पुस्तकालयभाग ३

पहली माघ २०१० बिक्रमी प्रेम सिँघ दे गृह पिण्ड बुग्घे ज़िला अमृतसर

सिँघ आसण बैठा हरि दातार। गुरमुख मंगण आए चल द्वार। प्रभ अबिनाशी किरपा कर, इक्क वखा सच्चा घर बाहर। आत्म जोती साची धर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर अवतार। आए दर सज्जण सुहेले। प्रभ अबिनाशी कीए मेले। गुरमुख साचे सन्त जन हरि आपणे साचे रंग रंगाए, आपणा रंग हरि आपे खेले। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, बाहों पकड़ लड़ लगाए कलिजुग अन्तिम मेले। कलिजुग अन्तिम फड़ना लड़। बेमुख जीव जायण झड़। ढहिंदे जाण किल्हे गढ़्ह। दो हत्थीं प्रभ अबिनाशी पुट्टे जड़्ह। राजा राणा कोई ना बैठे अंदर वड़। अट्ठे पहर दिवस रैण शब्द सरूपी प्रभ रिहा लड़। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे कर दरस, पंज तत्त तेरे जायण सड़ । गुरमुख

साचे सन्त आत्म प्रकाश। प्रभ अबिनाशी अट्ठे पहर रहे दास। घनकपुर वासी निज आत्म रक्खे वास। ना होए कदे उदासी, गुरमुख साचे हरि वसे सद तेरे पास। बेमुख कलिजुग जीव अन्तिम नेत्र आपणे वेख कलिजुग चढ़या फाँसी, ना कट्टे कोई गलों धर्म राए दी फाँसी, चार कुन्ट एका अन्धेरा छासी, करे कराए पुरख अबिनाश। ना कोई रहण देवे मदिरा मासी, घर घर दर दर इक्क दूजे दे उप्पर चढ़दी दिसे लाश। नौ खण्ड पृथ्मी आवे डरे, बेमुखां कोई अन्त ना खाए मास। आपणा किया लैण भर, वक्त भुलाया जो पुठ्ठे लटके मात गर्भ दस मास। कलिजुग अन्तिम वेले प्रगट जोत, निहकलंक विच मात कर जाए नास। गुरमुख साचे सन्त जन प्रभ सरन लगाया, होए निमाणे सोहँ शब्द मुख लगाया घास। आपे रक्खे हेठ आपणी छाया, मानस जन्म कराए रास। धन्न धन्न धन्न गुरसिख तेरी जणेंदी माया, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जिस रसन ध्याया स्वास स्वास। रसना गाओ सहज सुख पाओ। वेला अन्त भुल्ल ना जाओ। गुर दर बण जाओ साचे सन्त, कलिजुग माया विच रुल ना जाओ। आप बणाए गुरसिक्खां बणत, दरगाह साची साचा मुल पवाओ। लक्ख चुरासी विच मात जीव जन्त, आवण जावण फंद कटाओ। प्रभ मिले गुरसिक्खां साचा कन्त, लाग चरन पिछली भुल्ल बख्शाओ। एका गाओ सुहागी साचा छंत, दरगाह साची सहज सुख पाओ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, घनकपुर वासी सदा सदा सदा गुरसिख माणो छाँओ। अष्टभुज आए दरबार। प्रभ अबिनाशी देवे तार। अट्ठे भुजां अट्ठे हत्थ आपणे फेर सवार। दर दर घर घर बेमुख जीवां फड़ फड़ विच मात कर ख्वार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवाना साचा हुक्म सुणावे मुड़ आई फेर सच्चे दरबार। हुक्म मन कर परवान, देवे हरि साचा धुर दरगाही इक्क फरमाण। चारों कुन्ट किते रहि ना जाए काण। जोत सरूपी हरि साचा वेखे शब्द सरूपी बैठे विच बबाण। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, चारों कुन्ट बेमुखां आप वहाए लहू मिज्झ दा एका घाण। लहू मिझ घाण वगाई। कलिजुग डैण बण के खाई। सृष्ट सबाई पुण छाण, छाण पुण घर आई। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अग्गों मिले चाईं चाईं। अष्टभुज प्रभ अबिनाशी आप सुणाए। प्रगट होए विच माझे देस, जोत सरूपी जामा पाए। गुरमुख साचे विच प्रवेश, जीव जन्त कोई सार ना पाए। प्रभ अबिनाशी आप वटाया भेस, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अचरज खेल वखाए, बेमुखां पर्दा पाए। खुल्ले केस जगत स्यापा। ना कोई माई ना कोई बापा। सृष्ट सबाई मारे तीनो तापा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा दर साचा घर विरले गुरमुख जाता। खुल्ले केस कवण विचारे। प्रभ अबिनाशी खेल अपारे। कलिजुग जीव रंडी नारे। ना होए सुहागण दूजी वारे। खुल्ली गुत्त विच संसारे। फिर ना आए दूजी रुत्त, प्रगटे जोत प्रभ अबिनाशी अचुत्त, गुरमुख साचे बाहों पकड़ कलि तारे।

महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अचरज खेल वरताई, सृष्ट सबाई दए दुहाई, करे कराए आपणी कारे। शिव शंकर जटा जूट धार। गंगा वहाई जटा जूट ना पाई किसे सार। मूर्ख मुग्ध पांधे पंडत करदे आपणी झूठी कार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, करे करावे साची कार। चिट्टा काला सूहा लाल। कलिजुग सतिजुग द्वापर त्रेता आपणी आपे रक्खण वस्त संभाल। सतिजुग साचे चिट्टा वेस, ना होए कदे कंगाल। कलिजुग पापी काला सूसा खुल्लड़े केस, होया अन्त बेहाल। जोत धरे प्रभ माझे देस, गुरमुख चुणे अनमुल्लड़े लाल। सिँघ सिँघासण प्रभ धारी बैठा भेख, उत्ते ल्या इक्क दोषाल। बेमुखां मिटाउँदा जाए रेख, गुर साचे गोद आपणी लए उठाल। जो वरते भाणा गुर संगत नेत्र लैणा पेख, इक्क शब्द रक्खणा संभाल। कवण मिटाए हरि साचे दा लिख्या लेख, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, लक्ख चुरासी एका वेर धर्म राए दी जेल्ह। धर्म राए खोल्ह कवाड़। महीना चढ़दा आए हाढ़। प्रभ साचे दी इक्को उठे धाड़। लुकया रहण ना देवे कोई विच जंगल जूह पहाड़। एका तीर चले वज्जे बेमुखां दे सीने काड़। बची रहे ना कोई विच्चों बहत्तर नाड़। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणी हत्थीं रिहा गगन नूं पाड़। शब्द सरूपी गगन पाटा। काया मन्दिर साचा हाटा। गुरमुखां आत्म जोत जगाए, आप कढाए जोत ललाटा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण ना कोई बाज़ीगर नाटा। ना बाज़ीगर ना एह नट। ना पखण्डी ना एह भट्ट। वसे सृष्ट सबाई लक्ख चुरासी घट घट। वेला अन्तिम आप ल्याए, चिट्टे अस्व चढ़ सरपट। सचा लाहा गुरसिख साचे लैणा खट्ट। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कोई भुल्लया रहि ना जाए आप कराए पूरे घाट। पिछला घाटा पूर कराए, हाज़र हज़ूर हो दरस दिखाए। साचा शब्द रसन चलाए। गुरसिख तेरा पाटा, तन आपणीं हत्थीं सीं वखाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सतिजुग साची नींह रखाए। आपे वढ्ढे बण बण बाढी। आपे बण जाए कलिजुग अन्तिम गाडी। बेमुखां कलिजुग चुग चुग ल्याए हाडी। गुर संगत तेरे दर दुआरे खड़ा अट्ठे पहर लडावे लाडी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दर दवारिउँ देवे काढी। दर दुआरा दिसे दूर। प्रभ अबिनाशी हाज़र हज़ूर। गुरमुख अट्ठे पहर जोत सरूप प्रभ साचे दा वेख एका नूर। हउमे ममता रोग गंवाए, भन्न भन्न कुट्ट कुट्ट पंजे चोर करे दूर। सृष्ट सबाई पाए फुट्ट, गुरसिख लाहा लैण लुट्ट, भाणा वरते कलि जरूर। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साची लिख्त आप लिखाए, ना कोई मेटे मेट मिटाए, सर्ब कला आपे भरपूर। सर्ब कला भरपूर, सर्ब बिध जाणे । सृष्ट सबाई हत्थीं मौत सरूपी बन्न्हे गाने। घर घर दिसण तत्तां उप्पर खाली काने। कलिजुग जीव अन्तिम अन्त होए निधाने। ना प्रभ दिसे सर्ब जीआं दी आपे जाणे। ना रोवे ना हस्से, ना अन्धेर ना सवेर एका एक राह साचा दस्से, मेल

मिलाए गुरसिक्खां विष्नूं भगवाने। फूलण हार गुरसिख भेट चढ़ांयदा। प्रभ साचा लेखे लांयदा। साचा जगत विहार, हरि आपे आप करांयदा। सतिजुग तेरी बंधे आपे धार, सोहँ शब्द चलांयदा। सृष्ट सबाई बद्धा पापां भार, ना अग्गे कोई उठांयदा। किरपा कर हरि निरँकार, छोटा काका अग्गे लांयदा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, वेखो भाणा की वरतांयदा। बाल अञ्याणा अग्गे गया लग्ग। गुरमुखां आत्म तृखा बुझाउँदा जाए अग्ग। सृष्ट सबाई वखाउँदा जाए आपणा राह पग। बेमुख जीव उठाउँदा जाए अग्न जोत विच जायण दग। साची जोत मात जगाउँदा जाए, गुरमुख लाज रखाउँदा जाए जॅग। फड़ फड़ बाहों राहे पाउँदा जाए, देवे सुनेहड़ा निहकलंक कलि जामा पाए सूरा सरबग्ग। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सृष्ट वसे सदा अलग्ग। बाली बुध वड्ड बलधार। प्रभ अबिनाशी देवे दो हत्थां दा सिर ते इक्क प्यार। गुर संगत कर जा हौला भार। कलिजुग बेड़ा बन्न्हणा लक्ख चुरासी तैनूं धन्न धन्न धन्न करे पुकार। सतिजुग धार हरि देवे बन्न्ह, पहली माघी दिवस विचार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणा भाणा आपे जाणे पूर्ब कर्म विचार। आपणा भाणा आपे जाणे। पहली माघी मुहम्मदी सर्ब कुरलाणे। गुरमुख साचे साचे राहे जाणे लग्ग, मानस जन्म सुफल कराणे। बेमुखां पकड़े शाह रग, प्रभ अबिनाशी हत्थीं गूढ़ी नींद सवाणे। राजे महाराणयां वड ज़रवानयां तुट्टे तग, ना कोई लड़ बंधाए। एका हरि शाह सुल्तानयां, छत्र आपणे सीस झुलाए। जोत सरूपी पहरया बाणयां, दिस किसे ना आए। गुरमुख साचे सुघड़ स्याणयां, प्रभ आपणी सरन लगाए। जो जन आए गुर दर बण निमाणयां, प्रगट होए दरस दिखाए। साचा रंग गुरमुख साचे माणयां, जो रसना हरि हरि गाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, चले चलाए आपणे भाए। चले चलाए आपणे भा। सृष्ट सबाई चलाए एका राह। निहकलंक कलि जामा पाया, आपणा भेख लए वटा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, शब्द ढंडोरा रिहा वजा। कलिजुग माया विच रुल ना जाए, दे मति रिहा समझा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, ना कोई पर्दा ना कोई उहला ना कोई भरम भुला। प्रभ अबिनाशी जामा पाया, सर्ब कला भरपूर। एका जोती धार, एका साचा नूर। गुरमुख साचे सन्त जनो, आत्म सहिँसा करो दूर। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा शब्द वखाणे ना जाणो कूड़ो कूड़। जन भगतां सहिँसा लैणा कढ्ढ। शब्द आरी नाल प्रभ देवे वढ्ढ। गुरमुखां करे सुखाले हढ्ढ। ना मंगे कोई दलाली, ना मंगे कोई हलाली, गुरमुखां दए छड्ड। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, बेमुख अन्तिम जीव कोई ना देवे छड्ड। उठो सिँघो उठ बल धारो। भरम भुलेखा सर्ब निवारो। भुल्ल रुल कलिजुग अन्तिम ना जाओ डुल्ल, प्रभ बख्शण आया बख्शणहारो। दाग ना लाउणा आपणी कुल, मानस जन्म संवारो। अन्तिम पाणी पैणा काया चुल्ल्ह, चढ़े झूठा रंग रंगा कुड़यारो। महाराज शेर सिँघ विष्नूं

भगवान, निहकलंक जामा पाए प्रभ साचा सच भतारो। सच भतार सन्तन सुहेला। कर विहार शब्द सरूपी मेल मेला। एका पुरख अपार वड्ड अलबेला। दस्से शब्द सच्ची धार, गुरमुख बणे सच्चा चेला। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचे सन्तां आप कराए आपणा मेला। मेल मिलाए साचे सन्त। आप बणाए जगत बणत। मेल मिलावा साचे कन्त। दरगाह साची खेल बेअन्त। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे सन्त जनां इक्क सुणावे शब्द तत्त । हरि सन्त हरि हरि जाणे । हरि सन्त हरि आप पछाणे। हरि सन्त हरि आप चलाए आपणे भाणे। हरि सन्त हरि पहनाए शब्द बाणे। हरि सन्त हरि आप बणाए विच मात सुघड़ स्याणे। हरि सन्त हरि आप उठाए, अन्तिम कलि बाल अञ्याणे। हरि सन्त, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका देवे चरन ध्याने। हरि सन्त हरि रंग वेख। हरि सन्त प्रभ अबिनाशी धारे भेख । हरि सन्त मिल साचे कन्त चल आओ माझे देस। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे विच प्रवेश । हरि सन्त वेखो जाणो । हरि सन्त प्रभ अबिनाशी रंग पछाणो। हरि सन्त ना जाणा भुल्ल, गुरमुख साचे बण निधानो। हरि सन्त बणाए बणत, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवानो । हरि सन्त हरि का रूप । हरि सन्त सन्त हरि एका दर एका घर दिसे सति सरूप । हरि सन्त आदि अन्त जुगा जुगन्त महिंमा जगत अनूप। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका दात झोली पाए साचा शब्द बणाए दूत। सिर ताज दिया गुर पूरे। उपजे धुन अनाहद तूरे। साचे सन्त कारज होए पूरे। अट्ठे पहर ना तुट्टे धुन, खुल्ले सुन्न दिसे हाज़र हज़ूरे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, किरपा करी साचे हरी, साचे सन्त साचा कन्त प्रभ दर वरी, प्रभ वसे नेड़ ना जाणो दूरे। साचा कन्त हरि सन्त ल्या पछाण। प्रभ अबिनाशी इक्को देवे साचा माण। आत्म साची जोत जगाए करे रुशनाए कोटन भान। रोग सोग कोई रहण ना पाए, एका चढ़ाए शब्द बबाण। दरस दिखाए, हरस मिटाए, प्रगट होए आप श्री भगवान। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन सन्तां आदि अन्त जुगां जुगन्त देंदा आया माण। गुरमुख साचे सन्त गायण चाईं चाईं। साध संगत मेल कर, देवे नाम सच्ची वड्याई। अचरज पारब्रह्म कलि खेल कर, साचे मार्ग लाई। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे सन्त जनां सार साची पाई। पाए सार सच धुन। साचा शब्द लए कन्न सुण। गुरमुख साचे सन्त जन प्रभ चरन ल्याए चुण। ओथे कोए ना पहुंचे रिख मुन। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कवण जाणे तेरे गुण। कवण जाणे गुण हरि तेरे। सृष्ट सबाई भुलाई कर कर हेरे फेरे। हरि ना किसे दिसे घर, ना किसे दर ना किसे मन्दिर ना किसे डेरे। ना किसे जूह पहाड़ जंगल डूंघी कंदर, ना किसे नगर खेड़े। कलिजुग जीव भौंदे फिरदे बन्दर, चारों तरफ पाउँदे फिरदे फेरे। ना कोई करे शांत अंदर, ना कोई मिटाए झूठे

झेड़े। गुरमुख साचे सन्त जनों प्रभ अबिनाशी वसे काया महल्ल अटारी अंदर, जिस दे सदा खुल्ले वेहड़े। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अन्तिम अन्त आपे करे नबेड़े। सच नबेड़ा आपे कर। किसे कोलों लैण ना जांदा कोई वर। ब्रह्मा विष्न महेश शिव अट्ठे पहर खड़े रहण दर। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अन्तिम अन्त कलि मुख भवाए, एका मुख रखाए गुरसिक्खां घर। निहकलंक कलि जामा धारे। तीन लोक सर्ब पुकारे। चौदां लोक हाहाकारे। साची हट्टी साची खट्टी ना किसे खट्टी, झूठे बणे सर्ब वणजारे। अन्तिम अन्त कलि जाए जड़्ह पुट्टी, लग्गे इक्क धक्का भारे। गुरमुख साचे पी अमृत एका घुट्टी, हरि आत्म खोल्ह खुल्हारे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणी हत्थीं गुरसिक्खां सीस छत्र झुलारे। कलिजुग अन्तिम होणा अन्त। रोण सभे लक्ख चुरासी जीव जन्त। हत्थ मल मल धोणा, वेला गया हत्थ ना आउणा किसे साध सन्त। गुरमुख साचे सन्त जनां, प्रभ देवे वड्याई विच जीव जन्त। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा दर साचा घर पाओ हरि बणाओ साचा कन्त। कलिजुग अन्तिम कर विचार। घनकपुर वासी जामा धार। ब्रह्मा दित्ता हरि दुरकार। ब्रह्मपुरी विच्चों हो जाणा बाहर। कलिजुग अन्तिम चार वेद तेरे होए ख्वार। अथर्बण डिगा मूंह दे भार। ना पाए आपणी सुध, कलिजुग जीवां उलटी बुध, प्रभ आपे जीवां जन्तां पाए सार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, विच मात जामा पाए, इक्क लगाए सच्चा सच दरबार। ब्रह्मे वेद चार उचार। सृष्टी दस्सी साची धार। अन्तिम कलि ना कोए करे विचार। बेमुखां औखा चुक्कणा होया भार। चित्र गुप्त हरि लेखा लिखे, करदा रहे विचार। गुरमुख साचा मंगे साची भिखे, साचा शब्द हरि देवे झोली डार । आत्म लाहे झूठी विखे, साचा नाम इक्क ख़ुमार । महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कलिजुग तेरा अन्तिम अन्त आपे लए विचार। सतिगुर पूरा सर्ब सुखदाई है। सतिगुर पुरा ममता मैल रिहा धवाई है। सतिगुर साचा सोहँ शब्द काया साबण आप लगाई है। सतिगुर साचा गुरमुख साचे आपे लए बणाई है। सतिगुर साचा साची पट्टी इक्क जमात लए पढ़ाई है। सतिगुर पूरा साचा लाहा गुर दर खट्टी, पंचां चोरां नाल ना करनी पए लड़ाई है। सतिगुर पूरा वसे घट घटी, तेरी आत्म जोत करे रुशनाई है। सतिगुर पूरा वेखो काया झूठी माटी, भरम भुलेखे क्यों रिहा वक्त गंवाई है। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सर्ब थांईं आप सहाई है। सतिगुर पूरा नर नरायण। सतिगुर पूरा ना कोई रसना सके कहण। सतिगुर पूरा गुरमुख साचे साचा लाहा प्रभ दर लैण। सतिगुर साचा बेमुखां अन्तिम अन्तकाल घर घर पवाए वैण। सतिगुर पूरा खुल्हड़े केस धुर, बेमुख खपाए जिउँ खाए डैण। सतिगुर पूरा महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुखां बणे साक सज्जण सुहेल। सतिगुर पूरा हरि वरतार। सतिगुर पूरा गुरसिख विचार। सतिगुर पूरा एका देवे नाम शब्द अपर

अपार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कर्म धर्म जरम गुरसिक्खां रिहा विचार। सतिगुर पूरा सच्ची जोत जगाई है। गुर पूरा गुरसिक्खां देवे आप वड्याई है। सतिगुर पूरा गुर संगत साचा मेल पहली माघी आप कराई है। सतिगुर पूरा प्रीत जिस जन लागी, साची सरन गुर पूरा आप बहाई है। सतिगुर पूरा चुकाए मरन डरन, खुल्हाए हरन फरन जिस जन सेव कमाई है। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, धरनी धर मात जोत प्रगटाई है। सतिगुर पूरा सर्ब गुणवन्त। सतिगुर पूरा मेल मिलाए गुरमुख साचे सन्त। सतिगुर पूरा गुरसिख बणाए अन्तिम कलिजुग साचा कन्त। सतिगुर साचा दरगाह साची नाल हंढ्ढाओ, आप बणाओ एथे आपणी बणत। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, देवे वड्याई आओ चल सरनाई विच सर्ब जीव जन्त। सतिगुर जगत गुरदेव। बिरथा जाए ना गुर दर सेव। अमृत देवे साचा फल, सोहँ साचा मेव। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, ना कोई पछाणे ना कोई जाणे करोड़ तेतीस देवी देव। अन्तिम हरि हरि हरि जी आया। जोत सरूपी जामा पाया। अचरज खेल रिहा वरताए, धरत मात दे लाल उठ दुलारया। तेरा वक्त सुहाया, क्यों सुत्ता पैर पसारया। प्रभ अबिनाशी फेरा पाया, आवे जावे वारो वारया। आपणा भाणा आपणा बाणा आपणे हत्थ रखाया, ना जाणे कोई भेव राजा राणा सुघड़ स्याणा तख्तों लाह बहाया, ना कोई किसे सिक्दारीआ। गऊ गरीब निमाणयां प्रभ अबिनाशी आपणे गले लगाए, देवे सच्ची सरदारीआं। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, चरन सरन जाओ बलहारया। गऊ गरीब दर पुकारे। धरत मात दिवस रैण करे हाहाकारे। कलिजुग जीव तुट्टा नात, प्रभ अबिनाशी जामा धारे। गुरमुखां देवे सच सुगात, सोहँ शब्द अपर अपारे। ना होए अन्धेरी कदे रात, अट्ठे पहर जोत सरूप एका जोत चमत्कारे। गुरसिक्खां पुच्छे आपे वात, आपणे रक्खे आप सहारे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे सन्त जन आप बणाए सच दुलारे। धरत मात दर पुकारे। प्रभ अबिनाशी जामा धारे। जीवां जन्तां सर्ब विचारे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पुरी घनक वज्जा डंक गुरसिक्खां खिच ल्याए चरन दुआरे। जामा धार भेव छुपाया। पर्दा उहला आप रखाया। बेमुखां कढ्ढे पोला वेला अन्तिम आया। आप छड्डया तन झूठा चोला, जोत सरूपी जामा पाया। ना कोई सुघड़ ना स्याणा प्रभ अबिनाशी भेव ना जाणे कोई राया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुर संगत दे मति रिहा समझाया। दे मति आप समझांयदा। फड़ बाहों राहे पांयदा। प्रगट हो प्रभ साचा दरस दिखांयदा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरा लेखा अन्त मुकांयदा। कलिजुग लेखा हरि मुकाया। सतिजुग साचा मात धराया। पहली माघी जन्म दवाया। साचे रागी साचा राग सोहँ शब्द सुणाया। एका धुन चार कुन्ट वाजी साधां सन्तां दए सुणाया। जिस प्रीती हिरदे लागी, मुन सुन दे तुड़ाया। सतिजुग साचे निहकलंक तेरा नाउं विच

मात धराया। गुरसिख किस्मत सोई जागी , गुर दर दर्शन पाया। कलिजुग माया तन ना लागी, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पहली माघ प्रगट हो गुर संगत तेरे विच समाया। पहली माघ सुहंञणी रात। गुर संगत बणे सच सुगात। प्रभ झोली पाए साची दात। सोहँ शब्द वड करामात। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा कर्म कमाए इक्क जुड़ाए चरन नाता। साचा नात देणा बन्न्ह। धर्म राए ना लाए डन्न। साचे धाम आप बहाए, ना कोई छप्परी ना कोई छन्न। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप उठाए लै जाए धर के आपणे कन्न्ह। कलिजुग उठ उठ तुर जा । प्रभ अबिनाशी जामा पाए, बाहर कढाए फड़ के तेरी बांह । तिन्न जुग ना तैनूं कोई जगाए, सौं जाए धर सराहणे बांह। तेरा लेखा फेर लिखाए, पहलों सतिजुग दवाए थां। सतिजुग साचे तेरा जन्म विच मात दवाए। धरत मात बणाए तेरी मां। चिट्टा बाणा तेरे तन पहनाए, साधां सन्तां रक्खी ठंडी छाँ। सोहँ शब्द तेरे तन पहनाए, ना लग्गे तत्ती वा। बेड़ा तेरा बन्न्ह वखाए, साचा नाम चप्पू लाए, गुरमुख साचे उप्पर लए चढ़ा। नगर खेड़ा आप वसाए, झूठा झेड़ा आप मुकाए, गुरमुख साचे आपणी चरनी लए ला। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे सन्त जनां दे मति लए समझा। सोए जागो पहली माघो। धो दागो सुणो रागो। बण जाओ हँस कागो। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक जामा कलि पाया गुर पूरे दी चरनी लागो। पहली माघ जाणा जाग। कुल आपणी ना लाउणा दाग। चार कुन्ट दिवस रैण प्रभ साचा आपणी हत्थीं लाउँदा फिरे आग। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका शब्द तीर चलाए किया सच स्वांग। सच तीर शब्द चलाया। पीर फ़कीर सर्ब हिलाया। अहिमद मुहम्मद चार यार ना कोए धीर धराया। गुरसिख वेखो किवें पैंदी मार, प्रभ साचा हुक्म सुणाया। वैहन्दे जाण वैहन्दी धार, पहली कूट शब्द डंक आप वजाया। आपे जाणे आपणी सार, फड़या हत्थ खण्डा दो धार, करदा जाए सर्ब सफाया। ना कोई छड्डे नारी नार, बाल बिरधां ना करे प्यार। हरि इक्को धार सर्ब वहाया। करे कराए साची कार, कलिजुग झूठा हो जाए बाहर, सतिजुग तेरी बंधे साची धार, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक कलि जामा पाया। आप मिटाए मुहम्मदी दीन। ना कोई मन्ने किसे ईन। रले रूसा संग चीन। झूठी भन्ने हँकारी बीन। झूठा देस झूठा वेस अन्तिम अन्त कलि लए छीन। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा शब्द लिखाए वड दाता प्रबीन। पहली कूट हरि हुक्म सुणाया। लाड़ी मौत फड़ के आपणी हत्थीं राहे पाया। उठ उठ जाह वेला अन्तिम कलि नेड़े आया। प्रभ अबिनाशी जामा धार शब्द डण्डा मगर लगाया। ना वेखीं मात पित ना छड्डीं कोई थां, बचया कोई रहण ना पाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सति सरूपी अट्ठे पहर आपे वेखे करे कराए जो मन भाया। लाड़ी मौत गई भज्ज। लहू पीवां

जा के रज्ज। लाउण ना देवां किसे अज्ज पज्ज। शब्द कटारा जाए वज्ज। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक कलि जोत प्रगटाई शब्द सरूपी रिहा गज्ज। पहली कूट हरि कीनी वंड। जीव जन्त सभ पायण डण्ड। घर घर दिसे नार रंड। कच्चे भज्जण झूठे अंड। बेमुखां प्रभ साचे अन्तिम अन्त कीनी झण्ड। गूढ़ी नींद सवाया वेखे कर कंड। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सृष्ट सबाई कराए चण्ड प्रचण्ड। पहली कूटे चले चण्डी। ना कोई दीसे जीव घमंडी। प्रभ पाउँदा जाए सभ दी वंडी। चारों तरफ वहीर कराए, ना दीसे कोई राह डण्डी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपे कर खण्डी खण्डी। पहली कूट आप मुकाए। दूजा हुक्म फेर सुणाए। वरते वरतावे जो मन भाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपे आप आप हरि राए। गुर पूरे धार बंधाई है। सतिजुग साचे तेरी बणत बणाई है। महिंमा अगणत ना गणी जाई है। बेअन्त बेअन्त कहे सर्ब लोकाई है। गुरमुख साचे आपणे भेव रिहा खुल्हाई है। सर्ब भुल्ले जीव जन्त, ना सार किसे पाई है। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणी खेल आपे आप वरताई है। आपणी खेल हरि आप वरताई है। दूजे सिर ना भार रखाई है। ताअना मेहणा क्या कोई देवे, डोर आपणे हत्थ रखाई है। साचा माण ताण हरि आपे देवे, गुरसिक्खां दे वड्याई है। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि अन्त जुगा जुगन्त जन भगतां बणत रिहा बणाई है। आदि अन्त हरि बणत बणाए। साचे सन्त हरि आप वड्याए। जीव जन्त विच्चों फड़ हरि बाहर कढाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचे लेखे आपे लाए। पहला लेखा आप चुकाया। आपणा भेव ना किसे वखाया। अचरज खेल पारब्रह्म आपणा आप कराया। गुर तेग बहादर नांवे गुर, जन्म फेर मात दवाया। जोत सरूपी किरपा कर, आपणा मेल मिलाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, घर साचे दर साचे साचा माण दवाया। तेग बहादर गुर वड्याई। मातलोक हरि जन्म दवाई। आपणा आप संग रखाई। जिउँ अंगद नानक अंग लगाई। साध संगत गुर पूरे नूं दयो वधाई। जुगां जुगां विछड़यां गुर संगत मेल मिलाई। आपणा भाणा आपे जाणे, कोई जीव कह सके ना राई। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साध संगत तेरा मात पित आपे बणे भैण भाई। साचा जन्म मात दवाया। आपणा आप नाल उपाया। सिँघ पाल हरि नाम रखाया। एका शब्द हरि साचे, गुरसिख पूरे आख सुणाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणा भेव सृष्ट सबाई रिहा छुपाया। एका शब्द दिया सिक्ख पूरे। जिस वस्सया आत्म ना होया दूरे। दिवस रैण अट्ठे पहर रक्खे शब्द तूरे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कलिजुग अन्तिम जामा पाया। नाथ त्रिलोकी करके जाए कारज पूरे। पूरा कारज आप कराउणा। तीन लोक हरि आप उलटाउणा। सच्चा कर्म हरि साचे विच मात आपणी हत्थीं आप वरताउणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुर संगत तेरी आत्म अमृत

मेघ आप बरसाउणा। सिँघ पाल आप जगाया। बाल अवस्था दरस दिखाया। काहना कृष्ना प्रगट होए बाहों पकड़ गले लगाया। उठ अनभोल सुत्तया, घनकपुरी हरि जामा पाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणे भाणे आपे आप समाया। गुरसिख साचा लए उठाए। सच विचोला गुरसिख रखाए। पड़दा उहला ना कोई रखाए। शब्द बोला इक्क सुणाए। आपणी हत्थीं तोल पूरे तोला, ना घाट कोई आए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणे संग इक्क ल्याया शब्द डोला, आपणी हत्थीं उप्पर चढ़ाए। शब्द डोला आप लै आया। पाल सिँघ नूं हुक्म सुणाया। उठ लाल प्रभ दर तेरे ते आया। कर दरस हो निहाल, जोत सरूपी हरि लए जोत मिलाया। अग्गों करे दोए जोड़ चरन निमस्कार, प्रभ अबिनाशी दया कमाया। ना सुणे पुकार सच्ची सरकार, वेला अन्तिम नेड़े आया। तिन्न लोकां दी बध्धी धार, भाणा आपणे हत्थ रखाया। उठ सिक्ख हो अस्वार, सच रथ प्रभ साचा घर तेरे लै आया। इक्को मार शब्द उडार, अन्तिम अन्त हरि कलि ब्रह्मे वक्त चुकाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणी किरपा आपे कर, साचे धाम आपणी हत्थीं दए बहाया। दूजी बद्धी फेर धार। वीह सौ सत्त बिक्रमी सप्तम जेठ कर विचार। सिँघ सवरन हो उठ त्यार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, घर तेरे पहले आए गुर संगत नाल लै दुलार। सिँघ सवरन हो त्यार। बेमुख कलिजुग विच्चों होया बाहर। हरि चरन कर प्यार मिले साचा सुक्ख, रोग सोग जगत निवार। तेरी उतरे भुक्ख, कर दरस हरि निरँकार। सुफल कराए मात कुक्ख, फिर जन्म ना आवे दूजी वार। तेरी काया लगाए साचा फल ना जाए सुक्क, तेरे हरे रहण डार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरी करदा रहे सदा सदा प्रितपाल। सप्तम जेठ सति सरूप। महिंमा कीनी जगत अनूप। नज़र ना आया जिस खेल रचाया, ना कोई वेखे रंग रूप। जोत सरूपी जामा पाया, आपे बण जाए वड शाहो वड वड भूप। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणी हत्थीं आप परोया सोहँ साचे सूत। सिँघ सवरन कर त्यार। आप होया नाल पहरेदार। इक्क लवाई शब्द उडार। चढ़दा जाए वारो वार। आप बहाए सच घर बाहर। ध्रू दरबान अन्तिम कलि आई हार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, चौथे जुग आपे पावे सर्ब सार। चौथे जुग वक्त चुकाया। भगत ध्रू विच जोती मेल मिलाया। गुरसिख साचा विच्चों मात धूह आपणी सरन बहाया। झूठी काया घर विच दिसे ना हां ना हूं, सारा बंस दे दुहाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, संगत दर बहाई, इक्को शब्द दए पढ़ाया। बंस सारा करे पुकार। प्रभ अबिनाशी घर खिड़ी सच्ची गुलज़ार। गुरसिख साचा घर साचे होया नाल त्यार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, शब्द घोड़ी आप चढ़ाया, सिर बन्न्ही चिट्टी दस्तार। सिर दस्तारा दित्ता बन्न्ह। आप उठाया आपणे कन्न्ह। मातलोक विच चढ़या चन्न। भैणां भाईआं देवे धीरज बन्न्ह। महाराज

शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरसिख कहे धन्न धन्न। सिँघ चेत अर्ज़ गुजारे। प्रभ अबिनाशी किरपा धारे। सुण पुकारे की वरते कलिजुग वरतारे। साचा सुत घर मेरे सुत्ता पैर पसारे। किरपा कर जोत धर मैं गले लगावां भुजा पसारे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा शब्द सुणाए गुरमुख साचे पार उतारे। सन्मुख गुरसिख बहाया। गुर पूरे साचा शब्द सुणाया। चेत सिँघ मन गया मन्न, नेत्र नीर ना इक्क वहाया। हस्स हस्स खुशी मंग तेरी वस्त हरि तूं आपे लै घर जाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणे भाणे विच आपे आप समाया। ध्रू दरबान होया दूर। सिँघ सवरन बैठा जा हज़ूर। देवे दरस कर तरस, अमृत मेघ रिहा बरस साचा नाम देवे सरूर। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोती जोत सरूप हरि सर्ब कला भरपूर। कलिजुग वेला नेड़े आया। प्रभ अबिनाशी साचा लेखा आप कराया। जगत भुलेखा कढ्ढ वखाया। जो जन रहे वेखी वेखा, वेला गया हत्थ ना आया। ना जाणे कोई औल्या पीर शेखा, प्रभ साचा किसे दिस ना आया। सृष्ट सबाई लेखा लिखणहार आप रघुराया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणा भाणा आपे जाणे, जो किछ करे कराया। आपणा भाणा आपे कर। भाग लगाए साचे घर। प्रगट होए जोत सरूप, गुर संगत ल्या वर। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साची करनी रिहा कर। सच विहार सच करतार। सृष्ट सबाई प्रभ साचा बंधे साची धार। रैण सबाई गुर संगत किया मंगलाचार। अमृत वेला पहली माघी, रुत्त सुहाई किरपा कर हरि दातार। ना किसे सोवणा बिरध बाल जवान। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणी रचना आपे जाणे ना कोई आखे आख वखाणे, एका शब्द धुर फ़रमाण। कलिजुग अन्तिम हरि विचारया। आपणा रंग आपणा संग आप निवारया। शब्द सरूपी साचा तंग, आप कसा रिहा। कलिजुग जीव भन्ने जिउँ काची वंग, ना कोई अटका रिहा। सृष्ट सबाई होए जंग, साची भट्ठी आप चढ़ा रिहा। लक्ख चुरासी होए भंग, ना हरि किसे विचारया। गुरसिख साचे पार जायण लँघ, चरन सेव जिस लगा रिहा। होए सहाई अंग संग, ना भेव कोई छुपा रिहा। साची मंगो प्रभ दर मंग, प्रभ भेव सर्ब चुका रिहा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कट्टे भुक्ख नंग, जो जन दर आए भुल्ल बख्शा रिहा। भुक्ख नंग हरि करे दूर। देवे दरस साचे घर जो आए हज़ूर। गुरसिख ना जाए कोई डर, प्रभ वड दाता वड सूर। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका जोत जगाई चार कुन्ट कराए नूरो नूर। एका जोत नूर नुरानी। रहण ना देवे कोए दुरानी। वेखो कोई रहण ना पाए जीव शैतानी। एका शब्द तीर चलाए, सीने वज्जे साची कानी। पीर फकीर सर्ब मिटाए, ना कोई दिसे नीला बानी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक कलि जामा पाए, पहली देवे इक्क निशानी। पहला लाया इक्क निशाना। अचरज किया खेल वाली दो जहानां। आप मिटाए वड वड शाह

सुल्ताना। राउ रंक रंक राउ एका थाउं बहाना। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, ऊँच नीच भरम सभ मिटाना। हरिजन एका थाउं। हरिजन एका नाउं। हरिजन एका छाउं। हरिजन प्रभ अबिनाशी आप लगाए आपणे पांउँ। हरिजन हरि द्वार। हरिजन हरि चरन प्यार। हरिजन हरि देवे दरस अगम्म है। हरिजन मिटाए हरस, आप सुहाए आत्म दर द्वार। हरिजन अमृत मेघ देवे बरस, काया करे ठंडी ठार। हरिजन महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणे रंग रंगे करतार। हरिजन हरि सुख। हरिजन उतरे भुक्ख। हरिजन उज्जल मुख। हरिजन उलटा होए ना मात गर्भ विच रुक्ख। हरिजन दिवस रैण सदा सुक्खणा रहे सुक्ख। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप मिटाए तृष्ना भुक्ख। हरिजन हरि साचा जाण। हरिजन हरि नेत्र पेख, दरस विष्नूं भगवान। हरिजन लिखाए साचे लेख, पिछले लेख सर्ब मिट जाण। हरि दर महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, होवे मिलावा वाली दो जहान। हरिजन हरि हरि वेख। हरिजन धरे जोत धारे भेख। हरिजन आप मिटाए तेरी लिखी रेख। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अन्तिम अन्त कलि रहण ना देवे कोई औल्या पीर शेख़। हरिजन जगत मूल। हरिजन हरि ना भूल। हरिजन विच मात फल फूल। हरिजन बेमुखां लगाए प्रभ साचा इक्क त्रसूल। साचा हरि महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचे आसण डेरा लाए जिस दा ना कोई पावा ना कोई चूल। हरिजन हरि हरि मन मन्न। हरिजन भाण्डा भरम आत्म भन्न। हरिजन हरि शब्द सुण कन्न। हरिजन महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पहली माघी बेड़ा देवे बन्न्ह। हरिजन हरि द्वार। हरिजन हरि चरन निमस्कार। हरिजन मिल हरि सच भतार। हरिजन महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरसिक्खां करे सद प्यार। हरिजन हरि मन भाए। हरिजन हरि दरस दिखाए। हरिजन कर तरस, कलिजुग अन्तिम वक्ख कराए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सृष्ट सबाई छाणे पुणे लक्खां विच्चों कोई इक्क हत्थ ना आए। सृष्ट सबाई छाण पुण। गुरमुखां जाणे आपे गुण। सृष्ट सबाई विच्चों लए चुण। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गरीब निमाणयां जगत निताणयां लए पुकार सुण। सुण पुकार हरि दातार। एका एक सच विहार। साची बध्धी जगत धार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप बणाए आपे ढाहे ना कोई पावे सार। जगत धार आप बंधाए। शब्द अस्वार आप अख्वाए। इक्क अकार सर्ब थांईं रहावे। वेखे विगसे करे विचार, ना कोई सके भेव छुपाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणा भाणा आप वरताए। सच कर्म कलिजुग रीती। सतिजुग साचे सच वस्त हरि साचे दीती। मात जोत धर काया कीनी सीतल सीती। छोटा बाला भेट कर गुरसिख काया कीती पतित पुनीती। छोटा बाल हरि ल्या संभाल। गोद आपणी प्रभ ल्या बठाल। उत्ते दित्ता इक्क चिट्टा रुमाल। साचा माल धन हरि झोली पाया, दरगाह साची ना होए

कंगाल। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा फल लगाया आत्म डाल। साचे लाल हरि हुक्म सुणाया। आपणी हत्थी देह छुडाया। सिध्धे राहे आपे पाया। इन्द्रपुरी विच वसाया। सुरपति राजा इन्द बाहों पकड़ तख्तों लाहया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, छोटे बाले दे मति समझाए, निहकलंक कलि जामा पाया। पुरी इन्द्र गया सच घर। प्रभ अबिनाशी दित्ता साचे लाल सोहँ वर। शब्द सोहँ साचा शब्द विच पुरी करोड़ तेतीस अग्गे जाए धर। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणी किरपा रहे कर। छोटे बाले चढ़या चाअ। प्रभ अबिनाशी पकड़ी बांह। आप बहाए साचे थां। जिथ्थे कोई जाए ना। साचा नाम रसना रिहा जणा। सोहँ शब्द रसना गाओ, प्रभ अबिनाशी देवे दया कमा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सतिजुग साचे मानस जन्म दवाए, तुहाढ्ढी बणत दए बणा। सोहँ शब्द रसना गाओ। सतिजुग साचे जन्म पाओ। प्रभ अबिनाशी चरन सेव कमाओ। आपणा लेखा फेर लिखाओ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, चरन लाग अमरा पद पाओ। करोड़ तेतीस सर्ब पुकारन। प्रभ पूरे नूं अवांजां मारन। पिछले अवगुण बख्श जो कीते कारन। भोग अपच्छरां नार होए हँकारन। एका मार शब्द खण्डा दो धार, दूई द्वैत पड़दे पाड़न। सतिजुग साचे पा साची सार, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, वड बली बलकारन। छोटे बाले दित्ती मति। बहत्तर नाड़ां उबली रत्त। दिवस रैण अट्ठे पहर सोहँ शब्द रसना रहे घत्त। कलिजुग वेला अन्तिम आया, सतिजुग साचे आया वत्त। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सोहँ शब्द साडी आत्म देवे साचा बीज घत्त। छोटे बाले आख सुणाया। प्रभ अबिनाशी क्यों मनों भुलाया। झूठे वहिण आपणा आप गंवाया। ना कोई चुकाए लहिण देण, ना कोई होए सहाया। मातलोक हरि जामा धारे वेखो जाए आपणे नैण, निहकलंक नाम रखाया। जिस दा ना कोई मात पित ना भाई भैण, गुर संगत हित्त रक्खदा आया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा कर्म आपणा आप कमाया। छोटा बाला दए दुहाई। कलिजुग आया साचा माही। जेहड़ा फड़दा दोवें बाहीं। सिँघ सिँघासण सच तख्त बैठा सुल्तान, भेव ना रक्खदा राई। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, छोटा काका बाल अञ्याणा आपणी गोदी बैठा आप उठाई। बैठ गोद लाल दुलारा। सतिजुग दा चन्द सतारा। सृष्ट सबाई लग्गे प्यारा। आप बन्न्हे प्रभ साचा साची धारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा कर्म कमाया, गुर संगत तेरा वड्डा भार उहदे सिर रखाया। बाहों पकड़ गुरसिक्खां अग्गे लाया। गुरसिक्खां अग्गे दित्ता ला। आप चढ़ाया साचा चाअ। आप रखाए हेठां आपणी ठंडी छाँ। गुर गोबिन्द दोए सुत्ते, थल्ले रक्खी बैठे बांह। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा लेखा आप चुकाए गुरसिख साचे तेरा जगत रखाए नां। अचरज खेल हरि कराई। गुर संगत विच दए दुहाई। साची भिच्छया कलि कोई पाई। सारी संगत चुप चुपीती ना कोई

दिलासा धराई। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सो करे जो आपणे मन भाई। तिन्न दिन हरि भिच्छया मंगी। कोई ना देवे भेट सचा इक्क भुयंगी। सृष्ट सबाई वेखी हरि हरि बहु रंगी। घर घर दिसे मां पुत्तर विछोड़ा, औखी झल्लणी तंगी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणा भाणा आपे जाण, सच वस्त साचा किसे दरों ना मिले मंगी। जे कोई मंगे प्रभ इक्क दुलारा। सृष्ट सबाई करे विचारा। ना कोई आवे फेर दुबारा। झूठा दिसे सर्ब पसारा। निहकलंक नरायण नर आपे जाणे आपणी सारा। आदि अन्त जिस दे भरे रहण सद भण्डारा। ना जायण कदे निखुट, प्याउँदा रहे अमृत धारा। एका अमृत प्याए घुट्ट, लक्ख चुरसी गेड़ निवारा, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणा किया आपे सच विहारा। साची खेल हरि वरतांयदा। कलिजुग सतिजुग दोहां मेल मिलांयदा। सतिजुग साचा आए मात, प्रभ साचा जन्म दवांयदा। आप सुहाए भिन्नड़ी रात, साचे लेख लिखांयदा। सोहँ शब्द देवे दात, सतिजुग तेरी झोली पांयदा। तेरा कदे ना तुटे नात, चरन प्रीती जोड़ जुड़ांयदा। ना कोई पुच्छे जात पात, लक्ख चुरासी विच समांयदा। बैठा रहे सद इकांत, दिस किसे ना आंयदा। गुरसिक्खां अमृत बूंद प्याए स्वांत, आत्म तृखा सर्ब बुझांयदा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कलिजुग सतिजुग दोहां कलिजुग सतिजुग जोड़ जुड़ाया। कलिजुग अन्तिम अन्त प्रभ अबिनाशी तेरा नाता विच्चों मात तोड़ वखाया। सतिजुग साचे हरि साचे घोड़ चढ़ाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पहली माघी जन्म दवाया। सतिजुग साचे जन्म दवा। कलिजुग अन्तिम दए मिटा। सतिजुग साचे हुक्म सुणा। कलिजुग धक्का देवे ला। सतिजुग साचे शब्द सुणा। कलिजुग सुध बुध हरि दए भुला। सतिजुग साची जोत जगा, कलिजुग अन्धेर दए मिटा, सतिजुग साचे सन्त उपजा, कलिजुग बेमुख दए खपा। सतिजुग साचा राग सोहँ शब्द जपा, कलिजुग अन्तिम अन्त राग रागनी दए भस्म करा। सतिजुग साचे चार वरन दए बहा। कलिजुग अन्तिम अन्त मेर तेर दए मिटा। सतिजुग साचे प्रभ कर्म धर्म दए जगत चला। कलिजुग अन्तिम एका करत, प्रभ देवे खेह उडा। सतिजुग साचे महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पहली माघी विच मात वड्डी दात साचा जन्म दवा। पहली माघी हरि जन्म दवाया। भिन्नड़ी रैण संग रलाया। गुर संगत बेड़ा बन्न्ह वखाया। नगर खेड़ा इक्क वसाया। झूठा झेड़ा जगत मुकाया। इक्क उखेड़ा आपे लाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणा बेड़ा आप उठाया। कलिजुग बेमुख ऐंवें मारे फोकी तड़। बेमुखां क्यों रिहा लड़। धर्म राए दे अंदर वड़। झूठे जूठे झूठी पौड़ी जायण चढ़। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपे वेखे अग्गे खड़्ह। सतिजुग उठ उठ बलधार। पहली माघी वक्त विचार। प्रभ अबिनाशी बंधे तेरी धार। सृष्ट सबाई कर ख्वार। बेमुख वहा वैहन्दी धार। गुरसिख जगा, ल्या चरन द्वार। आत्म

तृखा बुझा, मिले मेल सच भतार। दर घर साचे निथावयां देवे थां, बेमुखां धक्के मार कढ्ढे बाहर। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कलिजुग जीव निमाणयां आपे पावे सार। सतिजुग साचे उठ उठ जाग। पहली माघ लग्गा भाग। एका सुण सचा राग। चार कुन्ट वज्जे साचा नाद। शब्द लिखाए हरि बोध अगाध। आप उठाए सोए वड वड गुरसिख साचे सन्त साध। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दिवस रैण गुरमुख साचे रसन अराध। सतिजुग साचे लै अंगड़ाई। प्रभ अबिनाशी दया कमाई। चारों कुन्ट हरि दए हिलाई। पंचम जेठ ना भुल्ल रक्खे राई। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपे छेड़े छेड़ छिड़ाए थाउँ थांईं। सतिजुग साचे उठ ललकार। कलिजुग हो जाए घर तेरे विच्चों बाहर। लक्ख चुरासी जिस कीती बड़ी ख्वार। अन्तिम होए ना बन्द खलासी, जाए धर्म राए दे द्वार। हरि लेखा मंगे शाहो शाबाशी, ना रक्खे कोई उधार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपे होए लेख लिखार। सतिजुग साचे सुरत संभाल। गुरमुखां दुखी होया वाल वाल। साचा नाम धन्न मंगण हुण बण कंगाल। सच वस्त कितों हत्थ ना आए, ना मिले अनमुल्लड़ा लाल। अठसठ तीर्थ फिर फिर थक्के, सुक्के हरे ना होए डाल। कलिजुग अन्तिम सारे अक्के, ना होए कोई रखवाल। गुरसिख साचा प्रभ अबिनाशी अट्ठे पहर राह तेरा तक्के, फड़ बाहों गोद उठाल। प्रभ मिले ना मदीने ना मक्के, गुरसिख तेरे हिरदे रिहा संभाल। आप तुड़ाए आध विच टंगे छिके, एका मारे शब्द छाल। गौंस पीर सभ आपे हक्के, वज्जण देवे ना किसे ताल। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, उम्मत नबी रसूल दी आपे देवे गाल। आप मिटाए झूठी रीत। ना कोई देवे बांग विच मसीत। गुरसिख साचे सन्त जनो, प्रभ अबिनाशी राखो चीत। अन्तिम अन्त कलि आ गया, प्रभ एको बणे साचा मीत। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एको शब्द सुणाए सोहँ सुहागी गीत। सतिजुग साचे बण दलेर। बेमुखां प्रभ मारे घेर घेर। शब्द खण्डा हरि हत्थ उठाए, सिँघ शेर शेर दलेर। उच्च मुनारे आपे ढाहे, ना ढाउँदिआं लग्गे देर। आपणे खाते आपे पाए, ना कोई कढाए दूजी वेर, कलिजुग अन्धेरी रात आप मिटाए, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सृष्ट भुलाए कर कर हेर फेर। उच्च मुनारे हरि देवे ढाह। शब्द तीर दए चला। बेमुखां आत्म धीर दए गवा। किसे हत्थ ना आवे नीर, चारों कुन्ट बिरध बाल जवान सारे दए रवा। ना बालक पिलाए माता सीर, ना होए कोई सहा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे पार लँघाए आपे फड़े बांह। एका छेड़ हरि छिड़ाए। दूजा कदम फेर उठाए। सत्तर लक्ख पठाण चढ़ाए। माझे वाली हद्द लँघाए। सर अमृत हरि थेह कराए। आपे वेखे दिस ना आए। आपणे भाणे विच समाए। कलिजुग वेला अन्तिम ढुकया, पर्दा उहला ना कोई रखाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सत्तर लक्ख पठाण चढ़ाए

सत्तर लक्ख चढ़ पठाण। इक्क करन सच निशान। उडण अकाश विच बबाण। करे खेल आप महान। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपे भन्ने काया टाहण। माझे देस उडे धूढ़। बेमुखां पैंदे जायण जूड़। गुरसिक्खां आत्म रंग चढ़ाए गूढ़। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरसिख चतुर बणाए दर आए मूढ़्ह। माझे देस हरि जामा धारया। बेमुखां ना कलि विचारया। भरम भुलेखे आपणा आप गंवा रिहा। साचा लेखा प्रभ आपे आप चुका रिहा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, वैहन्दी धार ब्यासा आप रुढ़्हा रिहा। अचन अचेती वज्जे सट्ट। हत्थीं रहण प्याले जो पींदे गट गट। रातीं सुत्या प्रभ भन्ने काया मट। कलिजुग अन्तिम घर घर विच गए फट्ट। बेमुख जीव अंध्या, देस माझे जोत जगे लट्ट लट्ट। माझे देस पुरी घनक हरि जामा पाया, बेमुख जानण बाज़ीगर नट। माझे देस फिरे ढंडोरा। शब्द सरूपी हरि फेरे घोड़ा। अन्तिम वेला कलिजुग आया, हरि पाउण ना देवे किसे पैरीं जोड़ा। बहुता वक्त हरि लँघाया, हुण रहि गया थोड़ा। साचा शब्द आप सुणाया, गुरसिक्खां गुर पूरा बौहड़ा। बाहों पकड़ चरन लगाया, आप चड़ाया साचे पौड़ा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरसिख साचे सन्त जनां आप ल्याए चढ़ के उप्पर उत्ते शब्द घोड़ा। चिट्टे अस्व हरि तंग कसाया। चारों कुन्ट दए भजाया। सच अस्वार उप्पर आसण लाया। आपे वेखे वेख विचारे, सृष्ट सबाई दए हिलाया। रण भूमी सुत्ते पैर पसार, प्रभ अबिनाशी एका धक्का सृष्ट सबाई आप लगाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे रक्खे हेठ आपणी साया। पहली माघी तंग कस। वड वड जरवाणयां, प्रभ हिरदे जाए वस। देवे उलटी मति बणाए निधानयां, आपस विच जायण फस। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा शब्द तीर चलाए रसन कमान विच्चों कस। चार कुन्ट हरि चाकरी करे दिवस रैण। ना चल्ले कोई किसे चातरी, प्रभ वेखे परखे वखाए साचे नैण । ना कोई रहे प्रभ अग्गे आकरी, प्रभ लैंदा रहे लहणा देण । कलिजुग जीव कौड़ी काकड़ी, अन्तिम खावे मौत डैण। घर पूरा विच केहड़ा बणे लाकड़ी, ना कोई जाणे जाण पछाणे, ना रसना कुछ कहणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निमाणयां निताणयां मात पित साक सज्जण सैण। सच्चा मीत यार प्यारड़ा। इक्क इकल्ला वसे धाम न्यारड़ा। सृष्ट सबाई राह साचा दस्से, ना करे कोई हुदारड़ा। निमाणयां निताणयां हरि हिरदे वसे, मिले गुरमुखा हरि यार प्यारड़ा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अट्ठे पहर पाउँदा रहे सारड़ा। पाए सार अट्ठे पहर। अंदर वड़ मारी रक्खे दड़। सारे घाड़न हरि रिहा घड़। सच घर आसण लाए, गुरमुख विरला पौड़ी पौड़ी जाए चढ़। अग्गे हरि जी नज़री आए, दर दरबारे जाए खड़्ह। जोत सरूपी हरि दरस दिखाए आप बंधाए साचे लड़। साचा शब्द कन्न सुणाए, शरअ हदीस ना कोई रखाए, कुरान अञ्जील ना खाणी बाणी वेद पुरानी आपणी हत्थीं फड़। साचा

भाणा हरि वरताए, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अट्ठे पहर बेमुखां नाल रिहा लड़। निर्धन निरमाण प्रभ सच भूमिका तन सुहाए, दरस दिखाए सच अस्थान। अंदर डूंघी कंदर हरि दिस ना आए, बेमुखां दिसे सुंझ मसाण। झूठा वज्जा रहे जंदर, बिन गुर पूरे ना कोई खुल्हाए बेमुख भज्जे फिरन दर दर बन्दर, ना मिले किते सच्चा निशान । जती सती हठी सभ हारे, गोपी नाथ गोरख मच्छन्दर। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सृष्ट सबाई आप नचाए, नत्थ आपणे हत्थ रखाए, उठाए नचाए जिउँ बन्दर हत्थ कलंदर, आपणे हत्थ रक्खे डोर। जिध्धर चाहे लए मोड़। बेमुख वहाए डुबाए विच अन्ध घोर। गुरसिख साचे आप जगावे, पंज चोर जिस दर ना पायण शोर। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा नाम धन्न तेरी झोली पाए, दरगाह साची खाईं भोर भोर। होए निमाणा गुर चरन आ। आत्म तृष्ना प्रभ दए मिटा। काहना कृष्ना जोत सरूपी आया जामा पा। अतुल अडुल निखुट्ट सभनी थांईं होए सहा। साचा लाहा लैण लुट्ट, वेला गया पिच्छे रहे सभे पछता। गुरसिक्खां गल लाए घुट्ट, अमृत जामा दए पिला। सृष्ट सबाई पाए घर घर फुट्ट, गुर संगत बणाए भैण भ्रा। बेमुख दर तों कढ्ढे कुट्ट, गुर संगत विच ना देवे थां। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सृष्ट सबाई बेमुख फिराए जिउँ सुंञे घर कां। निर्धन होए कर्म विचारे। आपे पाए निमाणयां निताणयां घर जाए सारे। जो चले हरि के भाणयां, बाहों पकड़ पार उतारे। हरि रंग साचा जिस जन जाणयां, प्रभ साचा देवे नाम अपर अपारे। ना भेव जणाए सुघड़ स्याणयां, देवे माण जो जन चरन निमस्कारे। मंगया भिख ना मिले राजे राणयां, वेखो चल आयण दुआरे। वेला नेड़े आ गया महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपे पा लए सारे। राणा संगरूर सरन आए। दोए जोड़ पिछली भुल्ल बख्शाए। अग्गे प्रभ साचे मार्ग पाए। प्रभ अबिनाशी किरपा कर गुर संगत संग रलाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणे भाणे आपे आप चलाए। मन्ने प्रभ साचे दा साचा भाणा। गुर संगत संग इक्क हो जाणा। राजा राणा ना कोई सुल्ताना। वड ज़रवाणा ना कोई बली बलवाना। एका एक आपे आप, ना कोई रंक ना राजाना। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुर संगत तेरी आत्म वसे हरि जी हरि श्री भगवाना। हरि का नाम इक्क जगत रखवाल है। प्रभ मिलण दी सिक वड भगती विच जहान है। गुरसिख साची सिख्या लैण सिक्ख, इक्क ना भुल्ले हरि भगवान है। आत्म उतारे कलिजुग झूठी विक्ख, अमृत प्याए नाम निधान है। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पहली माघी होया आप मेहरवान है। हरि रंग नाम चलूल। गुरमुख साचे ना जाणा मात भूल। प्रभ अबिनाशी दया कमाए कलि कन्त कन्तहूल। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आत्म साचा जाम प्याए, आत्म तृखा सर्ब गंवाए, गुरमुखां बणाए सूलिउँ सूल। पहली माघी हरि वड्याए। सचखण्ड निवासी सच धाम डेरा

लाए। संझ सवेरा एका इक्क कराए। हेरा फेरा जगत अन्धेरा गुरसिख गंवाए। करे खेल पहली वेरा, साची छेड़ा आप छिड़ाए। आप रुढ़ाए प्रभ जूठयां झूठयां विच मात बेड़ा, ना किसे थां फेर बहाए। शब्द मारे आप लफेड़ा, मूंह दे भार सभ गिराए। आपे देवे उलटा गेड़ा, वांग दाणे आप पिसाए। आप मुकाए झूठा झेड़ा, आपणा नाए तीर चलाए। ना कोई दिसे नगर खेड़ा, इट्ट नाल इट्ट दए खड़काए। धरत मात तेरा खुल्हा वेहड़ा, प्रभ आपे आप कराए। गुरसिक्खां बंधाए बेड़ा, आपणी हत्थीं पार कराए। कलिजुग अन्तिम किया नबेड़ा, सतिजुग साचा मात धराए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पहली माघ जन्म दवाए। करे नबेड़ा दीना नाथ । गुर संगत तेरा सगला साथ । एका गाओ साची गाथ । साचे लेख हरि लिखाए, गुरमुख साचे सन्त जन आप चढ़ाए आपणे राथ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मात जोत प्रगटाए त्रैलोकी नाथ। नाथ त्रैलोकी वड शब्द सलोकिया। तेरा भाणा वड ज़रवाणा ना कोई सके रोकिया। सृष्ट सबाई छोटे बाले तेरे पिच्छे झोकिया। छोटा बाला किया भेटा। गुरसिक्खां बण जाए खेवट खेटा। बेमुखां आप वहाए किसे ना सके कोई अटका। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तुध जेवड कोई ना दीसे, ना करे तेरी रीसे ना कोई फड़े बांह। पहली माघी वज्जे नगारा। सोहँ शब्द चले साचा इक्क जैकारा। चारों कुन्ट होए हाहाकारा। गुरमुख साचे सन्त जन तेरा आपणी हत्थीं प्रभ साचे बणाया गारा। इक्क मन्दिर सुंदर साचा रथ सुहाया, विच दिसे इक्क छोटा चुबारा। निहकलंक उप्पर आसण लाया। गुरमुख विरला पावे सारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण आपे आप वसाए आपणा सच दुआरा। सुच दुआरा आप बणाए। पंचम जेठ नींह रखाए। आपणीं हत्थीं प्रभ साचा बेमुख पीस वखाए। नेत्र लैणा पेख जो हरि खेल वरताए। सिँघ मनजीत जिथ्थे प्रभ तेरी रत लगाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुर संगत सारी आख सुणाए। गुर संगत हरि दए जणाई। सुणो सन्तो सर्ब कन्न लाई। वेला हत्थ ना आए जीव, भुल्ली रही सर्ब लोकाई। शब्द घोड़ा आप भजावणा, चार कुन्टां विच फिराई। इक्क अस्वार आप अख्वावणा, दूजा कोई रहण ना पाई। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सृष्ट सबाई वाग एका आपणे हत्थ रखाई। आपणे हत्थ रक्खे वाग। शब्द लिखाए पहली माघ। गुरसिख सोए कलिजुग गए जाग। गुर दर आए माण पाए पिछले धोए दाग। प्रभ दरस दिखाए हँस काग। काग हँस, गुरसिख फेर वड्याए बणाए राज हँस। साचा माण दवाए, गुर पूरे दा साचा बंस। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरसिक्खां सिर छत्र झुलाए, देवे वड्याई विच सहँस। विच सहँस दे वड्याई। तीन लोक माण रखाई। सतिजुग साचा मात धराई। साधां सन्तां माण दवाया, सिर उप्पर हत्थ टिकाई। आपणा बाणा हरि आप सुहाया, उत्ते चिट्टी चादर पाई। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कर

किरपा घर आपणे लै जाई। आपणे घर लै के जावे। आप लिखावे साचे नांवे। सदा रखावे आपणी छाँवे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जो जन रसना गावे। नेड़े नेड़े हरि जी वसे। बेमुख ना राह दिसे। गुरमुखां संग सद है वसे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा दर दुआरा एका शब्द जैकारा नाम बाण हरि एका कसे। उठया हरि शेर दलेर। कलिजुग ल्याए वगाए इक्क अन्धेर। बेमुख जीव आपणी हत्थीं झाड़े जिउँ झक्खड़ डिग्गे बेर। गुरसिख साचे सन्त जन, प्रभ चरन बहाए घेर। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, हरि साचा सद वसे नेरन नेर। नेरन नेर हरि बसेरा। गुरमुख साचे कर दरस मन चढ़े चाउ घनेरा। आत्म तृखा मिटे हरस, मिट जाए कलिजुग अन्त अन्धेरा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोती जोत सरूप हरि, सिँघ आसण लाया डेरा। साचा हुक्म हरि सुणाया। साचा घोड़ा दर मंगाया। चिट्टा जोड़ा चरन छुहाया। दौड़ा दौड़ा अग्गों सिक्ख ल्याया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सतिजुग साचे पौड़ा डण्डा आपणी हत्थीं आप लगाया। शब्द घोड़ा आए दरबार। अग्गों करे इक्क निमस्कार। साचे शाह सुल्तान हो मेरे उप्पर अस्वार। तूं बण के उप्पर बैठ काहन, मैं फिरावां विच जहान। बेमुखां भन्ना जवानी टाहण। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोती जोत सरूप हरि, चिट्टे अस्व अस्वार। चिट्टा अस्व चरन पुकारे। प्रभ अबिनाशी हो अस्वारे। धरत मात पई पुकारे। दुखी होए जीव जन्त करन हाहाकारे। चार कुन्ट कर ख्वारे। एका डण्डा मगर ला, कढ्ढी जा मातलोक विच्चों बाहरे। नौ खण्ड पृथ्मी वंड वखा, ना कोई रहे छुपया विच उजाड़े। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरसिख साचे जन सतिजुग साचे सति बणाए साचे लाड़े। शब्द खण्डा खिच दो धार। चारों तरफ मारीं एका मार। चिट्टा अस्व पवण सरूपी उडे इक्क उडार। पहली उडारी इक्को लाईं, जाईं सच दरबार। जोत सरूपी डगमगाईं, निउँ निउँ करीं चरन निमस्कार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दया कमाई हुक्म सुणाई, पंचम जेठ नेड़े आई फेर तेरे उप्पर होवां अस्वार। साचा अस्व हरि वेख वखाणयां। आप चबावे सोहँ शब्द साचा दाणयां। साचा हुक्म आप सुणावे, मारीं पौड़ राजे राणयां। चारों कुन्ट जाणा दौड़, सुट्टीं मूंह दे भार कलिजुग जीव वड वड बैठे बण जो सुघड़ स्याणयां। गुरमुखां पाई सार, कलिजुग पा पल्ले गल दर जो होए निमाणयां। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणा भाणा आपे जाणयां। पहली माघी तंग कसाया। प्रभ अबिनाशी संग रखाया। धरत मात मंगी साची मंग, देण वर घर हरि साचे आया। आप मिटाए लक्ख चुरासी, धर्म राए दा दर दए खुल्हाया। धर्म राए हो त्यार, प्रभ अबिनाशी एका धक्का आप लगाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मक्का मदीना पहले ढाहया । मक्का मदीना जाए ढठ्ठ। आप गिढ़ाए उलटी लट्ठ। अग्न जोत आप लगाए, इक्क बणाए वड्डा मट्ठ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं

भगवान, गुर संगत दए जणाए, जोत प्रगटाए गुर संगत फेर करे इक्ट्ठ। गुर संगत सौणा पैर पसार। भाणा वरताए हरि करतार। गुरमुखां देवे शब्द हुलार। आपणे चरन ल्याए, वेले अन्त ना कोई अधार। गुरमुख विरला जाणे सन्त जिस किया शब्द प्यार। प्रभ बणाई साची बणत, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सृष्ट सबाई इक्क दाता सिरजणहार। सिरजणहार सर्ब गुणकारीआ। गुरसिक्खां देवे वड वड सिक्दारीआं। सोहँ शब्द रसना गाओ, सदा सदा जै जैकारीआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत सरूपी वड बलकारीआ। सतिजुग साचा वेला आया। गुरसिख विरला इक्क इकेला हरि जी आपणा संग रखाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कलिजुग जीआं वक्त दुहेला गुरसिक्खां मेला पहली माघी गुर चरन लाया। पहली माघ मिल्या मेल। साचा दीपक जोत जगाए बिन बाती बिन तेल। गुरसिख साचे सन्त जनो हरि हरि गाओ, हरि प्रभ पाओ, आप कराओ आपणा मेल। प्रभ अबिनाशी भुल्ल ना जाओ, बेड़ा आपणा ना जाणा शौह दरयाए ठेल। कलिजुग माया झूठी छाया विच रुल ना जाओ, फल लगाउणा आपणी काया वेल। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मात जोत प्रगटाई गुरसिक्खां साचा सज्जण सुहेल। साचा सज्जण सुहेल साचा मीत है। गुरसिक्खां दस्से साची रीत है। सृष्ट सबाई परखे नीत है। गुरमुख एका बख्शे चरन प्रीत है। दर घर आए जो दर्शन पाए काया होए सीतल सीत है। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुखां कर दरस मानस जन्म ल्या कलि जीत है। हरि जोत अकार जगत प्रकाश है। गुरसिख साचे करो विचार, सृष्ट सबाई अन्तिम होणा नास है। अग्गे पैंदी डाहढी मार, ना कोई करे बन्द खलास है। धर्म राए लै खलार, लेखा चुकाए शाह शाबाश है। ना कोई जाए सच दरबार, बेमुख मरे कलिजुग जूठे झूठे रस रस हास है। धर्म राए घर गए फड़े, ना कोई करे बन्द खलास है। आपणा किया आपे भरे, साचा नाम ना किसे पास है। डूंघी कंदर अग्गे आवे डरे, एका अग्नी निकले लाट है। हरि परखे खोटे खरे, बेमुखां अन्तिम आउणा घाट है। गुरमुख साचे विच मात तरे, प्रभ चरन धूढ़ रसना रहे चाट है। आत्म दर द्वार आपे आए खड़े, ना जाणे दूर दुराडी कोई वाट है। शब्द घोड़े उप्पर चढ़े, एका चाल रक्खे सरपट है। दरगाह साची जाए धरे, जोत सरूपी एका हरि डगमगाहट है। किरपा आपणी आपे करे, गुरसिख साचे दर साचे तरे, बेमुखां गल पाया चोला गया पाट है। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा हरि नर नरायण ना नटीआ ना नाट है। बेमुख रोवण करन पुकार, राए धर्म मारे डाहडी मार। खाओ पीओ जो कीता कर्म, ना होए कोई अग्गे सहार। मानस जन्म गंवाया विच माया, भरम भुलाया हरि करतार। दर आवे शर्म, ना मुख वखावे विच दरबार। झूठा तन एथे रहि जाए चरम, जीव जन्त होए गंवार। एका नाम धन साचा धर्म, गुरसिख साचे सच विचार।

महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अन्तिम उठावे आपणीआं दोवें भुजां पसार। धर्म राए वडा शाह, लेखा मंगे थांउँ थां। किसे ना ओथे मूंह विच्चों निकले ना। अठाई कुण्ड अग्गे वखाए, जिथ्थे मिले ना कोई ठंडी छाँ। आपणी हत्थीं बेमुखां रिहा झुकाए, किधरे पुत्त किधरे मां। इक्क दूजे नूं मारन मेहणे, पुत्त कहे तूं झूठी बणी मेरी मां। झूठे कलिजुग उडाउँदी रही कां। हरि जी साचा जोत प्रगटाए, ना दस्सया तूं साचा थां। मावां पुत्तां पै जाए झेड़ा, कोई नबेड़ा करे ना। साची मां होवे जग, दाग लग्गण ना देवे चिट्टी पग्ग, पुत्तां फड़ फड़ बहाए प्रभ साचे दे दर, दोईं हत्थीं बांह। बेमुखां पकड़े शाह रग, अन्त कोई छुडाए ना। गुरमुख साची सेवा आप कमाए, झूठी मैहन्दी ना हत्थीं लाए, चरन धूढ़ साची थां। दूजे दर ना मंगण जाए, ना अग्गे सके कोई अटका। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सच नबेड़ा नगर खेड़ा आपे आप दए वसा। धर्म राए सच द्वार। इक्क पासे रोवे मां, दूजे पासे सच दुलार। झूठा होया कलिजुग ठूठा, डिग्गा मूंह दे भार। हत्थ अंगूठा ना लगा लेखे ना होए कोई सहार। गुरमुखां हरि किरपा कर पहली माघी देवे अमृत धार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा शब्द आप लिखाए, लाए सच दरबार। बेमुख जीव दए दुहाई। औखी घाटी ना देवे कोई चढ़ाई। काया माटी प्रभ साचे अन्तिम भन्न वखाई। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सच सिँघासण हरि जी बैठे रिहा डन्न लगाई। धर्म राए दा लग्गया डन्न। शब्द ना सुणया साचा कन्न। आपणा बेड़ा ना ल्या बन्न्ह। झूठी अग्नी लग्गी साचे तन। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा शब्द ज्ञान दवाए, गुरसिख साचा जाए मन। हरि सिर उठाए फूला खारी। गुरसिख लगाए विच मात सच्ची फुलवाड़ी। सृष्ट सबाई आपे वेखे पिच्छा अगाड़ी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, शब्द सरूपी करे वाड़ी। फूलन खारी हरि उठाए। गुरसिक्खां भार रिहा वंडाए। साचा चरन प्यार आपणा आप रिहा बंधाए। किरपा कर हरि दातार, साची धार रिहा चलाए। कर्म धर्म जरम विचार, भरम भुलेखे दूर कराए। प्रभ दर आए सेव कमाए। पहली माघी लेखे लाए। जो जन चढ़ायन प्रभ गल पायण फूलणहार, प्रभ आत्म बरखा लाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे विच मात फुल्ल विच संसार आपणा एका राह बणाए। गुरसिख साचे सच गुलज़ार। प्रभ पूरी करे अन्त बहार। आपणा आप करे सच विहार। इक्क इक्क फुल्ल तोड़े हरि डाली, बण बण मालण कँवल नैण मुँधार। गुरसिख हिरदा रहे ना कोई खाली, प्रभ आपणी झोली भरे अमृत झिरना झिरे अपार। मातलोक विच आया माली, फड़ फड़ बूटे आप लगाए आपणे चरन द्वार। शब्द झूले आप झुलाए, देवे इक्क शब्द हुलार। साचा तन सोहँ सूटे आप पहनाए, किरपा कर अपर अपार। बेमुख दर तों कढ्ढे, कोई ना करे चरन निमस्कार। गुरमुखां प्याए अमृत पहली माघी एका घुट्टे, देवे सच खुमार। एथे ओथे

ना जम की छुट्टे, धर्म राए करे ख्वार। दिन दिहाड़े जायण लुट्टे, ना पावे कोई सार। सिँघ सिँघासण हरि जी बैठा जड़्ह सभना दी पुट्टे, एका देवे दो हत्थीं हुलार । फड़ फड़ हत्थीं शौह दरया सुट्टे, आप वहाए वैहन्दी धार। गुरमुख साचे सन्त जन महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, बाहों पकड़ कलि जाए तार। फूलणहार गुरसिख पाए। प्रभ अबिनाशी तन लगाए। मन तन धन्न हरि दे वड्याए। शब्द सुणाए कन्न, भाण्डा भरम भन्नाए। धर्म राए ना देवे डन्न, राह विच ना कोई रखाए। दर घर साचा साचा धाम ना संन्ह कोई लगाए। सोहँ शब्द जिस हिरदे वाचा, प्रभ प्रगट होए दरस दिखाए। बेमुख जीव देही भाण्डा काचा, हरि अन्तिम भन्न वखाए। गुरमुख साजण हरि साचो साचा, वेले अन्त होए सहाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, फूलन बरखा लाए, गुरसिक्खां दया कमाए। शब्द फूल हरि बरसाए। गुरसिक्खां मूल आप चुकाए। शब्द त्रसूल बेमुखां दे सीने लाए। कलिजुग तेरी भन्नी पहली चूल, ना बाडी कोई बणाए। गुरसिख ना जाणा भूल, वरते सो जो पहली माघ लिखाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणा भाणा आपणे हत्थ रखाए। आपणे हत्थ रक्खे हरि भाणा। ना कोई जाणे राजा राणा ना कोई जाणे सुघड़ स्याणा। ना दिसे कोई वंञ मुहाणा। गुरमुख राह साचा दस्से, गुर चरन प्रीत सच्चा टिकाणा। दूजी थां तेरे कोई ना आई वस्से, चार कुन्ट सृष्ट सबाई होए सुंञ मसाणा। बेमुख जीव अग्न माया विच जायण लूसे, प्रभ एका भट्ठ तपाया। बेमुख बैठा जो मुख छुपाए, वेले अन्त प्रभ दए सजाया। लुकया रहण ना देवे विच किसे गुट्ठे, अग्न जोत प्रभ दए लगाया। बेमुखां हत्थ फड़ाया ठूठा, दर दर फिराए। गुरमुख साचे सन्त जनो रंग साचे माणो अनूठा, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पहली माघी दया कमाया। माणो रंग हरि हरि जाण। आपणा आप लैणा पछाण। भरम भुलेखा करना दूर, अग्गे खड़ा श्री भगवान। जिस जन होए आत्म गरूर, दर आऐ दूजी हरि मिटान। ना कोई धोखा ना अधर्म, ना कोई भूत प्रेत जिन्न मसाण। प्रभ दर आओ वेखो हरि पुकारे, शब्द वखाए इक्क बबाण। गुरसिक्खां लिखाए साचे लेखे, धुरदरगाही आप सुणाए सोहँ सच फरमाण। गुरमुख साचे सन्त गाए, जन्म मरन हरि फंद कटान। मानस जन्म लेखे लाए, लक्ख चुरासी फेर ना पाण। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पहली माघी जो जन चरन सरन करे ध्यान। पहली माघी चरन निमस्कार। जुगां जुगां दा लाहया भार। गुरसिख हौला हो जाए, चल आए गुर चरन द्वार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मात जोत प्रगटाई करे खेल अपर अपार। गुरसिख साचा वणज वपार करो प्रभ साचा हट्ट खुल्हा रिहा। साची नाम दात झोली भरे, प्रभ दो हत्थीं आप भरा रिहा। अमृत सोमा मात फुट्टे पहली माघ पीओ नाम सोहँ घुट्ट साचा पिला रिहा। गुरमुख साचे सन्त जन साचा लाहा लैण लुट्ट, लक्ख चुरासी गेड़ मुकावे।

जम्म का जेड़ा जावे तुट्ट, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, वड भण्डारी वड भण्डारा आप लगा रिहा। वड्डा हरि भण्डार है। सच्चा इक्क दरबार है। सच्चा इक्क घर बाहर है। सच्चा दर गुरसिख मंगण हरि देवणहार दातार है। दोए जोड़ करन निमस्कार, प्रभ देंदा जाए प्यार है। आत्म बंधे सच्ची धार, झिरना झिराए अपर अपार है। प्रभ अबिनाशी आत्म देवे ठार, अमृत साचा सीर पिलाए, निहकलंक अवतार है। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पहली माघी कर्म विचार है। पहली माघी कर्म विचार। पिछले दाग दए उतार। आप वखाए फिर सच्चा घर बाहर। गुरमुख साचे सन्त जनो हरि हरि नेत्र पेखो भरम भुलेखा दए निवार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा शब्द लिखाए, चलाए, सुणाए, फड़ फड़ राहे पाए, गुरसिख कोई भुल्ल ना जाए, आपे होए सद रख्वार। आपे होए राखा आप रघुबंस। मात पित पुत्तर धीआं कोई ना जाणे, ना दिसे होर कोई बंस। बेमुखां हरि आप पछाड़े, जिउँ काहना कंस। गुरसिक्खां लगाए धर्म जड़्ह। बेमुख जायण पहले हड़्ह। गुरसिख जगाए बाहों फड़। आत्म हँकारी तोड़ गढ़्ह। जिथ्थे बैठा हरि अंदर वड़। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, किरपा करी साचे हरी आप फड़ाया आपणा लड़। आपणा लड़ हत्थ फड़ाना। पहली माघी जोड़ जुड़ाना। जुड़या जोड़ ना किसे तुड़ाना। बन्दी छोड़ आप अख्वाना। शब्द घोड़ आप चढ़ाना। कलिजुग वेला नेड़े आणा। ना मिट्ठा ना कौड़ा हरि, गुरसिख साचे आओ दर, पहली माघी प्रभ दया कमाना। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, लिख्या लेख ना किसे मिटाणा। करो वणज हरि वणजारिओ। प्रभ अबिनाशी आया चल दवारिओ। घनकपुर वासी आत्म लाहे सर्ब उदासी, दोए जोड़ करो निमस्कारिओ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे सन्त जनो सदा सदा सद बलहारिओ। बलिहारी बलिहार बलिहार। गुर संगत तारी, प्रभ आपणी किरपा धार। बाल बिरध जवान नर नारी, एका बख्शे चरन प्यार। ऊँच नीच ज़ात पात राउ रंक ना करे कोई विचार। एका नाम एका डंक, सृष्ट सबाई एका दर बणे भिखार। एका नाम एका अंक, सृष्ट सबाई मिटाए शंक, प्रगट होए गुरसिख वड्याए जिउँ राजा जनक, आप बहाए चरन द्वार। कलिजुग वेला अन्तिम अन्त आण ढुकया, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सृष्ट सबाई एका शब्द बणाया वड सिपासलार। पंचम राणी मारी धा। प्रभ अबिनाशी कलि पाया फाह। दो हत्थीं रिहा गल घुट, केहड़े रस्ते खां। जड़्ह तेरी रिहा पुट्ट, ना दिसे होर कोई थां। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पंचा राणी वड जरवाणी करदी जाईं पछोता। पंचा राणी उलटी बुध। हिरदा होण ना देवे किसे सुध्ध। झूठी जाग आप लगाई, जिउँ कांजी दुध्ध। अट्ठे पहर करदी रहे काया अंदर जुध्ध। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, शब्द खण्डा आपे मारे, लैण ना देवे गुरमुख तेरी आत्म विच सुध्ध। पंचम पंचायण पंचम डायण।

सृष्ट सबाई वहाए वैहन्दे वहिण। साचे लेखे ना किसे लाए, झूठे गुहाए गहिण। औज्झड़ राहे सारे पाए, ना अन्तिम मिलाए किसे साक सज्जण सैण। गुरसिख साचे प्रभ आप उपजाए, दर साचे लाहा लैण। सच दर भिच्छया पाए, गुरसिख भर झोली घर लै जाए, सोहँ शब्द हरि ल्याए, बबाण उप्पर आप चढ़ैण। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा हुक्म सुणाए गुरसिख ना जाए विच मढ़ी मसाण। गुरसिक्खां विच बबाण आप उडाए। साची दया आप कमाए। साची काण आप रखवाए। गुरसिख चुक्क हरि सच दरबार लै जाए। जिथ्थे होवे इक्क जोत अकार, दूसर कोई ना दिसे राए। बण हरि राए गुरसिक्खां नाल मिलाए, साची वस्त झोली पाए, आप पहनाए साचा बस्त्र साची दया कमाए। हरि हरि सभ थांईं वसे कीड़ी विच हस्त कोई भुल्ल ना जाए। गुरमुख साचे सन्त जन, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सच संगत आपणी आपणे धाम बहाए। सच तख्त दित्ता ताज। सतिजुग लगाए पहली माघ। गुरमुख विरला प्रभ दर आए, रुक ना जाए प्रभ पूरन करे काज। साचा शस्त्र तन पहनाए, सोहँ शब्द उडाए हत्थ तेरे विच बाज़। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुर संगत तेरे संग रलाए सिर टिकाए साचा ताज। सतिजुग तेरा सच दरबार। लिख्त लिखाए हरि निरँकार। पहली माघी दिवस विचार। आप उपजावे करनहार दातार। हत्थीं गाना तेरा बन्न्हे, सतिगुर मनी सिँघ बणे सच्चा सिक्दार। गुरमुख चढ़ाए संग रलाए किरपा कर अपार। बेमुख जीव कोई ना जाणे होया धुंधूकार। अन्तिम गए धर्म राए दे बन्दीखाने, डिग्गे मूंह दे भार। पुत्तां मां ना कोई पछाणे, ना कोई वेखे नार भतार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, वेखो की वरते वरतार। सतिजुग साचा तखत बहाया। मातलोक विच माण दवाया। जाण पछाण गुर दर साचा हरिभगत भगवान दए कराया। इक्क दूजे दे बणो जाणी जाण, पर्दा उहला सर्ब हटाया। सृष्ट सबाई पुण छाण, लाल अनमुल्लड़ा हरि इक्क लै आया। उत्ते चिट्टे ताणा ताण, साची सेजा आप बहाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मनजीत तेरा मानस जन्म विच मात लेखे लाया। लेखे गया लग्ग, लगाया हरि निरँकार। मौत लाड़ी व्याहे बेमुख वग्ग, भरी जाए धर्म राए दे द्वार। मूंह विच्चों डिगदी रहे सारयां झग्ग, मूंह थुक्कां भरे वारो वार। बेमुख जीव दर पुकारे, ना कोई बचावे अन्त होया ख्वार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, माण दवाए गुरसिख साचे ताण रखाए आपे लै जाए विच दरबार। सच दरबार आपे खड़्ह। आप फड़या आपणा लड़। बेमुख जीव जायण झड़। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे सन्त जनां, पहली माघी ल्याया बाहों फड़। गुरमुख आए चल हज़ूर। साची जोत हरि जगाए करे नूरो नूर। बेमुख जीव दर रहण ना पाए, आप कराए दूरो दूर। मदिरा मास जो जन मुख लाए, प्रभ आप कराए चूरो चूर। सोहँ जाप जो जन प्रभ साचे घर गाए, होए सर्ब कला भरपूर। महाराज

शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आसा मनसा करे पूर। मदिरा मासी दुष्ट दुराचार। प्रभ अबिनाशी देवे दर दुरकार। साचे घर विच्चों हो जाणा बाहर। एथे पैंदी शब्द मार। बेमुख जीव रहे झक्ख मार। काया चोली आपणी हत्थीं पाड़ी, ना कोई सके खुल्हार। बेमुखां हरि पुट्टे दाढ़ी, तोड़े जवानी डार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, लुकया रहण ना देवे कोई विच झाड़ी, शब्द सरूपी मगर लाए धाड़। शब्द सरूपी हरि की धाड़। उचे टिल्ले विच पहाड़। समेरू परबत वेख वखाणे, चौदां लोकां विच फिराए बेमुखां टोहे नाड़ नाड़। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा शब्द आप लिखाए आप वरताए, चार कुन्ट होए काड़ काड़। एका चले नाम धमाका। इक्क दूजे दे छुट्टण साका। घर घर दे दिसण खुल्ले ताका। लहणा देणा रहि जाए बाका। बुढ्ढी माई किसे ना मिले चुक्कणा काका। दिन दिहाड़े पैणा डाका। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सचा शब्द लिखाए, ना कोई रहे शाह सुल्तान अग्गे आका। गुरसिख साचा सच विचोला, जे रहे खबरदार। दोहीं धिरीं कोई ना निकले बोला, जे खड़ा होवे अद्धविचकार। दोहां धिरां दा बणया रहे गोला, ना छुट्टे लड़ सच्ची सरकार। ना कोई पर्दा ना कोई उहला, ना कोई झकोला, सन्त मनी सिँघ सच्चा सिक्दार। सिँघ मोता बणे भोला भाला, प्रभ पावे साची सार। गुरसिख साचा गावे एका नाम प्रभ साचे दा साचा सोहला, प्रभ साचे करदा रहे सद निमस्कार। नाम वस्त हरि साची देवे, साचा करना वणज वपार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका एक आपणी जाणे धार। हरि वड धारना, लक्ख चुरासी विच पसारे जीवां जन्तां सर्ब विचारना। आपे करे काला सूसा, आपे खुल्ले केस गले विच डारना। आपे बणे फूलण मालन, आपे बणे गुरमुखां दर दर घर घर भिखारना। आपे बणे गुर संगत पालन, बाहों पकड़ फड़ फड़ सुत्तयां उठालना। गुरसिख फुल्ल चुग ल्याए हरि बालण, जो सेजा सीड़ी उत्ते डालना। गुरमुख विरले झल्लण साची झालण, हँकार विकार विच्चों सर्ब निकालना। फल फेर लग्गे सच्चे डालन, गुर दर दोए जोड़ जिस निमस्कारना। साचा दीपक जोत चानण, अन्ध अन्धेर सर्ब निवारना। देवे दरस विच पंखीआं आल्हण, रसना जिस उचारना। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, किसे सिर ना पाए आपणा भारना। आपणा भार ना किसे सिर रखाया। जोत सरूपी जामा धार, आपणे कंधे आप उठाया। निहकलंक अवतार नर सज्जा मोढा अग्गे डाहया। सतिजुग साचा कर अकार, सज्जे कंधे आप टिकाया। कलिजुग झूठा ल्या विचार, खब्बे कंधे आप उठाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरी गोदी विच्चों बाहर कढाया। आपणा भार हरि उठाया। गुर संगत हौले भार रखाया। उत्ते ख़िलअत आए भारी, हरि सच खेल कलि वरताया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे नाम जपाया। गुरमुख साचे शब्द उपदेश। अट्ठे पहर हरि साचा देवे विच माझे देस। गुरमुख विरला दर आए लेवे,

ना पाए भरम भुलेवे, ना वेखे खुल्लड़े केस। गुर संगत वेला अन्तिम कलिजुग आया, प्रभ बणया आप दरवेश। जुगो जुग जामा धारे आपे जाणे आपणा भेख। हत्थ ना आए किसे राजे राणे, उचे महल्ल मन्दिर बैठे रहे वेख। ना कोई जाणे सुघड़ स्याणा, हत्थ ना आवे औलीए पीर मुसायक शेख। गुरसिख साचे दर साचा पा लै, एका राखो गुर चरन टेक। साचा नाम रसना गा लै, प्रभ करे बुध बबेक। हउमे अग्न सर्ब जला लै, शब्द सरूपी हरि करे छेक। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका नर नरायण आदि जुगादि एको एक। एको एक नर हरा। गुरमुख साचे वेख आत्म दर खड़ा शब्द भण्डारा अमृत धारा सीर प्या, आपे किरपा कर हरा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, माण मोह ना कोई जाणो वेले अन्तिम कलिजुग होया हाहाकारा। माण मोह हरि आप तजाए। झूठा ध्रो ना नाल किसे कमाए। आपणी काया भाण्डे लैणे धो, सच वस्त हरि आपे पाए। सोहँ शब्द गुरसिख तेरी आत्म ढोआ देवे ढो, तेरी हत्थीं कंगण आप पहनाए। ना मरे ना जाए दोए धिरां बहिण इक्ट्ठे हो, भुक्ख रहण ना पाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सर्ब जीआं दा इक्को दाता तोट कोई ना आए। घर दयां क्यों करे ख्वारी। जिन्हां पाई साची सारी। मुख भवाए सार ना आए, आत्म होए हँकारी। प्रभ बाहों पकड़ उठाए, भेव चुकाए आप रखाए पिछे अगाड़ी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, ना कोई जाणो दूर, विच रहाए बहत्तर नाड़ी। बहत्तर नाड़ी जोत प्रकाश। जोत सरूपी जोत हरि, हर हिरदे रक्खे वास। एका जोत हरि बलोए, पिछले दाग सारे धोए, साची जोत करे प्रकाश। गुरमुख विरला जाणे कोए, आप बंधाए एका मुट्ठे हरि सर्ब गुणतास। जो जन रहे दर घर साचे रुट्ठे, साचे घर ना होए वास। शब्द तीर रसन छुट्टे, जाए पाड़ अकाश। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचे धाम रखाए वसाए सचखण्ड निवासी एका एक, आपणा आसण आप वखाए जिथ्थे रक्खे वास। आत्म साचा हरि का वास। बेमुख क्यों लभ्भण जाए विच प्रभास। दोए जोड़ कर निमस्कार, प्रभ साचे दा बण जा दास। नेत्र वेख्या नज़र ना आए मात पताल अकाश। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरी आत्म वसे सदा रहे आस पास। सहिँसा सागर डूंघी गार। कोई ना पावे प्रभ साचे दी साची सार। घर बैठे कर रहे सर्ब विचार। करनहार सो करे, जो कर्म रिहा विचार। लहणा देणा अग्गे धरे, ना करे कोई उधार। गुरसिक्खां भण्डारे साचे भरे, जो मंगण आए दर दुआर । दर घर साचे कारज सरे, किरपा करे आप निरँकार । गुरमुख साचा ना जन्मे ना मरे, लै जाए आप सच्चे दरबार। आप चुकाए जम का डरे, पहरेदार होए ख़बरदार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरसिक्खां सदा सदा होए रख्वार। शब्द नगारा ढोल साचा वज्जदा। जोत सरूपी जामा धार, विच मात हरि गज्जदा। कलिजुग घाड़न घड़या हरि, अन्तिम वेखो भज्जदा। खाली हत्थ दोए

खड़या दर, मैं अजे नहीं रज्जदा। प्रभ अबिनाशी किरपा कर, तूं सभ दे पर्दे कज्जदा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सिँघ आसण बैठा दर दरबार सच्चे सजदा। कलिजुग आया चरन द्वार। दोए जोड़ करे निमस्कार। प्रभ अबिनाशी मेरा कर्म धर्म ना विचार। अग्गे पैंदी डाहढी मारा। अन्तिम कलिजुग तूं जामा विच मेरे पाया, चरन धूढ़ तूं मस्तक मेरे डार। अवगुण गुण ना हरि मेरे विचार। मैं आया दर तेरे खाली हत्थ, गल विच पल्ला डार। सिँघ सिँघासण हरि जी बैठा आदि अन्त बख्शणहार। सच सुणावां सच दुआरे साची सुण पुकार। जूठा झूठा माया लूठा आए दर करे हाहाकार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, वेखो की वरते वरतार। कलिजुग तेरी सुणां पुकार। एका एक अन्तिम वार। मातलोक विच्चों कढ्ढां बाहर। वसदा घर तेरा दयां उजाड़। सृष्ट सबाई आपे वढ्ढे आपे कट्टे, जिउँ खेत किरसाणी हाढ़। आपे लाए दो हत्थीं झट्टे, आप उखड़ाए जड़्ह पहाड़। किसे स्वास ना होए झूठी काया मट्टे, आपे सुट्टे पाड़ पाड़। गुरसिख तेरी आत्म जोत जगे लट लटे, ना होण भाग माढ़। जंगल जूह विच पहाड़ां साचा शब्द लोड़ साचे हट्टे, ना मारे कोई धाड़। ना कोई ढाहे ना कोई भन्ने, प्रभ अबिनाशी आपे पाए सार। ना कोई चूहड़ा ना कोई जट्टे, चार वरन एका धार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आत्म हँकारीआं दुष्ट दुरचारीआं मारे शब्द मार। प्रभ अबिनाशी मारे शब्द बान। झूठी काया देवे छान। एका एक आप रखाए आपणी आण। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान। आपणी आण आप रखाए। सृष्ट सबाई सरन लगाए। वरन बरन कोई रहण ना पाए। बगल कुरान ना कोई उठाए। विछा मुसल्ला ना निमाज किसे पढ़ाए। रोज़ा बांग ना कोई किसे सुणाए। प्रभ साचा वरते इक्क सांग, चारों कुन्ट करे रुशनाए। आप चढ़ाए शब्द कांग, गुरमुख साचे विच नुहाए। आपे वरते स्वांगी स्वांग, वेला गया किसे हत्थ ना आए। गुरमुख रक्ख प्रभ मिलण दी तांघ, बेमुखां प्रभ देवे छाँग, टाहण किसे रहण ना पाए। धर्म राए दर देवे टंग, पुठ्ठी खल्ल्ह लुहाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरसिक्खां बेड़ा बन्न्ह वखाए। बेड़ा बन्न्ह अन्तर हरि। पिण्ड बुग्घे जोत धर। गुर संगत मुख कराए उग्घे, जो जन रसन रहे उचर। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, बेमुख फिराए घर घर। तोड़ जंजाल दर आए काल। मेरी वेख इक्को छाल। बेमुख जीवां आपणी गोद लवां उठाल। पाणी फेर पीवां जे लवां सुरत संभाल। तेरे दर रहिवां नीवां, बणया रहिवां सदा कंगाल। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, किरपा कर दे वर, सृष्ट सबाई लवां सुरत संभाल। आया काल करे अरदास। प्रभ अबिनाशी दे दर द्वार, खलोता दोए जोड़ होया दास। साची सेवा हरि जी दे, देवां फल खवाल जो बेमुखां बोया। चार कुन्ट सारे करावां थेह, आपणी मिटावां भुक्ख तेह, खावां बी जो आपणी हत्थीं बोया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तुद्ध जेवड अवर ना कोया। आए

काल करे कल्याण। साची सेवा दे विष्नूं भगवान। बेमुखां रसन ना गाया ना जपया जीवा, मैं आपणा करां पीण खाण। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मंगण आया दर, दे दईं साचा वर, मैं छोटा बाल अञ्याण। सिँघ सिँघासण हरि बिराजे। प्रगट होए देस माझे। मैं दर तेरे आया मेरी रक्खीं लाज पहली माघे। मैं मरया भुक्खा ते तिहाया, मारी इक्को अवाजे। सृष्ट सबाई मैं इक्को गाह पाया, फेर चौबलद सुहागे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा शब्द लिखाए वेखो किवें छेड़ छिड़ाए कोल वाघे। कलू काल कलि कलंदर। साचे दर आया अंदर। नाल ल्याया गोरख मच्छन्दर। बेमुखां नत्थ मेरे हत्थ, मैं नचावां दर तेरे ते बन्दर। आपणी कल दयां वरता, घर घर मरवावां जंदर। फेर ध्यावां तेरा नाउँ, जिस बणाया काया साचा मन्दिर। मेरी फड़ लईं हरि साचे बांह, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा हुक्म सुणाई मैनूं चाईं चाईं ना कोई छड्डां विच जंगल जूह पहाड़ां डूंघी कंदर। आया काल दर पुकारदा। आया कलिजुग जीआं पासा हारदा। घनकपुर वासी दे दे वर, मैं गल विच पल्ला डारदा। लक्ख चुरासी बाहों फड़ मैं तेरे अग्गे देवां धर, फिर करां शुकर सच्चे परवरदिगार दा। लाहुंदा जावां भार, ढाहुंदा जावां किल्हे द्वार, धर्म राए तेरे दुआरे देवां भर तूं क्यों उठ उठ अवाजां मारदा। मौत लाड़ी तेरी सच दुलारी, प्रभ रक्खी आप प्यारी, वेले अन्तिम उहनूं नाल वंगारदा। कलिजुग लाड़ी मौत होए इक्ट्ठे, वेखे खेल हरि रंग करतार दा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत सरूपी पाए निहकलंक नरायण नर भेख धारे श्री भगवान दा। कलू कलि इक्क इकल्ला। मंगण आया दर तेरे ते दे सोहँ भाला। सीने सभ दे सिट्टां पाड़, ना किसे वार मेरा झेला। सभ दी जड़्ह देवां उखाड़, आप फिरावां शब्द सरूप तेरा हल्ला। मौत लाड़ी नाल व्याहवां, धर्म राए दे घर घल्लां। चारों तरफ उठ उठ वेखां दिसे सर्ब उजाड़, गुरसिख साचा तेरी छत्र छाया हेठ पल्ला। आप चबाए आपणी दाढ़ बेमुख महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, इक्क इकल्ला। इक्क इकल्ला वड बलकारी। मंगण ना जाए किसे द्वारी। देवणहार सर्ब संसारी। एका शब्द रसन लगाए किरपा धारी। बेमुख खपाए इक्क धकेल आप लगाए पहली कूट करे ख्वारी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा शब्द आप लिखाए दूजी कुन्ट फेर ल्याए वारी। उठो उठो हो त्यार, चुक्कणा मिले ना किसे भार। कलिजुग जीव क्यों सोए पैर पसार। एका छड्डो जूठा झूठा जगत प्यार। मिलाओ मेल हरि सच भतार। दीपक जोत विच मात दे जगो मिटे अन्ध अंध्यार। प्रभ मिलदा अग्गों दोवें भुजा पसार। झूठे तन ना बन्न्हो झूठे तगो, जो अन्त देवे हार। मन तन आपणा प्रभ दर रंगो, चढ़े रंग अपर अपार। पहली माघी पी अमृत रज्जो, प्रभ साचे दे भरे भण्डार। आपणे पर्दे आपे कज्जो, विच खड़ा सिरजणहार। कोई ना करना अज्जो पज्जो, लेखा सभ दा रिहा

विचार। बेमुख जीव छटाए जिउँ दाणे पाए विच छज्जे, वांग भक्ख दए नितार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, वेखो की वरते वरतार। ना कोई गोपी ना कोई काहन। करे खेल आप भगवान। आत्म शब्द लगाए बाण। वारो वारी सर्ब हिल जाण। सिँघआसण बैठा करे सर्ब पछाण। एका राह साचा दस्सया, गुर चरन जाओ कुरबान। मिटे अन्धेर जिउँ चन्द मस्सया, झुल्ले इक्क सच्चा निशान। साचा तंग प्रभ साचे कस्सया, उत्ते चढ़े प्रभ बली बलवान। कलिजुग पैरां दे हेठ झस्सया, ना उठे फेर जीव निधान। जो आए दर जाए घर हस्सया, सहिँसे रोग सर्ब मिट जाण। बेमुख जाए दर तों डरदा नस्सया, एका चले रसना तीर कमान। गुर संगत हरि साचा तेरे हिरदे वस्सया, कर कर वेखो सच पछान। होए प्रकाश कोट रवि सस्सया, करे तेज वड भानन भान। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुर संगत मेल मिलाया, पहली माघ करना चरन धूढ़ इशनान। साची चरन धूढ़ जगत इशनाना। प्रभ दोवें हत्थीं बन्न्हे गुरसिक्खां गाना। आपे लै जाणा साचे घर, प्रभ साचे दा साचा बाणा। ओथे कोई ना पुजे शाह अस्वार, जिथ्थे गुरसिख हरि बहाणा। बेमुख राह आवे डर, धर्म राए बाहों लए फड़ विच अद्ध अटकाणा। गुरसिक्खां प्रभ लम्बा पैंडा आप चुकाना। प्रभ आ लै जाए साचे घर, ना जन्मे ना मरे आदि जुगादि विच सृष्ट रहाना। आपणी करनी रिहा कर, निहकलंक नरायण नर श्री भगवाना। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत सरूपी माझे देस पहरया बाना। माझे देस मिली वधाई। गुर संगत बणाए भैणां भाई। पहली माघी खुशी मनाई। गुर संगत होए आप सहाई। दोए हत्थीं सिर रिहा छत्र झुलाई। अन्तिम अन्त काल आपे रक्खे आपणी छाईं। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कलिजुग अन्तिम जामा धार, तेरा कर्म ल्या विचार देवे अन्त सजाई। घर घर होए जीव कुलखणी नार। ना मिल्या हरि सच्चा भतार। दर घर साचे वेखो किवें पैंदी मार। वेला अन्तिम नेड़े आ गया, दिन रहि गए चार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सृष्ट सबाई रिहा कर्म विचार। कर्म विचारे लेखा जाणे विच संसारे, धारे बाणा अंदर बाहरे, हरि हरि वखाणे सोहँ शब्द लगाए नाअरे। घर घर कराए जै जैकारे। मन्दिर मसीतां सारे ढाहणे, ना किते दिसण गुरदुआरे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक कलि जामा धारे। मन्दिर मसीत जाणे ढहि। कलिजुग अन्तिम वेला होया, इक्क पासे जाए बहि। सतिजुग साचा हरि दर अर्ज़ गुज़ारे, मैं जा वसां केहड़ी थां। प्रभ अबिनाशी किरपा धारे, आप लगाए मात वक्त सुहावणा। सतिजुग तेरी आपणी हत्थीं फड़े बांह, साचा धाम तेरे नाम लगावणा। पुरी घनक नाम रखाए, वज्जे डंक चार कुन्ट सुनावणा। राजा राणा फड़ चरन बहावणा। पहलों पीणा खाणा सर्ब छुडावणा। दाणा किसे हत्थ ना आवणा। दीन मुहम्मदी हरि आप मिटावणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरसिक्खां गूढ़ी नींद

आप सवावणा। गूढ़ी नींद दए सवाल। ना सके कोई उठाल। उत्तों मारे सतिजुग छाल। प्रभ अबिनाशी हो रखवाल। मैं तेरे साचे सन्त जनां दी जा करूँ प्रितपाल। लक्ख चुरासी विच्चों लभूं, इक्क इक्क नूं भाल। विच संगत दे मैं लभूं, गुरसिख अनमुल्लड़े लाल। वेला ल्याए झब्ब झब्बू, असीं होए बैठे कंगाल। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरसिख साचे तेरे फल लगाए डाल। गुर संगत साचा फल लगावणा। सोहँ मेवा मुख लगावणा। वड देवी देव किसे विरले गुरमुख दर आ सेव कमावणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पहली माघी आपणा भेव आप खुल्हावणा। पहली माघी दिवस भागी। गुरसिख आए बण के साचे रागी। साची धुन आप उपजाए, साचा वज्जे नादी, हरि ब्रह्मादी। साचा शब्द हरि आप लिखाए, गुर संगत तांईं आख सुणाए, आपे होए सर्ब विस्मादी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे सन्त जनो सद रसन अराधी । रसना गाओ हरि गुणवन्ता । कारज करे पूरे साचे सन्ता। सतिजुग बणाए तेरी बणता। आपे गिणे साची गणता। ना कोई जाणे जीव जन्ता। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपे आप दए वड्याई चरन लगाई सतिजुग साचे गुरसिख साचे सन्ता। सतिजुग साचे जन्म दवाई। भिन्नड़ी रैण नाल रलाई। साध संगत कर इक्ट्ठी, एका मेल तिन्नां मिलाई। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, चौथी बाही आपणे हत्थ रखाई। तिन्ने पासे हरि जीव अपारे। चौथे पासे आपे दिसे खड़ा पहरेदारे। चौथा दरवाजा चौथा घर साचा दर दरबारे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचे दर घर भाग लगाए आए दर दुआरे। छुट्टे तीर रसन कमान। तुटे हड्डी रीड़ जो जन रसन होए बेईमान। प्रभ आप कराए अन्तिम अन्त फड़ एका छड्डया सच ईमान। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा कर्म कमाए नर हरि श्री भगवान। रसना तीर चढ़े चिल्ल्हा। वारो वारी प्रभ मारे जो अक्खों दिसे बिल्ला। दोहीं हत्थीं हरि पाए चीर, होया चिल्ल्हा ढिल्ला। खिची जाए चिट्टे उत्ते इक्क काली लकीर, रहण ना देवे कोई बूरा पिल्ला। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पहली माघी गुर संगत तेरा पूर कराया दुक्खां वाला शिला। तीर कमान चढ़े रसन तरंग। तीर तफंग प्रभ अबिनाशी दूजी कट्टे आप मिटाए शाह फरंग। एका धक्का लाए खाए डक्को डोले आपे वेखे प्रभ साचे दा साचा रंग। बेमुख जीव रहे भोले भाले, आपे भन्ने अंग अंग। पहली माघी वक्त सुहाया, चिट्टे अस्व कसाया हरि साचे तंग। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सच्चा दर सभनां मिलदी मूंहों मंगी मंग। सच मंग प्रभ दर मंगण। बीर बैताले अन्त ना संगण। होए बहाले नाल प्याले, ला मैहन्दी हत्थ रंगण। बेमुख जीवां फड़ उठाईए झोली पाईए, आपणी तृखा मिटाईए इक्क लगाए साचा जंगन। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सोहँ तीर रसन चलाया, चार कुन्ट वजाए मृदंगन। रसना चोट लग्गे नगारे। तीन लोक चार कुन्ट होए जै जैकारे। ना

कोई सके रोक, प्रभ साचे तेरी साची कारे। पहली माघी बणत बणाई, सतिजुग तेरी नींह आपणी हत्थीं आप रखाई। आपे ढाहया कर स्यापा। ना कोई छुडाए माई बापा। कलिजुग झूठा मार मुकाया, ना कोई चढ़या तीजा तापा। ना किसे कोलों हरि मंगण जाए कोई जापा। प्रभ अबिनाशी वक्त सुहाया, विच मात दे सतिजुग थापा। थापी दे देवे प्यार। सच धर्म दा करो वपार। प्रभ अबिनाशी देवे साची मति, सोहँ कंगण गुरसिक्खां हत्थीं दिते डार। दूजे दर ना जाए मंगण, गुरसिख झोली अड्ड ना होण दिते किते भिखार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, प्रगट जोत अग्गे दिसे खड़ा भतार। अग्गे दिसे नेड़े नेड़े। प्रभ आप वसे आत्म खेड़े। मुकाउँदा जाए पहली माघी झूठे धन्दे झेड़े। धरत मात उठ मार झात, तेरे खुल्ले कराए आपे वेहड़े। धरत मात तेरा दर्द वंडाया। बेमुखां हरि कंड वखाया। चण्ड प्रचण्ड विच नव खण्ड दोहीं हत्थीं दए खड़काया। साचा खण्डा प्रभ साचे आपे फड़ बहाया। बेमुखां मगर प्रभ शब्द डण्डा आप लगाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, बेमुख जीव ना रहण, सभ दी आत्म रंड कर वखाया। बेमुख नार होई विभचार। प्रभ अबिनाशी आया जामा धार। बेमुखां फड़ फड़ बाहों कढ्ढदा जाए बाहर। सर्ब कला आपे समरथी, गुरसिक्खां सिर सोहँ शब्द बन्न्हाई जाए सच्ची दस्तार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, घर घर दर दर जा गुरसिक्खां देवे दरस, चरन सरन साचा देवे इक्क अधार। सन्त मनी सिँघ धन्न कमाई। जिस ने डाहडी कलम चलाई। निहकलंक तेरी लिख्त लेख पिच्छे आपणी देह छुडाई। गुरमुख तेरा लिख्या लेख, प्रभ पूरा रिहा कराई। जोत सरूपी हरि धरया भेख, तूं बैठा वेख आसण लाई । आपे लिखे तेरी दूजी वारी, पिता पूत कर जन्म दवाई । आप लगाए साची सेवे, घर साचे मिले सन्त वड्याई। सच शब्द हरि भेजे दूत, गुरमुख साचे पहली मिलण घनकपुरी विच आई। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मात जोत प्रगटाई। इक्को मिल्या सिक्ख प्यारा। सन्त मनी सिँघ शब्द प्यारा। आए विच माझे देस, प्रभ अबिनाशी दरस दिखाया, मिल्या हरि सच भतारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचे सन्त सुरत दवाई, अकाल मूर्त एह दया कमाई, सुणे शब्द होए रुण झुण, वज्जे धुन अपर अपारा। वज्जे धुन शब्द सरूपी साचा ताल। प्रभ अबिनाशी किया खेल मात कमाल। लुध्याणे इक्क लपेटयां काया झूठी विच साचा लाल। विच घनक पुरी हरि जामा पाया, सुत्तयां ल्या उठाल। सिँघ महताब जो बचन सुणाया, गुरमुख साचे रक्खया संभाल। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपे तोड़या जगत जंजाल। गुर का हुक्म मन वसाया। बीस बरस ना किसे उठाया। एका राह रिहा तकाया। प्रभ अबिनाशी कलि जामा पाए, प्रगट होए आपे लए जगाया। गुरमुख साचे तेरा साचा माण ताण, गुण निधान हरि भगवान जाणी जाण, शब्द सरूपी मेल मिलाया। सुत्ता पैर पसार, रक्खी ओट हरि। प्रभ अबिनाशी पाई

सार, लाई शब्द चोट घर। साचे हरि जोत जगाई, झूठा खोट बाहर धर। एका दित्ती सच रुशनाई। शब्द सरूपी सन्त मनी सिँघ दित्ती पोट भर। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सतिजुग साचे देवे वड्याई कोटां उप्पर कोट कर। साचा सन्त जिस सच कर मन्नया। राणा संगरूर जिस ने डन्नया। हत्थीं बन्न्हे हत्थकड़ी, होया मातलोक विच अन्न्हया। अन्तकाल ल्यावे फड़ी, कलिजुग भाण्डा देवे भन्नया। साचे वेले ना कीती सेवा, ना मन्ने मूर्ख ना सुणे कन्न कन्या। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अक्खीं पर्दा पाई बैठा, सृष्ट सबाई करे अन्नयां। सन्त मनी सिँघ सच दुलारा। भगत जनां दा वड प्यारा। दस्सया राह जिस अपर अपारा। कटया फाह गुरसिक्खां लक्ख चुरासी गेड़ निवारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा कर्म आप कमाए आपे पाए साचे सन्त जुगा जुगन्त आत्म साची सारा । हरि साचे साची सेजा आप विछाया । फूलन खारी तिन्न दिन जो उठाया । साचा लाल इक्क नौजवान दित्ता उप्पर चढ़ाईआ। गुर संगत गुर पूरे मिल मिल दयो वधाईआ। गुर पूरे नूं दयो वधाई। गुरसिख संग रलाई जाए चाईं चाईं। आपणी हत्थीं हरि आपे फड़, साची सेजे दित्ता आप सवाई। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणी खेल आप वरताई। आपणा भाणा दित्ता कर। गुर संगत मिल्या साचा वर। सिँघ मनजीत अग्गे धर। गुर संगत तेरा चुकाया कलिजुग अन्तिम वाला डर। साचे घर हस्स हस्स आवो, आत्म सरोवर साचे नहावो। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कर दरस कलि जाओ तर। जो जन मंगे शब्द दान। पहलों करे आपणी आप पछाण। साचा मिले हुक्म धुर फ़रमाण। जो जन नेत्र पेखे कलि, जम के डर सर्ब मिट जाण। लिख्या लेख जो आया नाल धुर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपे जाणे जाणी जाण। साचा शब्द जे कमाउणा। पहलों आपणा मन समझाउणा। गुर संगत विच नाम रखाउणा। दूजा थां ना कोई होर तकाउणा। प्रभ देवे ठंडी छाँ, जिस जन चरन ध्यान रखाउणा। आपे फड़ी बैठा बांह, ना किसे छुडाउणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दे मति गुरसिक्खां समझाउणा। पहली मति तत्त विचार। फेर मंगे शब्द धार। किरपा करे हरि दातार। गुरसिख दोए जोड़ करे चरन निमस्कार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपे जाणे आपणी सार। शब्द बाणा जिस जन पाउणा। पहलों मदिरा मास तजाउणा। गुर दर आ फिर सीस झुकाउणा। बेमुखां प्रभ साचे दर तों बाहर कढाउणा। बेमुख जीव भाण्डे काचे, प्रभ आपणी हत्थीं आप भन्नाउणा। गुरमुख वेख हरि साचो साचे, ना फेर मन डुलाउणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दे मति आप समझाउणा। पहली दस्से शब्द धार। दूजी करे फेर विचार। तीजे पावे आपे सार। चौथे आप वखाए सच्चा घर बाहर। पंजे तत्त मार कढ्ढे बाहर। छेवें दो हत्थीं साची रक्खे छाँ, किरपा कर आप निरँकार। सतवें करना सति सति ना होए कदे ख्वार। अठवें

रहणा साचा हट्ठ, प्रभ उलटी लट्ठ आप गिड़ार। नावें आप बंनाए साचा नत, ना फेर होवे छुटकार। दसवें दे समझाए मति, साची दया आप कमाए, दहि दिशा ना मनुआ धाए, शब्द सरूपी बन्न्ह वखाए, पंजे चोर अट्ठे पहर तक्कण घर साचे संन्ह कोई ना लाए। गुरसिख साचे ना अक्कण ना थक्कण, पौड़ी पौड़ी चढ़दे जायण, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दे मति आप समझाए। सुणो मति आत्म धारो। अचरज़ भेख हरि करतारो। घर बैठे नेत्र लैणा पेख, खुल्ले केस दर द्वारो। ना वसे दूर दुराडे देस, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरसिख तेरे हिरदे वसे सच घर बाहरो। साची सिख्या लैणी मन्न। पहलों कढ्ढणा आपणा जन। भाण्डा भरम प्रभ दर लैणा भन्न। हरया फेर होवे तन। साची वस्त हरि झोली पाए, तेरी आत्म धरे सोहँ शब्द साचा धन्न। आपणी किरपा आपे करे, धर्म राए ना देवे डन्न। गुरसिख तेरे कारज सरे सारे, जे गुर सिख्या लए मन्न। मदिरा मास देणा तज। अमृत पीणा प्रभ दर रज्ज। आत्म सेजा जाए सज। प्रभ अबिनाशी चढ़ जाए उत्ते भज्ज। साचा वक्त आप सुहाए पहली माघी लेख लिखाए गुरसिक्खां पर्दे लए कज्ज। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, बेमुखां सिर बन्न्हे छज्ज। इक्क भुयंग किया त्यार। मंगे मंग सच्चे दरबार। प्रभ अबिनाशी किरपा धार। साची दे नाम वत्थ, आप आपणा बणा सच्चा दुलार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा कर्म कमाए बण बण लेख लिखार। रक्खे नाम अपर अपारा। मात पिता दा सुत्त दुलारा। पाई चोली साची डोली ना कोई किया बोल बुलारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा वणज कराए बण सच्चा वणजारा। सच वणज कर प्रीत। नाम रखाए सिँघ मनजीत। गुरसिख बैठे दूर दुराडे तेरी काया होई सीत। प्रभ अबिनाशी साची जोत विच टिकाए, झूठी ढाहे भरमां वाली खड़ी मसीत। झूठी दित्ती ढेरी ढाह। गलों फाही दित्ती लाह। साचा मिल्या माही आ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जिस हत्थ सच्ची वडयाईआ। वड्डी वड्याई हरि गुणकार है। आदि अनादी करदा रहे सच्ची कार है। गुरसिख दर साचे मंगण प्रभ देवणहार दातार है। गुरसिक्खां देवे साची दर रंगण, वड़न ना देवे कोई ऐर गैर है। अन्तिम अन्त कलिजुग कराया, लग्गी जेठ दुपहर है। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, ना कोई जाणे शायर है। जेठ दुपहर तत्ती वा। बेमुखां नूं रही खा। सोहँ शब्द करदा जाए गुरसिक्खां नूं ठंडी छाँ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरसिक्खां नूं बाहों पकड़ बहाए साचे थां। साचे चरन सच दुआर। कलिजुग जीव ना भुल्ल गंवार। दर साचा गया खुल्ल, सतिजुग पहली वार। प्रभ दर मिले सोहँ नाम अनमुल्ल, ना करे कोई अधार। पूरे तोल जाणा तुल्ल, प्रभ साचा तोल तोलणहार। अमृत आत्म ना जाए डुल्ल, कलिजुग वैहन्दा डूंघी धार। प्रभ अबिनाशी गल पाई बैठा फुल्ल, गुरसिख साचे चुग चुग आप गुंदाए साचे हार। महाराज शेर सिँघ

विष्नूं भगवान, अचरज़ खेल मात वरताए आपे जाणे आपणी सार। संगत सुणाए शब्द संगीत। सतिजुग तेरी चलाई साची रीत। एका बंधाए साची चरन प्रीत। चारों तरफ उठ उठ वेखे, ढाहुंदे फिरदे सर्ब मसीत। गुरसिख साचा अग्गे लाया, प्रभ अबिनाशी दया कमाया सिँघ मनजीत। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, क्या कोई जाणे तेरी रीत। शब्द लगाए रसना भोग। गुर संगत चुगाए साची चोग। प्रगट होया घनकपुर वासी, दरस दिखाए खड़ अमोघ। गुरमुख साचे सन्त प्यारिओ, प्रभ आया कट्टण रोग। बैठे सच दरबारिओ, हरि मिल्या मेल लिख्या धुर संजोग। पूर्ब आपणे मन विचारिओ, ना होए कदे विजोग। एका सोहँ शब्द रसन उचारिओ, आप मिटाए चिन्ता सोग। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुर संगत तेरी पूरी आस कराए आप लगाए साचा भोग। भोजन लग्गे भोग, लगाए हरि भगवान। गुर संगत सारी उठ चाईं चाईं खाण। प्रभ अबिनाशी सेवा करे गुरसिक्खां हो मेहरवान। चोग चुगाए फड़ फड़ दोवीं हत्थीं, भुक्खा ना कोई दर कुरलान। प्रभ सोए आप उठाए, विच मात कर कर आप पछाण। अन्तिम बीज साचा बोए, सोहँ शब्द वड्डी खाण। साचे धागे लए परोए, अद्ध विच तुट ना जाण। पिछले दाग आपे धोए, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान। पिछले दागां धोणी मैल। अट्ठ सट्ठ जो उप्पर रही फैल। गुर संगत प्रभ अबिनाशी चले तेरी गैल गैल। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सृष्ट सबाई शब्द सरूपी करदा फिरदा सैल। कलिजुग तेरी मात फुल्वाड़ी। प्रभ उठ उठ वेखे चारों तरफ किधरों पक्के मेरी हाढ़ी। इक्को धारी शब्द फिराए, आपे खोल्हे सभना ताड़ी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुर संगत दर आई मंगत चारों तरफ शब्द सरूपी करदा जाए वाड़ी। शब्द वाड़ पाए घेरा। विच लगाए गुर संगत डेरा। अंग संग संग अंग हरि सद रहाए, प्रगट जोत दरस दिखाए ना लाए देरा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पहली माघ माण दवाए, आपणी सरन बहाए ना करे हेरा फेरा। हेरा फेरा जगत ख्वारी। प्रभ अबिनाशी जगत बन्न्हे साची धारी। पहली माघी आई विच संसारी। सोहँ शब्द सुहागी गाओ गीत, दर घर साचे आए नर नारी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा बीज बिजाए गुरसिख तेरी आत्म इक्क क्यारी। निहकलंकी लै अवतार। फतह डंक इक्क वजाए, आपे बणे सुन्यार, सृष्ट सबाई फड़ उठाए, सुत्ता दिसे ना कोई विच बाज़ार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अन्तिम अन्त आपणी खेल कर जाए जमन किनार। मस्तूआणे माण दवा। जमन किनारे जाए बह डेरा ला। जोत सरूपी लए जोत जगा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणा भाणा वाली हिन्द दए शब्द जणा। सोए राणे उठ जाग। विच भारत लग्गा भाग। प्रभ अबिनाशी जामा पाया, आप पछाणे गुरसिक्खां बुझाए आग। वेला अन्तिम क्यों भुलाया, आप धो पिछले दाग। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, प्रगट होए दरस दिखाया

पहली माघ। उठे राणा होए ख़बरदार। आपणे मन करे विचार। केहड़ा चोर अंदर वड़या, जिस दित्ता शब्द हुलार। प्रभ अबिनाशी अंदर वड़या, कीता खबरदार। ना भुल्ल अनभोल सुत्तया, प्रभ तेरा होवे पहरेदार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा सच सुल्तान वाली दो जहान अट्ठे पहर रहे पहरेदार। वाली हिन्द फड़ उठाए। फेर आपणी सरन लगाए। अगला पिछला लेखा सर्ब मुकाए। अट्ठ दस अठारां कोई रहण ना पाए। वरन बरन सभ मिट जाए। साचा हुक्म हरि जी आपणा आप सुणाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक प्रगट जोत, वाली हिन्द आपणा दरस दिखाए। शब्द तिलक लगाए ललाट। आप कराए पूरा घाट। साचा सन्त जणाए नेड़े आए वाट। गुरसिक्खो अन्तिम अन्त झूठा चोला गया पाट। एका एक जगे जोत, निहकलंक नरायण नर शब्द सरूपी छुट्टे एका लाट। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणा भाणा आपे जाणे बाकी जिंनी रहि गई वाट। भिन्नड़ी रैण हरि वक्त सुहावणा। गुरसिख साचे साचा लाह लैण, दरगाह साची हरि बणे जामना। सोहँ शब्द तन पहनाए साचा गहणा पूर कराए भावना। गुरमुख साचे सन्त जन उठ भिन्नड़ी रैण रसन कहण कलि अन्तिम जुग पकड़े दामना। भिन्नड़ी रैण जगत अन्धेरा। गुरमुख तेरी आत्म सद वसेरा। डूंघी कंदर क्या वेख विचारो, प्रभ वसे नेरन नेरा। जोत सरूपी प्रगट होए ना लाए देरा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक कलि पाया फेरा। भिन्नड़ी रैण कलि सुहाई। वेले अन्तिम कलिजुग तेरे एहो हिस्से आई। दूजे हिस्से सतिगुर साचे सतिजुग तेरी वंड रखाई। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे सन्त जनां देवे सद वड्याई। भिन्नड़ी रैण सन्त करे प्यार। अमृत वेला उठ उठ जागे प्रभ अबिनाशी अवाज़ां मार। अगल वांढी फड़ लै वागे, आत्म खोल्ह दर द्वार। सोए भाग कलिजुग जागे, गुरमुख मिल्या हरि दातार। आप परोए सोहँ साचे धागे, गल आपणे विच लए डार। आप बणाए हँस कागे, अमृत मुख चवाए धार। एका शब्द उपजाए साचे रागे, चले विच संसार। प्रभ अबिनाशी जो जन सरनी लागे, प्रभ बेड़ा कर जाए पार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर अवतार। भिन्नड़ी रैण रुत्त सुहाए। साचे सुत्त आप जगाए। बेमुखां वड नक्क गुत्त, कलिजुग तेरे अग्गे लाए। पारब्रह्म अबिनाशी अचुत्त, चारों कुन्ट मूंह थुक्कां नाल भराए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुर संगत तेरी सेवा आपणी हत्थीं आप कमाए। भिन्नड़ी रैण राज दुलारी। प्रभ अबिनाशी लग्गे प्यारी। आप बहाए चरन द्वारी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कलिजुग तेरी अन्तिम वार सुणे पुकारी। भिन्नड़ी रैण कलि अन्तिम रोए। हन्झूआं नाल मूंह धोए। कलिजुग जीव जूठा झूठा अन्तिम आपणा आप खोए। माया लूठा एका झूठा बीज बोए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मात जोत प्रगटाए होए रुशनाए तिन्नां लोए। भिन्नड़ी रैण राज सुख

माण। देवे माण आप भगवान। नाल रलाए तेरे सन्त जन सुघड़ स्याण। साचा शब्द सुणाए कन्न, भरम भुलेखे सर्ब मिट जाण। शब्द सरूपी लाए डन्न, बण के आए साचा काहन। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, रैण प्यारी तैनूं देवे माण। रैण प्यारी वक्त सुहेला। साधां सन्तां लग्गा मेला। प्रभ अबिनाशी आपणे धाम एका वसे इक्क इकेला। अचरज खेल पारब्रह्म कलिजुग अन्तिम खेला। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरसिक्खां एका एक लगाए सोहँ शब्द अमृत फल केला। भिन्नड़ी रैण जगत सुखदाई। गुर संगत दर साचे तैनूं देण आई वधाई। सन्तां नाल सन्त मिले जिउँ मिले विछड़े भाईआं भाई। एका ऊँचा धाम आपे दस्से, दूजा कोई रहण ना पाई। गुरमुख साचे सन्त जनां विच मात हरि आप देवे वड्याई। आपे होवे सभ तों नींवां, अचरज खेल करे रघुराई। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, भिन्नड़ी रैण गुरसिख बणाए तेरे साक सज्जण तैनूं देण सभे वधाई। भिन्नड़ी रैण नेत्र खोल्हे। प्रभ अबिनाशी किथ्थों बोले। ना किसे मन्दिर ना डूंघी कंदर ना दिसे विच खोल्हे। गुर संगत तेरा साचा धाम सुहाया, प्रभ अबिनाशी तेरे विच मौले। गुरमुख साचे सन्त जनों सोहँ शब्द गाओ सुहागी, हरि सच जैकारा बोले। एका शब्द सुणाए राग, उपजे धुन नाद, गुरसिख साचा कदे ना डोले। आपे पकड़े दो हत्थां नाल वाग, प्रगट होया जिउँ पहली माघ, अट्ठे पहर गुरसिख साचे आत्म तेरे बोले। भिन्नड़ी रैण गुर संगत देण आई सति सुगात, नाम शब्द भर लैणे झोले। ना कोई पुच्छे ज़ात पात, रंक रजान शाह सुल्तान बुढ्ढा बिरद बाल जवान एका रंग हरि वखान, ना कोई रक्खे पर्दे ओहले। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साची जोत इक्क टिकाई, अट्ठे पहर करे रुशनाई, विच काया साचे चोले। काया चोले जगे जोत। ना कोई वरन ना कोई गोत। एका एक करे बुध बबेक। गुरमुख साचे सन्त जनां आप रखाए आपणी टेक। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचे सन्त जनां तन लग्गण ना देवे सेक। भिन्नड़ी रैण ख़ुशी मना। इक्ट्ठे होए भैण भ्रा। प्रभ अबिनाशी किरपा कर, साची संगत लई बणा। दर घर साचे देवे वर, सोहँ नाम दए रंग चढ़ा। आत्म भण्डारे देवे भर, सर सरोवर आत्म बैठे गुरसिख तारी ला। प्रभ अबिनाशी दया कमाए, आत्म तेरी जोत जगाए, अट्ठे पहर डगमगाए, अज्ञान अन्धेर सर्ब मिटाए, जोत सरूपी दीपक देवे आप जगा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दर आई संगत भिन्नड़ी रैण संग मिला, आत्म जोत दए जगा। भिन्नड़ी रैण भज्जी आई। गुर संगत मैनूं संग रलाईं। फड़ मिलाईं साचे माही। दरस कराउणा जेहड़ा दिसे किसे नाही। मेरे उत्ते प्रभ अबिनाशी तरस कमावणा मैं नींवी हो हो आई। उच्चा सुच्चा आपे होए महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दूसर कोई नाहीं। उच्चा सुच्चा हरि निरँकार। एका जोत अगम्म अपार। तिन्न लोका करे अकार। जीवां जन्तां पावे सार। लक्ख चुरासी पसर पसार। फिर वी वसे

सभ तों बाहर। कदे गुप्त कदे ज़ाहर। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, क्या कोई पावे तेरी सार। सच कवाए हरि जी पाई है। सिर कल्गी आप लगाई है। प्रगट होया आप रघुराई है। तीन लोकां वज्जी वधाई है। पहली माघी रुत्त सुहाई है। गुरसिख साचे सन्त जनां मिल साची सेज विछाई है। किरपा कर साचा हरि उप्पर आपणा चरन छुहाई है। जामा धार वड बली बलवान, सृष्ट सबाई आपणे हत्थ रखाई है। बण के आया साचा काहन, गुर संगत गोपीआं नाल ल्याई है। गुरमुखां देवे साचा नाउँ, सोहँ शब्द वड वड्याई है। दर घर साचे पाउणा माण, चरन धूढ़ कर जाणा इशनान, दुरमति मैल सर्ब गंवाई है। जामा धारे श्री भगवान, रसना चलाए इक्क किरपाण, आपणे हत्थ उठाई है। देवे सोहँ साचा दान, गुरमुखां मन जाए मान, भुल्ल रहे ना राई है। दूसर कोई ना सुणना कान, ना कोई रंक ना राजान, निहकलंक हत्थ तेरे वड्याई है। साचा वक्त आप सुहाए, दिल्ली जाए चरन छुहाए, उप्पर सिँघासण आसण लाए, वाली हिन्द दोए जोड़ आए सरनाए, वाह वाह तेरी सच वड्याई है। पिछली भुल्ल बख्शाए, अग्गे हुक्म हरि सुणाए, चार वरन दा सेवादार बणाए, साची सेवा लाई है। भरम भुलेखा दर कढाए, साचा शब्द कन्न सुणाए, इक्क लफेड़ा उत्तों लाए, चरन धूढ़ ला आत्म मूढ़्ह आत्म लाट हरि जगाई है। इक्क चढ़ाए रंग गूढ़, कट्टी जाए सभ दे जूड़, साचा प्रभ विच मात कर आया धाई है। गुर संगत सारी रल मिल दयो वधाई, पहली माघी आ गुर दर मनाई है। सतिजुग तेरा सच्चा बाणा, प्रभ अबिनाशी आपे बणे सृष्ट सबाई वड्डा राणा, चार कुन्ट तेरी सरन आए निहकलंक वड बली बलवाना। गुरसिख साचे सन्त जन प्रभ आपणे संग रलाए आप उडाए विच शब्द बबाना। दूसर कोई दिस ना आए, गुर संगत तेरा मेल पहली माघी कलिजुग आए तेरी मुकाणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपे वरते आपणा भाणा। गुर संगत सारी संग बणाया। पहली माघी कलिजुग तैनूं इक्को धक्का लाया। कोई राम नाम कोई काहन किसे दिसे शाह टिक्का, प्रभ अबिनाशी इक्को इक्का, आदि अन्त साध सन्त पैज रखदा आया। आप चलाए आपणा सिक्का, सिँघ आसण हरि दिल्ली डेरा लाया। जोत सरूपी जोत हरि महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, नरायण नर अवतार शब्द सरूपी गुरमुखां हुक्म सुणाया। चार पावे अट्ठ चूल। उत्ते बैठा हरि जी दिसे साचा धाम इक्क अस्थूल। गुर संगत तेरा वक्त चुकाया, साचा समां आण सुहाया, आप गंवाए पिछला मूल। फड़ फड़ बाहों राहे पाया, औज्झड़ राह ना कोई वखाया, सोहँ साचा नाम जपाया, हिरदे हरि जी नाम रखाया, दासन दास आप हो आया, गुरसिख ना जाणा भूल। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साध संगत तेरा साचा कन्त कन्तूहल। गुरसिख साचे साची नार। अट्ठे पहर करन प्यार। साची सेजा आत्म वसे, सुत्ता पैर पसार। जिउँ लछमी चरन हरि जी

झस्से, ना लथ्थे हरि ख़ुमार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरसिख साचे सन्त जनो, सद अंदर वसे वेखो झाती मार। अंदर मारे एका झाती। बैठा रहे सदा इकांती। प्याउँदा रहे बूंद स्वांती। गंवाउँदा रहे किल विख जाती। गुरमुख साचे सन्त जन प्रभ दर आए, आपे पुच्छे वाती सुत्तयां राती। सोहँ साचा शब्द सुणाए, इक्क पढ़ाए जमाती। एका आपणा नाम जपाए, चरन बन्न्हाए साची नाती। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, चार वरन माण दवाए, ना कोई ऊँच नीच ना कोई वड्डा जाति। ज़ात पात किया नबेड़ा। खाणी बाणी चुकया झेड़ा। वेद पुरानी खुल्हा हो जाए वेहड़ा। मढ़ी मसाणी गुरसिख ना चुक्के तेरा झेड़ा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर अवतार, पहली माघी करे सच नबेड़ा। ना कोई कुरान ना अंज़ीला। ना कोई दीसे काला पीला। ना कोई जीव दस्से, जो पाई फिरदा नीला चोला। चारे जुग चारे रंग काला पीला चिट्टा लाल। कलिजुग खट्टी कालख, रंगया रंग इक्को काल। प्रभ अबिनाशी आपे धोए गुरसिख बाल अञ्याणयां, जो दर आए मार वड्डी छाल। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा रंग फेर रंगाए, शब्द भट्ठी देवे डाल। शब्द भट्ठा आप तपाया। साची रंगण गुरसिख रंगाया। सोहँ कंगण तन पहनाया। गुरमुख साचे दर साचा मंगण जो आत्म भाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपे रक्खे आपणी सरनाया। किरपा कर जाए साचे घर साचे दर, साचा आण आत्म दर सदा खुल्ल्हा। गुरमुख साचा पूरे तोल तुल्ला। प्रभ अबिनाशी दया कमाए, तेरा आप पाए पहली माघी मुल्ला। साची सेवा दर कमाए, चरन प्रीती घोल घुल्ला। साची सेवा लेखे लाए, एका जोत विच टिकाए, पंज तत्त जो बणया झूठा कुला। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अमृत आत्म मेघ बरसाए, गुरसिख लाल इक्क वार विच मात दे मिला। इक्को इक्क हरि साची धार रखावंदा। साचा माण ताल बाल अञ्याणे आप रखावंदा। एका देवे शब्द निशान, झण्डा धर्म आप झुलावंदा। नारी दुख्यारी कुक्ख लग्गे ना भाग, आए दर द्वार प्रभ साची वस्त हरि झोली पावंदा। वाह वाह सिँघ मनजीत सदा सुरजीत तेरी वड्याई, गुर संगत सदा आपणे रंग रंगावंदा। साध सन्त तेरे हत्थ वड्याई, करे कराए जिवें मन भाई, प्रभ अबिनाशी अतोल अतुल ना तोलया जाई। वड अछल वड सिक्दार ना छल्लया किसे तों जाई। प्रगट होवे घड़ी घड़ी पल पल, अचरज लीला माझे देस लगाई। चारों तरफ वेखो किवें हुंदी जल थल, सृष्ट सबाई ना सके झल्ल, एका जोत अग्न लगाई। बेमुखां हरि लाहे खल्ल्ह। आप सुटाए धर्म राए दी डूंघी डल, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरसिक्खां लए बचाई। गुर पूरा विदा करांयदा। गुर संगत संग रलांयदा। गुरमुख साचे सन्त जनां, साचा माण दवांयदा। रसना कहण धन्न धन्न, सच दात हरि झोली पांयदा। जाओ सुणाओ सारयां कन्न, निहकलंक कलि जामा

पांयदा। कढ्ढी जाए जन मन, प्रभ आपणा हत्थ सिर रखांयदा। भरम भाण्डे सभ दे देवे भन्न, साधां सन्तां हत्थ हथौड़ा आप शब्द फड़ांयदा। बेमुखां लाओ डन्न, प्रभ अबिनाशी साचा राह वखांयदा। गुरसिख साचे सन्त जन सिँघ मनजीत दर दर घर घर जाए साचा हुक्म सुणांयदा। उठो सन्तो करो त्यारी, प्रभ अबिनाशी माझे देस जोत जगांयदा। भज्जे आओ वारी वारी, प्रभ दोवें भुजां अग्गे उठांयदा। बेमुखां घर जाए दिओ बहारी, गुरसिक्खां नूं जाओ तारी, सच सुच्च हरि वरतांयदा। बेमुखां ल्याउणा फड़ फड़ दाढ़ी, नक्क नकेल सोहँ शब्द फड़ांयदा। खिच्ची फिरो जंगल जूह विच पहाड़ी, ना कोई किसे छुडांयदा। निहकलंक वड बली बलवान शाह सुल्तान साचा कन्त साचे सन्तां विच अट्ठे पहर समांयदा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जो लिखाए तेरां मग्घर तेरे लेखे प्रभ पहली माघी पूरे करांयदा। साचे सन्तां देवे वधाई। जो चल आए वाहो दाही। पहली माघी हरि दर मनाई। गुर संगत साची साचे सन्त साची लिख्त लिखाई। वाह वाह गुरमुख गुरसिख प्यारया, तेरी होवे जगत रुशनाई। गुर चरन सीस झुका ल्या, पै जाए आपणे राहीं। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरे पिच्छे लग्गा रहे सच्चा माही। अमृत बूंद सुहावणी। दर आए पन्ध मुका, पूरा करे हरि साचे भावनी। साडा पिछला लेख अज्ज चुका, गुर संगत होए निमावणी। साचे चरनां छुपया कलिजुग चमके जंडी दामनी। गल आपणे लईं लगा, दर घर साचे दईं जामनी। गलों कट्टीं जगत जंजाला फाह, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप बुझा तृखा भुक्ख अग्न कामनी। शब्द कटारी नाम है। गुर संगत अमृत साचा जाम है। प्रगट होया विच मात हरि बनवारी घनईआ शाम है। सारे वेखो मार झात, चारों तरफ रैण अंध्यारी है। कितों ना मिले साची दात, अट्ठ सट्ठ तीर्थ बैठे ठग्ग चोर यारी है। विच्चों उड गई सभ करामात, धीआं भैणां होए ख्वारी है। झूठयां जीवां तुट्टा नात, मदिरा मासी बैठे गुर घर सच्चे झक्ख मारी है। प्रभ अबिनाशी उत्ते बैठा थल्ले मारे झात रोवे धरत मात प्रभ दर आए पुकारी है। जो बैठा इक्क इकांत, वेखे लक्ख चुरासी बड़ी ख्वारी है। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, किरपा कर साचे हरि फिर मात जोत जगाई हरि सच्ची निरँकारी है। किस किया अकार कौण बणांयदा। किस बणाई शब्द, धार किवें चलांयदा। किस उपजाए जोत अपर अपार विच जोती आप समांयदा। वड्डा छोटा ना कोई अकार, रूप रंग ना कोई जणांयदा। ना कदे करे तन शिंगार, तीर कमान ना हत्थ उठांयदा। ना जावे किसे द्वार, पहलों इक्को इक्क आपणा आप उपजांयदा। आपणा नाउँ धर निरँकार, फिर डूंघी सोच विच पै जांयदा। केहड़ी करनी मैं आपणी कार, आपणा आपणे नाल मता पकांयदा। एका किया सच्चो सच विहार, चौदां लोक हट्ट खुल्लांयदा। किरपा कर फेर दातार, लोक तिन्न बणत बणांयदा। पूर्ब कर विचार, सत्त दीप आप उपजांयदा।

आपे बन्न्हे आपणी धार, नव खण्ड कर वखांयदा। जोत सरूपी कर अकार, माया रूपी सर्ब उपांयदा। आपे जाणे आपणी सार, केहड़े वेले सारे इक्ट्ठे ढाहिंदा। जोती जोत सरूप हरि, आपणे भाणे आप समांयदा। जोत निरँकार आप जगाई। तिन्नां लोकां बणत बणाई। वारो वारी देंदा आया तिन्नां लोकां वड्याई। सताई जुग प्रभ डूंघी भँवर, आपणी आत्म बणत बणाई। फेर बणाया कँवल फुल्ल, आपणी नाभी ल्या टिकाई। आपे गया विच मवल, माता पिता कोई दीसे नाही। नाभी पाटी प्रगट होया उप्पर धवल, ब्रह्मा नाम रखाई। फुट्टया कँवल जोती जोत सरूप हरि, आपणी लीला अचरज़ आप वखाई । नाभी पाटी ब्रह्मा आया, प्रभ अबिनाशी सिँघ सिँघासण बैठ आपणे आप नूं रिहा समझाया। इक्क इकल्ला तिन्नां लोकां ब्रह्म विचारा किवें पसारा, जोती जोत सरूप हरि, आपणा अकार फेर बणाया। आपणा इक्क अकार कराए। नार मुन संग उपजाए। चार सिर ब्रह्मे लाए। चारों तरफ मुख रखाए। उठ उठ वेखे केहड़े पासिउँ हरि जी आए। अट्ठे पहर अट्ठे नेत्र साचा राह तकदे रहे प्रभ अबिनाशी किरपा कर आत्म धुन उपजाए। आप खुल्हाए मुन सुन, चारे वेद लए लिखाए। आपणा भाणा आपे जाणे, ब्रह्मा लए भुलाए। हँकार आया मन अंदर, प्रभ अबिनाशी साचा खेल वरताए। सीस गधे दा ब्रह्मा दे उप्पर लगाए। जोत सरूपी जोत हरि, माया पर्दा सभ नूं पाए। माया रूपी तणया जाल। आकाश मात पताल। सभनां करे आप संभाल। जोती जोत सरूप हरि, आपणी चले आपे चाल। तीन लोक हरि उपजाए। चार वेद ब्रह्मा मुख गाए। फेर उतारे राग छतीस, नारद झोली पाए। नारद मुन जिथ्थे चाहे ओथे गाए, सारे रंग वखाए। हरि हरि हरि लोक उसारे। ब्रह्मा बहाए इक्क चुबारे। शिवलोक वसे विचकारे। इन्द्र वसे थल्ले करे आपणी कारे। सभ तों उप्पर हरि जी वसे, निउँ निउँ झातीआं मारे। जोती जोत सरूप हरि, तिन्नां लोकां पाउँदा सारे। लक्ख चुरासी हरि उपाई। आपणी जोत विच टिकाई। आप बहाए थाउँ थांईं। आपणा भेव आपणे अंदर रिहा छुपाई। जोत सरूपी जोत हरि, कवण जाणे तेरी वड्याई। ब्रह्मा विष्नूं महेश उपाए। आप आपणी सेवा लाए। जटा जूट धार रहे नाग गल लटकाए। अठासी हज़ार बरस कर तप, फिर प्रभ अबिनाशी दर्शन पाए। जोती जोत सरूप हरि, आपणे भाणे आप रहाए। शिव जी होए जटा धार। गंगा चलाई विच संसार। एका सोमा फुट्टया साचा धार। साचे दर तों जो ल्याया गरूड़ विच संसार। इक्क बूंद डिगी गोदावरी दूजी पई गंगा जल धार। तीजी आई जमन किनारे, टंगे रहि गई अद्धविचकार। जोती जोत सरूप हरि, आपे जाणे आपणी सार। पुरियां लोआं लोक आप बणाए। थाउँ थांईं सर्ब टिकाए। माया रूपी चारों तरफ एका जाल लगाए। जोती जोत सरूप हरि, फेर कराए हिस्से आपणी दया कमाए। चार कुन्ट चार हिस्से। चारों कुन्ट हरि जी दिसे। सूरज चन्द सदा सदा दोवें निवाउँदे

सीसे। जोती जोत सरूप हरि, क्या कोई करे तेरी रीसे। पहली वंड आप कराई। साची कंध नींह रखाई। सतिजुग साचा नां उपजाई। चिट्टी चादर उत्ते पाई। साध सन्त संग रलाई। एका हुक्म सर्ब सुणाई। खुल्ले केस सभ ने रक्खणे, गाउँदे रहणा साचा माही। जोती जोत सरूप हरि, आपणी बणत आप बणाई। सतिजुग साचा चिट्टा दुध्ध। उज्जल करे सभ दी बुद्ध। पंचां तत्तां नाल कोए ना करे युद्ध। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि अन्त जुगा जुगन्त चिट्टे अस्व सच्चे चढ़दा, मार छाल उत्ते बहिंदा कुद्द। सतिजुग चिट्टा मात धराया। उत्ते हरि जी चिट्टी चादर पर्दा पाया। साचे सन्तां करदा आदर, साचा हुक्म आपणा आप सुणाया। जोत सरूपी जोत हरि, शाम वेद संग रलाया। सतिजुग साचे सच विचारो। जूठ झूठ ना धरो विच संसारो। कोई ना जावे रूठ, वेला मिले ना फेर दूजी वारो। जोती जोत सरूप हरि, आपे पावे सभ दी सारो। सतिजुग साचे तेरी वड्डी वड्याई। विच तेरे हरि जी जोत प्रगटाई। करे खेल अपर अपार, अचरज जामे हरि पहनाई। कदे बणे नरायण नर, कदे सूकर जून आप अख्वाई। पीठ पताल ल्या धर, उप्पर धरत उठाई। उप्पर ल्याया चुक्क विच मात फेर टिकाई। अचरज खेल हरि कर, सभनां देंदा रिहा वड्याई। जोती जोत सरूप हरि, सतिजुग साचे तेरी साची बणत बणाई। रंग रूप हरि जी धारे। अन्तिम सतिजुग फेर करे साची कारे। मानस देही जामा धार बणया बिरध अवतारे। आया बल द्वार, बुढ्ढा ब्रह्मण ना कोई पावे सारे। आउँदे जांदे करन विचार, ना कोई विचारे। जोती जोत सरूप हरि, इक्क टंग खलोता चार वेद रसन उचारे। खाणा पीणा कोई ना सूझे, आपणे रंग करे करतारे। राज राजाण वड्ड सुल्तान पुच्छे सभ अहिलकारे। चारों कुंट वेखो ना खाली भुक्खा रहे मेरे दुआरे। अस्वमेध जग मैं कराया पहले सौ होए ख्वारे। जोती जोत सरूप हरि, दर खलोता अवाजां मारे। इक्क उठया चोबदार। बाहों पकड़ हलूणयां, तूं खलोता कवण गंवार। तेरे खपरे दिसदे खाली, ना भरे ना ऊणे की मुक्खों रिहा उचार। तोतल मोतल कुछ नहीं जाणदे, ऐवें रिहा तूं झक्ख मार। तूं गुनाही वड्डा होया, हुक्म ना मन्नया सच्ची सरकार। फड़ के बाहों अंदर खिच्चे, तैनूं दवावां सज़ा भार। अग्गों हरि जी हस्स के बोले, सुण साचे पहरेदार। राजन नूं इक्क दे सुनेहड़ा, बुढ्ढा ब्रह्मण करे विचार। ना कुछ खांदा ना कुछ पींदा, खड़ा खलोता निराधार। प्रभ अबिनाशी साचा भेख धर, खड़ा बल द्वार। साचा दूत अंदर जाए, दोए जोड़ दित्ती अर्ज़ गुज़ार। इक्क दरवेश खड़ा दर अग्गे, ना कुछ पीए ना कुछ खा। इक्क टंग दे भार खलोता, ना पता की गाउँदा नां। जे कोई उहनूं गुसे हुंदा, हस्स के अग्गों कैंहदा हां। बल राजे नूं मिलण मैं आया, होर ना कोई मंगां थां। जोती जोत सरूप हरि, आपे जाणे आपणा नां। राजा बल तख्त ते फब्बे। चोबदार खड़े सज्जे खब्बे। एका

विच सच्चा सरदार लभ्भे। सच सुनेहड़ा देवे चोबदार, मार छाल उतरे झब्बे। आया चल बाहर, चारों तरफ दर दरवेश नूं लभ्भे। अग्गे कढ्ढी बैठा लकार, ना कोई पैर धरे अग्गे। राजा बल आया चरन द्वार, अग्गों लग्गे तत्ती अग्गे। दिल आपणे विच करे विचार, किथे भाबड़ जगे। जोत सरूपी किरपा धार आपणा सीना खोल्ह वखाया एथे लग्गी अग्गे। गुरमुख साचे सन्त जन तेरे मन ना होए हँकार, प्रभ आया तेरे दर ते झब्बे। जोत सरूपी किरपा धार, गुरमुखां हरि आपे लभ्भे । राजे बल मन विचारया । जोत सरूपी दरस पाया, जगी जोत अपारया । दोए जोड़ करे बेनन्ती, डिग्गा मूंह दे भारया। जोत सरूपी जोत हरि, बाहों पकड़ आपणे गले लगा रिहा। राजे बल अर्ज़ गुज़ारी। मूहों मंग हरि मुरारी। अजे ना पाई पूरी सारी। जोती जोत सरूप हरि, कवण जाणे तेरी सच सिक्दारी। अग्गों हरि जी आख सुणाए। वस्त कोई नहीं मंगण आए। इक्क बणाउणा छोटा कुला, जिथ्थे बहि के झट्ट लँघाए। राजा बल हो दलेर अग्गों कैंहदा मंगो छेती जिथ्थे लग्गे चंगी थांएँ। प्रभ अबिनाशी रसना कैंहदा ढाई कर्मां देणा थां बणाए। जोती जोत सरूप हरि, आपणा भेव रिहा छुपाए। राजे बल चढ़या चाअ। ढाई कर्मां जिहड़ा थां। विच्चों महल्लां लओ मिणा। उठे होए हरि जी अगांह। जोती जोत सरूप हरि, आपणा मिणदा आपे थां। राजे बल किया परवान। करे खेल आप भगवान। दो कर्मां कर तिन्न लोआं सत्त दीप नौ खण्ड सभे मिण जाण। अद्धी कर्म बाकी रहि गई, फेर बोले भगवान। राजा बल उप्पर वेख, ना बण हुण नादान। ढाई कर्मां पूरी करदे, नही ते मिट जाउ नाम निशान। साचे भगत आई विचार। एह बुढ्ढा ब्रह्मण नहीं गंवार। अग्गे डिग्गा मूंह दे भार। मुक्खों कहे रसन उचार। अद्धी कर्म लओ मिणाए, प्रभ अबिनाशी किरपा धार। पूर्ब कर्म ल्या विचार। बाहों पकड़े गले लगाई, उत्तों पाया दो हत्थां दा भार। आप घल्लया हेठ पताल। साचा नाउँ बल्ख बुखार दए लिखाई। जोती जोत सरूप हरि, अचरज खेल दे वरताई। सतिजुग तेरा संग निभाया। साधां सन्तां रंग चढ़ाया। भुक्खा नंगा कोई दिस ना आया। किसे अंग ना भबूत लगाया। जोती जोत सरूप हरि, आपणा वेला आपे आण सुहाया। चिट्टा दुध्ध चिट्टा बाणा। सतिजुग साचे हरि जी तेरा साचा वेला आणा। दोवें अक्खीं पुट्ट पुट्ट वेखे, ना अन्न्हा ना काणा। जोत सरूपी धारे भेख, ना जाणे कोई सुघड़ स्याणा। साचे सन्त इक्ट्ठे कर बणाए बणत, सारयां जुगां दी लाहुंदा रहे मुकाणां। सतिजुग साचे किया खेल, भुल्लया इन्द्र लुबाणा। घर गौतम दे आया डुलया रंग रलीआं माणा। दित्ता इक्क सराप रिखी ने, आप उलटाया जुग दा बाणा। जोती जोत सरूप हरि, आपे जाणे आपणा भाणा। सतिजुग तेरे नां रुशनाई। भगत जनां हरि दे वड्याई। सच पदवी ध्रू ने पाई। बैठा दर दरबान, अट्ठे पहर दर्शन पाई। वड्डा दाता हरि सुल्तान, भगत प्रहलाद रिहा गाई। एका

नाम रक्खया याद, हरनाख्श अट्ठे पहर रिहा समझाई। दूतां दुष्टां कीने कहर, अपार हिरदा इक्क अटल रखाई। वेले अन्तिम जोत प्रगट नर सिँघ रूप हरि बणाई। जोत सरूपी जोत हरि आपणी बणत रिहा बणाई। हरनाख़श दैंत हरि जी मार। अग्गे जाए वेखे इक्क रिखी ते इक्क नार। दोहां दा सांझा दिसे प्यार। नारी वेखे नैण उग्घाड़। सिँघ रूप हरि अग्गों दिस्सया, डिग्गी मूंह दे भार। झूठा तन ओथे पसारया, विच्चों हँस गया मार उडार। साचा रिखी होया गुस्से, कौण तूं आया दर मेरे गंवार। अग्गों हरि जी हस्स के बोले, मैं जोत सरूपी नर अवतार। साचा रिखी फेर ना डरे, रसना खिच चलाए इक्क कटार। अट्ठे पहर असी तेरे होए गोले, तूं विच उजाड़ां मारी मेरी नार। ऐवें भेख वटाया पाए झूठे चोले, ना करे चंगी कार। जोती जोत सरूप हरि, आपणा आप रिहा विच विचार। साचे रिख आख सुणाया। रसना नाल सराप दवाया। तूं चंगा हरि जिस उजाड़या मेरा घर, नहीं तेरे मन भाया। जोत सरूपी जोत हरि, अग्गों फेर मुस्कराया। साचे रिखी तीर चलाया। नारी पिछे हरि जी तूं वी फिरे हलकाया। सतिजुग अन्तिम प्रभ अबिनाशी एका पन्ध चुकाया। उत्ते वेखे विच मात दे त्रेते जन्म दवाया। लग्गा सराप सच रिक्खी दा, प्रभ अबिनाशी बण राम अवतार विच मात जोत जगाया। त्रेता हरि जी मात धराए। सतिजुग साचे वक्त चुकाए। चिट्टी चादर छोटे छोटे आपणी हत्थीं दाग लगाए। जोत सरूप जोत हरि, जुग त्रेते तेरे सिर दे उप्पर पड़दे छाए। त्रेता जुग मात धराया। साच नात जगत बंधाया। रिग वेद संग रलाया। लाल बाणा तन पहनाया। आपणा भाणा आप सुणाया। रिषीआं मुनीआं हट्ठ जप तप करना एह समझाया। बणत बणाए आपे आप, थोड़ा उहला, थोड़ा पर्दा आप रखाया। त्रेते तेरे पल्लू थोड़ा पाप, आपणी हत्थीं बन्न्ह वखाया। जोत सरूपी जोत हरि आपणा खेल आप वरताया। त्रेता जुग वेख विचार। हरि जी आए लए अवतार। साचा कर्म सर्ब विचार। जोती जोत सरूप हरि, आपे बन्न्हे साची धार बण राम अवतार। त्रेते तेरी सच निशानी। रिखीआं मुनीआं साचे केस, मस्तक बद्धी गानी। साचे भगत आप उपजाए, बणाए जगत निशानी। मुक्त जुगत आपणे हत्थ रखाए, ना कोई सके पहचानी। बाल्मीक वड्डा नीच, दे मति आप समझाए। बाल्मीक होया जवान। फरकण अंग ना सके संभाल। राह जांदयां नूं मारे डंग, लुट्ट लुट्ट लै घर जाण। प्रभ अबिनाशी आप निभाया आपणा संग, दे मति हरि आप समझान। साचे मार्ग फड़ के पाया किया चतुर सुजान। आत्म दिया ब्रह्म ज्ञान साचा शब्द रिदे वसाया, इक्क रखाया चरन ध्यान। साचा हुक्म आप सुणाया, जोती जोत सरूप हरि, आपणा लेखा आपे आप लिखाया। त्रेते जुग बाल्मीक मारे धाड़े। बरस सौ पंज पहले तेरा बणे लिखारे। जीव जन्त जिस कीने तंग, हुण वसे हरि दुआरे। फेर लई मंग मंग, होवे मेल कदों भतारे। जोती

जोत सरूप हरि, आपणी रसनी आप उचारे। कलिजुग अन्तिम सृष्ट सबाई होए तंग, निहकलंक कलि जामा धारे। तैनूं रक्खे अंग संग, आप बणाए सच दुलारे। पहलों प्याए पोस्त अफीम भंग, पी पी शराबां विच बज़ारां मारे ललकारे। तेरी आत्म तुट्टे तंग, पंजे यार करन ख्वारे। जोती जोत सरूप हरि, फिर मात जामा धारे। पी शराब मारे ललकार। अट्ठे पहर चढ़या रहे बुख़ार। चवी घंटे किसे वेले टुट्टण ना देवे तार। सुध बुध सर्ब भुलाई, जूठयां झूठयां किया प्यार। जोती जोत सरूप हरि, आपे जाणे आपणी सार। लए अवतार पावे सार सुरत संभाले। त्रेते मंगी मंग कलिजुग अन्तिम तेरी निभ जाए नाले। निहकलंक कलि जामा पाया, सोया पुत्त फेर जगाया, शब्द बाणा तन पहनाया, आप उठाया सिँघ पाले। जोती जोत सरूप हरि, आपे चले आपणे भाणे। त्रेता त्रीया करे ख्वारी। आपणी करे आपे कारी। रावण दुष्ट होया हँकारी। उत्ते धरत आई भारी। जोती जोत सरूप हरि, आप उठाए वड वड बलकारी। उठे जोधा वड बलकार। चारों तरफ होए धूआँधार। चारों तरफ होए ख्वार। थाउँ थांईं दए मार। आप वगाए नेत्र धार। पूर कराए जगत विहार। ऊँच नीच ना करे विचार। जाए भीलनी देवे तार। गौतम अहिलया होई पार। चरन छुहाया पहली वार। जोती जोत सरूप हरि, त्रेता राम ल्या अवतार। राम अवतार हरि जी हरि, भगतां देवे माण जाए दर घर। बेमुखां लाहे घाण तीर कमान हत्थीं फड़। रण भूमी सुत्ते पैर पसार, नौंजवान जो रथां उत्ते आए चढ़। दहि दिशा भौंदे सिर, जिमी उप्पर डिग्गण आण। जोती जोत सरूप हरि, आपे मारे आपणा बाण। रावण दिसे ना दस सीस। एका जाणे हरि जगदीश। सर्ब जीआं नूं रिहा पीस। जोती जोत सरूप हरि, सिर धड़ आप कटाए, करे वक्खरे सीस। त्रेते जुग दो रलाए। पाणी दुध्ध इक्क थां बहाए। बेमुखां उलटी बुध, बूझ कोई ना पाए। जन भगतां दवाए सुध, आपणा दरस दिखाए। रामा राम ना दिसे कोए जेवड तुध, दुष्ट हँकारी मार खपाए। जोती जोत सरूप हरि, अन्तिम अन्त त्रेते आपणे खेल वखाए। त्रेता अन्त आप चुकाया। फेर द्वापर मात धराया। सूहा वेस तन पहनाया। युजर वेद संग रलाया। देस वदेस आप फिराया। जोती जोत सरूप हरि, आपणा खेल आप वरताया। साचा खेल आप कर। काहना कृष्ना बण कर। जोती जोत सरूप हरि, एका आपणी शान धर। कृष्न मुरार वड बलकारया। ना करे युद्ध ना फड़े हत्थ कटारया। बेमुखां भुलाई फिरे सुध, ना पावे सार वड दुर्योध्न हंकारया। दोवें अस्व रहे कुद्द, रत्थ चलावे आप बनवारया। जोती जोत सरूप हरि, काहना कृष्ना आप अख्वा रिहा। साची बिध आप कराया। चारों तरफ लकीर खिचाया। तिखी धार हरि दातार शब्द कटार आप बणाया। जोती जोत सरूप हरि, आपणे भाणे सद आप रहाया। रण भूमी बणया सच अखाड़ा। चारों तरफ चण्डी चमके विच मैदाना चड़के जिउँ तेली ताड़ा। प्रभ

अबिनाशी बणे रथवाही, ज़िमीं अस्मान तुट्टा पाड़ा। अर्जन ब्रह्म ज्ञान दवाया आपणा मूंह खोल्ह वखाया, सृष्ट सबाई चबाई बैठा हेठ आपणी दाढ़ा। एका जोत अग्न लगाए, हाढ़ महीना नेड़े आया। साचा नीर किसे हत्थ ना आया। अठारां दिन गिण गिण वक्त लँघाया। कोरौं कुरक्षेत्र तेरी भेट द्वापर जीव सर्ब चढ़ाया। धरत मात तेरा खुल्हा वेहड़ा, आपे आप हरि जी आप बणाया। किरपा करी आप महान। शब्द सुणाया भगत काहन। अर्जन उठया नौजवान। एका उठ लई अंगड़ाई, हत्थीं फड़े तीर कमान। दूजे पासे उस दा करन भाई, जम्मया जेहड़ा कंवारी माई, सूरज पिता सर्ब वखान। जोती जोत सरूप हरि, दोवें भाई इक्क दूजे नाल लड़ाए, चलाए रथ वेखे खेल हरि भगवान। जोती जोत सरूप हरि, जुग द्वापर तेरी अन्तिम अन्त आपे लाही विच मात मकाण। द्वापर जुग अन्त कराया। गीता ज्ञान सर्ब दवाया। हरि भगवान एका भगत इक्क वार समझाया। सृष्ट सबाई रही रसन वखान, वेला गया हत्थ ना आया। जोती जोत सरूप हरि, जुगो जुग आपणा भाणा आपणा बाणा विच मात करदा आया। द्वापर कीनी अन्त त्यारी। लोकमात विच्चों होया बाहरी। कलिजुग जूठे झूठे मिली सच्ची सिक्दारी। जोती जोत सरूप हरि, किरपा करे आप बनवारी। कलिजुग कूड़ कुड़यार मात जन्म दवाया। सिर झुकाया वड्डा भार, काम क्रोध हँकार एहदे संग रलाया। उत्ते तन प्रभ साचे लई छार , कलिजुग जीवां काला मूंह कराया। मातलोक विच आया कर विचार कोई ना छड्डा थां, जोती जोत सरूप हरि, साचा हुक्म कलू काल कलिजुग आपणा आप सुणाया। कलिजुग हरि मात धराया। धरत मात तेरी गोद बिठाया। एका दित्ती हरि सुगात, जूठ झूठ पल्ले बन्न्ह लै आया। सदा रक्खे अन्धेरी रात, ठग्गां चोरां यारां लए बुलाया। जन भगत ना पुच्छे वात, प्रभ अबिनाशी काला टिक्का एहदे मस्तक लाया। आपणी हत्थीं पुट्टे डूंघे खात, प्रभ साचे मगर शब्द डण्डा लाया। कलिजुग लक्ख चुरासी पढ़ाई इक्क अपुठी जमायत, धर्म राए दए दुहाया। जोती जोत सरूप हरि, कलिजुग विच मात टिकाया। कलिजुग की करे विचारा। पिछे लग्गा डण्डा भारा। नाम शब्द हरि अपारा। ना कोई वेखे ना दिसे पैंदा रहे उत्ते वारो वारा। कलिजुग झूठा बाल अञ्याणा मात विच आण पुकारा। प्रभ अबिनाशी किरपा कर चार लक्ख बतीस हज़ार मैथों दु:ख झल्लया नहीं जाणा। मेरी आत्म पैंदी घार, पंजां यारां मैनूं ख़ाक रुलाणा। मेरी किसे नहीं बन्न्हणी धार, तेरा हुक्म ना किसे अटकाणा। जोती जोत सरूप हरि, कलिजुग झूठा बाल अञ्याणा दे मति आप समझाणा। कलिजुग ना रो ना कर पुकार। छेती छेती हो जवान, सभनां कर ख्वार। सिर दे वाल दोहीं हत्थीं खोह, बाल जवान ना कोई वेखी बुढ्ढी मुटयांर। वांग बक्करे सारे कोह, विच वसाया काम क्रोध लोभ मोह हँकार। एका हल्ल आपणा जो, जूठा झूठा बीज डाल। बेमुखां दी आत्म बो, फल ना लग्गे किसे डाल। हरि ना

पछाणे कलिजुग को, कलिजुग जीव होए गंवार। गुरमुख साचे सन्त जनां सतिजुग भाण्डा लैणा धो, पूर्ब कर्म विचार। जोती जोत सरूप हरि, दे दिलासा कलिजुग तांईं दित्ता इक्क प्यार। कलिजुग होया वड बलकारी। पूरन कीनी आपणी कारी। चार कुन्ट नौ खण्ड पृथ्मी ना कोई छड्डया घर बाहरी। धुरदरगाही साचा हुक्म वंडी गया वारो वारी। जोत सरूपी जोत हरि, शब्द सरूपी अवाज़ां मारी। कलिजुग आपणी कार कमाई। सृष्ट सबाई फड़ फड़ बाहों झूठे धन्दे आपे लाई। जूठे झूठे हो गए पापी गन्दे, आपणा आप गए भुलाई। आत्म हो गए अन्धे, ना रही विच रुशनाई। हरि हरि ना गाया बत्ती दन्दे, भुल्ली सर्ब लोकाई। प्रभ अबिनाशी वेख विचारे किरपा धारे, गौतम बुद्ध हुक्म सुणाई। आपणी सेवा आपे लाया। झूठा ताज सिरों पर्हे हटाया। फिर मारी शब्द अवाज़, सोया पुत्त आप जगाया। शब्द सुणाया संग रलाया, नाल दात चारों कुन्ट दे सुणाया। जोती जोत सरूप हरि, कलिजुग अंदर झूठे मन्दिर बेमुखां डेरा लाया। चारों तरफ आख सुणाए। मदिरा मास कोई ना खाए। कलिजुग जीव भुल्ले रुल्ले डुल्ले अग्गों करदे नाहे। घर घर बैठे करन विचारां, एह कर्म कौण कमाए। झूठीआं बण गईआं मावां नारां, ना दे मति पुत्तां कोई समझाए। जोत सरूपी जोत हरि, कलिजुग तेरी गणत आप गिणाए। कलिजुग हरि फेर समझाया। पूरा कर्म ना तूं अजे कमाया। उहला पर्दा हरि रखाया। अग्गों करे दोए जोड़ बेनन्ती, किरपा कर मेरे रघुाया। मैं इक्क इकल्ला लक्ख चुरासी मेरा हौला पल्ला तूं रखाया। इक्क दे मैनूं नवां साथी, फेर करां जो मन भाया। प्रभ अबिनाशी साचे हरि साचा वर कलिजुग तेरी झोली पाया। साचा वर हरि झोली पाया। ईसा मूसा नाल रलाया। वड कुकर्मी आप बणाया। जीव धर्मी कोई रहण ना पाया। उलटी मति दे जगत, एह पल्ले आप बंधाया। जोती जोत सरूप हरि, करे कराए जो मन भाया। प्रभ अबिनाशी सर्ब घट वासी, कलिजुग पिच्छे एक शब्द डण्डा लाया। कलिजुग आया फेर दरबार। दोए जोड़ करे निमस्कार। प्रभ अबिनाशी असीं दोवें गए हार। विच नौ खण्ड पृथ्मी ना साडी गलदी दाल। किरपा कर साचे हरि, इक्क दे दे साथी नाल। दूजी वार मिली दात। तिन्नां मिल बण गई इक्क जमात। कलिजुग आउँदी जाए अन्धेरी रात। जोती जोत सरूप हरि, आपे वेखे आसन बैठा एका एक इकांत। पूरन आस कलि कराई। अहिमद मुहम्मद संग रलाई। चारों यार देण सलाही। अथर्बण वेद इक्को अलाह साडे हिस्से आई। साडे हिस्से आया ऐड़ा, अलो नाम लए उपजाई। प्रभ अबिनाशी वाला छड्डया खैहड़ा, दिवस रैण जो रिहा ध्याई। प्रभ अबिनाशी किरपा कर जोत धर भाईआं नाल मिलाया भाई। तिन्ने भाई करन सलाह। केहड़ा लाईए असीं दाअ। यसू कृष्ती कहे ना मेरी कोई चले वाह। इक्क मुहम्मद कीती हां। कलिजुग जीवां पकड़ां बांह। चारों कुन्ट एका वारी देवां भवा। जोती जोत सरूप हरि, आपणी

बणत आपे लई बणा। अहिमद मुहम्मद कर्म कमाया। चाली बरस हरि जी ध्याया। फेर हरि जी दरस दिखाया। साचा शब्द कन्न सुणाया। प्रभ दर मंग चार यार संग चढ़े रंग दूण सवाया। अन्तिम वेले होए भंग, धर्म राए घर देवे टंग, बहुती देर ना किसे लाया। जोती जोत सरूप हरि, साचा हुक्म आपणा आप सुणाया। मुहम्मद अग्गों करे निमस्कार। किरपा कर मेरे दातार। सदी चौधवीं मेरी झोली डार। फेर करीं आपणा सच विहार। चढ़न ना देवीं पार किनार। बेड़ा डोबीं विच मंञधार। फेर बणी आप सच्ची सरकार। तेरा हुक्म मैं पूरा करां मेरे परवरदगार। दीन इस्लाम विच मात दे धरां, नाल लै लां चारे यार। बूहा खोल्हां कुफर हँकार दा, मति अपुठ्ठी देवां डार। दोवें जोड़ प्रभ दर निमस्कारदा, सदी चौधवीं मैनूं अक्खीं वखाईं बेमुखां पैंदी मार। जोती जोत सरूप हरि, संग मुहम्मद किया इक्क सच्चा प्यार। मंगी मंग हरि दरबारी। उत्ते सृष्ट आई भारी। अहिमद मुहम्मद मिली सिक्दारी। चारों तरफ होए ख्वारी। आपणे हत्थ इक्क उठाई वड जुल्म कटारी। गऊ गरीब निमाणयां वढ्ढ वढ्ढ सुट्टण मूंह दे भारी। उठण वड वड शाह सुल्तानयां, घर घर फेरदे जाण बहारी। वेख वेख एह निशानीआं, धरत मात प्रभ अग्गे जा पुकारी। जोत सरूपी जोत हरि, आपणी किरपा धारी। धरत मात करे पुकार। प्रभ अबिनाशी किरपा धार। पाप ज़ुल्म दा लग्गे, सिर मेरे उत्ते भार। चारों तरफ बेगुनाही हुंदे फिरन ख्वार। जोती जोत सरूप हरि, किरपा कर फेर घल्लया नानक निरँकार। नानक निरँकार मात उपजाया। पिण्ड तलवंडी डेरा लाया। माता तृप्ता पिता कालू छोटे बाले जन्म दवाया। पंदरां सौ छब्बी बिक्रमी मातलोक विच चन्द चढ़ाया। जोती जोत सरूप हरि, गऊ गरीब निमाणयां ख़ुशी बन्द बन्द कराया। नानक आया जामा धार। बाल अवस्था करे खेल अपार। माता पिता ना जाणे सार। इक्को इक्क समझण साडा पुत्त जम्मया गंवार। ना एह हाली ना एह पाली, ना खावे रोटी विच एह थाली, बैठा रहे मढ़ी मसाण। ना एह पढ़े पोथी बाणी, ना एह पढ़े अञ्जील कुरानी, ना एह जाणे शेख़ पंडताणी, आपे आप रिहा झक्ख मार। जोती जोत सरूप हरि, आपे रिहा सर्ब कर्म विचार। नानक होया नौजवान। चारों तरफ मार ध्यान। पिच्छों शब्द आवे आत्म वज्जे इक्को बान। किस कर्म हरि घल्लया, क्यों सुत्ता वड बलवान। कलिजुग पाप फलया फुलया, एहदे भन्न दे डाहण। पाप अन्धेर एका झुल्लया, जीव जन्त सर्ब कुरलाण। जोती जोत सरूप हरि, आपे जाणे जाणी जाण। नानक करी सच विचार। डुब्बा बेंई किनारे डूंघी चुभ्भी मार। आप गया सच दुआरे गल विच पल्ला डार। दर दरबारिउं बाहर खलोता , दोए जोड़ करे निमस्कार। अग्गे हरि जी सिँघ आसण सोता, उठे भुजा पसार। आ नानक मैं दर अग्गे खलोता, जिस ने तैनूं दित्ता इक्क अकार। साचा रथ मैं लई खलोता, उत्ते मार छाल हो अस्वार। नेत्र भर भर नीर नानक

रोता, ना जाए झल्लया चमत्कार। चारों तरफ वेखे झिलमिल जोत करे अपार। जोती जोत सरूप हरि, तेरी महिंमा रसना गाए एका अपर अपार। नानक गया हरि दुआरे। अग्गों मिल्या प्रभ अबिनाशी दोवें भुजा पसारे। आ नानक अट्ठे पहर मेरी तेरी तेरी मेरी वज्जदी रहे इक्क सतारे। तेरी आत्म मेरा घर, हरि जी वसे तेरी काया महल्ल मुनारे। जोत सरूपी जोत हरि, अग्गे बैठा सच्चे दरबारे। तख्ते बैठा सच सुल्ताना। दर घर साचे आया नानक पहन गरीबी बाना। प्रभ अबिनाशी किरपा कर आपणी हत्थीं बद्धा गाना। दूजी वस्त हत्थ फड़ाई, सतिनाम दित्ता इक्क निशाना। धरत मात दे विच वड़ बेमुखां दे दिल वसाना। जोत सरूपी जोत हरि एका तैनूं देवे दाज, सिर तेरे ते रक्खे ताज, चढ़या फिरे विच पवण बबाना। साचा वर झोली पा। आपणा हुक्म दित्ता सुणा। नानक गुर जा विच मात साचे थां। जोत सरूपी जोत हरि, सारयां तांईं जा सुणा। नाम सति लै के आया। आपे वेखे केहड़ा वत्त केहड़ा तत्त केहड़ा जत्त जिथ्थे दे बजाया। एहदा फल लग्गे सति, मातलोक दे उपजाया। रसना चरखा लैणा कत्त, साचा हुक्म आप सुणाया। चारों तरफ चारों कुन्ट चार उदासी आपे आप लगाया। चार कूट नानक जाए। अट्ठे पहर कन्न सुणाए। बेमुख जीव ना भुल्लो हरि राए। जिध्धर जाए पैण झाड़ां, सिर ते फिरदा भार उठाए। कदी सुत्ता विच उजाड़ां, रोड़ां सेज विछाए। मुगल पठाणी मगर लग्गी धाड़ा, सिर ते भार चुकाए। बन्दी खाने दे विच वड़दा, आपणी हत्थीं चक्की आपे आप चलाए। जोती जोत सरूप हरि, अट्ठे पहर रसना नाल गाउँदा जाए। नानक करी फेर विचार। केहड़ी लभ्भां दूजी धार। जेहड़ी मेरे कन्न सुणाए करतार करतार। बाहों पकड़ मरदाना किया ख़बरदार। उठा ल्या इक्क सितार। जोती जोत सरूप हरि, आपे जाणे आपणी सार। मरदाना जाए विच बाज़ार। फड़ फड़ टोहे इक्क सितार। कोई ना लवे अग्गे सार। आत्म डोले ना मुक्खों बोले किधरों आया पासा हार। आत्म पर्दा केहड़ा खोल्हे, बाहर बैठा विच उजाड़। नानक निरँकार कोल आया, मुड़ करे निमस्कार। हरि जी मैनूं ना मिले कोई सितार। जेहड़ी बोले हरि करतार। जा सारंगा इक्को भाल। जेहड़ा वज्जदा रिहा राजे जनक दे दरबार। मेरा उहदा त्रेते जुग दा सच्चा है प्यार। कीता होया पक्का वायदा, कलिजुग तेरी करूँ विचार। जोती जोत सरूप हरि, आपे जाणे आपणी सार। मरदाना उठे उठ के धाए। अग्गों मिल्या इक्क बाला मोढे सितार उठाए। करदी जाए खेल निराला, गाउँदी जाए निरँकार। ना कोई किल्ली, ना होवे किसे पासिउँ ढिल्ली, ना बणाई ना घड़ाई किसे सुन्यार। जोती जोत सरूप हरि, आपे जाणे आपणी सार। मरदाने अेंगों अर्ज़ गुजारी। ओ बाल निधाने एह लभ्भदा नानक निरँकारी। आत्म वज्जे सीने बाणा, किथे बैठा सच दरबारी। तिन्न जुग हो गए विछड़यां, हुण कलिजुग आई मिलण दी वारी। भज्जा आया वाहो दाही, दूरों वेखे

चमत्कार। दूरों करे निमस्कार। सतिगुर साचा किरपा धार। पूर्ब कर्म रिहा विचार। दोहां हत्थां देवे प्यार। जोती जोत सरूप हरि, आप दातार। साची सितार संग रलाई। इक्क धार जिस रखाई। चारों कुन्ट विच फिराई। बेमुखां मति दे समझाई। फड़ फड़ बाहों राहे पाई। भरम भुलेखा रहे नाही। जोती जोत सरूप हरि, वसे सभनी थांईं। नानक तेरी सच सितार। करदी रही सच पुकार। प्रभ अबिनाशी सदा रिहा उत्तों पर्दे सभ उतार। साचा जोड़ जुड़दा रिहा, पूर्ब कर्म ल्या विचार। अन्तिम अन्त कलिजुग निहकलंक ल्या अवतार। साचा कर्म हरि कमाया। पिछला गाया लेखे लाया। गुरमुख साचे साचे घर विच मात जन्म दवाया। प्रभ अबिनाशी किरपा कर अट्ठे पहर जिस दे विच समाया। गुरमुख साचे वेख विचारो, अन्तिम अन्त कलिजुग निहकलंक ल्या अवतार। साचा कर्म हरि कमाया। आपे कर हरि विचार सिँघ मनजीत नाम रखाया। तेरां मग्घर वज्जी वधाई, सोलां मग्घर खुशी मनाई, साध संगत तेरा बेड़ा बन्न्ह वखाया। जोती जोत सरूप हरि, आपणे भाणे विच सद आप समाया। गुर नानक सचा कर्म कमाया। सच सुच्च दा राह चलाया। बेमुखां नूं बह समझाया । प्रभ अबिनाशी कवण जाणे तेरी अचरज माया । जोत सरूपी जोत हरि, आत्म पड़दा सभ ते पाया। अन्तिम नानक गया हार। ना समझया कलिजुग जीव झूठा गंवार। इक्को जोत इक्को गोत विच अंगद दित्ती डार। प्रभ अबिनाशी किरपा कर, दोहां मिल्या इक्क भतार। इक्को जोत हरि जगाई। गुर नानक छड्डी गुर अंगद हत्थ फड़ाई। खडूर विच होई रुशनाई। अन्तिम अन्त कलिजुग प्रभ वेखे किवें दए बुझाई। आपणी खेल करदा आया, साध संगत संग रलाई। एका बोला शब्द लिखाया। जीव जन्तां सभ समझाया। जोती जोत सरूप हरि, आपणे भाणे विच रखाया। अंगद छड्डया काया चोला। अमरदास दा पर्दा खोल्हा। बहत्तर बरस जो रिहा गोला। जोती जोत सरूप हरि, आदि जुगादि विच ब्रह्माद सद सद वसे ना जाणे कोई भोला। अमरदास अमरा पद पाई। रामदास जोत जगाई। साचा सर अमृत आपणी हत्थीं नींह रखाई। साचे दर साचे घर चार दुआरे चौहां वरना एका थां बहाई। जोती जोत सरूप हरि, आदि अन्त जुगां जुगन्त एका एक बणत बणाई। राम दास मारी उडारी। गुर अर्जन ने करी त्यारी। गुरदास बणे सच लिखारी। खाणी बाणी ताण कनात, रसना नाल उचारी। आत्म वेखो मार झात, अगली पिछली लाहे शाही। जन भगतां पुछे वात, बवंजा धार नाम लिखारी। जोती जोत सरूप हरि, आपणी खेल आप कराई। अर्जन तेरी वड वड्याई। तत्ती लोह पैरां हेठ ठंडी कराई। उत्ते बैठा ताड़ी लाई। इक्को जोत हरि जी तेरे नाल मिलाई। कलिजुग जीवां झूठयां मथ्थो छाही लाई। जोती जोत सरूप हरि, आपणी बणत आपे रिहा बणाई। अर्जन मारी इक्क उडारी। होया तिन्नां लोकां तों बाहरी। हरि गोबिन्द तेरी आई वारी। राणा बाणा सुहणा लग्गे,

सच्ची मिली सरदारी। मीरी पीरी सज्जे खब्बे, उत्ते अस्व अस्वारी। बेमुखां पैरां नाल दब्बे, पौड़ मारे सिर विच अधकारी। इक्को तारी होए पहली वारी, बाकी झेड़ा मुक जाए झब्बे, महल्ल अंदर ढाहुंदा जाए, जोती जोत सरूप हरि, आपणी जाणे आपे कारी। हरि गोबिन्द बड़ा बलकार। उह वी गया अन्तिम हार। मूर्ख मुग्ध ना पायण सार। अग्गों मुड़ गई खण्डे धार। फेर करी विचार। निहकलंक कलि आए जामा धार। कलिजुग जीव होर वधा लओ आपणा भार। एका खण्डा हत्थ उठाए, सभ नूं सुट्टे मूंह दे भार। उत्तों वढ्ढे पिट्ठां कंडां करे दो दो फाड़। जोती जोत सरूप हरि, पहली हाढ़े देवे साड़। हरि गोबिन्द करे त्यारी। हरि राए नूं करो निमस्कारी। सतवां गुर सत्तां दीपां होए उज्जयारी। कलिजुग जीव भुल्लया फेर ना पावे सारी। ना वेला एका झुल्लया, राम राए उठया दूजा भाई बलकारी। जोती जोत सरूप हरि, आपे जाणे आपणी सारी। हरि राए हरी हरि। अन्तिम काया अग्नी भेट गया कर। छोटे बाले बाल अञ्याणे, अष्टम गुर हरि कृष्न विच गया वड़। खेल करे बहुत भारे, बाल अवस्था दिल्ली खड़या फड़। साचे दर आप बुलाया, बेमुखां दे शाह अड़। आपणा वेला आप सुहाया, उत्ते सीतला आई चारों तरफ लए फड़। झूठी काया चोला आप तजाया, गुरसिक्खां नूं हुक्म सुणाया, बाबे बकाले दा राह वखाया जिथ्थे बैठा अंदर वड़। हरि कृष्न आपणा आप छुपाया। राजे बाई धार हो त्यार, वड मसंदा खोद कंदां आपणा डेरा लाया। उठया इक्क सच्चा वपारी। जिस ते औकड़ बणी भारी। बेड़ा रुढ़दा जाए विच मंझधारी। दोए जोड़ करे हरि चरन निमस्कारी। औखा वेला नेड़े आया। पा सार इक्क वारी। तेगा कमला जिस मूंह छुपाया। थल्ले मोढा जा डाहया। बाहों फड़ के बाहर कढाया। शाह लुबाणा फुल्लया ना समाया। जोती जोत सरूप हरि, आपणे भाणे विच आप समाया। उठया मक्खण शाह लुबाणा। आपणे आत्म करे ध्याना। किस दी भेट चढ़ावां पंज सौ मोहर किहनूं गुरू बणावां। जोती जोत सरूप हरि, किथे बैठा दस्से कोई टिकाणा। आ बकाले करां विचार। केहड़ा वेखां सच दरबार। बाई बैठे भुजा पसार। मैं सुणदा आया इक्को इक्क सच्चा निरँकार। जोती जोत सरूप हरि, मेरी आत्म पूरी करो विचार। आत्म इक्क इक्क विचारी। वेखां केहड़ा सच्चा शाहकारी। इक्क इक्क अशरफी सभ दे चरनां उत्ते जाए डारी। झूठे झूठे माया धारी। फड़ फड़ जेबे पाउण वारो वारी। जोती जोत सरूप हरि, ना दिस्सया अजे निरँकारी। पूरी होई ना अजे आस। आत्म धरे ना धरवास। पुच्छे फेर आस पास। केहड़ा गुरू जिस दे जावां मैं बलि बलि होवां दास। सारे आखण इक्क तेगा कमला रमला झमला सद अंदर रक्खे वास। उहदे दर फिर आया। जिथ्थे बैठा मूंह छुपाया। बाहरों आ कुण्डा खड़काया। चुताली बरस लुक लुक डेरा लाया। बाहर निकल अमृत मेघ दे बरसाया। जोती जोत सरूप हरि, गुर तेग

बहादर अंदर वड़या डेरा लाया। अन्तिम किया इक्क विचार। दोहां हत्थां नाल खोल्हया इक्क कवाड़। शाह मक्खण नेड़े आया, डिगया मूंह दे भार। इक्क अशरफी अग्गे रक्खी अग्गों बोले शाह अलखी क्यों होयो मूर्ख मुग्ध गंवार। पंज सौ मोहर किथे सांभ रक्खी, क्यों रिहों मनों विसार। जोती जोत सरूप हरि, आपणा भेव आपे दित्ता खुल्हार। भेव खुल्हाया दिया उपदेश। वजाओ ढोल माझे देश। फेर होया अचरज वेस। दिल्ली जाए सीस कटाया। मती दास ते भाई दयाला दोहां संग रहाया। अन्तिम वेले सारे संगी, नठ्ठ नठ्ठ घरां नूं जाया। प्रभ साचे दा सुण हुक्म अपर अपार, आपणे आत्म धीरज इक्क रहाया। दयाला उब्बल देग अंदर, मती दास आरे नाल चिराया। तेग बहादर बाहों फड़, विच चौंक चांदनी आया। शाह सुल्तान आपणा हुक्म फ़रमा, अन्तिम वार इक्क सुणाया। तेग बहादर दा सिर कटाओ। सारी हिन्द ईन मनाओ। एका धार सर्ब रखाओ। जोती जोत सरूप हरि, आपे जाणे आपणा भाउ। तेग बहादर कटया सीस। आपे वेखे हरि जगदीश। एका शब्द नाम रखाया बीस इकीस। अन्तिम वारी भेव चुकाए, ना कोई करे रीस। जोती जोत सरूप हरि, सृष्ट सबाई जाए पीस। गुर गोबिन्द फेर उठाया। पन्थ खालसा जिस सजाया। सतारां सौ तेई बिक्रमी विच मात साचा चन्द चढ़ाया। सतारां सौ छपंजा बिक्रमी दया कमाया। पंज प्यारे सच दुलारे आपणे आप बणाया। प्रभ अबिनाशी वेखे मार झात, माछीवाड़े जिस ने नंगीं पैंरी डेरा लाया। ऊँच नीच ज़ात पात गुर पूरा आपणी हत्थीं दे मिटाया। सतारां सौ पैंठ बिक्रमी साची आई। गुर गोबिन्द करी सचखण्ड चढ़ाई। गुर संगत सारी हुक्म सुणाई। पन्थ खालसा इक्क मुट्ठ हो जाई। प्रभ अबिनाशी पाए नत्थ, निहकलंक लए जोत प्रगटाई। जोती जोत सरूप हरि, आपणी बणत आपे आप बणाई। साचा चोला सतिजुग पाया। काला रंग उप्पर चढ़ाया। दीन मुहम्मदी संग रलाया। जोती जोत सरूप हरि, आपणा वेला आपे आण सुहाया। कलिजुग अन्तिम अन्त करावणा। गुरमुख साचे सन्त दे मत्ती आप समझावणा। आप बणाए साची बणत, सच समग्री आपणे हत्थ रखावणा। जोती जोत सरूप हरि, एका लम्बू पहली माघ लगावणा। कलिजुग तेरा दाणा पाणी गया निखुट्ट। दोईं हत्थीं हरि जी फड़ के तेरा गल देवे घुट्ट। तेरा वेला मुकदा जाए, सिँघ पूरन दा गला छुटदा जाए झट्ट। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोती जोत सरूप हरि, मातलोक विच्चों तैनूं कढ्ढे बाहर कुट्ट। कलिजुग तेरा अन्त सुहाया। साचा वर तेरी झोली पाया। छिन्न भंगर जिस प्रभ चरनी सीस झुकाया। करनी कर धरनी धर बेड़ा बन्न्हे लाया। जोत सरूपी जोत हरि, निहकलंक कलि जामा पाया। कलिजुग तेरा बणे अखाड़ा। विच मात दे पहली हाढ़ा। प्रभ अबिनाशी बण जाए लाड़ा। लक्ख चुरासी आप बहाए लाहे उत्तों पहाड़ां। देव दंत सर्ब उठाए, नाल हनवन्त हरि रलाए, जो उत्ते बैठे समेरू लुक उजाड़ां।

महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे सन्त जन ल्याया घर अंक सहेलड़ीआं लाया मिल के इक्क सच्चा अखाड़ा। साचा लाड़ा हरि रंगीला। आपणी हत्थीं चोला पाड़े कलिजुग तेरा रहण ना देवे नीला। सच समग्री इक्ट्ठी कीती, आपणा कर कर हीला। साध संगत प्रभ दर आई नठ्ठी, चुक्क ल्याई इक्क इक्क तीला। प्रभ अबिनाशी पहली माघी ताअ भट्ठी, बेमुख जीव एका वार चढ़ा अग्नी जोत ला तीला। साची भट्ठी आप चढ़ाई। साची संगत आप बचाई। बासठ साल जो अग्ग थल्ले रक्खी धुखाई। आप कराए साचे चट्ठी, नील आपणे हत्थ उठाई। ख़ल्कत सारी आवे नठ्ठी, निहकलंक तेरी जोत होवे रुशनाई। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कलिजुग वेला अन्त ल्याए भैणां छड्डण भाई। कलिजुग तेरा वक्त सुहाया। वेला अन्तिम विच मात दे आया। लाड़ी मौत सद्द ल्याया। बीर बैताले नाल रलाया। माई गौरजां सच्चा इक्क मृदंग वजाया। अष्टभुज आपणा रंग दूजी वारी आपणी हत्थीं फेर लए चढ़ाया। कलिजुग तेरा करन काल पहली माघ कलू काल प्रभ दर अग्गे चरन सीस झुकाया। साचा काल इक्क फ़रमाण, सृष्ट सबाई गूढ़ी नींदे दे सवाया। आप उठाया वड बली बलवान, विच बबाण देवे बहाया। उत्तों अग्न सिँघ बरसाण, कलिजुग जीव थल्ले हाहाकार कर चारों तरफ बिललाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक जामा धार, कर विचार कलिजुग तेरा अन्तिम अन्त कराया। कलिजुग तेरा अन्त होए नबेड़ा। मुक्क जाए विच्चों मात दे झेड़ा। कोई ना दिसे चारों कुन्ट नगर खेड़ा। आपणी हत्थीं तेरी चक्की आप चलाए, इक्को देवे गेड़ा। गुरमुख साचा सन्त रहि जाए जिउँ किली लागे दुफेड़ा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सच समां सुहाए वक्त आ गया नेड़ा। कलिजुग हो गया त्यार। कर्मां उत्ते होया अस्वार। डिगदा जाए मूंह दे भार। चारों कुन्ट दिसे पैंदी मार। घर घर दर दर जीव जन्त दिसण दुष्ट दुराचार। गुरसिक्खां मिलदा साचा वर, देवे हरि आप जोत सरूपी जामा धार। कलिजुग अन्त ना डर प्रभ आप तरया, गुर संगत पिछे जाए तार। बेड़ा करे ब्यासों पार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपे होए चिट्टे घोड़े उत्ते अस्वार। चिट्टे घोड़े तंग कसाया। कलिजुग तेरा वक्त चुकाया। साध संगत तेरा साचा बेड़ा बन्न्ह वखाया। सिँघ मोता लगाए लड़, जेहड़ा दस साल भुक्खा रक्ख रक्ख औखा कर कर वक्त लँघाया। पहली माघी आपणा हत्थ फड़ाया घोड़ा, पैरीं पाउण ना दित्ता जोड़ा, सन्त मनी सिँघ संग संग रखाया। सतिजुग कलिजुग एका हल हरि साचे साचा जोता, हाली बण के लाया। जोती जोत सरूप सन्त मनी सिँघ दे वड्याई, साचा राज तिलक मथ्थो लगाया। मनी सिँघ होए सिक्दार। निहकलंक उहदा होए पहरेदार। चारों तरफ गुरमुखां नूं करे ख़बरदार। सोहँ शब्द डंक लगाए, उपजाए इक्क सच्ची धुन्कार। दुआरा बंक जा सहाए, सन्त मनी सिँघ तेरे सिर रक्खे दस्तार। जोती जोत

सरूप हरि, सतिजुग साचे तेरा लाए सच्चा दरबार। सतिगुर मनी सिँघ सच कर्म कमाउँदा जाईं आप बणाईं सरवण वैहन्गी इक्क पासे रखाईं बेमुख चढ़ाउँदा जाईं। सच धर्म दा करना विहार, जूठे झूठे नष्ट कराउँदा जाईं। प्रभ अबिनाशी पाए सार, बेमुखां मुकाउँदा जाईं। सोहँ शब्द कंडा पकड़ हत्थीं वंडां पाउँदा जाईं। कलिजुग अन्तिम वरते कहर, गुरसिक्खां अग्न बुझाउँदा जाईं। कर कर आपणीआं मेहरां महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, इक्क दूजे नूं गुरसिख मिलाउँदा जाईं। सतिजुग तेरी आई बहार। घर घर मात खिड़ी गुलज़ार। गुर पूुरा आया हो त्यार। सुहणे बांके दा अस्वार। तिन्नां लोकां दा सरदार। नौ खण्ड पृथ्मी आया करन विचार। सत्तां दीपां पहली माघ करया खबरदार। कलिजुग अन्तिम जाणा जाग, पैणी डाहढी मार। प्रभ अबिनाशी चरन जाणा लाग, ना होणा फेर ख्वार। दोईं हत्थीं गुरसिक्खां पकड़े वाग, प्रभ पूरन कर्म विचार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक कलि जामा धार। सतिजुग तेरा जन्म दवाया। इक्क बगीचा हत्थीं लाया। पहली माघी बीज बिजाया। हाली हो के हल चलाया। तिन्न दिन तिन्न रातां वाह वाह जोतरा डाहढा लाया। जोती जोत सरूप हरि, साचा फल गुर संगत तैनूं दे खवाया। सतिजुग तेरा वज्जे ताल। कलिजुग खाण आया पहली माघी काल। प्रभ अबिनाशी उठ उठ जाग, साची सुरत संभाल। गुरमुख साचे सन्त जन हँस बणा काग धो पिछले दाग। अग्गे फल लगा साचे डाल। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गलों कट्ट गुरसिक्खां जगत जंजाल। सतिजुग तैनूं मिले वधाई। निहकलंक कलि जोत प्रगटाई। बण के मालन फूलण खारी सिर उठाई। आओ सिक्खो सन्त प्यारयो, प्रभ साची बणत रिहा बणाई। इक्क इक्क फुल्ल कर इक्ट्ठा इक्क सोहणा हार बणाई। गुरसिख साचे सन्त जनों उत्ते शब्द बन्न्ह लगाई। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख सन्त फूलणहार तन शिंगार आत्म देवे पहनाई। सतिजुग तेरी बध्धी धार। प्रभ अबिनाशी आपणे अग्गे पिच्छे पाए हार। सज्जे खब्बे खेल रचाई, आप बैठा हरि विचकार। गुर संगत फूलन वाड़ चारों तरफ कराई। किसे उंगल दु:ख ना लग्गे भार। एह कन्डयां विच्चों हरि जी तोड़ ल्याई, फेर बणाया इक्क सच्चा सोहणा हार। प्रभ अबिनाशी किरपा कर जोत धर गुरसिख साचे सन्त जनो गल तुहाढ्ढे देवे डार। फूलणहार दित्ती वड्याई। सतिजुग तेरी साची रीत चलाई। अग्गे पिच्छे आपणे हरि जी रिहा लटकाई। जोती जोत सरूप हरि, किरपा कर सोहणी सेजा आप बणाई। सोहणा नगर विचार कर, सोहणा मनजीत उत्ते दित्ता सवाई। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुर संगत तेरी बणाई बणत, इक्क बाला भेट चढ़ाई। सतिजुग तेरा साचा चानण। गुरसिक्खां देवे हरि प्रभ ज्ञानण। एका राखो चरन ध्यानण। गुरमुख साचे सन्त जन फूलण सेजा साची मानण। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरसिक्खो एह बणाया तुहाढ्ढा

बालण। अन्तिम सीढ़ी फूलन दए बणा। गुरमुख साचे सन्त जनां अन्तिम वारी उत्ते दए टिका। आपणी किरपा देवे कर, शब्द बबाणे लए चढ़ा। किते ना जाए राह विच अड़, साचे अंदर जाए वड़, जिथ्थे बैठा जोत जगा। दोवीं हत्थीं चरन लए फड़, प्रभ अबिनाशी देवे ठंडी छाँ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सतिजुग साचे गुर संगत माण दवाए, साचे थां बहाए, आपे फड़े दो हत्थां नाल बांह। साचा सच विहार आप कराउणा। गुरसिख तेरे दर घर जाए शब्द सरूपी आत्म जोत जगाउणा। देंदा जाए साचा वर, बाहों फड़ आप उठाउणा। नुहाउँदा जाए साचे सर, काग हँस आप बणाउणा। अमृत भण्डारे जाए भर, अज्ञान अन्धेर सर्ब मिटाउणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पहली माघ गुरसिख साचे तेरी बणत आपणी हत्थीं आप बणाउँणा। साचे घर करे रुशनाई। पहली माघी जोत जगाई। उची कूके कूक पुकारे, निहकलंक कलि जामा पाई। गुरसिख बणाए बणत सच दुलारे, सिर सिहरा हत्थ लगाई। आओ सन्त प्यारयो महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, देवे सच्ची वड्याई। पहली माघ कर्म कमाया। सतिजुग साचा मात धराया। वाली दो जहानी बण के हरि जी आया। कोई हत्थ ना दिसे खाली, घर घर गुरसिख रुशनाई करदा आया। देंदा जाए वर, साचा सिहरा सीस तेरे धराया। आपे बंध आपणे लड़, गल विच जेहड़ा लटकाया। लक्ख चुरासी विच्चों प्रभ अबिनाशी बाहों फड़, इक्क अट्ठ गुरसिख इक्ट्ठे कर, कर दर आपणे लए बहाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान गया तुठ, गुरसिख जो गया रुठ, पहली माघी फेर मनाया। सन्त मनी सिँघ हो त्यार, छेती उठ वेला नेड़े आया। प्रभ अबिनाशी खड़ा खलोता देवे दो हत्थां दा प्यार, आप होए सहाया। देवे माण सच्चे दरबार, पर्दा उहला ना कोई रखाया। प्रभ अबिनाशी सच भतार, ना कोई ठग्ग ना कोई चोर यार, भरम भुलेखा दूर कराया। आओ वेखो हरि निरँकार, जोत सरूपी जामा पाया। सिँघ सिँघासण हरि जी बैठा दोवें भुजा पसार, गुरमुख साचे सन्त जनां आपणा मेल मिलाया। पंचां दूतां देवे मार, आपणा आप विच दे टिकाया। फेर ना निकले विच्चों बाहर, हँकार विकार नेड़ कोई ना आया। सतिजुग तेरी बद्धी धार, सिर आपणे ते चुकया भार, रस्ता बन्द कराया। गुरसिक्खां संग किया प्यार, पिच्छला कर विचार विहार, निहकलंक कलि जामा पाया। हरि सच्चा शाह सुल्तान है। खोल्हे सतिजुग तेरी सच्ची इक्क दुकान है। सिँघासण बणाए सच्चा मकान है। चार पावे चार कुन्ट दा सच्चा निशान है। प्रभ अबिनाशी किरपा कर जोत जगाए ना कोई दिसे किला मकान है। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका शब्द लगाए सच्ची उडान है। सच खुल्हाया हरि द्वार। वणज करना गुरसिख इक्क सच्चा वपार। सोहँ वस्त लैणी रसद विच मात अपर अपार। प्रभ कस बैठा तंग, सच्चे हस्त उत्ते होण वाला अस्वार। किसे पाउणा मिले ना तन बस्त्र, महाराज

शेर सिँघ विष्नूं भगवान, होए आप अस्वार। साचा वणज कर गुरसिख वणजारया। साचा लाहा खट्ट, प्रभ आप द्वारया। एका वसे झूठे मट्ट, अन्तिम भन्ने भन्नण हारया। प्रभ वसे घट घट, जोत जगे लट लट, आत्म जोती आप जगा रिहा। साचा शब्द विहाजो पट्ट, तन गहणा आप पहना रिहा। दिवस रैण रसना रट, दु:ख रोग पाप कट्ट, अमृत कांग इक्क चढ़ा रिहा। पी अमृत गट गट, दूई द्वैत फट शब्द पट्टी ला झट्ट, प्रभ सारे रोग गंवा रिहा। चरन धूढ़ प्रभ दर चट्ट, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पिछला घाटा पूर करा रिहा। पिछला घाटा होया पूरा। अग्गा नेड़े आ गया, पिछा रहि गया दूरा। गुर गोबिन्द जो वक्त गंवाया, फिर पछोताव कराया, कर के जाए पूरा। निहकलंक कलि जामा पाए जोत जगाए करे रुशनाया, करे कराए जो मन भाया बचन ना रहे अधूरा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर, वड सूरा सूरबीरा। सूरबीर सखी सुल्तान। लाई बैठा इक्क दुकान। रिद्धां सिद्धां एहो खान। कलिजुग लाहुण आया मकान। बैठा उप्पर शब्द बबान। चारों तरफ बेमुखां भन्नदा जाए टाहण। एका शब्द तीर चलाए वज्जे सीने बाण। उठ उठ भज्जे आउण मैदान। बचे कचे दूजे दा लाहुण घाण। गुरमुखां हरि पर्दा कज्जे, पहली माघी जो जन आए दर्शन पाण। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, वेला गया हत्थ ना आवणा। दे मति विच मात बिन गुर पूरे ना किसे समझावणा। गुरसिक्खां बाल अञ्याणयां, बाहों फड़ ना किसे गले लगावणा। हँकारी वड जरवाणयां सुघड़ स्याणयां, प्रभ धक्के दे पर्हे हटावणा। गरीब निमाणयां, प्रभ साचे विच मात गले लगावणा। प्रभ चरन लगाए राजे राणयां, गुर संगत तेरे संग रलावणा। फेर पहने चिट्टा बाणयां। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कर कर वेस माझे देस, गुरसिक्खां नूं समझाणा। गुरसिक्खां हरि समझांयदा। राह साचे आपे पांयदा। भाण्डे काचे हिरदे वाचे, आपे पोचे, आपे पाचे दीपक जोती विच टिकांयदा। प्रभ अबिनाशी साचो साचे, झूठा वणज ना किसे करावंदा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सुत्तयां आप उठाए, दे मति आप समझाए, गुरमुख साचे दरगाह लेखे लांयदा। प्रभ अबिनाशी कंडा फड़या अद्धविचकार। एका दित्ता चारों तरफ हुलार। सतिजुग इक्क पूरे तोल तोल्लया, कलिजुग होया हौला भार। प्रभ अबिनाशी किरपा कर, मातलोक विच्चों कढ्ढया बाहर। दूजा कंडा आप उठाया। सिद्धा डण्डा आप रखाया। इक्क पासे गुर संगत पाई दूजे पासे नौ खण्ड पृथ्मी वरभण्डा आया। एका देवे फेर हुलारा, गुरसिख तेरा भार ना हौला सके कोई कराया। गुरसिख साचा लेखे लाया। बेमुख अद्धविचकार धर्म राए लए खलार। एथे लेखा दे के जाणा, अग्गे सच्ची सरकार। चारों तरफ उठ उठ वेखण सिर ते चुकया जूठयां झूठयां झूठा भार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर अवतार, लोकमात आया जामा धार। धर्म राए अद्ध विच अटकाए। साचा हुक्म इक्क सुणाए। पिछला

लेखा खोल्ह वखाए। अड्डो अड्डी लेखे लाए। वही खाता हर इक्क दा आप बणाए। प्रभ अबिनाशी उत्तों वेखे पाड़ गगन दीआं छाँतां, कलिजुग जीवां अन्तिम अन्त कलि धर्म राए किवें लेख मुकाए। धर्म राए घर होए चाली। पुत्तर मावां कढ्ढण गालीं। ऐवें खवाई रोटी विच पापां थाली। ना शब्द साचा राह वखाया, ना घर साचे जा बहाया ना मिल्या साचा माली। अग्गे हो ना कोई छुडाए, सारे दिसण दोहां हत्थां तों ख़ाली। मात पित भैण भ्रा साक सज्जण इक्क दूजे नूं कढ्ढण गाली। कलिजुग झूठा मातलोक विच्चों बाहर कढाया। सिद्धे राहे आपे पाया। झूठे झूठा भार सिर चुकाया। पौड़ी पौड़ी दे चढ़ाया। कलिजुग अग्गों दोए जोड़ करे सरनाया। प्रभ अबिनाशी मारे धक्के, इक्क इक्क घुट्ट पाणी दे प्याया। दूजा हुक्म सुणाया मौत लाड़ी जा मदीने मक्के, पीर कुतब गौंस वड मुनारे सारे ढाहया । महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे सन्त जनो नेत्र पेख दर घर साचे वेख पहली माघी की सांग वरताया। धर्म राए साचा शाह। बेमुख जीवां सूद लाए महिंगे भा। एथे लेखा सच चुकाउणा, बेईमानां वड शैतानां ना कोई मिले थां। गुरसिख साचे सन्त जनां प्रभ नेत्र नाल वखाउणा, चारों तरफ फिराउणा, अग्गे फड़ के तेरी दो हत्थां नाल बांह। सतिजुग तेरा चुक्कया भार। मातलोक आया सच्चा सिक्दार। सतिजुग बन्न्हे साची धार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपे गुरसिक्खा वरते आपणी कार। सतिजुग प्रभ हत्थ तेरी डोर। चारे तरफ करे शब्द घनघोर। ना कोई दिसे ठग्ग यार चोर। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप चुकाए मोर तोर।

२ माघ अते ३ माघ २०१० बिक्रमी प्रेम सिँघ दे गृह पिण्ड बुग्घे ज़िला अमृतसर
घनकपुरी दे नाम दी वड्याई

घग्गा घर सच बणाया, ओथे कोई ना वड़े होर। प्रभ बाहों फड़ पार कराया, अंदर वड़या विच पंज तत्ती चोर। बाहर कढ्ढ प्रभ अबिनाशी गुरसिक्खां आपणा दरस नेत्र खोल्ह वखाया, रहण ना देवे कोई हराम खोर। घग्गा घोड़ा इक्क रखाया, जेहड़ा अट्ठे पहर पाउंदा रहे शोर। पहली माघ जिस दा तंग कसाया, प्रभ दर आया धुर दरगाहों दौड़। साचा हुक्म हरि सुणाया, कलिजुग सिर विच मारया पहला पौड़। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पहला घग्गा आख सुणाया, पट्टी कीती चौड़। घग्गा दस्सां पिण्ड घविंड। बेमुखां जीवां आत्म होई रंड। कलिजुग अन्तिम सारे वेखो बेमुखां मूँधी होई टिंड। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर अवतार आपे वसे गुरसिख साचे घर आत्म पिण्ड। घग्गा घर पाया घेरा। चारों तरफ लग्गा पहरा, फिरे चार चुफेरा। साचा हुक्म इक्क सुणाए, वड़न ना देवे ऐरा गैरा। पाचों चोर हराम खोर

ढह ढह पैंदी पैरां। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे सन्त जनां आपे तारे सच दुआरे कर कर वड्डीआं मेहरां। घग्गा घर घर दए संदेश। प्रभ प्रगट्या माझे देस। प्रभ धारी बैठा जोत सरूपी भेस। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मात जोत प्रगटाए, सिँघ आसण डेरा लाए सृष्ट सबाई दा इक्क सच्चा नर नरेश। नन्ना, नन्ने तेरी आई वारी। नरायण नर जोत धारी। सच बणाई इक्क अकारी। गुरसिख तेरी काया प्यारी। सच्चा आसण आत्म सेजा, प्रभ अबिनाशी सुत्ता दोवें पैर पसारी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर अवतारी, आया मातलोक जामा धारी। नन्ना नर हरि हरि अवतारा। एका किया सच विहारा। कलिजुग जामा अन्तिम पाया, मातलोक विच्चों किया बाहरा। सतिजुग साचा मात धराया, धरत मात तेरा बणाया छोटा निक्का इक्क दुलारा। गुर संगत सारी नाल रलाए, आपे देवे चारों तरफ पहरा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, नरायण नर अवतार, सोहँ शब्द चार कुन्ट इक्क कराए जै जै जैकारा। नन्ने नाम देवे वड्याई। सोहँ शब्द तेरी सति कमाई। सतिजुग साचे मात धर, तेरी जोत जगाई। चरन प्रीती नात कर, गुरसिक्खां दे समझाई। दूजे नाल ना बात कर, दर दरबारिउँ बाहर कढाई। ज़ात पात दूर कर, चार वरन भैण भ्रा बणाई। साची झोली हरि दात भर, गुरसिक्खां सोहँ देवे सच्ची वड्याई। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपे मेटे गुरसिक्खां लग्गी छाही। नन्ना नौ निध नाम निधान है। पहली माघी देवे गुरसिक्खां बण के मेहरबान है। नवां नाल नावें घरे अठारां सिद्धां, तेरे दर दर धक्के खाण है। आप बणाई साची बिधा, कलिजुग तेरी लहुण आया मकान है। लाड़ी मौत पहला इक्क वखाया राह सिध्धा, मुहम्मदी दीना आप मिटाण है। खाण ना देवे किसे पक्का रिध्धा, वेले अन्त सर्ब पछताण है। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, नरायण नर अवतार, एका मारे शब्द बाण है। नन्ना नईआ जगत चलाई। गुर संगत भैणां भईआ आप बणाई। आपे बणे साचा पित, धरत मात साची मां बणाई। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सोहँ शब्द साची दात गुरमुखां झोली पाई। साची नईआ आप चलाए। गुरसिक्खां उप्पर चढ़ाए कन्धयां उप्पर दोहीं पासीं गुर संगत सारी लए उठाए। गुरमुख साचे सन्त जन आत्म जाए मन्न, प्रभ अबिनाशी अग्गे पिच्छे सज्जे खब्बे आपणे हार लटकाए। गुर संगत कहे हरि धन्न धन्न, पहली माघी जो गुर दर आए। प्रभ अबिनाशी मिल्या वागी, कर इक्ट्ठे घर बहाए। सोई किस्मत जिन्हां जागी, साचा नाम भिच्छया पाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, नरायण नर अवतार, पूरी इच्छया गुरसिक्खां आप कराए। नन्ना निंरकार जो नाम ध्याया। सभ तों पहलों एह बणाया। सृष्ट सबाई फेर अकार कराया। फिर बद्वी जगत धार, दीपां लोआं खण्डां ब्रह्मण्डां नव खण्डां सभ थांईं आप समाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, नरायण नर अवतार,

आपणा भाणा आपे आप जणाया। नन्ने देवे आप वड्याई। भगत जनां दा होया सहाई। नर सिँघ नर हरि रूप बणाई। सारे वेखण थर थर कम्बण, भेव कोई ना पाई। वेला अन्तिम कलिजुग आया, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, नरायण नर मात जोत प्रगटाई। नन्ना नर नरायण सच्चा नाअरा। सोहँ शब्द सतिजुग बंधावे तेरी साची धारा। सच विहारा आप कराए, गुर संगत ना किया कोई अधारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दरगाह साची माण दवाए पहली माघी जो आए चरन दुआरा। नन्ना नाम निरँजण नेत्र पाए साचे अंजना। चरन धूढ़ कराए साचा मजना। एथे ओथे सभनीं थांईं बणे साक सैण सज्जणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अन्तिम अन्त कलिजुग मात जामा धारे गुर संगत चारे कुन्ट विच मैदाना गज्जणा। नन्ना नूर सच्चा प्रकाश। धरी जोत पुरख अबिनाश। आदि अन्त जुगा जुगन्त ना होए कदे नास। गुरसिख साचे सन्त तेरा होया रहे सदा दास। आपे बणे साचा कन्त निज आत्म रक्खे वास। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सच्ची वड्याई करे बन्द खलास। नन्ना नीर अमृत जल धार है। जिस नाल हरया होवे सरीर, लभ ना लग्गे एह प्यार है। चल्ले सदा इक्को तीर, पहली कूट करे दोफाड़ है। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दो हत्थीं रिहा पाड़ है। नन्ना नाद शब्द वजाया। साचे सन्त हरि आप उठाया। आदि जुगादि जन भगतां पैज रक्खदा आया। आप मिटाए वाद विवाद, जिस जन रसना गाया। शब्द लिखाए बोध अगाध, पहली माघ वक्त सुहाया। इक्ट्ठे होए कलिजुग सतिजुग दोहां दे नानक दादक कुड़म कुड़माई प्रभ आपे आप कराया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणा खेल आपे आप कराया। नन्ना नींह रक्खे सतिजुग। साध संगत कर इक्ट्ठी पिण्ड बुग। साचा माण आप दवाए रहे चार जुग। जिस कुल हरि चरन छुहाए, इक्क वस्सया रहि जाए झुग्ग। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, बेमुखां पकड़ पछाड़े महीने हाढ़े चुग चुग। नन्ना नर नारी समझांयदा। सिध्धे राहे आपे पांयदा। भैण भाई गुर संगत इक्को नाता बणांयदा। गुर घर ना मिले वड्याई किसे धी जवाई, उच्च पलँघ ना किसे हेठ नज़री आंयदा। प्रभ अबिनाशी सच्ची सेजा एका ख़ाकी रिहा बणाई, जिस दे उप्पर सभ टिकांयदा। लेखा रहण ना देवे बाकी, जो मन हँकार रखांयदा। गुरसिक्खां खोल्हे आत्म ताकी, मार झाकी आपणा आप वखांयदा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा बाणा साचा राणा आपणे तन आपे पांयदा। नन्ना निरगुण सरगुण रूप। दोए एका थांए मिल हो गए सति सरूप। प्रभ अबिनाशी जोत प्रगटाए वड शाहो वड भूप। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सारे उठ उठ नेत्र पेखो हरि साचा किते दिस ना आए ना कोई रंग ना कोई रूप। नन्ना निराधार निरवैर। गुर दर वरते कदे ना कहर। गुरमुख साचे सन्त जनो घर साचा जाणा ठहर। मन तन साचा आप रंगो, वसणा नगर खेड़े साचे शहर। महाराज

शेर सिँघ विष्नूं भगवान, वड दाता गम्भीर गहर। नन्ना निउँदरा कलिजुग पाया। साध संगत सारी सद्द ल्याया। साचा लाड़ा हरि जी आपे बण के आया। आपे बन्न्हे हत्थीं गाना, आपे पहने आपणा बाणा शब्द रंग रंगाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, नरायण नर साचे हरि कलिजुग साचे घर हरि साचा आप लै जाए विहाया। नन्ना निझरों नीर वहांयदा। शब्द तीर इक्क लगांयदा। हउमे पीड़ बाहर कढांयदा । महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे सन्त जन साची बीड़, सतिजुग तेरी पहली माघी बन्न्हांयदा। कक्का काम क्रोध हँकार चण्डाल। गुर संगत तेरे सारे प्रभ इक्क इकल्लड़ा लए संभाल। आत्म साची धरे नाम खज़ाना करे मालो माल। जगे जोत कोटन भाना। प्रभ अबिनाशी जामा धारे बण के आया साचा काहना, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवाना। कक्का कर्म हरि विचारे। कूड़ कर्म सर्ब निवारे। दोहीं हत्थीं कलिजुग धक्के मारे। सतिजुग साचे तेरे दर सच घर लैण वर गुरसिख सन्त प्यारे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अट्ठे पहर उठ उठ अवाजां मारे। हरि उठ उठ वाजां मारदा। गुरसिक्खां तांईं तारदा। ना आवे पासा हार दा। फड़या लड़ सच्ची सरकार दा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, बेड़ा बन्न्हे दस्से सच्चा राह इक्क परवरदिगार दा। पप्पा सिँघ पूरन विच प्रवेश। भाग लग्गा माझे देस। अट्ठे पहर दिवस रैण वसे विच हमेश। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर साचा हरि भुल्ले बैठे जीव जन्त लभ्भदे फिरन श्री दस्मेश। श्री दस्मेश इक्को हरि। निहकलंक आया जामा धर। दूजा नहीं जे होर कोई घर। चारों तरफ आउण डर। सच्चा देवे ना कोई वर। गुरमुख साचे सन्त जन प्रभ दर नाव्हण साचे सर। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोती जोत सरूप धरनी धर। पप्पा पूरा रिहा सभ थांईं। गुरमुख जगाए फड़ के बाहीं। साचा नाम दान झोली पाई। साची दरगाह जाए खाईं। गुरसिख साचा संग निभाईं। अग्गे देवे ठंडी छाईं। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे सन्त जनां लैण आउँदा दूर दुराडा चाईं चाईं। पप्पा पाल सिँघ प्रधान। ब्रह्मे कोलों लई जिस इक्क सच्ची दुकान। प्रभ अबिनाशी किरपा कर फल लगाया उहदे डाहन। सिँघ पूरन विच जोत धर विच बैठा रहे बली बल बलवान। सृष्ट सबाई भौंदी फिरे दर दर, ना सके कोई पछाण। खुल्ले केस हरि दर बध्धी दाढ़ी, कलिजुग जीआं किस्मत माढ़ी, धरया इक्क अवल्लड़ा भेस। गुरमुख साचे सन्त जनो प्रगट होया इक्क दस्मेश। प्रभ अबिनाशी किरपा कर। प्रगट होया अवतार नर। मातलोक आया जोत धर। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, विछड़यां इक्क इकलड़यां आपणा मेल ल्या कर। पप्पा पुट्टे सभ दी जड़्ह। गुर संगत प्रभ अबिनाशी दर दुआरे खड़। आपे भन्ने आपे डन्ने, लक्ख चुरासी जो लई घड़। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कोई रहण ना देवे चार कुन्ट जो मूंह नाल पींदे नड़। पप्पा पूरना देवे पा। मदिरा मासी

सर्ब मिटा। शब्द स्वासी लए बचा। अट्ठे पहर दिवस रैण जो रहे हरि साचे नूं गा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, उठ उठ वेखे नेत्र खोल्हे गुरसिख बैठा मेरा केहड़ा थां। पप्पा पूरी करे आस। सोया सिक्ख उठ उठ वेखे, घर साचे पैंदी रास। गुरसिख साचे गऊ निमाणे सोहँ शब्द मूंह विच रक्खण घास। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, किरपा कर साचा हरि होया सर्ब दास। पप्पा पुरी इक्को वेख। जिथ्थे वसे हरि वसेख। गुरसिख नेत्र खोल्ह लउ वेख केहड़ा भेस। हरि जी जोत सरूपी करदा केहड़ा वेस। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, बेमुख भुल्ल फिरदे इक्को जोत श्री दस्मेश। जाति पाति सर्ब मिटाई। अट्ठ दस अठारां आपणी हत्थीं डूंघी धार वहाई। फेर सार सतिजुग तेरी पाई। ला इक्क सच्चा दरबार, उप्पर आप बैठा रघुराई। आपणे सीस रिहा चवर झुलाई। बैठी उत्ते आप सच्ची सरकार, करे आप सच न्याईं। गुरमुख साचे सन्त जनां ना आई हार, मिली साची वड्याई। गुरमुख साचे सन्त जनो इक्को पुरी साचा धाम तुहाढ्ढी आप बणाई। पप्पा पिता होवे सुजान। क्यों पूत होवे निधान। जिस चरन देवे ध्यान। शब्द मारे खिच सीने विच बाण। आपणी हत्थीं गातरे पाई कढ्ढे तीर कमान। इक्को चिल्ल्हा नाम चढ़ाए, सिद्धा जाए निशान। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे सन्त जनो अग्गे लई खलोता शब्द सरूपी इक्क बबाण। पिता पूत करे विचार। आपे पावे साची सार। अमृत आत्म वहाए , एका साची धार। साचा कन्त आप बण जावे गुरसिख बणावे साची नार। साचा सन्त आप जगावे, देवे शब्द हुलार। साची बणत आप बणाए गल पाए फूलन हार। महिंमा अगणत गणी ना जाए, क्या कोई करे विचार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सतिजुग तेरी बद्वी विच देह धार। रारा राज जोग गुरसिख जाण। प्रभ अबिनाशी कर चरन ध्यान। आपणा भेव ना किसे दस्से, सर्ब घटां घट जाणी जाण। कलिजुग वेला अन्तिम आया, हरि जी खिड़ खिड़ हस्से, बेमुख जीव सर्ब पछताण। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरसिक्खां आत्म जोत जगाए कोट रवि सस्से, करे तेज कोटन भानन भान। कलिजुग जीआं अन्धेरी रैण जिउँ चन्द मस्से, गुर दर सच्चे ना होए परवान। प्रभ अबिनाशी गुरमुख साचे तेरे हिरदे वसे, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान। रारा रूप रंग ना वेख। प्रभ धारी बैठा भेख। सच लिखाए जन भगतां लेख। पिछली मिटाए बिध्ना लिखी रेख। लक्ख चुरासी विच्चों वेख। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पहली माघी नेत्र खोल्हे, घर साचा लैणा वेख। पप्पा पंडत ज्ञान विचारन। प्रभ अबिनाशी ना पाए सारन। तिलक ललाटी औखी घाटी ना जानण साचा कारन। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका एक जाणे आपणी साची धारन। रारा रिख मुन सर्ब पुकारदे। इक्को वार दरस करतार दे। बाल जवानी सारी ला ला धूणीआं गालदे। गुरसिक्खां देवे सोहँ साची नाम निशानी, प्रगट होए दरस

दिखाए हरि रघुराए पूरन चरन प्यार दे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आत्म भण्डारे भराए साचा शब्द धन्न माल दे। रारा रीत सच्ची चलाई है। सतिजुग साची नींह रखाई है। साढे तिन्न हत्थ सीं सच बणाई है। सिँघ गुरमुख तेरी हत्थ दित्ती वड्याई है। जिस जा लकार लाई है। प्रभ अबिनाशी किरपा कर उत्ते मनजीत सिँघ दित्ता टिकाई है। राज बणत करे रघुराई है। गुर संगत काया कीता सीत, छोटी काया अग्गे आप लगाई है। अग्गों मिले साचा मीत, तिन्नां लोकां करे जणाई है। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पहली कूट मुलां मसीत सभ ढाही है। राजा राज तिलक संजोग। सतिजुग बख्शया तैनूं सोहँ सच्चा जोग। गुरसिख साचे सन्त जनो, साचा रस रसना लैणा भोग। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एथे ओथे होण ना देवे कदे विजोग। रारा राग छतीस गाउँदे। चार वेद पुरान अठारां संग रलाउँदे। कुरान अञ्जील इक्ट्ठे बह बह मता पकाउँदे। जोत सरूपी जोत हरि, भेव कोई ना पाउँदे। खाणी बाणी रहे अलाए। हरि जी किसे दिस ना आए। उतरे पार जो रसना गाए। करे विचार आत्म विच वसाए। होए राम कृपाल। प्रगट होए दरस दिखाए। तोड़े जगत जंजाल। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दूसर नाही कोए। रारा रिड़के सर्ब जहान। विच्चों मिल्या बाल निधान। आप बिठाया विच बबान। जा टिकाया सच भूमिका सच अस्थान। सतिजुग जिथ्थे बणे इक्क सच्चा थान। चौथे दिन हरि विहार कराया, गुर संगत सारी रल मिल चरन कर ध्यान। साचा हरि किरपा कर करे आप फ़रमाण। सिँघ प्रीतम उठ बल धार, सिर चुक्क सच्चा प्रसाद। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सतिजुग साची बद्वी मुनिआद। गुर गोबिन्द दया कमाई। सारी संगत नाल रलाई। हरि जस गाउँदे बाहर कन्ढ्ढे नहर आई। इक्क किनारा पार कर, दूजे किनारे लए बहाई। अग्गे वेखे नज़र मार औखी घाटी दिसे नाही। पूर्ब करे विचार, साची किरपा आप कराई। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरे साचे फुल्ल गुरसिक्खां हत्थ फड़ाई। गुरसिक्खां हरि हत्थ फड़ाए। फेर आपणा हुक्म सुणाए। इक्क इक्क फुल्ल वरता गुर संगत विच जल रुढ़्हाए। छत्ती मील इस वहि के जाणा, नां हीरा घाट रखाए। पिछा सिँघ मनजीत रखाए, विचकार माहणा सिँघ बहाणा, तीजा थां फेर वखाणा, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अग्गे बहि जाए डक्का लाए। अग्गे जा के लए डक्क। कलिजुग फल गया पक्क। गुरसिख जिहनूं वेंहदे दूर दुराडा आउँदयां जांदयां गए थक्क। प्रभ अबिनाशी मातलोक विच्चों आपणी हत्थीं अग्गे लाए लै जाए हक्क। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अमृत साची धार वहाए ना जाए कदे अक्क। कलिजुग हरि जी कलधार। करे स्यापा पहली वार। सच ना जपया किसे जापा, सारे गए मानस जन्म हार। अट्ठे पहर चढ़या रहे हँकारी तापा, ना लथ्थे कदे बुखार। वेले अन्तिम कलिजुग कांपा, प्रभ अबिनाशी पाई सार। महाराज

शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरा अन्तिम करे सच विहार। कलिजुग तेरी सिड़ी हरि जी लए चुण। सृष्ट सबाई लए कन्न सुण। आपणा कर्म हरि कमाया, पिछले विचार गुण अवगुण। पहली माघी भरम चुकाया, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरसिख साचे लए चुण। कलिजुग तेरी सो मन्दी। बेमुखां होई आत्म गन्दी। अन्तिम पए धर्म राए दी बन्दी। दोहीं हत्थीं वज्जे जंदी। चारों तरफ दिसण कंधी। बेमुख जीव कुलक्खणी नार, एथे ओथे होए अन्धी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपे पाए धर्म राए दी बन्दी। बन्दी खाने देवे वाड़। शब्द सरूप अग्गे करे वाड़। दूतां दुष्टां मारे कर ख्वार। जेहड़े घड़े जोत सरूपी भन्न वखाए, अग्न सुट्टे झाड़ झाड़। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सृष्ट सबाई बैठा हेठां दाड़। कलिजुग तैनूं लम्बू लाया। धूँआं धार जगत कराया। रंडी नार कर वखाया। सर्ब संसार हाहाकार कर रवाया। सुहागी कन्त किसे नज़र ना आया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरसिक्खां सुण पुकार कर विचार जामा घनकपुरी विच पाया। कलिजुग अन्तिम जाए सड़। शब्द बबाणे जाए चढ़। झूठे तहिसीलां थाणे टुट्ट जाण गढ़्ह। वढ्ढी खाणे जाण हढ़। गुरमुख साचे सन्त जनां, हरि आप फड़ाए आपणा लड़। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अट्ठे पहर शब्द सरूपी आपे रिहा छड़। शब्द सरूपी वज्जे पौला। बेमुखां हरि कढ्ढे पोला। प्रभ अबिनाशी किरपा धारी गुरसिख साचे सन्त जन बण घर साचे दा साचा गोला। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर अवतार, ना वेखो खुल्हड़े केस ना जाणो भाला भोला। कलिजुग वेला होया दजन दा, अन्तिम वेले मारी इक्को धाह। प्रभ अबिनाशी आप फड़ाई मैनूं आपणी बांह। लक्ख चुरासी धर्म राए दे दर आपे दईं बहा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे सन्त जनां, रखाए सदा सदा ठंडी छाँ। कलिजुग काल रूप कुलवन्त, वेले अन्त ना रक्खीं किसे हित्त। झूठे दिसण ठग्ग चोर यार मित्त। रातीं सुत्तयां उत्तों पाड़न छत्त। कोई ना मिली सच्ची सरकार, ख़बरदार ना होया कोई चोबदार, निहकलंक कलि आया जामा धार, गुरसिक्खां गल पाए हार, सृष्ट वहाए नुहाए एका नदी रत्त। नदीआं वा वहिण अपुठ्ठे। बेमुख सारे होण इक्ट्ठे। प्रभ आप बन्न्हाए एका गट्ठे। फेर गिड़ाए उलटी लट्ठे। आप चढ़ाए एका भट्ठे। अग्ग बाले थल्ले मट्ठी मट्ठे। झूठे बेमुख जीव चिट्टे बाणे तन विच पहनण, नां रखाए लट्ठे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सर्ब मिटाए तीर्थ अट्ठ सट्ठे। अट्ठ सट्ठ हरि मिटावणा। गुर संगत मेल मिलाए आत्म जोत जगाए, दूई द्वैती फट प्रभ आपणी हत्थीं पहली माघ आप सुआए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुर संगत तेरा साचा हट्ट, किरपा कर आप खुल्हाए। भुक्खयां नंगयां करी विचार। उठया हरि सच्चा सरदार। गुरसिख कीने ख़बरदार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पिछला लेखा सर्ब चुकाए, ना करे कोई हुदार। साचा हुक्म हरि सुणाया।

बण के बावन घर विच आया। फड़ के दामन लड़ नाल लड़ बंधाया। होवे सच्चा जामन लक्ख चुरासी विच्चों छुडाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुर संगत तेरा दु:ख भुक्ख रोग कढ्ढण विच मात दे आया। दु:ख भुक्ख हरि कर जाए दूर। बचन लिखाए प्रगट होए हाज़र हज़ूर। संगत खाणा दाणा हरि भगवाना, आप बणाए वड्डा इक्को पूर। साचे हत्थीं भट्ठ तपाए, पहलों फड़ के उहनां डाहे, जो खांदे रहे सूर। दूजा नाल हट्ट खुल्हाए। गुर संगत साची भिच्छया झोली पाए। जो दर साचे मंगण आए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सोहँ कंगण तन पहनाए। गुरसिख गुर संगत बल ल्या धार। लंगर कीना इक्क त्यार। प्रभ अबिनाशी सार समाले प्रितपाले गुरसिख बणाए साचे सच दुलार। चोग चुगावे रोग सोग मिटावे, दरस अमोघ दिखावे खड़ा होवे विच दरबार। भोग लगावे लेखे लावे, साचा लेख आप लिखावे, हरि सच्ची इक्क सरकार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुर संगत तेरा पूरा करे प्यार। गुर संगत साचा लंगर चलाया। गुर घर दा घाटा दूर कराया। अग्गे वाटा नेड़े आया। बेमुख जीवां झूठा तन चारों तरफ पाटा, शब्द सूई लै ना किसे सुआया। गुरसिख साचे सतिजुग साचे प्रभ आप बणाया। प्रेम तेरा साचा आटा लेखे लाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणी हत्थीं आप खवाए, बजर कपाटी खोल्ह वखाया। साचे लंगर भोजन खाओ। तन दे संगल सर्ब कटाओ। परमानंदन विच समाओ। निजानंद सदा रस पाओ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, हस्स हस्स राह दस्स दस्स, गुरसिक्खां राहे पाओ। गुर संगत तेरी धन्न कमाई। गुर लंगर विच जिस ने पाई। प्रभ अबिनाशी लेखे लाई। सृष्ट सबाई नेत्र पेखे वेला गया हत्थ ना आई। साची लिख्त लिखाए गुरसिक्खां जुगत बणाए जो आए हरि सरनाई। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सदा अतुट निखुट ना भण्डार कदे मुक्क जाई। साचा हरि वड भण्डारा। मंगण आवण कोट दुआरा। सभ दी पावे आपे सारा। ऊँच नीच दे विच पसारा। लक्ख चुरासी दए सहारा। होए सहाई जंगल जूह पहाड़ां। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा भट्ठा एका चाढ़्हा। साची भट्ठी हरि चढ़ाई। गुर संगत कर इक्ट्ठी गरीब निमाणयां दु:ख भुक्ख हरि देवे आप कटाई। जो जन दर तों गए रुठ, अन्त रहण पछताई। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे सन्त जनां देवे आप वड्याई। हरि सच्चा सिक्दार, सर्ब थांयदा। करे खेल अपर अपार, लोकमात जामा पांयदा। जन भगतन कर प्यार, चरन द्वार हरि लै आंयदा। आप उठाए सारा भार, गुरसिख हौले भार रखांयदा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सखियां साचा मंगल गाया। जूठा झूठा कलिजुग वज्जा संगल, प्रभ पहली माघ आप तुड़ाया। मुख सोहँ लग्गा सगन, गुरमुख साचे सन्त जनां प्रभ आपणी हत्थीं दे लगाया। आत्म जोती माणक मोती उठी सोती शब्द फुंकार हरि लगाया। वरनी वरना धरनी

धरना सच्चा गोती, साचा रंग चढ़ाया। गुरमुख साचे सन्त जनो पहली माघी साचे मन्दिर हरि जी अंदर होया सच अस्वार आपणे घाट लँघाया। किरपा कर साचे हरि आत्म भण्डारा दित्ता भर, गुर प्रसादी आपणी हत्थीं पहलों आण वरताया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे सन्त जनां साचा हुक्म दए सुणाया। चौथा दिन चाल निराली। करदा रिहा दो जहानां वाली। गुरमुख साचे सन्त जन दीपक सच जगाए आत्म रक्खे अट्ठे पहर एका हरि जोत इक्क अकाली। लाहौर शहर होणा कहर, चारों कुन्ट पैणी गहर, दस्से पहली एह निशानी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुर संगत तेरा आपे बणाए बानी। उठे धुँआंधार, चारों तरफ अन्धेरा। ना कोई पावे सार, चारों तरफ पै जाए घेरा। ना आवे किसे विचार, रुढ़या जाए सभ दा डेरा। चारों तरफ पै जाए मार, वेला अन्त आया नेड़ा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सच विहार आप कराया, सिर बन्न्ह के आपणा सेहरा। साचा सिहरा सिर लटकाया। इट्ट नाल इट्ट दऐ खड़काया। धरी नींह इट्ट कोई रहण ना पाया। दर दर घर घर हरि हरि जाए आपणीं हत्थीं देवे पुट्ट, अन्तिम अन्त कलिजुग ढाहया । महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, इक्के गाहे लक्ख चुरासी देवे गाहया। गुर संगत मन विचारना। घर जा ना हरि विसारना। रक्खणा आत्म साचे थां ना कदे हँकारना। ना कुछ पीआं ना कुछ खां, ना कुछ करां उधारना। कोई मैथों डर ना जाए, प्रभ अबिनाशी किस तरां पालना। सारी संगत कह दे हां, प्रभ अबिनाशी आपे करे आपणी भावना। एका मंगे प्रेम कटोरी। फड़ी रक्खे गुरसिख तेरी काया वाली आपणी हत्थीं डोरी। बेमुख झूठा जीव अञ्याणा गुर पूरे तों करे चोरी। लक्ख चुरासी मात भोगण जून पायण ढोरी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोती जोत सरूप हरि, हिरदे अंदर वसे ना रहे किसे मन्दिर मस्जिद ना रहे विच भोरी। तन काया सेज बणाई है। हरि सिँघासण साची सेजा, हरि आपणी आप बणाई है। ना कोई पावा, ना चूल कोई रखाई है। एका मूल सच अस्थूल हरि आपणी बणत बणाई है। उत्ते बैठा रहे कन्त कन्तूहल, जोती दूण सवाई है। गुरसिख तेरी आत्म तन चढ़ाउँदा रहे फड़ फड़ साचे फूल, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे सन्त जनो घर जा ना जाणा भूल है। आत्म सेजा मार ध्यान। आसण लाए हरि भगवान। बैठा रहे बण के काहन। कराउँदा रहे आत्म सर साचे दा सच्चा इक्क इशनान। आपे दस्से आपणा घर गुरसिख कर चरन ध्यान। आप चुकाए जम का डर किरपा कर आप महान। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, ना कोई जाणो बाल निधान। आत्म पेख हरि प्यारा। सति सवरनी उची सेजा उत्ते बैठा हरि भतारा। भक्ख भोज लहिजा फहिजा चारे बणाए इक्के वारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आत्म दर साचे घर गुरसिक्खां वंडदा रहे सदा इक्को भण्डारा। आत्म सेजा रंग अनूप। उत्ते बैठा हरि शाह वड्डा

भूप। एका जोत जगे अगम्मी ना कोई रंग ना कोई रूप। काया गगन बैठा थम्मी, करे रुशनाई विच अन्धकूप। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे सन्त जनो आपणा आप दिखाए, प्रगट होए स्वच्छ सरूप। साची सिख्या लैणी मन्न। आत्म कढ्ढणा झूठा जन। धर्म राए ना लाए डन्न। घर साचे चढ़ाओ साचे चन्न। प्रभ अबिनाशी बेड़ा देवे बन्न्ह। जूठे झूठे बेमुख जीवां वेले अन्त हरि कलिजुग देवे भन्न। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा हुक्म सुणाए गुर संगत सुणना कन्न। सच शब्द हरि सुणावे। गुरमुख साचा रसना गावे। आत्म सर साचे तीर्थ अट्ठे पहर नुहावे। किरपा कर दित्ता वर अमृत आत्म साचा सर भर प्याले आप प्यावे। प्रगट होया वाली दो जहानां वड पीरन पीर, भुल्ल कोई ना जावे। चारों तरफ होए वहीर नीर किसे हत्थ ना आवे। भज्जे फिरन दस्तगीर शेख़ मुसायक औलीए ना पीर कोई सहाई होए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, इक्क चलाया तीर, ना कोई रोक वखावे। चल्लया तीर तिक्खा मुख। लाहुंदा जाए दु:ख तेरी कट्टदा जाए भुक्ख। एका देंदा जाए सुख। सिध्धा राहे पाउँदा जाए, पुठ्ठा लटकया रिहों चुरासी मानस रुख। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे सन्त जनो, फेर आउण नहीं देणा कुक्ख। आपे कट्टे गर्भवास। आपणी किरपा कर हरि अबिनाश। सोहँ शब्द नाम जपाए स्वास स्वास। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरी आत्म काया अंदर अट्ठे पहर पाउँदा रहे रास। पावे रास बण के काहन। जोत सरूपी इक्क निशान। राग छतीस गुरमुख साचे तेरे अंदर गान। धुन नाद साज़ बाज प्रभ आपणी हत्थीं करे खड़कान। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तूतीआं नगारे आप वजाए गुरसिख तेरे अंदर बैठा हरि किरपा कर भगवान। वज्जे ढोल नगारा शब्द जणाईआ। उठे सिक्ख प्यारा, हरि जी आसण आत्म सेजा लाईआ। वज्जे इक्क नगारा सोहँ, चोटा आप लगाईआ। फिर खुल्ले सच्चा चुबारा, दस्म दुआरा दिसे आप खुल्लाईआ। जगे जोत इक्क निरँकारा, वेखे रंग अगम्म अपारा, उत्ते बैठा हरि शाह अस्वारा, आसण बैठा लाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरसिख साचे सन्त जनो, करदा रहे सदा न्याईंआ। आत्म वेख पैंदी रास। क्यों भुल्ले पुरख अबिनाश। दस महीने उलटा लटके रक्खया, गर्भवास। अट्ठे पहर रिहा ध्याया, बाहर आए वक्त भुलाया, आपणा आप किया नास। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा हुक्म फेर सुणाए पुरख अबिनास। साचा हुक्म हरि सुणाया। शब्द डंका मगर लगाया। साचा कंडा हत्थ फड़ाया। गुरसिख तेरे विच रखाया। काया बणाई अप तेज वाए पृथ्मी अकाश महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सतिजुग आपे रक्खे वास। गुर संगत धन्न कमाईआ। धर्म दिहाड़ा साचा मन्न, पहली माघी ख़ुशी मनाईआ । प्रभ साचे जग चढ़ाया साचा चन्न, दिनो दिन करे रुशनाईआ । ढाहुंदा जाए कलिजुग छप्परी छन्न, अग्न आपणे हत्थ

लगाईआ। सतिजुग सुणाउँदा जाए कन्न, सोहँ गीत ढोला गाईआ। कलिजुग देंदा जाए डन्न, जिन्हां विसारया हरि रघुराईआ। सतिजुग वसाउँदा जाए तन, नाम धन्न झोली पाईआ। कलिजुग अन्तिम जाए भन्न, झूठी काया जो बणाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दोहां रक्खे थाउँ थांईंआ। सतिजुग सच धर्म दा इक्क दुलारा। कलिजुग होया अन्त ख्वारा। प्रगट हो साचे हरि पहली बद्वी ए साची सतिजुग धारा। कलिजुग झूठा रिहा रो, धक्का लग्गे इक्को भारा। सतिजुग साचे जन्म दवाया आया विच संसारा। कलिजुग झूठा बाहर कढाया, मातलोक विच्चों होया बाहरा। सतिजुग साचे साचा कर्म कमाया, चार वरन इक्क दुआरा। कलिजुग झूठा भेख वटाया, डिग्गा मूंह दे भारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दोहां कराए आपणा सच्चो सच विहारा। सतिजुग उठया सुरत संभाल। कलिजुग अन्तिम होया कंगाल। एका मंग सतिजुग मंगी, गुरसिख दे दे एका नाल। कलिजुग तेरा कोए ना संगी अंगी, सारे गए पिठ वखाल। सतिजुग साचा गुरसिक्खां जाए रंगी, देवे रंग इक्क कमाल। बेमुख कलिजुग जीव करे पिट्ठ नंगी, ना कोई रोक सके जूठी झूठी ढाल। सतिजुग साचा मात विच आया, मारी इक्को छाल। कलिजुग झूठा बाहर कढाया, अन्तिम होया मात बेहाल। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दोहां लए सुरत संभाल। सतिजुग रिहा हत्थ जोड़। कलिजुग जूठे झूठे दोहीं हत्थीं चल्लया कोहड़। सतिजुग साचा अट्ठे पहर मंगे प्रभ साचे तेरी साची लोड़। कलिजुग बेमुख जीवां बूटा लाया प्रभ अबिनाशी आपणी हत्थीं पुट्टे डूंघा पतालीं लग्गा बोहड़। सतिजुग साचा करे बेनन्ती, मेरी निभ जाए नाल संग तोड़। कलिजुग बेमुख जूठा झूठा हाहाकार पुकारे, पीड़ पवे डाहढी जोड़। सतिजुग साचा प्रभ चरन बलिहारे, अट्ठे पहर पुकारे प्रभ अबिनाशी वागां मोड़। कलिजुग अन्तिम होए ख्वारे, ना कोई निभाए लग्गी तोड़। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोती जोत सरूप हरि, दोहां धिरां नूं पै गई लोड़। सतिजुग साचा मंगे दात। कलिजुग झूठे तुट्टा नात। सतिजुग साचा अर्ज़ गुज़ारे, ना होए अन्धेरी रात। कलिजुग जीव दु:ख लग्गा भारे, ना कोई मिले अन्त भैण भ्रात। सतिजुग साचा दोए जोड़ डिग्गा चरन कमलारे, प्रभ अमृत बूंद प्याई स्वांत। कलिजुग डिग्गा मूंह दे भारे, उप्पर धवलात। दीन मुहम्मदी पहलां होए ख्वारे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, वारो वारी ढाहुंदा जाए सर्ब चुबारे। सतिजुग आया सच्चा सिक्दार। वेखो कलिजुग पैंदी मार। तख्त बैठा आप निरँकार। लक्ख चुरासी करे दासी घल्ले धर्म राए दे द्वार। सतिजुग साचा चल के आया हरि हरि द्वार। फड़ पाए दोहां हत्थां नाल हार। कलिजुग जूठा झूठा रो रो करे पुकार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सोहँ शब्द रसन चलाया एका तिखीआं दोवें धार। सोहँ खण्डा दो तिखीआं धारां। गुरमुख साचे करो विचारा। सतिजुग पावे गुरसिख सारा। कलिजुग अन्तिम बेमुख जीवां करे

आप दो फाड़ा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दोवीं पासीं चीर धराए छेती होवण आरा पारा। साचा चीर हरि चिरावना। पीर फ़कीर अमीर वज़ीर शाह हकीर सर्ब मुकावणा। कलिजुग अन्तिम अन्त अखीर, नीर सीर किसे हत्थ ना आवना। ना कोई देवे किसे धीर, कुरान अंज़ील खाणी बाणी वेद पुरानी सभ ने मुख छुपावणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर, एका डंक चार कुन्ट वजावणा। सोहँ शब्द वज्जे डंक चार कुन्ट होए जैकार, सतिजुग साचा माण दवाए। आप सच्ची सरकार, चार वरन एका थां बहाए। ऊँच नीच दा भरम निवार, राजा राणा सुघड़ स्याणा वड जरवाणा पछोताउणा, बेमुहाणा कोई रहण ना पाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सारयां बहाए इक्को थांएँ। इक्क दर आप खुल्हाया। साचा राह जगत बणाया। एका नाम शब्द जपाया। दु:ख दलिद्र सारा लाहया। पूरी कर जाए सध्धर, जो जन प्रभ अबिनाशी तेरी सरनी आया। खेल कराया जो सोलां मग्घर, साचा चन्न चढ़ाया। गुरसिख साचे सन्त जनो महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा वीरा छोटा हीरा सिँघ मनजीत तुहाढ्ढे अग्गे लाया। गुर संगत हरि वड्याई है। जगत पित कर हित, आपणे संग रखाई है। बणया साचा मित, विछड़ कदे ना जाई है। रखणा सदा चित्त, निहकलंक हरि रघुराई है। ना कोई दर दरवाजा ना कोई भीतर भित्त, दस्म दुआर ना किसे बूझ पाई है। अमृत आत्म प्रभ देवे सिंच, तृखा अग्न बुझाई है। ना कोई वार ना कोई थित, अट्ठे पहर गुरसिख पूरे विच रिहा समाई है। पारब्रह्म अबिनाशी अचुत्त, सर्ब घटां वास रखाई है। जोत प्रगटाए नित्त नवित्त, अचरज खेल बणाई है। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुर संगत दे वधाई है। गुर संगत साचा कर्म कमाउणा। मदिरा मास हत्थ ना लाउणा। बेमुख होए ना मुख लगाउणा। लग्गे दु:ख ना किसे छुडाउणा। सुक्क जाए कुक्ख, ना हरी किसे कराउणा। छाही लग्गे मुक्ख, ना दाग किसे मिटाउणा। उलटा होया जीव मनुक्ख, लक्ख चुरासी विच फिराउणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दे मति गुरमुखां आप समझांउणा। मदिरा मास जे रसन लगाओ। मुड़ फेरा इस घर ना पाओ। झेड़ा सच्चे दर दा आपणीं हत्थीं आप चुकाओ। काया नगर खेड़ा बेमुख आपणी हत्थीं आपे ढाहो। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दे मत समझावे, देवे ठंडी छाउँ।