाउँ, आवण जावण देवे नबेड़ है। प्रभ मिलण दा राखो चाउ, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, प्रगट जोत दरस दिखाए ना लाए देर है। ना दूर ना हरि दुराडा। आपे आप लडाए गुरसिक्खां लाडा। आपे आप चलाए काया देही गाडा। सहिँसा रोग सर्ब चुकाए, सुफल कराए हाडा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सृष्ट सबाई आपे बाडी आपे बाडा। कलिजुग माया जगत अन्ध। आत्म होई पापां कंध। बेमुख फसे झूठे फंद। ना कोई छुडाए जोड़े बन्द बन्द। गुरसिख चढ़ाए साचे चन्द। मदिरा मासी दर दुरकाए विच संगत रहण ना देवे गन्द। गुरसिख साचे गायण बत्ती दन्द। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादि सदा बख्शंद। कलिजुग माया जगत हुलारा। क्या कोई जाणे जीव गंवारा। झूठे वहिण झूठी धारा। एका साचा गुर चरन दुआरा। जिथ्थे वसे हरि निरँकारा। जोत सरूपी खेल अपारा। बिन रंग रूपी विच गुरसिख पसारा। सृष्ट सबाई अन्ध कूपी ना कोई पावे सारा। प्रभ अबिनाशी जोत सरूपी, गुरसिक्खां बूझ बुझारा। भेव ना पाए कोई शाहो वड भूपी, अचरज खेल करे करतारा। एका दिसे सति सरूपी जिन आत्म देवे जोत उज्जयारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा दर साचा घर करन वणज वपारा।

कलिजुग माया जगत जलावे। आत्म तृष्ना अग्न रखावे। ब्रह्मा विष्ना सभ खेल रचावे। ना किसे दिसना प्रभ विच समावे। आत्म उतारे झूठी विसना, जो जन लग्गे सरनाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कलिजुग पार उतारे पकड़े दोवें बाहें। जगत माया वहन्दी धार। भरम भुलेखे डुब्बा संसार। साचे लेखे गुर दरबार। होए ना एथे कदे उधार। सच्चा सौदा हरि चरन प्यार। बिन गुर पूरे सृष्ट सबाई रही झक्ख मार। ना कोई देवे आत्म शब्द सच्चा अधार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा करे जगत विहार। कलिजुग माया झूठा वहिण। बेमुखां जीव सर्ब रुढ़ जाण। गुरमुख साचे प्रभ चरन डिग्गण आण। आप उठाए विच बैठाए शब्द बबाण। त्रैलोकी नाथ, सगला साथ, हरि रघुनाथ, लेख लिखाए माथ। पिछला लेखा दए चुकाए। आप चढ़ाए शब्द साचे राथ, कलिजुग बेड़ा पार कराए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कर्म धर्म जरम सृष्ट सबाई आपणे रक्ख रखाए। कलिजुग माया कूड़ कुड़यारी। जीव अन्धे जिउँ रैण अंध्यारी। झूठा पाप उठाणा कंधे, अग्गे जाणा होया भारी। वेला अन्तिम, समझ मूर्ख बन्दे, ना आवे पासा हारी। जगत विहारी झूठे धन्दे, साचा हरि रसन उचारी। मदिरा मासी पापी गन्दे, धर्म राए दे लाए अगाड़ी। कलजुग होए भाग मन्दे, जकड़े जाण फड़ के दाढ़ी। हत्थीं पैरीं वज्जण जंदे, जमदूत मौत बण जाए लाड़ी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दर दुरकारे ना दिसे किसे पिच्छा अगाड़ी। अग्गे पिच्छे ना मिले ढोई। प्रभ बिन अवर ना दीसे कोई। सृष्ट सबाई रही सोई। गुरमुख साचे दुरमति मैल प्रभ दर धोई। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एको एक पूजो हरि सोई। हरि साचा पुरख अपारया। गुरसिख साचे तेरा आत्म ब्रह्म विचारया। कलिजुग जीव भाण्डे काचे, एका भरया विच हंकारया। दर घर साचे आए नाचे, ना कोई मिले सच द्वारया। गुरमुख साचे प्रभ ढाले साचे ढांचे। सोहँ मोहर उप्पर लगा रिहा। प्रभ अबिनाशी बैठा हिरदे वाचे, चित्र गुप्त बण लेखे सर्ब लिखा रिहा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत सरूपी लोक परलोक मात पताल अकाश सर्ब थांईं एका जोत जगा रिहा। काया सागर नीर अमृत ताल है। गुरसिख विरला कलिजुग मारे विच छाल है। प्रभ आत्म चाढ़्हे एका साचा रंग लाल है। दूजा वसे साचा संग चरन प्रीती निभे नाल है। तीजा दर ना कोई मंग, प्रभ हिरदे बैठा जगाए जोत मसाल है। घर चौथे जाईं लँघ, ब्रह्म ज्ञानीआं पौंदा जाल है। पंचम होए अंग संग, गुरसिक्खां लए सुरत संभाल है। छे शास्त्र होइण भंग, जिस सिर हत्थ धरे दीना का दयाल है। सतवां देवे सति सन्तोख, शब्द कुठाली देवे गाल है। अठवां उठे देवे मति, रक्खे यति ना लथ्थे पत, आपणी गोद उठाए जिउँ माता बाल है। नौवां नावें घर विषे विकारी सारे डरन, ना दिसे किसे हरि तोड़े जगत जंजाल है। दसवां दहि दिस चुकाए डर, भाणा प्रभ का लैणा जर, सोहँ नाम

रसन उचार, आप खुल्हाए दस्म दुआर है। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जिथ्थे वसे इक्क अकाल है। इक्क इक्क इक्क अकारया। दूजा सृष्ट सबाई आप उपा रिहा। तीजा तीनों लोक वसा रिहा। चौथे चार कुन्ट चारे चक्क एका रंग रंगा रिहा। पंजवां छेवां दस्से शरअ शरायत, सोहँ साचा नाम जपा रिहा। सप्तम देवे सच हदायत। मदिरा मास रसना रोग गवा रिहा। अठवां दिसे एका नायक, जीव जन्तां साची बणत बणा रिहा। नौवां नर नरायण एका नौ दर प्रगट कर, दसवां गुप्त रखा रिहा। आप खुल्हाए गुरसिख दसवां दर, निज घर आसण प्रभ साचा ला रिहा। एका इक्क सच्ची हरि कार है। दूजा कोई ना जगत विहार है। तीजे दस्से साची धार है। चौथे फड़े हत्थ शब्द कटार है। पंचम बणे सच्ची सरकार है। छेवें हरि अस्व अस्वार है। सतवें देवे जोत अधार है। अष्टम उलटी लट्ठ, सृष्ट सबाई आप गिड़ार है। नावें पाए नत्थ, ना कोई दिसे जगत हँकार है। राह साचा दसवां जाए दस्स, जगे जोत अगम्म अपार है। एका इक्क ओंकारया। दूजा बल बली बलकारया। तीजा बणे आप तीन लोक सिक्दारया। चौथे चारे वेद आपणा भेव छुपा रिहा। पंचम इक्क रखाए साची सेध, साचे मार्ग लगा रिहा। छेवां ना छुप्या विच क्तेब, झूठीआं पोथीआं ऐंवें फुला रिहा। सतवें सदा सदा अभेद, भेव ना किसे जणा रिहा। अठवें अट्ठ अठारां अछल अछेद है। नौवें नौ फुंकरे ना कोई दिसे विच छेद है। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दसवें दर साचे घर आप खुल्हाए गुरसिख तेरा आत्म भेद है।

१३ मग्घर २०१० बिक्रमी हरिसंगत दा इक्ट्ठ कीता गया
सचखण्ड निवासी मनजीत सिँघ पिण्ड जेठूवाल ज़िला अमृतसर

सच्च किल्हा धर्म कोट उसारया। अमृत बूंद स्वांती काया मिटी गारा आप बणा रिहा। करे खेल हरि बहु भांती, साची जुगत आप प्रभ बणा रिहा। कलिजुग अन्धेरी राती, दीपक जोती आप जगा रिहा। गुरसिक्खां पुच्छे वाती, बाहों पकड़ विच बहा रिहा। होए सहाई विच लोकमाती, सोहँ शब्द पहरेदार बणा रिहा। आपे खोल्हे आत्म ताकी, सच सरूपी वस्तू विच आप टिका रिहा। कलिजुग जीवां काया चोली पाटी, गुरमुखां साचा चोला शब्द पहना रिहा। अग्गे दिसे औखी घाटी, धर्म राए अद्धविचकार अटका रिहा। साची वस्त ना किसे हाटी, झूठे वणज जगत करा रिहा। एका रस गुर चरन चाटी, भाण्डा भरम हरि आप भन्ना रिहा। साच लाहा प्रभ दर खाटी, शब्द जनेऊ बस्त्र तन पहना रिहा। झूठी खेल जगत जिउँ बज़ीगर नाटी, स्वांगी स्वांग वरता रिहा। ना कोई सहाए तीर्थ ताटी, एका आपणी ओट रखा रिहा। आप चढ़ाए औखी

घाटी, चरन जोड़ गुर पार लँघा रिहा। देवे जोत विच ललाटी, पिछला घाटा पूर करा रिहा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुर संगत साचा मेल मिला रिहा। काया कोट कोट दुआरे। एका शब्द एका जोत वजाए सच नगारे। आपे कढ्ढे हउमे खोट, आप उतारे पापां भारे। कलिजुग जीव आल्हणिउँ डिगे बोट, कवण पावे सारे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरसिख बणाए मात आपणे सच दुलारे। काया कोट गढ़्ह हँकार दा। गुरमुख विरला जाणे रंग करतार दा। सो जन जाणे जिस मारे प्रेम शब्द बाण दा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरसिख आपे सभ किछ जाणदा। साचा राह सच्चे दरबार दा। साचा थां सच्ची सरकार दा। ओथे कोई पहुंचे ना, जो कोई मात भेख धार दा। गुरमुखां पकड़े बांह, भुक्खयां नंगयां पार उतारदा। आपे रक्खे आपणी छाँ, कलिजुग अग्न विच ना साड़दा। आपणी गोद उठाए जिउँ बालक मां, अमृत देवे प्यार दा। साची दरगाह लिखावे साचा नां, गेड़ चुकाए आवण जाण दा। ना हां ना नांह आपणा रंग हरि आपे ही जाणदा। कलिजुग जीव जिउँ सुंञे घर कां, गुरसिख साचा प्रभ चरन रंग माणदा। हरि देवे निथावयां थां, वाली होवे दो जहान दा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन भगतां आप पछाणदा। भेख धारे भरम कलि भुल्ले। दरगाह साची ना कोई मुले। झूठे तोल ऐवें तुले। चिट्टे बाणे अन्धे काणे ना फले ना फुल्ले। साचा नाम ना मिल्या वंञ मुहाणे, पाणी पया काया चुल्ले्ह। ना सुघड़ ना स्याणे, प्रभ अबिनाशी साचा भुल्ले। गुरसिख साचे बाल अञ्याणे, अमृत आत्म कदे ना डुल्ल्हे। पी ना सकण राजे राणे, जन भगतां दुआरे सदा खुल्ले। आपणे रंग हरि आपे जाणे, देवे साचा नाउँ, गुरमुखां लाल अनमुल्ले। साध संगत मन चढ़ाए चाउ, भाग लगाए साची कुले महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत सरूप आदि अन्त सदा अतोल अतुल्ले। भेख धारया मन हंकारया। ना हरि विचारया, जिस पार पसारया। ना मिल्या साचा दर, ना गुर चरन निमस्कारया। आपणा किया लैण भर, वक्त चुकाए वारो वारया। आपे करे चीर दो फाड़, आरा सीस धरा रिहा। ना देवे किसे सहारा, आए वक्त मुख छुपा रिहा । प्रभ अबिनाशी हत्थ फड़ाए कटारा, एका एक सर्ब करा रिहा । किसे कोई ना चले चारा, अन्तिम अन्त पन्ध मुका रिहा। भाणा मन्नणा दिसे भारा, बेमुख आपणे हत्थ वढा रिहा। आप कटाए शब्द सरूपी जिउँ साबण तारा, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणा भाणा जगत वरता रिहा। हरि शब्द सच संयोग। हरि शब्द साचा रस भोग। हरि शब्द जन भगतां चुगाए आत्म साची चोग। हरि शब्द कट्टे हउमे रोग। दुरमति मैल पापां धोग। हरि शब्द देवे महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, देवे सोहँ साचा योग। हरि शब्द साचा निशान है। हरि शब्द एका माण एका ताण बली बलवान है। हरि शब्द वड शाहो दाता वड सुल्तान है। हरि शब्द वड्डा राजा राजान है। हरि शब्द

एका देवे जन भगतां ब्रह्म ज्ञान है। हरि शब्द सुरत शब्द मेल मिलान है। हरि शब्द दसवां दर कर किरपा आप खुल्हाण है। हरि शब्द महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरसिख तेरे आत्म वसे सच अस्थान है। हरि रंग हरि शब्द जाण। हरि शब्द मिलाए मेल हरि भगवान। हरि शब्द मूर्ख मुग्ध कराए चतुर सुजान। हरि शब्द देवे महाराज शेर सिँघ प्रगट जोत वाली दो जहान है। हरि शब्द हरि का रूप है। हरि शब्द आदि अन्त जुगां जुगन्त सति सरूप है। हरि शब्द महिंमा जगत अनूप है। हरि शब्द गुरमुख विरला जाणे ना किसे दिसे कोई रंग रूप है। हरि शब्द देवे महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सृष्ट सबाई एका वड्डा भूप है। हरि शब्द गुरमुख जानणा। होए मेल भगत भगवानणा। मिटे अन्धेर होए चानणा। मिटे हेर फेर, एका देवे नाम निधानणा। ना लाए कोई देर जिस किरपा करे विष्नूं भगवानणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सोहँ देवे साचा शब्द सतिजुग झुल्ले सच निशानणा। हरि शब्द हरि का भेख है। हरि शब्द हरि हरि वेख है। हरि शब्द प्रभ लाए आत्म साची मेख है। हरि शब्द कलिजुग जीआं कढ्ढे भरम भुलेख है। हरि शब्द गुरसिख साचे दर साचे नेत्र लैणा पेख है। हरि शब्द जन भगतां देवे जिन्हां लिखाए धुरों साचे लेख है। हरि शब्द ना बेमुख जाणे, कलिजुग रहे वेखा वेख है। हरि शब्द हरि रसन वखाणे, ना कोई जाणे औल्या पीर शेख़ है। हरि शब्द गुरमुख तेरे आत्म बद्धे गाने, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सृष्ट सबाई विच्चों वेख है। हरि शब्द जगत न्यारड़ा। मिलाए मेल यार प्यारड़ा। दस्से राह जगत न्यारड़ा। बेमुख हस्स ना पावे सारड़ा। गुरसिक्खां हरि हिरदे वसे, देवे दरस न्यारड़ा। करे प्रकाश कोट रवि सस्से, मिटाए अन्ध अंध्यारड़ा। बेमुखां आत्म अन्धेर जिउँ चन्द मस्से, ना दिसे सज्जण मीत प्यारड़ा। साचा शब्द तीर प्रभ साचा कस्से, सृष्ट सबाई पार करारड़ा। जोत सरूपी राह साचा दस्से, निहकलंक लै अवतारड़ा। बेमुख कलिजुग जीव पैर हेठां झस्से, ना कोई पावे सारड़ा। मौत नागनी एका डस्से, ना कोई बणे किसे सहारड़ा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपे जाणे आपणी सारड़ा। हरि शब्द सच धन माल। हरि शब्द गुरमुख साचे रक्ख संभाल। अन्तिम अन्त तेरे निभे नाल। कलिजुग जीव होए कंगाल। झूठा लग्गा जगत ज़ंजाल। मायाधारी होए ख़ुआरी, ना कोई पावे सारी, कलिजुग अन्तिम तुट्टा डाल। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सृष्ट सबाई आप दलाए जिउँ दो फाड़ी दाल। हरि शब्द गहर गम्भीर। हरि शब्द आत्म वज्जे साचा तीर। हरि शब्द आत्म झिरनां दे झिराए, अमृत प्याए साचा सीर। हरि शब्द हरिजन जाणे, जिन देवे आत्म धीर। हरि शब्द महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुखां पिलाए विच मात साचा सीर। हरि शब्द जगत वड्याई। पतिपरमेश्वर दया कमाई। हरि शब्द देवे दात आप रघुराई। वड करामात भुल्ल ना जाई। साचा नात गुर चरन जुड़ाई।

अन्तिम मिटे अन्धेरी रात, दीपक जोती दे जगाई। गुरमुख साचे वेख मार झात, आत्म बैठा डेरा लाई। ना दिवस ना होवे रात, एका रंग डगमगाई। बैठा रहे सद इकांत। गुरमुख साचे दे समझाई। अमृत देवे बूंद स्वांत, कँवल नाभ आप उलटाई। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरसिक्खां देवे नाम वड्याई। हरि शब्द सति सन्तोख। हरि शब्द कट्टे काया दोख। हरि शब्द उज्जल कराए जगत मुख। हरि शब्द देवे महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सुफल कराए मात कुक्ख। हरि शब्द हरि की बणत। गुरमुख विरला जाणे सन्त। कलिजुग जीआं माया पाए बेअन्त। आपे जाणे जाण पछाणे गुरमुख जगाए हरि हरि हरि भगवन्त। दर घर साचे आप दिखाए, मेल मिलावा साचे कन्त। बेमुख बन्न्हण झूठे दाअवे, लक्ख चुरासी विच भवन्त। अठसठ तीर्थ झूठे नहावे, ना कोई छुडावे अन्त। गुरसिख साचा गुर चरन धूढ़ी मस्तक लावे, देवे वड्याई विच जीव जन्त। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोती जोत सरूप नरायण नर जन भगतां होए सहाई आदि अन्त। हरि शब्द हरि भण्डारया। हरि शब्द हरि वरतारया। हरि शब्द हरि देवे विच संसारया। हरि शब्द आप चलाए जुगो जुग अपर अपारया। हरि शब्द हरि सुणाए, सोहँ डंक सच वजा रिहा। हरि शब्द हरि रसना गाए कलिजुग झेड़ा आप चुका रिहा। हरि शब्द मैल पापां धोए, आत्म तीर्थ सच इशनान करा रिहा। हरि शब्द हरि साचा बोए, अमृत फल इक्क लगा रिहा। हरि शब्द गुरसिख विरला जाणे कोए, जिस बज़र कपाटी चीर वखा रिहा। हरि शब्द रसना लए परोए, दसवां दर आप खुल्हा रिहा। हरि शब्द देवे महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दीपक जोती आप जगा रिहा। हरि शब्द साचा राग। हरि शब्द रसना जप, धोणां पापां झूठा दाग। हरि शब्द गुरमुख पछाणे, बुझाए आत्म तृष्ना आग। हरि शब्द देवे हरि तेरी अन्तिम पकड़े वाग। हरि शब्द लैणा वर साचे घर खुल्ले दर देवे वडी वड्याई प्रभ पहली माघ। गुर चरन सर जाणा तर। आत्म भण्डारे प्रभ देवे भर। सुक्के रुखड़े हरे कर। गुरसिख बणाए हँस काग, दर घर साचे जाण वड़। प्रभ अबिनाशी फड़ना लड़। बेमुख जीव जायन झड़। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका शब्द लगाए आग। हरि शब्द घर सच विचोला। हरि शब्द कलिजुग जीव क्यों भुल्लया गोला। मानस जन्म विच मात रोला। बिन गुर ना कोई गावे घर साचे दा साचा सोहला। मात जोत प्रगटाए वज्जे वधाए, प्रगट जोत सृष्ट सबाई दे हिलाई, प्रभ अबिनाशी संपूरन कला सोलां। राजे राणे दए उठाए, आपे पाए उजाड़ राहे। तख्त ताज कोई रहण ना पाए। साज बाज सर्ब मिट जाए। एका ताज हरि आपणे सिर टिकाए। सिँघ सिँघासण डेरा लाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, वाली हिन्द बाहों पकड़ आपणी सरन लगाए। एक दीसे हरि जगदीश। एका छत्र झुल्ले प्रभ साचे सीस। कलिजुग जीव झूठी करन रीस। एका

राग सोहँ शब्द मिटाए राग छतीस। नारद मुन दे मति समझाए, मिटाया भेव बीस इकीस। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सतिजुग साचा मार्ग लाए, गुरमुख साचे सन्त जनां साचा शब्द इक्क पढ़ाए, ना कोई लगाए फीस। वड ज़रवाणयां शाह सुल्तानयां, मेट मिटाणयां, वाली दो जहानयां। जोत सरूपी पहरे बाणयां। ना कोई जाणे सुघड़ स्याणया। प्रभ अन्तिम अन्त सृष्ट सबाई मेट मिटाणयां। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि अन्त आपे चले आपणे भाणयां। हरि शब्द हरि तीर चलावणा। कलिजुग जीवां धीर गवावणा। चार कुन्ट वहीर करावणा। बालक माता सीर हत्थ ना आवणा। कलिजुग जीवां ना नीर किसे मुख चुआवणा। ना कोए सहाए पीर फ़कीर, ना कोई पकड़े दामना। धर्म राए दे वंझे जंज़ीर, अग्गे होए ना किसे छुडावणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे सन्त जन, अन्तिम अन्त आपणी सरन लगावणा। हरि शब्द सच कटार है। सोहँ शब्द खण्डा दो धार है। प्रभ साचे दी साची कार है। जुगो जुग करे आपणा आप विहार है। तीन लोक सच्चा इक्क सिक्दार है। लोकमात जोत प्रगटाए, आवे जावे वारो वार है। कलिजुग औध गई बीत, प्रभ वहाए वैहन्दी धार है। गुरमुख साचे मानस जनस गए कलि जीत, आए सच दरबार है। प्रभ काया करे सीतल सीत, अमृत चलाए सच फुहार है। सतिजुग चलाए साची रीत, ऊँच नीच भरम निवार है। प्रभ अबिनाशी साचा मीत, वाह वाह एका इक्क प्यार है। दूजा कोई ना राखो चीत, निहकलंक सच्चा अवतार है। सोहँ शब्द गाओ सुहागी गीत, बेड़ा होवे अन्तिम पार है। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत सरूपी विच मात ल्या अवतार है। हरि शब्द सच निशाना। हरि शब्द सच टिकाणा। हरि शब्द अनहद धुन उपजाणा। गुरमुख साचे चुण प्रभ साचे कन्न सुणाणा। हरि शब्द हरि के गुण, मेल मिलाए तीर बिधनाना। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सर्ब जीआं दा जाणी जाणा। हरि शब्द हरि ज्ञान है। हरि शब्द हरि चरन ध्यान है। हरि शब्द एका एक, साची टेक गुरसिख साचे भुल्ल ना जाण है। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, प्रगट जोत देवे साचा दान है। सच शब्द हरि भण्डारया। कर किरपा देवे निरंकारया। जन्म कर्म धर्म गुरसिख संवारया। भाण्डा भरम हरि आप निवारया। पूरन ब्रह्म हरि बूझ बुझा रिहा। वरन बरन सर्ब मिटा रिह। एका सरन निहकलंक रखा रिहा। हरन फरन आप खुल्हा रिहा। धरनी धरन दया कमा रिहा। गुरमुख साचे सरनी पड़न, प्रभ बाहों पकड़ गले लगा रिहा। आप चुकाए मरन डरन, लक्ख चुरासी गेड़ कटा रिहा। बेमुख जीव आपणा किया भरन, लहणा देणा सच चुका रिहा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत सरूपी भेख वटा रिहा। हरि शब्द हरि संग मेल। जगे जोत बिन बाती बिन तेल। गुरमुख साचे अचरज वेख पारब्रह्म दा खेल। हरि शब्द हिरदे वाचे बण जाए साचा सज्जण सुहेल। बेमुख दर

ते आए नाचे, बेड़ा शौह दरयाए देवे ठेल। प्रभ अबिनाशी साचो साचे, ना कोई नट बाज़ीगर खेल। बेमुख हरि आप धकाए, धर्म राए दी जेल्ह। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, नाड़ी बहत्तर अग्न लगाए, दरगाह साची ना होवे मेल। मेल विछोड़ा हरि दे हत्थ। सर्ब कला हरि आप समरथ। जुगा जुगन्त महिंमा अकथ्थ। बेमुखां हरि पाए नत्थ। अन्तिम अन्त जाए मथ्था। गुरसिख साचे आप चढ़ाए सोहँ साचे रथ। कर दरस साचे हरि सगल वसूरे गए लथ्थ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मात जोत प्रगटाए जिउँ रामा घर दसरथ। राम अवतारया, जोत निरंकारया। त्रेता उधारया, खेल खिला रिहा। जोती जोत सरूप हरि, आपणे विच समा रिहा। त्रेता त्रीया कराए अन्त। भेव ना जाणे कोई जीव जन्त। एका एक पछाणे जिस देवे नाम गुण दाता गुणवन्त। जोती जोत सरूप हरि, जुगो जुग आप बणाए आपणी साची बणत। हरि शब्द साची सिख्या। प्रभ देवे साची भिख्या। साचा लेख धुरदरगाही लिख्या। प्रभ अबिनाशी क्या कोई करे तेरी प्रिख्या। भुल्ल रुल्ल दर साचे आए महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपे दए मिटाए बिधना लिखी रेख्या। हरि शब्द जगत ढंडोरा। प्रभ अबिनाशी शब्द सरूपी चार कुन्ट फिराए साचा घोड़ा। कलिजुग अन्तिम अन्त ल्याए, पैरीं पाउण ना देवे किसे जोड़ा। प्रभ अबिनाशी तेरी साची कार, क्या कोई विच अटकाए रोड़ा। बेमुख जीवां आपे भन्न वखाए, जिउँ नाई नश्तर फोड़ा। एका जोत डगमगाए, कलिजुग अन्धेर सर्ब मिट जाए, गुरमुख विरला जगत रहि जाए, साची भुगत हरि चरन सेव कमाए। सतिजुग बिरख लगाए साचे बोहड़ा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख आप चढ़ाए दरगाह साची साचे पौड़ा। हरि शब्द आस पुजास्सया। चलाए प्रभ पुरख अबिनाशया। सृष्ट सबाई करे दागया। गुरमुखां हिरदे सद रक्खे वास्सया। अज्ञान अन्धेर दर साचे तों नास्सया। सतिजुग साचा विच मात दीप प्रगास्सया। अचरज़ खेल जन भगतां मेल प्रगट होए घनकपुर वासीआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन भगतां करे बन्द खुलासीआ। हरि शब्द नाम निरँजणा। हरि शब्द दु:ख भय भञ्जणा। हरि शब्द घनकपुर वासी इक्क कराए चरन धूढ़ साजा मजना। कलिजुग जीव अन्तकाल कलि भज्जणा । वेले अन्तिम ना कोई होए सहाई ना कोई साक सैण सज्जणा । गुरमुख साचे सन्त जनां पी अमृत दर ते रज्जणा। वेले अन्तिम अन्त कलि प्रभ साचे पर्दा कज्जणा। जोत सरूपी प्रगट जोत विच मात दे गज्जणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कर दरस मिटा हरस, अमृत मेघ प्रभ देवे बरस, गुरमुख साचे कर तरस, वेला फिर मात नहीं लज्झणा। क्या कोई जाणे भेव हरि बनवारया। तेरा खेल अपर अपारया। जन भगत देवे शब्द अधारया। देवे मात जन्म सच संवारया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आवे जावे वारो वारया। हरि खेल हरि आपे जाणदा। आपणा रंग आपे माणदा। वेला अन्तिम अन्त सर्ब पछाणदा। महाराज

शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मात जोत प्रगटाए, कलिजुग बणत बणाए वाली दो जहान दा। वाली दो जहानयां, जन देवें सन्तां सच फ़रमानयां। साची देवे दात नाम निशानियां। एका एक वड करामात प्रभ चरन ध्यानियां। आप मिटाए अन्धेरी रात, मार भजाए सर्ब शैतानियां। अमृत प्याए बूंद स्वांत, दूई द्वैत मेट मिटानयां। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुखां देवे नाम निधानयां। आपणी बणत प्रभ लए बणा। गुरमुख साचे सन्त उपजा। साचा शब्द दए जणा। एका ताणा एका पेटा लए बणा। एका माता एका पिता, गुरसिख बेटा लए बणा। साचे सूत्र विच लपेटा, साची भट्ठी दए चढ़ा। आपे खेवट आपे खेटा, वंञ मुहाणा देवे नाम फड़ा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सच दात देवे झोली पा। सच दात हरि झोली पाई। मातलोक हरि जन्म दवाई। साचा कर्म आप लिखाई। सच धर्म विच जगत चलाई। माया भरम विच ना भुल्ल जाई। हत्थ ना आवे मानस जन्म, दाग कुल ना लाई। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दे मति समझाए, साचा नाम सृष्ट जपाई। साचा नाम जगत जपाउणा। हरि का राह सच वखाउणा। झूठा वणज ना किसे कराउणा। फड़ फड़ बाहों गुर चरन लाउणा। साचा नाउँ घर साचे आप लिखाउणा। आपे दस्से साचा थां जिथ्थे आपणा आप वसाउणा। क्यों भुल्ले फिरदे कलिजुग जीव कां, दूजा थां किसे हत्थ ना आउणा। ना पुच्छे वात पुत्तां मां, भेखाधारी कोई दिस ना आउणा। आप सुहाए साचा थां, निहकलंक जिस थां जाए चरन छुहाना। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कलिजुग जीवां भुल्लयां, माया दे विच रुलयां, फड़ फड़ बाहों साचे राह पाउणा। साचा राह सच टिकाणा। क्यों भुल्ला जीव कलि अञ्याणा। ना कर झूठा बाणा। एको एक रंग भगवाना। एका जगे जोत महाना। दूसर कोई ना ओथे जाणा। ना कोई पहुंचे ओथे राजा राणा। एका जगे जोत महाना। बैठा वड शाह सुल्ताना। जोत सरूपी पहरे बाणा। पवण सरूपी छत्र झुलाणा। पवण उनन्जा विच समाणा। करोड़ तेतीस दर साचे मंगल गाणा। राग छतीस प्रभ साचे संग रखाणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, ना कोई बाल अञ्याणा। हरि शब्द साचा संग। होए सहाई सदा अंग संग। साची दात प्रभ दर मंग। प्रभ अबिनाशी कट्टे भुक्ख नंग। कलिजुग अन्तिम जाए पार लँघ। दर घर साचा गुरसिख साचे मूल ना संग। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कर दरस मानस जन्म ना होवे भंग। हरि शब्द हरि का खण्डा। बेमुखां सिर लागे डण्डा। शब्द सरूपी चण्ड प्रचण्डा। सृष्ट सबाई कराए वंडा। आपे तोले तोलणहारा, सोहँ फड़या हत्थ विच कंडा। ना कोई पावे जीव सारा, आप कराए खण्ड खण्डा। सोहँ शब्द तिखी धारा, बेमुखां वंडाए कंडां। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, झूठा भेख जगत मिटाए, ना कोई पूजे करीर जंडां। जंड करीर पीर फ़कीर। औलीए गौंस शाह दस्तगीर। अबनूस क्यानूस

किसे कोई ना देवे धीर। हज़रत ऐली शाह प्रभ लाहे सभ दे चीर। अहिमद मुहम्मद संग चार यार हत्थ ना आवे सीर। प्रभ अबिनाशी करे ख्वार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका शब्द चलाए तीर। हरि शब्द रसना खिच तीर कमाना। मेट मिटाए वड वड बली बलवाना। नगर खेड़ा कोई दिस ना आवे कलिजुग तेरा मिटे निशाना। खुल्हा कराए धरत मात तेरा वेहड़ा, साचा झण्डा धर्म झुलाणा। आप दुआए एका गेड़ा, झूठा झेड़ा जगत मिटाना। करे खेल पहली छेड़ वाघे आप छिड़ाना। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरा लिख्या लेख ना किसे मिटाना। लिखाए लेख बण लिखारी। ना कोई जाणे हरि जुआरी। साची वरते जगत कारी। घर घर रोवे नर नारी। मौत लाड़ी सभ थांईं फेरे आप बहारी। बेमुखां पकड़ दाढ़ी, आप लगाए आपणे अगाड़ी। कलिजुग जीव कोई छुप ना जाए, फड़ फड़ कढाए विच्चों जंगल जूह पहाड़ी। वेले अन्त ना कोई छुडाए, कर्मां उजड़ी वाड़ी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अग्न जोत सृष्ट सबाई साड़ी। हरि शब्द तीर तफंगा। हरि शब्द चार कुन्ट कराए एका दंगा। हरि शब्द कलिजुग जीवां खून वहाए जिउँ वहन्दी गंगा। हरि शब्द बेमुख जीव मौत लाड़ी नाल प्रनाए, आप लगाए हत्थ खूनी रंगा। करदे जायण हाए हाए, कवण छुडाए मेरी माए, झूठे दिसण साथी संगा। धर्म राए दर दए पुजाए, एथे ओथे दे सजाए, भरम भुलेखे सर्ब गंवाए, वेखा वेखी जो रहे शरमाए, प्रभ दरस ना दर साचे मंगा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मात जोत प्रगटाए, वड सूरा सरबंगा। हरि सन्तां हुक्म सुणांयदा। विच मात जन्म दवांयदा। पूर्ब लहणा झोली पांयदा। शब्द गहणा तन पहनांयदा। सज्जण साक सैणां आप अखवांयदा। मात पित भाई भैणां, सर्ब थांईं आप बण जांयदा। आप चुकाए लहणा देणा, साचे मार्ग लांयदा। प्रभ साचे दा साचा कहणा, गुरमुख साचा भुल्ल ना जांयदा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोती जोत सरूप साचा शब्द हुक्म सुणांयदा। सच शब्द हरि हुक्म सुणाए। सन्त जनां हरि दए वड्याए। साची बणत आप बणाए। साचा कन्त सिर हत्थ टिकाए। देव दंत सर्ब वस कराए। बेअन्त बेअन्त आप अख्वाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पूरन भगवन्त साचे सन्त दे मति आप समझाए। देवे मति शब्द ज्ञान। एका रक्खणा चरन ध्यान। आत्म तोड़ो सारा मान। बैठो विच शब्द बबान। तीन लोक हरि उडान। शब्द सरूपी पवन मसाण। ना कोई जाणे जीव अंञान। गुरमुख साचे रंग साचा मान। नेत्र पेख आत्म जगे जोत महान। ना कोई जाणे झूठा भेख, जोत धरे श्री भगवान। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा सर्ब जीआं दा जाणी जाण, एका देवे नाम निधान। नाम निधान सर्ब गुणवन्त। वेखो हरि पूरन भगवन्त। जोत जगाए विच जीव जन्त। आपणा आप छुपाए, बैठा रहे सदा इकन्त। गुरमुख साचे आप जगाए, देवे वड्याई साचे सन्त। आत्म दर आप खुल्हाए होए मिलावा साचे कन्त।

महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुण दाता गुणी गुणवन्त। साचे सन्त सदा उपदेश है। जोत सरूपी हरि का भेस है। महिंमा जगत अलक्खणा लेख है। प्रभ पूरन करे आसा। साचा देवे चरन भरवासा। शब्द चलाए स्वास स्वासा। जोत जगाए पृथ्मी अकाशा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सर्ब घटा घट रक्खे वासा। वास वसेरा, ना दूर ना नेड़ा। आप भुलाए कर कर हेरा फेरा। कलिजुग माया विच रुलाए, लोभी पापी जीवड़ा। गुरमुख साचे आप जगाए, करे अन्त नबेड़ा। शब्द नईआ आप चढ़ाए, पार लँघाए बेड़ा। गुर संगत बणाए भैणां भईआ, ना कोई रहे दो फाड़ा। साचे लेख आप लिखाए एका वईआ, आप मुकाए झूठा झेड़ा। सच दरबार इक्क लगईआ, गुर चरन दस्से एका साचा खेड़ा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तुध जेवड अवर दिसे केहड़ा। अवर ना दीसे कोए। बिन गुर पूरे गुरमुख साचा दूसर कोई ना सेओ। हरि हरि हरि रंग वेख गुरमुख जाण प्रभ अबिनाशी अलख अभेउ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अमृत बरसे मेओ। अमृत मींह बरसांयदा। तन काया हरा करांयदा। शब्द सरूपी हल्ल चलांयदा। नाम रूपी बीज बिजांयदा। सच सुच्च दा बिरख लगांयदा। सति धर्म कर्म फल फुल्ल लगांयदा, गुरसिक्खां करे साचा जन्म बण मालण तन माला आप पहनांयदा। आप मिटाए मन का भरम, तोड़ फुल्ल झोली आप भरांयदा। कोई ना लग्गे मुल, प्रेम सूत्र सति धागा वट चढ़ांयदा। गुरसिख तुध जेवड ना कोई दीसे तेरे तुल, शब्द सरूपी सूई हत्थ फड़ांयदा। एका देवे शब्द नाम अनमुल्ल आप उलटाए कँवल नाभ फुल्ल, गुरमुख साचे लए चुण फूलणहार आप परइन्दा। सच दुआरा जाए खुल, दर घर जो जन आए भुल, भाग लगावे कुल, साची किरपा आप करांयदा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरसिक्खां देवे वड्याई फूलणहार सच दातार कर विहार अपर अपार गल आपणे विच पांयदा। एका हार गले लटकाए। साची कार आप कराए। दूजी धार कोई रहण ना पाए। सच सच संसार इक्क हो जाए। एका धीरज धर्म जैकार आप कराए। दूई द्वैत मार भाण्डा भरम भन्नाए। सतिजुग वरते तेरी साची कार, प्रभ अबिनाशी होए सहाए। बेमुखां मारे डाहढी मार, घर साचे रहण ना पाए। गुरसिक्खां देवे चरन प्यार, पूर्ब कर्म विचार, आप बणाए आपणे गल दे हार, विच मात लटकाए। पहला हार हरि उपदेस। धरे जोत प्रभ माझे देस। जोत सरूपी धारे भेस। दुष्ट दुराचारीआं वड हँकारीआं प्रभ पकड़ पछाड़े केस। गुरसिख बलिहारया, जो चरन आए निमस्कारया। आया सच दरबारया, मिल्या हरि निरंकारया। भरम भुलेखा दए निवारया। सोहँ फड़ी हत्थ कटारया। सृष्ट सबाई आर पारया। कर्म धर्म दोए विचारया। गुरसिख साचे विच प्रवेश, फूलणहार गल लटकाए। द्वार बंक बंक द्वार आप सुहाए। राउ रंक रंक राउ इक्क थां बहाए। मिटाए शंक रहे अटंक भुल्ल कोई रहण ना पाए। एका चलाए

शब्द साचा अंक, दूसर कोई रहण ना पाए। गुरसिख वड्याए विच चरन बहाए जिउँ राजा जनक, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सच तेरी सरनाए। फूलणहार कलि विचारा। सोहँ शब्द चलाए चार कुन्ट साचा नाअरा। पवण सरूपी शब्द अस्वारा। चिट्टे अस्व हरि दातारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर अवतारा। सच हार गल पाया। गुरसिख साचे भेंट चढ़ाया। दूजा फेर लए उठाया। सृष्ट सबाई ढहि होवे ढेर, गुरसिख रक्खे हेठ आपणी साया। कलिजुग जीव मारे घेर घेर, किसे राह हत्थ ना आया। ना कोई जाणे संञ सवेर, प्रभ का भेव किसे ना पाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, वड देवी देव आपणी सरन रखाया। देवी देवत जगत पुजारी। साचे दर देण बहारी। चरन धूढ़ मंगण वारो वारी। चाढ़्हे रंग गूढ़, प्रभ चरन निमस्कारी। जीव आत्म सदा मूढ़्ह, भरया रिहा विच हँकारी। बिन गुर पूरे कौण कट्टे जूड़, पापां पेट रहे अफारी। सृष्ट सबाई कूड़ो कूड़, जाणा पैणा आपणी वारी। गुरसिख साचे प्रभ रंग चढ़ाए मजीठी गूढ़, ना कोई रंगे रंग ललारी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपे करे आपणी कारी। दूजा दोअं आप उठाए। सोहँ जाप जपाए। ओअं सोहँ इक्क हो जाए। सो पुरख निरँजण रघुराए। सोहँ जीव जगे दीव, आत्म साची जोत जगाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरा गुण ना जाणे कोए। दूजा हार दूजा घर। जिथ्थे चुक्के जम का डर। अग्गे लभ्भे साचा दर। प्रभ अबिनाशी किरपा देवे कर। जो जन मंगे साचा वर। आत्म भण्डारे देवे भर। अमृत बूंद प्यावे, अमृत तीर्थ आत्म साचे सर। मुन सुन हरि आप तुड़ाए जोती दीपक देवे धर। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरसिख साचे किरपा कर। किरपा करे कृपानिध। गुरसिक्खां कारज कीने सिद्ध। आप मिलाए कर कर बिध। शब्द तीर चलाए आत्म जाए विध। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सच दात हरि झोली पाए, सच घर उपजाए नौ निध। दूजा हार दु:ख मिटावणा। प्रभ अबिनाशी आपणे गल विच पावणा। धारे भेख जिउँ बल बावना। कलिजुग लैणा वेख दुष्ट सँघारे जिउँ रामा रावणा। आप लिखाए साचे लेख, गुरमुखां होए आपे जामना। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, द्वार बंक सुहाए जिस थांए चरन छुहाणा। तीन लोक तत्त काल। गुरमुख साचे सुरत संभाल। प्रभ अबिनाशी आत्म देवे अनमुल्लड़ा लाल। आपे कट्टे कलिजुग जगत जंजाल। साची वस्त हरि साचा देवे, निभे तेरे नाल। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सर्ब जीआं दा जाणी जाण। तीजा हार हत्थ उठाया। गुर संगत हरि वर घर साचा पाया। आत्म दर दे खुल्हाया। आपणी किरपा कर, स्वच्छ सरूपी दरस दिखाया। ना जन्मे ना जाए मरे, एका एक आदि अन्त इक्क रघुराया। गुरमुख साचे तेरे आत्म दर, प्रभ अबिनाशी डेरा लाया। कलिजुग जीव भुल्ला साचा घर, घर घर दर दर क्यों फिरे हलकाया। जोत

सरूपी विच वसे हरि, पापी गन्दे भागां मन्दे आत्म अन्धे ना दर्शन पाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोती जोत सरूप निरँजण नर नरायण सुख आसण डेरा लाया। सुख आसण डेरा हरि जी लाए। कर किरपा हरि दया कमाए। जन भगतां आपणा भेव आप खुल्हाए। जीवां जन्तां दिस ना आए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सतिजुग साचे जन्म दवाए। सतिजुग साचे जन्म दवाया। पहरेदार आप हो आया। वेला वक्त आण सुहाया। भगवान भगत मेल मिलाया। जुगत जगत करदा आया। साची शक्त जन भगत आपणे अंग संग रखाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मुक्त जुगत संवारे भुगत, सोहँ साचा नाम दवाया। नाम जपाए जगत गुरदेवा। माण चुकाए सर्ब देवी देवा। सृष्ट सबाई लगाए एका सेवा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सोहँ शब्द चार कुन्ट जपाए रसना जिह्वा। तीजी धार जगत ख्वार। ईसा मूसा होयण पार। काला सूसा तन पहनार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गल आपणे पहने तीजा हार। तीजा हार तीर्थ यात्रा। प्रभ चरन गूढ़ी गात्रा। ना कोई जाणे भेव वेद शास्त्रां। कलिजुग मिटे अन्धेरी रैण, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका शब्द तन पहनाए साचा गात्रा। साचा शब्द तन पहनाए। सच चगदीश सिर छत्र झुलाए। सृष्ट सबाई एका एक पढ़ाए शब्द हदीस, कुरान अञ्जील कोई रहण ना पाए। ना कोई दिसे मसीत, रोज़ा बांग ना कोई सुणाए। आपे परखे सर्ब नीत, अन्तिम अन्त दे मिटाए। मात चढ़ी सदी बीस, भाणा आपणा हरि वरताए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, चौथा हार आपणे दस्त उठाए। चौथा हार चारे कूट। शब्द सरूपी हरि रिहा झूट। गुरमुख साचे साचा लाहा लैण लूट। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, बेमुख दर दुरकारे, सच दरबारे बाहर कढ्ढे कूट। चार कुन्ट चारे जुग। प्रभ भाग लगाए विच पिण्ड बुघ। सृष्ट सबाई होए उग्घ। गुरमुख विरले विच मात रहि जाण इक्क मुट्ठ इक्क रुग। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, बेमुखां पकड़ पछाड़े फड़ चुग चुग। चार कुन्ट चार दीवारी। किल्हा कोट हरि रिहा उसारी। शब्द सरूपी पहरेदारी। सृष्ट सबाई होए हँकारी। फड़ फड़ उठावे रलावे मारे शब्द फुकारी। गुरमुख साचे चरन लगावे खिच ल्यावे चरन द्वारी। बेमुख दर हरि आप दुरकावे पासा दिसे हारी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका एक साचा कन्त, जिस बणाई बणत सृष्ट सबाई सच सुहागण नारी। चौथा हार चारे वेद। प्रभ अबिनाशी सदा अभेद। आपे करे विच मात अछल अछेद। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत सरूपी जामा धारे, ना किसे लभ्भे विच कतेब। वेद कतेबां वसे बाहर। कदे गुप्त कदे ज़ाहिर। सतिजुग तोबा बणया साचा शायर। सोहँ शब्द चलाए साची लहर। सृष्ट वरते कहर। पंचम जेठ लग्गे इक्क दुपहर। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणा भाणा आपे वरताए, आपणे भाणे विच समाए इक्क लगाए सवा पहर। सवा पहर शब्द

भबूती। सोहँ शब्द साचा दूती। सृष्ट सबाई जिउँ कच्चे सूती। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपे आप कटाए कलिजुग जीआं फसल कुरूती। चौथे हार चौथे घर। गुरमुख विरला अंदर वेखे वड़। बेमुखां दर साचे आवे डर। बाहर भज्जे फिरन नारी नर। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, चरन लाग उपजे राग, धोए दाग, पकड़े वाग कलि जाओ तर। चौथा हार जगत गुर दाता। गुरसिक्खां देवे दात आप बणाए ब्रह्म ज्ञाता। चरनी जोड़े साचा नाता। किरपा करे पुरख बिधाता। आपे बणे पित माता। पिता पूत मेल मिलाता। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सर्ब जीआं का एका दाता। एका दात जगत भिखार। मंगण खड़े कोट द्वार। गुरमुख साचा अग्गे धर,े प्रभ हत्थ आपणे पकड़े हार। साध संगत तेरे कारज सरे, प्रभ आपणे गले लए डार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कलिजुग चौथा जुग आप कराए आर पार। चौथा जुग आप मुकाया। आपे बणे दाई दाया। सतिजुग साचा मात उपजाया। सच सुच्च दा राह चलाया। पंचम हार प्रभ हत्थ फड़ाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सच्चा सिक्दार आप अख्वाया। पंचम हार पंचम कटार। पंचां दूतां देवे मार। तन काया विच्चों कढ्ढे बाहर। नेड़ ना आए काम क्रोध लोभ मोह हँकार। प्रभ अबिनाशी किरपा करे अपर अपार। सतिजुग तेरा वरते सच वरतार। प्रभ अबिनाशी आपणे सिर रक्खे दस्तार। पंचम जेठ किया विहार। सृष्ट दब्बी पापां भार। दर साचे करे पुकार। जोत धरे आप निरँकार। करे खेल विच संसार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत सरूपी जामा धार। जामा धारे हरि बलवन्ता। आप उठाए साचे सन्ता। साचा शब्द कन्न सुणंता। अनहद धुन हरि मृदंग वजन्ता। हरि पर्दे देवे खोल्ह दरस दिखंता। गुरसिक्खां संग करे चोहल, निज घर वखंता। बेमुखां कढ्ढे पोल, दर दर फिरंता। साचा शब्द सुणावे वजावे विच मात साचा ढोल, ना कोई उहला भेव रखंता। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुण निधान चतुर सुजाण आवण जावण गुरसिक्खां गेड़ कटंता। सतिजुग तेरा जन्म दवाया। पहली माघ लेख लिखाया। प्रभ अबिनाशी साची भाखी, कलिजुग झूठा भेख मिटाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपे आप करे कराए, जो मन भाया। सतिजुग तेरा सति दुआरा। सोहँ भरे हरि भण्डारा। आपे बणे जगत वरतारा। गुरमुख विरला करे वणज वपारा। जो जन आए चरन दुआरा। दर घर साचे टुट्टे माण हँकारा। मानस जन्म ना चोग निखुट्टे, हरि पाया सच भतारा। कलिजुग पींघ ना अद्ध विच टुट्टे, प्रभ देवे शब्द हुलारा। बेमुखां जड़्ह आपे पुट्टे, जिउँ गंना इक्क हुलारा। साचा लाहा गुरमुख साचा प्रभ दर लुट्टे, प्रभ लाए पार किनारा। पी अमृत एका घुट्टे, मानस जन्म ना होए दूजी वारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे साचे धाम बहाए आपणे चरन दुआरा। चरन दुआरा सच्चा घर बाहरा। वसे निरँकारा जोत पसारा दीप उज्जयारा, महाराज शेर

सिँघ विष्नूं भगवान, एका एक जोत सरूप वसे निरँकारा। निरँकार सच घर वास। प्रभ अबिनाशी पुरख अबिनाश। जन भगतां होए दासन दास। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मानस जन्म कराए रास। मानस जन्म रास करावणा। सोहँ शब्द स्वास स्वास जपावणा। गुरमुख साचा बिरख विच कलिजुग लगावणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, विच मात माण दवावणा। पंचम हार गुर दर परवान। पावे सार हरि भगवान। शब्द धार हरि एका देवे, दूई द्वैत सर्ब मिट जाण। सोहँ शब्द फल साचा मेवे, गुरमुख विरले खाण। पुरख सुजाण कर किरपा जिस जन देवे, सो जन होए चतुर सुजाण। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, इक्क कराए रंक राजान। रंक राजान इक्क दुआरे। ऊँच नीच प्रभ भरम निवारे। सतिजुग साची इक्क बहारे। सृष्ट सबाई एका कारे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सच द्वार इक्क दवारे। सच दुआरा इक्क खुल्हाउणा। सतिजुग साचा राह चलाउणा। वेद पुरान कोई रहण ना पाउणा। खाणी बाणी मेट मिटाउणा। गगन पताली जीवां जन्तां विच आप समाउणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सतिजुग साचा कर्म कमाउणा। सतिजुग साचा सच वरतंत । एका मार्ग सर्ब जीव जन्त । मेल मिलाए फड़ फड़ उठाए सरन ल्याए साचे सन्त। शब्द जणाए तनक लगाए, मन का मणक फिराए कलिजुग वेले अन्त। जमन किनारे डेरा लाए। हेरा फेरा सर्ब चुकाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत सरूपी जोत जगाए । जमन किनारे चरन धर। अचरज़ खेल जाए कर। वाली हिन्द आए दर। राजा राणा सरनी जाए पढ़। प्रगट होए दरस दिखाए, कल्गीधर अग्गे खड़। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे पार लँघाए जिन्हां फड़या तेरा लड़। पंचम हार प्रभ मेटे प्रपंच। गुरमुखां काया आत्म देवे सिंच। जोती जोत सरूप हरि, साचा नाम वणज कराए ना कोई विहाजे कंच। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा माण दवाए, साची शरअ शरायत बणाए देवे वड्याई पंच। पंचम पंचम मिले वड्याई। प्रभ साचे तेरी सच सरनाई। सतिजुग वरते हरि हरि हरि गुण रसना गाई। कादर करते उप्पर धरते एह खेल रचाई। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पंचम हार आपणे तन लगाई। पंचम हार तन लगाया। गुर संगत दर मंगल गाया। प्रभ अबिनाशी साचे भाया। तेरां मग्घर दया कमाया। साचा जोड़ आप जुड़ाया। ना सके कोई तोड़ ना छोड़ छुड़ाया। प्रभ साचे दी साची लोड़, वेले अन्त होए सहाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरसिक्खां विच सद समाया। पंचम हार हट्ट हटानी। ना कोई पावे सार, जीव परानी। जोत सरूपी जोत हरि, प्रगट होया सृष्ट सबाई बानी। मात जोत लई धर, गुरसिख ना देवे कोए कुरबानी। साचा राह दिसाए चरन तीर्थ सर कराए धूढ़ सच इशनानी। सच सुच्च ना दिसे किसे घर, पढ़ पढ़ थक्के वड वड ज्ञानी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सर्ब सृष्ट आपे आप जोत

सरूपी ब्रह्म ज्ञानी। ब्रह्म ज्ञान जीव पछाण। कर गुर चरन ध्यान। दरस देवे तेरे घर साचे आण। दिवस रैण आप बिठाए उडाए शब्द बिबाण, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान। शब्द उडारी जाणा उड। प्रभ अबिनाशी वसे तेरी काया अन्धेरी खुड। दिवस रैण रैण दिवस सद सद रहन्दा तेरे मुड्ड। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका एक सर्ब टेक, करे बुध बबेक, सिमरन जगत अनेक, गुरसिख साचे कोए ना दीसे जेवड तुध। हरि साचा सच विहारा। हरि साचा साची धारा। हरि साचा सच कराए वणज वपारा। हरि साचा जन भगतां देवे नाम प्यारा। हरि साचा कर्म धर्म रिहा विचारा। हरि साचा दरगाह साची वसे धाम न्यारा। हरि साचा आपे वेखे विगसे करे विचारा। हरि साचा महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, विच मात लए अवतारा। हरि साचा मात जोत प्रगटांयदा। उनीं सौ अठताली बिक्रमी लेख लिखांयदा। मंगलवार पंचम जेठ दीपक जोत आप जगांयदा। कलिजुग जीव कौड़े रीठ, शब्द हथौड़ा हत्थ उठांयदा। आप पछाड़े वड वड सेठ, वेला नेड़े आप लिआंयदा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पुरी घनक विच जामा पांयदा। पुरी घनक हरि जामा पाई। उनीं सौ सदी अठताली बिक्रमी भाग लगाई। माता पिता मिली वधाई। नर नरायण विच मात जोत धराई। ना कोई कहण ना कोई जाणे मात पिता भैण भाई। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणी खेल आप रचाई। जामा धार ल्या अवतारा। मात पिता ना पावे सारा। साचा हित्ता सुत्त दुलारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणा भेव आप खुल्हारा। अचरज़ वरते की कार। बाल अवस्था खेल अपार। ना कोई जाणे ना कोई पछाणे की वरते वरतार। एका जानण बाल अञ्याणा, जिस संग किया सर्ब प्यार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप उठाए सच आपणे दुलार। बाल अवस्था बाल अञ्याणा। ना कोई करे हरि पछाणा। प्रभ अबिनाशी पहरया बाणा। कलिजुग अन्तिम जिस मुकाणा। सतिजुग साचा मार्ग लाणा। सारिंग धर भगवान बीठला आप अख्वाणा। कलिजुग जीव कौड़ रीठला भन्न वखाणा। एका रंग मजीठला गुरसिक्खां आप चढ़ाणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप कराए वरताए आपणा भाणा। बाल अवस्था बाली बुध। कोए ना जाणे हरि की सुध। आप बणाए आपणी बिध। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका करे घर मापयां रो रो जिद। रोवे रो रो पुकारे। सन्त जनां नूं वाजां मारे। आओ चल सच दुआरे। प्रभ अबिनाशी जामा धारे। क्यों सुत्ते पैर पसारे। कलिजुग होई रैण अंध्यारे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पुरी घनक वसे धाम न्यारे । रोणा कुरलावणा सन्त जनां नूं आप जगावणा। माता ताबो लोरीआं दे चुप करावणा। जवंद सिँघ दे हत्थ फड़ावणा। पित पूत भेव ना पावणा। दे बाजीआं बाल वरचावणा। जन भगतां प्रभ साचे ओअँ ओअँ सोहँ साचा गीत सुनावणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन सन्तां पकड़ गले लगावणा।

माता ताबो गल लगाए। लोरीआं दे पूत समझाए। ना रो मेरी कुक्ख दे जाए। प्रभ अबिनाशी मुख भवाए। सन्तां वल निगाह रखाए। आओ सन्तो मिलो हरि गल लगाए। झूठी माया पई कुरलाए। गुरसिख साचे पूत पिता आप बण जाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरा भेव कोई ना पाए। बाल अवस्था निक्का बाला। क्या कोई जाणे क्या पछाणे, प्रभ की चले मात चाला। आपणी खेल आपे जाणे, विंगीआं टेडीआं मारे छालां। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दर घर सुत्तयां सुरत संभाला। सोया उठाया, शब्द सुणाया। क्यों सौं के वक्त गंवाया। प्रभ अबिनाशी फेरा पाया। घनकपुरी विच डेरा लाया। पिता जवंद सिँघ नाम अख्वाया। माता ताबो जिस गोद उठाया। पूरन भागो उठो सन्तो, प्रभ अबिनाशी विच मात दे आया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरसिक्खां पाए गल सोहँ माला। बाल अवस्था बाल बाली। प्रगट होया सृष्ट सबाई आपे वाली। साची घाल जन भगतां घाली। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दर घर सुत्तयां सुरत संभाली। घनकपुर विच डेरा लाया। पिता जवंद सिँघ नाम अख्वाया। माता ताबो जिस गोद उठाया। पूरन भागो उठो सन्तो प्रभ अबिनाशी विच मात दे आया। सुणो साचा रागो दिवस रैण रैण दिवस एका राग उपजाया। प्रभ अबिनाशी चरनी लागो, माण ताण जगत गंवाया। प्रभ हँस बणाए कागो, छीवें महीने चरन टिकाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन सन्तां बैठा राह तकाया। जन भगतां वाजां मारदा। ना आवे पासा हार दा। दर खुल्लया सच्ची सरकार दा। ओथे कोई ना किसे दुरकारदा। पाप पुंन सर्ब विचारदा। छाण पुण सभ दे भरम निवारदा। आप विचारे गुण अवगुण, भाण्डा भन्ने वड हँकार दा। इक्क उपजाए शब्द धुन, साचा शब्द हरि रसन उचारदा। गुरसिख साचे कन्न सुण, प्रभ लक्ख चुरासी गेड़ निवारदा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, बाल अवस्था जन भगतां वाजां मारदा। वाजां मारे दे दुहाई। आओ चल के पान्धी राही। प्रभ अबिनाशी पकड़ गले लगाए दोवें बाहीं। आप बहाए दरगाह साची साचे थांईं। गुरसिख साचे दूजे दर ना सीस झुकाई। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, बाली बाल अवस्था दे मति रिहा समझाई। दे मती आप समझांयदा। गुरमुख सोया आप उठांयदा। शब्द जकड़ बन्न्ह लिआंयदा। शब्द तकड़ आप तुलांयदा। कलिजुग अन्धेरी झक्खड़ परे हटांयदा। सोहँ साचा रुक्खड़ तन पहनांयदा। कलिजुग कीना वक्खर, नवां राह बतांयदा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, बाली बाल अवस्था सन्त मनी सिँघ सोया आप जगांयदा। उठ उठ सन्त उठ उठ जाग। प्रभ दर साचे उठ उठ भाग। चढ़या आवे महीना माघ। लग्गा देस माझे भाग। कर दरस धो पिछला दाग। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप बुझाए तेरी तृष्ना आग। आसी आवाज़ शब्द धुन्कारी। प्रभ अबिनाशी शब्द फुंकारी। सन्त मनी सिँघ तन लग्गी इक्क अन्गयारी।

महाराज शेर सिँघ आप उठाए गुरसिख सोया जाए द्वारी। वक्त सुहाया मंगल गाया। प्रभ अबिनाशी रसन अलाया। वाह वाह साचा राह पुछाया। सन्त जना वड दाता बेपरवाह बण विचोला आप मिलाया। आपे वसे हरि हर थां, पर्दा उहला इक्क खेल रचाया। जोती जोत सरूप गुरमुख साचे तेरे आत्म दर द्वार बैठा आसण लाया। आसण लाए सतिगुर पूरा। जोत सरूपी साचा नूरा। शब्द धुन साची तूरा। गुरमुख साचे लए चुण, देवे नाम सति सरूरा। जोती जोत सरूप हरि, सर्ब गुणां भरपूरा। रसना रस गुरसिख विखाणयां। उज्जल मुख विच जहानयां। अन्तिम अन्त ना लागे दु:ख देवे दरस आप भगवानयां। निज घर वखाए साचा सुक्ख, प्रभ जोती जोत मिलानयां। आपे कट्टे दु:ख भुक्ख, मात गर्भ ना होए उलटा रुक्ख, बहाए साचे दर मिटाए आवण जाणयां। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दर घर आए साचे करे परवानयां। आए दर दरगाह परवान। प्रभ देवे अन्तिम साचा सच अस्थान। आप उठाए लै जाए बिठाए विच बबाण। शब्द सरूपी शब्द जणाए आपणे कंध उठाए गुरसिख साचे सच पछाण। गगन पाताली पन्ध मुकाए, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख राग रंग सुख माण। साचा संग इक्क भगवान। नाम रंगण हरि देवे रंग, आत्म जोत जगे महान। शब्द सरूपी कसे तंग, तीन लोक दे विच फिरान। होए सहाई सदा अंग संग, जोत सरूपी गुण निधान। गुण निधान गुण विचारदा। मानस जन्म कलि सवारदा। आप बणाए वसाए लै जाए साचे घर, एका एक रंग वखाणदा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सर्ब घटा घट आपे जाणदा। उत्तम आत्म आप विचारे। गुरमुख साचे आए चल दुआरे। आप वसाए निहचल धाम अटल ना ढठ्ठण कदे चुबारे। दरस दिखाए घड़ी घड़ी पल पल, जगे जोत काया महल्ल मुनारे। अन्तिम लाए साचा फल, फले फुल्ले विच संसारे। प्रभ अबिनाशी जाओ बलि बलि, जन भगतां पैज संवारे। जन भगतां पैज संवारदा। राह दस्से जिथ्थे वसे हरि हरि गिरधार दा। शब्द सरूपी तीर साचा कसे, मारे तोड़े किल्हा कोट हँकार दा। जन भगतां हरि हिरदे वसे, साचा नाउँ जो जन रसन उचारदा। जोती जोत सरूप हरि लहणा देणा सच चुकाए ना वेला रिहा उधार दा। गुरमुखां लेखा सच चुकाउणा। बेमुखां बेड़ा शौह दरयाए आप डुबाउणा । गुरसिक्खां प्रगट होए दरस दिखाउणा । बेमुखां भरम भुलेखे विच भुलाउणा। गुरसिक्खां राती सुत्या दरस दिखाउणा। बेमुखां मंगयां भिख ना दाणा हत्थ आउणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कलिजुग अन्तिम अन्त ऐसा ल्याउणा। देवे शब्द ज्ञान ब्रह्म ज्ञानीआं। देवे चरन ध्यान वड ध्यानीआं। देवे सोहँ साचा दान, सतिजुग साची सच निशानीआं। होए आप मेहरवान, करे कराए वड मेहरवानीआं। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा बाणा आप उलटाए, वेखे खेल कलि दो जहानीआं। साचा बाणा आप उलटाउणा। राजा राणा सरन लगाउणा।

गरीब निमाणा आप उठाउणा। बाहों पकड़ गले लगाउणा। चार वरन इक्क कराउणा। दस अट्ठ अठारां रहण ना पाउणा। सठ अट्ठ तीर्थ वक्त चुकाउणा। उलटी लट्ठ आप गिढ़ाउणा। सृष्ट सबाई भट्ठ, झूठे जीवां आप झुकाउणा। शब्द सरूपी तपाए मट्ठ, बेमुखां भस्म कराउणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणे संग रलाउणा। गुरमुखां हरि संग रलाए। राणा संगरूर सेव कमाए। चरन धूढ़ मस्तक लाए। प्रभ अबिनाशी संग रलाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दिल्ली जाए चरन छुहाए। दिल्ली जा के चरन छुहाउणा। साधां सन्तां शब्द जणाउणा। आदि अन्त भेव खुल्हाउणा। चलो आओ चल साचे कन्ता, सीस गंज हरि डेरा लाउणा। फेर बणाए साची बणता, वाली हिन्द प्रगट होए भय भयानक दरस दिखाउणा। भय भयानक दरस दिखाए। सोया राणा आप उठाए। ऊबड़ वाहया रिहा बरड़ाए। कवण छुडाए मेरी माए। पहरेदार रहे तकाए। जोत सरूपी दिस ना आए। छाती उप्पर चरन टिकाए। क्यों कलिजुग सोया धरत मात दे जाए। जीव जन्त दुखी हो हो विच भारत कुरलाए। साधां सन्तां कोई ना देवे थांए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत सरूपी आया जामा पाए। छाती उप्पर चरन धर। मौत वाला देवे डर। कोई ना दीसे खुल्हा दर। होए बन्द सभ कवाड़। किथों आया चोर अंदर वड़। पहरेदार आपस विच रहे लड़। किसे ने तोड़या साचा गढ़्ह। चारों तरफ़ रहे खड़्ह। उप्पर वेखण ना कोई लग्गा पड़। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोती जोत सरूप शब्द सरूपी रिहा लड़। छाती उप्पर चरन हरि टिकाया। शब्द सरूपी हुक्म सुणाया। बण वड शाहो भूपी, प्रभ अबिनाशी मनों भुलाया। ना कोई दीसे रंग रूपी, तेरे उप्पर बैठा डेरा लाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, शब्द सरूपी उखेड़ा इक्क लगाया। शब्द सरूपी लाए इक्क उखेड़ा। पुच्छे दस एथे कवण छुडाए दीसे बेली केहड़ा। छिन्न भंगर एह खेल वरता के, शब्द सरूपी मारे इक्क लफेड़ा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपे जाए खेल रचाए गऊ गरीब निमाणयां आप बन्न्हाए साचा बेड़ा। चुक्के चरन आप जगदीश्र। नज़री आवे सच्चा ईश्र। चरनी डिग्गे वड तपीश्र। रक्ख्या करे वड रखीशर। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोती जोत सरूप हरि, जगत पित जगदीश्र। वाली हिन्द उठ विचारे। चारों तरफ निगाह मारे। उप्पर वेखे नैण उग्घाड़े। जोत सरूपी हरि चमत्कारे। होए अधीन डिग्गे दुआरे। प्रगट होए कृष्न मुरारे। मोर मुकट प्रभ साचा सिर धारे। बाहों पकड़ उठाए उठ, धरत मात दे सच दुलारे। आया द्वार काहन घनईआ। आप चलाए साची नईआ। सृष्ट सबाई आप बणाए भैणां भईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सिक्ख मति दे आप समझईआ। साची मति आप समझावे। आपणी मित गत आप जणावे। गऊ गरीबां करना हित्त, मायाधारी कोई रहण ना पावे। सर्ब जीआं हरि आपे साचा पित, जिस दा

दित्ता पीवे खावे। जोत प्रगटावे नित नवित्त महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन भगतां पैज रखावे। गुर संगत मन वधाई। रसना रस हरि साचा गाई। आत्म तृखा सर्ब मिटाई। इक्ट्ठे होए भैणां भाई। दरगाह साची विछड़ ना जाई। गुर संगत साची बणत बणाई। साचा तत्त इक्क रघुराई। धीरज जत्त किसे तुट ना जाई। आत्म वत्त सोहँ साचा बीज बिजाई। आपे दे समझावे मति, गुर संगत बणना भैण भाई। गुर संगत गुर एका राह। गुर संगत गुर वसे एका थां। गुर संगत प्रभ साचा शब्द सरूपी रक्खे छाँ। गुर संगत प्रभ गोद उठाए जिउँ बालक छोटा मां। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गरीब निमाणयां जगत निताणयां चरन देवे साचे थां। गुर संगत सच राह बणांयदा। दूजा दर मंगण कोए ना जांयदा। आत्म सर आप खुल्लांयदा। चौथे घर सद वसांयदा। पंचम जोत धर साचा मार्ग लांयदा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरसिक्खां एका थां बहांयदा। गुर संगत वडी वडभागी। चरन प्रीती साची लागी। सोई आत्म कलिजुग जागी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सतिजुग साचा भेव खुल्हाए पहली माघी। गुर संगत धन्न धन्न धन्नवादी। प्रभ शब्द लिखाए गुरसिक्खां लेख बोध अगाधी। एका नाद धुन शब्द वजाए अनादी। आदि जुगादि सद संगत रहाए, ब्रह्म सरूप वड ब्रह्मादी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुर संगत एका धागे शब्द बांधी। गुर संगत मेल मिलाया। कर किरपा दरस दिखाया। दर घर आए साचा माण दवाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दूई द्वैत पर्दा आप कटाया। दूई द्वैत पर्दा वड। करे सुखाले गुरसिख हड्ड। जोत जगाए काया अन्धेरी खड्ड। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आत्म साचा बीज बिजाए दरगाह साची लैणा वड। दरगाह साची साचा धाम। जगे जोत एका राम। गुरमुख साचे प्रभ अबिनाशी रसना जप, ना कोई लग्गे दाम। कोटन कोट उतारे पाप, सुक्का हरया होवे चाम। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सोहँ शब्द पिलाए साचा जाम। साचा जाम गुर दर पीओ। निर्मल कराओ आत्म जीओ। प्रभ मिलण दा कर साचा हीओ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पहली माघ सतिजुग बणाए साची नीओ। संगत साध साध संगत। इक्क चढ़ाओ नाम रंगत। प्रभ होए सहाई जिउँ नानक अंगद। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरसिख बणाए साची संगत। गुर संगत सति सन्तोख आत्म धार। प्रभ अबिनाशी रिहा कर्म विचार। झूठे भरम ना भुल्ल, ना देणा हरि वसार। अमृत आत्म ना जाए डुल्ह। ना बणना जीव गंवार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुर संगत बन्न्हाए एका धार। एका धार देवे बन्न्ह। आत्म मिटाए आत्म जन। एका शब्द सुणाए कन्न। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप मिटाए आत्म अन्न्ह। आत्म अंध्या झूठे बन्दया। मदिरा मासी गन्दया। फसया जगत जंजाली फन्दया। प्रभ अबिनाशी ना रसना गाया बत्ती दंदया। भरम भुल्ला झूठे धंध्या। वेले अन्त चार भाई उठावण

कंध्या। दर घर साचा कोई ना दिसे होए भाग मंदया। धर्म राए दर अग्गे हस्से, कवण तुड़ावे जंदया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचा सोहँ रंदे आपे रंदया। गुर संगत इक्क राखो टेक। तन काया ना लागे सेक। प्रभ अबिनाशी करे बुध बबेक। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोती जोत सरूप आदि अन्त जुगा जुगन्त एका एक। एका ओंकार। जोत सरूपी खेल अपार। तीन लोक रिहा पसर पसार। मातलोक आवे जामा धार। जीवां जन्तां कर्म विचार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोती जोत सरूप हरि, आवे जावे वारो वार।