१७ मग्घर २०१० बिक्रमी ठाकर सिँघ दे गृह पिण्ड जेठूवाल ज़िला अमृतसर
सोहँ महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान दी जै। सतिजुग वाली सतिगुर शब्द दी जै। काका मनजीत सिँघ दोआं दे चरनां हेठां बैठा रहि। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुर संगत माण साचा दए। साचा माण चरन गुर देणा। गुर संगत मन्नणा प्रभ साचे दा साचा कहणा। भरम भुलेखा विच ना रहणा। अंदर वड़ मार दड़ किसे ना बहिणा। बाल अञ्याणे तन मन साचा धन धरया गहणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप मुकाए लहणा देणा। लहणा देणा आप चुकाए। सच हिसाब विच मात कराए। सच्ची कताब विच रिहा लिखाए। ना कोई अज़ाब ना दु:ख उठाए। पूर कराए काज, तेरे
नावें साचा धाम लगाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, हरि मन्दिर दे विच टिकाए। तेरा रूप अगम्म कर्म अपार है। सच तेरा धर्म विच संसार है। सृष्ट सबाई रही झक्ख मार है। कलिजुग जीव भुल्ले सर्ब गंवार है। भरया आत्म इक्क हँकार है। घर साचे विच्चों होए बाहर है। ना कोई दर ना द्वार है। भौंदे फिरन करन हाहाकार है। बिन गुर पूरे कवण पावे सार है। ना होवण कारज पूरे, दरगाह पैंदी साची मार है। साचे कम्म रहण हदूरे, पल्ले नाम ना इक्क करतार है। धर्म राए दर जायण जूड़े, अग्गे लँघणा बड़ा भार है। गुरसिख साचे सन्त जन झूलण नाम पंघूड़े, गुरसिख तेरे गल फूलण माला एका राह कलीरे लटकार है। मुख लाया शब्द साचा सग्न, आपणी हत्थीं अमृत दित्ता उत्तों वार है। तेरे नाम दीपक घर घर जगण, रसना गाउँदा रहे संसार है। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सदा सदा खड़ा रहे तेरे दर द्वार है। जगत दुआरा इक्को रक्ख। सृष्ट सबाई कीनी वक्ख। मुल्ल कोई ना पाए, ना कोई चुकाए करोड़ लक्ख। पूरन आस सर्ब कराए तेरे दर आए नीवां होए भेट चढ़ाए फुल्ल कक्ख। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एथे ओथे लए रक्ख। एथे ओथे तेरा सहारा। आप बणाए तेरा इक्क सच्चा दरबारा। खर्च लगाए उप्पर पंजाह हज़ारा। आपणी हत्थीं नींह रखाए सिँघ मनजीत तेरी भस्म लगाए गारा। साचा कर्म आप कमाए, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मातलोक बणाए तेरा सच सच्चा घर बाहरा। सच घर बाहर आप बणाउणा। जोत सरूपी दीप जगाउणा। साचा सुत्त पारब्रह्म अचुत आपणी हत्थीं विच टिकाउणा। बेमुखां वढ्ढे नक्क गुत्त, दर दर फिराउणा। साचे दर तों कढ्ढे कुट्ट, पिछे मूल ना किसे परताउणा। साचा लाहा गुरसिख साचे लैण लुट्ट, अमृत प्रभ साचे आपणी हत्थीं आप पिलाउंणा। शब्द तीर ज़बानो गया छुट्ट, राजे राणे ना किसे अटकाउणा। आपे पावे घर घर फुट्ट, भाणा विच संसार वरताउणा। गुरमुख तेरे भण्डारे सदा अतुट, चार वरन तेरे दर ते आउणा। दाणा पाणी विच्चों मात गया निखुट्ट, साची दरगाह विच बहाउणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सिँघ मनजीत सदा सुरजीत विच संसार रखाउणा। विच संसार तेरा नां। गाउँदे फिरन थां थां। सीस निवाए कलिजुग खाली गोद जिस मां। जिन्हां घर ना होवे बाल, उन्हां मिले तेरी छाँ। साचा दान दिया गुर पूरे। बाल अञ्याणे वड सूरबीरे। पूर कराए धीरे धीरे। सर बणाए अमृत साचे नीरे। चारों तरफ जत्त तत्त दी आप लगाए लकीरे। एका चिट्टा बाणा सिर साचा शब्द बन्न्हाए सिर ते चीरे। ना कोई मारे अस्त्र शस्त्र, पी अमृत साचा सीरे। क्या कोई पछाणे सुघड़ चतुर महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप बणाए गुरसिख इक्क दूजे दे साचे वीरे। ना सिख्या देवे बाल, नाम वस्त रक्खणी संभाल। कलिजुग अन्तिम ना होया कंगाल। तिन्नां जुगां दी निभ गई नाल। त्रेता राजे जनक घर अज्ज पूरी होई घाल। वस्सया
आपणे साचे घर, होया स्वास सुखाल। खुल्लया मेरा साचा दर, टुट्टया जगत जंजाल। प्रभ अबिनाशी ल्या वर, पहली मारी इक्को छाल। अमृत नाता साचे सर, आप सुहाया आत्म साचा ताल। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, चरन प्रीती निभ गई नाल। चरन प्रीती सेव कमाई। साची रीती जगत चलाई। आत्म अतीती इक्क रखाई। काया होई सीतल सीती, तृखा अग्न बुझाई। मनजीत सिँघ गया जग जीत, विच जोती मेल मिलाई। सारे रल मिल सन्त जनो, पूरे गुर नूं दियो वधाई। रसना गाओ धन्न धन्नो, सतिजुग साची बणत बणाई। झूठा मोह जाल जगत त्यागो मन तनो, राखो गुर चरन सरनाई। साचा सुणो शब्द कन्नो, सिक्ख दे रिहा समझाई। आपणा बेड़ा आपे बन्न्हो, सोहँ रसना गाई। सतिजुग दे साचे चन्न चन्नो, करो मात रुशनाई। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणे हत्थ रक्खे वड्याई। किसे जीव भेव ना पाया। करे कराए जुगो जुग आपे आप रघुराया। आपे तोड़े आपे जोड़े, आप चढ़ाए शब्द घोड़े, वाग आपणे हत्थ रखाया। गुरमुख साचा घर साचा लोड़े, नार सुहागण हरि जी साचा घर व्याहवण आया। सन्त जनां मिल मंगल गाया। सोलां मग्घर काज रचाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सारे रल मिल दिओ वधाया। साचे घर वजदी रहे वधाई। गुरसिख गाउँदे रहण चाईं चाईं। सिँघ मनजीत जोत सरूप जाईं सभनी थांईं। पाल सिँघ नूं संग रलाईं। उंगली फड़ के भज्जा जाईं। गुर तेग बहादर दी तृखा बुझाईं। पाल सिँघ नां रखा के कलिजुग फेरा पाईं। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दोहां एका धाम रिहा साचा मेल मिलाईं। गुर पूरा मेल मिलांयदा। जोत सरूपी खेल रचांयदा। जोत सरूपी दरस दिखांयदा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणा भाणा आप वरतांयदा। वरते चाल जगत निराली। कोए कुन्ट ना रहे खाली। किसे फल ना रहे डाली । किसे मुख ना रहे लाली । किसे कुक्ख ना रहे बाली । कलिजुग होणा भक्ख ना कोई रहे खाली । अन्तिम कलि आप दलाए जिउँ दोफाड़ी दाली। गुरमुख साचे सन्त जनां आत्म जोत जगाए जिउँ दीपक जगे दीवाली। आत्म अन्धेर सर्ब मिटाए, मिट जाए कलिजुग तेरी घटा काली। गुरसिक्खां हरि जोत सरूपी तनक लगाए, ना कोई मंगे विच दलाली। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा दर दरबार निहकलंक नरायण नर अवतार कोई ना रहे खाली। खाली कोई ना रहणा। मिल संगत विच जिस बहिणा। झूठे तजदे मात पित भाई भैण साक सज्जण सैणा। प्रभ आपे पर्दे कज्ज दए, सोहँ शब्द पहनाए गहणा। जो गजदे कदे ना वरदे, झूठा भेख विच जगत ना रहणा। गुरसिख गुर संगत मिल गुर चरन ते सजदे, साची सिख्या भाई बण बण बहिणा। जेहड़े घड़े सो अन्तिम भज्जदे, साबत कोई मात ना रहणा। ताल दोवीं हत्थीं वज्जदे, गुरसिख गुर दूर दूर ना रहणा। कोटन कोट सन्त जन पए लभ्भदे, प्रभ वेखण चार चुफेरे केहड़ी
गुट्ठे बहिणा। कई सिर पैरां हेठ रक्खदे, अट्ठे पहर मूंह दे भार रहणा। गुरसिख पाओ हरि सजदे, सोहँ रसना कहणा। एका रंग चढ़ाए तन डब्ब ते, ललारी होर संसार विच कोई ना रहणा। बेमुख बह जाण वांग झग्ग दे, सोहँ शब्द जदों वहिणा। तन्दूर तप जाण काया अग्ग दे, भाणा औखा हो जाए सहणा। वेखो कलिजुग जीव दगदे, प्रभ वखाए साचे नैणां। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुर संगत साची साचे दर ते मिल मिल बहणा। सारे मिल के जाणा बह। आपस विच ना मरना खैह खैह। सृष्ट सबाई प्रभ आपे गाहे एका गैह। गुरमुख विरला विच मात दे रहि। जोत सरूपी जोत हरि, सदा सदा निर्भय। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुखां गुरसिक्खां साचे सन्त जनां चार कुन्ट कराए जै जै जै। सन्त जनां होए जैकारा। सोहँ शब्द चले अपर अपारा। जिस दीआं तिखीआं दोवें धारां। गुरमुखां लाए पार, बेमुखां करदा जाए ख्वारा। सृष्ट सबाई होए दो फाड़, सिर धरया साचा आरा। कलिजुग सतिजुग दोवें खिचण वारो वारा। कलिजुग पापी होया हौला, सतिजुग रहि गया भारा। अग्गों खिच्चे उत्तों मारे, कलिजुग डिग्गे मूंह दे भारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, करे खेल अपर अपारा। कलिजुग डिग्गा मूंह दे भार। ना कोए उठाए ना देवे कोई सहार। सतिजुग साचा उप्पर मारे छाल। आपणी करनी आपे भर, हुण क्यों होयउँ सृष्ट बेहाल। धुरदरगाही मैनूं मिल्या वर, तेरा तोड़ां जगत जंजाल। हुण ना कोई जाए छलया, ना तेरी गलणी दाल। सूरज तेरा कलिजुग अन्तिम ढलया, ना रिहा सच रवाल। जूठे झूठे माया लूठे लूण दे डलया, खर खर हड्ड मास होया विच्चों खाल। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरा अन्त कराया आपणी हत्थीं काल। कलिजुग हेठां पया पुकारे। उत्तों सतिजुग धक्के मारे। निकल मातलोक विच्चों बाहरे। तूं कीते लक्ख चुरासी बड़े ख्वारे। गऊ गरीब मेरे दर आ आ सर्ब पुकारे। कलिजुग वरतया हरि विच मात संसारे। मायाधारी गरीबां निमाणयां दु:ख देवण भारे। तेरे दर होए निताणयां, पावीं साडी सारे। टुट्टी धीरज राजे राणयां, झूठे दसण सर्ब दरबारे। कलिजुग जीव होए रहे काणयां, साची जोत विच्चों गई मार उडारी। भुजदे जाण वांग दाणयां, घर घर पए बिमारी। समझ ना आवे वैद हकीम स्याणयां, की वरते प्रभ कारी। कलिजुग बेमुख मुहाणयां, क्यों भुल्लया हरि निरँकारी। तेरे भन्ना झूठे डाहणयां, जो बैठे बलधारी। आप उजाड़ां तहसीलां थाणयां , ना दीसे कोई बन्दा सरकारी। साचा तीर चलाया शब्द बाणयां, तत्त सभ दी जाए पाड़ी। गुरमुख विरले जाणयां, प्रभ सोहँ बीजे साची हाढ़ी। सतिजुग साचा राह चला ल्या, गुरसिक्खां करदा जाए वाड़ी। वेखो की वरतावे भाणयां, सतिजुग कलिजुग पकड़े दाढ़ी। पहलां पैरां हेठ लताड़या, फेर फड़ के चारों कुन्ट भवाए आपे लग्गे रहे अगाड़ी। वेखो सन्त जनों साचे लाड़यो, जूठा झूठा मारदा रिहा धाड़ी। सिर पाहनी एहदे विच
मारयो, इक्क इक्क पुट्टो वाल दाढ़ी। इस दा वसदा घर उजाड़यो, विच मात लाई बैठा फुलवाड़ी। ना कोई जीव जन्त रिहा पहाड़यो, लेखा देणा पए अगाड़ी। आपणी हत्थीं गुरसिख एहनूं साड़यो, हरि आप आए बण के मौत लाड़ी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सतिजुग साचे तेरी सन्त जन लाए साची फुलवाड़ी। सहिँसा सागर गहर है । गुर दर वरते कदे ना कहर है। गुरसिख मंगदा रहे मेहर है। उथ्थे ना कोई मेर तेर है। ना कोई घोड़ा ना कोई शेर है। गुरसिख आत्म तेरी दलेर है। जेहड़ी पापां नाल करदी रहन्दी भेड़ है। गुर पूरे दे वसे सच्चे घर, कर लैंदे आपणा नबेड़ है। ना मरन कलिजुग पापां अग्गे, आप मुकाउँदे चुरासी गेड़ है। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तुध जेवड अवर केहड़ है। सहिँसा रोग वड्डा दुःख। अट्ठे पहर लैण ना देंदा सुख। हड्ड मास नाड़ी पिंजर रिहा धुख। दिवस रैण रसन पुकारे, कर दरस महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, उतरे तेरी भुक्ख। गुर पूरे दर दर्शन करना। बेमुखां कोलों सदा डरना। साचा बचन कदे ना हरना। झूठी मौते पैणा मरना। बिन गुर पूरे औखा हो जाए तरना। ना कोई बहावे खिच्च सरना। ना कोई समझावे उठ मार छाल मेरे भलवाना हरना। आपे रक्खे आपणी छावें, कलिजुग धुप्प विच ना सड़ना। क्यों होयउँ निथाविउँ निथावां, प्रभ साचे हत्थ सिर तेरे ते धरना। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अन्तिम बाहों तेरी फड़ना। इक्क दर इक्क दुआरा। इक्क घर इक्क घर बाहरा। हेठां कोठा उप्पर चुबारा। थल्ले वसे मोता सिँघ उत्ते सन्त मनी सिँघ तेरा मुनारा। क्या कोई घर साचे वजावे झूठी किंग, प्रभ साचा राग ताल सुणने वाला। मातलोक जामा धारे विच घविंड, पिण्ड सारा कढ्ढदा रहे गाल्हां। वेखो सारयां मूधी होई टिंड, अक्खीं वेखदयां निकलया दवाला। किसे अक्खीं वेखणा मिले ना पिण्ड, बाकी तारन वाला रहि गया हाला। चारों तरफ गए खिण्ड खिण्ड, इक्ट्ठे होए ना भनोईए कोल साला। सारयां पाया इक्को वार चाला। दूजी चाली फेर कराउणी। माझे वाली हद्द टपाउणी। सतिजुग तेरी कंध लँघाउणी। ब्यासा अद्धविचकार रखाउणी। मस्तूआणे छाउणी पाउणी। गुर संगत साची फौज रखाउणी। सोहँ शब्द दी तीर कमान चलाउणी। सृष्ट सबाई इक्को नाम सच्ची अड़ाउनी। गुरसिक्खां प्रभ कर महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणी हत्थीं साची दात आप फड़ाउणी।
अज्ज आई दूजी राती। उत्तों बैठा मारे थल्ले झाती। की करदे विच मात सन्त मेरे राती। साचा लेखा ठीक कराया, कुछ रहि गया ना बाकी। सच महल्ल आसण लाया, इक्को दिसे ताकी। प्रभ अबिनाशी दया कमाया, सवाई बैठा उप्पर छाती। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, नरायण नर त्रिलोकी नाथी। उत्ते छाती हरि सवाया। लोकमात नाम रखाया।
ना गल्लीं बातीं हरि खेल वरताया। ना कोई बूझे बूझ बुझाती, आपणा भेव हरि आप छुपाया। आप बणाए साचा नाती, चरन दुआरे खिच्च लै आया। मातलोक दी सच सुगाती, विच सचखण्ड आप बहाया। जन भगतां पुच्छे आपे वाती, जुगो जुग खेल करदा आया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणे भाणे विच समाया। खेल किया जगत अपार। सतिजुग तेरी बध्धी साची धार। किया आपणा सच विहार। प्रभ अबिनाशी किरपा धार। गुरसिख साचा लेखे लाया, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, किरपा करी आप अपार। साची तेरी धार, जगत विहार है। साची तेरी कार, कर्म रिहा हरि विचार है। साची तेरी सरकार, लेखा लिखे अपर अपार है। साची तेरी सिक्दार, साचा शब्द पहरेदार है। साची तेरी तार, छेती करे मेल कोटन कोट पन्ध कर के पार है। साची तेरी एका नार, गुरसिक्खां संग करे प्यार है। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सृष्ट सबाई एका सच्चा भतार है। सच्चा तेरा रंग इक्क मजीठ है। सच्चा तेरा संग, गुर संगत ल्या डीठ है। वसे अंग संग बेमुख भन्ने जिउँ कौड़े रीठ है। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचे पीसणे रिहा पीठ है। साचा पीसना आप पिठाए। साचा सीसना विच टिकाए। सच जगदीशना साची चक्की आपणे हत्थ चलाए। गुरसिख तेरी कोई करे रीस ना, चारों कुन्ट प्रभ दए हिलाए। दर साचे लग्गे कोई फीस ना, सोहँ शब्द जन रसना गाए। ना कोई शरअ ना हदीसना, बत्ती सपारे ना किसे पढ़ाए। ना कोई वेद पुरान ना गीतना, एका शब्द कन्न सुणाए। ना कोई खाणी ना कोई बाणी ना कोई जगत भगत अतीतला, साचे सन्त आप उपजाए। गुरसिक्खां बणया साचा मीतला, अचरज खेल कलि वरताए। रसना गाओ सुहागी गीतला, प्रभ साचा साचे दिन फेर ल्याए। कलिजुग अन्तिम होया भय भीतला, मातलोक विच्चों बाहर कढाए। सतिजुग आए साचा सीतला, जन भगतां आत्म ठंडां पाए। जो वरते सतिजुग साची रीतला, पहली माघ सर्ब लिखाए। सभ दी परखी जांदा नीतला, ना भेव कोई छुपाए। गुरमुख विरला प्रभ दर आए करदा दीदना, बेमुख जांदे मुख भवाए। गुरमुखां चढ़या चन्द साचा ईदना, अञ्याणा बाला सिँघ मनजीत भेट चढ़ाए। सारे गाओ सुहागी गीतला, सतिजुग साचे दए वखाए। लहणा देवे जो पिच्छे कीतला, सच आप हिसाब मुकाए। गुरसिख मानस जन्म जग जीतला, प्रभ अबिनाशी चरनी सीस झुकाए। जन भगतां राखो चीतला। थिर रहण कोई ना पाए। ना कोई करे काया सीतला, कलिजुग अग्नी हरि तपाए। किसे घर ना बलदा दीपला, जोती सभ दी आप खिचाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणे भाणे विच आप समाए। आपणा भाणा हरि चुकाउणा। कलिजुग तेरा भेख वेख नेत्र पेख तेरा झूठा राज मुकाउणा। बण बण बैठे जो औलीए पीर शेख़, बगल कुरान किसे रहण ना पाउणा। एका दिसे हरि साचा एक, ईसा मूसा नष्ट कराउणा। एका राखो गुर चरन
टेक, रूसा चीना सभ नष्ट कराउणा। गुरसिख तेरे तन ना लागे सेक, शब्द वाड़ हरि आप कराउणा। कराए करे हरि एका एक, मक्का मदीना पहले ढाउणा। आपणी हत्थीं करे छेक, पताल नगरी अमरीका रहण ना पाउणा। आपणी अक्खीं लैणा वेख, चिट्टा फरंगी विच ख़ाक रलाउणा। प्रभ जोत धारया भेख, पहली माघे तंग कसाउणा। सृष्ट सबाई लिखाए लेख, पंचम जेठ सच्चा चरन विच रकाब आप टिकाउणा। प्रभ अबिनाशी करदा जाए लेख, सेठ सिठाणयां वड महाराणयां सोयां आप उठाउणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा शब्द लिखाए जो विच मात वरताउणा। लेखा लिखावे साचा हरि। आपणी करनी जाए कर। सिर ना रक्खे किसे दा डर। मंगण ना जाए किसे कोलों कोई वर। करोड़ तेतीस देवी देवत रहे चरन पड़। शिव शंकर ब्रह्मा विष्न महेश गणेश, प्रभ साचे दे सिर चवर रहे कर। कबीर ध्रू होए दरबान, दर दुआरे अग्गे रहे खड़। प्रभ अबिनाशी अग्गे बैठा सच अस्थान, कोई ना जाए अंदर वड़। गुरसिख साचा बैठे विच बबाण, प्रभ छाती उत्ते जाए चढ़। पवण सरूपी जोत समाण, छड झूठा गई किला काया गढ़्ह। जांदी वार ना दिस्सया कोई निशान। किसे ना खड़या बाहों फड़, क्यों ना रोवे बाल निधान। किधर उडया जेहड़ा अंदर बैठा वड़, झूठी काया होई सुंञ मसाण। सिँघ मनजीत सुत्ता मार दड़, प्रभ अबिनाशी शब्द सरूपी ल्याया सच बबाण। उठ सपूत उत्ते चाढ़्ह तेरा झुलदा जाए नाम निशान। सच घर जाए आपे वड़, निहकलंक तेरा बणाए सच अस्थान। चारों कुन्ट आपे खड़, आप सुहाए भूमिका थान। जिथ्थे लगाए विच मात तेरी जड़्ह, सृष्ट सबाई सुणाए कान। आप समझाए अंदर वड़, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरसिख साचा पार लँघाया, आप फड़ाया आपणा लड़। आपणा लड़ हत्थ फड़ाया। साचा लाड़ा जगत बणाया । शब्द घोड़ी चाढ़्ह वखाया । महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप आपणी सरन बहाया । सरन बहाए सर्ब गुणवन्त। माण दवाए विच जीवां जन्तां। ताण रखाए हरि साचा कन्ता। निशान बणाए बण जाए साची बणता। साचे रंग रंगाण आप रंगाए आपे जाणे गुणी गुणवन्ता। सत्त रंग दए लिखाए, तीन लेख उप्पर लिखाए, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदिन अन्ता। सच निशान आप बणाउणा। सति धर्म झण्डा आप झुलाउणा। तीजा लेख नाल रखाउणा। सच सच हरि वेख शब्द धागे नाल सिवाउणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरी बणत आप बणाउणा। चार कुन्ट चार चक्के। चारों तरफ पैण धक्के। पहले जाए मदीने मक्के। पीर औलीए शमस गौंस बाहर हक्के। फेर वज्जे शब्द धौंस मारे बूरे कक्के। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सिँघ भाणा मात वरताए ना कोई रोक सके। आपे जाए मक्के मदीने। आप मिटाए मुहम्मदी दीने। शब्द तीर मारे खिच विच सीने। साचा कर्म आप कराए, रूस रुलाए नाल चीने। दूजा कदम फेर उठाए, कलिजुग
जीव मरन ध्याए, रहे कुरलाए ना लभ्भे जल धार, ना कोई करे प्यार ना पाए ठंड सीने। पहली कूट दूर दुराडी। पंचम जेठ पैणी वाढ्ढी। प्रभ अबिनाशी बणना गाडी। साचा भार उठाए चुक चुक इक्क इक्क हाडी। बेमुखां सार आपे पाए, फड़ फड़ बाहर बाहों जाए काढी। वहन्दी धार इक्क वहाए, बेमुख पिछे रहि गए फाडी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, चारों कुन्ट आप चुकाए वारो वारी आडो आडी। दूजी कुन्ट डेरा लाउणा। हेरा फेरा हरि कराउणा। शब्द घेरा गिर्द रखाउणा। बाल बिरध सर्ब उठाउणा। जोती जोत सरूप हरि बली बलवान सौण ना देणा। अचरज खेल मात कर, एका अग्न सीने आप लगाउणा। उत्ते अग्नी तेल धर, शब्द फुंकारा आप लगाउणा। दोहां धिरां दा मेल कर, विच बबान आप बिठाउणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अग्न मेघ साची तेग इक्क वार वरसाउणा। तीजी कूट तीर तुफंग। सृष्ट सबाई होए नंग। शब्द सरूपी प्रभ मारे डंग। करनी करे हरि सूरा सरबंग। भरनी भरे कलिजुग जीव झूठा वजायण मृदंग। बीर बेताली आए दरे, आपणे हत्थ लैण रंग। खाली प्याले प्रभ साचा भरे, शुरू कराए साचा जंग। अड्डो अड्डी होण सिर धड़, वक्ख वक्ख दिसण अंग। उच्चे टिब्बे कोई रिड़े, कोई वहे जल धारा गंग। उलटी लट्ठ एका गिड़े, पीड़ी जाए करीर जंड। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तीजी कूट नार सबाई कराए रंड। घर घर रोवण रंडीआं नारां। मूंह चुक्क चुक्क वेखण डण्डीआं, किथे आवण साडे भतारा। प्रभ साचे पाईआ वंडीआं, रण भूमी सुत्ते पैर पसारा। कोई वढाई बैठे कंडीआं, सिर पैर ना होया किसे प्यारा। चारों तरफ चमकण चण्डीआं, ना होए किसे छुटकारा। अचरज खेल कराए दाता वरभण्डीआ , ना कोई पावे सारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर, आपे जाणे आपणी सारा। घर घर होवे रंडी नारी। प्रभ साचे की कीती कारी। सुहागण रात विच मात ना आए दूजी वारी। चार कुन्ट प्रभ साचा आपणी हत्थीं फिराउँदा जाए शब्द बहारी। गुरमुख साचे सन्त जन विच्चों फड़ फड़ बाहर कढ्ढी जाए नितारी। आप बणाए साचे चन्न, सतिजुग देवे सच्ची सरदारी। जन भगतां बेड़े देवे बन्न्ह, ना होए कोई ख्वारी। सच्चा देवे माल नाम धन्न ना लग्गे सन्न्ह, ना कोई लुट्टे चोर यारी। गुरमुख साचे पल्ले लैणा बन्न्ह, बण सच्चे वपारी। साचा शब्द सुण लैण कन्न, रक्खणा विच काया महल्ल अटारी। हत्थीं बन्न्हे साचे गन, प्रभ चरन करन निमस्कारी। प्रभ सरन अरपन मन तन, बचन मोड़े ना कोए सिक्ख बलकारी। साचे घर लग्गे डन्न, ना करदा किसे हुदारी। खड़ी रहण ना देवे किसे दी फन, जूठे झूठे रहे फूक फुकारी। प्रभ अग्न जोत लगाए तन, जो दर आए जीव हँकारी। प्रभ भाग लगाए तेरी काया छप्परी छन्न, प्रभ वसे तेरी आत्म सच्ची महल्ल अटारी। गुर दर निकले झूठा जन, कढ्ढे हउमे विच्चों बिमारी। भाण्डा भरम देवे भन्न, वखावे वस्त
सच्ची हरि थारी। मिटाए अन्धेर आत्म अन्न्ह, जगाए जोत अपर अपारी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जाउ चरन सरन बलिहारी। सन्त जनां हरि पन्ध मुकाया। दिवस रैण जो रहे ध्याया। अट्ठे पहर धूढ़ी लाया। सवा पहर बिसराम रखाया। जेठ दुपहर बलदी अग्न काल तन लगाया। कलिजुग तेरा झल्लदे रहे कहर, चारों तरफ लकीर लगाया। प्रभ अबिनाशी कीनी मेहर, मातलोक विच जामा पाया। अन्तिम कलिजुग ना लाए देर, जोत सरूपी होए सहाया। जोत सरूपी पाए खैर, आओ सन्तो चल सरनाया। प्रभ अबिनाशी गम्भीर गहर, भेव किसे ना पाया। घर साचे दी कर लओ सैर, सच बगीचा हरि जी लाया। दूजा वड़न ना देणा गैर, मदिरा मास जिस रसन लगाया। सच्चा नगर खेड़ा वसाए शहर, मनजीत सिँघ जिथ्थे डेरा लाया। ना कोई आवे ऐर गैर, शब्द डण्डा प्रभ मगर लगाया। गुरसिक्खां नूं ल्याए घेर, हरि साचे दा खेल वखाया। आप मुकाए मेर तेर, सच विचोला आप बणाया। झूठा प्याला ना पीणा ज़हर, दे मति आपणी समझाया। जन भगत जाण एथे ठहर, शब्द सोहला हरि सुणाया। ना कोई तज़ ना कोई लहर भोला भाला हरि रखाया। सृष्ट सबाई ढैह ढैह होए ढेर, एथे कोई रहण ना पाया। ना कोई माली ना कोई महर, झूठा दिसे जगत सबाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका एक हरि रघुराया। साचे सन्तां सच संदेश। प्रभ अबिनाशी शब्द सरूपी भेजे विच्चों माझे देस। जोत सरूपी जामा धारे किया अवल्लड़ा भेस। निहकलंक नरायण नर अवतारे, गुरमुख साचे विच प्रवेश। बेमुख ना जानण प्रभ दी सारे, दूरों वेखण खुल्ले केस। प्रभ अबिनाशी दी साची कारे, ना कोई जाणे दर दरवेश। आपे जाणे आपणी धारे, जो करदा रिहा हमेश। एका एक सच्ची सरकारे, ना सुणे किसे उपदेश। आपे रहे आपणे सहारे, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुर पूरे को सदा आदेस। माझे देस वज्जी वधाई। उठो सन्तो बण जाओ राही। अग्गों हो के मिले साचा माही। सोहँ ढोला साचा गाओ, जाओ चाईं चाईं। शब्द बोला एका नांउँ, हरि हरि वेखे सभनी थाँईं। एका दिसे चिट्टा चोला, भरम भुलेखा कोए नाही। ना एह झूठा ना एह गोला, पूरा कला सोलां साचा माही। ना कोई देवे धक्का ना कोई देवे झकोला, आपणीआं आप हिलाए बाहीं। प्रभ अबिनाशी ना कोई जाणे भोला, सर्ब जीआं विच रिहा समाई। क्या कोई करे प्रभ साचे तों उहला, अट्ठे पहरे रिहा हिसाब लिखाई। होया दर साचे दा गोला, लक्ख चुरासी गेड़ मिटाई। मैल पापां वाली धो लै, रंगण नाम सच चढ़ाई। आत्म बीज साचा बोअ ला, दरगाह साची बैठा थाँईं। अमृत मज्झ साची चो ला, साचा सीर मुख चवाईं। साचा शब्द बणाए होला, चीर रंग नाल रंगाई। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरसिख साचे दिवस रैण सदा ध्याईं। माझे देस खुल्लया दर। चल के आवण साचे घर। सन्त जनां भगतां नूं देवे वर। नाम झोली देवे भर। जोत
सरूपी किरपा कर। वड वड भूपी आवे डर। बाहर द्वारों रहण खड़। अग्गे दिसे साचा गढ़्ह। प्रभ अबिनाशी बैठा दड़। दो हत्थीं बेमुखां दी वढ्ढी जाए जड़्ह। कोई ना सके प्रभ सच्चे अग्गे अड़। कलिजुग जीव पत्तीआं वांगू जायण झड़। झूठे जूठे विच तत्तां जायण वड़। माया लूठे प्रभ दर कढ्ढे बाहर कन्नो फड़। हत्थीं फड़ाए खाली ठूठे, मंगो घर घर। मातलोक पुट्टे गए बूटे, जो लाए फड़ फड़। कौण देवे विच पंघूड़े झूटे, प्रभ अबिनाशी छड्डया लड़। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरसिख साचा सच घर जाए वड़। सन्त जनां दे जणाए। शब्द धुन हरि उपजाए। चारों तरफ चुण चुण सुत्तयां लए जगाए। कवण जाणे प्रभ तेरे गुण, कलि की खेल वरताए। सृष्ट सबाई लए सुण, मातलोक हरि जोत प्रगटाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नाउँ रखाए। नाउँ रख्या विच जहानां। जोत सरूपी पहरया बाणा। अचरज खेल किया महाना। ना कोई जाणे राज राजाना। वरते खेल की भगवाना। कलिजुग मिटे किवें निशाना। सतिजुग आवे वड बली बलवाना। सच धर्म दा सिक्का चलावे प्रभ अबिनाशी बणे सच सुल्ताना। कर्म धर्म सच लेख लिखावे, साचा शब्द सुणाए काना। झूठे भरम सर्ब चुकावे, साचा शब्द वजावे नाम दमामा। आपणी खेल आप रचावे, जिउँ द्वापर कृष्ना काहना। आपणी हत्थीं वाग उठावे, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवाना। जगत पित जगदीश अगम्म अपारया। सच कर्म तेरा क्या कोई करे रीस हरि निरंकारया। भेव मिटावे बीस इकीस, अचरज खेल वरते विच संसारया। मिटाए राग छतीस, सीस सेहरा आप बन्न्हा रिहा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सतिजुग साची बणत आप बणा रिहा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, राग रागणी ना कोई अलाए। स्वांगी स्वांग ना कोए रचाए। दर दर घर घर नच्च नच्च ना कोए जाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सोहँ साचा नांउँ सृष्ट सबाई इक्क जपाए। एका एक हरि राह चलाए। साचा मार्ग सतिजुग लाए। चार वरन इक्क सरन रखाए। ना कोई जात पात ना बरन आख सुणाए। एका मात धरत सर्ब बणाए। दूजा नात श्री हरि राए। तीजा साथ आप हो जाए। चौथे गाथ सोहँ जगत चलाए। पंजवीं माथ गुरसिक्खां लेख लिखाए। छेवें रक्खे सिर हाथ, लज्ज पत्त आपणे हत्थ रखाए। सतवें देवे धीरज जति, सति किसे टुट्ट ना जाए। अठवें देवे साची मति, नाम तत्त विच रखाए। नावें फड़े नत्थ आपणे हत्थ, जिध्धर चाहे लए भवाए। दसवें राह साचा दस्से समरथ, सच दुआरे बूझ बुझाए। सच दुआरा आप बुझाउणा। आत्म अन्ध अन्धयारा दूर कराउणा। सच अन्गयार जोत जगाउणा। शब्द शंगारा तन पहनाउणा। नाम हारा गल लटकाउणा। दु:ख लग्गे ना भारा, दरगाह साची गुरसिख अग्गे जाणा। आपे रिहा कर्म विचारा, प्रभ अबिनाशी सुघड़ स्याणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, इक्क वखाए सच टिकाणा। सच धाम सदा अस्थूल। साचा
पलँघ ना कोई पावा ना कोई चूल। साचा रंग गुरसिख ना जाणा भूल। होए सहाई सदा अंग संग, शब्द पंघूड़े रिहा झूल। मानस जन्म ना होए भंग, प्रभ चुकाए साचा मूल। साचा शब्द चढ़ाए कंग, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप बणाए सूलीउँ सूल। सच दुआरा सच घर वेख। जिथ्थे वसे हरि वसेख। जोत सरूपी ना कोई दिसे रंग रेख। वड वड भूपी कलिजुग भुलाए कर विच मात अवल्लड़ा भेख। साचे मार्ग विरला गुरमुख आए, जिस लिखाए साचे लेख। अमृत आत्म प्रभ इक्क प्याए, जन सन्त साचे नेत्र पेख। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, ना कोई जाणे औल्या पीर शेख़। औलीए शेख़ ना किसे विचारया। जूठे झूठे झूठीआं कताबां रहे वेख, प्रभ अबिनाशी खेल अपारया। आप लिखाए अगले पिछले सदा लेख, तोड़े माण वडे हँकारीआ। सदी चौधवीं पुट्टे आपणी हत्थीं मेख, पुट्टी जड़्ह ना कोई लगा रिहा। कलिजुग तेरी मिटदी जाए रेख, सतिजुग पैरां नाल घसा रिहा। गुरसिख लैणा नेत्र पेख, भाणा हरि साचा वरता रिहा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, थांउँ थांईं सृष्ट सबाई आपणे आप हिला रिहा। सृष्ट सबाई दए हुलारा। इक्को लग्गे धक्का भारा। बेमुख डिग्गण मूंह दे भारा। उत्तों वज्जे शब्द कटारा। गुरसिख वेखण प्रभ साचे दा साचा खाड़ा। बेमुख अग्गों कढ्ढण हाढ़ा। चरनां नाल छुहावण दाढ़ा। अग्गे जोगा ना कोल किसे दे भाड़ा। धर्म राए अग्गे बैठा चबाई जांदा विच दाढ़ां। बेमुख अग्गे कदम उठाउँदा, तपया दिसे तन्दूर जिउँ लग्गी अग्न हाढ़ा। पिछे उठ उठ बेमुख वल मां दे जांदा, क्यों छड्ड आई माता मैनूं विच उजाड़ां। ना कुछ खांदा ना कुछ पींदा, अग्गों मिलदीआं झाड़ां। मैं निज तेरे घर जम्मदा, निज जगत विच जींवदा, मेरा लेख होया माढ़ा। धृग धृग मां संसार तूं जिस ना दस्सया राह, ना प्रभ साचे घर वाड़ा। कवण मेरी अन्त पकड़े बांह, घर बाहर कढ्ढ तूं किया बन्द कवाड़ा। झूठी माणी मैं तेरी छाँ, अग्गे लगदी अग्ग विच बहत्तर नाड़ां। मुड़ के कुख तेरी विच आवां ना, ना दु:ख पावां ना तन नूं साड़ां। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, बेमुख जीव आप मिटाए मगर लगाए अगम्मी धाड़ां। गुरसिख साचा उठ उठ जागे। प्रभ अबिनाशी चरन लागे। पूरे होए मात विच भागे। वेले अन्तिम अन्त प्रभ अबिनाशी दिसे खड़ा आगे। नाल ल्याए साध संगत हँस बणाए कागे। आप चढ़ाए साची रंगत गंवाए गीत सुहागे। ना दर किसे विच गया मंगत, साक सनबन्धी सन्त जन घर आए सारे भागे। दर्शन करन ल्या चारों तरफ मेरी लागे। प्रभ का भाणा ल्या जर, मात धोए आपणे दागे। सच भण्डारा ल्या भर, ना तोट आवे आगे। हरि दुआरा ल्या वर, गुर संगत तेरे आगे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सिँघ मनजीत ना मोया सोया सदा जहान विच जागे। जीवे जागे साचा लाल। उत्ते धरया प्रभ इक्क चिट्टा रुमाल। तिल फुल दित्ता सच्चा धन्न माल। हस्सदे गए बुल्ह, फुल्ल
टुट्टा ना अजे डाल। सच दुआरा धुरदरगाही गया खुल्ल्ह, तोड़ गया जगत जंजाल। कोई जीव ना जाए भुल्ल, प्रभ खड़या गोद उठाल। मातलोक ना गया हुल, लग्गा फल विच जहान। भाग लगाया आपणी कुल, झुलया इक्क सच्चा निशान। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, किरपा करी आप महान। प्रभ हत्थ वडयाईआ। ना चले किसे चतुराईआ। क्या कोई किसे समझाईआ। आपणी बूझ किसे ना पाईआ। भुल्ली रहे सर्ब लुकाईआ। अन्तिम लेखा हरि आप चुकाईआ। बैठा लिखे थाउं थांईंआ। ना कोई पर्दा ना उहला हरि रखाईआ। काया चोला सर्ब तजाईआ। विच अग्नी दे जलाईआ। साची जोत विच्चों उडाईआ। जांदी नज़र किसे ना आईआ। वैद हकीम बैठे रहि गए फड़ के बाहींआ। केहड़ा अंदर वड़या चोर, दर द्वार कोई नज़र ना आईआ। काया कोठड़ी अन्धेरा घोर, किवें वस्त साची हत्थ आईआ। प्रभ अबिनाशी साचा चोर, द्वार दसवें विच्चों बाहर नठ्ठ जाईआ। ना कोई जाणे होर, जिस दी वस्त उहो घर आपणे लै जाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अन्त जोती जोत मिलाईआ। ना एह काया ना एह धड़। ना एह किल्हा ना एह गढ़्ह। प्रभ अबिनाशी साचा चोर अंदर गया वड़। जांदा आउँदा नज़र ना आए, पौड़ी पौड़ी जाए चढ़। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे बाहों ल्या फड़। गुरसिख साचे बाहों फड़या। किथे भन्न के जाए मेरा घाड़न घड़या। छोटा बाल जगत ना जाण, मैं दर तेरे अग्गे रहूं अड़या। पूरा सतिगुर मैं ल्या पछाण, छाती उप्पर रहूं चढ़या। होया मैं वड बली बलवान, तोड़ीं जाऊँ किल्हे गढ़या। मात पिता दी रखूं आण, जिस लड़ लाया प्रभ साचे अड़या। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, छुट्ट ना जाए मनजीत सिँघ लड़ तेरा फड़या। रोणा धोणा झूठा विहारा। प्रभ साचे दे जाउ चरन बलिहारा। दर घर साचे आए पाए सारा। काया देही भाण्डे काचे, टिकाई वस्त इक्क अपारा। आप ढालया साचे ढांचे, इट्ट बणाई लगाई सच मुनारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप दिसाए सच्चा घर बाहरा। जगत प्यार झूठा मोह। बिन हरि पूरे अग्गे ना मिलदा को। एथे सर्ब रहि जाण, नाल ना लग्गण ना सके कोई छोह। पहले पहर उठ उठ वेखण, पिछे बहिण अक्खीं धो। दूजे पहर वरते कहर, उठो छेती काहनी लओ जो। तीजे पहर ना लाओ देर, कवेला रिहा हो। चौथे मिटी ढेर, घर विच छड्ड जाए बो। झूठे साक सनबंधी बहिण दूर हो। कोलों मुशक आवे मन्दी, वेख वेख कालजे पैंदी खो। चिट्टे दिसण दूरों दन्दी, अग्गे हो कोई ना सके टोह। मात पिता भैण भाई सभ पुकारन बाहर कढ्ढो छेती ना होए सहाई को। ना होए सहाई ना सहारा। झूठा दिसे जगत प्यारा। प्रभ साचे दा सच वरतारा। दो जहानां होए रख्वारा। साची काहनी सचखण्ड लै जाए ना जाणे कोई भारा। विच वरभण्ड लाज रखाए, आप बहाए चरन दुआरा। मात पिता दिल ठंड रखाए, नेत्र
नीर ना चले फुहारा। आत्म साची गंढ्ढ बन्न्हाए, रोगां सोगां करे किनारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपे बख्शे चरन प्यारा। माता मनजीत सदा सुख जाण। सदा सुरजीत तेरा बाल अञ्याण। हरि साचा बणया मीत, संग लै आया सन्त सुजान। वेला हत्थ ना आवे जो जाए बीत, करे कराए श्री भगवान। सदा सदा गया जग जीत, झुलदे रहण निशान। सतिजुग चलाई साची रीत, क्रिया कर्म कर्म क्रिया साची कर मुड़ घरां नूं आण। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अग्गे दर्शन देवे आण। भाग लगाया माता कुक्ख। उज्जल होया जगत मुख। सच धर्म दी साची मां सुक्खणा रही सुक्ख। साध संगत मैनूं दयो वधाई, मैं सुक्खणा रही सुक्ख। प्रभ अबिनाशी दया कमाई, मनजीत दा लथ्था दुःख। मैं हस्सां चाईं चाईं, मेरी आत्म आया सुख। प्रभ अबिनाशी चुकया आपणी बाहीं, ना चुकया किसे मनुक्ख। धुरदरगाही आया सांईं, आप उखेड़या उलटा रुक्ख। औसीआं पाईं काग उडाईं, विच दरगाह पुत्त आपणे दा वेखीं साचा सुक्ख। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, रसना गाई, भाग, लगाया तेरी कुक्ख। भाग लगाया मात सुलक्खणी। तेरी गोद होई नहीं सक्खणी। तेरी लाज प्रभ साचे चार जुग विच रक्खणी। चार वरन तेरा नाम ध्यायण, उत्तर पूर्ब पच्छिम दक्खणी। साचा सीर मुख चवाया। बत्ती धार प्रभ दे बख्शाया। आत्म अधार इक्क रखाया। शब्द अस्वार आप चढ़ाया। तेरी हत्थीं गुर पूरे आप नुहाया। बाहों पकड़ ल्या लपेट, चिट्टे चोले विच टिकाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सच कुठाली विच तपाया। सच कुठाली आपे पाए। सोहँ शब्द दी फूक लगाए। काया तन वांग रूं जलाए। भम्बल भूसे खाए धूं, विच अस्मान दे जाए। गाउँदा तूं ही तूं, सच मिली तेरी सरनाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, होए सहाई सभनी थांए। उडया धूं रलया पवण। जावे तीन लोक विच गवण। साधां सन्तां देवे ना सवण। उठ उठ वेखण सुनेहड़ा देवे कवण। प्रभ अबिनाशी नेत्र पेखण महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दिवस रैण रसना सावण। सड़या तन होया अन्गयार। लालो लाल जिउँ कुठयाली सुन्यार। प्रभ अबिनाशी रंगण चढ़ाए, सोहँ सुहागा उप्पर डार। गुर साचा कंगण बणाए, गुर संगत गल पाए हार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरसिख पूरे किया प्यार। किया प्यार हरि जी हरि। सच विहारा दिया कलि कर। निर्मल जिया अग्गे धर । महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सर्ब जीआं चुकाए मौत सरूपी झूठा डर । मौत कोलों मूल ना डरना । अन्तिम वेले जिस ने वरना। बहे कोई ना विच मात मार के धरना। वहिण मौत दा सदा वहे, अग्गे कोई ना एहदे अड़ना। चारों तरफ करदी जाए खै। साहमणे हो किसे ना लड़ना। गुरसिख साचा प्रभ चरनी जाए ढैह, अन्तिम आए बाहों जिस फड़ना। आप बहाए साची थांए, ओथे होर किसे ना वड़ना। दरगाह साची साचा नाएं, गुरसिख साचे हरि आपे आए खड़ना। महाराज
शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपे जोड़े आपणे लड़ना। साची सिख्या लैणी मन्न। आत्म आपणा लैणा बन्न्ह। जगत भुलेखा झूठा लेखा कढ्ढणा जन। जे कोई आखे माढ़ा होया, कहणा धन्न धन्न। साचा सुत्ता लाड़ा होया, गुरसिख बण जंञ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, शब्द घोड़ आप चढ़ाया। जोत सरूपी हत्थीं गाना बन्न्ह। हत्थीं गाना आप बन्न्हाया, शब्द चीरा इक्क रंगाया। नाम हीरा विच टिकाया। सच कलीरा तन पहनाया। साची डोली आप चढ़ाया, कलिजुग बोली दे व्याहया। कलिजुग होली दे खिलाया। लहू मिझ दा घाण वहाया। खान पठाण सर्ब उठाया। वज्जण वांग वधान, इट्ट नाल इट्ट देण खड़काया। आपे जाण जाणी जाणे, जिस ने खेल रचाया। किसे ना आवे विच पछाण, करे कराए जो मन भाया। आपे रखाए आपणी आण, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, ना दूजा कोई संग रखाया। मंगी इक्क सच्ची दात। पहली पट्टी पहली इक्क जमात। आप मिटावे पहले आत्म अन्धेरी रात। दूजा बन्न्हे चरन नात। तीजे पुच्छे आपे वात। चौथे डाले लाए पात। पंजवें नाम रखाए साचा नात। छेवें बैठा वेखे आप इकांत। सत्तवें मारे गुरमुख झात। अठवें कोए ना पुच्छे जात पात। नाम देवे साची दात। दसवें मिटाए अन्धेर काया पिण्ड प्रांत। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आत्म कराए गुरसिख शांत। आप कराए आत्म शांती। प्रभ अबिनाशी जीव इकांती। जोत टिकाए जगाए बिन तेल बाती। गुरसिख साचे सन्त जनां देवे दरस सुत्तयां रातीं। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सोए आप जगाए, खेल करे बहु भाती। खेल करे हरि न्यारा। दूरों बैठे साचे तक्कण, ना कोई आरा ना कोई पारा। ओथे कोई पहुंच ना सकण, साध सन्त थक्क थक्क हारा। गुरमुख साचे ना अक्कण ना थक्कण, चढ़दे जाण सच दुआरा। आत्म पर्दे आपणे चक्कण। अग्गे दिसे हरि निरँकारा। नेत्र पेख ना दस्स सकण, जोत सरूपी खेल अपारा। काया काअबा गुरसिख हाज़ी वड़ जा साचे मक्कण, जिस दा ऊँचा इक्क मनारा। पंजे चोर अग्गों डक्कन, शब्द खण्डा मारीं दो धारा। दूजा ना कोई आवे चक्कण, प्रभ अबिनाशी अग्गे खड़ा दोवें बांह पसारा। धन्न धन्न धन्न गुरसिख जिस पाई मेरी सारा। तेरा उज्जल होया मुक्ख, सोहँ शब्द उचारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरे आत्म दर दुआरे वसे जोत सरूपी खेल न्यारा। शब्द दात गुरसिख भण्डार है। जिस नाल चलदे दो जहानां दे सच विहार है। एथे मिले ना कोई तंगी, अग्गे पैंदा नाम अधार है। साची रीत विच मात चंगी, ना कोई दूजा वणज वपार है। साचे दर मूल ना संगी, प्रभ अबिनाशी अंगीकार है। सच्ची दात हरि दर मंगी, प्रभ लाया सच भण्डार है। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, बणया आप वरतार है। सच सन्तोख हरि गुर चरन है। अन्तिम मिटदे दुःख, चुकदा मरन डरन है। घर साचे मिलदी साची मोख, बेमुख दुखड़े अन्त भरन है। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान,
आप मिटाए आत्म दोख, जो जन आए साची सरन है। हरि चरन सच सुख विचार। हरि चरन हरि देवे नाम अपार। हरि चरन गुरमुख साचा लेवे करे साचा वणज वपार। अमृत खाए साचे मेवे, मिले फल सच्चे दरबार। जुग जुग जगत विच जीवे किरपा करे जिस अपार। लहणा देणा साचा देवे, लेखा कर सच्ची सरकार। प्रभ अबिनाशी रसन सेवे, झूठा जाणे जगत विहार। दोए जोड़ प्रभ दर नीवें, प्रभ बेड़ा कर जाए पार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन भगतां पावे आपे सार। पावे सार हरि सुख अनन्दा। देवे शब्द धार, कर प्यार आत्म तोड़े जिंदा। साचा कर विहार, सतिजुग वरते जो वरतार। आपणी हत्थीं बन्न्हे धार, ना कोई भेव रखंदा। चारों कुन्ट वेखे संसार, प्रभ शब्द हलूणा देवे मार, जड़्ह उखड़े इक्क हुलार, ना कोई मात रखंदा। कलिजुग जीव होए गंवार, धीआं भैणां करन वपार, प्रभ साचे सुणी पुकार, साची जोत विच मात जगन्दा। गुरसिख सुहागण सुलक्खणी नार, इक्क हंढाए सच भतार, दुहागण होर सर्ब रखंदा। आपे होए पहरेदार, फिरदा रहे चार चुफार, चोर यार ठग्ग कोई नेड़ ना आंयदा। बणे आप सच्चा सिक्दार, फड़ शब्द हत्थ कटार, तिखीआं दोवें धार रखंदा। कलिजुग बेड़ा कर ख्वार, सतिजुग ल्याए विच सच्चे दरबार, दोईं हत्थीं दए प्यार विच मात धरंदा। चार कुन्ट कराए हाहाकार, बेमुखां कराए डाहढी ना होए कोई सहार, गुरसिख आपणी साया हेठ रखंदा। पूर्ब कर्म रिहा विचार, लहणा देणा सच चुकाए, ना करे कोई हुदार, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका खेल हरि वरतन्दा। आपणा खेल वरतावणा। साचा लेखा शब्द आप लिखावणा। कलिजुग तेरा झूठा भेख आपणी हत्थीं हरि मिटावणा। जो कुछ वरते गुरसिख नेत्र नैणां पेख, ना देर हुण लगावणा। कलिजुग तेरी मिटदी जाए रेख, सोहँ अक्खर उप्पर घसावणा। सतिजुग तेरी लग्गदी जाए मेख, शब्द हथौड़ा इक्क तेरे सिर लगावणा। जोत सरूपी धारे भेख, शब्द घोड़ आप चढ़ जावणा। गुरसिक्खां फड़े लिखाए साचे लेख, धर्म राए सीस झुकावणा। बेमुख कलिजुग रहे वेखा वेख, प्रभ अबिनाशी सभ आप भुलावणा। भेव ना पाए कोई औल्या पीर शेख़, पढ़ पढ़ थक्के सर्ब कुराण्ना। गुर पूरा राखे गुर चरन टेक, बाहों पकड़ पार करावणा। सोहँ शब्द हरि साचे फड़ी तेग, आपणी हत्थीं सीस सर्ब कटावणा। इक्क चढ़ाए कलिजुग अन्तिम तेरी देग, लक्ख चुरासी विच पकावणा। आप मिटाउँदा जाए जूठयां झूठयां जोत सरूपी धर धर भेख। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरसिख साचे तेरे आत्म दर दुआरे बैठा रिहा वेख। आत्म वेखे हरि विचारे। वसे तेरी काया महल्ल मुनारे। साची देवे शब्द धुन, उपजे राग अपारे। गुरसिख गुर चरन आए सुण कन्न, तेरे उतरन पापां भारे। तेरी आत्म जाए मन्न, आत्म जोत होए उज्जयारे। ना दरगाह साची लग्गे डन्न, जाए घर सच्चे दरबारे। ना होए आत्म अन्न्ह, माया पाए पर्दे भारे।
आपणा बेड़ा लैणा बन्न्ह, जाए घर हरि सच दुआरे। इक्क झूठा रहि जाए तन, जिस संग करे सच प्यारे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरसिख साचे दे मति समझावे। कलिजुग दिसे रैण अँध्यारे। रैण अन्धेरी कलिजुग अन्धेरा। ना कोई संञ ना सवेरा। चारों चक्क वज्जे धक्क, ना सके कोई डक्क, शब्द सरूपी प्रभ पाए घेरा। नत्थ पाए नक्क नचाए बूरे कक्क, तन सुक्के होण सक्क, आप जलाए वांग करीरां। अन्तिम करे नबेड़ा हक्क। गुरमुख साचे लए रक्ख। बेमुख बाहों फड़ कीने वक्ख। कौडी मुल ना पाए दरगाह साची जेहड़े पल्ले बन्न्ही बैठे लक्ख। गऊ गरीब निमाणयां रहे सताए, मारदे फिरन झक्ख। निहकलंक कलि जामा पाए, प्रगट होए माझे देस प्रतक्ख। इक्क धकेल आप लगाए, ना सके कोई रक्ख। माझा देस तेरा खुल्हा वेहड़ा आप कराए, तेरे विच उडदी दिसे भक्ख। बेमुखां ना कोई छुडाए, कलिजुग पाई नकेल नत्थ। करदे जाण हाए हाए, कोल ब्यासा जायण थक्क। कौण छुडाए मेरी माए, पिछां भौं भौं रहे तक्क। बाल अञ्याणा कोई समझ ना पाए, सुघड़ स्याणे गए अक्क। गुरमुख साचे सन्त जनां महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साची नाओ चढ़ाए, पहले पूर लँघाए दोवीं हक्कीं आपे धक्क। आप चलाए साची नईआ। सोहँ शब्द वंञ मुहाणा इक्क रखईआ। एका चप्पू नाम लगईआ। साध संगत बणाए भैणां भईआ, उप्पर आप बिठईआ। झूठे दिसण साक सैणां, मदिरा मास जो मुख रखईआ। दर घर साचे मिले ना बहिणा, प्रभ साची खेल आप हरि रचईआ। भाणा हरि का पवे सहिणा, ना कोई लुके लुक लुकईआ। साचा देणा पवे लहणा, सच हिसाब हरि रखईआ। ना कोई मरना मंगदा, रहणा एका एक, गुर चरन टेक, ना लागे सेक, होए बुध बबेक, आपणा आप सिर हत्थ रखईआ। हत्थ रखाए सिर वेले अन्त। गुर चरन बहाए गुरमुख साचे सन्त। कलिजुग माया पाए बेअन्त। भुल्ले फिरन सर्ब जीव जन्त। गुरसिक्खां मिल्या हरि साचा कन्त। जिन बणाई साची बणत। जुगो जुग आदि जुगादि महिमा जगत अगणत। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एक एक जोत सरूप वड शाहो भूप आदिन अन्त। गुरसिख तेरी धन्न कमाई। धन्न धन्न गुरसिख धन्न जणेंदी माई। आपणा बेड़ा जाए बन्न्ह, आपणा भार आपणे सिर उठाई। कलिजुग जीव कोई ना डाहवे अग्गे कंध, प्रभ दोईं हत्थीं रिहा दबाई। झूठी माया कीने अन्ध, नेत्रां विच्चों गई सच्ची रुशनाई। आत्म होई झूठी कंध, मोह तुटा भैणां भाई। जूठे झूठे गाउँदे फिरन झूठे छन्द, साचा राग किसे हत्थ ना आई। खुशी कराए बन्द बन्द, आत्म देवे जोत सवाई। आप दिखाए परमानंद, निजानंद दे विच समाई। जो जन रसना लायण मदिरा मास गन्द, दर दवारयो हरि देवे दुरकाई। गुरमुख साचे सन्त जन दोए जोड़ भुल्ल लैण बख्शाई। वेला अन्तिम कलिजुग आ गया, घुंड पापां वाला प्रभ आपणी हत्थीं दे उठाई। सतिजुग साचा मात धरा ल्या, सोहँ शब्द
मुख छुहारा लाई। कलिजुग तेरा अन्धेरा मिटा ल्या, उत्ते पापां चादर पाई। सतिजुग सुत्ता फेर उठा ल्या, प्रभ अबिनाशी आपणी किरपा आप कराई। कलिजुग गूढ़ी नींद सवा ल्या, तीन जुग ना कोई हिलाई। सतिजुग साचा आप सिखा ल्या, सोहँ नाम मात जपाई। वेद पुरानी खाणी बाणी कुरान अञ्जीलां आप मिटा ल्या, कलिजुग तेरी ढेरी उप्पर दे टिकाई। सतिजुग साचा सोहँ दीपक आप जगा ल्या, चार कुन्ट करे रुशनाई। कलिजुग मिटी विच रुला ल्या, सिँघ मनजीत तेरी ख़ाक सिर एहदे विच पाई। रहे जगत सदा अतीत, प्रभ देवे लेख लिखाई। चार जुग जायण बीत, जन भगत रसना तेरा नाम ध्याई। अज काया होई ठंडी सीत, सतिजुग तेरी साची नींह रखाई। झूठी तजाई जगत प्रीत, साची प्रीत गुर चरन लगाई। आपे परखे साची नीत, सचखण्ड दुआरे जा बहाई। गुरसिख बणया गुर पूरे दा साचा मीत, आपणी हत्थीं रिहा चँवर झुलाई। मानस जन्म गया जग जीत, दोवें हत्थीं खड़या प्रभ उठाई। ना कोई अग्गे दिसे भीतर भीत, सच महल्ल हरि आप बहाई। सदा गाओ सुहागी गीत, साध संगत गुर पूरे नूं दयो वधाई। गुरसिख साचा रखणा चीत, पुरी इन्द्र विच हरि दे टिकाई। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, भेव कोई ना जाणे एका आपणे हत्थ रक्खे वड्याई। आपणे हत्थ रक्खे वडयाईआ। लग्गी प्रीत तोड़ निभाईआ। वाह वाह कीती चंगी, धुरदरगाह दे साचया साईंआ। साची वस्त गुरसिख इक्क तेरे दर मंगी, आपणी चरन सरन रक्ख रघुराईआ। दो जहानी मैनूं कोई ना दिसे तंगी, इक्क तेरी ओट रखाईआ। होए सहाई सद अंगी संगी, विछड़ कदे ना जाईआ । ना कोई भुक्ख ना नंगी, अट्ठे पहर मेरी आत्म तृष्न मिटाईआ। मेरी काया चोली साची रंगी, उप्पर रंग मजीठ चढ़ाईआ। होए धन्न भाग काया मिट्टी काची वंगी, चूड़ीदार किसे होर ना दूजी कोई चढ़ाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, रसना साची गीत सुहागी गाउँदी दर तेरे ते आईआ। ना कोई सके तोड़ महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जिस दा होया आप सहाईआ। हरि रंग गुरसिख रतया। कलिजुग वा ना लग्गे तत्तया। आप समझावे देवे मतया। रक्खणा आत्म साचा धीर गुरसिख जतया। रंगणा आपणा काया चीर, रंग केसरी ला इक्क रत्तीया। तेरी कट्टी जाए भीड़, मातलोक विच साचे सत्या। आपे बन्न्हदा जाए बीड़, शब्द चादर उप्पर घत्तीआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गाउँदे रहणा बत्ती दन्दियां। हरि रंग शब्द अपार है। गुरसिख करना सच विहार है। काया झूठा दिसे कच्च, भन्नणा अन्त प्रभ भन्नणहार है। एका नाउँ प्रभ का साचो साच, सृष्ट सबाई चलणहार है। कलिजुग माया विच जायण मच, जिन्हां आत्म वड हँकार है। झूठे रहे दर दर नच्च, मंगदे फिरन झूठी भिखार है। गुरसिख साचे जायण बच, चल आयण निहकलंक तेरे चरन द्वार है, हरि हिरदे जाए रच, अमृत धारा गुरसिख देवे ठंडी ठार है। साचा अमृत गुरसिख जाए पच, बेमुखां
चाढ़्ही जाए बुखार है। टुट्टण हड्ड जिउँ नारी जच, पेट चढ़दा जाए अफार है। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरसिख वेखो की वरतावे कलिजुग वरतार है। हरि रंग शब्द अपार है। करना इक्क गुर चरन प्यार है। दूजे सरन गुरसिख होए तेरी निमस्कार है। प्रभ देवे दरस नेत्र तीजे, हरन फरन खोल्हणहार है। तन मन तेरी काया भाजे, प्रभ अबिनाशी उत्ते अमृत छिड़कणहार है। साचा बीज तेरे आत्म बीजे, फल लगाए अपर अपार है। हरि वस्सया सदा दर दहिलीजे, बेमुख जानण बाहर है। गुरसिक्खां करे हरि आपे रीझे, आप पहनाए सोलां शिंगार है। इक्क नाम वस्त दात साची दीजे, सिर बन्न्हे सच्ची दस्तार है। आपणा काम हरि आप कीजे, सिँघ मनजीत आपणी हत्थीं पाए गल तेरे विच हार है। लँघियो पार लोक तीजे, जिथ्थे वसे इक्क निरँकार है। दूसर कोई ना दीसे ओथे चीजे, जगे जोत अगम्म अपार है। प्रभ अबिनाशी गोद आपणी विच लीजे, बाल अञ्याणा वेख करे सच्चा प्यार है। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, बैठा हरि साचे घर सिँघ सिँघासण उप्पर हरि दातार है। हरि रंग सहज सुभाए है। प्रभ देवे मात सच्ची दात आपणी हत्थीं आए है। झूठा तोड़े जगत नात, आप छुडाए भैण भ्रात, मात पित संग ना कोई रखाए है। कलिजुग आई अन्धेरी रात, बाल अञ्याणे वेखीं मार झात, झूठी दिसे सृष्ट सबाई तेरी दात, बिन गुर पूरे अग्गे कोई ना पुच्छे बात ना लैंदा कोई छडाई है। ना कोई जात ना कोई पात, साचे सन्त जन तेरी बणे बरात, प्रभ अबिनाशी तैनूं देवे सोहँ साची दात, घर साचे दे वधाई है। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणी किरपा आप कमाई है। हरि रंग हरि वड्याई। गुरमुख विरले विच मात दे पाई। नानक दादक मिल के दयो वधाई। मनजीत तेरी साची रीत, प्रभ अबिनाशी विच मात चलाई। एका गाओ सोहँ गीत, नेत्र नीर ना कोई वहाई। निभी तोड़ चरन लग्गी प्रीत, गया पन्ध मुकाई। मातलोक विच जो गई बीत, बाल अञ्याणा भुल्ल होई ना राई। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, वाली दो जहान सभ थांईं होए सहाई। थान सुहाए गुरसिख आए। साध संगत संग रलाए। अंग संग संग अंग आप हो जाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, वड दाता सूरा सरबंग बाल भुयंग आपणी गोद जाए उठाए। सच रंग हरि जाणा तुल। भाग लगाउणा आपणी कुल। अट्ठे पहर रसन ध्याउणा, प्रभ अबिनाशी आप बरसाए गुर संगत उप्पर फुल्ल। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, ना कोई जाए भुल्ल। हरि रंग हरि गुण वथ है। जोत सरूपी पारब्रह्म सर्ब समरथ है। बिन रंग रूपी आदि जुगादि अकथ्थना अकथ्थ है। मिटाए अन्धेरी रात अन्ध कूपी, सतिजुग चलाई आवे रथ है। जगे जोत सति सरूपी, चारों कुन्ट होए रुशनाई है। उठ उठ वेखण शाहो भूपी, जोत किस जगाई है। गुरसिख साचा माणक मोती, प्रभ आपणे गल लए लटकाई है। सृष्ट सबाई रही सोती, गुरसिख
गाउँदे चाईं चाईं है। प्रभ आप टिकाए एका जोती, सच बणत रिहा बणाई है। दुरमति मैल जाए धोती, नाम साबण रिहा लगाई है। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरसिख साचे रंगण नाम इक्क चढ़ाई है। हरि रंग हरि ही जाणे। गुरसिख साचे आप चलाए आपणे भाणे। साचा नाम रंग इक्क वखाए, रंग दूसर कोई ना लाणे। सच वस्त हरि विच टिकाए, जगे जोत इक्क भगवाने। होए रुशनाए थांएँ थांएँ, कलिजुग अन्धेर आप मिटाणे। गले लगाए फड़ के बाहीं, गुरसिख सोए आप जगाणे। साचे तीर्थ गुरसिख नुहाए, अमृत धार हरि आप चलाणे। पापां दाग सर्ब धोए, चरन धूढ़ हरि इशनान कराने। आत्म बीज साचा बोए, साचे फल जो आगे खाणे। कलिजुग जीव जाणे कोए, भुल्ले हरि बण निधाने। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपे जाणे आपणे भाणे। भाणा भगवान बड़ा दूर है। सृष्ट सबाई मन्नणा पए जरूर है। बेमुखां प्रभ साचा दिसे दूर है। गुरसिक्खां अग्गे खड़ा हाजरा हजूर है। धन्न धन्न गुरसिख जो प्रभ चरन लग्गे, हरि सर्ब कला भरपूर है। कलिजुग अग्न विच ना दगे, खेल वरताणा मात जरूर है। झूठे तुटे काया तग्गे, बज्झे रहण ना किसे जंजीर है। कलिजुग जीव फिरन भज्जे, ना देवे कोई धीर है। लाउँदे फिरन अज्जे पज्जे, अन्तिम लथ्थणे विच मात दे चीर है। गुरमुखां हरि सज्जे खब्बे, कटदा जाए भीड़ है। बेमुखां पैरां हेठ दब्बे, भन्नदा जाए हड्डी रीड़ है। फड़ फड़ आपणी दाढ़ीं चब्बे, होण ना देवे किसे पीड़ है। वेला अन्तिम ल्याए झब्बे, गुर संगत तेरी भेट चढ़ाया इक्क तुहाढ्ढा छोटा वीर है। साचा माल धन किसे ना लभ्भे, घती जाण सर्ब वहीर है। खाली लटकदे दिसण छब्बे, खाली होए महल मुनीर है। प्रभ अबिनाशी ना मदीने ना मक्के, जोत सरूपी सभ थांईं गहर गम्भीर है। दिवस रैण ना कदे अक्के ना थक्के, चार कुन्ट तिन्न लोक पैंडा रिहा चीर है। गुर संगत बणाए भाई भैण, प्रेम गलवकड़ी गल पवाए होया मेल जिउँ विछड़यां भैणां वीर है। शब्द तकड़ी आप तुलाए, धीरज देंदा जाए साची धीर है। शब्द डण्डी उप्पर आप लगाए सोहँ बोदी पकड़े आप अखीर है। बेमुख डिगदे जाण वांग मक्कड़ी, नेत्रां विच्चों वैहन्दा जाए नीर है। गुरसिख साचे गुर चरन प्रभ दर आए पकड़ीं, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कट्टी जांदा हउमे पीड़ है। हउमे पीड़ दए कट्ट। उत्तों लाहे पापां छट्ट। शब्द झपट मारे झट्ट। झूठे कढ्ढदे देही वट। जगे जोत लट्ट लट्ट। प्रभ अबिनाशी वसे घट घट। गुरसिख साचे पार उतारे सोहँ रसना रट्ट रट्ट। आत्म देवे अमृत साची धार काया झूठे मट्ट। गुरसिख साचा बाल अञ्याणा आप लपेटयां शब्द सरूपी साचे पट्ट। ना कोई जाणे राजा राणा, ना कोई जाणे सन्त सराणा जो रहे ख़ाक चट्ट। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरसिख साचा सिँघ मनजीत पार कराया, साचे तीर्थ जा बहाया, ना कोई मुनारा ना कोई तट्ट। शब्द घोड़े आप चढ़ाया, धुर दरगाहे जाईं एका चाल रक्खीं
सरपट। एका रक्खीं चाल निराली। होवे हरि सच्चा रखवाली। तेरा घर ना होए खाली। बूटा लाए मात माली। दिनो दिन चढ़दी जाए लाली। गुर संगत करे निमस्कार, दोवीं हत्थीं वज्जदी ताली। गुर पूरे जाओ चरन बलिहार, कलि चली चाल निराली। कारज दए संवार, दो जहानां वाली। बेड़ा कर जाए पार, गुरसिख कोए ना रहे खाली। आपे आए चल द्वार, सोहँ शब्द लै आए डाली। गुरसिक्खां कर्म रिहा विचार, सच प्रीत जो मात घाली। सिँघ मनजीत उठ हो त्यार, प्रभ करे तेरी आप रखवाली। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, विच मात शब्द दात, तेरे नांउँ जगाए इक्क दीवाली। हरि पूरन काज कराया। कलिजुग सतिजुग दोवें कुड़म बणाया। सच कुड़माई आप कराई, गुर संगत संग रलाया। पंज दिवस गाउँदे रहे चाईं चाईं, पंचम हरि हरि विच समाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पारब्रह्म जोत सरूपी खेल रचाया। जोत सरूपी किया खेल। कलिजुग सतिजुग होया मेल। आपे दोए इक्क थां बहाए, अचरज कराए खेल। कलिजुग जूठे झूठे इक्क लगाए धकेल। चारों कुन्ट आप फिराए, फड़ हत्थ नकेल। सतिजुग साचा मार्ग लगाए, उत्तों वार लैण दा वेल। जांदी वारी हत्थ मिलाईं, फेर जाणा धर्म राए दी जेल्ह। आप थां टिकाणा दस्स के जाईं, फिर होसी कदों मेल। जूठया झूठया मेरया कुड़मा अन्तिम होयउँ फेल। सतिजुग साचे सच कर्म कमाया, प्रभ शब्द चलाया इक्क गुलेल। आपणी हत्थीं अमृत आप छिड़काया, जिउँ अतर फुलेल। सति सुगंधी दे उपजाया, सन्त जनां कराए मेल। आत्म तोड़ी जाए जिंदी, पाउँदा जाए नाम साचा तेल। विच्चों कढ्ढदा जाए वासना कलिजुग गन्दी, पर्हां करे धकेल। पैणां बेमुख अन्त विच धर्म राए दी बन्दी, बेड़ा तेरा जाए ठेल। सृष्ट सबाई होई अन्धी, ना कोई गुरू ते ना कोई चेल। सृष्ट सबाई भागां मन्दी, कलिजुग तेरी कट्टी मातलोक विच्चों वेल। गुरसिख साचे सन्त जन, प्रभ साचे दे साक सज्जण सुहेल। आपे चुक्क लै जाए आपणी कंधी, वसाए घर जिथ्थे पारब्रह्म दा खेल। कट्टे जगत ज़ंजाल बन्द बन्दी, कराए हरि साचे नाल साचा मेल। गुरसिख साचे सन्त प्यारयो, गाओ सोहँ साचा छन्दी, नेत्र नीर गुर चरन चवाओ साचा तेल। साचा तेल देणा चुआ। आपणा आत्म दर लैणा खुल्हा। अट्ठे पहर गुरसिख तैनूं आउँदी रहे ठंडी वा। छड्ड सिँघासण उठ के आए, अग्गों पकड़े तेरी बांह। गुरसिख बाल अञ्याणयां सुघड़ स्याणयां, शब्द सरूपी आपणी हत्थीं करदा जाए छाँ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका साचा पित मां। आपे पिता आपे माता। प्रभ अबिनाशी पुरख बिधाता। झूठा जाणो जगत नाता। चारों तरफ गुरसिख साचे प्रभ शब्द सरूपी आपणी हत्थीं ताणे चार कनातां। चार जुगां दा हरि रखवाली, आपे पुच्छे तेरीआं वातां। सच बाग दा साचा माली, गुरसिख लगाए सच सुगातां। देवी देवते उप्पर तरसण निउँ निउँ मारन झातां। निहकलंक कलि जामा पाया, इक्क
पढ़ाए जमाता। सोहँ साचा शब्द सिखाया, कलिजुग तेरी मिटाई अन्धेरी राता। गुरसिक्खां दी झोली पाया, ना कोई पुच्छे जातां पातां। बेमुखां नूं पर्हे हटाया, जिउँ रन्नां कमजातां। गुरसिक्खां नूं चन्न चढ़ाया, देवे सच्चीआं दातां। बाहों पकड़ गले लगाया, जिउँ बालक माता। आप आपणे धाम बहाया, पाड़ गगन दीआं छातां। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सिँघ मनजीत किरपा कर साचे हरि आप बणाया चरनी साचा नाता। साचा नाता ना जाए टुट्ट। कलिजुग जड़्ह जाए पुट्ट। दाणा पाणी गया निखुट्ट। पीणा मिले ना मात विच इक्क घुट्ट। चारों तरफ मूंह विच पैंदा थुक्क। माता गर्भ विच बाल अञ्याणे जायण सुक्क। साचा भाणा हरि वरताए ना सके रुक। भज्जे फिरन जीव हलकाए, किसे हत्थ ना आवे टुक। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरसिक्खां आपणी हत्थीं लए चुक्क। मन सखियां सज्जण सुहेला। होया गुर संगत दा मेला। जुड़या जोड़ बैठा एका थां गुर चेला। ना कोई सके तोड़, प्रभ अबिनाशी बन्दी तोड़, साचा साक सज्जण सुहेला। ना कोई सके अजोड़ ना होए रंग दुहेला। बेमुखां देही चले कोढ़, जो मूहों कढ्ढण बोला। प्रभ अबिनाशी बन्दी तोड़, सोहँ गाओ साचा ढोला। ना होए कदे विछोड़। गुरसिक्खां बणया रहे गोला। प्रभ साचे दी साची लोड़, धुरदरगाही एका इक्क विचोला। कलिजुग जीव भन्ने कौड़, छड्डणा पए सभ नूं चोला। पट्टी होए सभ दी चौड़, खाली दिसे सर्ब पटोला। गुरसिख गुर चरनी आयण दौड़, प्रभ अबिनाशी शब्द सरूपी रक्खे उहला। चिट्टा अस्व मारे पौड़, चारों तरफ होए हिल हलोला। आपे चढ़या साचे घोड़, सृष्ट सबाई दा वेखे मेला। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोती जोत सरूप सदा इक्क इकेला। इक्क इकेला एका थां। भौंदा रहे सारे थां। जगाउँदा रहे गुरसिक्खां फड़ फड़ बांह। जपाउँदा रहे आपणा नां। आपे आप वखाउँदा रहे, दवाउँदा रहे इक्क दूजे नूं थां दहा बहा। सतिजुग साची कार कमाउँदा रहे, सोहँ देवे झोली पा। साचा ढोल वजाउँदा रहे महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत सरूपी जामा पा। गुर पूरा गुण निधान है। गुर संगत बली बलवान है। गुर पूरा वड सुल्तान है। गुर संगत नौजवान है। गुर पूरा शब्द किरपान है। गुर संगत हत्थ उठान है। गुर पूरा वड मेहरवान है। गुर संगत रही वखाण है। गुर पूरा जाणी जाण है। गुर संगत होई निमाण है। गुर पूरा देवे ब्रह्म ज्ञान है। गुर संगत लाए चरन ध्यान है। गुर पूरा झुलाए सच निशान है। गुर संगत साया हेठ रखान है। गुर पूरा वड दानी दान है। गुर संगत झोली भर घर लै जाण है। गुर पूरा सोहँ देवे वस्त महान है। गुर संगत पाई प्रभ दर आण है। गुर पूरा वड बली बलवान है। गुर संगत देवे जिया दान है। गुर पूरा जोत भगवान है। गुर संगत मेल मिलाण है गुर पूरा सर्ब सुखदेव है। गुर संगत खाए साचा मेव है। गुर पूरा वड देवी देव है। गुर संगत कमाउँदी रहे सेव है।
गुर पूरा रसना जपण जिह्वा जेहव है। गुर संगत लहणा देण है। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका एक गुरदेव है। हरि साचा भोग लगांयदा। पूरन कर्म करांयदा। गुर संगत चोग चुगांयदा। हउमे रोग गवांयदा। राह सच्चा इक्क रखांयदा। गुर दर आए जो सीस झुकांयदा। लक्ख चुरासी गेड़ कटांयदा। सच वक्खर नाम झोली पांयदा। इक्क अक्खर नाम सोहँ शब्द पढ़ांयदा। फड फड़ करदा जाए वक्खर, संगत साची विच रलांयदा। बेमुख जीव उडदे फिरन वांग मच्छर, प्रभ आपणी हत्थीं अग्न तेल पाए जलांयदा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन भगतां दया कमांयदा। जन भगतां जन्म सुधार। प्रभ साची करी कार। साचा बख्शे गुर संगत इक्क प्यार। दूजे दर ना होणा मंगत, बण के जगत भिखार। प्रभ साची चाढ़्ही रंगत, एका एक निहकलंक नरायण नर अवतार। चुण चुण बणाए साची संगत, फड़ फड़ बाहों करदा जाए बाहर। होए सहाई जिउँ नानक अंगद, जुगो जुग प्रभ साचे दी साची कार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सर्ब जीआं दा इक्क दातार। दाता दातार, करदा सर्ब प्यार। कर्म धर्म जगत विचार। साचा ब्रह्म हरि चितार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, बहाए चरन द्वार। चरन बहाए देवे चरनोध। शब्द कुठाली गुरसिख देवे सोध। आपे चाढ़्हे साची लाली, आप बिठाए आपणी गोद। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोती जोत सरूप नरायण नर शब्द लिखाए बोध अगाध अगाध बोध। तेरा हिरदा रिहा धुख। घर तेरे विच्चों देवे धक्क। आपे लै जाए अग्गे हक्क। दाणा पाणी सिँघ पाल अग्गे बहि के छक। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अन्तिम खेत बेमुखां वढ्ढे अन्तिम गया पक्क। सुण पुकार वड दातारया। भुक्ख नंग कीता लाचारया। अट्ठे पहर रिहा मंग, ना मिले कितों भण्डारया। आत्म होई बड़ी तंग, रो रो अर्ज़ गुज़ारया। मानस जन्म हुंदा जाए भंग, ना दिसे कोई सहारया। होए सहाई अंग संग, खेल मेर दर, द्वारया। सुक्कीआं हड्डीआं वांग होइयां कुरंग, अंग अंग मेरा पुकारया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अन्न दान हरि भगवान रिहा मंगदे वस्त सच्ची भण्डारया। धन्न माल दे, आया दर। कर निहाल दे, चुका डर। पूरा ताल दे, दु:ख रहे ना घर। दूजी अग्नी फिर बाल दे, दु:ख भुक्ख रोग दूर कर। चरन प्रीती साची नाल दे, नित आउँदे रहीए तेरे दर। जन भगतां वाली चाल दे, मानस जन्म पूरा जाईए कर। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तैनूं ध्याईए, वसाओ साडा घर । कलिजुग मैला होया तेरा चोला । दर होयउँ साचे अन्तिम गोला। जूठे झूठे जगत यार, वड्ड सिक्दार करदे रहयो घोला। घर घर भोगण वेसवा नार, प्रभ अबिनाशी दित्ता विसार, गुर पूरे नूं मारन बोला। आपे वैहन्दी धार, उत्ते पाए पापां भार, चुकया जाए ना झूठा थैला। आपे डुब्बा विच अन्धकार ना आर पार, झूठा लहणा विच मात दे लै ला। ना भुल्लणा निरँकार, सतिजुग बन्न्हदा जाए धार, गुरसिख
गल फड़ फड़ पाउँदा जाए हार, भाणा हरि का गुरसिख सहि ला। बेड़ा लाउँदा जाए पार, झेड़ा जगत जाए हार, खेड़ा वसे विच संसार, चार दिहाड़ मिल गुर संगत विच बह ला। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, रसन चितार, अन्तिम अन्त आप कराए मेला। कलिजुग चोला मैला होया। वज्जे बोला ना किसे धोया। हरि साचे पर्दा खोल्हा। जोत सरूपी प्रगट होया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान गुरमुख साचा साचे धागे आप परोया। गुरसिख साचा होए सन्मुख। प्रभ अबिनाशी गढ़्ह तोड़े दुःख। घनकपुर वासी आप मिटाए तृष्ना भुक्ख। कट्टी जाए जम की फाँसी, उलटा होए ना मात गर्भ विच रुक्ख। अट्ठे पहर रहे उदासी, प्रभ चरन दी लग्गी रहे भुक्ख। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दर घर आए दरस दिखाए, सद सुक्खना रहो सुक्ख। सुक्खणा सुक्ख हरि जी आवे। साध संगत संग रलावे। रंगत नाम आप चढ़ावे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जो जन रसना हरि ध्यावे। कलिजुग चोला गया पाट। अट्ठे पहर रहे घाट। लम्बी मुक्क गई तेरी वाट। आपणा कर्मां दा फल लैणा चाट। जूठा झूठा पेट जो रिहा पाट। प्रभ अबिनाशी आपणी हत्थीं आप सवाए तैनूं उप्पर खाट। आपणी हत्थीं बाहर कढाए, कलिजुग तेरा दूर दिसे घाट। छेती फेर मात ना आई, प्रभ जेवड़े दिते काट। जा बैठ आपणी थांए, तेरी विक गई मातलोक विच लाट। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सतिजुग साचा मात धराए गुरसिक्खां पूर कराए घाट। गुरसिख घाटा पूरा करे। शब्द झोली आपे भरे। क्या कोई मारे बोली, करनहार सर्ब किछ आपे करे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जो जन आए सच दरे। सच दर सच दरबार। दोए जोड़ करो निमस्कार। पूरा कर के पूरा चल्लया, आपणा सच विहार। ना भाणा किसे उथलया, जुगो जुग वरते हरि वरतार। ना लग्गे घड़ी पलया, प्रभ लेखे रिहा सर्ब विचार। प्रभ अछल ना कदे किसे छलया, जोत सरूपी रंग अपार। कलिजुग तेरा अन्तिम परछावां ढलया, आ गई रैण अंध्यार। प्रभ पासा तेरा थलया, सुत्ता उठ क्यों पैर पसार। बेमुख मूर्ख झल्लया, क्यों रिहा झक्ख मार। वांग दाल जाए दलया, प्रभ करे आप दो फाड़। कलिजुग जूठे झूठे लूण दे डलया, खुर खुर गयों ना होई कोई विचार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका वार कराए सिर धड़ वक्ख वक्ख इक्क चलाए शब्द कटार। कलिजुग जीव उठ उठ भाग। तेरे सिर तों लथ्था ताज। मातलोक दा मुक्कया राज। ना कोई दीसे दर दरबान, ना कोई मारे आवाज़। ना कोई दीसे शाह सुल्तान, जो रक्खे तेरी लाज। ना कोई दीसे बली बलवान, जो सहाई आज। कलिजुग जीव सर्ब शैतान, पैंदी वेख भाज। प्रभ फड़ फड़ मारे बेईमान, रखदे रहण याद। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरसिक्खां सोहँ शब्द देवे साची दाद। कलिजुग चीरा एथे लाह, नंगे सिर भज्जा जा। प्रभ अबिनाशी तेरे सिर ते पापां छज्जा दए बन्न्हा। घनकपुर
वासी शब्द धुजा तेरी उप्पर धौण दए लगा। दोए हत्थीं मारे गुज्झां, किसे दिस ना आ। अट्ठे पहर वज्जण हुजां, ना कोई सके छुडा। प्रभ अबिनाशी ना अजे बुझा, विच माझे आया जामा पा। आपणा भेव रखाए गुज्झा, गुरसिक्खां करदा जाए छाँ। चरन प्रीती जो जन लुज्झा, फड़ फड़ पार लँघाए बांह। धर्म राए दी कोठड़ी छोटा कुज्जा, प्रभ अबिनाशी बेमुखां देवे बन्द करा। एका राह प्रभ साचे सुझा। आपणे दर तों दए दुरका। ना गुरसिख लड़ाए ना वेखे बल भुजा, जोत सरूपी दए खेल वरता। अट्ठे पहर रहे रुज्झा, खा खा हलूणे सारा जगत दए हिला। भेव चुकाए एका दूजा, कलिजुग पहले तेरी अल्ख मुका। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सतिजुग साचा देवे मात धरा। कलिजुग लहणा साचा लै। मातलोक विच ना रहणा बह। पीणा खाणा तेरा एथे कुझ ना रहि। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दाना बीना वड प्रबीना गुरसिक्खां विच सदा वसदा रहि। रसना लग्गे भोग, अमृत रस धार है। गुरसिक्खां बख्शी जाए जोग, कर कर हरि प्यार है। ना होए कदे विजोग, सदा रहण चरन द्वार है। साचा रस लैणा भोग, होर झूठा सर्ब विकार है। करना दरस अमोघ, प्रभ अबिनाशी हरि हरि के द्वार है। घनकपुर वासी कर के जाए विहार है। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरसिक्खां बणया आप वरतार है। गुरसिक्खां बणे हरि वरतारा। देवे नाम शब्द अपारा। पहली चली ए सतिजुग सच्ची धारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप कराए साची कारा। सच काज हरि आप कराया। गंढ्ढी दे दे गुरसिख मंगाया। साची लेख लिख्त लिख लेख एह कर्म कमाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मिल संगत मंगल साचा गाया। मंगल गाया सखी प्यारीए। प्रभ साचे दी साची नारीए। किरपा करे हरि अपर अपारीए। दर आयां देवे वर, सदा रहो वड सुहागण संसारीए। तेरा वसदा रहे घर, ना होए दुहागण ना हैसिंआरीए। प्रभ देवे साचा वर चरन कँवल कँवल चरन चरन सदा निमस्कारीए। भव सागर जाणा तर, फेर ना आणा दूजी वारीए। चुकाउँदा जाए जम का डर, बहाए एको सच अटारीए। नुहाउँदा जाए साचे सर, एका धार ठंडी ठारीए। आत्म जोती आप जगाउँदा जाए, सचखण्ड सच्ची सरकारीए। जन भगतां मेल मिलाउँदा जाए, वड दाता हरि दरबारीए। गुरसिख साचा गाउँदा जाए, सोहँ करदा जाए जै जै जैकारीए। गुरसिक्खां नूं समझाउँदा जाए, आउणा सभ ने वारो वारीए। फड़ फड़ बाहों राहे पाउँदा जाए, चढ़ना महल्ल सच्ची अटारीए। राह इक्क सच्चा दिसाउँदा जाए, गुर संगत इक्क इक्क अपारीए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दोए जोड़ करन निमस्कारीए। साची सरन गुर आप बहाया। गुर संगत तांईं दया कमाया। प्रगट जोत हरि भोग लगाया। गुर संगत तांईं दे वरताया। दे मति समझाए, दूजा दर ना मंगण जाया। आपे रक्खे तेरी पति, जिस आपणी चरनी लाया। ना तुटे तेरा जति, शब्द
धीरज आप रखाया। आपे बीजे साचे वत्त, सति सन्तोख बीरज आप टिकाया। रसना सूत्र साचा लैणा कत्त, काया चरखा दे भवाया। साचे खाते लैणा घत्त, प्रभ अग्गे दे खवाया। बेमुखां ना कीती मति, मूंह थुक्कां प्रभ भराया। गुरसिख जाणे मित गति, प्रभ आपणी सरन लगाया। कलिजुग तेरी मिटे अन्धेरी छत, दोवीं हत्थीं पर्दा उत्तों लाहया। सतिजुग बख्शया एका तत्त, सोहँ रसना दए जपाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरे साचे घर प्रगट होए भोग लगाईआ। लग्गा भोग हरि दुआरे। खाली भरदा जाए भण्डारे। विच मातलोक दे तरदा जाए, ना आए विच घुंमणघारे। बेमुख मानस जन्म हरदा जाए, कलि विच अद्ध पुकारे। गुरसिख हरि हरि रसना करदा जाए, अग्गों मिले आए कट्टे पन्ध भारे। भाणा प्रभ दा जरदा जाए, वेखे रंग करतारे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुर संगत दरस दिखाए तृखा मिटाए, सोहँ शब्द रसना कराए जै जै जैकारे। भगतन चोग तेरे मुख लगाई। चिन्ता सोग गुरसिख मिटाई। साची दात तेरी भेट चढ़ाई। साध संगत धी बेट बणाई। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दोहां साचा मेल मिलाई। संगत आए गुर द्वार। गुर पूरा अग्गों करे निमस्कार। धन्न धन्न धन्न मैं अक्खीं वेखे आपणे लाल दुलार। गुरमुख साचे हरया होवे मन तन, गुर पुरे मिलण भुजां पसार। गुर पूरा कढदा जाए जन, दोवें हत्थीं देवे प्यार। गुर संगत भाण्डा भरम देवे भन्न, आए तेरे दरबार। आए छाए गुरसिख छपरी काया छन, फड़ फड़ आपणी हत्थीं दए उसार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दोहां बख्शे इक्क प्यार। गुर संगत आए चल दुआर। गुर पूरा जाए गुरसिख बलिहारे। गुरसिख करे गुर चरन निमस्कारे। गुर पूरा दुखड़े लाहे भारे। गुरसिख इक्क बेनन्ती करे गुर चरन दुआरे। गुर पूरा आपे काज संवारे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दोहां बख्शे इक्क प्यारे। गुर संगत गुर चरन बलि बलि जाईं। गुर पूरे आउँदा सिक्ख वेख, निउँ निउँ सीस झुकाईं। गुर संगत कोई होवे भुल्ल, गुर दरबारे जा बख्शाईं। एह लाल अनमुल्लड़ा ना जाए रुल, गुर पूरे आपणी गोद उठाईं। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, संगत गुर गुर संगत एका मेल मिलाई। गुर संगत गुर बख्शण योग है। गुर पूरे गुरसिक्खां होण ना देणा कदे विजोग है। गुर संगत हरि कट्टणा हउमे रोग है। गुर पूरे तेरी आत्म कदे ना आवे चिन्ता सोग है। गुर संगत रस लैणा साचा भोग है। गुर पूरे गुरसिक्खां दिया सोहँ साचा जोग है। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा देवे नाम गुण साचा शब्द सलोक है। प्रभ झोली भिच्छया पाई जा। आपणी हत्थीं आप वरताई जा। दोवीं हत्थीं मेघ बरसाई जा। दुक्खां भुक्खां सर्ब गंवाई जा। साचीआं सुक्खां घर घर उपजाई जा। उतरन दुक्खां, दे दरस तृखा मिटाई जा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुर प्रसादी गुर प्रसादि अमृत मेघ आप बरसाई जा। आपणी हत्थीं हरि बरसावे। गुरसिक्खां
दी झोली पावे। साचा दरस कर गुरसिख तर जावे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दे मतिी सर्ब समझावे। अमृत मेघ बरसे ठंडी धारा। गुरसिक्खां कर कर विच मात वड प्यारा। हउमे रोग देवे कढ्ढ, देवे चीर धर के शब्द आरा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अमृत फल मुख लगाए, कढ्ढे तन लग्गा अफारा। घनकपुर वासी उठया जागया। सन्त मनी सिँघ तेरे कहणे लागया। धोंदा जाए मल मल दो दो हत्थीं तेरे पिछले लग्गे दागया। बीज साचा आप बिजाउँदा जाए, रल संगत मगर फिराए सुहागया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, उठया उठ जागया। उठ जाग मूंह फेरया हत्थ। लिख्त लिखाई पूरी करे आप समरथ। तेरी रसना कलम चलाई, सतिजुग बण जाए सची वत्थ। इक्क अमृत बूंद आप बणाई, समुंदर सागर सारे मथ। इक्क आपणे हत्थ टिकाई। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, ना कोई सके कथ। आपणे हत्थ बूंद उठाई, बासठ साल रक्खी गोद उठाई। अज्ज रुत्त सुहागणी विच मात दे आई। गुरसिख बणाए साचे सुत्त, नाल लै आया धुर दरगाह दी जामनी पारब्रह्म अबिनाशी अचुत्त, अचरज खेल आप वताई। मनजीत सिँघ हरि साचा सुत्त, तेरी हड्डी सर सरोवर भेट चढ़ाई। बेमुखां मूंह पउँदा जाए थुक्क, अमृत धार घनकपुरी लै जावणी। अग्गे खेत्र जाणा रुक्क। इक्क चरन ना अग्गे उठावणी। कलिजुग दाणा पाणी गया मुक्क, सतिजुग तेरी सेव कमाई, छत्ती मील छत्ती राग रल रसना गीत सुहागी गावणा। प्रभ चाढ़्हदा जाए रंग, तेरे दर कदे ना आउणी शामनी। दोए धार वेख विचार, प्रभ इक्क लकीर लगावणी। तीर्थ यात्रा तेरी विच संसार, चार वरन नुहावे साची नुहावणी। आपे कर सच्चा विहार, गुर प्रसाद गुरसिक्खां आप वरतावणी। गुर चरन कर प्यार, इक्क इक्क पतासा विच सर्ब डारनी। प्रभ मिट्ठी करदा जाए धार, कूड़ कुड़यार मेट मिटावणी। ख्वाज़ा खिज़र नेत्र वहाए नीर, प्रभ पूरी कर मेरी भावनी। गुरसिख साचे सिर बद्धा साचा चीर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुर संगत जिस तेरी सेव कमावनी। चौथे दिन पाए प्रभ फुल्ल। गुर पूरे पाया गुरसिख तेर मुल्ल। शब्द अन्धेरी जाए जगत झुल्ल। कलिजुग जीव जायण रुल्ल। गुरसिख साचे आप तराए वड्ड लाल अनमुल्ल। आपणी झोली आप उठाए, ना कोई जाए भुल्ल। सच भण्डारा हरि आप वरताए, सतिजुग साचे जाए खुल्ल। आत्म तृखा तृष्ना रोग मिटाए, जो जन पीए इक्क चुल। प्रगट होए दरस दिखाए विचकार दोवें पुल। चढ़दी धार सतिजुग रखाया, वहन्दी धार कलिजुग रुढ़्हाया। घनकपुरी प्रभ तेरी हद्द, आपणी हत्थीं पार कराया। गुर संगत हरि ल्याया सद्द, कलिजुग अन्तिम अन्त विहार कराया। साध संगत मिल गाओ सुहागी तत्त, प्रभ अबिनाशी बेड़ा बन्न्ह वखाया। उठ सिक्ख वरता प्रसाद। दिउँ वड्याई हरि रघुराई आदि जुगादि। गाउँदे जाणा वजाउँदे जाणा शब्द नाद। बेमुखां सुणाउँदे जाणा, काया अग्न लगाउँदे जाणा, आपणे हिरदे रखणा याद।
साची सिख्या साची भिख्या महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवाना, आपणी हत्थीं गुरसिक्खां देवे सुण फरियाद। जल धार तेरी सरनाई। इक्क वस्त हरि साचे टिकाई। दस्त बदस्त लेखा दए मुकाई। चिट्टे बस्त्र तन पहनाई। ना कोई लग्गे दाम मुल रिहा सस्त, बाल अञ्याणा भेट चढ़ाई। गुर संगत तेरी अमृत रसत, प्रभ साचे अमानत इक्क रखाई। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपे देवे मात वड्याई। इक्क इक्क दाणा करना भेट। प्रभ अबिनाशी राखो साची टेक। बणे जल ठंडी धारा, गुरसिख तेरे तन ना लागे सेक। गुरसिक्खां कर प्यारा, करदा जाए बुध बबेक। बेमुखां फेरी जाए सीने आरा, करदा जाए छेक। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सतिजुग साचे तेरा दर दुआरा रखाए एक। सतिजुग तेरा इक्क दुआरा। चार वरन होए भिखारा। दूजी सरन दए निवारा। अट्ठ सट्ठ पाणी तेरा भरन, ना कलिजुग आई विचारा। गुरसिख भाणा तेरा जरन, कर कर चरन प्यारा। कलिजुग झूठी मौते मरन, गुरमुख उडदे मार शब्द उडारा। प्रगट होए खोल्हे हरन फरन, दर्शन देवे अगम्म अपारा। जोत सरूपी तरनी तरन, निहकलंक नरायण नर अवतारा। गुर संगत रक्खे साचा सरन, देवे नाम शब्द अधारा। आप चुकाए मरन डरन, आई मौत ख़ुशी कराए सौ सौ वारा। इक्क जगाउँदा जाए जोत, मातलोक लाए सच्चा दरबारा। ना कोई वरन ना कोई गोत, एका एक एकँकारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुर संग रलाए, साचा मेल मिलाए, अमृत बणाए जल साची धारा। अमृत धार वह के जाणा। गुर चरन सरन साची गोद बह के जाणा। राह जांदयां राहीआं पान्धीआं नूं एह कह के जाणा। निहकलंक कलि वरते भाणा। सभनां सिर ते सह के जाणा। ना कोई दिसे राजा राणा, तख्त ताज सभ दा लह के जाणा। ना कोई दीसे सुघड़ स्याणा, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरसिख तेरा तेरी गोदी बह के जाणा। अमृत भर सच्चे द्वारया। गुरमुख साचा विच मात पुकारया। अट्ठ सट्ठ तीर्थ हुंदी पए ख्वारया। धीआं भैणां करन ओथे वपारया। जूठयां झूठयां मिलीआं वड्ड सरदारीआं। माया लूठयां दुष्ट दुराचारीआं। आत्म वड हँकारीआं, सुण पुकार हरि दातार जामा घनकपुरी विच धारया। घनकपुरी हरि जामा पाए। जोत सरूपी खेल रचाए। वड शाहो वड भूपी, आप भुलाए। सृष्ट सबाई होई अन्ध कूपी, प्रभ अबिनाशी दिस ना आए। गुर दिसे सति सरूपी, जोत सरूपी दरस दिखाए। ना कोई रंग ना कोई रूपी, निहकलंक कलि नांउँ रखाए। एका दिसे साची जोती, तीजा नेत्र जिस खोल्ह वखाए। ना कोई वरन ना कोई बरन ना जाणे गोती, एका रंग सभ समाए। गुरमुख बणाए माणक साचे मोती, आपणे कंठ लगाए। सृष्ट सबाई रही सोती, भेखाधारी भेख कमाए । गाउँदे फिरन कोटन कोटी, हरि साचा किसे हत्थ ना आए। लक्खां बन्न्ही फिरन लंगोटी, तन ते भस्म लगाए। लक्खां मुन्नी फिरन चोटी, प्रभ जाए दग़ा कमाए । लक्खां खांदे फिरन जीआं
जन्तां दा मास बोटी बोटी, प्रभ धर्म राए दे दर टंगाए। अग्गे हत्थ ना आवे किसे रोटी, बैठे नग्न करन हाए हाए। कलिजुग जीआं किस्मत होई खोटी, कलिजुग वेले अन्तिम ना होए कोई सहाए। गुरसिख गुर चरन रक्खे एका ओटी, बाहों पकड़ प्रभ पार कराए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत सरूपी जामा पाए। सच तीर्थ सच इशनान। गुर चरन धूढ़ गुरसिख कर जाण। वड्ड सूरबीर बली बलवान। रसना चलायण खिच शब्द तीर, बेमुखां वज्जे बाण। घत्ती जाए चारों तरफ वहीर, तोड़ी जाए सर्ब माण। कोई शाह ना अड़े हकीर, एका सिद्धा इक्क निशान। बेमुखां जाए पीड़, ना सके कोई अटकान। गुरसिक्खां देवे धीर, चरनी डिग्गण आण। करे आत्म शांत सरीर, आप बिठाए विच बबाण। कलिजुग कट्टी जाए भीड़, होए सहाई आपे आण। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुर चरन सरन गुरमुख साचे राखो सदा ध्यान। धरो ध्यान हरि चरन गोबिन्द। दरगाह देवे साचा माण, हरि सदा बख्शिंद। घर साचे होए परवान, माण गंवाया सुरपति राजे इन्द। आप खड़या विच बबाण, वड दाते गुणी गहिंद। कलिजुग जीव सर्ब पछताण, इस वेले करन जो निंद। गुरमुख साचे सन्त जन प्रभ चरनी डिग्गण आण, प्रभ साचे दी साची बिन्द। सर तोड़ माण ताण, सरन आए वाली हिन्द। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका एक वड्डा दाता मृगिन्द। जोग जुगत जगत गुर जाण। मुक्त जुगत शक्ति हरि फ़रमाण। ना कोई रोके ना सके रुकत, की जाणे कलिजुग जीव निधान। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दर घर साचे देवे माण। माण पाओ दु:ख दर्द मिटाओ। सहज अनन्द सुख घर लै जाओ। उतरे आत्म चिन्दया भुक्ख, दिवस रैण सद रसना गाओ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निरँजण नरायण भुल्ल ना जाओ। आपणे अंदर साचे मन्दिर दिवस रैण सदा वसाओ। हरि जी वसे साचे मन्दिर। इक्क अन्धेरी काया कंदर। जिथ्थे वज्जा रहे जंदर। कलिजुग जीव नच्चदे फिरन चारों तरफ बन्दर। गुरमुख साचे सन्त जन गुर चरन बहिण आप लै जाए साचे अंदर। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत सरूपी दीपक आप जगाए तेरी काया महल मन्दिर। काया महल मन्दिर अटारी। विच जगे जोत अगम्म अपारी। मूर्ख जीव ना पावे सारी। लभ्भदा फिरदा दर बण भिखारी। ना कोई खुल्हावे आत्म दर द्वारी। गुर पूरे सद बलि बलि जावे, जो देवे नाम अधारी। माया पर्दे सारे लाहे, मिटे रैण अंध्यारी। बाहों पकड़ राह साचे पाए, जिथ्थे वसे आप निरँकारी। बेमुख बन्न्हण झूठे दाअवे, धर्म राए जाए खायण मारी। गुरसिख साचा सच तीर्थ नुहावे, आवे चल द्वारी। अमृत साचा सीरथ पीवे, प्रभ देवे आप भण्डारी। गुर चरन साचे तीर्थ नुहावण होए ना दूजी वारी। जुगो जुग गुरसिख साचा जीवे, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जिस दी करदा आपे कारी। ना कोई जाणे ना कोई पछाणे हकीम वेदा। जोत सरूपी बहत्तर नाड़ी, प्रभ साचे दा अचरज
भेदा। फड़ फड़ बाहीं सारे वेखण, ना कोई जाणे राह सीधा। एका जाणे हरि लेखा, लिखण झूठा लेख विच कतेबां। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अछल अछल्ल अभेद अभेदा। ना वेला ना कवेला, गुरसिक्खां दा जिथ्थे मेला। अचरज पारब्रह्म सच खेल कलि खेला। गुरसिक्खां वक्त सुहा गया, बेमुखां आया वक्त दुहेला। बाहों पकड़ दे हलूण जगा गया, आपे गुर बण जाए चेला। सोहँ साचा राग सुणा गया, अग्गे जाए ना गुरसिख अकेला। तेरे संग साची वस्त रखा गया, दरगाह साची वेंहदा जाईं मेला। बेमुख मूंह दे भार डिगा गया, ना होए कोई सुहेला। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपे एका एक वसे जोत सरूपी इक्क इकेला। इक्क निरँकार है। इक्क निराधार है। एका एक सर्ब जीआं दी टेक आप करतार है। एका एक सर्ब थांईं वेख गुरसिख वेख गुर पूरे कर निमस्कार है। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत सरूपी खेल अपर अपार है। सति सरोवर साकिया, अमृत प्याला भर। खोल्ह वजीआं होइयां ताकीआं, आप चुकाए जगत डर। लेखा देणा पवे ना किसे बाकिया, जावो सिद्धे घर। ऐथे ओथे ना होए कोई आकिया, प्रभ चरन निवावां सिर। मार चढ़ इक्क पलाकिया, प्रभ घोड़े लै आया दर। उप्पर अस्मान पाटी टाकिया, अंदर जाईं साचे वड़। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप आपणे कर्म रिहा कर। सर सरोवर वड वड सागर। भरी रहे तेरी साची गागर। निर्मल होए जगत उजागर। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरा करदा रहे आदर। अमृत नीर भरया सच प्याला। तेरे विच आप टिकाए अञ्याणा बाला। साची दात भेट चढ़ाए उठे उठ उठ मारे छालां। आपणा अग्गा खेत रखाए पिच्छा जेठूवाला। मात पिता दा हित्त तजाए, ना डरे राती काला। उत्तों महीना चेत आए, वेखे की चल्लया प्रभ चाला। वेख वेख हरि लेख लिखाए, घर बैठे जो कढ्ढण गालां। जोत सरूपी जामा पाए, तन पहनाए कलिजुग सूसी काला। आपे वेखे दिस ना आए, बेमुखां करे मूंह काला। गुरसिक्खां आत्म विस लुहाए, जो पीवे अमृत भर प्याला। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपे होया रहे रखवाला। अमृत आत्म साचा सर। खुल्ले रहण अट्ठे पहर दर। गुरमुख साचे सन्त जन, काया ठूठे लैण भर। कलिजुग जीवां दर घर साचे औंदा रहे डर। अमृत साचा गुर दर पीवां, तन मन प्रभ हरया देवे कर। चार जुग विच मात दे जीवां, साची करनी आया कर। चलदा रहूं हो हो नीवां, आपणी झोली आया भर। काया जामा पाटा आपणी हत्थीं सीवां, जा बैठा विच साचे सर। भरम भुलेखयां झूठयां जीवां, अमृत भर भर प्याले मैं प्रभ दर उत्ते पीवां, जगत कहे मनजीत सिँघ गया मर। मैं सदा जगत ते जीवां, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, चरन प्रीत सच्चे दर थीवां। सच दुआरा हरि की पौड़ी। छत्ती मील रक्खे लम्बी छत्ती कर्मां चौड़ी। गुरसिख साचे सच घर आयण, पी अमृत अमर होए घर साचे जाईं दौड़ी।
महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अमृत साचा सीर टिकाए ना दिसे वस्त कोई कौड़ी। लम्बी पौड़ी सोने डण्डा। आपे पाउँदा जाए वंडां। छत्ती दर हरि देवे कर, इक्क इक्क थां इक्क इक्क रखाए डण्डा। गुरमुख साचा जाए चढ़, प्रभ अबिनाशी वेखे अंदर वड़, जगे जोत चण्ड प्रचण्डा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा धाम इक्क बणाए विच नव खण्डां। पहला डण्डा इक्क लगाया। कन्ढ्ढे उप्पर चरन छुहाया। पहली माघी दूजा देवे हत्थ फड़ाया। पंचम जेठ अग्गे चढ़न दा देवे राह बताया। गुरमुख साचे घर साचे फड़न, ना सके कोई अटकाया। बेमुख जीव कलिजुग लड़न, प्रभ साचे साचा भेड़ भिड़ाया। चार कुन्ट दिसण धड़, प्रभ आपणी हत्थीं सर्ब सीस कटाया। हुंदी दिसे कड़ कड़, ढहिंदे जाण किल्हे गढ़्ह, शब्द तीर इक्क चलाया। ना कोई जाए अंदर वड़, बेमुख कढ्ढे बाहों फड़, दाणा पाणी जगत मुकाया। गुरमुख साचे प्रभ साचे दा फड़ लड़, आपणी रक्ख सच्ची जड़्ह ना सके कोई हिलाया। ना कोई जाणा अग्गे अड़, शब्द कांग चढ़ाया। हरि आपे ठेले ठेल ठिलाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सति सवरनी सच पौड़ी आपणी हत्थीं दे लगाया। तीर्थ बणाए वसाए दोवें तट्ट। प्रभ अबिनाशी वसे घट घट। सतिजुग जो जन दर आए रसना रस लवे चट्ट। कलिजुग लग्गी मेले सतिजुग साचे प्रभ साचा देवे कट्ट। अट्ठ सट्ठ तीर्थ जो रही फैल, प्रभ आप झुकाए विच भट्ठ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सतिजुग साचे तेरा इक्क रखाए साचा हट्ठ। साचा हट्ठ आप रखाए। धीरज गट्ठ आप दवाए। सट्ठ अट्ठ अठसट्ठ ल्याए तेरी सरनाए। गंगा गोदावरी रहीआं सीस झुकाए। शिव शंकर जटा जूट सीतल धार सीस बन्द कराए। गोदावरी अमृत गरुढ़ चुंच इक्क गिराए प्रभ आपणी खिच वखाए। करोड़ तेतीस हरि जगदीश रहे तरस, सानूं आपणी हत्थीं दे पिलाए। गुरसिख तेरी कोई ना करे रीस, जो गाए राग छतीस, नारद मुन सेव कमाए। प्रभ करदा आया भेस विच माझे देस, पुरी घनक डेरा लाए। गुरसिख नेत्र लैणा पेख, हरिभगत जनक प्रगट फेर मात कराए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा सर सरोवर आपणीं हत्थीं आप बणाए। सति सरोवर सच देवे माण। आपणी हत्थीं आप बणाए झुलाए सच निशान। गुरसिख गुर संगत सेव आप कमाए, अमृत मेवा फल साचा खाण। जोत सरूपी हरि संग रहाए, देवी देवते उत्तों फुल्ल बरसाण। गण गंधरब रहे तकाए, प्रभ दस्से इक्क सच्चा फरमाण। दर आईए सेव कमाईए, साडी होए फेर कल्याण। हिसेदार मातलोक दे बण जाईए, निहकलंक तेरी चरनी लग्गीए आण। एथे ना कुझ पीए ना कुझ खाईए, अट्ठे पहर रहन्दा इक्क ध्यान। भोग अपच्छरां आपणा वक्त गंवाईए, ना आउँदा ब्रह्म ज्ञान। तेरी जोत मिलण नूं असीं आप तरसाईए, किरपा कर हरि भगवान। इक्क वेर लोकमात विच आईए, सतिजुग साची नींह आपणी हत्थीं सेव कमाईए, एका घल शब्द बबान। तेरा
सच्चा मल मल तीर्थ नहाईए, जुगां जुगां दी मैल गंवाईए, लाईए बैठ इक्क ध्यान। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणी हत्थीं झुलाईए तेरा इक्क सच्चा निशान। इक्क सिक्ख तेरा एथे आया। सच सुनेहड़ा आण सुणाया। निहकलंक कलि जामा पाया। जोत सरूपी खेल कराया। सिँघ मनजीत जिस तराया। बाहों पकड़ इन्द्रपुरी दे विच बहाया। करोड़ तेतीस सुत्ता गूढ़ी नींद, छोटे बाल जाए जगाया। क्यों झूठा पीसना रिहा पीस, जाओ हरि सरनाया। मात धरे जोत जगदीश, करोड़ तेतीस क्यों बैठे मुख भवाया। दर मंगे ना कोई दूजी फीस, निउँ निउँ चलणा इक्को इक्क समझाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सर्ब जीआं होए सहाया। बाल अञ्याणा जा सुणाए। उठो उठ बल धारो, क्यों बैठे वक्त गंवाए। छोड़ो अपच्छरां झूठीआं नारां, बिन गुर पूरे ना कोई पार लँघाए। संग रक्ख एहनां भी जाए तारो, दोए जोड़ सरन करो निमस्कारो। साचा खुल्लया हरि का द्वार, उत्तर जाओ पारो। सतिजुग बन्न्हदा जाए धार, गुर संगत दसदा जाए इक्क प्यार, आपणा करदा जाए सच विहार, सभ दी पाउँदा जाए सार, रूप अगम्म हरि अपारो। जाओ सच दरबार। दोए जोड़ करो पुकार। बैठा रहे करोड़ तेतीस ना पाए कोई सार। सतिजुग साचा विच मात धराया, साडे कर्म विचार। लोक परलोक दे उलटाया, इन्द्र पुरी क्यों दित्ता विसार। साडा हिरदा आप हुलसाया, छोटे बाल दस्सया मातलोक विच आया साचा यार। खाणा पीणा सौणा बहिणा सानूं भुल्लया भोग बिलासा छड्ड आए हासा, नारां छड्डया प्यार। तेरे दर होए दासन दासा, कर घनकपुरी विच साडा वासा, प्या अमृत घुट्ट इक्क ठंडी धार। दु:ख रहे ना मासा, होण सुखाले स्वासा, दर आए पूरी होए आसा, गुर पूरे देवीं तार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर अवतार। अष्टभुज आई हरि दुआरे। आप खलोती दर तों बाहरे। दूरों करे चरन निमस्कारे। उत्ते सिँघ होई अस्वारे। गदा चक्र संख धुज फड़ी हत्थ भारे। तीर तुरंग मृदंग खण्डा दिसे दो धारे। बीर बेतालया संग, कलजोगणा पिछे लग्गे आवण वारो वारे। दोए जोड़ करे बेनन्ती हुक्म दे सच्ची सरकारे। मारूं कर कर गिणती, चारों कुन्ट करूँ ख्वारे। मिणदी जाऊँ कर कर मिणती, सुंभ निसुंभ जिउँ दैंत हँकारे। मिटांदी जाऊँ सभ दी चिन्ती, उठाऊँ खण्डा दो धारे। किरपा कर बख्शणहार, सेवा ला इक्क संसारे। आ जा दर ना वेख डर। प्रभ साचे दा साचा घर। दरस कर, लै जा वर। पहली कूटे जाईं चढ़। कलिजुग वड़्हया जिथ्थे अड़ । बाहों फड़ करीं दो धड़ । प्रभ अबिनाशी तेरा वेखे खेल, सिँघ उप्पर बैठी जिथ्थे रही तूं लड़। झूठे भाण्डे भन्न वखाईं, खण्डा डण्डा तन लगाईं, मिझ लहू दा घाण चलाईं, कालका नूं संग रलाईं, खप्पर उहदे हत्थ फड़ाईं, भर भर लहू प्याले आप प्याउँदी जाईं, ना कोई सके अग्गे अड़। लग्गी तृष्ना अग्ग बुझाईं, बीर बेताले सर्ब रजाईं, गुरसिख निमाणे
कंगाले लईं बचाई, प्रभ अबिनाशी जिन्हां फड़या लड़। सिँघ अस्वारी चढ़ के जाईं, निहकलंक नरायण नर अवतारी लड़ फड़ के जाईं, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप उखाड़े सभ दी जड़्ह। अस्त्र शस्त्र साचे पहन। नाल लै जा कालका भैण। जगत खपाईं बण बण डैन। ना कोई वेखीं साक सज्जण सैण। घर घर पवाउँदी जाईं वैण। प्रभ साचे दा मन्नणा कहण। भाणा हो जाए औखा सहिण। गुरमुख साचे वेखी जाईं खोल्ह खोल्ह के नैण। प्रभ आपणे हत्थीं वाड़ी आपणी लाई, ना खाए कालका डैण। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, लहणा देणा ज्वाला तेरा हरि रखवाला। जिध्धर जांए तेरा भरदा रहे प्याला। राजयां राणयां कढदी जाईं दवाला। गुरसिक्खां बाल अञ्याणयां गल पाउँदी जाईं फूलण माला। जो होए माण निमाणयां, नेत्र वेख भुल्ल बख्शाउँदी जाईं। बेमुख भुन्नाईं जिउँ भठयाले दाणयां, इक्क इक्क फड़ फड़ विच पवाउँदी जाईं। ना कोई वेखीं बल अञ्याणयां, सारे इक्को राह झुकाउँदी जाईं। ना कोई छड्डी अन्न्हे काणयां, लंगढ़े लूलयां साथ मुकाउँदी जाईं। ना कोई वेखीं वेद पुरानयां, ना कोई वेखीं वड ज्ञानीआं, शब्द खण्डा सीस लगाउँदी जाईं। प्रभ साचे दीआं वड मेहरबानीआं, गुरसिख सोए आपणी हत्थीं आप जगाउँदी जाईं। दूसर रहे ना कोए, एका धार विच संसार वगाउँदी जाईं। पुत्तर धी ना छड्डीं किसे नार, मां पुत्तां प्यार हटाउँदी जाईं। ना कोई बुढ्ढी ना मुटयांर, सभ गूढ़ी नींद सवाउँदी जावीं। हुक्म दित्ता सच्ची सरकार। लैणी संभाल आपणी तलवार। खण्डा हत्थ फड़ीं दो धार। फिरीं विच सारे संसार। हुक्म देवां वारो वार। पहली कूट फिर फिर आवीं सच्चे दरबार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दर आई नूं देवे दो हत्थां दा प्यार। ल्या वर उठ तुर जा। प्रभ अबिनाशी दित्ती दया कमा। घनकपुर वासी दित्ती सेवा ला। कारज पूरे कर के घरां नूं आवीं, ना आवीं पिठ वढा। सिँघ आसण बैठा हरि जी वेखे, रिहा ख़ुशी मना, सच सुनेहड़ा लै के आईं, दर आईं फतह दा डंक वजा। प्रभ अबिनाशी अमृत साचा सीर पिलाए, फड़ के तेरी बांह सर सरोवर विच तेरा छोटा वीर नुहाए, मनजीत सिँघ जिस दा नां। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान सभना देवे मेल मिला। फतह देणा डंक संख पूर, आई चल प्रभ दर सच्चे हज़ूर। अष्टभुज तेरी सच सवारी, करदी आई चूरो चूर। तेरा मेरा भेव ना राई, ना कोई जाणीं दूर। तेरी जोत हरि आप उपजाई, इन्दलोक शिवलोक ब्रह्मलोक जा देवतयां तूं लएं घूर। सुंभ निसुंभ जिउँ बड़े बलवान, होए मात विच ग़रूर। प्रभ अबिनाशी जोत प्रगटाई, अष्टभुज देवी काया आपणी आप बणाई, कारज करदा आया पूर। अष्टभुज तेरी वड्याई। सच शक्त हरि रघुराई। वेले वक्त हरि दए उपजाई। गुर गोबिन्द इक्क वेर ध्याई। प्रगट होए चण्ड प्रचण्ड साहमणे आई। खिच इक्क कटार सिँघ गोबिन्द हत्थ फड़ाई। मातलोक विच साची रीत जा चलाई। साचा पन्थ खालसा
पुरी अनन्द लई उपजाई। जोत सरूपी जोत हरि, भेव कोई ना पाई। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका एक अडोल सदा अतोल ना तोल्लया जाई। गुर पूरा दया कमावंदा। गुर संगत विदा करावंदा। शब्द दात झोली पावंदा। दे मति आप समझावंदा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दर आयां मानस जन्म लेखे लांयदा। गुर संगत हरि दए वधाई। घर मुड़ जाणा चाईं चाईं। जाए सुनाउणा भैणां भाई। मिल के आए साचे माही। जिस साडी बणत बणाई। होए सहाई सभनी थांईं। साचा दित्ता नाम निधान सोहँ रसना गाई। आए दर कर गए चरन धूढ़ इशनान, कलि पापां मैल धवाई। मिल्या नाम दान उपजे ब्रह्म ज्ञान, चरन प्रीती इक्क रखाई। सन्तां भगतां मेल मिलान, किरपा कर कर हरि भगवान ना दूर कोई रखाई। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान गुर संगत तेरी सेवा लेखे लाई। सेवा लेखे गई लग्ग। गुरसिक्खां बुझे आत्म अग्ग। आप बन्न्हाए आपणी हत्थीं सोहँ साचे तग। मातलोक विच वड्याए, लज्ज पत्त लए रक्ख। एका बख्शे चरन सरनाए, सुक्के डाले रहे कराए, फल फुल्ल लगाए नाम सच्चे वत्त। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुर संगत दे समझावे मति। गुर संगत हरि दे समझाई। पहली माघी नेड़े आई। नेत्र पेखणा गुर दर आई। तृखा तृष्ना लए बुझाई। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुर संगत देवे आप वड्याई। पहली माघी आए नेड़े। मुकदे जाण जगत झेड़े। उजड़दे जाण नगर खेड़े । खुल्ले हुंदे जाण धरत मात दे वेहड़े । प्रभ अबिनाशी खेल वरताए रोक सकण केहड़े। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरसिक्खां लेख लिखावे जिउँ बन्न्हे बेड़े। पहली माघी लेख लिखाउणा। प्रभ अबिनाशी भेव भेख ना कोई लिखाउणा। जो कुछ वरते सो लैणा वेख, भउ भरम सर्ब मिटाउणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुर संगत गुर दर आ पहली माघी दर्शन पाउणा।