पुस्तकालयभाग ३

१४ मग्घर २०१० बिक्रमी प्रेम सिँघ दे गृह पिण्ड बुग्घे

कर चरन ध्यान, वेख रंग अपारया। एका हरि चतुर सुजान, दूजा दिसे ना पारावारया। तीजे होए आप मेहरवान, चौथे घर जिस आप वसा रहा। पंचम देवे साचा दान, जिस साची सरन लगा रिहा। छेवां करे शब्द उपदेश, सिखर चोटी आप चढ़ा रिहा। सतवां वेख प्रभ साचे दा साचा वेस, डंक डफार सृष्ट सबाई आप लगा रिहा। अठवां अट्ठे पहर गुरमुख साचे विच प्रवेश, थां ना कोई होर तका रिहा। नावां निज घर वसे हरि वसेख, आतम बैठा ताड़ी ला रिहा। दसवां दस दस दसन महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, बैठा जोत जगा रिहा। इक्क इकल्लड़ा थांउँ अचल है। दूजा दिसे ना राह सुखल्लड़ा, जिथ्थे होवे सच निआउँ है। तीजे होवे गुरसिक्खां भारा पल्लड़ा, दरगाह साची देवे थाउँ है। चौथे आत्म दर दुआरे अग्गे खलड़ा, आपे पकड़े बाहों है। पंचम हरि हरि हरि एका राह अवल्लड़ा, ना कोई जाणे किथे हरि की जड़्ह है। छेवां छे घर हरि साचा वेख, काया माटी खाली घड़ा है। सतवां प्रभ साचे को कर आदेस, जन सरन साची पड़ा है। अठवां उठ कर गुरसिख वेख, साचा हरि ना कोई जादू जड़ा है। नावें नावां दर रेख, प्रभ अबिनाशी किस दर वड़ा है। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दस्म घर तेरे आत्म दर खड़ा है। इक्क इक्क अकाल हरि। दूजा तोड़े जगत जंजाल दर। तीजे देवे वस्त नाम, घर रक्खणी संभाल कर। चौथे आप फड़ाए दस्त काया लपेट रुमाल रक्खणी आत्म घर। पंचम कराए इशनान, वेख मार ध्यान, ना बण निधान आत्म साचे सर। छेवां छे शास्त्र वक्त चुकाए, साचा शब्द चलाए, सोहँ नाउँ रखाए, आपणी कार जाए कर। सतवें सति सतिवाद। शब्द वजाए साचा नाद। गुरमुख जगाए साचे साध, प्रभ अबिनाशी लए मात लाध, आप चुकाए जम का डर। अठवें दस अट्ठ अठारां, चुक्के वक्त संग मुहम्मद चार यारां, इक्क बणाए सृष्ट सबाई साची धारा, दूजा दिसे ना किसे कोई किनारा। आपे बैठा आरा पारा। जोत सरूपी सर्ब पसारा। आपणा

करे सच विहारा। नौवां नौ निध गुरसिख जाण। प्रभ मिलण दी साची बिध, सोहँ शब्द रसन वखाण। आपे करे कारज सिद्ध, जिस दित्ता जीआं दान। आपणे भाणे वसे हरि। दसवें दहि दिश धावणा। साचा राह किसे हत्थ ना आवणा। कलिजुग भुल्लयां जीवां चार कुन्ट भवावणा। जो जन होए आत्म नीवां, प्रभ खिच आपणी सरन बहावणा। साढे तिन्न हत्थ मिले सीआं, मालक मुल्क ना किसे अख्वावणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरसिक्खां दर घर दसवां बूझ बुझावणा। दसवां दर गुर दए दिखाए। गुरसिख पूरन आस कराए। शब्द तूरन वड दाता सूरन आप वजाए, सर्ब कला भरपूरन, कर किरपा दए दिखाए। जिस जन जानणा प्रभ प्रगट विच्चों आप कराए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निज घर वासी निज़ घर वास आप रखाए। निज घर वेखो हरि का मूल। ना भूलो प्रभ साचा कन्त कन्तूहल। सिँघ आसण बैठा आत्म सेजा, जिस दी कोई ना भन्ने चूल। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका शब्द सृष्ट सबाई लाए त्रसूल। शब्द त्रसूल देवे ला। शिव शंकर रहे चरनी सीस झुका। कंकर कंकर सोहँ शब्द प्रभ देवे मृदंग वजा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, शब्द सरूपी साचा नाद रिहा सुणा। दसवें घर वेख विचारना। मानस जन्म आप सवारना। भरम भुल्ल ना जीव जन्म हारना। दाग लाउणा ना आपणी कुल, प्रभ साची दस्से सतिजुग सौखी धारना। गुरसिख बणाए कँवल फुल्ल, मदिरा मासी दर दुरकारना। वेला अन्त ना जाणा भुल्ल, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दसवें दर घर नित वास रखावणा। दसवें दर बूझ बुझावे। जिथ्थे वसे आसण लावे। माया रूपी पर्दा पावे। कलिजुग जीव होए अन्ध कूपी, दरस कोई ना पावे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुखां दया कमावे। सच तख्त सच सुल्तान। आत्म वसे हरि भगवान। गुरमुख साचे एका रक्खणा चरन ध्यान। लोभ हँकार विच संसार बड़े बलवान। करन ख्वार जीव होए विभचार ना सके हरि पछाण। एका साची धार। दूजी क्रिया सर्ब विसार। एका पिया सृष्ट सबाई साची त्रिया, आपे बणे सच भतार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, इक्क जगदीश एका आपणे सिर रक्खे दस्तार। इक्क जगदीश एका धरते। दूसर कोई रीस ना करते। खप खप मरे मर मरते, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरा भाणा शब्द बाणा, बाल अञ्याणा आप समझाणा, गुरमुख विरले जरते। दसवें घर दूज निवारदा। तोड़े किल्हा झूठ हँकार दा। साचा छिला बख्शे आपणे चरन प्यार दा। बेमुख जूट्ठा झूट्ठा बिल्ला सीर पीवे कुफर कुफार दा। गुरमुख साचे प्रभ साचा मिला, दूजे दर ना जाए निमस्कार दा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, भाण्डा भरम दर साचे निवारदा। भाण्डा भरम भय भउ भज्जणा। शब्द सरूपी शब्द कुठाली गुरसिख साचे रिंनणा। हरि शब्द जो जन वाचे, देही जाणे माटी काचे, एका हरि का नाउँ साचो साचे, प्रभ अबिनाशी सद बख्शिंदणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं

भगवान, सुरत लैण ना देवे सुरपति राजे इन्दना। सुरपति राजा इन्द सिँघ सिँघासणा। करोड़ तेतीस जिस रक्खे दासन दास, राग छतीस दिवस रैण सद रसना वासना। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, ना आपणा भेव जणाए दिवस रैण रैण दिवस बैठा रहे आत्म सच सिँघासणा। हरि सिँघासण साचा धाम। दूसर कोए ना करे बिसराम। झूठी माटी काया चाम। आए रैण अंध्यारी हो जाए शाम। माया ममता जीव हँकारी, प्रभ प्याए साचा जाम। बेमुखां तन मन दु:ख लग्गे भारी, पूरन होए ना काम। जो जन सरन चरन करन निमस्कारी, प्रभ आप सुहाए काया आत्म साचा धाम। मेल मिलावा सच बनवारी, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दोए जोड़ करे प्रनाम। चरन प्रनाम पती प्यारया। आत्म सती रक्ख, किरपा कर निरंकारया। दे मती कर वख, कलिजुग अन्तिम सर्ब हंकारया। सृष्ट सबाई लाउँदे दिसण भक्खी, गुरमुख प्रभ मिलण दी आस नित तका रिहा। घर घर बलदे दिसण कक्खी, अमृत मेघ बरस ना कोई बुझा रिहा। गुरसिख प्रभ साचा लए रक्खी, जिस आपणे लड़ लगा रिहा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, शब्द सरूपी कांग हड़्ह इक्क जगत चढ़ा रिहा। शब्द कांग आवे चढ़। सृष्ट सबाई जाए हड़्ह। ना कोई दिसे किल्हा गढ़्ह। बेमुख झूठे जायण झड़। दर दर मंगण हत्थीं ठूठे फड़। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे आप जगाए, जोत सरूपी अंदर वड़। अंदर आए दिस ना आए, शब्द जणाए गुरसिख जगाए, दे मति समझाए, प्रभ साचे दी सच सरनाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन भगतां पार कराए। भरम भुलणा, जगत रुलणा। घर साचे पवे ना कोई मुलना। सोहँ कंडे साचे तुलना। शब्द पंघूड़ा साचा झूलणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, चरन प्रीती घोल घुलना। चरन प्रीती घोल घुमाओ। आपणे सिर ना चवर झुलाओ। सो क्यों भुल्ले जिस दा दित्ता पीओ खाओ। सच शब्द इक्क ना निकले मुक्खे, मस्त मस्ताना ना सीस झुकाओ। दर घर साचा गुरमुख जिथ्थे फले फुल्ले साची जड़्ह गुर दर लगाओ। सच शब्द हरि उचारे। जन भगत होयण नाम अधारे। दिवस रैण दोए जोड़ करन निमस्कारे। प्रभ अबिनाशी वागां मोड़, कर किरपा आ साचे सच दुआरे। वेले अन्तिम कलिजुग तेरी साची लोड़, साध सन्त सर्ब पुकारे। पाप अपराध बेमुखां बैठा जोड़ जोड़, शब्द खण्डा मार दो धारे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जामा विच मात दे धारे। देवे मस्ती करे मस्त दीवाना। ना कोई जाणे हरि श्री भगवाना। आपणा खेल आप कराना। शब्द सरूपी हरि डंक वजाणा। छिन्न भंगर एका अंक तनक लगाणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जिउँ दाणा कणक जोती विच टिकाणा। एका जोती विच टिकाए। मस्त मस्ताना दे दुहाए। आओ वेखो हरि जी आए। कलिजुग जीव होए बउराने, भेव कोई ना पाए। आत्म जीव होए दीवाने, हरि जी खेल रचाए। आप जपाए सोहँ शब्द झुलाए सच निशाने, गुरसिक्खां

माण दवाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कोई जन भुल्ल ना जाए। सच निशाना जाए झुल्ल। प्रभ साचे दा साचा दर जाए खुल्ल्ह। कलिजुग दीवा होए गुल्ल। सतिजुग फुलवाड़ी गुरसिख उपजाए फुल्ल। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, शब्द सरूपी करे वाड़ी, गुरसिख ना जाणा डुल्ल। गुरसिख आत्म मूल ना डोले। प्रभ अबिनाशी तेरे अंदर आत्म बोले। शब्द सरूपी तोड़े जंदर, ना कोई रक्खे ओहले। बेमुख आप फिराए दर दर घर घर जिउँ बन्दर, हत्थ कलंदर भिक्ख कोई ना पाए। प्रभ वसे काया अन्धेरी कंधर, गुरसिख मंगण कोई ना जाए। ना कोई पूजे गोरख मच्छन्दर, प्रभ चरन सभ ध्याए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरसिक्खां सर्ब वखाए। गोरख मच्छन्दर जलंधर गोपी नाथ। तीना बणया एका साथ। उच्चा टिल्ला साचा किल्हा किसे ना पुज्जे हाथ। शब्द सरूपी प्रभ रसना तीर चढ़ाया चिल्ल्हा, आप उलटाए त्रैलोकी नाथ। जत्त दा धागा होया ढिल्ला, पिछली पूरी होई गाथ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कलिजुग अन्तिम अन्त गुरमुखां बणाए साचा साथ। गोरख मच्छन्दर वक्त चुकाए। मानस जन्म फेर दवाए। गुरसिख साचे आप बणाए। संग भ्रथरी दे रलाए। अंग संग आप हो जाए। गोपी राज साचा ताज फिर दवाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोती जोत सरूप पिछला लहणा सतिजुग साचे आप दवाए। गोरख गुरू संग नौ नाथ। गुर संगत बणाए साचा साथ। सिँघ आसण बैठ साचा लेख लिखाए गाथ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, भेव कोई ना जाणे एका एक त्रैलोकी नाथ। साचा संग जाए बण। आप मिटाए रहण ना पाए वड वड गुण। एका आपणा नाम जपाए सृष्ट सबाई साचे मन। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, ना कोई भेव रखाए। हत्थी देवे आप सजाए, माण ताण सर्ब गंवाए जिउँ शिव जी लाया डन्न। शिव जी डंनया, भाण्डा भंनयां। कामी होया आत्म अन्नयां। ना भेव जाणे स्वामी ना भाणा साचा मन्नया। जोती जोत सरूप हरि आपणा खेल आप वखन्नयां। खेल वखाया, मोहणी रूप हरि वखाया। आत्म धीरज जति गंवाया। आपणा धीरज ना आप बंधाया। जोती जोत सरूप हरि, छल वल वल छल कर आप भुलाया। आत्म धीरज ना होए धीरा। कामी होया सर्ब सरीरा। जगत नामी वड गहर गम्भीरा। जोती जोत सरूप हरि, माया रूपी उप्पर देवे चीरा। माया रूपी माया जाल। ना सक्कया आपणी सुरत संभाल। जोत सरूपी हरि पाया आत्म जाल। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जुगो जुग जन भगतां चरन प्रीती निभाए नाल। कामी कपट ना झल्ले झपट काया तपे जिउँ वैद हकीम देवे सम्पट। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कलिजुग जीआं अन्तिम बाज़ी हारी जिउँ पासा चमपट। पासा चमपट खेल खिलारी। मानस जन्म ना बूझ विचारी। झूठे धन्दे लग्गे दाओ, आया पासा हारी। ना कोई मिले किते थाउँ, बेमुखां मत गई मारी। गुरमुख साचे माणो प्रभ साचे

दी साची छाउँ, सिर रक्खे छत्र खिलारी। दरगाह साची देवे निथावयां थांउँ, जो जन आए चरन दरबारी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत सरूपी नरायण नर अवतारी। खुल्लड़े केस, दर दरवेश। मंगण चढ़या माझे देस। गुरमुख साचे कर्म धर्म लए वेख। दर दुआरे साचे जाए आपणी झोली अग्गे डाहे, जिथ्थे पैंदी प्रेम भीख। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, बेमुखां अन्तिम अन्त टंगे उप्पर सीख। खुल्ले केस जटा जूट धार। जन सन्त बैठे हेठ सीतला धार। जिथ्थे करया तप दसवें गुर हरि अवतार। पंजे पांडो गए जिस द्वार। किसे ना खुल्हाया ना पड़दा लाहया जिथ्थे लग्गा सच दरबार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, शब्द सरूपी देवे इक्क हुलार। वड शाह शाबाशीआ। आवण अबासीआं। होवण उदासीआं। दस्सण साथीआं। आया विच मात त्रैलोकी नाथीआ। जिस चलाए साची गाथीआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सतिजुग साचा रथ चलाए बणे आप वड रथवाहिया। सन्त बैरागी, कलिजुग माया जाण त्यागी। सुणाए शब्द पहली माघी। भज्जे आवण कहण सोई किस्मत साडी जागी। प्रभ अबिनाशी वक्त सुहाया, शब्द सुणाया साचा रागी। मातलोक हरि जामा पाया, सन्त जनां दा सच्चा वागी। निहकलंक कलि नाउँ धराया, हँस बणाए कागी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कोट जन्म दे धोवे पाप दागी। मन बैरागी होए बैरागीआ। चरन प्रीत हरि साचे लागीआ। देवे हरि कलि माण आओ दर वड वड भागीआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, बुझाए तृष्ना आगीआ। अगर तप करन तपीसर। ना मिल्या हरि सच्चा जगदीश्र। क्या कोई करे वड वड ईश्र। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत सरूपी जामा पाए दरस दिखाए दया कमाए चरन धूढ़ी गुरसिख मस्तक लाए साचा केसर। केसर तिलक लागे चन्दन। आपे तोड़े झूठे बंधन। आत्म सुख उपजाए, परम पुरख परमानंदन। गुर गोबिन्द इक्क थां बहाए, सदा सदा बखशिंदना। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दासन दास सर्ब घाट वास आपणा आप रखंदना। खुल्ले केस वेख ना झूरना। प्रभ अबिनाशी वड दाता सूरना। घनकपुर वासी आपणे लाहे चीरना। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, बेमुखां शब्द वेलने विच पीड़ना। शब्द वेलणे आप पिड़ाए। कलिजुग जीव अन्तिम अन्त रुलाए। लहू मिझ घाण रस बणाए। कलिजुग कलजोगणा हत्थ खप्पर आप फड़ाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कलू काल आपणी कल वरताए। कलू काल हरि वरतारा। देवां दंतां शब्द बुलारा। साधां सन्तां नाम अधारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, चार कुन्ट शब्द डंक कराए जै जै जैकारा। देव दंत दर बुलाए। हाकन डाकन संग रलाए। माई गौरजां डंक वजाए। कलिजुग भुक्खे तिहाए किरपा कर जिउँ कृष्ना काहना आत्म तृखा साडी बुझाए। सृष्ट सबाई हत्थ बन्न्ह मौत गाना, जांञी लाड़े असीं आए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, बीर बेतालया जगत बेहालया भर

प्याले आप प्याए। बीर बैताले पीण प्याले, कलिजुग जीव होए बेहाले। प्रभ आप दले दो फाड़े दाले। कलिजुग टुट्टे फल डाले। कोई ना किसे सुरत संभाले। मावां पुत्तरां ना निभे नाले। भैणां भाई ना होयण रखवाले। थांउँ थांईं निकले सर्ब दवाले। गुरमुख साचे सन्त जनां प्रभ अबिनाशी रक्खे चरन मतवाले। साचा देवे नाम जगत धन्ना ना होण कदे कंगाले। अमृत नाम रस भिन्ना, गुरमुख साचे प्रभ दर पीओ भर प्याले। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणे गले लगाए गुरसिख अञ्याणे बाले। खुल्ले केस धुरदरगाही। कलिजुग आया सच्चा माही। साची गाथ जिस सुणाई। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सोहँ रथ दे चढ़ाई। खुल्ले केस रहण हमेश। प्रभ साचे दा क्या कोई वेखे भेस। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत सरूपी गुरमुख साचे विच प्रवेश। खुल्ले केस जगत भुलेखा। एथे मुका साचा लेखा। गुरसिख ना रहणा वेखी वेखा। सो जन उधरे पार आए दुआर मिल निरँकार नेत्र दरस पेखा। गुर चरन जाओ बलिहार। प्रभ जाए साचा तार। दोए जोड़ कलि करो चरन निमस्कार। झूठे दिसे सर्ब संसार। मात पित भैण भाई नार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर अवतार। सर्ब जीआं दा इक्क अधार। इक्क अधार विच मंझधार। साचा तरनी गुरसिख साचा तरे, प्रभ देवे शब्द हुलार। ना जन्मे ना मरे, आप बणाए सच दुआर। पूरन इच्छया प्रभ साचा करे, जो जन चल आया सच दरबार। साची भिच्छया पाए हरे, देवे नाम वस्त सच भण्डार। आपणी किरपा आपे करे, ना करे किसे उधार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरसिक्खां देवे साचा नाम अधार। गुरसिख बणे वणजारा वणज वणजारया, हरि प्यारया। कर दरस अगम्म अपारया। कर तरस आया गुरसिक्खां दर द्वारया। अमृत मेघ जाए बरस, प्रभ साचे लेख आप लिखा रिहा। कर दरस मिटाओ हरस, वेला गया पुरी अनन्द गुर गोबिन्द फेर पछता रिहा। गुर गोबिन्द हरि हरि वखाणू। आपे बणे जगत पछाणू। गरीबा बणय वंञ महाणू। मेट मिटाए झूठा माणू। शब्द चलाए साचा बाणू। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, ना कोई भुल्ले ना भुलाए ना कोए जाणू जीव अञ्याणू। गुर गोबिन्द हरि हुक्म सुणाए। दुष्ट दमन नूं आप उठाए। जगत थम्मण विच मात बणाए। गुरमुख साचे सन्त तेरे चरन साचा छत्र सीस झुलाए। दुष्ट दूत सभ कम्बण, चण्ड प्रचण्ड प्रभ हत्थ फड़ाए। जोती जोत सरूप हरि, साचा हवन आपणा आप कराए। हवन किया दस मास। प्रगट होए पुरख अबिनाश। आप बणाया आपणा दास। एका दित्ता साचा वर जोती जोत सरूप हरि बेमुखां कराए नास। साचा हवन हरि का किया। साची वस्त दात हरि साचे दिया। एका वस्त फड़ाए दस्त चण्डी देवे कर कर साचा हिया। जोती जोत सरूप हरि साचा रंग एका एक आपणा आप किया। साचा रंग हरि रंगाया। कमर तंग आप कसाया। विच मात होए भुयंग अचरज खेल

वरताया। जोती जोत सरूप हरि धुर फ़रमाण आपणा आप सुणाया। एका नेत्र वगे नीर। गुरसिक्खां प्रभ कट्टे भीड़। अमृत प्याए साचा सीर। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, माण गंवाए पीर फ़कीर। नेत्र नीर आप वहाया। कलिजुग जीआं सर्ब रवाया। सिँघ सिँघासण बैठ हरि जी साचा खेल आप वरताया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरसिक्खां दासी दासन आप अख्वाया। वगे नीर नेत्र वैहन्दी धार। कलिजुग वरते विच संसार। सीस धड़ तुटा आपस विच प्यार। दाणा पाणी जगत निखुट्टा, रुढ़्हदे जाण आपो आपणे भार। कलिजुग तेरी प्रभ आपे आप होए जड़्ह पुट्टा, ना कोई सके सहार। मात नाता तेरा तुट्टा, चल सच्चे दरबार। कलिजुग जीव भुन्न खाह आपणी हत्थीं भुट्टा, अन्तिम मारीं इक्क डकार। साचा शब्द तीर विच अस्मानों छुट्टा, आप चलाए हरि दातार। दो धड़ कराए आपे पाए फुट्टां, देवे बलि आप बलकार। शब्द नगारे वजाए चोटां, उठे रूसा दल भार। कलिजुग जीव तेरी आपे करे परख वेखे खरा खोटा, विच मात आया सच्चा सुन्यार। गुरसिक्खां औण देवे कदे ना तोटां, खड़ा रहे हरि आत्म द्वार। प्रभ ना पतला ना कदे मोटा, एका रंग आदि जुगादि एका इक्क सच्चा विस्थार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुखां गुरसिक्खां कलिजुग जाए तार। नेत्र नीर वगे जल। आप कराए जल थल। प्रभ का भाणा ना जाए टल। कलिजुग जीव जायण खुर जिउँ लूण डल। गुरमुख साचे जायण तर, दर दुआरे आयण चल। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सृष्ट सबाई आप भुलाए कर कर वल छल। सुध बुध किसे रहण ना पाए, नेत्र नीर चले अमुल। प्रभ अबिनाशी सृष्ट सबाई तोले एका तुल। गुरसिख साचे सन्त जन पकड़ कढ्ढे विच्चों वाल। मन जाए जिस साचा मन, प्रभ देवे दरस सुत्यां अनभोल। साचा शब्द सुणाए कन्न अट्ठे पहर वजदे रहण ढोल। गुरमुखां बेड़ा देवे बन्न्ह महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत सरूपी रिहा मवल। नेत्र नीर नीर निराला। साचा सीर पिलाए गऊ गरीब अञ्याणे बाला। आत्म बख्शे साचा लाला। जमदूतां हड्डां लग्गे पाला। चरन प्रीती दस्से साची घला। सोहँ शब्द पहनाए साची माला। गुरसिख साचे घर साचा होए माल माला। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, बेमुखां कढ्ढे आप दवाला। साचा नीर नेत्र मोती। गुरसिख जगाए तेरी आत्म जोती। चार वरन कराए गोती। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, शब्द तीर चलाए सृष्ट सबाई रही सोती। नेत्र नीर नीर निरलेप। गुरमुख साचे नेत्र लैणा पेख। दूजी वार सरन चरन गुरचरन ना आउणा जे झूठा दिसे भेख। मरन जन्म जन्म मरन जिस कटाउणा, आए चल जन साचे घर दर दरवेश। जोत सरूपी हरि जोत महाना, खड़े रहण दर ब्रह्मा विष्न महेश। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, लोकमात विच जामा धारे गुरमुख साचे विच प्रवेश। नेत्र नीर वगे निरालम। वज्जे तीर जगत सभ आलम। शब्द लकीर हरि आप फिराई गुरसिख हत्थ फड़ाई

कालम। पै जाए वहीर प्रभ मेट मिटाए दूती दुष्ट ज़ालम। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरसिक्खां होए सहाए, बण बण साचा बालम। झूठा संग ना छड्डण चोर। रैण सबाई भौंदे रहण और। गुरमुख साचे किरपा निध गौर। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपे कढ्ढे हड्ड हड्ड वढ्ढे, बैठे अन्धेरी खड्डे, आप चुकाए मोर तोर। साथ संग सहेलीआं। मिलण आए साचे बेलीआं। पिंजण वांग रूं, जिउँ ताड़ा तेलीआं। क्या कोई करे हां हूं, साचा खेल आप प्रभ खेलया। आत्म चुल्ल्हे धुख्दा रहे धूं, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपे बणे साचा बेलया। सति संग होया कुसंग। दिवस रैण करदे रहण तंग। फड़ मरोड़न अंग अंग। हड्डीआं तोड़न मारन डंग। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपे होए सहाई गुरसिख वसे तेरे अंग संग। झूठे साध झुंड झबेला। गुरमुख समझया इक्क अकेला। सौणा कीता जगत दुहेला। प्रभ आप मिलाए साचा मेला। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सतिगुर साचा गुरसिख बणाए साचा चेला। सति संगी देण तंगी। भज्जे जाण जिउँ जाण फरंगी। पगड़ी रहि जाए अद्ध विच टंगी। मिले भिक्ख ना किसे मंगी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरसिख तेरा साचा सति सति संगी। संग सबाया, घर विच आया। पवण सरूपी डेरा लाया। मसाण पवण पवण मसाण किसे दिस ना आया। शब्द बाण हरि इक्क लगाया। गुरसिख तेरी चरन पाहनी दूतां सिर लगाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणा हत्थ तेरे सिर टिकाया। माणक मोती रोल जगत वणजारया। ना बैठा रहे अनभोल सच्चा सौदा हरि इक्क विका रिहा। चार कुन्ट वज्जे ढोल, साचे तोल आप तुला रिहा। क्या कोई सके प्रभ साचे अग्गे बोल, आपणा आप ना जीव पछाणयां। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सुरत आवण ना देवे वड वड सुघड़ स्याणयां। वड वड सुघड़ स्याणे करन चतुराईआ। साची वस्त किसे हत्थ ना आईआ। रसना ढोले झूठे गायण ना मिल्या साचा मांहिया। ऐवें गायण झूठे गायण, राग ताल ना सुरत शब्द किसे दवाईआ। वैहन्दे जाण झूठे वहिण, साची बेड़ी ना किसे वखाईआ। आपणा किया आपे लैण भर प्रभ साचा हिसाब किताब आप चुकाईआ। गुर संगत बण जाए भाई भैण, दूई द्वैत प्रभ पर्हे हटाईआ। आपे बणे साक सज्जण सैण, आपे बणे मात पिता भाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचे मार्ग गुरसिख साचे लाईआ। मार्ग साचे जाणा लग्ग। दूजा फेर उठाउणा पग। कलिजुग अग्न विच ना जाणा दग। प्रभ पकड़ पछाड़े बेमुखां शाह रग। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, बेमुख जगत विरोले जिउँ सागर झग्ग। सागर लहर जिउँ दए उछाल। बाहर कढ्ढे अनमुल्लड़े लाल। जूठे झूठे आपणी गोद लए बिठाल। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचा साचा दीप जगाए धरे गगन सरूपी मस्तक थाल। मिली दात गुर दरबारे। मिटे अन्धेरी रात होए उज्जयारे। ना कोई पुच्छे ज़ात पात

एका रंग रंगे करतारे। तुटे कदे ना तेरा नात, बंधन पाया सच्ची सरकारे। साची देवे दात कर बहुभांत, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मंगण दर सच्चा दरबारे। गुरसिक्खी खिड़ी गुलज़ार, जग मालण सच्ची आई है। फड़ फड़ फुल्ल तोड़े सच्चे डाल, सिर खारी आप उठाई है। जन सन्तां दीपक जोती देवे बाल, बेमुखां करन ख्वार, गुरसिख साचे इक्क इक्क पत्ती, साची महक महकाई है। साचा बीज बीजे इक्क रत्ती, सतिजुग साचे दूण सवाई है। कोई विरला दिसे जती, प्रभ आपणी माया आप फैलाई है। गुरसिक्खां दे समझावे मती, कलिजुग वा ना लग्गे तत्ती, प्रभ आपणी गोद उठाई है। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, वसे हरि हरि थाँईं है। गुरसिख फूल हरि साचा माली। दिवस रैण करे रखवाली चार कुन्ट दहि दिशा जन भगत विकावे साची डाली। आत्म साची जोत धरे, गुरसिख कोई ना रहे ख़ाली। किरपा करे नर हरि रहे बण आया साचा पाली। गुरमुखां पूरे कारज आप करे, घर साचे आप लुआए छाली। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन भगत रक्खे जुगो जुग चाल निराली। हरि साची मालण, साची पालण, साची रखवालण। गुरसिख तोड़े फुल्ल लाल गुलानन। सोहँ धागे साचे जोड़े, प्रभ चरन लगाए साचे डालन। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सर्ब घटां होए रखवालन। गुरसिख क्यारी, साचे हरि प्यारी। कलिजुग खिड़े अन्तिम वारी। हरि साचा उठाए सिर आपणे खारी। फड़ लै जाण धुर दरबारी। धुर दरबार घर करे निमस्कारी। धन्न धन्न धन्न गुरसिख आए घर सच्चे दरबारी। जोती जोत सरूप हरि सिँघ आसण बैठा लाए ताड़ी। एका एक अवतार नर, जीवां जन्तां विच रिहा पसारी। जिथ्थे वसे साचा हरि, ना कोई इट्ट ना कोई महल्ल अटारी। खुल्ले रहण सदा दर, ना कोई भिट ना कोई सूत्र धारी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोती जोत सरूप समाए रूप रंग ना कोई रेख न्यारी। गुरसिख फूल आप खिलाया। कलिजुग अन्तिम आप महिकाया। महक महक जिस जन रसना गाया। पाए साचा नायक आपे होए सहाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुखां आत्म भाग लगाया। सच खारी सिर उठाई है। देवे शब्द नाम दुहाई है। गुरमुख साचे लै जगाई है। बेमुख गूढ़ी नींद सवाई है। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सच तेरी वड्याई है। सिर रक्खे फूलां खारी। गुरसिख नेत्र वेखो वारी वारी। मात जोत धरे नैण मुँधारी। लछमी चरन झस्से खड़े रहण दर द्वारी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरसिक्खां दरगाह सच्ची देवे सच्ची सिक्दारी। सच सिक्दार आप अख्वांयदा। तीनां लोक राज करांयदा। साचा काज गुरमुख विरले आप करांयदा। शब्द बाज़ इक्क उडांयदा। बेमुख चिड़ीआं वांग आप खपांयदा। कल्गीधर आप अखवांयदा। अवतार नर नाउँ रखांयदा। पुरख पुरखोतम आपणा बिरद आप रखांयदा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे अन्तिम मार्ग एका साचे जगत

चलांयदा। साचा मार्ग चलाए। वल छल ना कोई रखाए। आओ चल, दे मति आप समझाए। ना वेखो अज कल्ह, वेला गया हत्थ ना आए। बेमुखां लाहे खल्ल्ह, ना सके कोई छुडाए। वसो निहचल धाम अटल, गुर चरन प्रीती सेव कमाए। आत्म लाए साचा फल्ल, सच सुच्च फल डाल लगाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे तेरी आत्म वासना होए दासना सिर आपणे आप उठाए। आत्म वासना फूलणहार। महके टहके विच संसार। जिस गल पावे आप दातार। किरपा करे अपर अपार। आपे चुक्के गुरसिख गुरसिक्खां भर। धर्म राए ना करे ख्वार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका देवे सोहँ वस्त सच्ची थार। गुर संगत गुर चरन प्यासी। देवे दरस पुरख अबिनाशी। करे कराए हरि तरस, जो दर आए मदिरा मासी। फिर रसन ना लैणा वर, ना होए बन्द खलासी। घर साचे जाओ तर, गलों कट्टो जम की फाँसी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मानस जन्म कराए रहिरासी। मदिरा मास देणा तज। ना कोई करना अज पज्ज। प्रभ पर्दे लवे कज्ज। बेमुखां सिर बन्न्हे छज्ज। घर घर दर दर मरन भज्ज भज्ज। गुर पूरे जोत प्रगटाई दरस करो रज्ज रज्ज। दरस करना साचा गुरदेवा। बिरथा जाए ना गुरसिख सेवा। लगाए फल अमृत आत्म साचा मेवा। गुरसिख तेरी चरनी सेव कराए करोड़ तेतीस देवी देवा। गुरमुख साचे विच हरि आप समाए, ना कोई विष्नूं ना कोई शिव शंकर ना कोई भरम भुलेवा। देवी देवतयां उलटी कार। क्या जाणे जीव गुआर। भोगण अपच्छरां नार। प्रभ अबिनाशी सदा सदा एका रंग रहे करतार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोती जोत सरूप हरि अक्लों वसे सारयां बाहर। अकल दानाई ना किसे चल्ले। भूमी बैठे भूमिका मल्ले। जो आए प्रभ साचे दे घल्ले। अन्तिम जाण कल्लम कल्ले। पल्ले किसे ना दीसे कुछ, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सृष्ट सबाई भेख धार आपे छले। देवी देवत अनकां फिर फिर आवण एका साचे थां। प्रभ अबिनाशी दरस दिखाए ना। जोत सरूपी जोत हरि, आपणा भाणा किसे जणावे ना। देवी देवत हरि पुकारदे। मानस जन्म विच संसार दे। आपणी चरन प्रीती कार दे। साडा जन्म तिन्न लोकां विच सवार दे। भरम भुलेखा सर्ब निवार दे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका रंग सच्ची सरकार दे। देवी देवता कोई ना जाणना। सिँघ पूरन विच वसे आप भगवानना। क्यों भुल्ला जीव निधानना। आपणा आप जगत पछानणा। झूठा घट्टा ना जगत छानणा। जोत सरूपी हरि धरया भेख, जिउँ बल दुआरे बावना। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुखां आत्म मेघ बरसाए, जिउँ बरसे सावना। सावण बरखा साची रुत्त। प्रभ अबिनाशी एका विच रहाए चलाए बिन नाड़ी दे बुत्त। गुरमुख साचे आप बणाए साचे सुत्त। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पारब्रह्म सदा अचुत्त। देवी देवता ना हरि घलदा। माया रूपी जगत नूं छलदा। लेखा

करे मंगे घड़ी घड़ी पल पल दा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे आपे विच मात दे घलदा। देवी देवत दीर्घ रोग । ना देवे कदे दरस अमोघ। अट्ठे पहर रहे चिन्ता सोग। ना मिल्या साचा योग। झूठे भोगण इन्दलोक विच भोग। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरसिक्खां इक्क सुणाए सोहँ शब्द साचा सलोक। इन्द्र लोक भोगण भोग। झूठी चुगण ओथे चोग। प्रभ साचे दा होया विजोग। गुरसिख साचे सन्त जनां, धुरों लिख्या हरि साचा संयोग । महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दर आयां देवे सोहँ साचा जोग । इन्दलोक गुरसिख तजाए। ब्रह्मलोक विच ठहर ना पाए। शिवलोक ना रक्खे अटकाए। भज्जा जाए जिथ्थे वसे आप रघुराए। दोए जोड़ जोड़ प्रभ चरनी सीस टिकाए। मात पताल अकाशीं बाहरा, प्रभ आपणी जोत आप जगाए। एका भगत सच्चे दर पहरा, दूजा ना कोई अटकाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरसिक्खां आपणे चरन बहाए। इन्द्रलोक सुणना राग। सुत्ते रहण सदा भाग। अन्तिम जुग इक्क वारी आवे जाग। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जुगो जुग जोत सरूपी जिस वेले वरते सांग। ना कोई पुत्तर ना कोई धी। गुरसिख साचे साचा बी। निर्मल कराए जगत जी। बेमुख कलिजुग जीव जाणे की। गुरमुख साचे गुर संगत विच रलाए जिउँ शक़र घी। मति तत्त इक्क रखाए प्रभ दर लैणा पी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, काया पाटा चोला दोवें हत्थीं सीं। दोवें हत्थीं पावे सीण। प्रभ चरन आए जो होवे अधीन। प्रभ अबिनाशी वड प्रबीन। शब्द सरूपी फेर वजाए बीन। चरन प्रीती ना कोई लवे छीन। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका चरन सरन जगत साचा दीन। गुरमुख दर पुकारया। तीन लोक सुणे हाहाकारया। ना कोई सके रोक, शब्द तीर आप चला रिहा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन दर तेरे नेत्र नीर वहा रिहा। नेत्र वहिण जाए वग। प्रभ चरनां ते धरो पग्ग। किरपा करे वड दाता सूरा सरबग्ग। रक्खे निशानी विच सारे जग। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जो जन चरनी गए लग्ग। गुर पूरे जाउ बलिहारी। आपणा करे आप विहार, दूजी मति ना किसे धारी। आप बणाए नाम रखाए सच्ची सरकार, बहाए सच दरबारी। गुरमुख उठो गल पाओ फूलणहार, आओ दर द्वारी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपे जाणे आपणी कारी। उठो सिक्खो सर्ब सूरबीर। दर्शन पावो गुणी गहीर। आप पहनाए तन साचे चीर। लथ्थण ना देवे कलिजुग अखीर। मातलोक ना होवे गुरसिख भीड़। एका सुख वखाए काया कढ्ढे पीड़। उज्जल मुख मात कराए बेमुखां रिहा पीड़। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सतिजुग साचे बन्न्हाए साची बीड़। गुरसिख उठ उठ बल धार। आओ चल सच्चे सच दरबार। गुर पूरे गल पाओ फूलणहार। जिस दा पहरेदार आप निरँकार। एथे ओथे सदा रख्वार। गुरसिक्खां चुक्के आपणे कंधे भार। मातलोक विच्चों प्रभ लाए पार।

किरपा कर आप बिठाए सच सच्चे दरबार। गुरमुख साचे सन्त जनां एका राग सुणाए मल्हार। गुर संगत मन तन धन धना, हरि पाया अलख अपार। झूठा कढाए जगत जना, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, प्रगट होए आप दातार। सिक्ख सदकड़े, गुर चरन बलिहारी। तुल्लो साचे तकड़े, पासा होए भारी। गुर चरन जो जन अकड़े, शब्द मार प्रभ साचे मारी। ढहि ढेर चरन गुर पकड़े, दरगाह साची पावे सारी। शब्द सरूपी आत्म जकड़े, खिच ल्याए चरन द्वारी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा करे सच विहारी। सच विहार सिर साचा ताज। आप दवाए सतिगुर साचे राज। जन भगतां विच उडाए शब्द सरूपी बाज़। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपे रिहा साजण साज। पूरे गुर दिया गुर दान । गुरमुख जाओ चरन कुरबान। प्रभ अबिनाशी होया आप मेहरबान। सर्ब घट वासी आपणी करे आप पछाण। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, क्या कोई सके गुण वखाण। गुण वखाणे क्या कोई जाणे। प्रभ अबिनाशी चले चलाए आपणे भाणे। एका साचा सच दरबार, ना कोई बणाए तहिसील थाणे। आप बिठाए संगत विचकार, खड़ा रहे आप सराहणे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणा भाणा आपे जाणे। साची बणत हरि बणाई। सतिगुर साचे दे वड्याई। फूलन माला प्रभ भेंट चढ़ाई। गुरसिक्खां जो सेव कराई। साची सेव प्रभ गुरदेव विच मात झोली पाई। ना कोई जाणे देवी देव, अचरज खेल हरि रचाई। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कलिजुग ढेरी बैठा ढाही। कलिजुग ढेरी जाए ढठ्ठ। उलटी गिड़ जाए जगत लट्ठ। झेड़ा मुक्क जाए अट्ठ सट्ठ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कलिजुग आपणी हत्थीं तपाए भट्ठ। आपणी हत्थीं भट्ठ तपाउणा। कलिजुग जीआं विच झुकाउणा। सन्त मनी सिँघ तेरा लिख्या लेख, प्रभ साचे पूर कराउणा। जोत सरूपी धारे भेख, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणा भाणा हरि वरताउणा। सतिगुर मनी सिँघ सति कर जानणा। देवे माण आप भगवानणा। ना भुल्लणा बण निदानणा। सोहँ देवे नाम निधानणा। साचा छत्र सीस झुलाए, वाली दो जहानणा। होए सहाई सभनी थांईं, आपे करे पालणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, फूलण खारी आपणे सिर उठाई, बण गई फूलन मालना। फूल मालन जगत विच आई। जोत सरूपी भेख वटाई। गुरसिख साचे संग ल्याई। पत डाली डाली हरि फुल्ल लगाई। गुरसिख साचा कोई खाली दिस ना आई। जिस बणया साचा पाली, देवे शब्द नाम वड्याई। आपे बणया साचा हाली, गुर गोबिन्द जोग बणाई। गुरसिख साचे सच वस्त टिकाए तेरी काया थाली, रसना भोग आप लगाई। बेमुख जीव कढ्ढण गाली, भेव कोई ना पाई। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सति सति तेरी वड्याई। सति सति सति वडयाईआ। गति मितक मित गति ना किसे जणाईआ। गुरमुखां कर हित्त, मात जोत प्रगटाईआ। प्रभ अबिनाशी राखो चित्त, विच जगत मिले वडयाईआ।

ना कोई जाणे दर भित्त, ना दिवस किसे जणाईआ। आपे जाणे मात पित, सृष्ट सबाई जिस उपाईआ। ना कोई भीतर ना कोई भित, ना दर द्वार रखाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका जोत लोक परलोक गुरसिक्खां होए सहाईआ। गुर पूरा राग रंग। प्रभ अबिनाशी आप निभाए आपणा संग। झुठा रहण ना देवे विच संगत कुसंग। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, नाम रंगण विच देवे रंग। नाम रंगण हरि रंगाए। साचा कंगण तन पहनाए। गुरसिख मंगण प्रभ साचा दर, साची भिच्छया पाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सतिगुर मनी सिँघ साचा माण दवाए। साचा माण साचा माल फुल्ल फूल। संगत गुर गुर संगत ना जाणा भूल। जोती जोत सरूप हरि आप चुकाए पिछला मूल। गुरमुखां साची किरपा कर, आप बणाए सूली सूल। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरसिख तेरा सच पंघूड़ा रिहा झुल। सच पंघूड़ा इक्क हुलारा। आप कराए आरा पारा। इक्क दिसाए सच किनारा। अमृत वहन्दी साची धारा। गुरसिक्खां हत्थ रंगाए, चरन सेव कराए चाढ़्हे रंग अपारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुर गोबिन्द एका इक्क दुआरा। इक्क दुआरा जगत दरवेश। प्रभ अबिनाशी धारे भेस। वेख वखाणे सर्ब जाणे किसे पछाणे किसे रुलावे किसे दिसाए वखाए जिस हरि वसे देस। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सृष्ट सबाई एका नर नरेश। नर नरेशया, सदा सदा करो अदेस्सया। जुगा जुग प्रभ विच मात धारे भेस्सया। कलिजुग अन्तिम अन्त बेमुखां पकड़ पछाड़े जिउँ काहना कंसा केस्सया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे विच प्रवेशया। गुर पूरे करो प्रनाम। एथे कोई ना लग्गे दाम। सुक्का हरया होवे चाम। कलिजुग मिटे अन्धेरी शाम। पीउ अमृत साचा जाम। पूरे होए मात काम। दरगाह साची सच घर वखाए, दस्से साचा राम। ज्ञानी ध्यानी जगत इशनानी कोई बूझ ना पाए, प्रभ साचे दा केहड़ा धाम। गुरमुख साचे आप वखाए, सिँघआसण बैठ जिथ्थे आप करे बिसराम। हरि का घर हरि ही जाणे। दूसर कोई ना आख वखाणे। उच्चा लभ्मा चौड़ा ना कोई बूझ बुझाणे। मिट्ठा कौड़ा ना कोई रसन वखाणे। साचा पौड़ा चढ़ चढ़ थक्के ज्ञानी, डिगे नैण मुंधाणे। कर तपस्सया तपस्सवी थक्के, ना कोई दिस्सया सच टिकाणे। गुरमुख साचा प्रभ अबिनाशी तेरे दर दुआरे दिसे, करो दरस विष्नूं भगवाने। कर दरस दया गुर धारे। गुरसिक्खां होया पहरेदारे। सोया सिक्ख विच मात, हरि वाजां मारे। पूर्ब कर्म बीज जो बोया, आओ लओ चल दुआरे। गुर चरन मन तन जिस जन छोहया, उतरे पापां भारे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, धुर दरगाही लै आया साचा ढोआ, सोहँ शब्द लगाओ साचे जै जै जैकारे। साचा ढोआ हरि लै आया। गुरसिख तेरा चन्दन चन्द चन्दोआ आपे बण खलोआ। कलिजुग अन्त ना रहे कोई सोया। प्रभ भेव मुकाए दोअं दोआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जगत रथवाही आपे होया, साचा

शब्द घोड़ा अग्गे जोया। शब्द घोड़ा आप दुड़ाए। गुरसिख अजोड़ा कोई रहण ना पाए। गुर पूरे जिस बचन मोड़ा, साची दरगाह दे सजाए। चरन प्रीती आप निभाए गुरसिख तोड़ा, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणी दया कमाए। दया धारे हरि भगवान। गुर पूरे देवे वड्याई विच जहान। आपणी दस्तार सिर टिकाई, दूई द्वैत पड़दे सभ मिट जाण। शब्द रथ प्रभ दे चढ़ाई, अट्ठे पहर उडदा रहे विच बबाण। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपे करे साचे सन्त पछाण। हरि सन्त पछाणयां, विच जहानयां दित्ता माणयां। सिर ताज पहनाया, साचा राज दिवानयां। सतिजुग साची लाज रखानयां। कलिजुग तेरा अन्तिम मिटे निशानयां। गुरसिक्खां शब्द जणाए दे वखाए महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवानयां। शब्द जणाई देवे कर। गुरमुख सोया उठे घर। आपे आए साचे दर। मिलदे रहण जिथ्थे साचे वर। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सन्त मनी सिँघ साचा ताज सीस तेरे देवे धर। सन्त मनी सिँघ सति वरतावणा। सतिगुर पूरा बण हँकार गवावणा। ना होए बचन अधूरा, रसना शब्द ना तीर चलावणा। प्रभ अबिनाशी करे पूरा, जिस सीस हत्थ टिकावणा। आपे दाता वड वड सूरा, सज्जे खब्बे आप हो आवणा। गुरसिख साचे खड़े हज़ुरा, साचा हुक्म आप फरमावणा। सन्त मनी सिँघ सतिगुर पूरा, दीपक जोती प्रभ आप जगावणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दिवस रैण गुर संगत रसना गावणा। हरि साचा आप समझांयदा। गुर संगत संगत गुर उचे धाम आप बहांयदा। जिस दर नूं तरसण सुर, सच धाम वास रखांयदा। किरपा कर वासी घनकपुर, नीवां नीवां आप अखवांयदा। जोत सरूपी जोत धर, गुरसिक्खां विच समांयदा। गुरसिख तेरे सिर बद्धी दस्तार, खिच खिच पेच आप लगांयदा। प्रभ अबिनाशी वसे तेरे घर, पता ना लग्गे किस रस्ते बाहर जांयदा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सतिजुग साचे गुरमुख साचे आप उपजांयदा । कोई ना मंगो दु:ख भुक्ख, एका मंगो नाम देवे सुख । पल्ले बन्न्हे साचे दाम, उज्जल होवे मुख। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरसिक्खां सुक्खणा रिहा सुक्ख। सुक्खणा सुक्खे दिवस रैण। गुरमुख साचे सन्त जन, मिल चरनी तेरी बहिण। आपे देवे साचा नाम धन, साचा लहणा गुर दर लैण। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरसिक्खां होए साक सैण। सज्जण सुहेला अंगीकार है। साचा संगी विच संसार है। ना दरगाह आवे तंगी, जिस मिले नाम भण्डार है। काया कोठी ना माढ़ी ना चंगी, जिस विच वसे हरि दातार है। कर्मां वाड़ी होई मन्दी, जो कर्म करे गंवार है। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दर घर साचे गुरसिक्खां लाहुंदा पापां भार है। पापां भार लए चुक्क। गुर चरन जो जन आए झुक। साची सरन ना कोई पाए मुख थुक्क। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा शब्द लिखाए, ना कोई रक्खे उहला लुक। ना उहला ना अन्धेरा। ना कोई करदा हेरा

फेरा। उठ सिक्ख साचे गुर पूरे जामा पाया विच मात हरि वसेरा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत सरूपी लाया साचा डेरा। दोवें भुजा हरि फैलाए। गुरसिख साचे सन्त सुहेलेड़िओ, आओ मिलो प्रभ गल लाए। धुरदरगाही साचे चेलड़िओ, क्यों बैठे मुख भवाए। हरि साचे दे लाल अल्बेलड़िओ, आओ प्रभ आपणी गोद उठाए। ना रहो मात अकेलड़िओ, शब्द लोरी दे हरि आप वरचाए। अचरज खेल पारब्रह्म कलि खेल्ड़िओ, बण जाओ भैण भ्राए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दे मतिी आप समझाए। गुर पूरा सदा अराधना। एका वज्जे सच्चा नादना। दरगाह साची देवे दादना। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अन्तन आदिना। आदि अन्त सच विस्थार है। ना कोई जाणे प्रभ साचे दा साचा केहड़ा अकार है। गुरमुख साचे सन्त जनां, प्रभ बख्शे चरन प्यार है। धन्न धन्न जणेंदी मां, जिस जम्मे लाल दुलार है। गुर चरन मिले साचा थांउँ, एका दिसे सच दरबार है। आपे पकड़े बाहों, फड़ फड़ लाउँदे रहे पार है। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, ना अक्के ना थक्के, ना मदीने ना मक्के, गंगा गोदावरी भाल थक्के, अठसठ तीर्थ भौंदे साध सन्त अक्के, चारों कुन्ट अन्त कलिजुग पैंदे धक्के। भैण भाई ना बणदे सके। दूजा भार ना कोई किसे दा चक्के। कलिजुग जीव होए ख्वार ना कोई पर्दा ढके। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरसिक्खां कर प्यार देवे शब्द अधार चुक्के सर्ब धक्क धक्के। सच माला हत्थ फड़ी है। गुर संगत दर साचे खड़ी है। आप परोए एका लड़ी है। ना कोई जाए विच गोर मढ़ी है। प्रभ साचे डोर आपणे हत्थ फड़ी है। शब्द सरूपी गुरसिक्खां लाई बैठा दोवें हत्थ हत्थकड़ी है। साची जेल्ह आप रखाए, जिस दी ना कोई तत्त ना कड़ी है। साचा मेल आप मिलाए, गुर संगत विच सद वड़ी है। वल छल ना कोई कराए, शब्द सरूपी लाउँदा रहे झड़ी है। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरसिक्खां किरपा करे बड़ी है। गुरसिख साचे तोल तुलणा, ना कोई वट्टा ना रक्खया सेर धड़ी है। विच मात फलना फुलना, साची मालण हार परोए गुर संगत विच खड़ी है। दुरमति मैल पापां धोए, ना कोई चले जादू जड़ी है। कलिजुग माया झूठी छाया प्रभ दर बैठी दड़ी है। साचा तीर्थ गुरसिख नुहाया, अमृत फल हरि आप ख़वाया, गुरसिख साचा तोड़े प्रभ हत्थ फड़ाई सोहँ छड़ी है। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुर संगत तेरे साचे घर, जिथ्थे वसे हरि निरँकार वेले अन्तिम वड़ी है। साची देवे हत्थीं गंढ्ढ। गुरसिख तेरी आत्म पावे ठंड। जन भगत सदा सुहागण नार ना मात होए रंड। कलिजुग बेमुख जीव पाउँदे फिरन डण्ड । महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कलिजुग अन्तिम अन्त तोड़े सर्ब घमंड। गुर संगत जगत वधाई है। चल आए प्रभ सरनाई है। प्रभ साचा माण दवाई है। लेखा देवे सर्ब चुकाई है। ना कोई बाल बिरध ना कोई बाकी रहे माई है। एका वस्त गुर साचे गुर संगत आप वरताई है। आपे

धोए देही भाण्डे काचे, साची वस्त विच इक्क टिकाई है। आपे तोले आपे जांचे, वड्डे छोटे इक्क थां बहाई है। सर्ब जीआं हरि हिरदे वाचे, ना कोई रक्खे भेव लुकाई है। आपे ढाले गुरसिख साचे ढाचे, उप्पर सोहँ मोहर लगाई है। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, हत्थ तेरे वड्याई है। गुर संगत सोए पैर पसार। प्रभ खड़ा होए पहरेदार। नेड़ ना आवे कोई ठग्ग चोर यार। शब्द सरूपी मारे इक्क चपेड़, देवे दर दुरकार। विच्चों मात देवे जड़्ह उखाड़। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, बेमुखां देवे मात झाड़। हरि शब्द मण्डल रास है। सर्ब दु:ख दर्द खण्डन पुरख अबिनाश हे। जूठे झूठे भेख पखण्डन, प्रभ करदा आया नास है। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत सरूपी इक्क प्रकाश है। जोत सरूपी इक्क प्रकाशया। दोए जोड़ करो अरदास्सया। आप वखाए अन्तिम कलि तमास्सया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपे पाए पवाए जगत झूठी रास्सया। आपणा बेड़ा ल्या चुक्क। गुर संगत राह भीड़ा गया मुक्क। वट्टो इक्क दन्दीड़ा, वेला नेड़े आया ढुक। ना कोई दीसे चिउँटी कीड़ा, गुरसिख साचा मात रहि जाए जो चरन आए झुक। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मात जोत प्रगटाई कलिजुग जीआं दाणा पाणी गया मुक्क। कलिजुग मुक्कया दाणा पाणी। होए ना मेला किसे हाणीआं हाणी। अचरज खेल पारब्रह्म कलि खेले, सुरत लए ना पती सवाणी। प्रभ साचे दा साचा चेला, सोहँ शब्द रसना गाए धुरदरगाही साची बाणी। विछड़यां प्रभ आप कराया मेला, हरि घर चल चल थक्के कोटन पान्धी राही। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरसिक्खां गले लगाए पकड़े बांही। कलिजुग अन्तिम अन्त मिटणा कूड़ है। गुरसिक्खां मिलणी चरन धूढ़ है। प्रभ आपणी हत्थीं पाई बैठा जूड़ है। अजे कोई ना समझे, जन होए मूर्ख मूढ़्ह है। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप पिड़ाए शब्द सरूपी बूड़ है। शब्द बूड़ आप पिड़ाए। ताड़ ताड़ गुर पूरा बेमुख जीव रवाए। गुरमुख साचे शब्द घोड़ी आप चढ़ाए। आपणे संग रलाए सतिजुग बणाए साचे लाड़, फूलन बरखा साचा पित आप बरखाए। सच सुच्च धर्म जति नारी गुरसिख साचा व्याह घर लै आए। करे दरस पारब्रह्म अबिनाशी अचुत, साची सेजा पिर नारी आप सुहाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरसिख सिक्ख गुर दोवें वसे एका थांएँ। हत्थीं लाई आप हत्थकड़ी है। सृष्ट सबाई औखी होई बड़ी है। सदी चौधवीं कलिजुग अन्तिम चढ़ी है। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सोहँ शब्द एका सबक पढ़ाए, साची पट्टी गुरसिख पढ़ी है। साची पट्टी इक्क पढ़ाए। गुरमुख चट्टी देण किसे ना जाए। साचा लाहा प्रभ दर खटी, अगला लेखा सर्ब मुकाए। गुर चरन साची हट्टी, सच वस्त गुरसिक्खां झोली पाए। गुरसिख टिकाए काया झूठी मिट्टी, जोत सरूपी अग्गे डगमगाए। जगे जोत लटा लटी, गुर पूरा करे रुशनाए। वस रिहा सर्ब घट घटी, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान,

खाली ना दिसे कोई थांए। दोए भुजां हरि बन्न्ह वखाए। गुरसिक्खां लेखा आप चुकाए। कलिजुग झूठी लग्गी मेखा, आपणी हत्थीं आप पुटाए। सर्ब कला प्रभ साचा समरथ्था, दोवीं हत्थीं हत्थकड़ी आप लगाए। सृष्ट सबाई जाए मथी, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साची लिख्त रिहा लिखाए। हत्थकड़ी हत्थ हरि लग्गे। आपे चल्ले अग्गे अग्गे। साचा दीपक विच मात दे जगे। शब्द अन्धेरी एका वगे। कलिजुग जीव विच अग्न दे दगे। गुरमुख साचे सन्त जन, दर आए चरन प्रभ लग्गे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कर किरपा हरि परोए एका धगे। साचे धागे आप बंधाए। गुरमुख साचे जागे प्रभ आप उठाए। प्रभ अबिनाशी चरन लागे गुर पूरा होए सहाए। शब्द लिखाए पहली माघी, चले चलाए आपणे भाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, किसे दाउ हेठ ना आए। ना कोई ठग्गे ठग्ग ठगोरी। ना कोई पाए जाल माया रूपी बोरी। आपे करे ख्याल गुरसिख चरन जाए जोड़ी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुर संगत साचे फूल बणाए आपे बणया रहे भंवरी। खुल्ले केस रखाए हरि, गुरसिक्खां उप्पर करे चवरी। साचा चवर केस कराए। जगत भंवर विच्चों पार कराए। मानस जन्म जाए संवर, देवे सच सरनाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, वड दाता गवर, कोई भेव ना पाए। गुणवन्त गुणी गहीर है। सतिगुर मनी सिँघ तेरा हरि साचा होए सहाई अन्त अखीर है। शब्द लखाए भेव चुकाए जन भगतां कट्टदा आया भीड़ है। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका रंग सर्ब समाए क्या हस्त कीड़ है। इक्क इक्क फुल्ल हरि आप वरताउणा। गुरसिख सेवा इक्क लगाउणा। गुरमुख सोया आप जगाउणा। आत्म भवर विच्चों उडाउणा। मानस जन्म जाए सवर, एका महक गुरसिख वखाउणा। कलिजुग वहिण डूंघी भवर, प्रभ साचे पार लगाउणा। ना कोई जाए किसे विच कबर, साची दरगाह आप वसाउणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सच सुहाग गुर संगत आप हंढाउणा। सच सुहाग हरि साचा कन्त। गुरसिक्खां मेल मिलाए, बणाए साची बणत। कलिजुग जीवां विच मात माया पाए बेअन्त। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका एक जुगां जुगन्त। जुग जुग गुरसिख साचे जीवणा। साचा बीज प्रभ साचे विच मात दे बीवणा। माया रूपी पाटा तन, शब्द धागे प्रभ आपे सीवणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दर घर साचे सदा सदा जग सीवणा। निव निव गुर चरन आओ। अमृत फल साचा खाओ। एका एक इक्क इक्क वरते हरि अनेक साचे महल बूझ बुझाओ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कर दरस गुर संगत घर आपणे सुखी जाओ। सुख देवे सहज सुभाए। आपणी हत्थीं फुल्ल वरताए। गुरसिख साचा कोई भुल्ल ना जाए। कलिजुग झूठा तोल कोई तुल ना जाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, फल फुल्ल गुरसिक्खां साचे आप वरताए। सच समाधी हरि लगाई है। सृष्ट सबाई आप हिलाई है।

तीन लोक वज्जी वधाई है। इन्दलोक शिवलोक ब्रह्मलोक मंगल गाई है। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साची जोत मात प्रगटाई है। नेत्र लपेटे नैण मुँधारे। वसे हस्त कीटे विच संसारे। गुरमुख साचे कलिजुग जीते, आए सच दुआरे। पिछले अवगुण जो जन कीते, आप कटाए पापां भारे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, लाया सच दरबारे। सच दरबार आप लगाया। विच अकार जोत रखाया। साची धारा शब्द चलाया। विच संसारा खेल अपारा हरि वरतारा, करे कराए जो मन भाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जंगल जूह पहाड़ां अंदर आपे आप समाया। जंगल जूह विच पहाड़ां। जो जन लाई बैठे दिवस रैण ताड़ा। जो जन बैठे विच उजाड़ा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपे मेटे दूई द्वैत पाड़ा। दूर दुराडे वसण ओहले। प्रभ अबिनाशी करदा चोहल । आत्म गंढ्ढां सर्ब दीआं खोल्हे। विच वरभण्डां आपे बोले। जन सन्तां आत्म पाए ठंडां, आत्म जिंदा आपे खोल्हे। सच शब्द हरि जाए वंड, गाउँदे जाओ राहीं ढोले। नंगी होए ना गुरसिख कंड, ना कोई तेरा पर्दा फोल्हे। कलिजुग अन्तिम पैणी वंड, होण रोल घचोले। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरसिख तेरे आत्म अंदर साचे मन्दिर दिवस रैण सद बोले। दिवस रैण हरि साचा बोलदा। सर्ब जीआं हरि आपे तोलदा। बेमुखां वड मनुक्खां जूठे झूठे पर्दे फोलदा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरसिख चरन प्रीती घोलदा। चरन प्रीती घोल घुमाओ। साचा मीत सद घर लै आओ। साची रीत मात भुल्ल ना जाओ। कलिजुग अन्तिम जाणा बीत, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, रसना गाओ। सुण साची पुकार, गुरसिख पुकारदे। कर किरपा आप दातार, दु:ख काया सर्ब निवार दे। साचा बख्श चरन प्यार, अमृत साची धार दे। ना कोई सके मार, साची शब्द हत्थ कटार दे। मानस जन्म ना आवे हार, सोहँ साचा गल विच हार दे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कर किरपा दर आयां तार दे। दातार वड दातारया। कलि मिल्या सच दरबारया। साची खिड़ी इक्क गुलज़ारया। गुर संगत फुल्ल साचे आप महका रिहा। कलिजुग सुक्के डाल गुरसिख साचे आप टहका रिहा। रंग नवेली चल्लया चाल, आपणा खेल आप वरतारया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, चिन्ता रोग सोग सर्ब मिटा रिहा। रोगी चरन दुआरे। पाए सोझी हरि निरँकारे। भेव गोझी आप विचारे। पापां भार होया बोझी, चुक्कणा होया भारे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कर किरपा पावे सारे। पापां भार सिर बंधाया। आई हार ना किसे लुहाया। सिर पई छार, साचा हत्थ किसे ना सीस टिकाया। प्रभ साचे दी साची कार, पैज जन भगतां रखदा आया। रैण सबाई चरन दुआरे। सेवा करो लाल दुलारे। लग्गे रोग प्रभ सर्ब निवारे। चुगो चोग प्रभ चुगाए सोहँ शब्द अपारे। साचा भोगो भोग, रसना गाओ हरि निरँकारे। प्रभ अबिनाशी सच संजोग, गुरसिख साचा साची नारे। देवे दरस हरि अमोघ,

महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आत्म मिटाए अन्ध अंध्यारे। दुखी जीव दु:ख ना झल्लण। काया हड्ड वांग तन्दूरी जलण। दु:ख दर्द प्रभ देवे वढ्ढ, साचे ढांचे जो जन ढलण। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, वड छल्या करदा रहे छलण। काया दु:ख अट्ठे पहर। वरतया रहे सदा कहर। लग्गी रहे जेठ दुपहर। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कर किरपा आत्म वगा अमृत नहर। अमृत नहर हरि आप वगाए। दु:ख रोग सर्ब रुढ़्हाए। साचा सुख इक्क उपजाए। साची सरन जो जन सेव कमाए। साचा मेवा हरि आप दवाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपे मिले लए गल लाए। आपणे गल आप लगा के। आत्म जोती आप जगा के। दस्म दुआरी ताक खुल्हा के। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जो जन तेरी चरनी डिग्गे आ के। आत्म ताक आप खुल्हाया। तन होए ढेरी खाक, जिस संग झूठा मोह वधाया। प्रभ अबिनाशी पाकी पाक, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पित माया। तन काया दुखी रहण। अट्ठे पहर ना मिलदा बहिण। मन्दे लग्गण भाई भैण। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दर घर साचे आयां आप चुकाए लहिण देण। लहणा देणा आप चुकाउणा। काया दुखड़ा सारा लाहुणा। प्रेमी भुक्खड़ा शब्द रजाउणा। उज्जल मुक्खड़ा आप कराउणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मात कुक्खड़ा सुफल कराउणा। सुफल होए कुक्ख माउँ। एका गाओ हरि का नाउँ। दु:ख दर्द सर्ब गवाओ। आपे बैठे साचे थाउँ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सदा सदा हरि एका वसे थाउँ। एका वसे हरि पीत पितम्बर। जुगो जुग विच मात रचाए इक्क सवम्बर। बेमुख जीव आप डुबाए वहन्दी धार डूंघी घुंमर। झूठे ताल आप नचाए, घर घर पैंदी झुंमर। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरसिख आपणे आप बणाए जिउँ राजयां राणयां घर कुंवर। राज नीती राज नीत है। जिस राजन गुर चरनां विच प्रीत है। प्रभ साचा जिस दा मीत है। अट्ठे पहर काया रक्खे सीत है। कलिजुग जीव झूठे कूकां मारन जिउँ मुल्ला देवे बांग मसीत है। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कर किरपा गुरसिक्खां रक्खे काया सीत है। मुल्ला मुलाणे देण दुहाई। रोजा बांग किसे कम्म ना आई। बत्ती सपारे ना होयण सहाई। साची धारा इक्क रखाई। सोहँ शब्द तेरी वड्याई। सृष्ट सबाई जिस नत्थ वखाई। आत्म उत्ते बैठा काया तन बणया रथ रथवाही। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरसिख होए सहाई सभनीं थांईं। साचा बाणा गुरसिक्खां ताज है। गुरसिक्खां मात रक्खे आपे लाज है। सृष्ट सबाई अन्तिम पैणी भाज है। शब्द सरूपी मारे झपट एका बाज है। आपे कढ्ढे कामी क्रोधी कपट, करदा रहे साची काट है। गुरसिख तेरी आत्म रिहा लपट, अंदर वेख मार झात है। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सिर रक्खे साचा ताज है। साचा ताज हरि सुल्तान। साचे तख्त बैठे भगवान। गुर संगत रक्खे चरन ध्यान। करे खेल हरि महान। महाराज

शेर सिँघ सतिगुर साचा, आप सुहाए साचा थान। साचा ताज हरि सिर धर। प्रगट होवे अवतार नर। साचा शब्द डंक वजाए, सुणाए घर घर। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, चरन लाग गुरसिख साचे तर। सच ताज सच्ची सिक्दारी। सृष्ट सबाई करे चरन पनिहारी। राजे राणे वड महांराणे खिच ल्याए चरन द्वारी। आप पहनाए चिट्टे बाणे, काया महल्ल हरि दे उतारी। मातलोक आप पुण छाणे, करे छाछ दुध्ध न्यारी। आपे बैठे पैंद सरहाणे, क्या कोई जाणे जीव प्राणी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साची रचना आप रचाणी। साची रचना जग रचाए। साचो साच सच कर हरि वखाए। झूठा काच शब्द आंच प्रभ दे जलाए। गुरमुख साचे सन्त जन आपणी सरन रखाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, होए आप सहाए। सिर रक्खे ताज वड बलकारया। तोड़े माण सर्ब हंकारया। एका दिसे सच्चा शान, सच दर दरबारया। कोए ना झुल्ले होर निशान विच संसारया। एका शब्द रसना गायण, चार वरन इक्क द्वारया। आपे देवे नाम निधान, सोहँ दात झोली पा रिहा। गुरमुख साचे प्रभ दर पाण, आए दर चरन गुर निमस्कारया। आत्म सच सुहाए थान, आसण लाए हरि बनवारीआ। आप चुकाए जम की कान, देवे दरस अगम्म अपारीआ। साची नाम वखाए खाण, ना कोई लुट्टे जीव जगत जवारीआ। साचा देवे पीण गुण निधान, आपणा नाम निरंकारया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरसिक्खां पैज संवारया। सिर ताज सर्ब गुण भरपूरे। गुरमुख साचे सन्त जन, प्रभ आसा मनसा पूरे। साचा देवे नाम धन, एका शब्द साची तूरे। आत्म कढ्ढे सर्ब जन, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणा नाता चरन हज़ूर दे। चरन हज़ूरी मिले सच मज़ूरी। गुरसिक्खां घाल होए पूरी। किसे तन ना दिसे काली भूरी। गुरमुख साचे सन्त जनां प्रभ सोहँ शब्द कुट्ट खवाए चूरी। आत्म तन होए भिन्न भिन्ना, काया होए नूरो नूरी। ना कोई दीसे रेख ना कोई दीसे चिन चिना, प्रभ देवे साची सिदक सबूरी। प्रगट होवे छिन छिना, जिस जाणो दूरी। गुरसिख रसना गाओ किस गुणा, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, वड दाता वड सूरी। वड दाता दात दवांयदा। साचा शब्द वड करामात, विच मात चलांयदा। मिटाए ज़ात पात, इक्क बंधाए चरन नात, सतिजुग साचा राह चलांयदा। बैठ इक्क इकांत, दिवस रैण रहे शांत, लक्ख चुरासी लेखा आप गिणांयदा। भाण्डे घड़े बहु बहु भांत, दीपक आपणी जोती विच टिकांयदा। ना कोई पित ना कोई मात, झूठे धन्दे जगत मोह माया विच फसांयदा। बिन गुर पूरे अन्धे, घर साचा ना कोई वखांयदा। झूठे दिसण घर दे धन्दे, अन्तिम खाली हत्थीं जांयदा। अजे समझ कलिजुग जीव पापी बन्दे, प्रभ मतीं दे आप समझांयदा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, फड़ फड़ अग्गे खड़ साचे राहे पांयदा। साचे राहे जाणा पै। आप लै जाए जिथ्थे वसे इक्क हरि थैं। सृष्ट सबाई कर जाए खै। गुरमुख

विरला विच मात रहि जाए, नाल किसे कोई ना जाए शै। गुरमुख सोहँ सुगात प्रभ साचा दे, वेले अन्तिम रक्खे पात गुरमुख साचे सन्त जनां गोदी आपणी विच लै के बहि। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, वसे एका थैं। सिर ताज कल्गी तोड़ है। प्रभ टुट्टी रिहा जोड़ है। शब्द सरूपी छड्डया घोड़ है। चार चुफेरे रिहा दौड़ है। ना सके कोई मोड़ है। गुरसिक्खां आत्म लग्गी औड़ है। प्रभ अबिनाशी छेती बौहड़ है। कलिजुग अन्तिम होया चौड़ है। बेमुखां रसना होई कौड़ है। ना कोई चढ़दा हरि के पौड़ है। ऐंवें झूठे मारन भेखधारी गपौड़ है। ना कोई जाणे राग गौड़ है। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, राह औखा दिसे अग्गे सौड़ है। छोटा राह अग्गे सौड़ा। ना लभ्मा ना चौड़ा। जिथ्थे चढ़ना चौथा पौड़ा। प्रभ अबिनाशी अग्गे लई खलोता चिट्टा घोड़ा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरसिक्खां विच प्रगट जोत विच मात दे बौहड़ा। चिट्टा घोड़ा हरि संग ल्याए। शब्द सरूपी तंग कसाए। नाम वंग गुरसिख तेरी हत्थीं पहनाए। ना जाणा संग साचा दूहला गुरसिख दुल्हन व्याह घर लै जाए। धन्न धन्न धन्न गुरसिख तेरी अन्तिम इक्क रात सुहागण आए। नारी पिया नर साचा हित्त, सचखण्ड एका सेजा आसण लाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आत्म रस भोग चिन्ता सोग सर्ब मिटाए। पिया नारी एका थांए। गुरसिख गुर दोए मिल जाए। लिख्या धुर ना कोई मिटाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा कन्त सन्तां मेल मिलाए। एका सन्त नार सुहागण। सृष्ट सबाई नार दुहागण। धन्न धन्न गुरसिख जो विच मात दे जागण। प्रभ दर मंगण साची भिख, होए वड वड भागण। आत्म मिटाए तृष्ना तृख, कलिजुग माया ना डस्से नागण। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका शब्द सुणाए साचा सोहँ रागण। साचा राग सोहँ जाना। दूआ कोए ना होए विच जहाना। ओअँ सोहँ एका माना। हँ जीव सो भगवाना। गुरमुख साचे जोत सरूपी ना सके पछाणा। जोत सरूपी पवण मसाना। ना किसे दिसे अवण जाणा। जिथ्थे वसे हरि ना दिसे किसे सच टिकाणा। काया वेखे साचा हरि, गुर चरन होए निमाणा। जोत सरूपी हरि हिरदे वस्सया, बैठा पावे चिट्टा बाणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका साचा गुरसिख तेरा आत्म घर वसाणा। वसे घर चढ़े चाउ। झूठा मुक्के चुक्के जगत भउ। एका दिसे साचा नाउँ। दूसर कोई ना दिसे थाउँ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरसिख साचे आप बिठाए आपणी करे उप्पर छाउँ। करे छाउँ रक्खे हित्त। वेले अन्तिम ना लथ्थे पति। ना गुर पूरे तेरा तुटे जति। सति सन्तोख धर्म गुर पूरा देवे मति। साचा कर्म हरि जाए कर देवे साची मति। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सर्ब जीआं आपे जाणे मित गत। होए कुड़माई विच संसार। खेल कराए आप करतार। इक्क घर देवे धीआं दूजे बख्शे पूत प्यार। कलिजुग अन्तिम गुरसिख सारे कलिजुग तेरीआं धीआं, पूर्ब कर्म विचार। सतिजुग

बीज साचा बिया, लाल बख्शे इक्क करतार। कलिजुग वेख वेख हरि साचे आपे पाए साची सार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मेल मिलाया अपर अपार। कलिजुग कूड़म कूड़ कुड़यारा। धीआं भैणां करे वपारा। साचा भुल्लया हरि दुआरा। झूठा जाणे वक्त विहारा। प्रभ साचे दी एका साची धारा। गुरमुख साचे सन्त जनो, कलिजुग अन्तिम वेखो की वरते वरतारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कलिजुग तेरी गुरसिख साचे धी सुलक्खणी व्यावण आवे नारा। सतिजुग साचा छैल छबीला। प्रभ आप बणाए आपणा करके हीला। ना किसे जणावे ना कोई आख सुणाए जिथ्थे वसे आप बैठा उचे टीला। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोती जोत सरूप हरि, ना रंग सूहा ना काला ना पीला। सतिजुग सुत्त होए बलवान। पिता उप्पर पूत करे ध्यान। आत्म वेखे इक्क ज्ञान। जगत रीती जाणे विरला गुरसिख चतुर सुजाण। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा आपे जाणे श्री भगवान। सतिजुग कुड़म सच्चा सुचिआरा। आप बणाए हरि दुलारा। क्या कोई जाणे जीव सारा। आपणा रंग हरि आपे वरते आपे करे विचारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका देवे नाम अधारा। सतिजुग साचे चढ़या चाउ। पुत्तर व्याहो साचे थाउँ। जो रसना गाए नारी हरि का नाउँ। सो नारी लागे सुत्त साचे पाउँ। दुहागण नार किते ना मिले थाउँ। गुरमुख साचे सन्त जन सदा सुहागण महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप कराए सच चाउ। सतिजुग होया मात जवान। साचा सुत्त बली बलवान। पारब्रह्म अचुत, करे खेल आप महान। गुरसिक्खां पकड़ आपणी हत्थीं गुंदे गुत्त, ना कोई खोल्हे खोल्ह खुल्हाण। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपे जाणे जाणी जाण। आपणी आण आपे जाणे। मेल मिलाया हरि भगवाने। दोवें हत्थीं बद्धे गाने। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, विच तेल पाए शब्द सरूपी काने। गुरसिख तेरी रत्त साचा तेल। जोत सरूपी साचा मेल। एका फल लग्गे, तेरी काया वेल। बण मालण हत्थीं आपणी तोड़े गुंद ल्यावे चम्बा मरूआ रवेल। साचा धागा सोहँ तेरे विच पुराए, आपणे हत्थ फड़े नकेल। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, वेखो की वरताए खेल। साचा खेल हरि वरतावणा। कलिजुग सतिजुग दोहां मेल मिलावणा। सतिजुग दित्ता साचा ताज, आपणी हत्थीं सीस टिकावणा। कलिजुग दित्ता साचा दाज, सोहँ शब्द गुरसिख साची धी लै घर जावणा। दूज जाणे की जो करे हरि भगवानणा। ना कोए डराए सप्प सींह भय भयानक सर्ब मिट जावणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपे देवे ब्रह्म ज्ञानणा। शब्द दाज गुर पूरे दिया। कलिजुग अन्तिम होया व्याह, जवान गुरसिख तेरी धीआ। सतिजुग साचे आप व्याहवण आवे, प्रभ अबिनाशी बण के साचा पिया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणा खेल आपे किया। शब्द विचोला विच मारे फेरे, साची भेजे इक्क सुगात। उठो सिक्खो वेले प्रभात। कलिजुग मुकदी जांदी रात। करो दरस जिस

नूं रहे तरस, प्रभ तुहाढ्ढी इक्क बणाए आप बरात। गुरमुख साचे सन्त जनां मिल हरि साचे होए सुहंझणी रात। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कर आपणीआं अंक सहेलड़ीआं वटणा मजन लगाए बैठ इक्क इकांत। वटणा मजन तन लगाओ। गीत सुहागी सारे गाओ। चिट्टे बाणे सारे पाओ। सुघड़ स्याणे सारे बण जाओ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा संग इक्क निभाओ। वटणा तेल हरि लगाया। गुरसिक्खां साचा मेल मिलाया। अचरज खेल आप रचाया। महाराज शेर सिँघ सतिजुग साचे सति सन्तोख धर्म सति जति तत्त साची मति दे सीस दस्तार माया लाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा चीरा साचा हीरा गुरसिक्खां देवे धीरा आपणे सिर टिकाया। साचा दस्तार हरि सीस टिकाए। सन्त जनां हरि हुक्म सुणाए। उठो जांञी धुर दरगाह दे सांञी आपणे नाल रलाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, घोड़ चढ़न दी बणत बणाए। सन्त जांञी संग सुहेला। दरगाह साची लग्गा मेला। विछड़यां प्रभ साचे आप कराया आपणा मेला। साचे सन्त हरि दर पुकारन, हरि दरस निमस्कारन, खाली हत्थीं तेरे दर आए ना कोई पल्ले पैसा धेला। पैसे किसे ना पल्ले बद्धे दाम। याद तेरी विच सुक्के चाम। धन्न सुभाग अज्ज आए तेरे काम। सच थान वखाया जिथ्थे सन्त जनां मंगल गाया पाया इक्क बिसराम। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका दिया साचा नाम। साचा नाम पल्ले बन्न्ह। शब्द सुणाए साचा कन्न। रसना कहणा धन्न धन्न। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणी जंञ लई आपे बन्न्ह। साचे जांञी सन्त रलाए। शब्द फुल्ल जेवड कोए ना तुल, तीन लोक विच कोई ना पाए मुल्ल। शब्द सिहरा गुंद लै आए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख आपणे अंग संग रखाए। साचा सिहरा गुरसिख गुंदाया। प्रभ अबिनाशी दे सिर बंधाया। शब्द घोड़ा हरि आप मंगवाया। चिट्टा अस्व इक्क रखाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सतिजुग साचे तेरा साचा रंग वरताया। साचा घोड़ा हरि मंगा के। सन्त जनां हरि संग रखा के। जगत विहारी सर्ब करा के। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सचखण्ड निवासी मातलोक विच आए धाई पा के। मातलोक हरि साचा आया। साचा सिहरा सीस बंधाया। सच नारी व्याहवण आया। सच दरबारी डेरा लाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा थान आप सुहाया। साचा थान आप सुहाए। साध संगत साची सेवा चरन कराए। क्या कोई जाणे देवी देवा, क्या करे हरि राए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मेल मिलावा आप कराए। मेल मिलावा कुड़म कुड़माई। प्रभ अबिनाशी हरि साचा खेवट खेटईआ। दोवें हत्थीं आप उठाए सतिजुग कलिजुग पित धीआं बेटियां। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सिँघ आसण बैठा खटिया। उठे दोवें मेल मिलाया। साची रीती आप कराया। कलिजुग नीवां होए सतिजुग तेरी गोडीं हत्थ लगाया। मेरा वेला बित्तया, अग्गे तेरा वक्त सुहाया। रक्खीं

लाज गुरसिख कन्यां दित्ता दाज, सिर आपणा हत्थ टिकाया। मेरा अन्तिम पूरा होए काज, किरपा करी आप महाराज, झूठा टुट्टया साज़ बाज़, कलिजुग लुट्टया गया राज, सारे साथी गए भाज, इक्क दूजे नूं मारन अवाज़, कोई लंगढ़ा कोई अपहाज, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणा भाणा आप लिखाया। कलिजुग पुत्तरी आप प्रनाई। साची मैहन्दी हत्थ लगाई। सच कलीरे हरि गुरसिक्खां हत्थ दे लटकाई। गुरसिख साचे सन्त जनो, साचे पित पड़ो सरनाई। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कलिजुग चौथे जुग चौथी लांव अन्तिम ख़त्म कराई। चौथी लांव चौथा फेरा। कलिजुग तेरा किया हरि आप नबेड़ा। जुगो जुग चलदा रहे प्रभ साचे दा साचा गेड़ा। कदे बणाए कदे ढाहे कदे मुकाए झेड़ा। कदे खपाए कदे मराए कदे डुबाए कदे बन्न्ह वखाए बेड़ा। कदे उजाड़े कदे साड़े कदे आप वसाए गुरसिक्खां नगर खेड़ा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप आपणा उठाए बेड़ा। सारी रैण ख़ुशी मनाई। फुल्ल फूलन हरि बरखा लाई। सच फुल्ल हरि दात बख्शाई। कँवल नाभ जिउँ बन्द रखाई। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरसिख घर जाए कोई भुल्ल ना जाई। साचा फूल हरि वरताया। जिस दा मूल ना किसे चुकाया। सच पंघूड़ा लैणा झूल, गुरसिख गुर पिर नारी एका थां बहाया। महाराज शेर सिँघ साचा झूल आप झुलाया। रैण किया सच विहारा। गुरसिख सुहागी वड वडभागी दिन चढ़या मिल्या सच भतारा। साचा शब्द राग वड रागी, साचा देवे नाम अपारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुखां बख्शे साचा चरन प्यारा। साचे हारा लग्गे सोलां शिंगारा। सोलां शिंगार गुरसिख शिंगारया। सोलां कला भरपूर आया चल द्वारया। गुर संगत बैठी हज़ूर, प्रभ साचा लेख लिखा रिहा। सर्ब गुणां भरपूर, साचा नाम हरि वरता रिहा। साचा पल्लू हरि आप फड़ाया, आपणे लड़ हरि आप जुड़ा रिहा। कलिजुग झूठा किल्हा गढ़्ह, प्रभ आप तुड़ा रिहा। सन्त जनां दी फौज लै विच मात चढ़ के आया। गुरसिख तेरे अंदर वड़, झूठा माल धन जगत बाहर कढाया। आप आपणी हत्थीं फड़, लड़ आपणे नाल बंधाया। साची पौड़ी जाणा चढ़, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचे घर हरि आप वयाहवण आया। होया विवाह रच्चया काज। साचा शब्द लै जाणा दाज। मिले धुर दरगाही साचा राज। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपे रक्खे गुरसिक्खां लाज। रक्खे लाज पती प्यारा। गुरसिख सुहागण जती नारा। ना लग्गे वा तत्ती, ना होए तन अफारा। एका राग सुणो कलि माण गंवाए राग छतीस दिवस रैण रहे धुन्कारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचे घर जाए व्याह लै जाए गुरसिख साची नारा। साची नार हरि विहाए। सच भतार आप हो जाए। कलिजुग इक्ट्ठा होए परिवार, अन्तिम विदा कराए। शब्द सरूपी मार उडार, घर साचे विच जाए। गुरसिक्खां जाए तार, सच्ची सरकार कर्म विचार संग आपणे लै जाए। जाए दर घर सच्ची

दरगाह। गुरसिख तैनूं चल वेखण आए तेरी धरती मां। आपणी हत्थीं अमृत वारे, बहाए सच्चे सुच्चे थां। वेखण आवण चल सहेलीआं, बिन गुर पूरे माया रूपी घुँड कोई चुक्के ना। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप बहाए सुहाए साचे थां। साचे घर पलँघ रंगीला। जिथ्थे सुत्ता हरि छैल छबीला। गुरसिख कर लओ अन्तिम प्रभ मिलण दा हीला। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणे हत्थ फड़ी बैठा जोत सरूपी तीला। आपे पाए बाणा मुहम्मदी नीला। सच घर गुरसिख वसंदया। आप उठाए लै जाए आपणे कंध्या। भुल्ल ना जाणा आत्म अंध्या। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप चुकाए झूठे धंदया। साचे घर बैठी सिक्ख नारी। करोड़ तेतीस करन आए चरन निमस्कारी। शिव शंकर गुरसिख जायण तैंथों बलिहारी। ब्रह्मा विष्न गणेश महेश फुल्ल बरसायण वारो वारी। गुरसिख वस्सया साचे देस, साची मिली इक्क सिक्दारी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरसिक्खां मेल मिलाए चौथा जुग मिटाए सतिजुग सुत्तयां सन्तां मिले रैण भैण प्यारी। भैण तांईं मिले भैण। पा गलवकड़ी पावण वैण। तूं किथे जा सुत्तड़ी, कलिजुग अन्धेरी रैण। पापां भरी अजे ना मुक्कड़ी, ना मिल्या हो के इक्ट्ठा बहिण। प्रभ आपणे हत्थ फड़ी तक्कड़ी, गुरसिक्खां नीवें हो हो बहिण। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरी महिंमा क्या कोई सके कहण। मिली भैण संग भैण प्यारी। कलिजुग छड गई सच द्वारी। झूठा मोह बेमुखां अड़या रहे मात झक्ख मारी। अग्गे पार ना जाणा मिले झूठी दिसे सर्ब सरदारी। गुरसिख साचा प्रभ घर आपणे विच सद्दया लै जाए वारो वारी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सतिजुग फेर लगाए तेरी सच फुलवाड़ी। गुर साचे सच बहार। खिड़ी रहे सदा गुलज़ार। गुर चरन प्रीती ना मिले आत्म तार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपे पाए साची सार। धरती माता पाणी वारया। ख़ुशी होई विच परवारया। सतिजुग आया तेरा सच द्वारया। साचा जन्म हरि आप विच मात उपजा रिहा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे तेरे संग रला रिहा। साचा जन्म मात दवाए। गुरमुख साचे संग रलाए। धरत मात दी गोद बिठाए। उप्पर आपणा हत्थ टिकाए। सर्ब कला समरथ, कथना कथी ना जाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साची वस्त हरि झोली पाए। सिदकी सिक्ख हरि इक्क थां बहाए। कर इक्ट्ठ इक्के मुट्ठे, सन्त मनी सिँघ तेरे सिर टिकाए। लुकया रहे ना कोई गुट्ठे, जो रहे हरि ध्याए। दिवस रैण लटके रहण पुट्ठे, प्रभ आपे बन्द कटाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा चन्द एका नाम चढ़ाए। साचा बेड़ा आप बन्न्हाया। सन्त मनी सिँघ तेरे सिर टिकाया। सृष्ट सबाई लग्गे उखेड़ा, ना अटके किसे अटकाया। तेरे विच ना रहे तेड़ा चार वरन तेरी सरनाया। प्रभ फड़ फड़ उठावे शब्द सरूपी सुत्या मारे लफेड़ा, साचा शब्द हरि मगर लगाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, चौथे

जुग गेड़ा आपणी हत्थीं आप दवाया। गुरसिक्खां बेड़ा सिर तेरे रक्ख। भार लग्गण ना देवे कक्ख। सृष्ट सबाई विच्चों कीने वख। लज पति प्रभ साचे आपे लए रक्ख। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सर्ब कला समरथ। बेड़ा चुकया ना लग्गे भार। निहकलंक तेरे किया चरन प्यार। साचा लहणा विच मात चुकाया, ना किया कोई हुदार। तेरी हत्थीं तेरा लेख लिखाया, प्रभ आप वरताए सच वरतार। जोत सरूपी भेख वटाया, सन्त मनी सिँघ तेरी आप बणाए सच्ची सरकार। ना कोई खाली ना कोई खाया, कर कर वेखे जगत विचार। आपे दाई आपे दाया, जिस उत्पत किया संसार। ना धुप्प ना लग्गे छाया, जिस सिर हत्थ धरे करतार। कलिजुग माया पोह ना सके, दिया नाम अधार। ज्ञानी विद्वानी पढ़ पढ़ थक्के, ना मिल्या सच भतार। दिवस रैण गिण गिण गिटीआं अके, वारो वारी दर दर रहे पुकार। काया टुट्टे ना अजे छिक्के, जो प्रभ अबिनाशी लटकाए अद्ध विचकार। कालयां बूरयां कक्कयां पैंदे धक्के, ना होए कोई रख्वार। ना मिले हरि साचा विच मक्के, उम्मत नबी रसूल दी अन्तिम होए बेहाल। दाणा पाणी सभ दा चुक्के हत्थों खुल्ले अनमुल्लड़ा लाल। किसे अग्ग ना दिसे हुक्के, अन्तिम कलिजुग सारे मुक्के, प्रभ साचा गुरसिक्खां दए वखाल। बेमुखां मूंह पाए थुक्के, वेला नेड़े आए ढुक्के, दर दर बेमुख भौंदे फिरन वांग कुत्ते, ना होई कोई रखवाल। गुरसिख साचे पैर पसार, गूढ़ी नींद प्रभ दर सुत्ते, आपे बणयां सर्ब दा पाल। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कलिजुग माया तोड़े जगत जंजाल। सच बेड़ा हरि सीस रखाया। दसे मति विच संगत आप समझाया। गुरसिख साचे तेरी काया दी रत्त, दूजा अंग ना दु:ख रखाया। आपे बीजे साचे वत, आपणी हत्थीं हल चलाया। बाल अञ्याणे लग्गे साचे पत्त, साची डालीआं फल लगाया। आपणी झोली प्रभ साचा लए घत, जिउँ फूल मालण तोड़ आपणी खारी पाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरसिख गुर एका जोड़ जुड़ाया। चुक्क भार चल्लणा विच संसार। करदे जाणा सर्ब प्यार। नीच ऊँच ना करनी मात विचार। सूचो सूच आप दातार। होए कूच ना सके कोई खिलार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणी हत्थीं आप उठाई फिरे सिर भार। तेरा भार उठाउणा। जोत सरूपी दिस ना आउणा। तेरा नाम निशाना साचा सच वखाउणा। धन्न धन्न धन्न मनी सिँघ तेरा बचन पूरा कराउणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा वाक आप लिखाउणा। पूरा बचन हरि आप कराए। विच संगरूर जो बैठ सुणाए। मैं नहीं भुलदा क्यों रिहा भुलाए। पूरे तोल मैं साचे तुलदा, मेरी रसना तेरा नाम गाए। चरन प्रीती घोल घुलदा, राजे राणे की मैनूं रहे धमकाए। सच द्वार तेरा विच मात दे खुल्लदा, जां वेला चौथे जुग दा आए। तूं जन्म संवारे मेरी कुल दा, तेरा नाम मेरा काम विच जगत रहि जाए। गुरसिख तेरा फलदा फुलदा, ना कोई मारे मार

मिटाए। राजा संगरूर ऐंवें भुल्लदा, तख्त ताज रहण ना पाए। कलिजुग माया दे विच रुलदा, लिखी लिख्त कौण मिटाए। झूठा बिरख अन्तिम हुलदा, ना फल कोई लगाए। मिटे वाक ना निकलया बुल्ल दा, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, विच बैठा आप लिखाए। विच बैठा आप निरँकार। वजाए इक्क सच्ची सितार। सन्त मनी सिँघ जाए चरन सरन बलिहार। कर किरपा गुर पूरे मेरी सेवा लाई पार। खाणा पीणा पहनणा ना मेरे मन विचार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मेरी रक्खी पति ना लथ्थे सिर मेरे तों दस्तार। सच पुकार करी गुर अग्गे। ना परोणा मैंनूं काचे धग्गे। शब्द अन्धेरी अन्तिम वग । निहकलंक तेरी जोत विच मात दे जगे । झूठे धन्दे बेमुख लग्गे । वेले अन्तिम कलिजुग पकड़े पकड़ पछाड़े शाह रगे। साचा शब्द खण्डा दो धारी राजे राणे लाए अग्गे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सो जन उधारे जो जन तेरी चरनी लग्गे। सन्त मनी सिँघ दए दुहाई। राणे संगरूर भुल्ल ना जाई। निहकलंक मात जोत प्रगटाई। अन्तिम औणा पए एहदी सरनाई। झूठी मिटणी तेरी शाही। ना कोई पावे तैनूं पान्धी राही। एका उठे मेरा साथी गांधी, खाक देवे सर्ब उडाई। जो लुकाई छुपाई बैठा सोना चांदी गरीबां दए लुटाई। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, क्या कोई सके मैनूं भुलाई। सन्त मनी सिँघ उठे विच दरबार। उच्ची कूके कूक पुकारे सुणे सच्ची सरकार। जूठ झूठ रस रसन त्यागी, एका जाणा हरि निरँकार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दूजे दिसण सारे छार। राउ उमराउ जामा ख़ाकी। देणी पए सर्ब नूं बाकी। वेले अन्त ना होए रहे आकी। प्रभ अबिनाशी कर किरपा खोल्हे मेरी ताकी। दिवस रैण रैण दिवस, एका बख्शीं चरन झाकी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अमृत आत्म सच पिलावे सन्त मनी सिँघ बण के तेरा साकी। भर प्याला आप प्याया। अमृत आत्म विच टिकाया। जोती दीपक आप जगाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप चढ़ाए साची नाया। साची नईआ आप चढ़ा के। साचा शब्द आप जपा के। एका राह सच वखा के। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपे आया आपे गया सन्त मनी सिँघ आपणा लड़ फड़ा के। साची गंढ्ढ सिर उठाई। विच वरभण्ड गुरसिक्खां फड़ फड़ बाहीं। फिरे विच नव खण्ड छिन्न भंगर खेल कराई। देंदा रहे बेमुखां दंड, गुरसिक्खां सदा वड्याई। आवण ना देवे कंड, सन्मुख रक्खे आप रघुराई। चरन प्रीती जाए हंढ, ना कोए तोड़े तोड़ तुड़ाई। आत्म बन्न्हे साची गंढ्ढ, ना कोई खोल्हे खोल्ह वखाई। गुरसिक्खां पाए ठंड, अमृत बूंद प्याई। एका हिस्सा देवे वंड, कँवल नाभ गुरसिख तेरे हिस्से आई। अज्ञान अन्धेरा विच्चों देवे वढ्ढ, दीपक जोती दे जगाई। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरसिख साचे सन्त मनी सिँघ वाग तेरे हत्थ फड़ाई। फड़ वाग रथ चलावणा। सिध्धा राह इक्क वखावणा। चारां कूटां विच हरि लै जावणा। फड़ बांह तीन लोक विच फिरावणा।

कोई ना छड्डे थां, जिथ्थे हरि जोत जगावणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, शब्द बबाणा आप उडावणा। शब्द बबाण सच उडारी। आप चढ़ाए चढ़ जाए साचे महल्ल हरि दर अटारी। साचे सन्त हरि सेव कमाई। प्रभ जन्म दवाई, आपणी हत्थीं देवे फेर सिक्दारी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साची करे कारी। साचा रथ जगत चलाया। डोर तेरे हत्थ फड़ाया। जोड़ा घोड़ा इक्क रलाया। खब्बे कलिजुग सज्जे सतिजुग दोवें बन्न्ह वखाया। कलिजुग जाए विच्चों मात भज्जा, सतिजुग खिच हेठां ल्याया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणा भाणा आप जणाया। गल बगली भीख हरि मंगदा। गुरसिक्खां कोलों मूल ना संगदा। नाम तन झूठा चाम काया चोली रंगदा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुखां सदा सदा संग अंग अंग संग रक्खदा। प्रभ मंगण आया भिच्छया। पूरी कर के जाए इच्छया। आपे कर गुरसिक्खां रच्छया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा प्रेम गुरसिक्खो पाओ झोली प्रभ लै के जाए साची भिच्छया। प्रभ मंगे इक्क दान। गुरसिख छोटा बाल निधान। रसना गाओ हरि भगवान। दूजा झूठा सर्ब निशान। वेले अन्त सर्ब मिट जाण। गुरमुख साचे सन्त जन बैठण विच बबान। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा आपे लै जाए सच अस्थान। सच विहारा जगत गुर रीत है। गुर पूरे करनी गुर संगत संग प्रीत है। बण जाणा साचा मीत है। ना कोई रहि जाए बाकी झीत है। बैठा वेखे सर्ब दी नीत है। रहे अटल सदा अतीत है। ना कोई भुलाए कर कर वल छल, सृष्ट सबाई आपे जीत है। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणी आप कराए चरन प्रीत है। साची सिख्या सुणो कन्न खोल्ह। गुर संगत विच निकले कोई ना बोल। अट्ठे पहर रिहा पर्दे फोल। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप सुणाए उप्पर धरत धौल। गुरसिख पूरे भेंट चढ़ाई है। प्रभ किरपान गात्रे पाई है। मुट्ठ आपणे हत्थ रखाई है। बाहर खिच हरि चमकाई है। चार कुन्ट पै जाए दुहाई है। वेखो सृष्ट सबाई छिड़े किवें लड़ाई है। भैणां तांईं मारन भाई है। नारां रोंदीआं देण दुहाई है। पान्धीआं भुल्ले साचे राही है। बेमुख जीवां प्रभ आपे जांदा गाही है। शब्द सरूपी चलाए पवण, दोवें हत्थीं जांदा उडाई है। प्रभ तेरी महिंमा जाणे कवण, गुरसिख साचे दाणे माणक मोती वक्ख कराई है। बेमुख फड़ फड़ मारे धौण झूठी पिठ पंजां उंगलां अग्गे टिकाई है। जो बन्न्ही फिरन लक्ख लक्ख, किसे कौडी हत्थ ना आई है। गुरसिख प्रभ दर अमृत रहे चक्ख, प्रभ तृष्ना भुक्ख गंवाई है। वेले अन्त लए रक्ख, सोहँ पहरेदार आप खड़ाई है। फड़े हत्थ मुठ कटारा। कलिजुग होवे धुंदूकारा। लहू मिझ दा बणे सच्चा गारा। सतिजुग तेरा आप उसारे सच्चा घर बाहरा। बेमुखां उप्पर पाए डाहढा भारा। आपे बण के साचा बाडी, रक्खे विउँत इक्क अपारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, चार कुन्ट शब्द सरूपी करे खड़ी चार दिवारा।

खण्डे हत्थ कल्गी धर। सृष्ट सबाई करदा जाए सर। बेमुख कलिजुग जीव अग्गे लए धर। गुरसिख साचे सन्त जन बैठे रहण आपणे घर। वेले अन्तिम अन्त प्रभ, आपे ल्याए आपणे दर। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरसिख वेखो की कलिजुग रिहा कर। हत्थ खड़ग सतिगुर पूरे। चार कुन्ट मारे दूरे दूरे। राजे राणे सर्ब जरवाणे वड सूरबीरे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा इक्क निशान रखाए रसन चलाए शब्द तीरे। खण्डा डण्डा लग्गे जग। विच वरभण्डां लग्गे अग्ग। विच नवखण्डां तुट्टे तग्ग। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सो जन उधारे जो चरनी जायण लग्ग। गुरसिख सेवा परवान। साचा मेवा देवे हरि नाम भगवान। दिवस रैण रसना सेवो साचा फल हरि आप खवान। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान। इक्क रुमाला इक्क दोषाला। इक्क गुर इक्क गोपाला। दोए जुड़ बण गए दीन दयाला। साची देवे जगत विच वड्याई। गुरसिख साचे पाला। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरी भेट किया रुमाला। किया भेट इक्क रुमाल। देवे वस्त विच लपेट सोहँ साचा लाल। गुरसिख साचे सच घर मिली वस्त सच्चा धन्न माल। काया तन बस्त्र साचा शब्द तेरी सच्ची ढाल महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सदा सदा रखवाल। दूजा रुमाला दूई वढ्ढे। पंजां चोरां घरों कढ्ढे। हरि दा फड़या कोई ना छड्डे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरसिक्खां आपे लडाए लड्डे। आपे मुकाए इक्क भउ दूजा। आत्म भेव खुल्हाए गूझा। सच विहार गुरसिख सूझा। चरन प्रीती गुर दर झूजा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आत्म वस्त टिकाए, एका मिठत रखाए जिउँ मिश्री कूजा। मिसरी कूजा कँवल नाभ। अमृत रूपी भरे आप। झल्ल ना सके कोई ताब। दर घर साचे साचा मिले इक्क जवाब। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दरगाह साची बैठा इक्क नवाब। इक्क नवाब सच्चा निरधार है। खाण पीण तों सदा बाहर है। बस्त्र गहिणे नाल ना कोई विहार है। गुरसिख तेरा लहणा देणा रिहा विचार है। रसना गाओ प्रभ सिर कर्ज़ चढ़ाओ, आपे देवे लहणा लहिणेदार है। काया आपणी गहिणे पाओ, बाकी कुछ ना वख कराओ, तीनां लोकां देवे सच्चा राज है। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपे रिहा साजन साज है। आपणा आप गहिणे धर। लहिणेदार जाओ बण। प्रभ अबिनाशी भज्जा आवे गुरसिक्खां घर। आपे दए छुडाए, नाम निधान सति सवरन दे के हरि। सति सवरनी सच्ची दात। नाम बिना ना कोई पुच्छे वात। जगत झूठी दिसे रात। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, चरन प्रीती जोड़ो साचा नात। साचा नाता जोड़ जुड़ा के। पुरख बिधाता दया कमा के। सर्ब ज्ञाता गुरसिख बणा के। ज़ाता पातां सर्ब मिटा के। पुछे वातां हरि जामा पा के। करे गल्लां बातां गुर संगत दर अग्गे बहा के। बैठा रहे सदा इकांत इकातां, निज घर आसण ला के। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दरस दर पाओ आत्म हँकार जीव

गवा के। धर्म राए बैठा करे विचार। प्रभ अबिनाशी मेरे भर भण्डार। अठाई कुण्डां खुल्ले होए द्वार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, किरपा कर दिवस रैण रहे पुकार। दिवस रैण धर्म राए पुकारे। लाड़ी मौत नूं वाजां मारे। उठ सुलक्खणी आ दुआरे। मातलोक विच जामा प्रभ अबिनाशी धारे। जा के दस्स आपणा नां, दस्से साची कारे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सर्ब जीआं सुणे पुकारे। दे सिख्या विदा कराई। धर्म राए वल्लों मिल हरि पूरे अग्गे इक्क बेनन्ती जाणा चल सरनाई। अग्गा पिच्छा कोई ना वेखणा जाणा वाहो दाही। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, फड़ के तेरीआं दोवें बाहीं। जाए डिगे चरन दुआरे। भुक्खे होए राजे जदों कृष्न जामा धारे। भुक्खयां भुक्ख ना उतरी दिवस रैण रहे पुकारे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, चल आई तेरे चरन दुआरे। तेरा चरन सच्चा द्वार है। मैं जाणदा करदा सच प्यार है। तेरा सच्चा जगत विहार है। धर्म राए करे पुकार है। निहकलंक मेरे खाली होए भण्डार है। मौत लाड़ी आए तेरे दरबार है। लाड़े मंगे कोटन कोट अपार है। बिन हरि तेरे कोई ना पाउँदा मेरी सार है। सारे डरदे फिरदे विच संसार है। मौत अन्धेरी ना कोई करदा मेरे संग प्यार है। सतिगुर पूरे सुण मेरी इक्क पुकार है। सुणीं पुकार सच दे मालका। मैं मंगण दर तेरे ते आई, सृष्ट सबाई एका बालका। वल छल ना कोई कराई, ना लाईं मथ्थो कालका। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सर्ब जीआं आपे होए घालका। चरनी डिगे रो रो पुकारे। कलिजुग जीव बणा मेरे साचे लाड़े। मैं आई चल पार करे जल थल करके टट्टू भाड़े। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सच दातार बैठा साचे इक्क अखाड़े। साची दात इक्क दर मंगी। लाड़ी मौत आई भुक्खी नंगी। कलिजुग जीव इक्क वस्त मैंनूं लग्गे चंगी। सतिगुर साचे मेरी झोली पा, मेरी कट्टी जाए तंगी। मैं पै जावां आपणे राह, पकड़ उठावां शाह फरंगी। सभ थांईं दिआं खेल वरता, नौ खण्ड पृथ्मी चार कुन्ट लगाऊँ जंगी। किरपा कर मेरे साचे हरि, बेमुखां सिर फेरां कंघी। जिन्हां भुल्लया तेरा दर साचे हरि, फड़ फड़ के धर्म राए दर जावां टंगी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, किरपा कर वेले अन्तिम कलिजुग एह गल लग्गे मैनूं चंगी। सुण धर्म राए दी दुलारी। तेरे हत्थ फड़ावां इक्क बहारी। चारों कुन्ट जावीं मारी। फेरी जावीं वारो वारी। शाह सुल्तान सुट्टीं मूंह दे भारी। इक्क दोहत्थड़ उत्तों मारीं। पिटीं कोल खलो के, गल स्यापा पावीं भारी। एका देवे चादर चिट्टी, सारयां उप्पर पाउँदी जावीं। अन्तिम होवण मिटी, झाड़ू नाल उडाउँदी जावीं। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, रसना गाउँदी जावीं चाईं चाईं। साचा वर हरि दर पाया। रसना हुक्म आप सुणाया। उठ उठ वड बलकारन, मारे वड वड हँकारन, एका डण्डा हत्थ फड़ाया। ना कोई दीसे नारी नारन, पसू प्रेत सर्ब मिट जाया। पंखी बंसी तरवर सरोवर सर्ब मिट जाया।

महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा हुक्म लाड़ी मौत आप सुणाया। साची लाड़ी चढ़या चाउ। पहलां जावां केहड़े थाउं। फड़ के बाहां राहे पा। कोई ना खाली सुंञा छड्डां थां। घर घर काग दिआं उडा। आपणा सांग दिआं वरता। पहली माघ सांग वरता। गुरसिक्खां मन भाग लगा। आत्म साची जाग लगा। झूठा दाग सर्ब मिटा। आत्म तृष्ना आग बुझा। प्रभ दर भरया सच सरोवर, झोली भर के लैंदी जा। जिथ्थे मिले गुरसिख मेरा, मूंह उहदे विच पाउँदी जा। गीत सुहागी गाउँदी जा। सच सुनेहड़ा सुणाउँदी जा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मात जोत प्रगटाई, हत्थीं मैहन्दी लाउँदी जा। हत्थीं मैहन्दी ला रंग मजीठला। कलिजुग भन्नदी जाईं जीव कौड़ा रीठला। प्रभ आपणी हत्थीं आपे पीसन पीठला। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका धुर दरगाही होए सभनी थांई आप सहाई हरि बसीठला। लाड़ी मौत करे चरन निमस्कारे। सुनेहड़ा तेरा साचा देवां उठ लाल प्यारे। सिँघ सिँघासण हरि जी बैठा, आओ चल दुआरे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरसिक्खां आपे वाजे मारे। वाजां मार आप उठालदा। जोती दीवा एका बालदा। करे कम्म आप मिसाली साची मिसाल दा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरसिक्खां आदि अन्त आपे पालदा। लाड़ी मौत उठ उठ जा। कोई ना सके तैनूं अटका। पहला फेरा मक्के मदीने पा। इट्ट नाल इट्ट दईं खड़का। दूजा दस्सां फेर थां। भज्जी जाईं ना लैणा साह। कलिजुग अन्तिम ना करीं तरस, जे कोई तेरे अग्गे पा वैण रोवे मां। देवणहार सदा एक है। मंगदे रहण सदा अनेक है। गुरमुख साचे प्रभ आपे लैणे वेख है। धर धर जोत सरूपी साचा भेख है। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जिन्हां लिखाए धुरदरगाही लेख है। साची करे आप पछाण। सर्ब जीआं हरि जाणी जाण। गुरमुख गुर आपे वेखे, गुणवन्त गुणी निधान। गुरसिख साचा तीजे लोयण पेखे दिसे हरि भगवान। आप चुकाए अगले पिछले लेखे, बाकी हिसाब ना कोई रहि जाण। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, चरन प्रीती देवे साचा दान। चरन प्रीती देवे जगत गुर। गुरमुख साचे सन्त जन प्रभ चरन जायण जुड़। धन्न धन्न जणेंदी मांए जिस लेख लिखाए धुर। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सो थान सुहाए जिथ्थे गुर संगत बहे जुड़। गुर संगत मन वधाई, प्रभ साचा रसना गाया जिस बणत बणाई, सहिँसा रोग चुकाया। दरस अमोघ पाया, आया हरि सरनाई। चिन्ता सोग गंवाया, प्रभ साचा भोग लगाया, गुर प्रसादि आप वरताया, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, ज्ञान जोत जोत ज्ञान हिरदे विच रखाया। ज्ञान जोत एका घर। कराए इशनान साचे सर। त्रैकुटी खोल्हे तिन्ने दर। आपे आए अंदर वड़। दर दुआरे गुरसिख तेरे जाए खड़। माया रूपी तोड़े किल्हा गढ़्ह। झूठे परद जायन झड़। पंजे चोर जायण दड़। कढ्ढे बाहर बाहों फड़। साची बणत बणाए तेरी गुरसिख घड़ घड़। मात पताल गगन अकाश

ना कोई उखाड़े तेरी जड़्ह। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप फड़ाया साचा लड़। साचा लड़ हत्थ फड़ाया। साची वत्थ हरि झोली पाया। सोहँ साचे रथ चढ़ाया। सगल वसूरे गए लथ्थ, प्रभ अबिनाशी दर्शन पाया। गुरसिक्खां सिर रक्खे हत्थ, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सच तेरी सरनाया। सरनी सरन ढहि पए दुआरे। वसाए साचे इक्क घर अस्थल चुबारे। दूजा नाही कोई दर, एका एक हरि निरँकारे। एका जाणो साचा सर, प्रभ चरन कँवल अमृत आत्म लैणा भर, अमृत बूंद टपके कँवल नाभ उलटारे। साची तरनी जाणा तर, आत्म जोत होए उज्जयारे। प्रभ सरनी जाणा पड़, मिटे अन्धेर धुंदूकारे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कर किरपा पार उतारे। उतरे पार हरि के दुआरे। ना कोई डोबे विच मंझधारे। संसार सागर हरि आप लगाए पार किनारे। काया गागर विच भरया अमृत अपारे। निर्मल होवे जीव उजागर, रसना चख इक्क इक्क वारे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरे वसे काया महल्ल महल मुनारे। काया महल्ल मनार है। जिथ्थे वसे हरि करतार है। जन सन्तां दस्से राह अपर अपार है। साचा कन्ता जिथ्थे सुत्ता पैर पसार है। जूठे झूठे रहे जगत झक्ख मार है। ना आत्म दर दुआरा खुल्लया, दर दर फिरन भिखार है। अमृत आत्म आपणी डुल्हया, किते ना मिलदी साची धार है। पाणी पया विच काया चुल्लया, ठंडा होया जोत सरूपी इक्क अन्गयार है। क्यों फिरे बेमुख भुल्लया, प्रभ वसे दस्म दुआर है। गुरमुख साचा फलया फुलया, जिस देवे दरस हरि किरपा धार है। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सृष्ट सबाई विच रिहा पसार है।

१५ मग्घर २०१० बिक्रमी पिण्ड जेठूवाल ज़िला अमृतसर हरिसंगत समेत काका मनजीत सिँघ दी देह छुडाउण दे नवित्त इक्ट्ठ कीता अते जोत सरूप सच्चे पातशाह ने ओस दे अन्त वास्ते लिख्त कराई

लाड़ी मौत वर पाउँदी जा। प्रभ अबिनाशी दे गुण गाउँदी जा। शब्द सरूपी बीन वजाउँदी जा। मुहम्मदी दीन आप उठाउँदी जा। प्रभ अबिनाशी साचा सच प्रबीन, साचा हुक्म सुणाउँदी जा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दिवस रैण रैण दिवस आपणी रसना सद ध्याउँदी जा। रसना गाईं हरि के गीत। घर घर ढाही जाए मसीत। एक राखी हरि चीत। पहले कूटें आई जीत। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरी काया रक्खे सीत। काया सीतल पाए ठंड। पल्ले बन्न्ही नाम गंढ्ढ। नाल तेरे जाए हंढ। गुरमुख मेरे सच्चयां, घर घर जाईं वंड। कलिजुग जीवां कच्चयां, करदी जाईं खण्ड खण्ड। तेरे अग्गे कोई ना बचया, सृष्ट सबाई कर जाईं रंड। झूठा पाप किसे ना पच्चया, फिरे विच ब्रह्मण्ड नव खण्ड।

महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरे हत्थ फड़ाए सच्ची चण्ड प्रचण्ड। साची चण्डी हत्थ फड़ाई। साची डण्डी आपे पाई। पहली कूट प्रभ साचे वंडी पहले जा मुकाई। ना कोई दीसे जगत पखण्डी, पी लहू आपणी तृखा बुझाई। भज्ज भज्ज पिच्छों वढ्ढी कंडी ना कोई सके मुख छुपाई। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरे अंग संग होए सहाई। लाड़ी मौत उठ उठ भज्ज। लहू पी लै जा के रज्ज। कलिजुग जीव लाउँदे पज। गुरसिक्खां पर्दे आपे कज्ज। विच मैदान जाए गज्ज। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सिँघ आसण बैठा रिहा सज। लाड़ी मौत हरि आप दुड़ावे। सृष्ट सबाई भरे हावे। फड़ फड़ बन्न्हे सारे पावे। कलिजुग लेखे सर्ब चुकावे। गुरमुख साचे देखे प्रभ अबिनाशी जो रसना गावे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साची हिक्मत हकूमत आपणे हत्थ रखावे। ल्या वर सच्चे दरबार। छड्डी जाए आपणा घर बाहर। हड्डी हड्डी तोड़ संसार। साची गड्डी लैणे चाढ़्ह। दोवें हत्थ बैठा अड्डी, धर्म रिहा पुकार। ना किसे तों लैणी वढ्ढी, शब्द सरूपी हरि होवे पहरेदार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप फिराए तैनूं विच संसार। फिरी जाए सर्ब संसार। खाली छड्डीं ना कोई घर बाहर। लुकया रहे ना कोई विच उजाड़। पकड़ ल्यावीं उत्तों पहाड़। इक्क बणाईं सच अखाड़। आप उठाईं आपणी धाड़। गोले मारीं अगम्म दे, वज्जण काड़ काड़। बेमुख निज मावां घर जम्मदे, अन्तिम होए भाग माढ़। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा हुक्म सुणाए, अग्न मग्न विच देवे साड़। सुण मौत लाड़ी सच दुलारीए। कलिजुग अन्तिम ना होवीं किसे प्यारीए। घर घर पाउँदी जाईं सर्ब ख्वारीए। शब्द फड़ाया हत्थ तेरे आरीए। दोवें हत्थीं चीर चीराईं करीं जगत दो फाड़ीए। इक्क सज्जे इक्क खब्बे आप रहीं पिच्छे अगाड़ीए। ना कोई लुकया रहे विच डब्बीं आपणी हत्थीं झूठा चोला पाड़ीए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा हुक्म सुण बेमुखां दी साची लाड़ीए। साची लाड़ी कर प्यार। बेमुख बणा सच भतार। वर घर लै आपणे जाईं, दस्सीं सच्चा इक्क दरबार। सच सुनेहड़ा देंदी जाईं, मातलोक ल्या अवतार। भज्जी जांदी चारों तरफ वेहंदी जाईं, किथे लुकया सिक्ख मेरा सरदार। झूठी नींद ना सौंदी जाईं, प्रभ होए तेरा पहरेदार। सोए सिक्ख फड़ फड़ बाहों आप उठाउँदी जाईं, करदी जाईं खबरदार। अमृत कुंगू अतर चम्बेली, गुरसिक्खां मुख चवाउँदी जाईं, कर जाईं छिटकार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा दस्से जगत विहार। सच घरों विदा हो जाणा। सिध्धा राह इक्क तकाणा। जगत राह इक्क रखाणा। दूजा ना कोई थां ना होर वखाणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा हुक्म सुणाए एका धुर फ़रमाणा। धुर फ़रमाण हरि आप सुणाया। जोत सरूपी जामा पाया। निहकलंक कलि बण के आया। साचा शब्द नाल ल्याया। एका डंक तेरे हत्थ फड़ाया। राउ रंकां तांईं सुणाया। दुआर बंकां विच वसाया। महाराज शेर

सिँघ विष्नूं भगवान, कलिजुग तेरा अन्त कराए दिवस रैण तेरी ढलदी जाए छाया। हुक्म मन्न कर परवान। चल उठा बली बलवान। हत्थ फड़ा तीर कमान। गात्रियों खिच इक्क किरपान। ल्या विच सच्चे मैदान। कलिजुग ना कोई वेला सके पछाण। सुंञी धरती देणी सिंच, लहू मिझ वगाई घाण। खाली किते थां ना दिसे इंच, जिथ्थे ना झुल्ले प्रभ साचे दा इक्क निशान। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, करे आप फरमाण। मन्न फ़रमाण जा जवाने। धर्म राए दीए सच रकाने। हत्थीं बन्न्हदी जा मौती गाने। गुरमुख साचे सन्त जनां, प्रभ अबिनाशी आप पछाणे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपे जाणे आपणे भाणे। जाण दौड़ छाल मार। आपणी हत्थीं खिची एका शब्द कटार। सीस धड़ धड़ सीस, इक्क इक्क कर उतार। आपे होए विच लड़, मत उपट्ठी देवे डार। बेमुख जीव जायण झड़, कलिजुग अग्न तपा बणा विच अन्गयार। झूठी माया विच जाण सड़, जो बन्न्ही बैठे भार। विच मैदान जा खड़ तोड़ सर्ब हँकार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरा होए आप सहार। लै जाईं नाम सच निशाना। सृष्ट सबाई साचा तीर चलाणा। आपणी हत्थीं चिल्हा चढ़ाए, ना रस्ते विच किसे अटकाना। जोत सरूपी करदा जाए खेल जो विच जगत वरताना। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपे आप बिठाए विच बबाणा। बिठाए विच बबाण अकाश उडांयदा। करे खेल अपार, सृष्ट सबाई नास करांयदा। पूर्ब कर्म विचार लेखा सर्ब चुकांयदा। धर्म राए दी सुण पुकार, अचरज खेल हरि वरतांयदा। खाली भरे तेरे भण्डार, क्यों निउँ निउँ सीस झुकांयदा। खुल्ले रक्ख कवाड़, प्रभ धक्क धक्क अग्गे सुटांयदा। अग्गे करीं जाईं वाड़, पिछा मुड़ कोई ना आंयदा। प्रभ आपे चबाए आपणी दाड़, ना कोई किसे छुडांयदा। मौत घोड़ी साची चाढ़्ह, घर तेरे बहांयदा। सारे विच संसार जोड़ी किते ना कोई इक्ट्ठी रहण पांयदा। वेखे विगसे करे विचार, जल थल विच आप रहांयदा। ना कोई जाणे अन्ध अंध्यार, जंगल जूह पहाड़ां सभे फोल फुलांयदा। ना कोई अंदर ना कोई बाहर, प्रभ साचा सभ थांईं वेख वखांयदा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, क्या कोई जीव भेव छुपांयदा। छुप्या रहण ना देवे ओहले। घर घर कुण्डे आपे खोल्हे। कलिजुग जीव लंगढ़े लूले टुंडे, फड़ फड़ पाए आपणे डोले। गुरमुख साचे सच सुहागण मुंडे, सोहँ शब्द गाउँदे सच्चे बोले। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कलिजुग जीव अन्तिम मिटाए बणाए धर्म राए दे गोले। हरि का हुक्म अपार अटल रहावदा। हरि का शब्द अधार धीर धरांवदा। हरि का नाम विचार वणज करांयदा। हरि का नाम साचा यार संग रलावदा। हरि का नाम पल्ले बन्न्हे साचे दाम, साचा राह दिखांयदा। हरि का जाम गुरसिख साचे पी, आत्म तृखा बुझांयदा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पिछले घाटे पूर करांवदा। पिछला घाटा पूरा करे। अग्गे वधे नाम धरे। आपे परखे खोटे खरे। महाराज

शेर सिँघ विष्नूं भगवान, बैठा विच सच दरे। सच दरबार बैठा हरि। साचा लेखा रिहा कर। जोत सरूपी भेख धर महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपे दए चुकाए जीव जो करनी रिहा कर। करनी करे विच संसार। कलिजुग तेरा झूठा होया प्यार। जीवां जन्तां मति दित्ती मार। साचा जति साचा तत्त कोई रक्खे नर नार। आपे जाणे मित गति, पूर्ब कर्म रिहा विचार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कलिजुग तेरी पावे सार। कलिजुग तेरा कर्म विचारया। अक्खीं आपणी वेख, की वरते वरतारया। प्रभ जोत सरूपी धारे भेख, निहकलंक नरायण नर अवतारया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अन्तिम लेखा सर्ब चुका रिहा। तेरा लेखा दए चुका। सज्जी टंग दए भन्नाए। इक्क टंग दे उप्पर खड़ा कराए। डाहढी देवे अन्त सजाए। लक्ख चुरासी ना कोई छुडाए। गल विच फाँसी ना हरि कटाए। लग्गी उदासी रिहा बिल्लाए। छेती कर घनकपुर वासी, दूजी टंग तोड़ वखाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरे अंग अंग भन्नाए। अंग अंग हरि आपे तोड़े। शब्द सरूपी लाए कोड़े। तेरे दिन रहि गए थोड़े। पी लै घुट्ट पापां कौड़े। तेरी थांएँ सतिजुग बौहड़े। गुरसिख साचे सन्त जन, प्रभ चरनी आयण दौड़े। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, फड़ के दोवें बाहीं चढ़ाए साचे पौड़े। कलिजुग तेरा टुट्टा लक्क। सतिजुग दूरों रिहा तक्क। अन्तिम अन्त हुण जाईं थक्क। तेरा पिछला फल गया पक्क। आपणी हत्थीं आपे छक। बेमुख झुठे जीवां धर्म राए दे अंदर डक्क। साथी तेरा कोई ना होए आपे लै जाईं हक्क। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे तेरा राह रिहा तक्क। कलिजुग तेरी टुट्टी हड्डी रीढ़। अट्ठे पहर रहे पीड़। चार कुन्ट पै जाए भीड़। प्रभ अबिनाशी रिहा पीड़। क्या हस्त क्या कीड़। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दे जाए एका साचा गीत। कलिजुग तेरी टुट्टी बांह। विच मात तेरा मिट जाए नां। तेरी जग्हा सतिजुग मल्ले तेरा थां। प्रभ अबिनाशी सन्त जनां सिर हेठां रक्खे बांह। आपणी गोद आप उठाए जिउँ बालक उठाए मां। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, होए सहाई सभना थां। कलिजुग तेरे टुट्टे हत्थ। किरपा करे आप समरथ। दोईं हत्थीं रिड़के सृष्ट सबाई जाए मथ्था। कलिजुग जीव छाछ निकाले, गुरसिख मक्खण लए रक्ख। गुरमुख मुख सोहँ शब्द सगन लगाए, बेमुख खांदे फिरन भक्ख। चार कुन्ट अग्न लगाए, गुरसिख साचे लए रक्ख। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सृष्ट सबाई विच्चों कीने वक्ख। कलिजुग तेरी टुट्टी गंढ्ढ। बिरध बाल जवानी गई हंढ। अन्तिम पै जाए तेरी वंड। हो जाए रंडी सर्ब वरभण्ड। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, झूठा भेख मिटाए सर्ब पाखण्ड। कलिजुग तेरा वढ्ढआ गल। आप कराए जल थल। सिँघ सिँघासण उप्पर खल। चढ़े लहर वांग कहर घड़ी घड़ी पल्ल पल। कोई ना सके अग्गे ठहर, एका आए जगत उछल। ना कोई दिसे नगर खेड़ा,

पिण्ड शहर वांग सिके जायण ढल। एका लग्गे जेठ दुपहर, फल सुक्क जाण लग्गे डल्ल। वरते कहर सवा पहर, ना भाणा जाए टल। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, बेमुखां आपणी हत्थीं लाहे खल्ल्ह। कलिजुग तेरा लथ्था सीस। सृष्ट सबाई रिहा पीस। चुक्के भेव बीस इकीस। करे खेल आप जगदीश। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, क्या कोई करे रीस। कलिजुग तेरा डिग्गा धड़। प्रभ अबिनाशी वेखे खड़। चार चुफेर ना कोई दीसे किल्हा गढ़्ह। किथे वसे कोई अंदर वड़। प्रभ अबिनाशी आप मिटाए तेरी जड़्ह। पापां वहिण विच जाए हड़्ह। सतिजुग साचा धरती मात तेरी गोद विच जाए वड़। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरसिक्खां आप ल्याए बाहों फड़। सिर धड़ दोवें वक्ख। कलिजुग जीव तेरे लई इक्ट्ठे करदे फिरन कक्ख। जिध्धर जाण किछ हत्थ ना आवे, मुड़ घर आवण सक्ख। कर्मा वाड़ी अन्तिम उजड़ी, कौण लए तैनूं रक्ख। झूठा करया जगत विहारा, मारदा रिहा झक्ख। प्रभ अबिनाशी ना पाई सार, उलटा रिहा राह दस्स। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, फड़ शब्द खण्डा दो धार सीस धड़ तेरे कीने वक्ख। सीस धड़ वसण दूरो दूर। एका मंगण दरस हज़ूर। पिछले औगुण बख्श, सर्ब कला भरपूर। महाराज शेर सिँघ वड दाता सूरबीर। सीस धड़ मिहणे मारन। इक्क दूजे नूं कहण गंवारन। क्यों मात आए हँकारन। प्रभ साचे दा की वरतया कारन। राज गया, ताज गया, साज गया, ना खड़े दिसण चार चुफेर कोई दरबारन। मातलोक विच्चों भाज गया, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणे हत्थीं फड़ी कटारन। सीस धड़ करन विचार। चलो हरि साचे दे साचे दरबार। गुण अवगुण जो रिहा विचार। निरगुण सरगुण दोवें रंगां विच पसार। साडी बेनन्ती सुण करदे बेड़ा पार। दाणा पीणा साडा चुकया, लै जाए चरन द्वार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर अवतार। धड़ सीस दोए रोवण। पिछले पाप प्रभ अग्गे धोवण। साडे दुखड़े दूर होवण। फड़ फड़ वाल सिर दे खोहवण। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, किरपा कर तेरे आए दर, अमृत मेघ बरस जिउँ बरसे सावण। साचा हरि आख सुणाए। भगत जनां दी जा सरनाए। मेरे कोल ना कोई थांए, जन भगत तेरे राज बैठे मुख छुपाए। दिवस रैण रैण दिवस दु:ख भुक्ख मिटाए। सच्चे घर ना देवे बहिण, कलिजुग जीव फिरन हलकाए। साची तैनूं इक्क मिले सजाए। गुरमुख साचे सन्त जन विच मात सुणाए। सुण पुकार हरि दातार किरपा धार जामा विच मात दे पाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरा अन्तिम अन्त आपणी हत्थीं आप कराए। कलिजुग उठ जा सन्त जना दे घर। एक नाम मंग मुठ मुठ, तेरी झोली देण भर। गुरसिख साचे जाण तुठ, फेर प्रभ किरपा देवे कर। जे गए तैथों रुठ, फेर ना आवे मेरे दर। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप वसाए एका साचा घर। कलिजुग उठे कर निमस्कार।

रक्खीं पति मेरे सिरजणहार। मैं चल्लया मंगण भिख, तेरे सिक्खां दे दरबार। धन्न धन्न धन्न तेरे गुरसिख, जिन्हां तेरा नाम रसना ल्या उचार। पाओ झोली कलिजुग मंगदा फिरे भिखार। दोए जोड़ करदा फेर निमस्कार। चार चुफेरे वेखे उठ, किथे वसे प्रभ साचे दा सच्चा दुलार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जिन्हां उप्पर किरपा करे अपार। घर घर भिच्छया मंगदा आया। पूरन इच्छया करदा आया। प्रभ दर मिली साची सिख्या, आपणी झोली भर घर लै आया। प्रभ अबिनाशी तेरी सच प्रीख्या, वेले अन्त ना होए कोई सहाया। कलिजुग कूड़ा कुड़यार बणया अन्त भिखार। गुरसिक्खां जाए दुआर। साचा मंगे नाम करे वणज वपार। मुड़ के फेरा पाया, आया निहकलंक तेरे सच्चे दरबार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दोए जोड़ चरन सरन करे निमस्कार। आया सरन सच्ची सरनाई। प्रभ पकड़ उठावे फड़ के बाहीं। कलिजुग वेखीं फेर भुल्ल ना जाईं। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दे मतिी आप समझाई। कलिजुग बोले रसन उचारे। पिछले अवगुण हरि ना विचारे। भुल्ले रहे विच संसारे। हरि ना, जाणया ना वक्त पछाणयां झूठे रहे करदे कारे। चरन लाग बुझी आग जागे भाग रक्खीं चरन दुआरे। तीन जुग सुआ ना मैनूं कोई अवाज़ मारे । खाली पया मेरा तख्त, उत्ते सतिजुग आपणी हत्थीं बिठाल दे। सिर धर दे साचा मुकट, गुरमुख साचे सन्त जन नाल साचे पहरेदारे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका चरन सच्चा अस्थान दे। छड्डया राज झूठा शाही। एका मिल्या साचा माही। जिस ने फड़ीआं दोवें बाहीं। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप बहाए सभनां थाँउं थांईं। सतिजुग साचा तख्त बिठा। साचा तिलक प्रभ देवे ला। सोहँ चन्दन उंगल लगाओ। शब्द मंगल सन्तो गाओ। जति धीरज दा संगल पाओ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणा हुक्म रसना दए सुणाओ। सतिजुग बणा सच्चा सुल्तान। किरपा करे आप मेहरवान। दुआए जन्म विच जहान। तेरी वध जाए शान। गुरसिख सोहँ रसना गान। एका रहे चरन ध्यान। बैठा रहणा विच बबाण। उप्पर झुलदे रहण निशान। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, रसना रहे वखान। सतिजुग सच्चा तेरा तख्त तेरा ताज। सच्चा करन विच मात दे राज। प्रभ सोहँ दित्ता तैनूं इक्क दाज। जन भगतां मारी रक्खीं वाज़। प्रभ दर आवण सारे भाज। आपे रक्खे प्रभ तेरी लाज। अट्ठे पहर संवारे काज। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपे रिहा साजण साज। गुरसिख सुखी वसंदयो, हरि नाम सदा ध्याओ। घर साचे थान बहंदयो, चरन कँवल प्रीत रखाओ। बेमुख करदे फिरन जो निन्दया, कन्नी सुण ख़ुशी मनाओ। प्रभ आप मुकाए आत्म अन्न्हया, ना किसे दे मति आप समझाओ। ना कोई मनावे मंनयां, ना तुसीं सानूं वड्डिआओ। जिस घड़या तिस भंनया , रक्खे थाँईं थाँउं। प्रभ अद्धविचकार बद्धा बन्न्हया, दूजा कोई लागे रक्ख ना पाओ। जो घड़या सो

भंनयां, नीवें हो फल साचा खाओ। प्रभ होए गुरसिख तेरे दर दा पाली जिउँ माल चराए धंनया, प्रभ वेखो हर हर थांउँ। आपे बण जाए तेरा हाली, साचा सुच्च नाम लै जाओ। अन्तिम अन्त ना जाणा हत्थ खाली, सच वस्त नाल रखाओ। धुर दरगाहों चुक ल्याया डाली गुरसिक्खां माली, सोहँ शब्द रसना गाओ। घर साचे विच साची चाली, धर्म राए दे बन्द कटाओ। गुरसिख तेरी आत्म चढ़ जाए लाली, दर आए दर्शन पाओ। खेलो होली लाल गुलाली, चरन धूढ़ आपणे उप्पर छिणकाओ। प्रभ अबिनाशी गुरसिख जगाए जिउँ दीपक विच थाली, विच मात करे रुशनाओ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दिवस रैण सद रसना गाओ। गुरसिख दर साचे सच्ची सलाह है। बण जावे तेरा अन्तिम मलाह है। साची जोत पार कराए, फड़ के तेरी बांह है। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, होए सहाई सभनी थां है। गुरसिख सच कमाई जा। सोहँ साचा नाँउं रसना गाई जा। आपणा वाधा जगत वधाई जा। साधां सन्तां आप समझाई जा। राह एका सच वखाई जा। नाल आप नठ्ठा वाहो दाही जा। पैंडा मुक्के गुरसिक्खां इक्क इक्ट्ठा साचे माही दा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सच्चा नर अवतार जिथ्थे जोती मेल मिलाईदा। गुरसिख गुर उपदेशना। रक्खो लाज आपणे केसना। जन जाए वसणा साचे देसना। चरन कँवल मंगदे रहणा हमेशना। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरसिख तेरी जोत मिलाए श्री गुर दस्मेसना। सिक्खी बाणा जिस बणाया। विच मात साचा जाना, गुरसिक्खां तन पहनाया। झुल्ले तेरा इक्क निशाना, सोहँ उप्पर मोहर लगाया। चार वरन तेरी साया हेठ रखाना। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवाना।

१६ मग्घर २०१० बिक्रमी पिण्ड जेठूवाल ज़िला अमृतसर सवेरे अट्ठ वजे काका मनजीत सिँघ दे
अन्तिम संस्कार दे नवित्त विहार होया

प्रभ साचा सहज धार है। करे खेल अपर अपार है। ख़ुशी होई अज्ज साची सरकार है। आपणा आप गुरसिक्खां उत्तों दित्ता वार, है। जन्म जन्म दा चुकया भार सिरां उत्तों दित्ता उतार है। किया आपणा सच विहार, अग्गे लाया भुयंग कुमार है । महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरी लिख्त अपर अपार है । उठ कुँवर कर त्यारी। मात छड्ड दे माता प्यारी। सकयां भाईआं तेरी टुट्टी यारी। भैणां ना फड़ी तेरी वाग आपणी हत्थीं इक्क वारी। प्रभ अबिनाशी आपणी हत्थीं घोड़ चढ़ाया, व्याहवण जाईं साची नारी। दरगाह साची तेरी साची लोड़, सिँघ पाल कोल कर त्यारी। दरों वेखे अवाज़ां मारे दादा तेरा रिहा पुकारी। आ पोतरे मेरे लाडले, देवां तैनूं इक्क सच्ची सरदारी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, किरपा

कर पुर इन्द्र करोड़ तेतीस तेरे चरन करन निमस्कारी। करोड़ तेतीस रहे तेरी सरन। देवी देवते पाणी तेरा भरन। चार जुग तैथों डरदे रहण। निव निव दोए जोड़ तेरी चरनी बहिण। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका तेरा साक सज्जण सैण। उठया पूत जगत पधारे। अचरज खेल करे गिरधारे। आए वेखे मातलोक की वरते कारे। इक्क सुणाए प्रभ साचा शब्द सलोक, मात गर्भ उलटा लटकारे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरसिख साचा पार उतारे। उठ मनजीत मन जाईं जित्त। पंजां तत्तां नाल ना करना हित्त। झूठे दिसण साक कुटम्बी, एका प्रभ अबिनाशी तेरा साचा मित्त। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणी गोद उठाई बैठा तेरा साचा पित। साचा पित गोद उठाए । ना कोई तेरी दूजी माए। जेहड़ी तैनूं गोद उठाए। प्रभ अबिनाशी आपणी बाहां उप्पर आप टिकाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पुरी इन्द्र विच जा बहाए। इन्द्रपुरी विच जा के बैठ। सृष्ट सबाई भन्ने जिउँ कौड़े रेठ। उप्पर तेरे छत्र झुलदा तूं रहीं शाया हेठ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा नाम धन तेरे पल्ले पाए, बण जा पुरी साची दा साचा सेठ। साचा सेठ बण के शाह। सोहँ माल धन नाल लै के जा। मातलोक विच आपणा साचा चन्न, गुरसिक्खां साहमणे चढ़ के जा। मात पित भैण भ्रा करन हित, सारयां नाल लड़ के जा। तेरा फेर लिखाऊँ सारा भेत, साधां सन्तां फड़ के ल्या। वेखो वरतार जो वरते चेत, सिँघ मनजीत तूं आपे आपणी जा थां। वेख थां सच्चा अस्थान। बख्शे आप हरि भगवान। दित्ता साचा जाप, करोड़ तेतीस देवे साचा दान। मोर मुकट तेरे सिर टिकाए, बण के जाईं साचा काहन। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरा सच रखाए निशान। तेरा निशान जगत विच झुलणा। गुरसिख तेरी चरन प्रीती घोल घुलणा। प्रभ साचे दी साची रीती, गुरसिख कदे ना भुल्लणा। घर साचे दी मंगो एका चरन प्रीती, झूठे मातलोक विच ना रुलणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अज्ज काया कीनी सीतल सीती, सोया पूत विच मात फेर ना हिलणा। मातलोक छड्ड के जावीं। सिक्खां तांईं समझा के जावीं। दरगाह साची साचा राह आपणी हत्थीं पा के जावीं। अञ्याणा बाला तोड़ ज़ंजाला खाली हत्थीं नठ्ठा जावीं। अग्गे खड़ा सिँघ पाला, घुट के जफ्फी पाउँदा जावीं। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका शब्द देवे सुनेहड़ा मेरे लाल, राह विच जांदा सभनां तांईं सुणाउँदा जावीं। अग्गे आवण तेरे चौदां लोक। उप्पर फिर दिसे परलोक। पढ़दा जाईं सोहँ सच सलोक। ना कोई सके तैनूं रोक। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सृष्ट सबाई तेरे पिछे देवे झोक। उठ उठ शेर बण दलेर, मातलोक ना आवणा फेर। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, करोड़ तेतीस तेरी सरन लगाए घेर घेर। इन्द इन्द्रासण जाए तज। सिँघ मनजीत उठ चढ़ जा भज्ज। साचा वक्त तेरा आप सुहाया प्रभ अबिनाशी अज्ज। विच मात महाराज शेर

सिँघ विष्नूं भगवान, तेरे पर्दे लए कज्ज। मातलोक तेरा तुट्टा नाता। छड्ड दे भैण भाई पित माता। चरन लगाए प्रभ साचा दाता। सोहँ शब्द तेरी झोली पाए लै जाईं सच सुगाता। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सच सिँघासण आप वखाए पाड़ गगन दीआं छाता। उप्पर गगन आप चढ़ाए। रंगण साची इक्क रंगाए। सच दरबार इक्क वखाए। सिँघ आसण बैठा प्रभ उप्पर डेरा लाए। गुरसिख साचा घर साचे विच जाए। प्रभ अबिनाशी वेख हरि, गुरसिख साचे तेरी चरनी सीस झुकाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दोवें बाहीं फड़ के आपणी गोद उठाए। आपणी गोद विच बिठा के। अगाध बोध शब्द लिखा के। दादे नाल मेल मिला के। सिँघ पाल हत्थ चवर फड़ा के। सिँघ माहणा ल्या नाल ख़ुशी ख़ुशी आए, जाए फुल्ल बरसा के। सिँघ सवरन होया निहाल, भाईआं तांईं भाई मिल्या आ के। चेत सिँघ चेहरा होया लालो लाल, जां दर्शन पाए आ के। बुद्ध सिँघ तेरे सीस बन्न्हे रुमाल, साचा लाड लडा के। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, शब्द झूले आप झुलाए आपणी गोद उठा के। मात, पिता घर जन्म दवाया। जन्म कर्म आपणे हत्थ रखाया। साचा भरम अज्ज चुकाया। पूरन कर्म हरि कराया। मानस जन्म अञ्याणे बाले साचे लाले, तेरा सुफल कराया। सुफल होया तेरा आवणा जावणा, दे थापीआं गुर पूरे तैनूं आपणी गोद सवाया। आपणी गोद हरि आप सवाउणा। मानस जन्म तेरा लेखे लाउणा। कलिजुग विच मात ना तैनूं किसे जगाउणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सोया शेर वेले आपणे आप उठाउणा। आए वक्त लए उठाल। साची शक्त विच टिकाए। पंचम जेठ राज तिलक तेरे मस्तक लाए। तेरी काया ना लग्गे सेक, प्रभ रक्खे गोद उठाए। साध संगत एका राखो प्रभ चरन टेक, नेत्र नीर ना कोई वहाए। मात कुक्ख होई बबेक, साचा सीर जो रसन प्याए। मानस जन्म पाया वार एक, दूजी वार विच मात ना आए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणे संग रखाए। साचा संग आप निभाउणा। दर घर साचे माण दवाउणा। पाल सिँघ दी उंगली लाउणा। सिक्खां दे घर घर फिराउणा। सुत्या रातीं दरस दिखाउणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे रसना गाउणा। साची उंगली हत्थ फड़ाए। सचखण्ड दे विच फिराए। आपे पाए साची वंड तेरे हिस्से इन्द्रलोक इक्क आए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, विच जगत तेरी साची बणत बणाए। साची तेरी बणत बणाउणी। पत्थर उप्पर लकीर खिचाउणी। बारां माह तेरी पक्की रहे हाढ़ी साउणी। हरि वसे तेरे नाल सभनी थांईं, ना अग्गे पाए कोई अड़ाउणी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपे करे जो मन भाउणी। मन भाया सोई कराया। तिन्न दिन खेल वरताया। फूलन बरखा हरि जी लाया। इक्क इक्क फुल्ल गुरसिक्खां तांईं वरताया। एह रक्खणा सांभ प्रभ साचे हुक्म सुणाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा खेल

आप रचाया। इक्क इक्क फुल्ल गुरसिख रखाए। माघीउँ पहलों एह कम्म तुहाढ्ढे आए। सच सुनेहड़ा गुरसिक्खां आपे आप सुणाए। तुहाढ्ढा कुट्टे जम का जेवड़ा, इक्क बाला अग्गे लाए। अग्गे राह दिसे भीवड़ा, पहलों छोटयां तांईं लँघाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, करता धरता आपणा भाणा आप वरताए। अग्गे लग्गा छोटा बाला। गुरसिख मारो पिछे छालां। कलिजुग पईआं अन्त तरकालां। बेमुख कढ्ढण मावां गालां। साचा वक्त ना किसे संभाला। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सृष्ट सबाई विच्चों लभ्भा इक्क सच्चा लाला। साचा लाल ल्या चुण। सृष्ट सबाई छाण पुण। कवण जाणे प्रभ तेरे गुण। सृष्ट सबाई अन्तिम लए कन्न सुण। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख आपणी गोद उठाए चुण चुण। साचा लाल बाल अवल्लड़ा। अज्ज चल्लया इक्क इकल्लड़ा। प्रभ अबिनाशी जिस दे दर अग्गे खलड़ा। आपे बन्न्हे तेरे संग आपणा साचा पलड़ा। दरगाह साची सच दर दुआरे तेरे अग्गे खलड़ा। मातलोक रहणा झूठे लारे, प्रभ साचे दी छत्र छाया हेठ पलणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, खड़ साचे घर दे के वर, पुरी इन्द्र विच घलणा। इन्द्र पुरी जा के वेख। प्रभ अबिनाशी की कर रिहा भेख। धन्न धन्न तेरी कमाई वड्याई लिखाई धुर दरगाहों लेख। धन्न धन्न तेरी जणेंदी माई, जांदी वार तैनूं नेत्र लए पेख। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणी हत्थीं लिखे तेरी साची रेख। लिखे रेख बण लिखारी। तिन्न दिन मंगदा रिहा भिक्ख, बण बण भिखारी। किसे ना पाई साची सारी। प्रभ अबिनाशी की वरते कारी। क्यों बणे मालण सिर उठाई फिरदा फूलां खारी। क्यों बन्न्हे सिर सिहरे, कलि दवाए फेरे। अक्खीं वेखो वेला आया नेड़े। आपणी हत्थीं चार दवाए गेड़े। झूठे जगत मुकाए झेड़े। जा पुत्त साचे सुत्त वस जाईं खुल्ले वेहड़े। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरे आपे करे नबेड़े। आपे किया कलि स्यापा। प्रभ का खेल किसे ना जाता। ना कोई पीड़ ना कोई तापा। जो कुछ करे सो आपे आपा। ना कोई माई ना कोई बापा। ना कोई भाई ना कोई भैण ना कोई साका। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणे घर लै चल्लया आपणी गोद उठाए छोटा काका। छोटा काका लाल दुलारा। सर्ब जीआं नूं लग्गे प्यारा। मात पिता भैण भाईआं हित्त अपर अपारा। ना कोई विछोड़ा सके इक्क दूजे दा चित्त, बंधन बद्धा जगत गंवारा। प्रभ अबिनाशी एका साचा मित्त, जेहड़ा चले संग धुर दरबारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर अवतारा। उठ लाल जगत प्यारया। आपणी माता दे नेत्र चन्द सितारया। प्रभ अबिनाशी तैनूं साचे झूले आप झुला रिहा। कलिजुग जीव रहे भुल्ले, अन्तिम कोई ना किसे अटका रिहा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचे राह पा रिहा। उठ चढ़ साची घोड़ी। मात पिता अजे ना वंडी तेरी साची लोहड़ी। सिँघ पाल कोल छेती बौहड़ीं। रस्ते पै जाईं जाईं दौड़ी दौड़ी। महाराज

शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप खिच्च चढ़ाए साची पौड़ी। उठ लाल मां दे जाए। दरगाह साची तेरे लग्गी नाएं। प्रभ आप बहाए साचे थांएँ। जिथ्थे कोई जाए नाहें। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत सरूपी अगम्म अथाहे। सच पूत हरि घोड़ी चाढ़्हा। आप बणाया साचा लाड़ा। तेरीआं अंक सहेलड़ीआं लाया सच अखाड़ा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा मेल मिलाए, ज़िमीं अस्मान खुल्हा पाड़ा। उठ लाल कर निमस्कारा। जांदी वार लै जा मां आपणी दा दो हत्थां दा प्यारा। पिछा मुड़ ना वेखण आवीं, जावीं सच दरबारा। साची संगत आपणे संग रलावीं, तेरे मगरे आवे वारो वारा। अग्गों मिलीं चाईं चाईं लम्मीआं बाहीं पसारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, किरपा देवे कर करीं चरन निमस्कारा। उठ लाल कर सच प्रीत। साधो सन्तो गाओ सुहागी गीत। सिँघ मनजीत चल्लया अज्ज जग नूं जीत। गुरसिक्खां सदा रखणा चीत। गुर गोबिन्द एह चलाई रीत। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा सुत्त भेंट चढ़ाए, गुरसिक्खां काया करे ठंडी सीत। साचे दर चढ़ गई भेंटा। गुरसिख दा साचा बेटा। दु:ख दर्द ना आवे किसे पेटा। प्रभ अबिनाशी सेज विछाई, उप्पर लाल साचा लपेटा। साध संगत मिल मंगल गाई, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपे बणया खेवट खेटा। मंगल गाओ साची नारी। प्रभ अबिनाशी किया खेल पहली वारी। वेखो की वरते संसारी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा वणज कराए कोई बणे सच वपारी। साचा वपार आप कराया। इक्क चुबारा नां लगाया। राजा इन्द्र बाहर कढाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा सिक्ख आपणी हत्थीं उप्पर तख्त बहाया। तख्त बैठ राज दुलारा। भगत जनां संग करे प्यारा। कलिजुग वेखो की वरते कारा। धन्न धन्न धन्न भाग मेरे, मैं चल्लया सच दुआरा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप वखाया सच्चा घर बाहरा। झूठी छड्डी महल्ल अटारी। मारी इक्को शब्द उडारी। होया तिन्न लोकां तों बाहरी। जिथ्थे वस्सया आप निरँकारी। जाए चरन सरन निमस्कारी। प्रभ अबिनाशी तेरे चरन तों बलिहारी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरसिक्खां जाए तारी। आपे तारे तारनहारा। दिवस रैण जो साची कारा। गुरसिख साचे खिच्च ल्याए चरन दुआरा। दे मति समझावे सभ नारी नारा। नारी नर करो विचार। नेत्र वगे ना किसे दे धार। दोए जोड़ करो चरन निमस्कार। जिस दा व्याह किया करतार। उठ माता सुलक्खणी, उत्तों पाणी वार। मेरी भैण ना रहे सक्खणी, प्रभ देवे साचे हार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप लै जाए साचे दरबार। मनजीत सिँघ मन गया मन्न। मातलोक विच चढ़या साचा चन्न। जूठयां झूठयां निकले जन। प्रभ आपे घड़े आपे लए भन्न। ना कोई अग्गे अड़े, प्रभ लैंदा रहे डन्न। गुरसिख तेरे दर दुआरे अग्गे खड़े बेड़ा लए बन्न्ह। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, रसना कहण धन्न धन्न धन्न।

सोया पूत सिँघ मनजीत। ना रोए मां कौर रणजीत। प्रभ बख्शे चरन साची प्रीत। साचा लाल गया जग नूं जीत। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सीतल सीत। सीतल धार हरि करतार। गुरसिक्खां आत्म जाए तार। साचे सुत्त किया प्यार। ल्या चुक्क सच्चे दरबार। खाणा पीणा पहनणा गया मुक्क, मिले जोत सच भतार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणी हत्थीं वरताए सच वरतार। सोलां मग्घर सोलां कला संपूरा। लिखाए बचन ना करे फेर हदूरा। सतिजुग आउँदे जांदे लछण, कलिजुग वैहन्दे जांदे पूरा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, बाल अंञानड़ा विच मात बणाया सूरा। बणया सूर वड सूरबीर। प्रभ चलाई जाए नाम तेरा इक्क तीर। मनजीत सृष्ट सबाई पैंदी जाए वहीर। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दोहीं हत्थीं रिहा चीर। उठ लाल सिर बन्न्ह चीरा। मातलोक दा बण साचा हीरा। इक्क जैकारा नाम बुलाईं, मिलण आए तेरे वीरा। धीरज मति सन्तोख दे के जाईं, ना कोई वहाए नेत्र नीरा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणी हत्थीं तेरे सिर बन्न्हाए साचा चीरा। वेला वक्त आप विचारे। आपणा खेल करे करतारे। साची लाए वेल, खिड़े गुलज़ारे विच संसारे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपे वरते आपणे वरतारे। दुक्खी जीव सर्ब पुकारन। कलिजुग अन्तिम गरीबां निमाणयां वड्ड धक्के मारन। ना कोई दिसे सच टिकाणयां, साचे दर दरकारन। झूठे होए तहसीलां थाणयां, वढ्ढी खोर सर्ब सरकारन। सारा जगत प्रभ साचे छाणयां, लभ्भां विच्चों इक्क लाल बाल निधानन। प्रभ आपणी हत्थीं आप उठा ल्या, मातलोक विच करदा जाए चानण। सिँघ सिँघासण उप्पर टिका ल्या, गुरसिख फूल बरसाउणे बण बण मालण। साचा लाड़ा आप सजा ल्या, शब्द सरूपी वज्जे तालण। जन भगतां खाड़ा ला ल्या, जगी जोत इक्क अकालण। वटणा गाड़्हा प्रभ साचे तेरे उत्ते ला ल्या, उत्ते देवे चिट्टा दुशालण। साचा रंग तेरी हत्थीं चढ़ा ल्या। फूल माला तेरी हत्थीं बद्धे गानण। साची नारी नाल व्याह ल्या, छोटा बाला अंञानण। प्रभ सच डोली विच पा ल्या, आप चुक्क बण कहारन । चवीं कंधी आप उठा ल्या, प्रभ आया तरनी तारन । राह साचा इक्क रखा ल्या, अमृत भाण्डा भन्ने भण्डारन। गुरसिक्खां मुख वखा ल्या, ना किया कोई उधारन। प्रभ साचे मार्ग पा ल्या, आप बणाए साची चालण। गुरसिख साचा सेजा सिड़ी टिका ल्या, गुरसिख फुल्ल इक्क इक्क चुक्क ल्यावण बालण। जोती लम्बू आप लगा ल्या, निकले लाट चले अस्मानन। धूंआंधार विच रखा ल्या, गुरसिक्खां देवे ब्रह्म ज्ञानन। दिन चौथे आपणा सच विहार करा ल्या, ना कोई हड्डीआं जाए उठालन। प्रभ सनदेही सच धाम बहा ल्या, जगत चले चाल निरालन। साचे लाल तेरी साची ख़ाक बेमुखां सिर पा गया, उडाए धूढ़ आप पंखीआं आल्हण। सभ कूड़ो कूड़ समझा गया, एका हरि तेरा बणया सच्चा पालन। उज्जल मुख विच जगत रखा गया, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान,

तेरा बण के आपे जामन। आपे देवे सच्ची जामनी। पूर कराए गुर संगत भावनी। कलिजुग वरते कहर चण्डी चमके दामनी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अज्ज बणाई रुत्त सुहावणी। उठ लाल इक्क लै अंगड़ाई। मिलण आई तेरी चाची ताई। भाईआं नाल हत्थ मिलाईं। भैणां तांईं सीस झुकाई। लज्जया रक्खणी दे मति समझाई। बुढ्ढी दादी आंढणां गवांढणां सद्द लै आई। आओ वेखो मेरा लाल चल्लया करन कुड़माई। मिल मिल सईओ मंगल गाओ, देवो प्रभ पूरे नूं वधाई। नेत्र सुरमा साचे पाए, उठे तेरी भरजाई। वाग गुंदण तेरी आए मां तेरी दी जाई। लागीआं बाहमणां लै लै लाग, साचा तेल तेरी मात चोवण आई। नीवां हो के लै प्यार, प्रभ उची घोड़ी दित्ता चढ़ाई। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सोलां मग्घर तेरी पूरन आस कराई। सोलां शिंगार तेरे तन पहनाए। गुरसिक्खां कोलों सोहँ कंगण मंग लै आए। प्रेम रंगण तेरी हत्थीं मैहन्दी लाए। आपणी हत्थीं तेरा कस्से तंगण, बाहों पकड़ आपणी हत्थीं उत्ते आप चढ़ाए। गरीब निमाणे तेरे दर ते मंगण, नाम भिच्छया पाउँदा जाईं। तूतीआं नगारे तेरे वज्जण, सोहँ गीत गाउँदा जावीं। बेमुखां गल पईआं फाहीआं नूं आपणी हत्थीं आप कटाउँदा जावीं। मातलोक दीआं झूठीआं छाहीआं नूं सचे दाग आप मिटाउँदा जावीं। लाग लैण दर आयां लागीआं नाईआं नूं गुरसिख नाई आपणे आप बणाउँदा जावीं। साचा सिहरा बन्न्ह दस्तार, इक्क इक्क लड़ी इक्क दूजी नाल गुंदाउँदा जावीं। साची करीं इक्क विचार, गुरसिक्खां तांईं गुरसिख मिलाउँदा जावीं। आप चुक्क लै जावीं आपणा सारा भार, गुर संगत हौले भार रखाउँदा जावीं। आपे जाईं सच दरबार, साची रीत जगत चलाउँदा जावीं। दर्शन कर जा निरँकार, विच जोती जोत मिलाउँदा जावीं। मातलोक ना आउणा दूजी वार, लक्ख चुरासी फंद कटाउँदा जावीं। एका दिसे पार किनार, आपणा पन्ध आपे आप मुकाउँदा जावीं। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, चरन सेव घर साचे सच कमाउँदा जावीं। उठ लाल तेरे साथी आए। सोहँ रथ साची वत्थ संग ल्याए। सभनां तांईं टेक मथ, मातलोक दी भुल्ल बख्शाईं। वेखो जांदा खाली दोवें हत्थ, नाल कुछ ना जाए, एका नाम प्रभ पल्ले बन्न्हे साची वथ, दात दूसर कोई नाहीं। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप बहाए साचे थाएं। मां लाडली लाड लडाउणा। लोरीआं दे दे चुप्प कराउणा। फड़ फड़ हत्थीं दुध्ध प्याउणा। रोज सवेरे उठ जगाउणा। उठ मनजीत कर काया सीत, तैनूं किधरों सुझे सौणा। महाराज शेर सिँघ सच चलाई रीत, सोया लाल ना फेर किसे उठाउणा। गूढ़ी नींद आप सवाया। साचा भौर विच्चों उडाया। मिरतक लोथ आप बणाया। सिँघ आसण प्रभ उप्पर टिकाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सृष्ट सबाई साचा राह इक्क चलाया। प्रभ करे खेल न्यारी। पई वेख मां प्यारी। बैठी अग्गे सच दरबारी। बैठा लाल ला आसण भारी। सिँघ सिँघासण मिली सच्ची सरदारी।

महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप लपेटे शब्द सरूपी विच पटारी। शब्द सरूपी देवे चादर। किरपा करे हरि करता कादर। घर लै जाए कर कर आदर। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका उप्पर रखाए विच मात चिट्टी चादर। चिट्टी चादर सच सुगात। दिने बणाई मात रात। काया तुट्टा झूठा नात। विच्चों उडया जो बैठा रहे विच इकांत। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सर्ब देवे आत्म शांत। साची जुगत हरि बणाए। वीह सौ दस बिक्रमी नाम लिखाए। तेरां विसाख दया कमाए। गुरमुख साचे जन्म दवाए। मात कुक्ख सुफल कराए। उतरे भुक्ख जो दर्शन पाए। सृष्ट सबाई तेरे सारे दुःख, प्रभ साचे झोली पाए। कदे हरया कदे जाए सुक्क, गुरमुख बेमुख दोवें रंग वखाए। सत्त महीने ना माणयां सुक्ख, उप्पर दिन तिन्न रखाए। सत्त दीप तेरा नाउँ लए रक्ख, तिन्नां लोकां विच जपाए। सोला मग्घर कीना वक्ख वीह सौ दस बिक्रमी वार मंगल आप लिखाए। सिँघ पूरन तेरा साचा जन्म दिन प्रभ ख़ुशीआं नाल मनाए। साध संगत इक्ट्ठ कर आपणे दर बहाए। साचा तेरा इक्क लाल फड़ के आपणी हत्थीं भेट चढ़ाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पूरी सेवा अज्ज कराए। सत्तां दीपां होए प्रकाश। प्रभ आप बणाए तेरी रास। लेखे लाए तेरा इक्क इक्क स्वास। आउणा जाणा तेरा सुफल कराए, पुठ्ठा लटकया जो दस मास। दरगाह साची आपणी हत्थीं कुफल खुल्हाए, विच रखाए तेरा वास। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरी जोत विच जगत करे प्रकाश। मनजीत मन वज्जी वधाई। सेजे आया चाईं चाईं। बापू मैनूं गोद उठाईं। ख़ाक विच ना चरन छुहाईं। साची दरगाह लै के जाईं। ओथे आपणा आप दिखाईं। केहड़ा घर केहड़ा दर केहड़ा हरि जेहड़ा मिलदा अग्गों लम्मीआं कर के बाहीं। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, शब्द भण्डारा तैनूं दित्ता सदा सदा पीवीं खाईं। दाणा पाणी जगत मुकाया। सिद्धे राहे आपे पाया। गिला पीरण ना कोई रखाया। कलिजुग जीव तेरा भेख बाहर कढ्ढ वखाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, शब्द सरूपी गेड़ा आप दवाया। आपे गेड़े तेरी जीवण चक्की। पींहदा जाए गिली मक्की। पिछा भौं के फेर ना तकीं। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अमृत साचा सीर प्याए, घर साचे विच जा के छकीं। माता दा हुण छड्डया सीर। घत्ती जाईं इक्क वहीर। इक्को इक्क निशाना सिद्धा चले तीर। उथ्थे कोई ना पुज्जे पीर फ़कीर। राह विच बझ जांदे दो हत्थीं जंजीर। धर्म राए अग्गे बैठा मंगे लेखा अख़ीर। गुरसिख साचे अञ्याणे बाले, जाईं पैंडा चीर। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अग्गे बैठा भरी प्याले अमृत सीर। अमृत पीणा प्रभ दर जा के। सदा जीवणा लेख लिखा के। तन पाटा सीवणा, शब्द सरूपी सूई चला के। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरी काया साची चोली आपणे तन पहन तिन्न लोक विच जाए जोत सरूपी जामा पा के। काया चोली सत्त लड़। आप

टपाए छेवें घर। मेल मिलाए साचे हरि। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साची करनी रिहा कर। काका मनजीत खेडण चल्लया। भज्जा जाए कल्लम कल्लया। टप्पदा जाए जंगल जूह पहाड़ डूंघी डल्लया। पार कराए जल थलया। घर साचे जाए डेरा मलया। खिलाए खेल वल छलया। विच संसार लोकमात फलया फुल्लया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणी हत्थीं घर साचे घल्लया। साचे घर बैठा जा। सुहणा लग्गा साचा थां। देवे सुनहुड़ा देंदी पवण हवा। मेरी माता नूं जा छेती समझा। नेत्र नीर वेखीं ना दईं वगा। दोईं दोईं हत्थीं चुक्क प्रभ झोली देईं पा। मां प्यारी मैं अगल वाढी जा के बणावां तेरी थां। साचा पुत्तर जंमिआं तूं माणी एहदी छाँ। उथ्थे अमृत फल लगदा, ना कोई खावे चिड़ी कां। अमृत सोमा एका वगदा, तेरा बच्चा रिहा तारीआं ला। झूठा जहान वांग अग्न दे तपदा, कीता शुकर जे छुट्टी मेरी बांह। बाल अञ्याणे मिले बदला ना कोई पाप दा, ना कीता कोई गुनांह। दोवें पासे वेख लउ, काली छाही किते दिसे ना। प्रभ अबिनाशी धारे भेख, गुर गोबिन्द मेरे सरहाणे बैठे आ। गुर संगत नेत्र पेख लउ, पूरन सिँघ साचा पिता रणजीत कौर मेरी मां। हरि घर साचे साचा वेख लउ, दोहां फड़ी बैठा बांह। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तुध जेवड दूसर कोई ना। गया घर वेखे सच अटारीआं। प्रभ अबिनाशी तूं किवें एह उसारीआं। जन भगतां विच बहाए ना लाए बूहे बारीआं। अट्ठे पहर एका ताक खुल्हाए ना कोई दीवा होर जगा रिहा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, लहणा देणा तेरा सर्ब चुका रिहा। लहणा देणा तेरा आप चुकाउणा। कारज साचा आपणी हत्थीं आप कराउणा। तेरा सच निशान, विच मात रखाउणा। साढे तिन्न तिन्न हत्थ चारों तरफ बणाउणा। विच तैनूं देवे रक्ख, फिर आपणा कर्म कमाउणा। ओथे बणे तेरा रथ, प्रभ साचे आप चलाउणा। तेरी जगत गाए गथ, नाम शहीदां विच रखाउणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, बाहों पकड़ सच समाधी विच बठाउणा। सच समाधी दए बणाए। गुर संगत तेरी सेव कमाए। साचा नाम मेव लगाए। भुक्खयां दुखियां देवे दु:ख मिटाए। कराए उज्जल मुखीआं जो आवण तेरी सरनाए। नारां होवण सुक्कीआं, कुक्खीआं कुक्खीं भाग लगाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा वर विच मात तेरी झोली पाए। साचा वर दे दातारा। आप बणाए तेरा इक्क छोटा घर बाहरा। चढ़दे मुख रखाए सूरज देवता तेरे चरन करे निमस्कारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अन्त ना पारावारा। आप बणाए इक्क समाध। रक्खे नाम आदि जुगादि। लिखाए शब्द बोध अगाध। साची देवे नाम दाद। गुर संगत सारी रक्खणा याद। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, शब्द सरूपी आप वजाए साचा नाद। साचा नाद आप वजाउणा। भुक्खयां नंगयां आख सुणाउणा। कर दरस आपणी तृखा भुक्ख मिटाउणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सदा सद रसना गाउणा।

गुरमति सर्ब सुखदाई है। गुरमति आत्म दुखड़ा देवे लाही है। गुरमति उज्जल मुक्खड़ा जगत कराई है। गुरमति साचे दर देवे वड्याई है। गुरमति गुर संगत आप सुणाई है। गुरमति सति सन्तोख सर्ब रखाई है। गुरमति आत्म दोख सर्ब मिटाई है। गुरमति साचा जोग चरन कमाई है। गुरमति देवे महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कोई भुल्ल ना जाई है। गुरमति हरि आप दवाए। दर घर साचे आए आप समझाए। वैण कीरना कोई ना पाए। आत्म धीरना सर्ब रखाए। साचा निक्का वीरना जगत बणाए। अमृत प्याए साचा सीरना, सदा जीत साचा संग रखाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, उहला लुक ना कोई रखाए। गुरमति हरि का घर है। जिथ्थे आवे कोई ना डर है। गुरमुख साचे सुण पल्ले बन्न्ह लै जाणा साचा घर है। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप खुल्हाया साचा दर है। गुरमति जगत पछाण। गुरमति देवे हरि कलि चरन ध्यान। गुरमति गुरसिख ना बण जगत निधान। प्रभ दर एका मिलदी नाम भिख, दूजा कोई ना होर निशान। आप मिटाए आत्म तृष्ना तृखा झूठी चुक्के कान। साचा लेख प्रभ जाए लिख, सिँघ मनजीत बिठाए विच बबाण। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दोवें उड घर साचे विच जाण। गुर चेला दोवें उडया। जिउँ चढ़ी अकाशे गुडिया। ना कोई रोवे बाल जवान माई बुढिया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप लडाए आपणे लडया। आप आपणा लाड लडाया। पहला प्रेम एह दिखाया। विच मात आपणा नात गुरसिख साचे चरन बंधाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपे बख्शे जो पिछला पिया खाया। आपे बख्शे बत्ती धार। मां पिलाए जो कर प्यार। लहणा सर्ब चुकाए ना बाकी रिहा कोई हुदार। साचा तन प्रभ दर गहिणे पा ल्या, लहणा लवे सच्चे दरबार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा हुक्म सुणा ल्या, भाणा मन्नणा पए करतार। भाणा मन्नो इक्क करतार। सर्ब जाणा आपो आपणी वार। कोई ना रोके अग्गे किल्हा कोट द्वार। कच्ची काया तुटे धागे, मारे बाज़ इक्क उडार। खाली पाए रहि जाण झग्गे, ना विच दिसे कोई फूं फुंकार। विच मात दाग ना लग्गे तेरी पग्गे, निर्मल होए काया धोए जाए हरि के द्वार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अग्गे बैठा भुजा पसार। सच सिदक गुर देवे, साचा वक्त संभालणा। गुरसिख साचे सुण कन्न, ना हरि कदे भुलावणा। सतिगुर आए घर, भरम सर्ब चुकावणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पूर कराए साची भावना। पूरी होए आत्म आस। शब्द सरूपी पैंदी वेखे साची रास। गोपीआं काहन इक्ट्ठे नच्चण, आपे होए दासन दास । महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका देवे धीरज धरवास । धीर धराए, सति सन्तोखी सीर पिलाए। अन्तिम मोखी आप दवाए। जगत दोखी कोई रहण ना पाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणा भाणा दए लिखाए। हरि का भाणा हरि ही जाणे। जीव जन्त ना कोई

पछाणे। साध सन्त आसण लाए बैठे चरन ध्याने। वेखण साचा कन्त किथे वसे हरि भगवाने। बाल अवस्था बण गई साची बणत, प्रभ अबिनाशी आप पहनाए चिट्टे बाणे। बलि बलि जाण तैथों साचे सन्त, तेरा नाउँ सुणन जो काने। गाओ इक्क सुहागी तत्त, रोवण धोवण ना प्रभ मन भाणे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणी गति मितक आपे ही जाणे। आपे जाणे आपणी रीता। ना मरे सदा सद प्रभ जग साचे जीता। साची तरनी गुरसिख तरे, हरि बणे साचा मीता। ना जन्मे ना मरे, ना तत्ता ना ठंडा सीता। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरसिख सदा सदा जग जीता। साची बाज़ी लग जग। दाग ना लाउणा चिट्टी पग्ग। मुख साचा सगन लगाउणा सोहँ शब्द खाओ रज्ज। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पड़दा तेरा रिहा कज्ज। पड़दा कज्जे रक्खे लाज। सिर धरे इक्क तेरे ताज। साचा देवे विच मात दे राज। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप रचाया तेरा काज। तेरा काज आप रचाया। प्रभ जोती दे नाल प्रनाया। दोए जोती इक्क थांए मिलाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणा भाणा आप वखाया। दोवें जोती मेल मिलाए। साची गोती इक्क बणाए। गुरसिख माणक मोती आप लिखाए। माला हार इक्क परोती, गल आपणे लटकाए। राह तक्के घर मां खलोती, मुड़ घर आ मेरी कुक्ख दे जाए। अग्गों हुंदी ना ना, मैथों दु:ख ना झल्लया जाए। मैं बैठा सच्चे थां, जिथ्थे पवण चवर झुलाए। अट्ठे पहर ठंडी छाँ, तत्ती वा कोई ना लाए। ना कुछ पीआं ना कुछ खां, सति सरूपी रिहा समाए। दिवस रैण जपदा रहां सच्चा नां, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोती जोत रिहा बणत बणाए। दिवस रैण रसना गावणा। ना कुछ पीणा ना कुछ खावणा। शब्द आधार इक्क रखावणा। अमृत धार मुख चवावणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणी गोद उठाए सिर हेठां दे के बांह सरहाणा। साची मिली हरि सरनाई। भुक्ख तेह ना लग्गे राई। साचा सुख हरि रिहा वखाई। उतरी भुक्ख जां दर्शन पाई। सुक्खणा रिहा सुक्ख छेती मेल मिलाईं। चुक्क चुक्क वेंहदा रहां मुक्ख, पैंडा दूर दिसे नाहीं। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, होए सहाई सभनी थांईं। होए सहाई सभनी थाउं। चिट्टा बाणा इक्क बणाओ। मनजीत सिँघ दे गल पहनाओ। जगत रीत पूर कराओ। शब्द गीत साचे गाओ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा प्रभ साचे दी झोली पाओ। साची वस्त लैणी उठाल। प्रभ अबिनाशी चले नाल नाल। जगत अवल्लड़ी चले चाल। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपे वेखे सर्ब जीआं सुरत संभाल। सुरती सुरत हरि विचारदा। बणत बणाई गुर साचे पूरे। कारज करे गुर संगत खड़ हज़ूरे। अञ्याणे बाले हरि दर तेरे उतरे सगल वसूरे। ना जन्मे ना एह मरे, गया चरन हज़ूरे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, घर आयां जाए कर के कारज पूरे। बाल अञ्याणा लाल बणाया। विच बबाण

आप बिठाया। शब्द उडाण इक्क लगाया। विच लोकमात जहान साचा खेल रचाया। करे कराए सर्ब जीआं हरि जाणी जाण, जीवां जन्तां भेव ना पाया। मनजीत सिँघ तेरे नाम दा बणे इक्क निशान, सतिजुग झण्डा इक्क लहराया। सन्त जनां नूं वज्जे बाण, आवण चल तेरी सरनाया। सभ नूं भुल्ले पीवण खाण, शब्द सरूपी तीर चलाया। झूठे रहे ख़ाक छाण, कलिजुग जीवां साचा लाल हत्थ ना आया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सतिजुग तेरा साचा चन्द चढ़ाया। सतिजुग चढ़े चन्द चांदना । किरपा करे हरि भगवानणा । मात पिता तांईं आप समझावणा। रो रो वैण किसे ना पावणा। आपणी हत्थीं प्रभ साचे दी साची गोद विच बिठावणा। दरगाह साची एथे ओथे आपे होए जामना। प्रगट होए जोत सरूप धारे भेख जिउँ बल दुआरे बावना। बाल अञ्याणे चुकया पीवणा खावणा। धुर दरगाहे लिखे साचे लेख, सत्त महीने तिन्न दिन विच जगत जीवणा। झूठया जाणया जगत भेख, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, किरपा कर साचे हरि लै जा साचे दर, जिथ्थे वसे हरि भगवानणा। हरि भगवान हरि ही जाण। जोत सरूपी पवण मसाण। दोहां मेल मिलाए आण। इक्ट्ठे होए भगत भगवान। किरपा करी वाली दो जहान। आप चुकाए जम की कान। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणी हत्थीं आप उठाए चढ़ाए विच शब्द बबाण। शब्द बबाण आप चढ़ाया। विच्चों मात बाहर कढाया। कलिजुग अन्धेरी रात साचा राह किसे हत्थ ना आया। कलिजुग जीव वेख अंदर मार झात, प्रभ अबिनाशी जोत सरूपी डेरा लाया। बैठा रहे इक्क इकांत, प्याउँदा रहे अमृत बूंद स्वांत, कलिजुग अग्न ना लागे माया। आप बणाया चरन नात, गुरसिख बाल अञ्याणा आपणी गोद उठाया। आपणी गोद उठाए देवे लोरी। गुर संगत तेरे नाल जावे तोरी। गुरमुख साचे सन्त जनां तेरा मेल जावे जोड़ी। वेला अन्तिम अन्त काल आण चुकया, प्रभ अबिनाशी साचे बौहड़ी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरसिख साचे तेरी घर साचे विच इक्का सोहँ शब्द लगाई साची पौड़ी। घर साचे विच जाणा चढ़। राह विच ना जाणा अड़। प्रभ अबिनाशी फड़ना लड़। तोड़ी जाईं किल्हे गढ़्ह। धर्म राए अंदर वड़ जाए दड़। कोई ना तैनूं लवे फड़। प्रभ अबिनाशी तेरा तक्के राह, दर दुआरे अग्गे खड़। आपणी हत्थीं आप लगाए मातलोकी सति सन्तोखी साचा बूटा विच अकाश जड़्ह। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणी खेल वरताए बहत्तर नाड़। जोत खिचाई चार दिवस जो लिख्त कराई। पूरन अज्ज कराई। सतिजुग तैनूं दिआं वधाई। तेरा साचा राह बणाई। जन भगतां कन्न सुणाई। भाणा मन्नणा हरि का भाई। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि अन्त जुगा जुगन्त साध सन्त रक्खे आपणी सरनाई। आपणी सरन हरि रखाया। धरनी धरन आप अख्वाया। साची तरनी गुरसिख तरन, सोहँ नईआ उप्पर आप चढ़ाया। बेमुख कलिजुग जीव आपणा किया आपणी

करनी भरन, बेड़ा विच शौह दरया रुढ़्हाया। बाल अञ्याणा गया गुर चरन, पूरा लेखा मात कराया। खुल्लया हरन फरन, तीन लोक गेड़ ल्वाया। महाराज शेर सिँघ सतिजुग साचा चन्द चढ़ाया। सतिजुग तेरा चढ़े चन्द। सन्त जनां वेख आत्म होए अनन्द। रातीं सुत्तयां दरस दिखाए, आत्म तोड़े हँकारी कंध। प्रभ अबिनाशी साची जोत विच टिकाए, ख़ुशी रखाए बन्द बन्द। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका एक राखो टेक ना लागे सेक सदा सदा बख्शंद। आपे बख्शे बख्शण योग। रसना लाए साचा भोग। गुरसिख तेरा होए सच संजोग। दरगाह साची ना होए विजोग। साचा नाम सोहँ शब्द दिआं सच्चा जोग। गुरमुख साचे सन्त जनां चुगाउँदा जावे साची चोग। उचे टिल्ले समेरू पर्बतां मिटउँदा जाए सोग। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका सुणाए शब्द सच्चा सलोक। उचे टिब्बे औखा राह। अग्गे जाणा सौखा ना। वंञ मुहाणा कोई सके ना अटका। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे वखाए जिस वसे साचे थां। साचा धाम सच अस्थान है। जिथ्थे वसे हरि भगवान है। ना कोई किल्हा ना कोई मकान है। ना कोई शब्द ना ज्ञान है। एका जोत जगे बली बलवान है। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरा नाउँ सच्चा इक्क निशान है। रक्खो पलँघ अद्धविचकार। भन्ने प्रभ साचा भण्डार। चल्ले अमृत साची धार। वगे विच सारे संसार। गुरसिख साचे सन्त जनां प्रभ आत्म तृखा देवे निवार। सोलां मग्घर पूरा किया विहार। वेखो की वरते कलिजुग वरतार। चारों तरफ पैंदी जाए मार। गुरसिख तेरे घर, खिड़े गुलज़ार। फल लग्गा साचे दर, तोड़े सर्ब जगत जंजाल। आपणी गोदी आप उठाया इक्क अञ्याण बाल। दरस दिखाया जोत सरूपी दिया दीपक बाल। सतिजुग साचा राह चलाया, कलिजुग तेरा अन्धेर मिटाया, भेटा किया साचा लाल। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, होया आप सदा रखवाल। भेटा दिया एका जिया। सतिजुग साचा बीज बिया। प्रभ अबिनाशी किया आपणा हिया। साढे तिन्न हत्थ रखाई तेरी सीआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपे जाणे आपणा किया। आपे किया सच विहारा। आपे बणया रिहा लिखारा। तेरी साची बनाए सतिजुग धारा। सतिजुग वरते की कुछ वरतारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरी भेंटा इक्क चढ़ाए गुरसिख दुलारा। सच दुलारा किया दान। किरपा करी श्री भगवान। सतिजुग साचे तेरा झुल्ले इक्क सच्चा निशान। गुरमुख साचे सन्त जन मनजीत सिँघ जग जीत रसना सारे गाण। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप बणाए वड बली बलवान। वड बली बलवान। देवे माण आप चुक्कण आया घर श्री भगवान। आपणा भाणा आप वरताया, ना सके कोई उलटान। तिन्न दिन शब्द लिखाया, फेर बणाया इक्क बबाण। चौथा दिन साचा आया, उत्ते चढ़या नौजवान। प्रभ अबिनाशी दया कमाया, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान। उठ जवाना कर सवारी। तेरी आई

कलिजुग वारी। चुक्क पंड सिर आपणे भारी। जा सच्चे दरबारी। गुरसिक्खां दी सुण पुकारी। घर घर बैठे करन हाहाकारी। कोई ना बणदा सच्चा साईं, कलिजुग जीव होए दुष्ट दुराचारी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अवतार नरे किरपा करे जोत धरे कारज पूरे आप करे आया सच घरे। सच घर हरि साचा जाणया। गुरसिख साचा आण पछाणयां। बाहों पकड़ आप उठाए उठ अञ्याणे बालया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप आपणे संग रखा ल्या। आप उठाया अञ्याणा बाला। गोदी विच लपेटयां सच्चा लाला। आप होया प्रभ रखवाला। सच पहनाए गल तेरे विच माला। सोहँ शब्द तेरे तन पहनाए, उप्पर पाए चिट्टा बाणा। तेरी रीस ना कोई कराए, वड्डे वड्डे शाह सुल्ताना। अन्तिम अन्त जुगा जुगन्त प्रभ अबिनाशी विच ख़ाक रुलाना। गुरमुख साचे सन्त तैनूं बन्न्हण आए गाना। उठ बली बीर जवान, कर सच्चा इशनाना। देवी देवते अमृत ल्याए, करोड़ तेतीस संग राज राजाना। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पुरी इन्द्र तैनूं आप बिठाना। इन्द्रपुरी आई हिस्से। दूजा कोई ना मंगीं दर जाईं किसे। करोड़ तेतीस संग राग छतीस तेरे चरन पीसना पिसे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत सरूपी जोत हरि, ना विच मात दे दिसे। मातलोक होया अन्धेरा। प्रभ अबिनाशी पाया फेरा। बाहों पकड़या आपणा चेरा। ना कोई किया हेरा फेरा। ना एह मिटी ना एह ढेरा। सूरबीर उठे इक्क बहादर शेरा। चार कुन्ट शब्द सरूपी आपे पाए घेरा। जीव जन्तां साधां सन्तां करदा जाए नबेड़ा। आदिन अन्ता पूरन भगवन्ता तेरा सच वसाए खेड़ा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचे घर बहाए जिथ्थे चारों तरफ खुल्हा वेहड़ा। साचे घर हरि बहावणा। दीपक जोती तेरी आप जगावणा। माणक मोती गुरसिख तेरा नाम रखावणा। सृष्ट सबाई रही सोती, भेव किसे ना पावणा। ना कोई वरन ना कोई गोती, जोत सरूपी साचा खेल वखावणा। दुरमति मैल तेरी धोती, अग्गे पिछे दाग कोई रहण ना पावणा। प्रभ साचे दा बण जा गोती, जोती जोत आप मिलावणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणी हत्थीं तेरा पकड़े साचा दामना। दामन पकड़े बाल अञ्याणे। वेंहदे रहि जाण सुघड़ स्याणे। कलिजुग वरतण की की भाणे। ज्ञानी विद्वानी ध्यानी ना कोई जाणे। ना कोई जाणे वेद पुरानी सके पछाणी खाणी बाणी प्रभ वसे बाहरे। करे खेल गुर संगत दुआरे। आए चल नरायण नर अवतारे। भगत जनां दे काज संवारे। आप चढ़ाए साचे शब्द सीतल करे इक्क रुशनारे। रसना गाउणा बत्ती दन्द, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, करे खेल अपर अपारे। अपर अपार खेल खलांयदा। अञ्याणे बाल माण दवांयदा। शब्द दुशाले उप्पर आप चढ़ांयदा। फूलन माला गल विच पांयदा। बण साची मालण गुरसिख फुलवाड़ी विच्चों तोड़ लिआंयदा। सोहँ धागा नाम सूई आपणी हत्थीं पुरांयदा। आपे धोए तेरे दाग, गल तेरे विच माला साची पांयदा। साची

देवे जगत वड्याई, लेख तेरा सच लिखांयदा। सतिजुग होवे तेरी जोत सवाई, साधां सन्तां तेरा दरस करांयदा। आपणे हत्थ रक्खा वड्याई, तेरे सीस मुकट टिकांयदा। तूं जाईं चाईं चाईं, वाली हिन्द तेरी राह तकांयदा। प्रभ अबिनाशी सद बखशिंदा, साची दात तेरी झोली पांयदा। मोहण माधव छोटे लाल उठ मार इक्क छाल, सारे कट्ट जा जगत जंजाल, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरी जोती आप टिकाए जिउँ गगन दीपक विच थाल। उठो काहनी कंध उठाओ। साची सेवा गुर दर कमाओ। साचा मेवे अमृत फल घर साचे विच खाओ। घर बैठा वड देवी देवा सुरपति राजा इन्द इस दा नाम रखाओ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, किरपा कर इन्द्रलोक विच देवे धर, करोड़ तेतीस लागे पांओ। सच सिँघासण आप उठाओ। बेमुख काहनी कोई ना लाओ। शब्द निशानी रसना गाओ। सच्चा चरन अग्गे उठाओ। पहुंचे जाए आपणी थांउँ। जिथ्थे चुणया इक्क चुणाओ। उप्पर जाए शेर बहाओ। चारों तरफ बन्द कराओ। सोहँ गीत सुहागी तत्त रसना गाओ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सदा सदा बलि जाओ। प्रभ अबिनाशी तेरी माया। कल्लर विच कँवल लगाया। आपणी हत्थीं जड़्ह रखाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अंदर वड़ आपणा मन्दिर आपे ढाहया । कलर विच लग्गे कँवल। सतिजुग सचे मवल। होए रुशनाई उप्पर धवल। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणी हत्थीं आप लगाए जिउँ सागर विच कँवल। साची सेवा आप कमाए। गुरसिख तेरी चरनी फूल चढ़ाए। साध संगत सच्ची मिल रल, साचा दूहला वेखण आए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणी रिहा कार वरताए। इक्क इक्क फुल्ल हरि वरताए। गुरसिख साचा भेट चढ़ाए। आउँदा जाए आपणी थांएँ। अग्गे वध कोई हत्थ ना पाए। औखा आउणा ऐसी थांए। जिथ्थे कोई ना होए सहाए। टुट्टा नाता भैणां भाए। माता पिता विदा कराए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सिध्धा राह इक्क दिखाए। कूड़ कुटम्ब झूठ पसारा। झूठा करन हाहाकारा। ना कोई जाए तेरे नाल सच्चे दुआरा। झूठीआं करन जगत विचारां। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप चढ़ाए लाड़ा खारा। उप्पर खारे आप चढ़ाए। साची छाल इक्क लवाए। बेमुखां सिर तेरे चरनां हेठ भन्नाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरे सिर साचा ताज पहनाए। सच आसण तेरा डेरा लाया। गुर संगत तैनूं घेर पाया। कलिजुग वेखो वेला नेड़े आया। प्रभ अबिनाशी अञ्याणे बाले चुरासी गेड़ा आप कटाया। झूठे जगत चुकया झेड़ा, प्रभ जोती मेल मिलाया। वसदा रहे एह तेरा नगर खेड़ा, सतिजुग साचा प्रभ साचे माण दवाया। खुल्हा रहे तेरा वेहड़ा, सौ सौ कर्म गेड़ रखाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सच नबेड़ा आप कराया। तेरा बणे इक्क दरबार। वेखे आप सच्ची सरकार। भौंदा रहे बण के पहरेदार। गुरसिख साचे रहणा खबरदार। एथे पैंदे कलिजुग चोर

यार। ठग्गां कोलों तैनूं कीता बाहर। आप बहाया सच दरबार। जिथ्थे वस्सया हरि निरँकार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरी पाउँदा रहे सार। तेरा धाम आप बणाए। आपणी हत्थीं इट्ट लगाए। अमृत बूंद सिट वखाए। एका उप्पर चादर चिट विछाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, किरपा कर गुर संगत सिर हत्थ धर, तेरी भेंटा फूल चढ़ाए। मनजीत मन्न ल्या कहणा। झूठा दिस्सया बाल अञ्याणे, विच जगत दे रहणा। चारों तरफ उठ उठ वेख्या झूठे दिसण भाई भैणां। कोई वड्डिआउँदा दरगाह साची अलख्या, ना कोई बणे साक सज्जण सैणा। मात झूठा वेख्या पेख्या, आपणी हत्थीं बाहर कढ्ढ फिर अंदर बहिणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साची करे प्रीख्यिा तेरा महल्ल अटल विच जगत दे रहणा। तेरी बणे महल्ल अटारी। प्रभ अबिनाशी हत्थीं लए उसारी। चार दरवाजे अट्ठ बारी। विच वसे इक्क सच्चा घर बाहरी। चार वरन संग करे प्यारी। दूरों नेड़िउँ आवण चल तेरे चरन द्वारी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणी हत्थीं तैनूं आप दित्ती सच्ची सिक्दारी। सच सिक्दार आप बणाया। गुरसिक्खां दा ताज रखाया। पूरन काज आप कराया। मार अवाज़ गुरसिख उठाया। शब्द दूत तैनूं दित्ता दाज, पल्ले बन्न्ह घर साचे दे पुजाया। कोई आवे अज्ज कोई कल्ह, एथे रहण ना कोई पाया। झूठा दिसे जगत साज बाज, एका एक आप रघुराया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणी हत्थीं साचा पूत गूढ़ी नींद सवाया। गूढ़ी नींदे जावीं सौं। ना वेखीं पिच्छा भौं। जा माणीं ठंडी छाउँ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपे पकड़े तेरी बाहों। सौं जा सिक्ख प्यारया। धरत मात दे सच दुलारया। साची गोदी विच थापड़, प्रभ आपणी हत्थीं तैनूं सवा रिहा। सृष्ट सबाई झूठे वेले पापड़, ना कोई पूत भेट चढ़ा रिहा। बेमुखां भन्नी आकड़, सच सबूत सोहँ नाउँ तेरे नाल रखा रिहा। झूठा छड्ड जाईं एथे कलबूत, तेरी ख़ाक प्रभ अबिनाशी दोईं हत्थीं बेमुखां सिर पा रिहा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सच सुनेहड़ा अन्तिम वारी तैनूं इक्क सुणा रिहा। सच सुनेहड़ा सुण के जा। मां आपणी समझा के जा। सच दलासा दे के जा। पूरन भरवासा झोली पा। करदी हासा घर नूं जा। प्रभ दर जा के सीस झुका। चार जुग तेरा रहि जाए नां। जिस ने जम्मया सो भागण होई मां। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणी हत्थीं रक्खे सिर तेरे उत्ते छाँ। मां आपणी नूं दे जा मत। एका रक्खीं धीरज यति। फेर ना लभ्भणा ऐसा वत। साचा बीज प्रभ रिहा घत। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, चरन बलिहारी जिस रख्या मेरा जति। तेरे तन ना लग्गे सेक। रक्खी इक्क चरन प्रभ टेक। होई काया तेरी बबेक। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, हरि साचा सिमरो एका एक। एका एक रसन चितारना। प्रभ अबिनाशी ना मनों विसारना। सभ आए दर द्वारना। लेखा हरि मात विचारना। ना कराए किसे हुदारना। महाराज

शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि अन्त गुरसिक्खां पार उतारना। करन कारन जोग सर्ब समरथ है। सोलां मग्घर महिंमा जगत अकथ्थ है। गुरसिख साचे सिर रक्खे हत्थ है। साध संगत रलाए नाल ल्याया सोहँ रथ है। गुरसिख साचा आपणी हत्थीं उठाए, विच रखाए साची वथ है। सति संगत अग्गे लाए, आपणे हत्थ फड़ी प्रभ नत्थ है। साध संगत हरि दरस कराए, सगल वसूरे गए लथ्थ है। साकां सन्बंधीआं हरस मिटाए, ना वेला आउणा फिर हत्थ है। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणा भाणा आपे जाणे क्या कोई सके कथ है। भाणा हरि का सच परवान। मातलोक विच रहे निशान। सतिजुग साचे बाल अञ्याण। देवे वड्याई वाली दो जहान। किरपा कर साचा हरि आया घर दित्ता वर, करी खेल जगत महान। ना जाणा डर बणे साचा सर, सौ सौ कर्म गेड़ रिहा आप वखान। वेखो प्रभ साचा की रिहा कर। कलिजुग अन्तिम गया हर। सतिजुग साचा आया प्रभ साचे दे साचे दर। गुरसिख तेरी झोली पा, मैं मातलोक जावां फेर उठ, कलिजुग जीवां भुल्लयां सतिजुग साचे राहे देवां पा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मेरे सिर ते रक्खी आपणी बांह। बाल अञ्याणा जगत विचोला। गाउँदा जाए सोहँ ढोला। जीव जन्त क्या मारे बोला। बणयां घर साचे दा साचा गोला। जिथ्थे जगे जोत अमोला। ना पर्दा ना कोई उहला। ना कोई महल्ल अटारी ना कोई दीसे खोला। एका निकले जोत सरूपी ललाट शोला। जोती जोत सरूप हरि, एका बैठा पहने चिट्टा चोला। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचे तोल गुरसिख साचा तोला। साचा तोल हरि तोलणहारा। सोहँ कंडा हत्थ फड़ अपारा। विच नवखण्डां हरि रिहा विचारा। सच ब्रह्मण्ड दा आप प्यारा। आपे पाउँदा जाए वंडां, तीन लोक दा इक्क दातारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन भगत तेरा बणे आप सहारा। होया सहाई घर साचे आण। आप चुकाए जम की काण। गुरमुख साचा ल्या पछाण। आप बिठाए विच बबाण। गुरसिख काहनी तेरे लग्ग जाण। मदिरा मासी तैनूं हत्थ ना लाण। सतिजुग तेरा सच्चा एह निशान। साधां सन्तां घर चलदी रहे दुकान। सोहँ साचा शब्द साचा वजण कर घर लै जाण। बेमुखां देणा कर्ज़, धर्म राए अद्ध विच अटकाण। प्रभ अबिनाशी कलिजुग जीवां रिहा वरज, ना भुल्लो जीव निधान। ना कोई राग ना तर्ज़, सोहँ साचा रसना गाण। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, किरपा कर दर्शन देणे आण। देवे दरस दीन का दाता। सर्ब जीआं का आपे ज्ञाता। आपे होए पित माता। ना कोई भैण ना भ्राता। इक्क सहाई हरि रघुराई, सर्ब जीआं का पुरख बिधाता। गुरसिक्खां लै आपणे गल लाई, ना कोई पछाणे जाता पातां। गुर संगत मिल दिओ वधाई, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख चरन निभाया नाता। चरन नाता दिआ बन्न्ह। प्रभ अबिनाशी सतिजुग चढ़ाया साचा चन्न। हरया होया सुक्का विच मात दे तन। मनजीत मन गया मन्न। गुरसिख

साचे सन्त जन, उठ उठ वेखण कहण धन्न धन्न। विच गगन आप टिकाए, ना छपरी ना छन्न। पहरेदार आप हो जाए, तेरे घर कोई ना लावे संन्ह। होका देवे सोहँ अवाज़ लगाए, सुण लउ सन्तो खोल्हो कन्न। पिछले पापां दाग धवाए, अग्गे धर्म राए ना लाए डन्न। आपणे हत्थ वाग रखाए, कोई रक्खे ना मन विच जन। दरगाह साची आप पुजाए, चौदां लोक पैरां थल्ले भन्न। गुरसिख तेरा उप्पर आसण लगाए, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जिथ्थे ना कोई वसाए गंधरब गन। गण गंधरब ना कोई जाए। करोड़ तेतीस रहे बिल्लाए। शिव शंकर बैठे हेठां ताड़ी लाए। ब्रह्मा उप्पर मुख उठाए। दोए जोड़ करे प्रनाए। चार वेद जिस लिखाए। पहले नारद मुन सुणाए। फेर विच मात टिकाए। छतीस राग संग ल्याए। चौंहु जुगां दा भेव प्रभ अबिनाशी आपे आप खुल्हाए। कलिजुग अन्तिम अन्त आ गया, प्रभ फेर दए मिटाए। हरि साचा वक्त सुहा गया, निहकलंक कलि जामा पाए। सोहँ साचा डंक वजा गया, चार कुन्ट दे सुणाए। राउ रंक रंक राजान वड सुल्तान तख्त ताज सर्ब मिटाए। ना किसे दिसे साज बाज, ना कोई मारे दर दरबान अवाज़, पै जाए चारों तरफ भाज, ना कोई रक्खे किसे लाज, आपणा भाणा हरि वरताए। कलिजुग तेरी मिट्टी आपणी हत्थीं आप उडाए। आप उडाए तेरी धूढ़। मारी जाए बेमुख मूढ़्ह। राजयां राणयां तांईं पाउँदा जाए जूड़। सृष्ट सबाई कूड़ो कूड़। गुरसिख साचे सन्त जनां आत्म रंग चढ़ाई जांदा गूढ़। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप चलाए शब्द सरूपी एका बूड़। एका गेड़ा आप गिढ़ाउणा। साचा लेखा हरि लिखाउणा। औल्या पीर शेख़ सर्ब मिटाउणा। वेख वेख प्रभ सर्ब उठाउणा। कलिजुग झूठा करदे भेख, प्रभ अबिनाशी नष्ट कराउणा। गुरसिख नेत्र लैणा पेख, प्रभ अक्खीं आप वखाउणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणा भाणा आप वरताउणा। वरते भाणा चले तीर। चारों कुन्ट होए वहीर। रोंदे फिरन औलीए गौंस वड पीर। ना कोई होए सहाई दस्तगीर। चार यारां संग मुहम्मद ना कोई देवे धीर। ईसा मूसा होए ख्वारी, प्रभ अबिनाशी तोड़ी हड्डी रीड़। सभ दे लथ्थे तन दे चीर। उत्ते लिख्त आई भारी, भैणां छड्डण वीर। ना कोई किसे करे कारी, प्रभ सोहँ आरे नाल रिहा चीर। ना कोई दारा शाह शिकारी, ना कोई दीसे अमीर वज़ीर। भाणा वरते कलिजुग तेरी अन्तिम वारी, किसे हत्थ ना आउणा नीर। लुकदे फिरन बेमुख झाड़ीं, गुरमुखां प्याए प्रभ अमृत साचा सीर। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत सरूपी देवे धीर। देवे धीर भगत भगवान। भुल्ल ना जाणा विच जहान। नाम शब्द सची खाण। ना कोई लुट्टे ना एह मुक्के सन्त जनां दा साचा धान। दोईं जहानी ना चोग निखुट्टे, एथे ओथे बैठे खाण। बेमुख जीव जायण लुट्टे, पुट्टी जाए जड़्ह जहान। धर्म राए फड़े फड़ कुट्टे, ना कोई आवे उथ्थे छुडान। अन्धी डूंघर वैहन्दी धार फड़ फड़

विच सुट्टे, अठाई कुण्ड फिर फिर सर्ब पछताण। गुरसिख साचे पी अमृत पहली घुट्टे, जमदूत तेरे नेड़े ना आण। कलिजुग जीव पैर पसार सुत्ते, जामा धारे श्री भगवान। मदिरा मासीआं मूंह चट्टदे रहण कुत्ते, प्रभ देवे दर दुरकान। रंडी नार जिउँ खुल्ले गुत्ते, ना होए सुहागण फेर विच जहान। प्रभ अबिनाशी पुरख अचुत्ते, आत्म भुल्ल ना जीव निधान। हँस ना रहणा इस झूठे बुत्ते, अन्त जोती जोत हरि मेल मिलाण। सचे हल्ल प्रभ साचे जुत्ते, कलिजुग सतिजुग दोवें बैल बण जाण। महाराज शेर सिँघ सतिजुग साचा हाली बण जाए आण। कलिजुग सतिजुग दोवें रलाए। आप आपणा हल बणाए। जोत सरूपी हाली बण के आए। चार कुन्ट दे विच फिराए। जिन्हां लग्गी पाताली जड़्ह, आपणी हत्थीं आप उखड़ाए। कढदे फिरन जो प्रभ साचे नूं गाली, डीले वांग मार ठुडा पर्हे हटाए। अग्गे दिसे डूंघी खाली, धर्म राए जिथ्थे सवाए। ना रोटी मिलदी किसे विच थाली, दाणा अन्न हत्थ ना आए। मात पिता नूं कढ्ढण गालीं, क्यों ना सिध्धे रस्ते पाए। धर्म राए घर होई साडी चाली, होए वकील ना कोई छुडाए। सुंञे रहि गए मन्दिर खाली, जेहड़े आपणी हत्थीं बणाए। ना कोई धन ना चल्लया माल माली, सारे पल्ले आपणे आप छुडाए। साचा नाम ना मिल्या साची डाली, जो दरगाह भेट चढ़ाए। रिहा भुल्ला विच्चों जगत ज़ंजाली, धर्म राए फड़ बहाए। अग्गे जाण नहीं देंदा दो जहान वाली, पहला लेखा एथे आप चुकाए। गुरसिख साचे मारन छाली, प्रभ अबिनाशी विच बबाण आप बिठाए। आपे बण जाए साचा पाली, सज्जे खब्बे पिच्छे अग्गे आप हो जाए। ना कोई मंगे किसे दलाली, जो जन सोहँ रसना गाए। आपे होए प्रभ रखवाली, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचे धागे लए परोए। गुरसिख तेरा प्रभ आप रख्वारा। आपे लै जाए गोद उठाए विच चरन दुआरा। साचे धाम जा बहाए, जिथ्थे रहे अट्ठे पहर रुशनाए, उनन्जा पवण तेरे सीस छत्र झुलारा। दूसर उथ्थे कोई ना जाए, इक्क कबीर बैठा दर आए। दूजा मंगण गया नानक दर ते, जिस नूं भिच्छया सति नाम हरि झोली पाए। साचा नाम वस्त संभाल विच मात दे आए। आपे बणया जगत कंगाल, सच्चा माल धन्न ख़ज़ाना, विच देही आप टिकाए। लै, के इक्क रबाब सितार संग मरदाना, चारे कुन्ट सुणाउँदा जाए। वड्डयां वड्डयां शाह सुल्तानां, फड़ फड़ राहे पाउँदा जाए। कलिजुग जीवां भुक्खयां नंगयां, अमृत घुट प्याउँदा जाए। आपे करे खेल जगत बहु रंगिया, पीसन आपणी हत्थीं आप पिसाउँदा जाए। तूंही तूंही चारों तरफ गाउँदा जाए। इक्क वजाए नाल सितार, निरँकार निरँकार ध्याउँदा जाए। सिँघ मनजीत तेरी ओहो धार, चुताली बरस गुर नानक जो कंधे नाल उठाउँदा जाए। राजा जनक त्रेता दरबार दी साची नार। गुर नानक दी साची सितार। मातलोक आई जामा धार। निहकलंक लए अवतार। आपे पाए तेरी सार। ना कोई किल्ली ना कोई तार। ना कदे होए ढिल्ली,

ना सद्दीए कोई सुन्यार। गुर संगत तेरी आत्म एहदी वजदी रहे सितार। दिवस रैण अट्ठे पहर करदे रहण विचार। रसना सके ना किसे कहण, प्रभ की वरते वरतार। आपे वेखे वेख विचारे करनहार दातार। भव सागर तों पार उतारे, किरपा कर हरि निरँकार। आपे लै जाए सच दुआरे, वसाए सच सच्चे घर बाहर। जोत सरूपी मेल मिलाए, फेर ना आवे दूजी वार। साचा हुक्म फेर सुणाए, उठ मनजीत हो त्यार। वेला अन्तिम कलिजुग आण चुक्कया, इन्द्र होया इन्द्रपुरी विच्चों बाहर। जुग चौथे दाणा पाणी उहदा मुक्कया, भोगी अपच्छरां कई हज़ार। वेला अन्तिम आण ढुकया, ना होए कोई सहार। गौतम रिखी जो मूंहों थुक्क थुकया, पूरा करे करतार। ना किसे सके रोक रुकया, रसना चली तेज कटार। बाल अञ्याणा आपणी हत्थीं चुकया, लै जाणा विच इन्द्र दरबार। उठ उठ जाग अनभोल सुत्या, प्रभ रिहा कर्म विचार। छड्ड कलिजुग अन्तिम आपणा घर बाहर। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक विच मात आया जामा धार। जामा धार ल्या अवतारा। आपणा करे सच विहारा। प्रभ साचे दी साची कारा। जुगो जुग आवे जावे वारो वारा। नरायण नर निहकलंक अन्तिम आवे कलिजुग, तिन्न जुग ना पावे सारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपे वरते आपणा वरतारा। सच सिँघासण इन्द्र छड्ड। इन्द्रापुरी विच्चों हो जा अड्ड। चौथे जुग अन्तिम अन्त प्रभ सारयां देवे बाहर कढ्ढ। गुरमुख साचे सन्त जनां, आपणी हत्थीं हरि जाए छड्ड। अट्ठे पहर संग रहाए, आप लडाए साचा लड। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अवतार नर किरपा कर जोत धर साचे दर देवे वर ना जाणा डर, कलिजुग जाणा तर, जोत सरूपी लडाए साचा लड। सच तख्त बहाया सच सुल्ताना। आप बन्न्हाया आपणी हत्थीं गाना। सत्त महीने तिन्न दिन मातलोक दा सच निशाना। लँघाए दिन गिण गिण, वेला आए जल्द जहाना। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सर्ब जीआं दा जाणी जाणा। सच दरबार धरे सिर ताज। पूर कराए आपणे काज। गुरसिख साचा इन्द्रपुरी बैठा तेरी प्रीत गुर चरन जुड़ी करदा रहे राज। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपे रक्खे सिँघ मनजीत तेरी लाज। तेरी लाज रक्खे गुरदेवा। करोड़ तेतीस तेरी सेवा। सोहँ फल खवाया साचा मेवा। दिवस रैण जपाईं रसना जिह्वा। झूठी काया विच लगाई आत्म साचा थेवा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा माण दवाए, आण शान रखाए, विच बबाण बिठाए, बिरथा जाए ना तेरी सेवा। साचा कर्म हरि साचे किया। निर्मल कराए गुरसिख जिया। साचा बीज धुर दरगाही बिया। कर आपणा आपे हिया। सतिजुग तेरी रखाई साची निया। ना कोई रोवे ना कोई कुरलावे, ना कोई पावे हावे दर दर पुत्तर धीआं। ना रोवण करन स्यापे, अग्गे खलोता प्रभ अबिनाशी आपे, जिस कारन साचा किया। मारे तीनो तापे साची थापना आपे थापे, सोहँ जपाए साचे जापे, साचा मेल अन्तिम किया। महाराज

शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणा खेल संगत मेल विच मात आपे किया। गुरसिख दिया बलीदान। वरते कहर विच जहान। सत्त दीप नौ खण्ड विच वरभण्ड सर्ब कुरलान। आत्म खुल्ली एका गंढ्ढ, साची वस्त आपणी आप गवान। एका चमके चण्ड प्रचण्ड, प्रभ पाए आपणी वंड, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान। चण्डी चमके विच संसार। सोहँ शब्द खण्डा दो धार। पै जाए इक्क वंड सारे संसार। शब्द डण्डा प्रभ मगर लगाया भार। रोदियां फिरन नारां रंडां, ना कोई दिसे सुहागण ना मिले कोई भतार। बेमुख वढाउँदे जाण कंडां, छड्ड जाण घर बाहर। गुरमुख साचे सन्त जन आत्म पाउँदे जाण ठंडां, प्रभ अमृत बख्शे आत्म साची धार। कलिजुग अन्तिम जो करदे रहे पखण्डा, भोगदे रहे वेसवा नार। अन्तिम होए खण्ड खण्डा, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप चीर करे दो फाड़। आपे चीरे चीर चिराए। सृष्ट सबाई वहीर कराए। जगत धीर ना कोई रहाए। देवियां देवत पीर फ़कीर रहे ध्याए। वेद पुरान शास्त्र सिमरत कुरान अंज़ील ना होए सहाए। खाणी बाणी गगन पताली जीआं जन्तां साची राणी ना लेवे अन्त बचाए। अट्ठ सट्ठ तीर्थ मढ़ी मसाणी सभ गए मुख भवाए। शिव शंकर ब्रह्मा विष्न महेश गणेश मिटे निशानी। जोत सरूपी प्रभ जामा धारे माझे देसा, एहो मात सच टिकानी। घनकपुर वासी हरि करे वेसा, ना कोई जाणे ब्रह्म ज्ञानी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सर्ब जीआं दा जाणी जाणी। माझे देस जामा धारया। प्रगट होया नर अवतारया। गुरसिख सोए आप जगा रिहा। बेमुख गूढ़ी नींद सुआ रिहा। दु:ख भुक्ख रोग सर्ब मिटा रिहा। आत्म सुख आप उपजा रिहा। अमृत साचा मुख चवा रिहा। कँवल नाभ आप उलटा रिहा। बूंद स्वांती विच टिका रिहा। बैठा विच इकांती, आपणा भेव आप खुल्हा रिहा। वेखो अंदर मार झाती, ताकी आपणी हत्थीं लाह रिहा। गुरसिख लेखा रहे ना बाकी, लहणा आप चुका रिहा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सोहँ गहणा गुरसिक्खां तन पहना रिहा।